Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[raasug]

அத்தியாயம் - 28:

மறுநாள் காலை ரவியை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்ற லட்சுமியின் கட்டளையும், அவளது எச்சரிக்கை வார்த்தைகளும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் நிழலாடின. உடம்பில்  .... ....
... .... ....

அவளது விரல்கள் பயத்தால் நடுங்கின. போன் திரையில் தெரியப்போகும் அந்த எண்ணைப் பார்ப்பதற்கு மனதிற்குள் தைரியத்தை வரவழைத்தபடி போனை முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு வந்தாள்.

மொபைல் ஸ்கிரீனின் வெளிச்சத்தில் அவளது கலங்கிய கண்களும், அச்சம் நிறைந்த முகமும் வெளிப்பட, போனை உற்றுப் பார்க்கும் அந்தத் தவிப்பான காட்சி.

கற்பை இழக்கப் போகும் "திவ்யா" வின் பரிதவிப்புகள் அழகான வார்த்தைகளில் வந்திருக்கின்றன. கற்புக்கு இழப்பு வரும் முன், எந்த ஒரு பெண்ணும் இந்த ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையை  கடந்து தனே ஆக வேண்டும். 

சீக்கிரமே தொடருங்க அடுத்த பாகத்தை

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் - 29

​ஹாலில் இருந்த மேஜை மீது கிடந்த பர்ஸிலிருந்து வெளிவந்த அதிர்வுச் சத்தமும் ரிங்டோனும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தன.
​தன் நடுங்கும் விரல்களால் மெதுவாகப் பர்ஸைத் திறந்து மொபைல் போனை வெளியே எடுத்தாள். ஸ்கிரீனின் வெளிச்சத்தில் அவளது அச்சம் நிறைந்த முகமும், பதற்றத்தால் கலங்கிய கண்களும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன.
​திரையில் மிளிரும் எண்ணைப் பார்க்கும்போது அவளது விரல்கள் போனை இறுக்கமாகப் பற்றிப் பிடித்திருந்தன.
​

​போன் திரையில் தெரிந்த அந்த எண்ணையும் பெயரையும் கண்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு மூச்சுத் திணறல் அதிகரித்தது. நெஞ்சுக்குள் இனம் புரியாத பயமும் தவிப்பும் அலைமோதின.

​அழைப்பை உடனடியாக ஏற்றுப் பேசுவதா அல்லது பேசாமல் விட்டுவிடுவதா என்று அவளது மனது கடுமையாகப் போராடியது. விரல்கள் பச்சை நிற 'ஆன்சர்' பட்டனுக்கு மேலே தயங்கி நின்றன.

​போனைத் தொட்டால் ரவியைச் சந்திக்கும் அந்த நரகத்திற்குள் செல்ல வேண்டியிருக்குமே என்ற ஆழமான தயக்கம் அவளைத் தடுத்தது. சுற்றிலும் அமைதி நிலவ, அவளது உள்மனப் போராட்டமும் தவிப்பும் மட்டுமே அந்த விடியற்காலை வேளையில் நிறைந்திருந்தன.
​
​அப்போது படுக்கையறையிலிருந்து லேசான சத்தம் கேட்கவே, சுமன் விழித்துக் கொண்டு எழுந்து விடுவானோ என்ற அச்சம் ஸ்ரீதிவ்யாவை உலுக்கியது.
​அவனுக்கு இந்த போன் அழைப்பு பற்றியோ, லட்சுமி மற்றும் ரவியின் தொடர்பைப் பற்றியோ சிறிதும் தெரியக்கூடாது என்பதில் அவள் மிக எச்சரிக்கையாக இருந்தாள்.

​உடனடியாகப் போனைக் கையில் ஏந்தியபடி சமையலறையின் ஒரு மூலையிலுள்ள இருட்டான பகுதிக்குச் சென்றாள். தன் இரு கைகளாலும் போனை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, கண்களில் பெருகி வந்த கண்ணீரைத் துடைத்தவாறே அழைப்பை ஏற்க மனதளவில தயார் நிலையிலிருந்தாள்.
​
​ஸ்ரீதிவ்யா நடுங்கும் விரல்களால் போன் அழைப்பை ஏற்று காதில் வைத்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (தட்டுத்தடங்கலாக, குரல் நடுங்க) "ஹே... ஹலோ..."

​மறுமுனையில் லட்சுமியின் கம்பீரமான ஆனால் அழுத்தமான குரல் கேட்டது.

​லட்சுமி: "திவ்யா... போன் எடுக்க இவ்ளோ நேரமா? சுமன் பக்கத்துல இருக்கானா என்ன?"

​ஸ்ரீதிவ்யா: (சுவர் ஓரமாக ஒடுங்கி) "இல்லை... இல்லை லட்சுமி . நான் சமையலறையில தான் இருக்கேன். சுமன் இன்னும் சரியா எழுந்திரிக்கல."

​லட்சுமி: "சரி, விஷயத்துக்கு வர்றேன். நேத்து நைட் நான் சொன்னது நினைவிருக்குல? இன்னைக்கு காலைல 10:00 மணிக்கு ரவி உன்னைப் பார்க்கணும்னு சொல்றான். நான் சொல்ற இடத்துக்கு நீ கண்டிப்பா வந்தாகணும்."

​ஸ்ரீதிவ்யா: (கண்களில் கண்ணீர் வழிய, தற்காப்பாக) "லட்சுமி ... ப்ளீஸ் ... என்னால இன்னைக்கு வர முடியாது. சுமனுக்கு உடம்பு சரியில்லை, வீட்ல நான் கூடவே இருக்கணும். வேற ஏதாச்சும் நாள்ல..."

​லட்சுமி: (இடையில் மறித்து, கண்டிப்பான தொனியில்) "திவ்யா! சாக்கு போக்கு சொல்றதை நிறுத்து. ரவி உனக்காகத்தான் காத்திருக்கான். அவன் நினைச்சா உங்க குடும்பக் கடனை ஒரே நிமிஷத்துல என்ன வேணா பண்ண முடியும். ஒழுங்கா 10:00 மணிக்கு 'ஹோட்டல் கிராண்ட்' ரூம் நம்பர் 302-க்கு வந்துரு. இல்லைனா விளைவு ரொம்ப மோசமா இருக்கும்!"

​ஸ்ரீதிவ்யா மறுத்துப் பேசத் தொடங்குவதற்குள் மறுமுனையில் அழைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது. ரவியைச் சந்திப்பதற்கான நேரமும் இடமும் உறுதியாகக் குறிக்கப்பட்டுவிட்டது.

​போன் துண்டிக்கப்பட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவிற்குத் தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. லட்சுமியின் கடைசி எச்சரிக்கை வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில் இடிபோல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தன.

​கையில் இருந்த போன் மெதுவாக நழுவ, அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் சமையலறைச் சுவரோரம் அப்படியே சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள்.

​இன்றைய சந்திப்பைத் தவிர்க்கவே முடியாது என்ற கொடூரமான உண்மை அவளை முற்றிலுமாக உலுக்கியது. தன் முகத்தை இரு கரங்களாலும் மூடிக் கொண்டு, சத்தம் வெளியே வராதவாறு உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு மௌனமாக கண்ணீர் விட்டு அழுதாள்.
​
​ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோரம் அமர்ந்து தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சமயத்தில், படுக்கையறையிலிருந்து சுமனின் காலடிச் சத்தம் சமையலறை நோக்கி நெருங்கி வருவது கேட்டது.
​அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டு நின்றாள். பதற்றத்துடன் எழுந்து நின்று, தன் முகத்திலிருந்த கண்ணீரை அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டு முகத்தைச் சரிசெய்தாள்.

​சுமனுக்குத் தன் மன உளைச்சலோ, கண்ணீரோ தெரியக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்து, இயல்பாக இருப்பது போலத் தன் தோற்றத்தை மாற்றிக் கொண்டாள்.
​
​சுமன் சமையலறை வாசலில் வந்து நின்றான். அவளது சோர்வான தோற்றத்தைக் கவனிக்காமல் இயல்பாகப் பேசினான்.

​சுமன்: "திவ்யா... தலை லேசாக பாரமா இருக்குடி. எனக்கு ஒரு கப் சூடா காபி போட்டுத் தர்றியா?"

​ஸ்ரீதிவ்யா அவனை நேருக்கு நேர் பார்க்கத் தயங்கி, தன் நடுங்கும் குரலைக் கட்டுப்படுத்தியபடி தலையசைத்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: "ம்... சரிங்க சுமன். இதோ ரெண்டு நிமிஷத்துல காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்... நீங்க போய் உட்காருங்க."

​சுமன் தலையசைத்துவிட்டு ஹால் நோக்கிச் செல்ல, ஸ்ரீதிவ்யா தன் நெஞ்சில் கரங்களை வைத்து மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டாள். தன் பயத்தையும் உள்மனத் தவிப்பையும் மறைத்துக் கொண்டு எந்திரத்தனமாகக் காபி பாத்திரத்தை எடுக்கும் மௌனமான காட்சியுடன் எபிசோடு நிறைவடைகிறது.

.
​சுமனிடம் காபியைக் கொண்டு சென்று கொடுத்த ஸ்ரீதிவ்யா, அதை அவன் வாங்கியதும் அவசர அவசரமாகத் தன் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க அவளுக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை.

​காபி பாத்திரத்தைச் சமையலறை மேடையில் வைத்துவிட்டு, அதன் ஓரத்தைப் பிடித்தபடி அமைதியாக நின்றாள். அவளது நெஞ்சுக்குள் பயமும் தவிப்பும் அலைமோதின.

​சுமன் காபியைக் குடிக்கும் சத்தமும், வெளியே வீதியின் மெல்லிய ஓசைகளும் மட்டுமே அந்தச் சமயத்தில் கேட்டன. தன் நடுங்கும் கரங்களை ஒன்றோடு ஒன்று இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறோம் என்ற திகிலுடன் மௌனமாக நின்றிருந்தாள்.

​சுமன் காபியைக் குடித்து முடித்துவிட்டு டம்ளரை மேஜை மீது வைத்தான். சமையலறை வாசலில் நின்று கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் சோர்வான தோற்றத்தையும், அவள் சுவரோரம் ஒடுங்கி நிற்பதையும் அவன் கவனித்தான்.

​சுமன்: "திவ்யா... என்னாச்சுடி? காலைல இருந்தே உன்னைப் பார்க்க ஒரு மாதிரியா இருக்கு. மூஞ்சி ரொம்ப வாடிப்போய் இருக்கு... உடம்புக்கு ஏதாச்சும் முடியலையா?"

​ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டுத் திரும்பி, தன் பதற்றத்தை மறைக்கப் போலிப் புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (தட்டுத்தடங்கலாக) "அ... அப்படி எல்லாம் எதுவும் இல்லங்க சுமன். கொஞ்சம் தலைவலியா இருக்கு... மத்தபடி ஒன்னுமில்லை. நீங்க காபி குடிச்சீங்கன்னா போய் கட்டில்ல கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுங்க."

​சுமன் அவளது பதிலைக் கேட்டு லேசாகத் தலையசைத்தான். அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு பெரிய தவிப்பு இருப்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

​சுமன் மெதுவாக நடந்து சென்று படுக்கையறையில் படுத்துக்கொண்டான். அவன் ஓய்வெடுக்கச் சென்றதும், ஸ்ரீதிவ்யா ஹாலில் தனியாக நின்றாள்.

​வீட்டில் நிலவிய அந்த அமைதி அவளது பயத்தை மேலும் பூதாகரமாக்கியது. கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு ஹாலின் நடுவே நின்று யோசித்தாள்.
​இன்று காலை 10:00 மணிக்கு 'ஹோட்டல் கிராண்ட்' ரூம் நம்பர் 302-க்குச் சென்று ரவியைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற லட்சுமியின் கட்டளை அவளது நினைவில் வந்து அச்சுறுத்தியது. சுமனுக்குத் தெரியாமல் எப்படி வீட்டை விட்டு வெளியேறுவது, அவனிடம் என்ன பொய் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவளது மனது கடுமையாகப் போராடியது.

​அப்போது மேஜை மீது இருந்த அவளது பர்ஸிலிருந்து போன் மெதுவாக அதிர்ந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா நடுங்கும் அடிகளுடன் போனை நோக்கிச் சென்றாள். திரையைப் பார்த்தபோது லட்சுமியிடமிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி (SMS) வந்திருந்தது.

​'ரவி சார் ரூம்ல உனக்காகக் காத்திருக்கார். 10 மணிக்குள் வரலைனா விளைவு ரொம்ப மோசமா இருக்கும். சுமனுக்கு உண்மை தெரிஞ்சிரும்.'

​அந்தச் செய்தியைப் பார்த்ததும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் தலை சுற்றியது. நெஞ்சில் அதிர்ச்சியும் பயமும் அலைமோத, அவளது விரல்கள் நடுங்கின. போனை உடனே அணைத்துவிட்டு மீண்டும் பர்ஸுக்குள் வைத்து இறுக்கமாக மூடினாள். இன்றைய சந்திப்பைத் தவிர்க்கவே முடியாது என்ற கொடூரமான யதார்த்தம் அவளை உலுக்கியது.

​அப்போது குழந்தைகள் படுக்கையறையிலிருந்து விழித்துக்கொண்டு வெளியே வந்தனர். அவர்கள் பள்ளிக்குச் செல்லத் தயாராக வேண்டிய நேரம் வந்திருந்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் மனதுக்குள் வீசிக் கொண்டிருந்த பெரும் புயலையும், கண்களில் வழியத் துடித்த கண்ணீரையும் கஷ்டப்பட்டுத் தடுத்து நிறுத்தினாள். குழந்தைகளுக்குச் சிற்றுண்டி பரிமாறி, அவர்களைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதற்கான வேலைகளில் ஈடுபட்டாள்.

​குழந்தைகளுக்கு உணவூட்டும் போதும் அவளது கவனமும் மனமும் நிலை கொள்ளவில்லை. குழந்தைகளுக்கு முன்னால் இயல்பாக இருப்பது போல நடித்தாலும், அவளது உள்மனம் ரவியின் அச்சத்திலேயே மூழ்கியிருந்தது.

​குழந்தைகள் இருவரையும் பள்ளி வாகனத்தில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்ட பிறகு, வீடு முற்றிலும் அமைதியாக மாறியது.
​அந்த அமைதி ஸ்ரீதிவ்யாவின் பயத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது. நேரம் 09:00 மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் ரவியைச் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவளுக்கு இருந்தது.

​படுக்கையறையில் சுமன் அமைதியாக ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனிடம் ஏதோ ஒரு பொய் கூறிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டதை ஸ்ரீதிவ்யா உணர்ந்தாள். தன் சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி படுக்கையறை வாசலை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா படுக்கையறை வாசலில் நின்று, தூங்குவது போலப் படுத்திருந்த சுமனைப் பார்த்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (நடுங்கும் குரலைக் கட்டுப்படுத்தியபடி) "சுமன்... பக்கத்துத் தெருவுல கடை வரைக்கும் போயிட்டு வர்றேங்க... சமையலுக்குக் காய் கொஞ்சம் வாங்கணும். கதவை லாக் பண்ணிட்டுப் போறேன்."

​சுமன் கண்களை மூடியபடியே, "ம்... பார்த்துட்டு போயிட்டு வாடி..." என்று மெதுவாகக் கூறினான்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பர்ஸைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு வாசல் கதவை நோக்கி நடந்தாள். நடுங்கும் கால்களுடன் வீட்டின் வாசல் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்று கதவைச் சாத்தும் மௌனமான காட்சியுடன் எபிசோடு நிறைவடைகிறது.

.
​"சுமன்... பக்கத்துத் தெருவுல கடை வரைக்கும் போயிட்டு வர்றேங்க... சமையலுக்குக் காய் கொஞ்சம் வாங்கணும். கதவை லாக் பண்ணிட்டுப் போறேன்," என்று சுமனிடம் கூறிவிட்டு, தன் நடுங்கும் விரல்களால் வாசல் கதவைத் திறந்தாள் ஸ்ரீதிவ்யா.

​கதவின் தாழ்ப்பாள் விலகும் மெல்லிய ஓசை அவளது இதயத் துடிப்பை மேலும் அதிகமாக்கியது. படுக்கையறையில் சுமன் அமைதியாகப் படுத்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்க, அவனுக்குத் தெரியாமல் பொய் சொல்லிவிட்டு வெளியேறுவது அவளது மனசாட்சியை ஆழமாகக் குத்தியது.

​நடுங்கும் கால்களுடன் வீட்டின் வாசல் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்று, பின் கதவை மெதுவாகச் சாத்தினாள். கதவு மூடிய அந்த ஒரு நொடி, தான் பாதுகாப்பான தன் உலகத்தை விட்டு வெளியேறி ஒரு ஆபத்தான பாதையில் கால் பதித்துவிட்டதை உணர்த்தி அவளை நடுக்கமுறச் செய்தது.

​காலை 09:10 மணி. தெரு / சாலை.
​தெருவில் வேகமாகக் காலடிகளை எடுத்து வைத்து நடந்தாள் ஸ்ரீதிவ்யா. அவளது சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்த விரல்கள் வியர்வையால் நனைந்திருந்தன.
​பிரதான சாலைக்கு வந்ததும், அங்கே சென்று கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டோவை மெல்லிய கை அசைவால் வழிமறித்து நிறுத்தினாள்.

​ஆட்டோ டிரைவர் அவளைப் பார்த்து, "எங்கம்மா போகணும்?" என்று கேட்டார்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (தட்டுத்தடங்கலாக, மெல்லிய குரலில்) "ஹோ... ஹோட்டல் கிராண்ட்... கொஞ்சம் சீக்கிரம் போங்க."

​ஆட்டோ டிரைவர் தலையசைத்துவிட்டு மீட்டரைப் போட்டார். ஸ்ரீதிவ்யா ஆட்டோவில் ஏறி அமர்ந்ததும், வாகனம் பிரதான சாலையில் வேகமாக நகரத் தொடங்கியது. ஆட்டோ செல்ல செல்ல, அவளது மனதிற்குள் பயமும் ஆழமான தயக்கமும் பூதாகரமாக உருவெடுத்தன.

​ஆட்டோ நகர்ந்து கொண்டிருந்த வழியில், சாலையின் இருபுறமும் கடந்து செல்லும் மனிதர்களையும் வாகனங்களையும் ஸ்ரீதிவ்யா எந்திரத்தனமாகப் பார்த்தாள். அவளது மனக்கண் முன் கணவன் சுமனின் நிராதரவான முகம் வந்து நின்றது.

​'கடவுளே... நான் என்ன காரியம் செய்யப் போறேன்? சுமனுக்கு உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல, அவனை இந்த நிலைமையில விட்டுட்டு இப்படி ஒரு சந்திப்புக்குப் போறேனே...' என்று எண்ணி அவளது நெஞ்சம் குமுறிக் குமிறியது.

​தன் குடும்பத்தின் இக்கட்டான கடன் சூழ்நிலைக்காக, லட்சுமி கொடுத்த பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு தன் சுயமரியாதையையும் உடலையும் அடமானம் வைத்த அந்த நரக தருணங்கள் நினைவில் வந்து உறுத்தின. அவளது கைகள் மடியில் இருந்த பர்ஸை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டன. கண்களில் கட்டுப்படுத்த முடியாத நீர் துளிர்க்க, உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். ஆட்டோ ரவி காத்திருக்கும் ஹோட்டலை நோக்கித் தடையின்றி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

​காலை 09:50 மணி. ஹோட்டல் கிராண்ட் வாசல்.
​ஆட்டோ 'ஹோட்டல் கிராண்ட்' என்ற ஆடம்பரமான கட்டிடத்தின் வாசலில் வந்து நின்றது. வானுயர்ந்த அந்த ஹோட்டலின் பிரம்மாண்ட தோற்றத்தைப் பார்த்ததுமே ஸ்ரீதிவ்யாவின் இதயத் துடிப்பு மிக வேகமாக அதிகரித்தது.

​ஆட்டோ டிரைவர், "அம்மா... ஹோட்டல் வந்துடுச்சு," என்றார்.

​ஸ்ரீதிவ்யாவின் கால்கள் தரையில் இறங்க மறுத்து விறைத்து நின்றன. 'வேண்டாம்... இங்கிருந்து இப்படியே திரும்பி ஆட்டோவை விட்டு இறங்காமல் வீட்டுக்கே ஓடிபோய்விடலாமா?' என்று அவளது உள்மனது அழுது கூவியது. ஆனால், லட்சுமியின் எச்சரிக்கைக் குறுஞ்செய்தியும், ரவியின் அதிகாரமும் அவளை முடக்கிப்போட்டன.

​திரும்பி ஓடினால் சுமனுக்கு உண்மை தெரிந்துவிடும், குடும்பத்தின் நிம்மதி அழிந்துவிடும் என்ற கொடூரமான யதார்த்தம் அவளைப் பயமுறுத்தியது. வேறு வழியின்றி, நடுங்கும் கால்களுடன் ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கி கட்டணத்தைக் கொடுத்தாள். ஆட்டோ நகர்ந்ததும், தன் சேலையைச் சரிசெய்தபடி ஹோட்டலின் பிரதான வாசலை நோக்கித் தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தாள்.

​ஹோட்டலின் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடி கதவுகள் வழியே ஸ்ரீதிவ்யா உள்ளே நுழைந்தாள். ஏசியின் குளிர்ந்த காற்று அவளது உடலைத் தீண்டிய போதிலும், அவளது நெஞ்சுக்குள் பயத்தின் கனல் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

​அங்கே நின்றிருந்த வேலை ஆட்களும், வந்து செல்லும் ஆடம்பர மனிதர்களும் அவளை ஒருவிதமாகப் பார்ப்பது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது. சுற்றியிருந்த அந்த ஆடம்பர சூழலுக்கும், அவளது மனதிற்குள் வீசிக்கொண்டிருந்த நரகப் புயலுக்கும் இடையே பெரும் முரண் நிலவியது.

​சுற்றும் முற்றும் பயத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே, லிஃப்ட் இருக்கும் திசையை நோக்கி மெதுவாக நடந்தாள். லட்சுமி மெசேஜில் குறிப்பிட்டிருந்த Room V12, 3rd Floor - VIP Private Suite எண்ணை மனதிற்குள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்தபடியே லிஃப்ட்டில் ஏறி மூன்றாவது தளத்தை அடைந்தாள்.


​மூன்றாவது தளத்தின் விரிப்பு பரப்பப்பட்ட அமைதியான நடைபாதையில் ஸ்ரீதிவ்யா மெல்ல நடந்து சென்றாள். சுவர்களின் வெளிச்சமும், அந்த அமைதியும் அவளது அச்சத்தை மேலும் கூட்டியது.
​சில அடிகள் நடந்த பிறகு, அவளது கண்களுக்கு முன்பு 'V12 - VIP SUITE' என்ற பித்தளைப் பெயர் பலகை தாங்கிய கதவு தென்பட்டது. ரவி தனக்காகக் காத்திருக்கும் அந்த அறைக் கதவைக் கண்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் கால்கள் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றன.

​கதவின் கைப்பிடியைப் பார்த்தவாறே ஒரு விநாடி நின்று, தன் நடுங்கும் நெஞ்சில் கையை வைத்து மூச்சை ஆழமாக இழுத்துச் சீரமைக்க முயன்றாள். தன் வாழ்வின் அடுத்த கட்ட சோதனை இந்த கதவுக்குப் பின்னால் காத்திருக்கிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

. விஐபி சூட் வாசல்.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பர்ஸை இடது கையால் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, வலது கையை மெதுவாக உயர்த்தினாள். அவளது விரல்கள் பயத்தால் அசைந்து நடுங்கின.

​கண்களை மூடி ஒரு நொடி தன் கடவுளை வேண்டிக்கொண்டு, நடுங்கும் விரல்களால் அந்த V12 அறையின் மரக் கதவை மெதுவாகத் தட்டினாள்.
​"டக்... டக்..." என்ற மெல்லிய தட்டும் ஓசை அந்த அமைதியான நடைபாதையில் எதிரொலித்தது. கதவைத் தட்டிய அடுத்த விநாடி, உள்ளிருந்து கதவு திறக்கப்படும் ஓசைக்காகவும், உள்ளே யார் இருக்கிறார்கள் (ரவியா அல்லது லட்சுமியா) என்பதைக் காண்பதற்காகவும், பயம் நிறைந்த முகத்துடன் மூச்சடக்கி காத்திருக்கும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் தவிப்பு.

[raasug]

அத்தியாயம் - 29
... ... ...
கண்களை மூடி ஒரு நொடி தன் கடவுளை வேண்டிக்கொண்டு, நடுங்கும் விரல்களால் அந்த V12 அறையின் மரக் கதவை மெதுவாகத் தட்டினாள்.

"டக்... டக்..." என்ற மெல்லிய தட்டும் ஓசை அந்த அமைதியான நடைபாதையில் எதிரொலித்தது. கதவைத் தட்டிய அடுத்த விநாடி, உள்ளிருந்து கதவு திறக்கப்படும் ஓசைக்காகவும், உள்ளே யார் இருக்கிறார்கள் (ரவியா அல்லது லட்சுமியா) என்பதைக் காண்பதற்காகவும், பயம் நிறைந்த முகத்துடன் மூச்சடக்கி காத்திருக்கும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் தவிப்பு.

நல்ல கட்டத்தில் வந்திருக்கிறது ஒரு சஸ்பென்ஸ் ! அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது ?  அந்த அறையின் உள்ளே கண்டிப்பாக ரவி +  லட்சுமி இருப்பார்கள். இது திவ்யா எதிர்பார்த்தது தான். ஆனால் இன்னும் 2 ஆண்கள் ராஜேஷ் மற்றும் ஆகாஷ் இருப்பார்களே ? அவர்கள் திவ்யா வை பார்த்தால் அவர்களுக்கு என்னென்னவோ சிந்தனைகள் மனதில் தோன்றுமே !

இதுவரை ரவி, திவ்யா வை, வற்புறுத்தி முரட்டுதனமாக சுவைக்கவில்லை ! ஆகவே இப்போதும் மென்மையாகவே பேசி திவ்யாவை சம்மதிக்க வைத்து நண்பர்களுக்கு பருவ விருந்தாக்குவானா ? லட்சுமி எப்படி அவனுக்கு உதவி செய்யப் போகிறாள் ? 

நிறைய கேள்விகள் எழும்புகின்றன ! கதை சுவார்ஸ்யமாக செல்கிறது ! சீக்கிரமே அடுத்த பாகத்தை பிரசுரிக்கும்படி கதாசிரியரை கேட்டுக் கொள்கிறன்.

[RaviKumar3026]

Good going

[Tamilmathi]

Thrill and suspense ,,,,

[intrested]

லட்சுமி விட திவ்யா என்றால் சூடு பறக்குது..
பெரிய அப்டேட் கொடுங்க திவ்யா வச்சி

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் - 30:

​காலை 10:00 மணி. ஹோட்டல் கிராண்ட், மூன்றாவது தளம், காரிடார்.
​அமைதி பரவியிருந்த அந்த ஆடம்பர நடைபாதையில், 'V12 - VIP SUITE' என்ற பித்தளைப் பெயர் பலகை தாங்கிய கதவின் முன் ஸ்ரீதிவ்யா நின்றிருந்தாள்.

​அவளது உடலும் விரல்களும் பயத்தால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. கதவின் தாழ்ப்பாள் கதவின் மறுபக்கம் மெதுவாக விலகும் சத்தம் கேட்கிறதா என்று மூச்சடக்கி உற்றுப் கவனித்தாள்.
​சுமனுக்குத் தெரியாமல் பொய் சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டோம் என்ற குற்ற உணர்ச்சியும், அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற கொடூரமான பீதியும் அவளது நெஞ்சைக் கவ்வின. தளர்ந்த கைகளுடன், தவிப்பான முகத்துடன் கதவின் வெளியே காத்திருந்தாள்.

​உள்ளிருந்து பூட்டு விலகும் மெல்லிய ஓசை கேட்டது. கதவு லேசாகத் திறக்கப்பட, அங்கே லட்சுமி மேனன் நின்றிருந்தாள்.

​லட்சுமியைப் பார்த்ததும் ஸ்ரீதிவ்யா ஒரு கணம் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றாள். லட்சுமியின் முகத்தில் காரிய கச்சிதமான புன்னகை மிளிர்ந்தது.

​லட்சுமி: (மெல்லிய ரகசியக் குரலில்) "வந்துட்டியா திவ்யா... உள்ள வா."

​ஸ்ரீதிவ்யா பேச முடியாமல் தொண்டை அடைத்துப்போய் நின்றாள். லட்சுமி அவளது கையைப் பற்றி மெதுவாக அறையின் உட்புறம் நோக்கி இழுத்தாள்.

​
​லட்சுமி கதவை உள்பக்கமாக இழுத்துச் சாத்தித் தாழ்ப்பாளிட்டாள். கதவு மூடும் ஓசை ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சில் பெரிய இடியாக இறங்கியது.

​அறையின் ஆடம்பரமான அமைப்பும், மங்கலாக எரியும் மஞ்சள் விளக்கின் வெளிச்சமும் அவளுக்குள் அச்சத்தை மேலும் கூட்டின. நேற்று இரவில் லட்சுமி, ரவி, ராஜேஷ் மற்றும் ஆகாஷ் ஆகிய நால்வரும் இதில் மூழ்கியிருந்த அந்தரங்கக் கேளிக்கை உணர்வுகளின் எச்சங்கள் அந்த அறையின் காற்றில் பரவியிருப்பது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது.

​லட்சுமி ஸ்ரீதிவ்யாவின் தோளைத் தொட்டு, "பயப்படாத திவ்யா... எல்லாம் நன்மைக்குத்தான்," என்று ஆறுதல் கூறுவது போல நடித்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி, கால்கள் தடுமாற லட்சுமியின் பின்னால் படுக்கையறையை நோக்கி அடி எடுத்து வைத்தாள்.

படுக்கையறை வாசல்.
​அந்தரங்கப் படுக்கையறையின் பிரம்மாண்டமான கதவின் முன் லட்சுமி வந்து நின்றாள். ஸ்ரீதிவ்யா தயங்கி ஒரு அடி பின்வாங்க முயன்றாள்.

​ஆனால் லட்சுமி அவளது கரத்தைப் பிடித்து மெதுவாக படுக்கையறை வாசலை நோக்கிச் செலுத்தினாள். லட்சுமி கதவின் கைப்பிடியைத் திருப்பி கதவைத் திறந்தாள்.

​கதவு திறக்கும் மெல்லிய ஒலியுடன், உள்ளிருந்த வெளிச்சம் ஸ்ரீதிவ்யாவின் வெளுத்த முகத்தில் பட்டது. ஸ்ரீதிவ்யா பயத்தில் கண்களை மூடித் திறந்தாள். அவளது இதயம் 'தட் தட்' என்று மிக வேகமாகத் துடித்தது.

​லட்சுமி கதவை முழுமையாகத் திறக்க, ஸ்ரீதிவ்யாவின் பார்வை படுக்கையறையின் உட்புறத்தை நோக்கி விழுந்தது.

​
​ஸ்ரீதிவ்யா படுக்கையறைக்குள் நடுங்கும் கால்களுடன் ஓரடி எடுத்து வைத்தாள். அங்கே அவள் கண்ட காட்சி அவளது ரத்தத்தையே உறைய வைத்தது.

​அங்கே படுக்கையின் மீதும், அருகே இருந்த ஆடம்பரச் சோபாவிலும் மூன்று ஆண்கள் அமர்ந்திருந்தனர்.

​ரவியை மட்டுமே தனியாகச் சந்திப்போம் என்ற எண்ணத்தில் வந்த ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு, அங்கே ரவியுடன் சேர்த்து இன்னும் இரு அந்நிய ஆண்கள் இருப்பதைப் பார்த்ததும் தலை சுற்றியது.

​ரவி சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்து, கையில் விஸ்கி கிளாஸை ஏந்தியபடி அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அருகே இருந்த ராஜேஷும் ஆகாஷும் அவளைப் பசியோடு உற்றுப் பார்த்தனர்.

​தான் ஒரு மீள முடியாத பெரிய வலையில் சிக்கிக்கொண்டோம் என்ற கசப்பான உண்மை ஸ்ரீதிவ்யாவிற்குப் புரியத் தொடங்கியது.

​அறைக்குள் வீசிய ஏசியின் கடும் குளிர்ச்சியிலும் ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு உடம்பெல்லாம் வியர்த்துக்கொட்டியது.
​மூன்று ஆண்களின் கூர்மையான பார்வைகளும் தன் மீது விழுவதை உணர்ந்து அவள் நிலைகுலைந்து போனாள். லட்சுமி அவளது பின்னால் நின்று படுக்கையறைக் கதவை லேசாகச் சாத்தினாள்.

​ரவி தவிர்த்து தொழிலதிபர்களான ராஜேஷ், ஆகாஷ் ஆகிய இருவரும் தன் எதிரே நிற்பதை ஸ்ரீதிவ்யாவால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

​அவளது கால்கள் பலமிழந்து நடுங்கின. கையில் இருந்த பர்ஸை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி, அங்கிருந்து ஓடிவிடவும் முடியாமல், நிற்கவும் முடியாமல் தவித்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா அந்த அறைக்குள் ரவி, ராஜேஷ், ஆகாஷ் ஆகிய 3 பேரையும் ஒன்றாகப் பார்த்ததும் பேரதிர்ச்சி அடைந்து உறைந்து நின்றாள்.

​அவளது விரல்கள் பலமிழந்து கையில் இருந்த பர்ஸ் கீழே நழுவும் நிலைக்கு வந்தது. உதடுகள் பயத்தால் துடிக்க, வார்த்தைகள் வராமல் தடுமாறினாள்.
​ஸ்ரீதிவ்யாவின் பயத்தில் விரிந்த கண்களும், அதிர்ச்சியால் வெளுத்த முகமும் நிலைத்திருக்க, அவளைப் பார்த்து ரவி, ராஜேஷ் மற்றும் ஆகாஷ் மூவரும் ஒருவித புன்னகையுடன் நோக்குகிறார்கள்.

, அவளது கைகள் தன் சேலையின் முந்தானையை மார்போடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாகப் பிணைத்துக் கொண்டன. ரவி, ராஜேஷ், ஆகாஷ் ஆகிய மூவரின் கூர்மையான பார்வைகளும் தன் மீது நிலைத்திருப்பதை உணர்ந்தபோது, அவளது நெஞ்சில் பயத்தின் கனல் பேரலை போல அடித்தது.

​தான் நினைத்து வந்த சந்திப்பு இதுவல்ல என்பதும், ரவி தங்களுக்கு விரித்த வலையின் கொடூர பரிமாணம் இதுதான் என்பதும் அவளுக்குத் தெள்ளத்தெளிவாகப் புரியத் தொடங்கியது. படுக்கையறை வாசலில் நின்றபடி, பேச்சு வராமல் விழி பிதுங்கி நின்றாள்.

​ரவி கையிலிருந்த விஸ்கி கிளாஸை மெதுவாக அருகிலிருந்த டீப்பாய் மீது வைத்தான். அவனது முகத்தில் ஒருவித நக்கலான, ஆதிக்கப் புன்னகை தவழ்ந்தது.

​ரவி: "என்ன திவ்யா... வாசலேயே நின்னுகிட்டு இருந்தா எப்படி? உள்ள வா... ஏன் அப்படிப் பயந்து நடுங்குற?"
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் நடுங்கும் குரலைக் கஷ்டப்பட்டுத் திரட்டிப் பேச முயன்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (கண்களில் நீர் திரள, குரல் நடுக்கத்துடன்) "ர... ரவி சார்... லட்சுமி உங்ககிட்ட மட்டும் தான் பேசணும்னு சொன்னாங்க... ஆனா... இங்க ஏன் இன்னும் ரெண்டு பேரு இருக்காங்க? நான்... நான் கிளம்புறேன் சார்..."

​ராஜேஷ் தன் உதட்டோரம் மெல்லிய சிரிப்புடன் அவளை மேலும் கீழும் பார்த்தான்.

​ராஜேஷ்: "ஏன் மேடம்... எங்களைப் பார்த்ததும் பயந்துட்டீங்களா? நாங்களும் ரவியோட க்ளோஸ் ஃப்ரெண்ட்ஸ் தான்... இங்க பயப்படுறதுக்கு எதுவும் இல்லை."

​ஸ்ரீதிவ்யா பின்வாங்கி ஓட முற்பட்டபோது, அவளது பின்னணியில் நின்றிருந்த லட்சுமி அவளது தோள்களைப் பற்றி முன்னோக்கி மெதுவாக நகர்த்தினாள்.

​லட்சுமி: (ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதோரம் ரகசியமாக) "திவ்யா, என்ன பைத்தியக்காரத்தனம் பண்ற? இப்போ ஓடிப் போய் என்ன பண்ணப் போற? ரவி சார் நினைச்சா ஒரே நிமிஷத்துல உன்னோட சுமன் கதையை முடிச்சுடுவாரு. கொஞ்சம் அமைதியா இருந்து என்ன பேசுறாங்கன்னு கேளு."

​ஸ்ரீதிவ்யா: (கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிய) "இல்லை லட்சுமி ... இது தப்பு... என்னை விட்டுடுங்க... நான் வீட்டுக்குப் போகணும். சுமனுக்குத் தெரிஞ்சா என் உயிரே போயிடும் லட்சமி!"

​ஆகாஷ் சோபாவில் சாய்ந்தபடி அவளது அழுகையைக் கவனித்து, "ரவி... மேடம் ரொம்ப பயப்படுறாங்க போல இருக்கு," என்று லேசான சிரிப்புடன் கூறினான்.
.
​ரவி சோபாவிலிருந்து எழுந்து நின்று, ஸ்ரீதிவ்யாவை நோக்கி மெதுவாக ஓரடி எடுத்து வைத்தான். அவனது கம்பீரமான, அதிகார தோரணை ஸ்ரீதிவ்யாவை மேலும் ஒடுங்கச் செய்தது.

​ரவி: "திவ்யா... உனக்கு சுமன் மேல அவ்வளவு பாசமா? அவன் கடனை அடைக்கத் தானே லட்சுமிகிட்ட பணம் வாங்கின? அந்தப் பணத்துக்கு என்ன மதிப்புன்னு உனக்குத் தெரியாதா?"

​ஸ்ரீதிவ்யா: (கைகளை கூப்பியபடி) "சார்... நாங்க கடனைச் சிறுகச் சிறுக கண்டிப்பா திருப்பித் தந்துடுறோம் சார்... ப்ளீஸ்... என்னை இந்த மாதிரி சூழ்நிலையில வச்சு மிரட்டாதீங்க."
​ரவி அவளது அழுது கலங்கிய முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, ராஜேஷையும் ஆகாஷையும் ஒரு கணம் பார்த்தான்.

​ரவி: "கடன் பணத்தைத் திருப்பித் தர்றது இருக்கட்டும் திவ்யா... ஆனா இன்னைக்கு நீ இங்க வந்ததுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. லட்சுமி உன்கிட்ட தெளிவா சொல்லியிருப்பாளே?"

​ஸ்ரீதிவ்யாவின் கண்கள் லட்சுமியை நோக்கித் திரும்பின. லட்சுமி தன் பார்வையை லேசாகத் திருப்பி, ஸ்ரீதிவ்யாவின் தவிப்பைப் பொருட்படுத்தாதவள் போல் நின்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (கதறியபடி) "லட்சமி... நீதானே என்னை கூட்டிட்டு வந்த? ரவி சார் கூட மட்டும் பேசிட்டு போயிடலாம்னு தானே சொன்ன? இப்போ இவங்க ரெண்டு பேரும் எதுக்கு இங்க இருக்காங்க? என்னை என்ன செய்யப்போறீங்க?"

​லட்சுமி: (குரலை அமுக்கி, கண்டிப்பான தொனியில்) "திவ்யா! கத்தாத... இது ஹோட்டல் ரூம். ரவி சாருக்கும் அவரோட பிசினஸ் பார்ட்னர்ஸ்க்கும் உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. பெரிய இடத்துச் சகவாசம் கிடைக்கிறப்போ அதை அமைதியா ஏத்துக்கப் பழகிக்கோ."

​இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவிற்குத் தலை சுற்றியது. லட்சுமி தன்னை முற்றிலும் விற்றுவிட்டாள் என்ற உண்மை இதயத்தில் இடியாக இறங்கியது.


​ராஜேஷும் ஆகாஷும் சோபாவிலிருந்து எழுந்து ஸ்ரீதிவ்யாவின் அருகாமையை நோக்கி நகர்ந்தனர். மூன்று ஆண்களும் தன்னைச் சுற்றி ஒரு மனித வளைவை உருவாக்குவது போல உணர்ந்த ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோரம் ஒடுங்கினாள்.

​ராஜேஷ்: "ஸ்ரீதிவ்யா... தேவையில்லாம கண்ணீர் வடிச்சு நேரத்தை வீணடிக்காதீங்க. நாங்க யாரும் உங்களை கட்டாயப்படுத்தல... ஆனா நீங்க எங்களுக்கு ஒத்துழைச்சா உங்க குடும்ப கஷ்டம் மொத்தமும் தீர்ந்துடும்."

​ஆகாஷ்: "ஆமா... ரவி சொல்றபடி கேட்டா உனக்கு வேண்டிய எல்லா வசதியும் கிடைக்கும். தேவையில்லாத பயத்தை தூக்கிப் போடு."

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் தலையை வேகமாக இடமும் வலமுமாக ஆட்டினாள். கண்ணீர் அவளது பச்சை நிறச் சேலையில் சொட்டு சொட்டாக விழுந்து நனைத்தது.

​ரவி ஸ்ரீதிவ்யாவின் மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது கரம் ஸ்ரீதிவ்யாவின் நடுங்கும் தோளை லேசாகத் தொட்டது.

​ஸ்ரீதிவ்யா அதிர்ச்சியில் உடம்பைச் சுருக்கிக் கொண்டு, "தொடாதீங்க சார்... ப்ளீஸ்..." என்று அழுது கூவினாள்.

​ரவி: (அமைதியான ஆனால் பயமுறுத்தும் குரலில்) "திவ்யா... அழுகையை நிறுத்து. இப்போ உன்கிட்ட ரெண்டே ஆப்ஷன் தான் இருக்கு. ஒன்னு... அமைதியா எங்க கூட ஒத்துழைச்சுட்டு பணத்தோட வீட்டுக்குப் போ. இல்லைனா... அடுத்த பத்து நிமிஷத்துல லட்சுமிகிட்ட நீ வாங்கின பணத்துக்கான ப்ரூஃப், நீ இங்க வந்த வீடியோ எல்லாம் உன்னோட புருஷன் சுமன் போனுக்குப் போகும்."

​ரவியின் இந்த எச்சரிக்கை வார்த்தைகள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் நாவைப் பூட்டியது. அவளது அழுகைச் சத்தம் தொண்டைக்குள்ளேயே அடங்கியது.
​தன் குடும்பத்தின் மானமும், கணவன் சுமனின் வாழ்க்கையும் தன் கையில் ஒற்றை முடிவாகத் தொங்குவதை உணர்ந்து, கண்ணீர் மல்க பேரதிர்ச்சியில் உறைந்து நிற்கும் ஸ்ரீதிவ்யா.


ஸ்ரீதிவ்யா தன் பச்சை நிறச் சேலையின் முந்தானையை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகத் திருகியபடி தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வடித்தாள். அவளது கால்கள் தரையோடு பிணைக்கப்பட்டது போல் நகர மறுத்துத் தள்ளாடிய போதிலும், லட்சுமி அவளது தோளைப் பற்றிப் பலவந்தமாக ரவி அமர்ந்திருக்கும் சோபாவை நோக்கித் தள்ளினாள். முந்தைய எபிசோடில் லட்சுமியிடம் அழுது விவாதித்துத் தன் மனதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவித்த அந்த நொடியிலிருந்து, தப்பிக்க முடியாத நிர்ப்பந்தமும் அவமானமும் அவளை மிரள வைத்தன.

லட்சுமி ஸ்ரீதிவ்யாவை ரவிக்கு நேர் எதிரே கொண்டு வந்து நிறுத்தினாள். ரவி சிகரெட் புகையை 'ஸ்ஸ்ஸ்' என்று காற்றில் ஊதியபடி, தன் பசி நிறைந்த கண்களால் அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை கூர்ந்து ஸ்கேன் செய்தான். அவனது நண்பர்களான ராஜேஷும் ஆகாஷும் சோபாவில் நிமிர்ந்து அமர்ந்து, அவளது பச்சைச் சேலையின் வளைவுகளை உற்றுப் பார்த்தனர். ரவி சிகரெட்டை அணைத்துவிட்டுப் பேசினான்.

ரவி : என்ன திவ்யா... லட்சுமிகிட்ட என்ன அவ்ளோ பெரிய விவாதம்? உங்க குடும்பக் கஷ்டம் தீர அஞ்சு லட்சம் பத்தாதுன்னு எக்ஸ்ட்ரா வேணுமா?

அதிகாரத் தொனியில் அவன் கேட்ட கேலியான வார்த்தைகளும், அந்நிய ஆண்களின் இந்தத் தடித்த பார்வைகளும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சைக் கூரிய முள்ளாகக் குத்தின. அவளது 34 இன்ச் மார்பு பதற்றத்தில் வேகமாக ஏறி இறங்கியது.

ராஜேஷ் தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை மேஜை மீது 'க்ளாங்' என்று வைத்துவிட்டு எழுந்து வந்தான்.

ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு மிக அருகில் வந்து, அவளது பச்சைச் சேலை இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்த இடுப்பு வளைவையும், வியர்வையால் லேசாக நனைந்திருந்த பிளவுஸின் பின்புறத்தையும் தன் கண்களால் அளவிட்டான். ஸ்ரீதிவ்யா பயத்தில் ஒரு அடி பின்வாங்க முயல, லட்சுமி அவளது முதுகில் கையை வைத்து நகர விடாமல் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

ராஜேஷ் : வாவ் ரவி... லட்சுமி சொன்னதை விட இவங்க ரொம்ப லட்சணமா, குடும்பப் பெண்ணா அழகா இருக்காங்கடா. பச்சை கலர் சேலை இவங்களுக்கு செமையா பொருந்துது.
காமப் போதையுடன் அவன் பேசிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவளது உடல் நடுங்கியது. மூன்று ஆண்களும் ஸ்ரீதிவ்யாவைத் தங்களின் கூட்டு இச்சைக்குப் பலியாக்க அவளது தற்காப்பு அரண்களை மெல்ல மெல்ல உடைக்கத் தொடங்கினர்.

ஆகாஷும் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து ஸ்ரீதிவ்யாவின் மறுபக்கமாக வந்து நின்றான். மூவரும் அவளை ஒரு முக்கோண வடிவில் சூழ்ந்து கொள்ள, ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் சேலை முந்தானையை இழுத்து மார்பை மறைக்க முயன்றாள்; ஆனால் அவளது பிளவுஸின் இறுக்கத்தில் அவளது மார்பகங்களின் வளைவு காற்றில் வேகமாகத் துடிப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா அழுதுகொண்டே ரவியைப் பார்த்துப் பேசினாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : சார்... ப்ளீஸ் சார்... என்னை விட்டுடுங்க... நான் பணத்தை எப்படியாவது லட்சுமி மூலமா திருப்பித் தந்துடுறேன் சார். எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம் சார்.

ரவி சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டுப் பதில் அளித்தான்.

ரவி : ஹாஹா... திவ்யா, அஞ்சு லட்சம் ரூபாய் அட்வான்ஸ் வாங்கி உங்க புருஷன் பில் கட்டி வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிட்டு, இப்ப வந்து திருப்பித் தந்துடுறேன்னு சொன்னா எப்படி? பிசினஸ்ல அதெல்லாம் முடியாது.

அவனது கரகரப்பான குரலில் வெளிவந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவளது இதயம் உறைந்தது. அவளது கெஞ்சல்களும் கண்ணீரும் அந்த ஆண்களுக்கு ஒரு புதிய கிளுகிளுப்பைத் தந்ததே தவிர, எந்த இரக்கத்தையும் உண்டாக்கவில்லை. ரவி தன் கையை நீட்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் நடுங்கும் பச்சைச் சேலை முந்தானையின் விளிம்பைப் பற்றித் லேசாகத் தன்பக்கம் இழுத்தான்.

ரவி முந்தானையைப் பற்றியதும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடல் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் நடுங்கியது. அவளது ஆன்மா இந்தக் கொடூரமான துரோகத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவே மறுத்து அலறியது. 'கடவுளே... என் புருஷன் என்னை நம்பி வீட்ல இருக்காரே, நான் அநியாயமா இவங்ககிட்ட மாட்டிக்கிட்டேனே' என்று அவளது உள்மனம் துடித்தது. ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் முந்தானையைத் திரும்ப இழுக்க முயன்றாள், ஆனால் ரவியின் பிடி பலமாக இருந்தது. ராஜேஷ் அவளது இடுப்புச் சதையின் பச்சைச் சேலை மடிப்பை லேசாகத் தொட்டான். அவனது கை இடுப்பில் பட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யா அழுதுகொண்டே பின்னோக்கிச் சாய்ந்தாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : ஆஅஹ்... தொடாதீங்க சார்... ப்ளீஸ்…

அவளது கடுமையான மறுப்பும் ஏத்துக்கொள்ளாத மனமும், ரவி மற்றும் அவனது நண்பர்களின் கூட்டு அசைவுகளால் மெல்ல மெல்ல முடக்கப்படும் ஆபத்தான நிலையை எட்டியது. லட்சுமி அருகில் நின்று பேசினாள்.

லட்சுமி : திவ்யா, ஒழுங்கா ரவி சார் சொல்றபடி கேளு. இன்னும் பணம் தருவாங்க.

அவளது வார்த்தைகள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் தப்பிக்கும் எண்ணங்களுக்கு முற்றிலும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தன.

அறையின் ஏசி சத்தம் 'ஹம்ம் ஹம்ம்' என்று ஒலிக்க, இச்சை நிறைந்த ஆண்களின் மூச்சொலி ஸ்ரீதிவ்யாவைச் சூழ்ந்து கொண்டது. ரவி முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்து, அவளைத் தன் சோபாவின் அருகில் நெருக்கமாக்கினான். ஆகாஷ் அவளது தோள்களைப் பின்னால் இருந்து பற்றினான். ஸ்ரீதிவ்யா தன் குடும்பத்தின் கடனுக்காகத் தன் மாண்பையும் கற்பையும் இந்த மூன்று அந்நிய ஆண்களிடம் இழக்க வேண்டிய கசப்பான நரக விதியைத் தன் கண்ணீரால் உணர்ந்தாள். மூன்று ஆண்களின் கைகளும் பார்வைகளும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் ஆடையின் மீது ஆக்கிரமிப்பாக நிலைத்தன.

ரவி ஸ்ரீதிவ்யாவின் கையைப் பலமாகப் பற்றித் தன் சோபாவின் மீது அமர வைக்க இழுத்தான். ராஜேஷும் ஆகாஷும் அவளது இரு பக்கங்களிலும் நெருங்கி வர, ஸ்ரீதிவ்யா தன் கண்கள் மூடித் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வடித்தாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : வேண்டாம்... சுமன்... என்னை மன்னிச்சிடுங்க…
உள்ளுக்குள் அலறியபடி நடுங்கிப் போய் நின்ற ஸ்ரீதிவ்யா, சோபாவின் விளிம்பில் பலவந்தமாக இழுத்து உட்கார வைக்கப்பட்டாள். மூவரின் கைகளும் அவளது சேலையின் மீது தீண்டத் தொடங்கும் நேரம்.