꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి వెంటనే వేలు తీసేసింది. చేయి పూర్తిగా వెనక్కి లాక్కుని, తన ఒడిలో పెట్టుకుంది. “సరే. వద్దంటే వద్దు. తీసేశా,” అంది. తర్వాత పక్కన ఉన్న తువ్వాలుతో వేలు తుడుచుకుంది. తుడుచుకుంటూనే చిన్నగా అంది. “కానీ ఒక్క మాట. నా వేలు తగలగానే అది నోరు తెరిచింది. ఆకలితో ఉన్న పిట్టపిల్ల నోరు తెరిచినట్టు. పాపం దానికి ఆకలి మాత్రం బాగానే ఉంది. ఇంకో చోట ఆకలి ఉండాల్సిన దానికి మాత్రం లేదు.”

శ్రీనివాస్ ఊపిరి గట్టిగా వస్తోంది. అతని పిర్రలు రెండూ ఇంకా చిన్నగా వణుకుతున్నాయి. పుదీనా మంట తగ్గేదాకా అతను తలగడని కొరుకుతున్నట్టు పళ్లు బిగించి పడుకున్నాడు.

జానకి లోపల ఏదో పగలబడి నవ్వుతోంది. ఏదో పగలబడి ఏడుస్తోంది. రెండూ ఒకే గొంతులోంచి. ‘ఆరేళ్లు ఒక బిడ్డ కోసం ఈ మనిషి పక్కన పడుకున్నాను. నా పూకు దగ్గరికి ఈయన చేయి వస్తే, నేను దుప్పటి కింద ఊపిరి బిగబట్టుకుని ఎదురుచూసేదాన్ని. ఆ చేయి ఒక నిమిషం కూడా అక్కడ నిలవలేదు. ఈ రోజు నా వేలు కొన తగలగానే ఈయన వెనక భాగం నోరు తెరిచి పిలుస్తోంది. ఈయన ఒంట్లో ఆకలి ఉన్న ఏకైక చోటు అదే.’

ఆమె మళ్లీ బామ్ పిండుకుని, ఈసారి నిజంగా నడుము మీదే రుద్దడం మొదలుపెట్టింది. నెమ్మదిగా, శ్రద్ధగా, ఒక మంచి పెళ్లాం రుద్దినట్టు. కానీ నోరు మాత్రం ఆగలేదు.

“ఈ రోజు మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో ఆ గాజులావిడ అంది కదా, ‘బావకి డ్యూటీ కంటే మా దగ్గరే ఎక్కువ పని’ అని,” అంది జానకి. “ఇప్పుడు అర్థమైంది ఆ పని ఎంత కష్టమైనదో. ఎంత కష్టపడితే ఇంత నొప్పి వస్తుంది! మీ డ్యూటీలో ముందు నిలబడి కాపలా కాయాలి కదా, మీకు మాత్రం వెనక నుంచే ఎక్కువ ఒత్తిడి వస్తున్నట్టుంది. మీరే చెప్పారుగా ఒకసారి మాధవికి, ‘ఇద్దరు ఒకేసారి మీద పడ్డారు’ అని. నిన్న రాత్రి కూడా ఇద్దరేనా? లేక ఈసారి ఎక్కువ మంది వచ్చారా దొంగలు?”

అతను ఒక్కసారిగా తలగడ మీంచి తల ఎత్తాడు. “దొంగలు అంటే దొంగలే! ఆ రోజు ఏదో జోక్‌గా అన్నా దానితో. నువ్వు ప్రతి మాటకీ…”

“నేనేమన్నా? దొంగలనే అన్నా కదా,” అంది జానకి, భుజాలు ఎగరేస్తూ. “దొంగలు ఎవరి ఇంట్లోనైనా వెనక తలుపు నుంచే దూరతారు. ముందు తలుపు మూసి ఉంటే.”

అతను ఏమీ అనలేకపోయాడు. అతని ముఖం ఎర్రగా కంది, దవడ కండ బిగుసుకుని కదులుతోంది.

అప్పుడే అతను ఒక్కసారిగా వెల్లకిలా తిరిగాడు. నడుము నొప్పి గుచ్చుకున్నా లెక్క చేయకుండా. ఆమె చూపు నుంచి తన వెనక భాగాన్ని దాచుకోవాలన్న తొందరలో. తిరిగేటప్పుడు తొడల దగ్గర ముడుచుకుని ఉన్న లుంగీ పూర్తిగా విడిపోయి పరుపు మీద పరుచుకుంది.

ఇప్పుడు అతను ఆమె ముందు వెల్లకిలా, నగ్నంగా పడుకుని ఉన్నాడు.

జానకి చూపు అతని ముఖం మీంచి ఛాతీ మీదుగా, కొంచెం బయటికి వచ్చిన పొట్ట మీదుగా కిందికి జారింది. తొడల మధ్య, నల్లని వెంట్రుకల పొద మధ్యలో, అతని మొడ్డ ముడుచుకుని పడుకుని ఉంది. పొట్టిగా, మెత్తగా, ముందు చర్మం కొన మీదికి పూర్తిగా కప్పుకుని, ఒక పక్కకి ఒరిగి తొడకి ఆనుకుని. కింద వట్టలు రెండూ చిన్నగా, బిగుసుకుని పైకి ముడుచుకుపోయాయి. బామ్ ఘాటు గాలికి ఆ చోటు కూడా చల్లబడినట్టు ఇంకా చిన్నదైపోయింది.

“అబ్బా,” అంది జానకి, నెమ్మదిగా. “వెనక అంత పెద్ద గాయం. ముందు చూస్తే ఇది ఏ గొడవా తెలియనట్టు ముడుచుకుని నిద్రపోతోంది.”

అతను చేతులతో దాన్ని కప్పుకోబోయాడు. జానకి అతని చేతి కంటే ముందే తన చేయి పెట్టింది. బామ్ తుడుచుకున్న పొడి వేళ్లతో దాన్ని మెల్లగా పట్టుకుంది. అతను ఆమె మణికట్టు పట్టుకున్నాడు. కానీ దాన్ని పక్కకి తోయలేదు. అలాగే పట్టుకుని ఉండిపోయాడు. ఆమె కళ్లు అతని కళ్లలోకి చూశాయి. ఒక్క క్షణం. అతని వేళ్లు ఆమె మణికట్టు మీంచి వదులై, పరుపు మీదికి జారాయి.

ఆమె చేతిలో అది వెచ్చని, మెత్తని ముద్దలా ఉంది. బొటనవేలు, చూపుడువేలు, మధ్య వేలు, ఈ మూడు వేళ్ల మధ్యలోనే అది మొత్తం దాక్కుంది. నాలుగో వేలికీ, చిటికెన వేలికీ పట్టుకోవడానికి ఏమీ మిగల్లేదు.

“చూడండి,” అని ఆమె దాన్ని అరచేతిలో అటూ ఇటూ ఒరిగించి చూపించింది. “మూడు వేళ్లు చాలు దీనికి. నా చిటికెన వేలు ఖాళీగా గాల్లో ఉంది. పాపం, దానికి పనే లేదు.”

“జానకీ, చాలు…”

“చాలు అంటే ఆపేస్తా,” అంది ఆమె వెంటనే, వేళ్లు కదలకుండా ఆపి. “ఆపనా?”

అతను సమాధానం చెప్పలేదు. అతని గొంతు కదిలింది. మాట రాలేదు. చూపు సీలింగ్ ఫ్యాన్ మీదికి తిప్పుకున్నాడు.

“ఆపమనలేదు కదా. సరే,” అని ఆమె మళ్లీ వేళ్లు కదిలించింది. ముందు చర్మాన్ని కొంచెం వెనక్కి జరిపింది. లోపల నుంచి ఒక చిన్న, లేత గులాబీ రంగు కొన బెదురుగా బయటికి తొంగిచూసింది. తడి లేదు. బిగువు లేదు. ఆమె వేలు వదలగానే చర్మం మళ్లీ ముందుకి జారి దాన్ని కప్పేసింది.

“మీ స్టేషన్‌కి పై ఆఫీసర్ వస్తే అందరూ లేచి నిలబడి సెల్యూట్ కొడతారు కదా,” అంది జానకి. “ఈ ఇంటికి ఆఫీసర్ని నేను. నేను చేయి పెట్టి నిద్ర లేపినా కూడా ఇది కళ్లు తెరవట్లేదు. డ్యూటీలో కూర్చుని నిద్రపోయే కానిస్టేబుల్ ఇది. మీ ఎస్సై గారు చూస్తే మెమో ఇచ్చి సస్పెండ్ చేసేవాడు దీన్ని.”

శ్రీనివాస్ పళ్లు బిగించాడు. అతని పొట్ట కండలు ఒక్కసారి బిగుసుకున్నాయి. కానీ ఆమె చేతిలోనిది మాత్రం కదల్లేదు.

“మీ బెల్ట్‌కి రివాల్వర్ పెట్టుకోరు కదా మీరు, కానిస్టేబుల్ కాబట్టి,” అని ఆమె కొనసాగించింది. దాని కొనని చిటికెన వేలితో పైకి లేపి, వదిలేసింది. అది తొడ మీద చిన్నగా టప్ మని పడింది. “మంచిదే. ఇది చూశాక అర్థమైంది. మీకు ఇచ్చిన తుపాకీ ఇదొక్కటే. దీనికి గుండు లేదు, మందు తడిసిపోయింది, ట్రిగ్గర్ నొక్కినా పేలదు. పిల్లలు జాతరలో కొనుక్కునే క్యాప్ తుపాకీ కూడా దీనికంటే గట్టిగా టప్ మంటుంది.”

“చాలు జానకీ, ఎందుకు ఇలా…”

“ఆపమంటారా?” అని ఆమె మళ్లీ అడిగింది. ఈసారి చేయి పూర్తిగా తీసేసింది.

అతను ఆమె వైపు చూశాడు. ఆమె చేయి తీసిన చోటు మీద అతని చూపు నిలిచిపోయింది. ఆ చూపులో ఏదో అడుగుతున్నట్టు ఉంది. అది ఏంటో అతనికే తెలియనట్టు.

తర్వాత ఆ చూపు ఒక్కసారిగా మారింది. అవమానం కోపంగా, కోపం ఏదో మొండితనంగా మారింది. అతను మోచేతి మీద పైకి లేచి, ఆమె నడుము చుట్టూ చేయి వేసి గట్టిగా తన మీదికి లాక్కున్నాడు. ఆమె అతని ఛాతీ మీద వాలింది. గాజులు గలగలమన్నాయి.

“చాలు నీ వెటకారం,” అని అతను ఆమె చెవిలో బొంగురుగా అన్నాడు. “సస్పెండ్ చేయాలా? గుండు లేదా? ఇప్పుడు చూపిస్తా ఎవరి తుపాకీ పేలుతుందో. పడుకో.”

జానకి అతని ముఖంలోకి తేరిపార చూసింది. ఆ కళ్లలో కోరిక లేదు. భయం ఉంది. పెళ్లాం ముందు తల ఎత్తుకోవాలనే ఆరాటం ఉంది. ఆమె ఏమీ అనలేదు. అతన్ని నెట్టలేదు. పరుపు మీద వెల్లకిలా జారి పడుకుంది. ఆమెకే ఆశ్చర్యంగా, ఆమె చేతులే నైటీని తొడల మీంచి నడుము దాకా పైకి లాగాయి. లోపల ఏమీ వేసుకోలేదు. ఆమె రెండు తొడలూ నెమ్మదిగా విచ్చుకున్నాయి.

‘చూద్దాం. ఈ రోజైనా,’ అని ఒక చిన్న, మొండి ఆశ ఆమెలో తల ఎత్తింది. ఆ ఆశ మీద ఆమెకే కోపం వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ నడుము నొప్పితో మూలుగుతూనే ఆమె తొడల మధ్యకి జరిగి మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు. నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో ఆమె పూకు కనిపించింది. ఉబ్బిన రెండు పెదాలు, వాటి మధ్య చీలికలో ఒక సన్నని తడి మెరుపు. ఆ తడి ఎప్పుడు మొదలైందో ఆమెకే తెలియదు. బహుశా అతని బొక్క మీద వేలు పెట్టినప్పుడు అతని ఒళ్లు ఎగిరిన క్షణంలో. లేదా నిన్న రాత్రి మిల్లు సందులో ఆ బైక్ కుర్రాడి గొంతు ‘ఈ వెనక సైడ్ దాగదు’ అన్నప్పుడు మొదలైనది ఇంకా ఆరకుండా లోపలే ఉండిపోయిందేమో.

[12345677889]

అతను తన మొడ్డని రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని ఆమె పూకు మీద పెట్టాడు. మెత్తని కొన ఆమె పెదాల మీద తడిగా తగిలింది. అతను దాన్ని పై నుంచి కిందికి, కింద నుంచి పైకి చీలిక వెంట రుద్దాడు. ఆమె తడి దానికి అంటుకుని మెరిసింది. ఒకసారి. రెండుసార్లు. మూడుసార్లు. అతని నుదుటి మీద చెమట పట్టింది. ఆమె పెదాల వేడి తగిలినా అది గట్టిపడలేదు. ఇంకా వంగి, ఆమె పూకు మీద ఒక తడిసిన తాడు ముక్కలా పడి ఉంది.

“ఉండు… ఉండు…” అని అతను గొణుక్కున్నాడు. ఎవరితో అంటున్నాడో తెలియదు. ఆమెతోనా, దానితోనా.

అతను దాని మొదలుని బొటనవేలు, చూపుడువేలు మధ్య గట్టిగా పిండి, మిగతా భాగాన్ని ఒక గట్టి కర్రలా నిలబెట్టాలని చూశాడు. పిండిన చోట కొంచెం బిగువు వచ్చింది. కొన కొంచెం ఉబ్బింది. ఆ ఉబ్బిన కొనని ఆమె పూకు బొక్క మీద పెట్టి, వేళ్లతోనే లోపలికి నెట్టాడు. కొన ఆమె తడి పెదాలని కొంచెం విడదీసి, ఒక అంగుళం లోపలికి జారింది.

జానకి కళ్లు సగం మూసుకున్నాయి. ఆమె పూకు లోపలి గోడలు తెలియకుండానే ఆ కొన చుట్టూ బిగుసుకున్నాయి. ఎన్ని నెలలైంది అక్కడ ఏదైనా తగిలి. ఆ బిగుసుకోవడం ఆమెకి కూడా ఆగకుండా వచ్చింది. ఆమె కాలి వేళ్లు పరుపు మీద ముడుచుకున్నాయి.

ఆ బిగువుకే అది బయటికి తోసుకొచ్చింది.

ఆమె లోపలి కండలు ఒక్కసారి బిగుసుకుని వదలగానే, అతని మెత్తని కొన తడిలో జారి, టప్ మని బయటికి పడింది. ఆమె పూకు పెదాల మీంచి జారి, ఆమె తొడ లోపలి వైపు ఒక తడి గీత గీస్తూ పక్కకి ఒరిగిపోయింది.

శ్రీనివాస్ దాన్ని మళ్లీ పట్టుకున్నాడు. మళ్లీ పిండాడు. మళ్లీ కొనని పెట్టి నెట్టాడు. ఈసారి సగం అంగుళం కూడా వెళ్లలేదు. ఆమె పెదాల మధ్యలోనే అది వంగి, ముడుచుకుని, తన బరువుకే కిందికి జారింది. అతని వేళ్ల మధ్య ఒక తడి కొవ్వొత్తి వత్తిలా వేలాడింది.

ఆ క్షణంలో జానకి చెవిలో ఒక గొంతు మోగింది. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా నోరు తుడుచుకుంటూ అన్న మాట. ‘ఛీ, దీనికి ఎంత లాలాజలం పోసినా ప్రాణం రాదే. ఇది పూకుకి పనికిరాదు, మా గుద్దలకే పనికొస్తుంది.’

ఆ మాట గుర్తు రాగానే ఆమె పొట్టలోంచి ఏదో పైకి తన్నుకొచ్చింది.

ముందు ఆమె ముక్కులోంచి ఒక చిన్న గాలి బుడగలా బయటికి వచ్చింది. తర్వాత ఆమె భుజాలు ఊగాయి. ఆమె చేయి నోటి మీదికి వెళ్లింది. ఆపలేకపోయింది. నవ్వు ఆమె వేళ్ల సందుల్లోంచి చిన్న చిన్న ముక్కలుగా జారి బయటికి వచ్చింది. పక్క గదిలో అమ్మానాన్నలు ఉన్నారని గుర్తొచ్చి ఆమె తలగడ కొసని పళ్లతో కరిచి పట్టుకుంది. అయినా నవ్వు ఆగలేదు. ఆమె పొట్ట ఎగిరెగిరి పడుతోంది. నవ్వుతో పాటు కళ్లలోంచి నీళ్లు కారి చెవుల వైపు జారాయి. ఆ నవ్వుకి ఆమె పూకు కూడా ఊగుతోంది. దాని పెదాల మధ్య ఇంకా అంటుకుని ఉన్న అతని కొన ఆ ఊపుకి పూర్తిగా జారిపోయి పరుపు మీద పడింది.

శ్రీనివాస్ మోకాళ్ల మీదే బిగుసుకుపోయాడు.

ఆ నవ్వు అతనికి ఏ తిట్టు కంటే ఎక్కువ తగిలింది. అతని చేయి తొడల మధ్య వేలాడుతున్న దాన్ని వదిలేసింది. భుజాలు లోపలికి ముడుచుకున్నాయి. ఎండకి నల్లబడిన అతని ముఖం మీద చెవుల దాకా ఎరుపు పాకింది. ఛాతీ మీద చెమట బొట్లు నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. అతని పెదవి ఒక పక్క వణికింది.

“నవ్వుతున్నావా?” అన్నాడు. గొంతు విరిగింది.

“సారీ… సారీ…” అంది జానకి, నవ్వు మధ్యలోనే. కళ్లు తుడుచుకుంటూ. “ఏం లేదు. ఏదో గుర్తొచ్చింది.”

“ఏం గుర్తొచ్చింది?”

“సూదిలో దారం,” అంది జానకి. ఇంకా ఊపిరి సర్దుకుంటూ. “అమ్మ చీరకి కుట్టు వేయాలని సూదిలో దారం ఎక్కించబోయా. దారం కొస నోట్లో పెట్టి తడిపా. తడి ఎక్కువై కొస ముడుచుకుపోయింది. ఎంత నెట్టినా సూది బొక్కలోకి వెళ్లలేదు. బొక్క పెద్దదైనా, దారం గట్టిగా లేకపోతే ఎక్కదు కదా. అదే గుర్తొచ్చి నవ్వొచ్చింది.”

ఆమె మళ్లీ నవ్వింది. ఈసారి చిన్నగా. కానీ ఆ చిన్న నవ్వు ఇందాకటి పెద్ద నవ్వు కంటే పదునుగా ఉంది.

“తలుపు తెరిచి పెట్టాను. గుమ్మం దాకా వచ్చిన అతిథి చెప్పులు విప్పి లోపలికి రాకుండానే వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు,” అంది ఆమె, తన తొడల మధ్య తడిని రెండు వేళ్లతో తాకి చూసుకుంటూ. “పాపం, ఈ ఇంటి గుమ్మం అతనికి పెద్దదైపోయిందేమో. అతనికి అలవాటైన గుమ్మం ఇంకా సన్నగా, ఇంకా వెనకగా ఉంటుందేమో.”

శ్రీనివాస్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో అవమానం మధ్యలో భయం తళుక్కుమంది.

“ఏంటి నువ్వు అనేది?”

“అతిథి గురించి,” అంది జానకి. “మా అమ్మ చెప్తుంది కదా, ఇంటికి వచ్చిన అతిథికి కాళ్లకి నీళ్లు ఇవ్వాలి అని. నేను నీళ్లు కూడా ఇచ్చాను. చూడు, ఎంత తడిగా ఉందో.” ఆమె తడి వేళ్లని అతని ముఖం ముందు క్షణకాలం పెట్టి, మళ్లీ తీసేసింది. “అతిథికే దాహం లేదు.”

అతను మోకాళ్ల మీంచి పక్కకి కూలి, వెల్లకిలా పడ్డాడు. ఒక చేయి కళ్ల మీద పెట్టుకున్నాడు. నడుము నొప్పికి ‘స్స్’ అనే ఊపిరి వచ్చింది. అది నొప్పి వల్ల వచ్చిందో, ఇంకేదో వల్ల వచ్చిందో ఆమెకి అర్థం కాలేదు.

జానకి లేచి కూర్చుంది. నైటీ ఇంకా నడుము దగ్గరే ముడుచుకుని ఉంది. ఆమె అతని పక్కకి జరిగి, అతని తొడల దగ్గర మోకాళ్లు మడిచి కూర్చుంది. ఫ్యాన్ గాలికి ఆమె వదులు ముడి జారి, జుట్టు వీపు మీద బరువుగా పరుచుకుంది. కొన్ని పాయలు ముందుకి జారి అతని పొట్ట మీద పడ్డాయి.

“సరే, మీరు పడుకోండి,” అంది. గొంతు ఇప్పుడు మెత్తగా ఉంది. ఆ మెత్తదనం ఇందాకటి నవ్వు కంటే భయంకరంగా ఉంది. “మీరు అలసిపోయారు. రాత్రంతా డ్యూటీ, పొద్దుటి నుంచి నడుము నొప్పి, మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో ఆ గాజులావిడ గోల. ఈ రోజు ఇక్కడి డ్యూటీ నేనే చేస్తా. దీనికి ప్రాణం ఉందో లేదో నేనే చూస్తా.”

అతను కళ్ల మీంచి చేయి తీశాడు. ఆమె వైపు చూశాడు.

“వద్దంటే ఒక్క మాట చెప్పండి. వదిలేస్తా,” అంది జానకి. ఆమె చేయి అతని తొడ మీద ఆగి ఉంది. ఇంకా అక్కడికి వెళ్లలేదు.

అతని గొంతు ఒకసారి కదిలింది. పెదవులు విడిపోయాయి. “చెయ్యి,” అన్నాడు. అంత చిన్నగా, ఫ్యాన్ శబ్దంలో దాదాపు కలిసిపోయేంత చిన్నగా.

“వినిపించలేదు.”

“చెయ్యి జానకీ.”

జానకి పెదవుల మూల ఒక నవ్వు వచ్చి ఆగింది. ఆమె చేయి అతని తొడ మీంచి నెమ్మదిగా జారి, ఆ మెత్తని ముద్దని మళ్లీ వేళ్ల మధ్యకి తీసుకుంది. ఈసారి మూడు వేళ్లు కూడా వాడలేదు. బొటనవేలు, చూపుడువేలు మాత్రమే. ఆ రెండు వేళ్లతో ఉంగరంలా చేసి దాని చుట్టూ వేసింది. ఉంగరం చుట్టూ కలిసిపోయింది. ఇంకా సందు మిగిలింది.

“చూడండి,” అని ఆమె ఆ ఉంగరాన్ని అతని కళ్ల ముందుకి కనిపించేలా కొంచెం పైకి ఎత్తింది. “పెళ్లిలో మీరు నా వేలికి తొడిగిన ఉంగరం గుర్తుందా? దానికంటే ఇది సన్నం. ఆ ఉంగరమే దీనికి వదులు అవుతుంది. తొడిగితే జారి కింద పడుతుంది.”

ఆమె ఉంగరాన్ని నెమ్మదిగా పైకీ కిందికీ కదిలించడం మొదలుపెట్టింది. ముందు చర్మం ఆమె వేళ్లతో పాటే కొన మీదికి వచ్చి, మళ్లీ కిందికి దిగుతోంది. దిగినప్పుడల్లా ఆ లేత గులాబీ కొన కాస్త బయటికి తొంగిచూసి, మళ్లీ దాక్కుంటోంది. గట్టిదనం లేదు. పైకి ఎత్తితే పైకి, వదిలితే కిందికి. ఆమె వేళ్లు ఒక మెత్తని పిండి ముద్దని లాగుతున్నట్టు ఉన్నాయి.

“అబ్బా…” అని శ్రీనివాస్ మూలిగాడు. అతని నడుము పరుపు మీంచి కొంచెం లేచింది.

“అబ్బా అనడానికి మీకు ఏమైనా తగిలిందా? నాకు చేతిలో ఏమీ తగలట్లేదు,” అంది జానకి. “ఇది మొడ్డ కాదు. జాతరలో పిల్లలు ఊదే రబ్బరు బూర. ఊదితే కాసేపు ఉబ్బుతుంది. గాలి వదలగానే ముడుచుకుపోతుంది. దీనికి ఆ కాసేపు ఉబ్బడం కూడా రాదు.”

అతని తొడలు ఆమె మాటలకి వణికాయి. ఆమె వేళ్ల కింద అది కొంచెం కదిలింది. గట్టిపడటం కాదు. ఒక చిన్న ఉలికిపాటు. తర్వాత మళ్లీ మెత్తబడింది.

ఆమె వేగం కొంచెం పెంచింది. ఆ కదలికకి ఆమె చేతి గాజులు రెండూ ఒకదానికొకటి తగిలి గలగలమన్నాయి.

ఆ గలగల వినగానే శ్రీనివాస్ ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా బిగుసుకుంది. అతని కళ్లు చటుక్కున తెరుచుకుని ఆమె మణికట్టు మీద ఆగాయి. అదే క్షణంలో ఆమె వేళ్ల మధ్య అది ఇంతకుముందు కంటే కొంచెం గట్టిగా ఎగిరింది. ఒక్కసారి. తర్వాత ఇంకోసారి.

జానకి అది గమనించింది. ఆమె చేయి ఆపకుండానే మణికట్టుని కావాలనే ఇంకోసారి విదిలించింది. గాజులు మళ్లీ గలగలమన్నాయి. మళ్లీ అతని నడుము ఎగిరింది. మళ్లీ ఆమె వేళ్ల మధ్య ఒక చిన్న ఉలికిపాటు.

ఆమె కడుపులో ఏదో చల్లగా జారింది. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా అతని ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చుని ఈ మెత్తని దాన్ని నోట్లోకి తీసుకున్నప్పుడు, ఆ కొజ్జా చేతి గాజులు అతని తొడలకి తగిలి ఎలా గలగలమన్నాయో ఆమెకి గుర్తుంది. ఆ చప్పుడు ఈయన ఒంటికి ఇప్పుడు ఆడదాని స్పర్శ కంటే బాగా గుర్తుంది.

“అరె,” అంది జానకి, ఆశ్చర్యం నటిస్తూ. “నా చేతికి కదలని ఈ పిల్లి, నా గాజుల చప్పుడుకి చెవులు నిక్కబెట్టిందే. ఆడదాని చేయి తగిలితే లేవదు, గాజుల గలగల వినిపిస్తే కదులుతుంది అన్నమాట. విచిత్రమైన పిల్లి. ఏ ఇంటి పాలు తాగి పెరిగిందో.”

“అది… అది నువ్వు ఊపుతున్నావని… గాజులకి కాదు…” అని అతను తడబడ్డాడు.

“నేను ఇందాకటి నుంచి ఊపుతూనే ఉన్నా. అప్పుడు కదల్లేదు,” అంది జానకి. ఈసారి గాజుల్ని ఇంకోసారి కావాలని గలగలలాడించింది. “పెళ్లికి కొత్త గాజులు వేసుకున్నా. ఆ చప్పుడు మీకు బాగా నచ్చినట్టుంది. రేపు మోచేతుల దాకా మట్టి గాజులు తొడుక్కుంటా. అప్పుడైనా ఇది నిలబడుతుందేమో చూద్దాం.”

అతని ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. ‘మోచేతుల దాకా మట్టి గాజులు.’ మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో కారు కిటికీ మీద ఆనిన ఆ చేతులు. అతను ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు. ఆమె కళ్లు అతని తొడల మధ్యే ఉన్నాయి. పెదవుల మీద ఏ భావమూ లేదు. ‘ఇది యాదృచ్ఛికమే. కొత్త గాజులు వేసుకుంది అంతే. దానికి ఏం తెలుసు?’ అని అతను తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ మాటలు అతని గుండె దడని ఆపలేదు.

జానకి ఊపుతూనే ఉంది. ఆమె మణికట్టు నొప్పి పెడుతోంది. అయినా ఆపలేదు. ఆమె తొడల మధ్య ఇంకా తడి ఆరలేదు. అతన్ని ఇలా తన చేతిలో పెట్టుకుని, అతని ముఖం మీద ఆ పాలిపోవడాన్ని చూస్తుంటే, ఆ తడి తగ్గకపోగా ఇంకా పెరుగుతోంది. అది ఆమెకే వింతగా ఉంది. ‘ఇతని మొడ్డ నన్ను ఎప్పుడూ తడపలేదు. ఈ రోజు ఇతని అవమానం నన్ను తడుపుతోంది.’

ఆ ఆలోచనతో పాటే ఆమెకి ఇంకో ఆలోచన వచ్చింది. ‘ఈ ముక్కుకి ఒక్కసారి ఆడదాని వాసన చూపించాలి. పెళ్లాం వాసన. దానికైనా ఈ రక్తంలో ఏమైనా కదులుతుందేమో చూడాలి.’

ఆమె ఎడమ చేయి తన తొడల మధ్యకి వెళ్లింది. రెండు వేళ్లు తన పూకు పెదాల మధ్య జారాయి. లోపల వెచ్చగా, జారుగా ఉంది. వేళ్లు ఒక అంగుళం లోపలికి దూరి, తడితో నిండి బయటికి వచ్చాయి. ఆ రెండు వేళ్ల మధ్య ఒక సన్నని తీగ సాగి నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరిసింది. ఉప్పగా, కొంచెం పుల్లగా, వెచ్చగా, ఆమె ఒంటి వాసన.

ఆమె ఆ వేళ్లని అతని ముక్కు కిందికి తెచ్చింది.

“ఇది పీల్చండి,” అంది. గొంతు తగ్గించి, దాదాపు గుసగుసగా. “ఇదే ఆడదాని వాసన. మీ పెళ్లాం వాసన. ఇన్నేళ్లుగా మీ పక్కనే ఉంది. మీరు ఒక్కసారి కూడా దగ్గరగా పీల్చి చూడలేదు. ఈ రోజు ఒక్కసారి పీల్చండి. దీనికైనా మీ కింద ఏమైనా కదులుతుందేమో చూద్దాం.”

ఆ వాసన ముక్కుకి తగలగానే శ్రీనివాస్ ముఖం చిట్లించుకుంది. ముక్కు పుటాలు ముడుచుకున్నాయి. అతను తల పక్కకి తిప్పేశాడు.

“ఛీ… తియ్యి. వద్దు,” అన్నాడు.

జానకి వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకుంది. ఆ వేళ్లని తన తొడ మీదే తుడుచుకుంది. “సరే. తీసేశా,” అంది.

కానీ ఆ ‘ఛీ’ ఆమె గుండెల్లో ఒక ముల్లులా దిగింది. ఆ ముల్లు దిగిన చోటు నుంచి ఒక దృశ్యం పైకి లేచింది.

పాత గోడౌన్. పైకప్పు రంధ్రం నుంచి స్తంభంలా పడిన ఎండ. గోనెసంచుల మీద వంగిన ముక్కుపుడక కొజ్జా నల్లని పిర్రలు. ఆ పిర్రల మధ్య ఇదే ముక్కు. చెమట, ఉప్పు కలిసిన ఆ ఘాటు వాసన కొట్టినా వెనక్కి తగ్గని ఇదే ముక్కు. ‘ఏం రుచే నీ గుద్ద. ఇంకా దగ్గరికి నొక్కు’ అని తనే ఆ పిర్రల్ని తన ముఖానికి లాక్కున్న ఇదే నోరు. తర్వాత గాజుల కొజ్జా ముందు ఆకలిగా తెరుచుకున్న ఇదే నోరు. ఆ మొడ్డని గొంతు దాకా దించుకుని, కళ్లలో నీళ్లు కారుతున్నా ఆపని ఇదే నోరు. ఆ రసాన్ని రెండుసార్లు గొంతు కదిలించి మింగి, ఖాళీ నాలుకని గర్వంగా చూపించిన ఇదే నోరు.

[12345677889]

ఆ నోరు ఇప్పుడు తన పెళ్లాం పూకు వాసనకి ‘ఛీ’ అంది.

జానకి చేయి అతని మెత్తని మొడ్డ మీద బిగుసుకుంది. ఈసారి ఊపడం వేగమైంది. ఆమె పళ్లు బిగుసుకున్నాయి.

“ఛీ అన్నారా?” అంది ఆమె. గొంతు మెత్తగానే ఉంది. కానీ ప్రతి మాటా ఒక్కో చెంపదెబ్బలా పడుతోంది. “పెళ్లాం వాసనకి ఛీ. ఇన్నేళ్ల కాపురానికి ఛీ. బాగుంది. ఇంట్లో వండిన అన్నం వాసనకే కడుపులో తిప్పే వాళ్లు ఉంటారని విన్నా. వాళ్లకి ఇంటి వంట ఎప్పుడూ చప్పగా ఉంటుంది. బయట ఎవరో ఎంగిలి చేసిన పళ్లెం దొరికితే మాత్రం, అడుగున మిగిలిన చివరి మెతుకు కూడా నాకి నాకి తింటారు.”

అతని ఒళ్లు ఆమె చేతి కింద ఒక్కసారి వణికింది. అతను ఏమీ అనలేదు. కళ్లు మూసుకున్నాడు.

“మీ నోరు చూస్తే నాకు ఏమనిపిస్తుందో తెలుసా?” అని ఆమె కొనసాగించింది. ఆమె బొటనవేలు దాని కొన మీద గుండ్రంగా తిప్పుతోంది. “ఏం పెట్టినా మింగేసే నోరులా ఉంటుంది. ఏ రుచి అయినా వెగటు పడని నాలుకలా ఉంటుంది. అలాంటి నోటికి పెళ్లాం వాసన మాత్రం ఛీ. పాపం, మీ నాలుకకి ఏ రుచులు అలవాటయ్యాయో, ఏ ఊరి నీళ్లు తాగిందో.”

“జానకీ… ప్లీజ్…” అని అతను గొణిగాడు. ఆ ‘ప్లీజ్’ ఆపమని కాదు. అతని నడుము ఆమె చేతి వైపే పైకి లేస్తోంది.

“ప్లీజ్ అంటే ఆపమనా? ఊపమనా? చెప్పండి,” అంది జానకి, చేయి కదలకుండా ఆపి.

అతని నడుము ఆగిన ఆమె చేతిలోకే ఇంకోసారి తోసుకుంది. “ఆపకు… ఆపకు జానకీ…”

“ఆపను. కానీ ముందు మీ నోటితో మీరే చెప్పండి,” అంది ఆమె, మళ్లీ నెమ్మదిగా కదిలిస్తూ. “ఇది ఏంటి? మీ పెళ్లాం చేతిలో ఉన్నది ఏంటి?”

“నా… నాది…”

“మీది ఏంటి? మొడ్డా?”

“కాదు…” అతని గొంతు విరిగింది. కళ్ల కొసల నుంచి ఒక తడి మెరుపు జారి కణత మీదుగా తలగడలోకి ఇంకింది. “చిన్నది… మెత్తనిది… పనికిరానిది… పెళ్లాం పూకులో నిలవని చిన్న ముక్క…”

“ఇంకా?”

“నేను… మగాణ్ణి కాదు… నీ ముందు తల ఎత్తలేని పనికిమాలిన మొగుణ్ణి… ఆపకు…”

జానకి గుండె ఒక్కసారి గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఆ మాటలు గోడౌన్‌లో అతని నోట్లోంచి వచ్చిన మాటల్ని ఆమెకి గుర్తు చేశాయి. ‘నేను మీ గుద్దలంజకొడుకుని… మీ మొడ్డల మీద ఊరేగే రంకుమగాణ్ణి.’ ఆ రోజు అతను ఆ మాటలు నవ్వుతూ, ఊగుతూ, సంతోషంగా అన్నాడు. ఈ రోజు ఏడుస్తూ అంటున్నాడు. కానీ రెండు రోజులూ అతని ఒంటికి ఆ మాటలే కావాలి. తనని తాను దిగజార్చుకున్నప్పుడే అతని ఒంట్లో ఏదో కదులుతోంది.

“మంచిది. నిజం చెప్పారు,” అంది జానకి. ఆమె వేళ్లు ఇప్పుడు వేగంగా కదులుతున్నాయి. గాజులు ఆగకుండా గలగలమంటున్నాయి. ఆ చప్పుడు ఫ్యాన్ కిర్రుతో కలిసి గదంతా తిరుగుతోంది. “మీ స్టేషన్‌లో నిజం చెప్పినోళ్లకి శిక్ష తగ్గిస్తారు కదా. మీకు కూడా తగ్గిస్తా. ఈ రోజు మీ పెళ్లాం చేతిలోనే కార్చుకోనిస్తా. గట్టిపడకపోయినా పర్వాలేదు. పడుకునే కార్చుకోండి. మీకు అదే అలవాటు కదా.”

అతని నడుము పరుపు మీంచి ఎగిరింది. రెండు చేతులూ దుప్పటిని పిడికిట్లో బిగించాయి. కాలి వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. అతని పొట్ట కండలు గట్టిగా లోపలికి ముడుచుకుపోయాయి. గొంతులోంచి “హ్… హ్హ… హా…” అని ముక్కలు ముక్కలుగా ఊపిరి వచ్చింది.

ఆమె చేతిలోని దానికి మాత్రం ఏమీ కాలేదు. అది ఇంకా మెత్తగానే ఉంది. ఆమె వేళ్ల మధ్య వంగిపోతూనే ఉంది.

అప్పుడే దాని కొనలోంచి ఏదో జారింది.

చిమ్మడం కాదు. ఎగరడం కాదు. ఒక్క చుక్క. తర్వాత ఇంకో చుక్క. నీళ్లలా పల్చగా, తెల్లగా కూడా లేకుండా, కొంచెం మసకగా. ఆమె బొటనవేలి మీద జారి, ఆమె వేళ్ల సందులోకి కారింది. మూడో చుక్క దాని కొన మీదే నిలిచి, వణికి, కిందికి వెంట్రుకల్లోకి జారిపోయింది. దాని వెనక ఇంకేమీ రాలేదు.

అతని నడుము పరుపు మీద కూలిపోయింది. ఊపిరి వేగంగా, అతుకుల్లేకుండా వస్తోంది. ఆమె చేతిలోనిది ఇంకా ముడుచుకుపోయి, ఆమె వేళ్ల మధ్య నుంచి జారి తొడ మీదికి ఒరిగిపోయింది. ఒక్క క్షణం కూడా గట్టిపడకుండానే.

జానకి తన వేళ్ల వైపు చూసింది. ఆ రెండు మూడు పల్చని చుక్కలు నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా వేళ్ల మీద కారిన ‘నీళ్ల చుక్కల్లాంటి రసం’ గుర్తొచ్చింది. ‘ఆ రోజు దాని చేతిలో రెండు ఊపులకి కనీసం సగం లేచి కారింది. ఈ రోజు పెళ్లాం చేతిలో అసలు లేవకుండానే కారింది. ఆ కొజ్జా చేతికి వచ్చిన సగం గౌరవం కూడా నా చేతికి రాలేదు.’

ఆమె ఆ వేళ్లని అతని తొడ మీదే, అతని లుంగీ అంచు మీదే నెమ్మదిగా తుడిచింది. ఒకసారి. ఇంకోసారి. ఎంత నెమ్మదిగా అంటే, అతను కళ్లు తెరిచి ఆ తుడవడాన్ని చూసేంత నెమ్మదిగా.

“అయిపోయిందా?” అని అడిగింది. “ఇదేనా మొత్తం? నా వేళ్లు తడవడానికి కూడా సరిపోలేదు. చెమట చుక్క దీనికంటే పెద్దగా ఉంటుంది.”

అతను సమాధానం చెప్పలేదు. ఒక చేయి మళ్లీ కళ్ల మీదికి వెళ్లింది. అతని ఛాతీ పైకీ కిందికీ ఎగురుతోంది. అతని పెదవులు వణుకుతున్నాయి.

గదిలో ఫ్యాన్ కిర్రు తప్ప ఏ శబ్దమూ లేదు. పక్క గదిలోంచి నాన్న గురక మళ్లీ మొదలైంది. గోడ గడియారం ముల్లు పదకొండు దాటింది.

జానకి నైటీని కిందికి లాక్కుని, మంచం అంచున కూర్చుంది. జుట్టుని రెండు చేతులతో ఎత్తి మళ్లీ ముడి వేసుకుంది. ఆ కదలికకి గాజులు ఇంకోసారి మెల్లగా మోగాయి. ఈసారి శ్రీనివాస్ కదల్లేదు. కానీ అతని వేళ్లు దుప్పటి మీద ఒక్కసారి ముడుచుకున్నాయి.

చాలాసేపటికి అతను కళ్ల మీంచి చేయి తీశాడు. కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. కనురెప్పల అంచులు ఇంకా తడిగా మెరుస్తున్నాయి. అతను ఆమె వీపు వైపు చూశాడు.

“జానకీ,” అన్నాడు. గొంతు బొంగురుగా, అలసిపోయినట్టు ఉంది.

“ఊ.”

“నువ్వు ఈ మధ్య మారిపోయావు.”

ఆమె వెనక్కి తిరగలేదు. ముడికి చివరి పిన్ను గుచ్చుకుంటూనే ఉంది.

“ఈ మాటలు… ఈ వెటకారాలు… ఒక్కో మాటకి రెండేసి అర్థాలు…” అతను ఊపిరి తీసుకున్నాడు. “ఇవన్నీ ఎవరి దగ్గర నేర్చుకున్నావు? నువ్వు ఇలా మాట్లాడే దానివి కాదు.”

జానకి చేయి పిన్ను దగ్గరే ఆగిపోయింది.

‘ఎవరి దగ్గరా? గోడౌన్‌లో నువ్వు ముక్కు దూర్చిన ఆ పిర్రల దగ్గర. ఈ రోజు సెంటర్‌లో కారు కిటికీకి ఆనిన ఆ గాజుల చేతుల దగ్గర. మింగి ఖాళీ నాలుక చూపించిన నీ నోటి దగ్గర,’ అని ఆమె మనసులో ఒక్కో మాట పేర్చుకుంది. ఆ ఒక్క మాట కూడా పెదవి దాటనివ్వలేదు. ‘ఇప్పుడు కాదు.’

ఆమె పిన్ను గుచ్చింది. నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది. నైట్ ల్యాంప్ వెలుగు ఆమె ముఖంలో సగం మీదే పడుతోంది. ఆమె పెదవుల మీద ఒక చిన్న నవ్వు ఉంది. ఆ నవ్వులో ఏముందో అతనికి అర్థం కాలేదు.

ఆమె దిండు సర్దుకుని, అతని వైపు వీపు పెట్టి పడుకుంది. లైట్ ఆర్పేముందు, అతని వైపు చూడకుండానే, అలవోకగా ఏదో వాతావరణం గురించి చెప్పినంత మామూలుగా అంది.

“నీ ఫ్రెండ్ రవిరాజ్ బాగా మాట్లాడతాడు.”

[appalapradeep]

దగ్గరసూపర్ అప్డేట్