꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి ఇంజిన్ ఆపి కారు దిగింది. తలుపు చప్పుడు కాకుండా నెమ్మదిగా మూసింది. తడి మట్టి మీద ఆమె చెప్పులు కిచకిచమంటున్నాయి. వరండా మెట్ల మీద పావురాల రెట్టల ఘాటు వాసన, ఎక్కడో పైకప్పు నుంచి టప్ టప్ అని కారుతున్న వాన బొట్ల శబ్దం. మబ్బుల వెనక నుంచి వస్తున్న మసక ఎండ వరండాలో సగం వరకే పడుతోంది.

బిచ్చగాడు గురక పెడుతున్నాడు. నోరు తెరుచుకుని ఉంది. ఫోన్ అతని చెంప నుంచి జానెడు దూరంలో ఉంది.

‘ఒక్క క్షణం. తీసుకుని కారెక్కితే అయిపోతుంది. ఆ వీడియోలో ఏముందో, నేనున్నానో లేదో, ఈ రోజే తేలిపోతుంది,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది. గుండె గొంతులోకి వచ్చి కొట్టుకుంటోంది. ‘ఇది దొంగతనం జానకీ. ఒక ఆఫీసర్‌వి నువ్వు,’ అని ఇంకో గొంతు లోపల అరిచింది. ఆ గొంతుని ఆమె వినిపించుకోలేదు.

మోకాళ్ల మీద వంగి చేయి చాచింది. వేళ్లు ఫోన్‌ని తాకబోతుండగా, బిచ్చగాడు ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచాడు.

ఎర్రని కళ్లు. ఒక్క క్షణం ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూశారు.

“ఏంటి నువ్వు? నా ఫోన్ దొంగిలించబోతున్నావా?” అని అతను గట్టిగా అరిచాడు. గోనె సంచి పక్కకి తన్ని లేచి కూర్చున్నాడు. ఫోన్‌ని చేతితో పట్టుకున్నాడు.

“చూశావా? ఇది ప్రభుత్వ స్థలం. ఇక్కడ నువ్వు ఎందుకు ఉన్నావు? లేచి వెళ్లు,” అంది జానకి, గొంతు గట్టిగా పెట్టి. తనే ఫోన్ తీసుకోబోయినందుకు లోపల సిగ్గు ఉంది. బయటికి మాత్రం కోపం చూపించింది.

“ఏదైనా ఉండనివ్వు సారూ. నేను ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టను,” అని అతను ఫోన్‌ని జేబులోకి దించుకుని, మిగతా సంచీలన్నీ ఒక్కసారిగా ఎత్తుకున్నాడు.

“సరే. ఇక్కడ ఉండకు. మళ్లీ వస్తావా?” అంది జానకి.

“వస్తాను సారూ, వస్తాను. ఇంకెక్కడికి పోతాను,” అని అతను నవ్వి, గోడౌన్ వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు.

జానకి కూడా అతని వెనకాలే నడిచింది. కాళ్లు తనకు తెలియకుండా అటే వెళ్తున్నాయి. ‘ఫోన్ ఇంకా వాడి దగ్గరే ఉంది. గోడౌన్‌లో ఒంటరిగా ఉంటే…’ అని అనుకుంటూ అడుగులు వేస్తూనే ఉంది.

గోడౌన్ దగ్గరికి రాగానే బిచ్చగాడు వెనక్కి తిరిగి జానకిని చూశాడు. ఆమె చేతిలో ఫైల్, మెడలో ఐడీ కార్డు, కాళ్లకి పాలిష్ చేసిన చెప్పులు. అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

“మీరు… మీరు గవర్నమెంట్ ఆఫీసరా?” అని అతను అడిగాడు. జవాబు వచ్చే లోపే, సంచీలు భుజం మీదకి ఎత్తుకుని, దుమ్ము రేపుతూ పరిగెత్తుకుపోయాడు. రెండు నిమిషాల్లో అతను కనిపించకుండా పోయాడు.

జానకి అక్కడే నిలబడిపోయింది. ఫోన్ పోయింది. అవకాశం పోయింది. చేతులు ఖాళీగా ఉన్నాయి.

కాసేపటి తర్వాత ఆమె గోడౌన్ దాటి ముందుకు నడిచింది. ఆ పాత ప్రభుత్వ బిల్డింగ్ ఇంకా నిలబడే ఉంది. ‘ఎందుకింకా డిమాలిషన్ స్టార్ట్ కాలేదు? ఫైల్ ఎక్కడ పడి ఉందో,’ అని అనుకుంటూ ఫోన్ తీసి ఫోటోలు తీయడం మొదలుపెట్టింది. గోడ మీది పగుళ్లు, పైకప్పు నుంచి వేలాడే ఇనుప రాడ్లు, వరండా మూలన పెరిగిన గడ్డి. ఎండ ఇప్పుడు కాస్త గట్టిగా పడుతోంది. ఆమె జాకెట్ వెనక చెమట తడిసింది.

ఇంతలో దూరంగా పొలాల్లో ఏదో కదలిక కనిపించింది. ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టు, లేదా ఏదైనా కప్పి ఉంచినట్టు. జానకి కళ్లు ముక్కున పెట్టుకుని చూసింది. స్పష్టం కాలేదు. ‘ఎవరైనా సర్వే వాళ్లేమో,’ అని అనుకుని అటు వైపు నడిచింది.

ముందుకు వెళ్తున్న కొద్దీ దూరం తగ్గలేదు. ఇంకా దూరమే ఉంది. కాలి బాట మీద నడుస్తూ, ఆమె చెవుల్లో ఏదో శబ్దాలు పడడం మొదలయ్యాయి. ఆడ మూలుగులు. మగ నవ్వులు. పేకాట కాళ్లు కొట్టే శబ్దం.

చివరకు ఒక తాటాకు షెడ్ కనిపించింది. దాని ఒక పక్క నాలుగు మంది కూర్చుని పేకాట ఆడుతున్నారు. పిచ్చయ్య, వెంకటేశ్, రాంబాబు, చంటి. పేకా చెదురుతున్నప్పుడు దుమ్ము లేస్తోంది. పక్కనే బీడీలు, ఒక సగం సీసా.

జానకి వెనక ఒక చెట్టు చాటున నిలబడింది. ‘సర్పంచ్ కూడా ఇలా పేకాట ఆడుతున్నాడా? ఊరు చూస్తే ఏం అనుకుంటారు,’ అని అనుకుంది.

అప్పుడే షెడ్ మరో వైపు నుంచి ఇంకో దృశ్యం కనిపించింది.

ఒక ఆడవాళ్లని ఒంగబెట్టి ఒక మగవాడు వెనక నుంచి దెంగుతున్నాడు. ఆమె మధ్య వయసు. చీర నడుము వరకు పైకి ఎత్తి ఉంది. పాదాలు బురదలో కూరుకుపోయి ఉన్నాయి. ఆమె మూలుగులు పొలం అంతా వినిపిస్తున్నాయి.

జానకి కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ‘ఏమిటిది? బహిరంగంగా? పగలు పొలంలో?’ అని అనుకుంది. దెంగుతున్నవాడి ముఖం ఇంకా కనిపించలేదు. వెనక నుంచి మాత్రమే కనిపిస్తోంది. ‘ఏదో వేశ్యని తెచ్చుకుని ఉంటారు,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది.

అతను ఒక పక్కకి తిరగగానే జానకికి అతని ముఖం కనిపించింది. మధ్య వయసు. ఎవరో ఊరివాడు. ఆమెకు పేరు తెలియదు.

కొన్ని నెలల తర్వాత ఇలాంటి దృశ్యాలు మళ్లీ కనిపిస్తున్నాయి. బ్రిడ్జి కింద జరిగినది, గోడౌన్‌లో జరిగినది, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. ఒక పక్క పేకాట ఆడుతున్న నలుగురు. ఇంకో పక్క బహిరంగ దెంగుడు. ఆశ్చర్యం, అయిష్టం, ఆసక్తి అన్నీ ఒకేసారి ఆమె ఒళ్లో కదిలాయి.

అతను కార్చేసి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. ఆమె నిటారుగా నిలబడింది. చీర కిందికి దించుకుంది. అప్పుడు జానకికి ఆమె ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.

[12345677889]

నాగేశ్వరమ్మ.

నాలుగు రోజుల క్రితం తన పొలం సర్వే కోసం ఆఫీస్‌కి వచ్చి అప్లికేషన్ ఇచ్చినవాళ్లే. అస్తవ్యస్తంగా ఉన్న జుట్టు, నుదుటి మీద పెద్ద కుంకుమ, చేతుల్లో పని మచ్చలు. జానకి కళ్లు కాసేపు తెరవలేకపోయాయి.

ఇంకొకడు లేచి వచ్చి నాగేశ్వరమ్మని మళ్లీ నడుము వంచి ఒంగబెట్టాడు. చీరని మళ్లీ నడుము వరకు ఎత్తి, ఆమె పూకు బొక్కని రెండు వేళ్లతో తెరిచి, తన మొడ్డని అంచు మీద రుద్ది, ఒక్కసారిగా లోపలికి నెట్టాడు. ఆమె “ఆఁఆఁ… మెల్లగా రా… హాఁ…” అని మూలిగింది. ఇంతలో షెడ్ వైపు నుంచి లక్ష్మి వచ్చింది.

జానకి మనసు ఒక్కసారిగా తడబడింది. ‘లక్ష్మీ? నా ఫ్రెండ్. మహిళా సంఘం అధ్యక్షురాలు. ఇక్కడ ఏం చేస్తోంది?’ అని అనుకుంది. కళ్లు తెరచి చూస్తూనే ఉండిపోయింది. ఏం అనాలో, ఏం చేయాలో తెలియలేదు.

లక్ష్మి నేరుగా వెంకటేశ్ దగ్గరికి వెళ్లి మోకాళ్ల మీద కూర్చుంది. పేకా ఆడుతూనే అతని లుంగీ పక్కకి తోసి, అతని మొడ్డని చేతితో పట్టుకుంది. మొదట నాలుకతో మొగ్గ మీద చప్పరించి, తర్వాత నోరు విప్పి లోతుగా దించుకుంది. ఉమ్మ్… ఉమ్మ్… అని గొంతు కంపిస్తూ లోపలికి తీసుకుంది, బయటికి తీసి, మళ్లీ లోపలికి. లాలాజలం మొడ్డ మీద జారి వట్టల మీదకి కారింది. వెంకటేశ్ పేకా కింద పెట్టి ఆమె జుట్టు పట్టుకుని, తన మొడ్డని ఆమె నోట్లోకి మెల్లగా కుక్కుతున్నాడు.

“చూశావా సర్పంచ్ గారి పని. ఊరంతా ఏడుస్తుంటే ఇక్కడ ముండా నోట్లో పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు,” అని రాంబాబు నవ్వాడు. “సంఘం అధ్యక్షురాలే ఇలా నాకుతుంటే, ఊరిలో ఇంకెవరు మిగుల్తారు రా.”

“నీది నాకించే ఆడది దొరికితే నువ్వూ అదే చేస్తావు రా. ఆ చీర లంజ నోరు చూశావా? గొంతు దాకా దించేస్తోంది,” అని చంటి పేకా విసిరాడు. “పగలు పొలంలోనే రంకాట. ఎవరైనా చూస్తే సర్పంచ్ గారికి తలొగ్గాలి.”

నాగేశ్వరమ్మ వెనక ఇప్పుడు పిచ్చయ్య నిలబడ్డాడు. ముందు వాడు తీసేసిన తర్వాత ఆమె పూకు బొక్క ఇంకా తెరుచుకునే ఉంది, లోపలి నుంచి తడి కారుతోంది. పిచ్చయ్య తన మొడ్డని ఆ తడి పూపెదాల మీద అటు ఇటు రుద్ది, మొగ్గని బొక్కలో పెట్టి, నడుము ముందుకు నెట్టి ఒక్కసారిగా అడుగు దాకా దించాడు.

“ఆఁఆఁఆఁ… అయ్యో పిచ్చయ్యా… మెల్లగా… నీది మరీ గట్టిగా ఉంది… హాఁ… హాఁ… లోపలికి అలాగే… ఆఁ…” అని నాగేశ్వరమ్మ రెండు చేతులూ ముందున్న గట్టు మీద పెట్టుకుని మూలిగింది. “ఇంకా లోతుగా… నా పూకుని చీల్చేయ్… ఉమ్మ్… స్… ఆఁ ఆఁ… ఆగకు… ఇంకా కుక్కు…”

పిచ్చయ్య ఆమె పిర్రల్ని రెండు చేతులూ పట్టుకుని, బయటికి దాదాపు తీసి, మళ్లీ గట్టిగా లోపలికి కొట్టాడు. తొడలు ఆమె పిర్రల మీద పడి టప్ టప్ టప్ అని శబ్దం చేస్తున్నాయి. ప్రతి పోటుకి ఆమె పూకు నుంచి తడి చిమ్ముతోంది.

“ఒసేయ్ నాగి… ఎంత వేడిగా ఉందే నీ పూకు… ఇంతమంది మొడ్డలు తీసుకున్నా ఇంకా బిగుతుగానే ఉంది,” అని పిచ్చయ్య గట్టిగా పోట్లు పొడుస్తూ అన్నాడు. “ముసలి లంజవి కాదు నువ్వు… పగలు పొలంలోనే ఒంగి మొడ్డ తీసుకుంటున్నావు… హాఁ… ఇంకా బిగించు…”

“ఆఁఆఁ… పిచ్చయ్యా… నా పూకు పగులుతోంది… హాఁ హాఁ… అలాగే దెంగు… ఆగొద్దు… ఉమ్మ్… ఆఁ…” అని నాగేశ్వరమ్మ గొంతు పెంచింది. ఆ మూలుగు పొలం అంతా వ్యాపించింది.

షెడ్ దగ్గర రాంబాబు పేకా కింద పెట్టి చూస్తూ, “విన్నావా ఆ ముండా అరుపు. ఊరంతా వినిపిస్తోంది. కూలి పని చేసుకునే నాగేశ్వరమ్మ ఇలా పూకు చాచి ఉంటే, ఊరి జనం చూస్తే ఏం అనుకుంటారు,” అన్నాడు.

“చూడనివ్వు రా. చూస్తే వాళ్లు కూడా లైన్‌లో నిలబడతారు,” అని చంటి నవ్వాడు. “ఒకటి సంఘం ముండా, ఒకటి పొలం ముండా. ఈరోజు పండుగ

[12345677889]

ఇంతలో లక్ష్మి వెంకటేశ్ మొడ్డని నోటి నుంచి తీసి, నాలుకతో చివరి వరకు నాకి, లేచి నిలబడి చీర పైకి ఎత్తుకుంది. ఆమె పూకు మీద దట్టమైన ఆతులు, వాటి మధ్య తడి మెరుస్తోంది. పూపెదాలు విడిపోయి, లోపలి గులాబీ రంగు కనిపిస్తోంది.

వెంకటేశ్ పేకా పక్కకి విసిరి లేచి నిలబడ్డాడు. రెండు చేతులూ లక్ష్మి పిర్రల కింద పెట్టి, ఆమెని ఒక్కసారిగా గాల్లోకి ఎత్తాడు. ఆమె కాళ్లు నేలని వదిలాయి. ఆమె అతని మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి, రెండు కాళ్లూ అతని నడుము చుట్టూ బిగించింది. వెంకటేశ్ ఆమెని కాస్త పైకి లేపి, తన మొడ్డ మొగ్గని ఆమె పూకు బొక్క దగ్గర నిలిపి, చేతులు వదులు చేశాడు. ఆమె బరువుకే ఆమె పూకు అతని మొడ్డ మీదకి జారి, అడుగు దాకా దిగిపోయింది.

“హాఁఆఁఆఁ… సర్పంచ్ గారూ… ఆఁ… గాల్లోనే… అమ్మో… మొత్తం లోపలికి దిగిపోయింది…” అని లక్ష్మి అతని మెడని గట్టిగా పట్టుకుని అరిచింది.

అక్కడ ఉన్నవాళ్లంతా ఒక్కసారి ఆగిపోయారు. రాంబాబు నోట్లో బీడీ అలాగే ఉండిపోయింది. చంటి పేకా చేతిలోనే పట్టుకుని నోరు తెరిచాడు. పిచ్చయ్య కూడా నాగేశ్వరమ్మ వెనక పోట్లు ఆపి తల తిప్పి చూశాడు.

“ఏంటి రా ఇది… నలభై ఐదేళ్ల వయసులో ఆడదాన్ని గాల్లో ఎత్తి దెంగుతున్నాడు,” అని రాంబాబు ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.

వెంకటేశ్ ఆమె పిర్రల్ని పట్టుకుని పైకి లేపి, మళ్లీ కిందికి వదిలాడు. లేపి, వదిలాడు. ప్రతిసారి ఆమె పూకు అతని మొడ్డ మీద పడి టప్… టప్… అని శబ్దం. ఆమె ఆతుల మీది తడి అతని పొట్ట మీదకి అంటుకుంటోంది.

“ఆఁ… ఆఁ… సర్పంచ్ గారూ… ఆపకండి… ప్లీజ్… ఇంకా ఎత్తి దించండి… నా పూకుని మీ మొడ్డ మీద కొట్టండి… హాఁ… మీ కాళ్లు పట్టుకుంటా… ఇంకా దెంగండి…” అని లక్ష్మి బతిమాలుతోంది. “నా మొగుడు నన్ను ముట్టుకుని నెలలైంది… మీ రసాలతో నా పూకు నింపండి… ఆఁఆఁ… వదలకండి…”

“నీ మొగుడు పొలంలో నాట్లు కూడా సరిగా వేయలేడే… అందుకే సర్పంచ్ దగ్గరికి వచ్చావు,” అని వెంకటేశ్ ఆమెని ఇంకా పైకి లేపి దించుతూ అన్నాడు. “సంఘం మీటింగ్‌లో ఆడవాళ్లందరికీ నీతులు చెప్పే లక్ష్మి, ఇప్పుడు నా మొడ్డ మీద ఎగురుతూ మూలుగుతోంది. ఇంకా బిగించు లక్ష్మీ… నీ పూకు నా మొడ్డని పిండేస్తోంది…”

“సర్పంచ్ గారు ఊరికి బోరు వేయిస్తానని మాటిచ్చారు రా,” అని చంటి నవ్వుతూ అన్నాడు. “ఇప్పుడు చూడు, ఇక్కడే లోతుగా వేస్తున్నారు. నీళ్లు కూడా పడుతున్నాయి.”

అందరూ ఒక్కసారిగా గొల్లున నవ్వారు.

“సంఘానికి లోన్ ఇస్తానన్నారు కదా,” అని రాంబాబు అందుకున్నాడు. “అసలు ఇప్పుడే లోపలికి ఇస్తున్నారు. వడ్డీ తర్వాత కడతారు.”

మళ్లీ నవ్వులు.

ఒంగి ఉన్న నాగేశ్వరమ్మ తల తిప్పి వెంకటేశ్ వైపు చూసింది. “సర్పంచ్ గారూ… నన్ను కూడా ఒక్కసారి అలా ఎత్తుకోండి… నేనూ మీ ఊరిదాన్నే కదా… నాకూ ఆ ఊయల ఊపండి…” అని మూలుగు మధ్యలో అంది.

“నిన్ను ఎత్తాలంటే నాకు ట్రాక్టర్ కావాలే నాగి,” అని వెంకటేశ్ నవ్వాడు. “నువ్వు అక్కడే ఒంగి ఉండు. పిచ్చయ్య నీ పొలం దున్నుతున్నాడు కదా.”

“దున్నుతున్నా సర్పంచ్ గారూ… ఈ పొలం ఎంత దున్నినా నీళ్లు ఆగడం లేదు,” అని పిచ్చయ్య మళ్లీ పోట్లు మొదలుపెట్టాడు. నాగేశ్వరమ్మ “ఆఁ… హాఁ…” అని మూలుగుతూనే నవ్వింది.

లక్ష్మి మాత్రం ఏమీ వినిపించుకోవడం లేదు. “ఆఁఆఁ… సర్పంచ్ గారూ… నన్ను లంజని చేయండి… హాఁ… ఇంకా ఎత్తండి… ఇంకా లోతుగా దెంగండి… ఉమ్మ్ ఆఁ… నా గుద్దలో కూడా పెట్టండి… రెండూ నింపండి…” అని తల వెనక్కి వేసుకుని అరుస్తోంది. ఆమె జుట్టు విడిపోయి గాల్లో ఊగుతోంది.

నాగేశ్వరమ్మ ఇంకా ఒంగి ఉండగానే శంకర్ ముందుకు వచ్చి, తన మొడ్డని ఆమె పెదాల మీద రుద్ది, నోరు తెరిపించి లోపలికి నెట్టాడు. “నాకు కూడా రా నాగి… ఇందాక పూకులో దెంగాను కదా… ఇప్పుడు నోట్లో పట్టుకో… లోతుగా దించు,” అన్నాడు.

నాగేశ్వరమ్మ నోట్లో మొడ్డ ఉండగానే “హ్మ్మ్… హ్మ్మ్… ఉమ్మ్…” అని మూలుగుతూ, కన్నీళ్లు కారుస్తూ అతని మొడ్డని గొంతు దాకా దించుకుంది. లాలాజలం నోటి నుంచి జారి గడ్డి మీద పడింది. పిచ్చయ్య వెనక నుంచి పూకులో పోట్లు వేస్తుంటే, శంకర్ ముందు నుంచి ఆమె తల పట్టుకుని నోట్లో ఊపుతున్నాడు. రెండు వైపుల నుంచి ఆమె ఒళ్లు ముందుకు వెనక్కి కదులుతోంది.

“హ్మ్మ్… హ్మ్మ్… ఆఁ…” అని ఆమె నోట్లోనే అరుస్తోంది. పిచ్చయ్య “నోట్లోనూ పూకులోనూ నిండిపోయావు నాగి… ఇంకా లంజలా అరువు,” అంటే, శంకర్ “పళ్లు వద్దు… నాలుకతో నాకు… ఆఁ… అలాగే…” అన్నాడు.

రాంబాబు ప్యాంటు మీద చేయి రుద్దుకుంటూ, “రెండు రంధ్రాలూ నింపేశారు. ఇంకా గుద్ద మిగిలింది. ఎవడైనా పెట్టు,” అన్నాడు.

“నాకు తర్వాత నాగి, సిద్ధంగా ఉంచు. నీ పూకు నా వంతు,” అని చంటి నవ్వుతూ అన్నాడు. “సర్పంచ్ గారు సంఘం ముండాని ఎగరేస్తుంటే, మనం పొలం ముండాని పంచుకుందాం.”

ఈ మాటలన్నీ, ఈ మూలుగులన్నీ చెట్టు చాటున నిలబడి ఉన్న జానకి చెవుల్లోకి స్పష్టంగా పడుతున్నాయి. ‘లక్ష్మీ… నాగేశ్వరమ్మ… పగలు… పొలంలో…’ అని ఆమె మనసు తిరగబడింది. అదే సమయంలో తొడల మధ్య ఒక్కసారిగా దట్టమైన తడి మొదలైంది. చీర కింద పూకు వేడెక్కి, లోపలి బట్ట తడిసి ఒంటికి అతుక్కుంది. కాళ్లు బలహీనపడ్డాయి.

‘శ్రీనివాస్ అంత పెద్ద తప్పు చేశాడు. నేను నాకు నేనే చేసుకుంటే తప్పేంటి?’ అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.

ఆ మాటతోపాటే ఆమె చేయి చీర కుచ్చిళ్ల కిందికి జారింది. లోపలి బట్ట అప్పటికే తడిసి ఉంది. బట్టని పక్కకి జరిపి, పూపెదాల మీద వేలు పెట్టింది. వేలు తగలగానే ఒళ్లంతా ఝల్లుమంది. “స్…” అని గాలి లోపలికి లాక్కుంది. ఇంకో చేత్తో నోరు మూసుకుంది.

మొదట పెదాల మీద పైనుంచి కిందికి, కిందినుంచి పైకి నెమ్మదిగా రుద్దింది. తర్వాత పైన ఉన్న గొల్లికాయని వేలి కొనతో గుండ్రంగా తిప్పింది. ప్రతి తిప్పుకి తొడలు బిగుసుకుంటున్నాయి.

షెడ్ దగ్గర నుంచి లక్ష్మి అరుపు వినిపించింది. జానకి మధ్య వేలుని పూకు బొక్కలోకి మెల్లగా దించింది. లోపల వేడిగా, జారుడుగా ఉంది. వేలు లోపలికి, బయటికి. కాసేపటికి రెండో వేలు కూడా దించింది.

నిలబడలేక చెట్టుకి వీపు ఆనించి, మెల్లగా కిందికి జారి మట్టి మీద కూర్చుంది. మోకాళ్లు పైకి మడిచి, కాళ్లు తెరుచుకుంది. చీర మోకాళ్ల మీదకి జారింది.

ఇప్పుడు వేళ్లు వేగం అందుకున్నాయి. రెండు వేళ్లు లోపల ముందుకు వెనక్కి, బొటనవేలు గొల్లికాయ మీద. చిక్ చిక్ మని తడి శబ్దం ఆమెకే వినిపిస్తోంది. ‘ఎవరైనా ఇటు వస్తే…’ అనే భయం ఒక పక్క. కానీ చేయి ఆగలేదు.

అక్కడ చంటి, రాంబాబుల డబుల్ మీనింగ్ మాటలు, అందరి నవ్వులు, నాగేశ్వరమ్మ మూలుగులు. ఆ మాటలు జానకికి కొత్తగా వినిపించాయి. సిగ్గు అనిపించాల్సిన చోట ఒక కొత్త హాయి పాకుతోంది.

“ఉమ్మ్… హ్మ్… ఆఁ…” నోటి మీద చేయి ఉన్నా మూలుగు బయటికి జారుతోంది. నుదుటి మీద చెమట జారి పెదవుల మీదకి వచ్చింది.

వేళ్లు ఇంకా వేగంగా కదిలాయి. పొట్ట కింద ఏదో ముడి బిగుసుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. కాళ్లు వణికాయి. కాలి వేళ్లు మట్టిలోకి నొక్కుకున్నాయి. ఒక్కసారిగా ఆ ముడి తెగిపోయింది. ఒళ్లు రెండుసార్లు ఝటకలు తింది. పూకు ఆమె వేళ్లని లోపల పిండేసింది. రసాలు వేళ్ల మీదుగా కారి, తొడల మధ్య చీర మీద పడ్డాయి. ఆమె అరుపుని చేతిలోనే అణిచిపెట్టుకుని, తల చెట్టుకి ఆనించి కళ్లు మూసుకుంది.

కాసేపు ఊపిరి మాత్రమే వినిపించింది. వేళ్లు బయటికి తీసింది. అవి తడితో మెరుస్తున్నాయి. లోపలి బట్ట, చీర కింది భాగం రెండూ తడిసిపోయాయి.

అప్పుడు గుర్తొచ్చింది. ఆ రోజు గోడౌన్ దగ్గర నుంచి వచ్చినప్పుడు కూడా ఇలాగే అయింది. స్కర్టు మీద రసాలు కారి, ఆమెకు ఇబ్బంది అయింది. ఈరోజు కూడా అదే పరిస్థితి.

జానకి లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కాళ్లలో బలం లేదు. చెట్టు కొమ్మ పట్టుకుని మెల్లగా లేచి నిలబడింది. చీర వెనక భాగం అంతా తడి మట్టి అంటుకుని ఉంది. పిర్రల మీద, కుచ్చిళ్ల మీద బురద మరకలు. చేత్తో దులుపుకుంటే మరక ఇంకా పరుచుకుంది. ‘ఇలా ఆఫీస్‌కి ఎలా వెళ్లాలి?’ అని గుండె దడదడలాడింది. కొంగుని వెనక్కి తిప్పి మరక కనిపించకుండా కప్పుకుంది. వేళ్లని కొంగు అంచుతో తుడుచుకుంది.

షెడ్ వైపు ఒక్కసారి చూసింది. ఇంకా అదే దెంగుడు, అదే మూలుగులు, అదే నవ్వులు. ఆమె ముఖం తిప్పుకుని కాలి బాట పట్టింది. కారు దగ్గరికి వచ్చేసరికి కాళ్లు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి.

ఆఫీస్‌కి వెళ్లింది. కుర్చీలో కూర్చుంది. ముందు ఫైళ్లు తెరిచి ఉన్నాయి. కానీ ఒక్క అక్షరం కూడా తలకెక్కలేదు. చీర కింద తడి బట్ట ఇంకా ఒంటికి అతుక్కుని ఉంది. కుర్చీలో కదిలిన ప్రతిసారీ అది గుర్తు చేస్తోంది.

కళ్లు మూసుకుంటే లక్ష్మి గాల్లో ఊగుతున్నట్టు, నాగేశ్వరమ్మ మూలుగులు, ఆ నవ్వులు. ఒక్క క్షణం ‘మళ్లీ అక్కడికి వెళ్తేనో…’ అనే ఆలోచన వచ్చింది. ఆమె ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచింది. గ్లాసు నీళ్లు తాగింది.

‘నేను ఏం చేశాను? ఎవరినీ తాకలేదు. ఎవరూ నన్ను తాకలేదు. నాకు నేనే…’ అని మనసులో సమర్థించుకుంది. వెంటనే ఇంకో గొంతు అడిగింది: ‘మరి పొలంలో చెట్టు చాటున కూర్చుని, వాళ్లని చూస్తూ… అది ఏంటి? ఒక ఆఫీసర్‌వి నువ్వు. ఒక కూతురికి తల్లివి.’

సాయంత్రం వరకు ఆ రెండు గొంతుల మధ్యే ఆమె రోజు గడిచింది. ఇంటికి బయలుదేరేటప్పుడు కూడా మనసులో ఒకే ప్రశ్న తిరుగుతోంది.

‘నేను చేసింది తప్పా?’

[Paty@123]

Katha ekkada nunchi ekkadaki potondo ardham kavatledu, Janaki ki pichekkipotondi

[12345677889]

Ardham ayite suspence eme vunde story lo continuity miss avvatledu ga sodara

[appalapradeep]

Super update

[12345677889]

ఆ సాయంత్రం ఆరుంబావుకి జానకి కారు ఇంటి గేటు ముందు ఆగింది. ఆకాశం మళ్లీ మబ్బు పట్టి ఉంది. వీధిలో పిల్లలు బురద నీళ్లలో కాగితం పడవలు వదులుతున్నారు. గేటు తీస్తుంటే ఇంగువ, ఎండుమిర్చి పోపు వాసన ముక్కుకి తగిలింది.

వంటింట్లో నిర్మల గరిటె తిప్పుతూ, “వచ్చావా జానకీ? చారు పెట్టాను, వేడివేడిగా తిందువు గానీ,” అని పిలిచింది. హాల్లో ఫ్యాన్ తిరుగుతోంది. గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది. సోఫా మీద నాన్న పద్దుల పుస్తకం మడిచి ఉంది. అంతా నిన్నలాగే, మొన్నలాగే ఉంది.

‘ఇక్కడ ఏమీ మారలేదు. మారింది నేను ఒక్కదాన్నే,’ అని జానకి అనుకుంది.

“వస్తానమ్మా, స్నానం చేసి,” అని నేరుగా బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. బురద అంటిన చీరని ఎవరికీ కనిపించకుండా బకెట్‌లో ముంచి, సబ్బు రుద్దింది. మట్టి నీళ్లు ఎర్రగా కరిగి కాలువలోకి పారాయి. చీర మీద మరక పోయింది. కానీ మనసులో పడిన మరక మాత్రం అలాగే ఉంది. కానీ చల్లని నీళ్లు ఒంటి మీద పడుతుంటే, ఆ చెట్టు బెరడు వీపుకి గీరుకున్న చోట చిన్నగా మండింది.

ఆ రాత్రి శ్రీనివాస్ నైట్ డ్యూటీలో ఉన్నాడు. జానకి అమ్మతో కలిసి చారన్నం తిని తొందరగా పడుకుంది. నిద్ర మాత్రం ఆలస్యంగానే వచ్చింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం పదకొండు కావస్తుండగా, సర్వే ఆఫీస్‌లో ఫైళ్ల దుమ్ము వాసన, మూలన తిరుగుతున్న పాత ఫ్యాన్ కిర్రు శబ్దం. కిటికీ బయట వేప కొమ్మల మీద వాన బొట్లు మెరుస్తున్నాయి. జానకి ఒక మ్యాప్ మీద పెన్సిల్‌తో గీతలు సరిచేస్తోంది.

“మేడం, మీ కోసం ఇద్దరు ఆడవాళ్లు వచ్చారు,” అని అటెండర్ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి చెప్పాడు.

తల ఎత్తేసరికి ముందు నాగేశ్వరమ్మ, ఆమె వెనకాలే లక్ష్మి లోపలికి వస్తున్నారు. నాగేశ్వరమ్మ కొత్త చీర కట్టుకుంది, నుదుటి మీద అదే పెద్ద కుంకుమ. లక్ష్మి చేతిలో మహిళా సంఘం అని రాసి ఉన్న గుడ్డ సంచి.

జానకి చేతిలో పెన్సిల్ ముల్లు టక్కున విరిగింది. నిన్న మధ్యాహ్నం గాల్లో ఊగిన ఆ ఒళ్లు, బురదలో కూరుకుపోయిన ఆ పాదాలు కళ్ల ముందు మెదిలాయి. ఆమె పెన్సిల్ పక్కన పెట్టి, ముఖం మీద మామూలు నవ్వు తెచ్చుకుంది.

“రండి, కూర్చోండి,” అంది.

“నమస్తే మేడం గారూ,” అని నాగేశ్వరమ్మ రెండు చేతులూ జోడించింది. “నాలుగు రోజుల కిందట నా పొలం సర్వే కోసం అప్లికేషన్ ఇచ్చాను కదండీ. ఇంతవరకు ఎవరూ కొలతకి రాలేదు. పక్క పొలం వాడు గట్టు నా వైపుకి జరిపేస్తున్నాడు. ఎందుకు ఆలస్యం అయిందో అడగడానికి వచ్చాను.”

“నాగి నా సంఘంలో మనిషే జానకీ,” అంది లక్ష్మి, కుర్చీ లాక్కుని కూర్చుంటూ. “నువ్వు నాకు తెలుసు కాబట్టి, ఒక మాట చెప్పి వెళ్దామని నేనూ వెంట వచ్చాను. ఆఫీసర్ దగ్గరికి ఒంటరిగా రావాలంటే దీనికి కాళ్లు వణుకుతాయి.”

“కాళ్లు వణికేది ఆఫీసర్‌ని చూసి కాదులే లక్ష్మీ,” అని నాగేశ్వరమ్మ నవ్వుతూ కుర్చీలో కూర్చోబోయి, ఒక్కసారి “స్…” అని పళ్ల మధ్య గాలి పీల్చింది. తర్వాత ఒక పిర్ర మీదే బరువు పెట్టి, పక్కకి ఒరిగి కూర్చుంది.

లక్ష్మి ఆమె వైపు చూసి గొంతు తగ్గించింది. “సరిగ్గా కూర్చోవే. ఆఫీసులో ఉన్నావు, పొలం గట్టు మీద కాదు.”

“ఏం చేయనే, నిన్న మా మడిలో ఒకటి కాదు, నాలుగు నాగళ్లు దిగాయి. మట్టి మొత్తం తిరగబడింది. ఇంకా మంట పుడుతోంది,” అని నాగేశ్వరమ్మ లక్ష్మి చెవి దగ్గర గుసగుసగా అంది.

జానకి బీరువా తెరిచి ఫైళ్ల కట్ట వెతుకుతోంది. ఆ గుసగుసలు ఆమె చెవుల్లో స్పష్టంగా పడుతున్నాయి.

“నాలుగు నాగళ్లకి ఒకటే మడి ఇచ్చావంటే మంట కాక పూలు పూస్తాయా లంజా,” అని లక్ష్మి నోటి మీద కొంగు పెట్టుకుని నవ్వింది. “దానికి తోడు ఆ ముసలి ఎద్దు పిచ్చయ్య. వాడు దున్నితే అడుగు మట్టి పైకి వస్తుంది.”

“నీకేమే, నిన్ను సర్పంచ్ నేల మీద పెట్టనే లేదు. ఉయ్యాల ఊపినట్టు గాల్లోనే తిప్పాడు,” అని నాగేశ్వరమ్మ మోచేత్తో లక్ష్మి డొక్కలో పొడిచింది. “నా బావిలో చేదలు వేసి వేసి తాడు అరిగిపోయింది గానీ, నీ బావికి ఒక్క చేదే దిగింది, అది కూడా అడుగు తాకేదాకా.”

“ఒక్కటైనా గట్టి తాడు కదే,” అంది లక్ష్మి, కళ్లు తిప్పుతూ. “ఇప్పటికీ నా తొడల మధ్య ఆ తాడు రాపిడి తెలుస్తోంది. రాత్రి మా ఆయన పక్కన పడుకుంటే, ఆయన గురకకీ నా పూకు దురదకీ పోటీ పెట్టినట్టు ఉంది.”

“నీ మొగుడి గురక సంగతి వదిలేయ్. ఆ మూడో వాడి సంగతి చెప్పు. నోట్లో పెట్టి ఊపుతుంటే నా దవడ ఇంకా నొప్పిగా ఉంది. పొద్దున అన్నం ముద్ద నమలలేకపోయాను,” అంది నాగేశ్వరమ్మ.

“నోరు ముయ్యవే ముండా, ఇది గవర్నమెంట్ ఆఫీసు,” అని లక్ష్మి ఆమె తొడ మీద గిల్లింది. ఇద్దరూ నవ్వు ఆపుకోలేక భుజాలు ఎగరేస్తూ కిసకిసా నవ్వారు.

బీరువా ముందు నిలబడిన జానకి చేతిలో ఫైళ్లు ఒక్క క్షణం కదలకుండా ఆగిపోయాయి. చెవుల వెనక వేడి పాకింది. ‘నాలుగు నాగళ్లు. ఒక్క చేద. దవడ నొప్పి.’ ఒక్కో మాటకీ ఆ షెడ్డు, ఆ పేకముక్కలు, నాగేశ్వరమ్మ మూలుగులు, తను కూర్చున్న ఆ తడి మట్టి గుర్తొస్తున్నాయి. ‘నేను అక్కడ ఉన్నానని వీళ్లకి తెలియదు. ఎప్పటికీ తెలియకూడదు. ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగితే, నా ముఖం చూసి కనిపెట్టేస్తారు,’ అని అనుకుంది. ఒక ఊపిరి పీల్చుకుని, నాగేశ్వరమ్మ ఫైల్ బయటికి తీసి, ముఖం మామూలుగా పెట్టుకుని వెనక్కి తిరిగింది.

ఆమె తిరగగానే ఇద్దరూ నవ్వు ఆపేసి, బుద్ధిగా కూర్చున్నారు.

జానకి ఫైల్ తెరిచి చూసింది. “అసలు విషయం ఇది నాగేశ్వరమ్మ గారూ. మీ అప్లికేషన్‌తోపాటు పాస్‌బుక్ జిరాక్స్ పెట్టలేదు. అది లేకుండా సర్వేయర్‌ని పంపలేం. అందుకే ఫైల్ ఇక్కడే ఆగిపోయింది,” అంది.

“అయ్యో, అదా? ఇంట్లో పెట్టెలో ఉంది మేడం. మా పిల్లాడితో సాయంత్రమే పంపిస్తా,” అంది నాగేశ్వరమ్మ.

“పంపండి. అది రాగానే గురువారం మురళి గారిని కొలతకి పంపిస్తాను. గట్టు ఎక్కడ ఉండాలో అక్కడే రాళ్లు పాతిస్తాం,” అంది జానకి.

“చూశావా నాగి, నేను చెప్పలేదూ,” అని లక్ష్మి నవ్వింది. “మా జానకి కొలత వేస్తే ఒక్క అంగుళం కూడా అటూ ఇటూ పోదు. ఊళ్లో అందరూ అదే అంటారు.”

“అంగుళాలు కొలవడమే నా ఉద్యోగం లక్ష్మక్కా,” అంది జానకి.

“అదే అడుగుతున్నా,” అని లక్ష్మి కన్ను గీటింది. “నువ్వు కొలిచే అంగుళాలు పొలంలోవేనా, ఇంట్లో కూడా కొలుస్తావా?”

నాగేశ్వరమ్మ పక్కున నవ్వింది. జానకి కూడా అనుకోకుండా నవ్వేసింది. “ఇంట్లో కొలవడానికి ఏముంది అక్కా? ఉన్నది ఉన్నట్టే ఉంటుంది. పెరగదు, తరగదు,” అంది.

“అయ్యో పాపం,” అని లక్ష్మి చేత్తో గుండె మీద కొట్టుకుంది, నవ్వుతూనే. “మీ ఆయన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కదా. ఊరంతా రాత్రి పహారా కాస్తాడు. మరి ఇంట్లో పెళ్లాం గది గడి ఎవరు చూస్తారు?”

“ఆ గడి నేనే పెట్టుకుంటాను. తాళం చెవి ఎవరి దగ్గరా లేదు,” అంది జానకి.

“తాళం చెవి పోతే కొత్తది చేయించుకోవాలమ్మా. మా ఊళ్లో కమ్మరి ఉన్నాడు, ఏ తాళానికైనా సరిపోయే చెవి చేసిస్తాడు,” అని నాగేశ్వరమ్మ అందుకుంది.

ముగ్గురూ గొల్లున నవ్వారు.

నవ్వు ఆగాక లక్ష్మి జానకి చేతి మీద తన చేయి వేసింది. ఆ అరచేతిలో పొలం పనికి పట్టిన గరుకుదనం ఉంది. “నిజం చెప్పాలంటే జానకీ, నువ్వు ఇంత పెద్ద కుర్చీలో కూర్చున్నా మాతో ఇలా నవ్వుతూ మాట్లాడతావు చూడు, అదే నాకు ఇష్టం. వేరే ఆఫీసర్లు అయితే మమ్మల్ని గుమ్మం బయటే నిలబెడతారు,” అంది.

“మీరు నాకు బయటివాళ్లా అక్కా,” అంది జానకి. ఆ మాట పెదవుల మీదికి వచ్చేటప్పుడు ఆమెకే ఆశ్చర్యం వేసింది. నిన్నటి దాకా లక్ష్మి అంటే సంఘం మీటింగ్‌లో నీతులు చెప్పే ఆడదే. ఇప్పుడు ఆ ఆడదానిలో ఇంకో మనిషి కనిపిస్తోంది. ఆ మనిషి మీద ఆమెకి అసహ్యం రావట్లేదు. ఏదో దగ్గరితనం వస్తోంది.

“మాధవి వెళ్లిపోయాక ఇంట్లో బోసిగా ఉందేమో కదా,” అని లక్ష్మి అడిగింది.

“ఉంది అక్కా. దాని గది తలుపు తెరవాలంటే కూడా మనసు రావట్లేదు,” అంది జానకి.

“అందుకే అప్పుడప్పుడు మా దగ్గరికి రా. ఆదివారం సంఘం మీటింగ్ ఉంది. నువ్వు వస్తే ఆడవాళ్లకి ధైర్యంగా ఉంటుంది. మీటింగ్ అయ్యాక మా ఇంట్లో టీ తాగి వెళ్దువు. మనసులో ఏమున్నా నాతో చెప్పుకో. మగాళ్లకి చెప్తే నవ్వుతారు, ఆడవాళ్లకి చెప్తేనే అర్థమవుతుంది,” అంది లక్ష్మి. ఆమె కళ్లలో ఆటపట్టింపు లేదు. నిజమైన ఆప్యాయత ఉంది.

“వస్తాను అక్కా,” అంది జానకి.

“మా ఆయన లాంటి వాళ్లు ఉన్నంత కాలం ఆడదానికి ఇవన్నీ తప్పవులే,” అని లక్ష్మి నిట్టూర్చింది, సగం నవ్వుతూ. “పొలం ఉంటుంది, విత్తనం ఉంటుంది, వాన కూడా పడుతుంది. నాగలి పట్టేవాడే పని దొంగ. అప్పుడు ఆడది ఏం చేయాలి? పక్క పొలం వాళ్ల ఎద్దుల్ని అరువు తెచ్చుకోవాలి.”

“అక్కా!” అని జానకి నవ్వుతూ గదమాయించింది. కానీ ఆ మాట ఆమె గుండెల్లో ఎక్కడో తగిలింది.

నాగేశ్వరమ్మ లేచి చీర కుచ్చిళ్లు సర్దుకుంది. లేచేటప్పుడు మళ్లీ ఒక్కసారి నడుము పట్టుకుంది. “వెళ్దామా లక్ష్మీ? ఎండ ఎక్కుతోంది,” అంది. గుమ్మం దాటుతూ లక్ష్మి చెవిలో, “ఆ బస్సులో కూడా కుదుపులకి నా వెనక భాగం ఊరుకోదే,” అని గొణిగింది. లక్ష్మి ఆమె వీపు మీద చరిచి, “నీకు కుదుపులు అలవాటేలే, నడువు,” అంది.

ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ కారిడార్ చివర మలుపు తిరిగి కనిపించకుండా పోయారు.

జానకి కుర్చీలో వెనక్కి వాలింది. విరిగిన పెన్సిల్‌ని చెక్కుతూ కూర్చుంది. ‘వీళ్లు ఏం జరిగినా ఇలా నవ్వుకుంటున్నారు. ఒక్కరి ముఖంలో భయం లేదు, బాధ లేదు. నేను మాత్రం నిన్నటి నుంచి ఒక చెట్టు చాటున జరిగిన దానికే ఊపిరి ఆడకుండా ఉన్నాను,’ అని అనుకుంది. చెక్కిన పెన్సిల్ ముల్లు మళ్లీ విరిగింది.

సాయంత్రం కారు నడుపుతున్నంత సేపూ ఆ మాటలే చెవుల్లో తిరుగుతున్నాయి. ‘నాలుగు నాగళ్లు… ఒక్క చేద… నాగలి పట్టేవాడే పని దొంగ…’ రెడ్ సిగ్నల్ దగ్గర ఆగినప్పుడు, ఆమెకు తెలియకుండానే పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు వచ్చింది. వెంటనే ముఖం గంభీరంగా పెట్టుకుంది. సిగ్నల్ పచ్చ అయింది.

రాత్రి తొమ్మిదింపావుకి హాల్లో ట్యూబ్‌లైట్ కింద జానకి, నిర్మల సోఫా మీద కూర్చుని ఆరిన బట్టలు మడతపెడుతున్నారు. అక్కడి చలి గురించి మాధవి చెప్పిన కబుర్లు నిర్మల మళ్లీ మళ్లీ చెప్తోంది.

గేటు దగ్గర బైక్ ఆగిన శబ్దం వచ్చింది. కాసేపటికి శ్రీనివాస్ లోపలికి వచ్చాడు.

అతను నడిచే తీరు చూడగానే జానకి చేతిలో మడతపెడుతున్న తువ్వాలు ఆగిపోయింది. రెండు కాళ్లూ దూరంగా పెట్టి, మోకాళ్లు వంచకుండా, ఒక్కో అడుగు నేల మీద గుచ్చుకున్నట్టు వేస్తున్నాడు. నడుము కొంచెం ముందుకి వంగింది. గడప దాటేటప్పుడు గోడ పట్టుకున్నాడు.

ఆ నడక జానకికి కొత్త కాదు. గోడౌన్ రోజు సాయంత్రం కూడా సోఫా అంచు మీద ఒక పిర్ర మాత్రమే ఆనించి కూర్చున్నాడు. రాత్రి మంచం మీద పళ్ల మధ్య నుంచి ఊపిరి వదిలాడు. ‘ఈ రోజు కూడా ఎక్కడికో వెళ్లి వచ్చాడు. ఎవరి దగ్గరో ఒంగి వచ్చాడు,’ అని ఆమె మనసులో ఒక చేదు నవ్వు పుట్టింది.

నిర్మల మడత ఆపి అల్లుడి వైపు చూసింది. “అల్లుడు గారు ఎందుకు అలా నడుస్తున్నారు?” అని కూతురిని అడిగింది.

జానకి శ్రీనివాస్ ముఖంలోకి సూటిగా చూస్తూ, “బైక్ సీటు గట్టిగా ఉందేమోనమ్మా. గట్టి దాని మీద ఎక్కువసేపు కూర్చుంటే ఎవరికైనా ఇలాగే అవుతుంది,” అంది.

“ఆయనే కదే నడిపేది. నడిపేవాళ్లకి అంత నొప్పి ఉండదే,” అంది నిర్మల అమాయకంగా.

“నేనూ ఇన్నేళ్లు అదే అనుకున్నానమ్మా, ఆయనే నడుపుతారని,” అంది జానకి, ఇంకా అతని కళ్లలోకే చూస్తూ. “ఈ మధ్యే తెలిసింది. ఆయనకి ముందు కూర్చుని నడపడం కంటే, వెనక కూర్చుని కుదుపులు తినడమే ఇష్టమని.”

శ్రీనివాస్ బూట్ లేస్ విప్పుతున్న చేతులు ఆగిపోయాయి. అతని దవడ బిగుసుకుంది.

“అయ్యో, ఈ ఊరి రోడ్లన్నీ గుంతలే అల్లుడు గారూ. కాస్త వేడి నీళ్లు కాచి ఇస్తా, కాపడం పెట్టుకోండి,” అని నిర్మల లేవబోయింది.

“వద్దులే అమ్మా, కూర్చో,” అని జానకి తల్లి చేయి పట్టి కూర్చోబెట్టింది. “వేడి నీళ్లతో తగ్గే నొప్పి కాదు ఇది. ఆయనకి ఇప్పుడు కావాల్సింది కూర్చోవడానికి మెత్తని దిండు. ఒక్కటి సరిపోదు, రెండు ఉంటేనే ఆయనకి తృప్తి. అవును కదండీ?”

శ్రీనివాస్ ముఖం ఎర్రబడింది. ఒక్క క్షణం జానకిని చూశాడు. ఆ కళ్లలో అనుమానం, భయం, కోపం ఒకదాని మీద ఒకటి పడ్డాయి. ‘రెండు దిండ్లు… ఇది మామూలుగా అంటోందా? లేక…’ అతనికి ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు. బూట్లు అక్కడే వదిలి, ఏమీ అనకుండా లోపలికి వెళ్లిపోయాడు. బెడ్రూమ్ తలుపు ధడాలున కొట్టుకుంది. కిటికీ అద్దం జలజలమంది.

నిర్మల ఉలిక్కిపడింది. “ఏంటే నువ్వు? అల్లుడు గారినే ఎందుకు ఏడిపిస్తున్నావు?” అని కూతురి భుజం మీద చిన్నగా కొట్టింది. “పాపం రోజంతా తిరిగి అలసిపోయి వచ్చారు. కనీసం మంచినీళ్లు ఇవ్వలేదు.”

“ఏడిపించడం కాదమ్మా. ఆయన నొప్పికి మందు ఎక్కడ దొరుకుతుందో నాకు తెలుసు, అదే చెప్పాను,” అని జానకి తువ్వాలు మడిచి పక్కన పెట్టింది.

“మీ మొగుడూ పెళ్లాల మాటలు నాకు అర్థం కావులే,” అని నిర్మల నిట్టూర్చి, మడతపెట్టిన బట్టలు ఎత్తుకుని తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.

పది గంటలకి జానకి బెడ్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. జీరో బల్బ్ నీలం వెలుగు. ఫ్యాన్ గాలికి కర్టెన్ కొస గోడని తాకుతోంది. శ్రీనివాస్ వెల్లకిలా కాకుండా ఒక పక్కకి ఒరిగి పడుకుని ఉన్నాడు. అతని ఒంటి నుంచి సబ్బు వాసన వస్తోంది. ఇంటికి వచ్చాక స్నానం చేశాడు. ఎప్పుడూ చేయనిది.

జానకి మంచం అంచున పడుకుంది. కాసేపటికి అతని చేయి ఆమె నడుము మీద పడింది. వేళ్లు నెమ్మదిగా కొంగు కిందికి జారబోయాయి.

“ఏంటి?” అంది జానకి, కదలకుండా.

“ఏం లేదు. చాలా రోజులైంది కదా,” అన్నాడు శ్రీనివాస్, గొంతు మెత్తగా పెట్టి. ఇందాకటి మాటలు మర్చిపోయినట్టు నటిస్తున్నాడు.

“చాలా రోజులైంది నిజమే,” అంది జానకి. “ఆగస్టు పదిహేను వచ్చి వెళ్లింది కదా. మీ స్టేషన్‌లో జెండా ఎగరేశారా?”

“ఎగరేశాం. దానికీ దీనికీ ఏంటి సంబంధం?” అన్నాడు అతను అయోమయంగా.

“ఏం లేదు. మా ఆఫీసులో ఈసారి జెండా కర్ర నిలబడలేదు. దారం ఎంత లాగినా జెండా పైకి లేవలేదు. చివరికి గోడకి ఆనించి కట్టారు. అందరూ నవ్వారు,” అంది జానకి. “ఇప్పుడు నా నడుము మీద చేయి వేశావు చూడు, అదే గుర్తొచ్చింది. దారం లాగడానికి చేయి ఉంది, ఎగరడానికి కర్ర ఏది?”

శ్రీనివాస్ చేయి ఆమె నడుము మీదే బిగుసుకుంది.

“ఇంకో మాట,” అంది జానకి, ఇంకా గోడ వైపే చూస్తూ. “ఆ కర్రకి ఆడదాని చేయి తగిలితే లేవదు. మరి ఎవరి చేయి తగిలితే లేస్తుందో నువ్వే చెప్పాలి.”

ఆ మాట అర్థం కాగానే శ్రీనివాస్ చేయి చురుక్కున వెనక్కి లాక్కున్నాడు. మోచేతి మీద పైకి లేచాడు. ‘ఇది నా మొడ్డ గురించే మాట్లాడుతోంది. లేవదని ఎత్తిపొడుస్తోంది. పెళ్లాం నోట్లో ఇంత పొగరు ఎప్పుడు వచ్చింది?’ అని అతని నరాలు పొంగాయి.

“జానకీ! నువ్వు ఏం మాట్లాడుతున్నావో నీకు తెలుస్తోందా? మొగుడితో మాట్లాడే మాటలేనా ఇవి?” అని అతను పళ్లు కొరికాడు. “ఈ మధ్య నీకు ఏమైంది? ఇందాక అత్తయ్య ముందు, ఇప్పుడు ఇక్కడ. నోరు అదుపులో పెట్టుకో.”

జానకి తల తిప్పి అతన్ని ఒక్కసారి చూసింది. నీలి వెలుగులో ఆమె కళ్లలో కోపం కూడా లేదు. కేవలం చిరాకు. ఏదో వాసన కొట్టిన వస్తువుని చూసినట్టు ముక్కు కొంచెం చిట్లించింది.

“నోరు అదుపులోనే ఉంది. అదుపు తప్పింది ఇంకెవరిదో,” అని ఒక్క మాట అని, దుప్పటి భుజాల దాకా లాక్కుని అటు వైపు తిరిగి పడుకుంది.

శ్రీనివాస్ చీకట్లో అలాగే ఉండిపోయాడు. ఆమె వీపు వైపు చూస్తూ ఊపిరి గట్టిగా తీస్తున్నాడు. కాసేపటికి వెనక మళ్లీ నొప్పి గుచ్చుకుని, పళ్లు బిగించి పక్కకి ఒరిగి పడుకున్నాడు. జానకి కళ్లు మూసుకుంది. ఈసారి ఆమెకి నిద్ర త్వరగానే వచ్చింది.

మరోవైపు, పది నలభైకి గేటు చప్పుడు అయింది. శ్రీను షాప్ కట్టేసి వచ్చాడు. నోట్లో పాత సినిమా పాట కూని రాగం తీస్తూ, కాళ్లు కడుక్కుని తన గదిలోకి వెళ్లాడు.

నిర్మల మంచం మీద కూర్చుని తల్లో పువ్వులు తీస్తోంది. “ఇంత ఆలస్యమైంది ఏంటండీ?” అంది.

“ఆ కుర్రాళ్లు వచ్చారే. వాళ్ల కబుర్లు వింటుంటే టైమే తెలియదు,” అని శ్రీను నవ్వుతూ లుంగీ కట్టుకున్నాడు. “ఆ రవి గాడు లేడూ, ఆ R15 వాడు. వాడు మామూలోడు కాదే.”

నిర్మల చేతిలో మల్లెపూల దండ ఆగిపోయింది. “ఏమన్నాడు?” అని అడిగింది. గొంతు మామూలుగా ఉండేలా జాగ్రత్తపడింది.

“ఎవరో ఆంటీని సెట్ చేస్తున్నా అని ఎప్పటినుంచో చెప్తున్నాడు కదా. ఈ రోజు ఆమె సంగతి విప్పాడు,” అని శ్రీను మంచం మీద కూర్చున్నాడు. “ఒక రాత్రి ఆమెని బైక్ మీద ఎక్కించుకుని ఒక చీకటి వీధిలోకి తీసుకెళ్లాడంట. అక్కడ వెనక నుంచి గట్టిగా వాటేసుకుని, తన మడ్డని ఆమె పిర్రలకి రుద్దాడంట. జాకెట్ మీద నుంచే సళ్లు పట్టుకుని పిసికేశాడంట. ఆమె ముందు నెట్టేసిందంట గానీ, ఆ సళ్లు రెండు అరచేతుల్లో పట్టలేదంట అంకుల్ అని ఒకటే నవ్వు వాడికి.”

నిర్మల గుండె ఒక్కసారిగా ఆగి మళ్లీ కొట్టుకున్నట్టు అయింది. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి చీకటి, మెడ మీద పడిన వాడి ఊపిరి, వెనక గుచ్చుకున్న ఆ గట్టితనం, జాకెట్ మీద బిగుసుకున్న ఆ వేళ్లు అన్నీ కళ్ల ముందు కదిలాయి. చేతిలోని దండ నుంచి రెండు మల్లెలు రాలి నేల మీద పడ్డాయి. అరచేతులు చల్లబడ్డాయి.

‘వాడు చెప్తున్నది నా గురించే. నా మొగుడికే, నా గురించే చెప్తున్నాడు. ఈయనకి అది నేనని తెలిస్తే?’ అని ఆమె లోపల వణికింది. ‘ఆ రాత్రి నన్ను వాడి బైక్ ఎక్కించింది ఈయనే కదా. ఈయనకి లెక్క కుదిరితే? ఆ వెధవ ఇంకా ఏమేం వాగాడో?’

“ఛీ… ఏం మాటలండీ అవి. పిల్ల వెధవలు చెప్పే ఆ పిచ్చి కబుర్లు నాకెందుకు చెప్తున్నారు?” అని నిర్మల ముఖం పక్కకి తిప్పుకుని, నేల మీద రాలిన పువ్వులు ఏరడానికి వంగింది. ఆ వంగడం ముఖం దాచుకోవడానికే.

“ఎందుకంత కంగారు పడతావే? ఎవరో ఊరి ఆంటీ సంగతి,” అని శ్రీను పకపకా నవ్వాడు. “ఆమె పేరు కూడా చెప్పలేదు వాడు. కానీ ఒక రోజు ఆమెని నాకు కళ్ల ముందు చూపిస్తానన్నాడు. చూడాలి ఎవరో ఆ మహాతల్లి.”

నిర్మల తల ఎత్తలేదు. ఏరిన పువ్వుల్ని పిడికిట్లో గట్టిగా నలిపేసింది. వాటి వాసన గదంతా కమ్ముకుంది.

“సరే, లైట్ ఆర్పండి. నాకు నిద్ర వస్తోంది,” అని గోడ వైపు తిరిగి పడుకుంది.

శ్రీను లైట్ ఆర్పి, ఇంకా ఏదో గుర్తు చేసుకుంటూ నవ్వుకుంటూ కాసేపటికి గురక పెట్టాడు.

నిర్మల మాత్రం కళ్లు మూయలేదు. చీకట్లో సీలింగ్ ఫ్యాన్ రెక్కల నీడ గోడ మీద తిరుగుతోంది. ఆమె గుండె చప్పుడు ఆమె చెవులకే వినిపిస్తోంది.

‘ఒక రోజు కళ్ల ముందు చూపిస్తాడంట. ఆ రోజు ఈయన ఎదురుగా నేనే నిలబడి ఉంటే?’

[Paty@123]

Mudiri pakana padindhi andariki

[12345677889]

మరుసటి రోజు గురువారం. పొద్దున ఆరున్నరకి నిర్మల స్నానం చేసి బెడ్రూమ్‌లోకి వచ్చింది. రాత్రంతా ఆమెకి కునుకు పట్టలేదు. పక్కన శ్రీను గురక, సీలింగ్ ఫ్యాన్ కిర్రు, మధ్య మధ్యలో వీధిలో ఆటో హారన్. తెల్లవారుజామున అల్లుడి బైక్ స్టార్ట్ అయి డ్యూటీకి వెళ్లిపోయిన చప్పుడు కూడా ఆమె చెవిలో పడింది. కళ్లు మూసుకున్న ప్రతిసారీ ఒకే మాట తిరిగి తిరిగి వచ్చింది. ‘ఆ సళ్లు రెండు అరచేతుల్లో పట్టలేదంట…’

హాల్లో శ్రీను పద్దుల పుస్తకం ముందు వేసుకుని కూర్చున్నాడు. పెన్ను కాగితం మీద గీరుతున్న సన్నని శబ్దం, మధ్యలో అతను అంకెలు గొణుక్కుంటున్న గొంతు గుమ్మం దాకా వినిపిస్తున్నాయి.

నిర్మల తలుపు దగ్గరికి వేసి గడియ పెట్టింది. ఛాతీ దాకా కట్టుకున్న తడి లంగా, భుజాల మీద తువ్వాలు. జుట్టు నుంచి నీళ్లు కారి గచ్చు మీద చిన్న చిన్న మడుగులు కడుతున్నాయి. కిటికీ ఊచల మధ్య నుంచి లేత ఎండ వాలుగా పడి బీరువా అద్దం మీద బంగారు రంగులో మెరుస్తోంది. పెరట్లో తులసికోట దగ్గర పిచ్చుకలు కిచకిచలాడుతున్నాయి. పక్కింటి వాకిట్లో ఎవరో కళ్లాపి చల్లుతున్న చప్పుడు, పేడనీళ్ల మట్టి వాసన కిటికీలోంచి లోపలికి వస్తోంది. గదిలో మాత్రం సున్నిపిండి, కుంకుడుకాయ నురగ, తడి జుట్టు కలిసిన వాసన.

తువ్వాలుతో జుట్టు తుడుచుకుంటూ అద్దం ముందుకి వచ్చిన నిర్మల ఆ రోజు ఎందుకో వెంటనే పక్కకి జరగలేదు. యాభై ఏళ్లలో ఆ అద్దం ముందు ఎన్నిసార్లు నిలబడిందో లెక్క లేదు. బొట్టు పెట్టుకోవడానికి, పాపిట్లో కుంకుమ దిద్దుకోవడానికి, జడ అల్లుకోవడానికి. తన ఒంటిని చూసుకోవడానికి మాత్రం ఎప్పుడూ నిలబడలేదు. ఆ పని పెళ్లికాని పిల్లలదనీ, సినిమా హీరోయిన్లదనీ అనుకునేది. ఈ రోజు మాత్రం ఆమె కళ్లు అద్దంలో ఉన్న ఆడదాని మీదే ఆగిపోయాయి.

వేళ్లు తెలియకుండానే లంగా ముడి దగ్గరికి వెళ్లాయి. ఒక్క క్షణం ఆగాయి. ఆమె గుమ్మం వైపు చూసింది. గడియ వేసే ఉంది. హాల్లో పెన్ను గీత ఆగలేదు. ముడి వదిలింది. తడిసి బరువెక్కిన లంగా రొమ్ముల మీదుగా, పొట్ట మీదుగా, తొడల మీదుగా జారి కాళ్ల దగ్గర కుప్పగా పడింది. ఆ తడి గుడ్డ నేలను తాకిన చిన్న చప్పుడుకే ఆమె గుండె ఉలిక్కిపడింది.

అద్దంలో ఆమె పూర్తిగా కనిపించింది.

తడి జుట్టు నడుము కింది దాకా వేలాడుతోంది. నలుపు మధ్యలో అక్కడక్కడ తెల్ల వెంట్రుకలు ఎండకి వెండి తీగల్లా మెరుస్తున్నాయి. కొన్ని పాయలు భుజాల మీదుగా ముందుకి జారి గుండెల మీద అతుక్కుపోయాయి. నుదుటి మీద పసుపు ఇంకా పూర్తిగా కరగలేదు. బుగ్గల మీద నురగ ఆరిన చోట చర్మం తేటగా, లేతగా కనిపిస్తోంది. కళ్ల కింద సన్నని గీతలు. వాటిని చూడగానే ఆమె పెదవి ఒక పక్కకి వంకర తిరిగింది.

మెడలో పసుపు తాడుకి కట్టిన మంగళసూత్రం రెండు సళ్ల మధ్య లోయలో పడి ఉంది. ఆ సళ్లు నిండుగా, బరువుగా, కొంచెం కిందికి వాలి ఒకదాన్ని ఒకటి ఆనుకుని ఉన్నాయి. కొమ్మకి వేలాడుతూ బరువుకి కిందికి వంగిన రెండు పండిన పనసకాయల్లా ఉన్నాయి. పైభాగం పసుపు రంగులో నున్నగా, నీటి బొట్లతో తళతళలాడుతోంది. కింది వంపు దగ్గర చర్మం మడత పడింది. ఆ మడతలో తేమ ఎప్పుడూ ఆరదు. చనుమొనల చుట్టూ ముదురు గోధుమ రంగు వలయాలు వెడల్పుగా పరుచుకుని ఉన్నాయి. కిటికీ నుంచి వచ్చిన చల్లగాలికి ఆ మొనలు రెండూ బిగుసుకుని, చిన్న నల్లద్రాక్షల్లా ముందుకి పొడుచుకొచ్చాయి. ఇద్దరు పిల్లలకి పాలిచ్చిన సళ్లు. ఇప్పుడు ఎవరి కోసమూ కాని సళ్లు అనుకుంది ఇన్నాళ్లూ.

నిర్మల మెల్లగా కుడి అరచేతిని ఎడమ సన్ను కింద పెట్టి పైకి ఎత్తి చూసింది. అరచేయి నిండిపోయింది. మెత్తని మాంసం వేళ్ల సందుల్లోంచి బయటికి ఉబికింది. నిజంగానే ఒక్క అరచేతిలో పట్టలేదు. ఆ నిజం తెలియగానే ఆమె చెవుల దాకా ఎర్రబడింది. గబుక్కున చేయి తీసేసింది. సన్ను కిందికి జారి ఒక్కసారి ఊగి ఆగింది. ఆ ఊపుకి మంగళసూత్రం పక్కకి జరిగి చర్మానికి చల్లగా తగిలింది.

సళ్ల కింద పొట్ట మెత్తగా, గుండ్రంగా ముందుకి వచ్చి ఉంది. నడుము రెండు పక్కలా చిన్న చిన్న మడతలు. ఏళ్ల తరబడి చీర కుచ్చిళ్లు బిగించిన చోట నడుము చుట్టూ ఒక నల్లని గీత పడింది. పొట్ట కింది భాగం మీద వెండి రంగు పురిటి చారలు, ఎండిపోయిన వాగుల దారుల్లా అటూ ఇటూ పాకి ఉన్నాయి. జానకి, మాధవి ఇద్దరూ ఆ చారల కిందే పెరిగారు. వాటి మధ్యలో బొడ్డు లోతుగా, గుండ్రంగా, చిన్న బావిలా లోపలికి దిగి ఉంది. అంచు మీద నిలిచిన ఒక నీటి బొట్టు వణుకుతూ లోపలికి జారిపోయింది. ఆ రోజు ఆటోలో శంకర్ కళ్లు అద్దంలోంచి సరిగ్గా ఇక్కడే ఆగాయి. అప్పుడు ఆమె కొంగు సర్దుకుంది. ఇప్పుడు కొంగే లేదు.

కింద తొడలు రెండూ అరటి బోదెల్లా మందంగా, నిండుగా ఉన్నాయి. నిలబడితే ఒకదాన్ని ఒకటి రాసుకుంటున్నాయి. ఆ తొడల సంధిలో నల్లని ఆతులు దట్టంగా, ఉంగరాలు తిరిగి, తడికి ఒంటికి అంటుకుని ఒక త్రికోణంలా కప్పేశాయి. ఆ పొద వెనక ఏముందో అద్దం కూడా చూపించలేకపోతోంది. ఆ రాత్రి శ్రీను వేళ్లు ఆ పొదలో దారి వెతుక్కున్నాయి. కానీ ఆ దారిలో ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.

ఆమె నెమ్మదిగా పక్కకి తిరిగింది. వీపు మీద తడి జుట్టు నల్లని తెరలా పరుచుకుంది. నడుము వంపు దగ్గర చిన్న గుంట పడి, దాని కింద పిర్రలు హఠాత్తుగా వెడల్పుగా పొంగాయి. బరువుగా, మెత్తగా, పిసికి పక్కన పెట్టిన రెండు పెద్ద పిండిముద్దల్లా ఉన్నాయి. ఆమె ఒక్క అడుగు వేసింది. ఆ ఒక్క అడుగుకే రెండు పిర్రలూ ఒకదాని తర్వాత ఒకటి అలలా కదిలి, మళ్లీ నిలిచాయి.

ఆ కదలిక చూడగానే నాలుగో వీధి గుర్తొచ్చింది. స్ట్రీట్‌లైట్ పసుపు వెలుగు, దూరంగా ఎవరో అమ్మాయి మూలుగులు, మెడ మీద సిగరెట్ వాసనతో పడిన రవి ఊపిరి, వెనక చీర మీదుగా ఈ పిర్రల మధ్యకి గుచ్చుకున్న వాడి గట్టితనం. జాకెట్ మీద బిగుసుకున్న ఆ వేళ్లు. “చాలు రవి” అని నెట్టేసిన తన చేతులు. ఆ రాత్రి ఆ చేతులు నెట్టడానికి ముందు కొన్ని క్షణాలు ఆలస్యం చేశాయని ఆమెకు మాత్రమే తెలుసు.

‘ఛీ నిర్మలా! పూజ చేయాల్సిన పొద్దున్నే ఏం ఆలోచనలే నీకు?’ అని తనను తానే తిట్టుకుంది. చేతులు అడ్డం పెట్టుకుని సళ్లు కప్పుకుంది. కానీ కళ్లు అద్దం నుంచి కదలలేదు.

ఇన్నాళ్లూ ఈ ఒళ్లు వంటింటి పొగకీ, షాప్ పద్దులకీ, పిల్లల చాకిరీకీ, మొగుడి పక్కన నిశ్శబ్దంగా పడుకోవడానికీ మాత్రమే అనుకుంది. కానీ ఈ కొన్ని నెలల్లోనే మీటర్ రీడింగ్ వాడి కళ్లు జారిన కొంగు మీద ఆగాయి. షాప్ దగ్గర దిగినప్పుడు ఆటో శంకర్ కాళ్ల మధ్య ఉబ్బు ఆమె కంట పడింది. ఇప్పుడు కొడుకు వయసు కుర్రాడు తన గురించే మొగుడి దగ్గర కథలు కథలుగా చెప్తున్నాడు.

‘ఈ వయసులో కూడా ఒకడు నాకోసం ఇలా పిచ్చెక్కిపోయాడా,’ అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.

ఆ ఆలోచన రాగానే పెదవుల మీద ఒక చిన్న నవ్వు తొంగిచూసింది. అద్దంలో ఆ నవ్వు చూసి ఆమెకే సిగ్గేసింది. ఆ సిగ్గు కింద ఎక్కడో ఒక గర్వం కూడా తల ఎత్తింది. రెండూ ఒకేసారి ఆమె ఛాతీ మీద ఎర్రని మచ్చల్లా పాకాయి.

“నిర్మలా! కాఫీ అయిందా?” అని హాల్లోంచి శ్రీను గొంతు వినిపించింది.

ఆమె ఉలిక్కిపడి తువ్వాలు లాక్కుని ఒంటికి చుట్టుకుంది. “ఆఁ… వస్తున్నా, ఐదు నిమిషాలు,” అంది. గొంతు తడబడింది.

బీరువా తెరిచి లేత ఆకుపచ్చ నూలు చీర, అదే రంగు జాకెట్ తీసింది. జాకెట్ హుక్కులు పెడుతుంటే వేళ్లు రెండుసార్లు జారాయి. చీర కట్టుకుని కుచ్చిళ్లు దోపుకునేటప్పుడు బొడ్డు దగ్గర వేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగాయి. ఎప్పుడూ బొడ్డు కింద బిగించే కుచ్చిళ్లని ఆ రోజు ఒక వేలెడు పైకి దోపుకుంది. తర్వాత ఏదో తప్పు చేసినట్టు మళ్లీ కిందికి సర్దింది. చేతుల్లో మట్టి గాజులు గలగలమన్నాయి. ఆ చప్పుడు రోజూ వినేదే. అయినా ఆ రోజు ఆమెకే కొత్తగా వినిపించింది.

జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుని, దేవుడి గూట్లో దీపం వెలిగించి, హారతి తిప్పింది. ‘అమ్మా, నా మనసు దారి తప్పకుండా చూడు,’ అని దండం పెట్టుకుంది. కర్పూరం వాసనలో కూడా అద్దంలో చూసిన ఆ ఒళ్లు కళ్ల ముందు నుంచి పోలేదు.

ఏడుంబావుకి వీధి గేటు కిర్రుమంది.

“నిర్మలా, వచ్చేశాం. బియ్యప్పిండి ఆరిందా?” అని పక్కింటి వదిన చీర కొంగు నడుముకి దోపుకుంటూ లోపలికి వచ్చింది. ఆమె వెనకాలే ఎదురింటి ముసలావిడ చేతిలో ఇత్తడి జంతికల గిద్దెతో మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ వచ్చింది. ఆ వెనక మహిళా సంఘం సంచి భుజానికి తగిలించుకుని లక్ష్మి.

“పిన్నిగారూ, మాధవికి పిండివంటలు పంపుతున్నారని వదిన చెప్పింది. సంఘం పని తర్వాత చూసుకోవచ్చు, ముందు ఈ పని కానిద్దామని వచ్చేశా,” అంది లక్ష్మి నవ్వుతూ.

“రా లక్ష్మీ, రా. నలుగురు చేతులు కలిస్తేనే పని తెమిలేది,” అని నిర్మల పీటలు వేసింది.

మాధవికి సున్నుండలంటే ప్రాణం. దాని కోసం సున్నుండలు, జంతికలు, అరిసెలు చేయాలని నిర్మల ముందు రోజే బియ్యం నానబెట్టి, ఆరబెట్టి పిండి కొట్టించి పెట్టింది. మినప్పప్పు వేయించి పొడి చేసి ఉంచింది. సాయంత్రం శ్రీను కొరియర్‌లో పంపిస్తానన్నాడు.

కాసేపటికి వంటిల్లు జాతర అయిపోయింది. పొయ్యి మీద ఇనుప బాణలిలో నూనె కాగుతూ చిటపటలాడుతోంది. పక్క పొయ్యి మీద బెల్లం పాకం బుడగలు కక్కుతూ ఉడుకుతోంది. వేయించిన మినప్పిండి, యాలకుల పొడి, కరిగిన నెయ్యి, వాము వాసనలు కలిసి కిటికీ బయటికి పాకుతున్నాయి. గోడ మీద పొగ మసి. నలుగురి చేతుల గాజులు ఒకేసారి గలగలమంటున్నాయి. కిటికీ నుంచి ఎండ ఒక పట్టీలా పడి, ఆ వెలుగులో గాల్లో తేలుతున్న పిండి రేణువులు మెరుస్తున్నాయి.

పక్కింటి వదిన గిద్దెలో పిండి కూరి, బాణలి మీద పట్టుకుని రెండు చేతులతో ఒత్తుతోంది. ముఖం ఎర్రబడింది. జంతిక మాత్రం ఒక్క చుట్టు కూడా బయటికి రాలేదు.

“ఛ, ఈ గొట్టం చూడు నిర్మలా. ఎంత ఒత్తినా పిండి కదలట్లేదు. నా చేతులు పడిపోతున్నాయి,” అంది.

ముసలావిడ పీట మీద కూర్చునే తల ఎత్తి చూసింది. “పిండి గట్టిగా కలిపావే. కాస్త వెన్న వేసి జారుగా చేయ్. ఏ గొట్టమైనా లోపల జారుడు లేకపోతే ముందుకు దూరదు, బయటికీ రాదు. మా కాలంలో ఈ సంగతి పెళ్లికి ముందే చెప్పేవాళ్లు,” అంది.

లక్ష్మి పకాలున నవ్వింది. “పెద్దమ్మ అనుభవంతో మాట్లాడుతోంది వదినా. నూనె రాయకుండా ఒత్తితే గొట్టమూ నొప్పెడుతుంది, ఒత్తేదాని చేతులూ నొప్పెడతాయి.”

వదిన గిద్దె కింద పెట్టి నడుము మీద చేతులు పెట్టుకుంది. “మీ ఇద్దరికీ వంటింట్లో కూడా అదే ధ్యాసా?” అంది. కానీ ఆమె నవ్వు ఆపుకోలేక భుజాలు ఊగుతున్నాయి.

నిర్మల బాణలిలో జంతికలు తిప్పుతూ ఏమీ విననట్టు ఉంది. గరిటె మాత్రం ఒకే చోట రెండుసార్లు తిరిగింది. చెవుల వెనక వేడి పాకింది. పొయ్యి వేడో, ఆ మాటల వేడో ఆమెకే అర్థం కాలేదు.

వెన్న వేసి కలిపాక పిండి జారుగా అయింది. వదిన ఒత్తగానే గిద్దె నుంచి బంగారు రంగు చుట్టలు గుండ్రంగా తిరుగుతూ నూనెలోకి జారాయి. నూనె బుసబుసమని పొంగింది.

“చూశావా? జారుడు ఉంటే ఎంత సులువుగా వస్తుందో,” అని ముసలావిడ బోసి నోటితో నవ్వింది. “మా ఆయన పొత్రం పట్టుకుంటే పిండి వెన్నలా నలిగిపోయేది. గంటసేపు ఆపకుండా తిప్పేవాడు. చేతుల్లో అంత బలం. ఈ కాలం మగాళ్లకి మిక్సీ బటన్ నొక్కడమే చేతనవుతుంది. అదీ కరెంటు ఉంటేనే.”

ఈసారి వదిన కూడా ఆగలేకపోయింది. నలుగురిలో ముగ్గురు గొల్లున నవ్వారు. నిర్మల మాత్రం పెదవి కొరుక్కుని జంతికలు జల్లెడ గరిటెతో ఏరి పళ్లెంలో వేసింది.

లక్ష్మి సున్నుండలు చుట్టడానికి కూర్చుంది. వేడి నెయ్యి మినప్పిండిలో పోసి, బెల్లం పొడి కలిపి, ఆ వేడి ముద్దని అరచేతుల్లోకి తీసుకుని గుండ్రంగా తిప్పుతోంది. ఆమె మోచేతుల దాకా నెయ్యి మెరుస్తోంది.

“సున్నుండ చుట్టాలంటే పిండి వెచ్చగా ఉన్నప్పుడే పట్టుకోవాలి పిన్నిగారూ. చల్లారితే ఎంత పిసికినా ఉండ కట్టదు, పొడిపొడిగా రాలిపోతుంది,” అంది లక్ష్మి. తర్వాత కొంటెగా వదిన వైపు చూసింది. “ఆడదాని ఒళ్లు కూడా అంతే. వేడి మీద ఉన్నప్పుడే చేతిలోకి తీసుకోవాలి. చల్లారాక వచ్చి పిసికితే ఏం లాభం?”

“అందుకేనా నువ్వు సంఘం మీటింగుల్లో ఎప్పుడూ వేడివేడిగా మాట్లాడతావు?” అని వదిన కన్ను గీటింది.

“మీటింగుల్లో వేడి మాటలకే పరిమితం వదినా. అసలు వేడి ఇంట్లో చల్లారిపోతోంది,” అని లక్ష్మి ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, వెంటనే నవ్వేసింది.

నిర్మల కూడా లక్ష్మి పక్కన కూర్చుని ఉండలు చుట్టడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె చుట్టినవి పెద్దగా, బరువుగా వస్తున్నాయి.

“ఉండలు ఇంత పెద్దగా చేస్తే కొరియర్ డబ్బాలో ఎన్ని పడతాయి నిర్మలా? కొంచెం చిన్నవి చేయ్,” అంది వదిన.

“చిన్నవి చేసి ఏం లాభమే?” అని ముసలావిడ వెంటనే అడ్డుపడింది. “ఉండ అంటే చేతి నిండుగా ఉండాలి. ఒక్క అరచేతిలో పట్టకుండా పొంగిపోతేనే దాన్ని ఉండ అంటారు. చిన్నవి కావాలంటే బఠాణీలు కొనుక్కోవచ్చుగా.”

నిర్మల చేతిలో ఉండ ఆగిపోయింది. ‘ఒక్క అరచేతిలో పట్టకుండా…’ పొద్దున అద్దం ముందు తన అరచేయి నిండిపోయిన ఆ బరువు, రాత్రి శ్రీను చెప్పిన రవి మాట, రెండూ ఒకేసారి ఆమె ఛాతీ మీద కూర్చున్నట్టు అనిపించాయి. జాకెట్ లోపల చనుమొనలు బిగుసుకుని నూలు గుడ్డకి రాసుకున్నాయి. వేడి నెయ్యి ఆమె వేళ్ల సందుల్లోంచి కారి మణికట్టు మీదికి జారింది.

“ఏంటి పిన్నిగారూ, ఉండ మీ చేతిలోనే కరిగిపోతోంది. ఏ లోకంలో ఉన్నారు?” అని లక్ష్మి ఆమె మోచేతిని తట్టింది.

“ఏం లేదు. నెయ్యి ఎక్కువైంది,” అని నిర్మల గబగబా ఉండని చుట్టి పళ్లెంలో పెట్టింది.

లక్ష్మి ఆమె ముఖం వైపు ఒక్క క్షణం ఎక్కువసేపు చూసింది. ఏమీ అనలేదు. కానీ ఆమె కళ్లలో ఒక చిన్న మెరుపు వచ్చి పోయింది.

ఎనిమిదిన్నర దాటేసరికి అరిసెల వంతు వచ్చింది. ముసలావిడ పాకం గిన్నె దగ్గరికి జరిగి, గరిటెతో ఒక చుక్క తీసి నీళ్ల గిన్నెలో వేసింది. తర్వాత ఆ చుక్కని బొటనవేలు, చూపుడువేలు మధ్య పెట్టి నెమ్మదిగా విడదీసింది. బెల్లం పాకం బంగారు దారంలా సాగింది.

“చూడండే. పాకం అంటే ఇలా తీగ సాగాలి. వేళ్ల మధ్య పెట్టి లాగితే తెగకుండా సాగాలి. లేత పాకం అయితే వేళ్ల మీదే జారిపోతుంది. ముదిరిపోతే రాయిలా గట్టిపడి పళ్లు విరగ్గొడుతుంది,” అని పాఠం చెప్పింది.

“మగాడు కూడా అంతే పెద్దమ్మా,” అని లక్ష్మి వెంటనే అందుకుంది. “లేతగా ఉంటే పట్టుకునేలోపే జారిపోతాడు. ముదిరాక మంచం మీద రాయిలా పడి గురక పెడతాడు. సరిగ్గా తీగ సాగే వయసు ఎంతసేపో ఉండదు.”

వంటిల్లు నవ్వులతో దద్దరిల్లింది. ముసలావిడ నవ్వీ నవ్వీ దగ్గు తెచ్చుకుంది. వదిన ఆమె వీపు మీద చరిచింది.

వదిన అరిసెల పిండి ఉండలు అరిటాకు మీద పెట్టి, నూనె రాసిన వేళ్లతో పల్చగా వత్తి బాణలిలో వదిలింది. వేగిన అరిసెని బయటికి తీసి రెండు చెక్క గరిటెల మధ్య పెట్టి బలంగా నొక్కింది. పీల్చుకున్న నూనె బొటబొటా కారి బాణలిలోకి పడింది.

“అరిసె వేగాక ఇలా రెండు చెక్కల మధ్య పెట్టి గట్టిగా నొక్కాలి. అప్పుడే లోపలి నూనె అంతా బయటికి కారుతుంది. లేకపోతే రెండో రోజుకే నానిపోతుంది,” అంది వదిన.

“నొక్కేవాడికి చేతుల్లో దమ్ము ఉండాలి వదినా,” అని లక్ష్మి నవ్వింది. “లేకపోతే నూనె లోపలే ఉండిపోతుంది. అరిసె పైకి బాగానే కనిపిస్తుంది, లోపల మాత్రం నాని నాని మెత్తబడిపోతుంది.”

“మా ఆయన నొక్కితే నూనె కాదే, నా కళ్లల్లో నీళ్లు కారతాయి,” అని వదిన నుదుటి మీద చెమట తుడుచుకుంది. “రెండు నిమిషాలు నొక్కగానే చేయి లాగుతోంది అంటాడు. మళ్లీ పొద్దున్నే లేచి అరిసెలు కరకరలాడట్లేదని వంకలు పెడతాడు.”

మళ్లీ నవ్వులు. వదిన బాణలి దగ్గర నిలబడి ఉండటంతో ఆమె జాకెట్ చంకల దగ్గర చెమటతో నల్లగా తడిసింది. మెడ మీద పిండి అంటుకుంది.

“ఈ పొయ్యి దగ్గర నిలబడితే నా ఒళ్లంతా చెమటలు కారిపోతున్నాయి,” అని ఆమె కొంగుతో విసురుకుంది. తర్వాత నిర్మల వైపు తిరిగి కవ్వించింది. “నువ్వు మాత్రం ఇంత పొయ్యి దగ్గర ఉన్నా చల్లగా ఎలా ఉన్నావే నిర్మలా? మీ ఆయన రాత్రుళ్లు నీ పొయ్యి ఆర్పేస్తాడా ఏంటి?”

రోజూ అయితే నిర్మల “ఛీ, ఊరుకో వదినా” అని ముఖం తిప్పుకునేది. ఆ మాట నాలుక చివర దాకా వచ్చింది కూడా. కానీ ఆ క్షణం అద్దంలో చూసిన ఆ ఒళ్లు, ఆ రాత్రి సగంలో ఆగిపోయిన మొగుడి ఊపిరి, సగం వెలిగి ఆరిన తన ఒంటి మంట, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. ఆమె గరిటెని బాణలి అంచుకి కొట్టి, తల ఎత్తకుండానే అంది.

“ఆర్పడానికి ముందు అసలు వెలిగించాలి కదా వదినా. మా ఇంటి పొయ్యిలో ఒక్క పుల్లే పెడతారు. అది అంటుకునేలోపే కాలి బూడిదైపోతుంది. ఆ వేడికి నీళ్లే కాగవు, ఇక పాకం ఎక్కడ ముదురుతుంది?”

ఒక్క క్షణం వంటింట్లో నిశ్శబ్దం. బాణలిలో నూనె చిటపట మాత్రమే వినిపించింది.

వదిన చేతిలోంచి చెక్క గరిటె జారి కింద పడింది. ముసలావిడ బోసి నోరు తెరిచి అలాగే చూసింది. లక్ష్మి రెండు చేతులూ గట్టిగా చరిచింది.

“అబ్బబ్బో!” అని లక్ష్మి అరిచింది.

తర్వాత నవ్వులు ఒక్కసారిగా పగిలిపోయాయి. ముసలావిడ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగేదాకా నవ్వింది. వదిన గోడకి ఆనుకుని పొట్ట పట్టుకుంది. లక్ష్మి పీట మీద నుంచి పక్కకి ఒరిగిపోయింది.

నిర్మల కూడా నవ్వింది. ముందు నోటి మీద చేయి పెట్టుకుని, భుజాలు ఊపుతూ సన్నగా. తర్వాత ఆపుకోలేక గట్టిగా. గాజులు గలగలమన్నాయి. కళ్లలో నీళ్లు ఉబికాయి. ఎన్నో ఏళ్లుగా గుండెల్లో బిగుసుకున్న ఏదో ముడి ఆ నవ్వుతో వదులైనట్టు అనిపించింది.

‘నేనేనా ఆ మాట అన్నది? ఇంత మంది ముందు? నా నోట్లోంచి ఇలాంటి మాట?’ అని ఆమెకే ఆశ్చర్యం వేసింది. బుగ్గలు మండుతున్నాయి. కానీ ఆ మంటలో అవమానం లేదు. ఏదో తేలికతనం ఉంది.

“పిన్నిగారూ, ఇన్నేళ్లు ఈ నోట్లో ఇంత మసాలా దాచుకున్నారా?” అని లక్ష్మి కళ్లు తుడుచుకుంటూ అంది. “ఆదివారం సంఘం మీటింగ్‌కి మీరూ రండి. మా ఆడవాళ్లకి మీలాంటి వాళ్లే కావాలి. మేము మాట్లాడితే నోటి దురద అంటారు. మీలాంటి పెద్ద ఇల్లాలు మాట్లాడితే అనుభవం అంటారు.”

“పోవే,” అని నిర్మల ఆమె భుజం మీద చిన్నగా కొట్టింది. ఆ దెబ్బలో కోపం లేదు.

“నిజం చెప్పాలంటే నిర్మలా,” అని ముసలావిడ ఊపిరి సర్దుకుంటూ అంది. “పొయ్యిలో పుల్లలు తక్కువైతే ఆడదే ఊదుకోవాలి. మా రోజుల్లో ఊదుడు గొట్టం ప్రతి వంటింట్లో ఉండేది. గొట్టం ఎలా పట్టుకోవాలో, ఎంత గట్టిగా ఊదాలో అమ్మలే నేర్పేవాళ్లు.”

మళ్లీ ఒక నవ్వుల అల. ఈసారి నిర్మల ముందే నవ్వింది.

అప్పుడే జానకి చీర కుచ్చిళ్లు సర్దుకుంటూ వంటింటి గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చింది. మెడలో ఐడీ కార్డు, చేతిలో హ్యాండ్‌బ్యాగ్. లోపల తల్లి నోటి మీద చేయి పెట్టుకుని కళ్ల నిండా నీళ్లతో నవ్వుతుండటం చూసి గుమ్మంలోనే ఆగిపోయింది.

“ఏంటమ్మా ఈ నవ్వులు? వీధి చివరి దాకా వినిపిస్తున్నాయి,” అంది.

“మీ అమ్మ పాకం ఎలా ముదరాలో పాఠం చెప్తోంది జానకీ,” అని లక్ష్మి కన్ను గీటింది.

జానకి ఒక్క క్షణం లక్ష్మి ముఖం, తర్వాత తల్లి ముఖం చూసింది. నిన్న ఆఫీసులో విన్న నాగళ్లు, చేదలు ఆమెకు గుర్తొచ్చాయి. ‘అమ్మ కూడానా?’ అని ఆమె పెదవుల మీద ఒక నవ్వు మెరిసింది. కానీ ఏమీ అడగలేదు. పళ్లెంలోంచి ఒక వేడి సున్నుండ తీసుకుని కొరికింది.

“బాగుందమ్మా. మాధవి ఇది తింటే అక్కడ ఏడుస్తుంది,” అంది.

“టిఫిన్ పెడతా, కూర్చోవే,” అంది నిర్మల.

“లేటైందమ్మా, ఆఫీసులో తింటా. వెళ్లొస్తా. లక్ష్మక్కా, ఆదివారం గుర్తుంది,” అని జానకి వెళ్లిపోయింది. గేటు దగ్గర కారు స్టార్ట్ అయిన శబ్దం వచ్చింది.

నిర్మల కూతురు వెళ్లిన వైపు చూసింది. ‘ఈ మధ్య దీని ముఖంలో మళ్లీ నవ్వు కనిపిస్తోంది. మాధవి వెళ్లాక బెంగ తగ్గిందేమో,’ అని అనుకుంది.

తొమ్మిదింబావుకి పని ముగిసింది. స్టీల్ డబ్బాల నిండా సున్నుండలు, ప్లాస్టిక్ కవర్లలో జంతికలు, అరిసెలు. నిర్మల ప్రతి డబ్బా మూత మీద టేప్ చుట్టి, ఒక కాగితం మీద పెద్ద అక్షరాలతో “మాధవి” అని రాసి అతికించింది. ఆ పేరు రాస్తుంటే ఆమె కళ్లు చెమర్చాయి. వచ్చిన ముగ్గురికీ తలా ఒక పొట్లం కట్టి ఇచ్చింది.

గుమ్మం దాటుతూ వదిన వెనక్కి తిరిగి గొంతు తగ్గించింది. “నిర్మలా, ఇవాళ నువ్వు నవ్వావు చూడు, ఇన్నేళ్లలో నిన్ను ఇలా ఎప్పుడూ చూడలేదే. ఆ నవ్వు అలాగే ఉంచుకో.”

నిర్మల ఏమీ అనలేదు. తలుపు దగ్గరే నిలబడి చిన్నగా నవ్వింది.

తొమ్మిదిన్నరకి శ్రీను స్నానం చేసి, విభూది పెట్టుకుని డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాడు. నిర్మల ఇడ్లీలు, అల్లం పచ్చడి, పక్కన రెండు వేడి జంతికలు పెట్టింది. ఇల్లు ఇంకా నెయ్యి, యాలకుల వాసనతోనే ఉంది. వంటింట్లో బాణలి చల్లారుతూ అప్పుడప్పుడు చిటుక్కుమంటోంది.

“అబ్బో, పిండివంటల వాసనకే కడుపు నిండిపోయిందే,” అని శ్రీను ఒక జంతిక కరకరా నమిలాడు. తర్వాత హాల్ వైపు ఒకసారి తల తిప్పి చూశాడు. “జానకి వెళ్లిపోయిందా?”

“ఎప్పుడో వెళ్లింది,” అంది నిర్మల, అతని ఎదురుగా కూర్చుంటూ.

శ్రీను ఇడ్లీ ముక్క పచ్చడిలో ముంచి, కొంటెగా నవ్వాడు. “రాత్రి నువ్వు ఛీ అని అటు తిరిగి పడుకున్నావు కదే. అందుకే అసలు సంగతి చెప్పలేదు. ఆ రవి గాడు అక్కడితో ఆగలేదంట.”

నిర్మల చేతిలో స్టీల్ గ్లాసు టేబుల్ మీద చిన్నగా టక్కుమంది.

“ఆ ఆంటీ రెండు రోజుల తర్వాత తనే వాడికి ఫోన్ చేసిందంట,” అని శ్రీను గొంతు తగ్గించి, ఏదో రహస్యం చెప్తున్నట్టు ముందుకు వంగాడు. “‘నీ బండి ఎక్కిన రాత్రి నుంచి నిద్ర పట్టట్లేదురా’ అందంట. వాడు రూమ్‌కి రమ్మన్నాడంట. ఆమె మధ్యాహ్నం ఎండలో, మొగుడికి అన్నం పెట్టి పంపించేసి, ముఖానికి కొంగు కప్పుకుని వచ్చిందంట.”

‘నేను వాడికి ఫోన్ చేశానా? వాడి నంబర్ కూడా నా దగ్గర లేదు,’ అని నిర్మల మనసులో అనుకుంది. ఒక్క క్షణం ఊపిరి తేలికైంది. వెంటనే ‘ముఖానికి కొంగు’ అనే మాట గుండెకి గుచ్చుకుంది. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి నుంచి వచ్చేటప్పుడు తను చీర కొంగుతోనే ముఖం కప్పుకుంది. వాడు అది గమనించాడు. గుర్తుపెట్టుకున్నాడు.

“తలుపు గడి పెట్టగానే ఆమే వాడి మెడ పట్టుకుని పెదాలు చీకేసిందంట,” అని శ్రీను కొనసాగించాడు. ఇడ్లీ నోట్లో పెట్టుకోవడం కూడా మర్చిపోయాడు. “చీర విప్పేంత ఓపిక కూడా లేదంట ఇద్దరికీ. వాడు జాకెట్ హుక్కులు లాగితే రెండు తెగిపోయాయంట. ఆ సళ్లు బయటికి దూకగానే వాడు ఒకటి నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతూ, ఇంకోదాన్ని పిండుతుంటే, ఆమె ‘చీకరా… పెళ్లయి ఇన్నేళ్లలో నా మొగుడు ఒక్కసారి కూడా ఇలా నోట్లో పెట్టుకోలేదురా’ అని మూలిగిందంట.”

శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు. “పాపం ఆ మొగుడు ఎవడో గానీ, వట్టి మాలోకంలా ఉన్నాడే.”

నిర్మల టేబుల్ కింద రెండు మోకాళ్లూ గట్టిగా నొక్కుకుంది. ఎదురుగా కూర్చుని ఆ మాట అంటున్న మొగుడి ముఖం చూస్తే ఆమెకి నవ్వాలో, ఏడవాలో అర్థం కాలేదు. ఆ మాలోకం ఎవడో ఆమెకి తెలుసు. విభూది పెట్టుకుని, పచ్చడి అంటిన వేళ్లతో, తన ఎదురుగానే కూర్చుని ఉన్నాడు.

“తర్వాత ఏమైందో తెలుసా?” అని శ్రీను కళ్లు మెరిపించాడు. “మంచం మీద ఒంగబెట్టి, చీర లంగా అన్నీ నడుము దాకా ఎత్తి, వెనక నుంచి ఒక్క తోపుతో మొత్తం దించాడంట. ఆమె పూకు నున్నగా గీసుకుని, కన్నెపిల్ల పూకులా బిగుతుగా ఉందంట. మొదటి పోటుకే ఆమె ‘అమ్మో, చీలిపోతాను రా’ అని దుప్పటి కొసని పళ్లతో కరిచి పట్టుకుందంట.”

‘గీసుకుని?’ నిర్మల గుండె ఒక్కసారి ఆగి మళ్లీ కొట్టుకుంది. పొద్దున అద్దంలో చూసిన ఆ దట్టమైన నల్లని పొద ఆమె కళ్ల ముందు మెదిలింది. ‘వాడు నన్ను చూడనే లేదు. చీర కూడా దాటలేదు వాడి చేయి. ఇదంతా వాడి నోటి కోత,’ అని అనుకుంది. ఆ ఊరటతో భుజాలు కొంచెం దిగాయి.

కానీ ఆ ఊరట వెనకాలే ఇంకోటి వచ్చింది. మొగుడి నోట్లోంచి వస్తున్న ప్రతి మాటా ఆమె ఒంటి మీద ఎవరో చేయి వేసినట్టు తగులుతోంది. ‘ఒంగబెట్టి… వెనక నుంచి…’ ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి చీకట్లో వెనక నుంచి గుచ్చుకున్న ఆ గట్టితనం ఆమె పిర్రల మధ్య మళ్లీ తెలిసినట్టు అనిపించింది. కుర్చీ మీద ఆమె కొంచెం కదిలింది. తొడల మధ్య ఒక వెచ్చని తడి మెల్లగా పుడుతోంది. ఆమె పళ్లు బిగపట్టింది.

“బిగుతు అంటే మామూలు బిగుతు కాదంట,” అని శ్రీను ఇంకా ఉత్సాహంగా చెప్తున్నాడు. “వాడి మడ్డని లోపల పిండేస్తోందంట. వాడు ఆపకుండా గంటసేపు దెంగాడంట. ఆమె మూడుసార్లు కార్చుకుందంట. చివరికి కాళ్లు వణికి నిలబడలేక మంచం మీదే బోర్లా పడిపోయిందంట. ‘ఇంకా కావాలా ఆంటీ?’ అంటే ‘ఆపితే నీ మీద ఒట్టు’ అందంట.”

శ్రీను గొంతు బొంగురుపోయింది. అతను కుర్చీలో కాళ్లు సర్దుకున్నాడు. టేబుల్ అంచు కింద అతని లుంగీ ముందు భాగం గుడారంలా పైకి లేచి ఉండటం నిర్మల కంట పడింది.

ఆమె కళ్లు ఒక్క క్షణం అక్కడే ఆగిపోయాయి. ‘వేరేవాడు ఎవత్తినో దెంగాడని వింటేనే ఈయనకి లేచి నిలబడుతోంది,’ అని ఆమె మనసులో ఒక చేదు ఆలోచన కదిలింది. ఆ రోజు అతని ఫోన్‌లో చూసిన ఆ వీడియో గుర్తొచ్చింది. ఒక మొగుడు తన పెళ్లాన్ని వేరేవాడి దగ్గరికి తీసుకెళ్లి పక్కన కూర్చుని చూస్తున్న వీడియో. ‘ఆ ఎవత్తి నేనేనని తెలిస్తే అప్పుడు కూడా ఈయనకి ఇలాగే లేస్తుందా? లేక అప్పుడు చంపేస్తాడా?’

“ఇంకా ఉంది విను,” అని శ్రీను పచ్చడి వేలు నాకి కొనసాగించాడు. “తర్వాత ఆమెని వెల్లకిలా తిప్పి, ఆమె బొడ్డులో నాలుక పెట్టి తిప్పాడంట. ఆమె బొడ్డు లోతుగా, గుండ్రంగా, ఒక వేలు మొత్తం దిగేంత ఉందంట. అలాంటి బొడ్డు ఊళ్లో ఇంకే ఆంటీకీ ఉండదంట.”

నిర్మల చేతిలోని చెంచా పళ్లెం మీద జారి ఖంగుమంది.

ఈసారి అది అబద్ధం కాదు. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి చివర వాడి చేయి నడుము మీద పడినప్పుడు, ఆ బొటనవేలు చీర కుచ్చిళ్ల పైన బొడ్డు అంచు దాకా జారింది. అది గుర్తొచ్చి ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే చీర మీదుగా బొడ్డు దగ్గరికి వెళ్లింది. పొద్దున అద్దంలో ఆ బొడ్డు అంచు మీద నీటి బొట్టు వణికి జారిన దృశ్యం మెదిలింది. ‘వాడు చూడలేదు. కానీ తడిమి తెలుసుకున్నాడు. ఆ ఒక్కటి నిజం. ఈయనకి ఆ ఒక్కటి చాలు, లెక్క కట్టడానికి.’

చెమట ఆమె చంకల్లోంచి జాకెట్ లోపల జారింది. మెడ వెనక వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

“ఏంటే, చెంచా పడేశావు?” అని శ్రీను ఇడ్లీ నములుతూ అడిగాడు.

“చేయి జారింది. నెయ్యి అంటుకుని ఉంది,” అంది నిర్మల. చెంచా తీసి కొంగుతో తుడిచింది. ఆ కొంగు తుడవాల్సింది చెంచాని కాదని ఆమెకే తెలుసు.

శ్రీను ఆమె వైపు చూడలేదు. అతని కళ్లు ఎక్కడో దూరంగా, రవి చెప్పిన ఆ గది మీదే ఉన్నాయి. “చివరికి ఏం చేశాడో తెలుసా? ఆమె సళ్ల మధ్య పెట్టి ఊపి, మెడ మీద, ఆ తాళి మీద కార్చాడంట. ఆమె నవ్వుతూ ఆ తాళిని కొంగుతో తుడుచుకుని, జాకెట్ వేసుకుని, ఏమీ జరగనట్టు మొగుడికి టీ పెట్టడానికి ఇంటికి వెళ్లిపోయిందంట. ఆ మొగుడు ఆ రాత్రి అదే తాళి ముట్టుకుని పడుకుని ఉంటాడు. హహ్హ.”

నిర్మల చేయి గుండెల మీదికి వెళ్లింది. జాకెట్ లోపల పసుపు తాడుకి వేలాడుతున్న మంగళసూత్రం ఆమె వేళ్లకి తగిలింది. పొద్దున అద్దంలో సళ్ల మధ్య లోయలో చల్లగా పడి ఉన్న అదే తాళి. ఆమె దాన్ని పిడికిట్లో బిగించింది. బిగించిన కొద్దీ అరచేయి వణికింది.

‘ఛీ… ఛీ…’ అనుకుంది. కానీ ఆ ఛీ వెనకాలే ఆమె తొడలు ఒకదాన్ని ఒకటి ఇంకా గట్టిగా నొక్కుకున్నాయి.

“మీకు… ఇలాంటివి వింటే అంత సంతోషమా?” అని ఆమె చివరికి అడిగింది. గొంతు సన్నగా వచ్చింది.

“ఏంటే నీ బొంద. కబుర్లేగా. కుర్రాళ్ల కబుర్లు. వింటే పోయేదేముంది?” అని శ్రీను నవ్వాడు. లుంగీ ముడి సర్దుకున్నాడు.

“నిజంగా జరిగిందంటారా? కుర్రాళ్లు ఉన్నవీ లేనివీ కలిపి చెప్తారు,” అంది నిర్మల, అతని కళ్లలోకి చూడకుండా.

“వాడి కళ్లు చూడాలే నువ్వు. చెప్తుంటే ఆ కళ్లలో మెరుపు. అలాంటి మెరుపు అబద్ధానికి రాదు,” అన్నాడు శ్రీను నమ్మకంగా.

‘ఆ మెరుపు అబద్ధానికే వచ్చింది,’ అని నిర్మల మనసులో అనుకుంది. ‘వాడి గది తలుపు కూడా నేను చూడలేదు.’ కానీ ఆ మాట పెదవి దాటలేదు. దాటితే తర్వాతి ప్రశ్న ‘నీకెలా తెలుసు?’ అని వస్తుంది.

శ్రీను చేయి కడుక్కుని, తువ్వాలుతో మీసం తుడుచుకుని లేచాడు. “సరే, నేను షాప్‌కి వెళ్తున్నా. మధ్యాహ్నం రా. ఈ డబ్బాలు సాయంత్రం కొరియర్‌లో ఇచ్చేస్తా,” అని, వెళ్తూ వెళ్తూ ఆమె బుగ్గ గిల్లాడు. “ఇవాళ నువ్వు పిండివంటల కంటే కమ్మగా ఉన్నావే.”

గేటు మూసుకుంది. స్కూటర్ శబ్దం వీధి మలుపు దాటి దూరమైంది.

నిర్మల టేబుల్ దగ్గరే కూర్చుండిపోయింది. ఎదురుగా అతను సగం తిని వదిలేసిన ఇడ్లీ, పచ్చడి మరకలు, ఒక జంతిక ముక్క. గోడ గడియారం చప్పుడు ఒక్కటే. ఆమె ఒంట్లో రెండు వేర్వేరు నదులు ఒకేసారి పారుతున్నట్టు ఉంది. ఒకటి చల్లని భయం. ఇంకోటి సిగ్గులేని వెచ్చదనం. ‘వాడు ఈయన దగ్గర నన్ను పరుపు మీద పడుకోబెట్టాడు. నేను చూడని గది, నేను విప్పని చీర, నేను అనని మాటలు. అయినా నా ఒళ్లు ఎందుకు ఇలా స్పందిస్తోంది? అవన్నీ నిజంగా జరిగినట్టు?’

ఆమె లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లి, చల్లని నీళ్లు ముఖం మీద చల్లుకుంది. నీళ్లు మెడ మీదుగా జాకెట్ లోపలికి జారాయి. అయినా ఆ వేడి చల్లారలేదు.

[12345677889]

మరోవైపు, పదకొండుంబావుకి సర్వే ఆఫీసులో జానకి నాగేశ్వరమ్మ ఫైల్ తెరిచింది. నిన్న సాయంత్రం ఆమె కొడుకు తెచ్చి అటెండర్ చేతిలో పెట్టిన పాస్‌బుక్ జిరాక్స్ ఫైల్‌లో పిన్ చేసి ఉంది. పేరు, సర్వే నంబర్, విస్తీర్ణం, అన్నీ సరిపోయాయి. జానకి సంతకం పెట్టి ఫోన్ తీసింది.

“మురళి గారూ, నాగేశ్వరమ్మ గారి పాస్‌బుక్ జిరాక్స్ వచ్చింది. మాట ఇచ్చినట్టే ఈ రోజే కొలత వేద్దాం. పన్నెండున్నరకి పొలం దగ్గర ఉండండి,” అంది.

“సరే మేడం. టేపు, రాడ్లు తీసుకుని వచ్చేస్తా,” అని మురళి గొంతు వినిపించింది.

ఫోన్ పెట్టేశాక జానకి ఒక్క క్షణం ఆగింది. బ్రిడ్జి రోజు కూడా మురళి ఇలాగే టేపు పట్టుకుని గట్టు మీద నిలబడ్డాడు. ఆ రోజు ఆ పొలం, ఆ చెట్టు, తన వేళ్ల మీద ఆరిన ఆ తెల్లని జిగురు. ‘మురళికి అది ఏమిటో తెలియదు,’ అని అప్పట్లో తనకు సర్దిచెప్పుకుంది. ఆ మాట ఇప్పుడు మళ్లీ ఒకసారి మనసులో చెప్పుకుని, ఫైల్ బ్యాగ్‌లో పెట్టుకుంది.

పన్నెండున్నరకి ఎండ నడినెత్తి మీద మండుతోంది. మొన్నటి వానలకి నానిన పొలాల మట్టి ఇప్పుడు పైపైన ఆరి, అక్కడక్కడ పగుళ్లు పడుతోంది. కాలు పెడితే పైన గట్టిగా, లోపల మెత్తగా కుంగుతోంది. గట్టు మీద తుమ్మ చెట్టు నీడ చిన్న మచ్చలా మాత్రమే పడుతోంది. దూరంగా తారు రోడ్డు మీద ఎండమావులు తళతళలాడుతున్నాయి. ఒక తాటిచెట్టు మీద కాకి ఏకధాటిగా అరుస్తోంది. గాల్లో తడిమట్టి, ఎండిన గడ్డి, ఆవుపేడ వాసన.

జానకి కారు గట్టు పక్కన ఆపి దిగింది. ఏసీ చల్లదనం ఒక్క నిమిషంలోనే ఆవిరైపోయింది. చేతిలో ఫైల్, ముక్కు మీద చెమట బొట్టు. అప్పటికే మురళి వచ్చి ఉన్నాడు. తెల్లని చొక్కా వీపుకి అతుక్కుపోయి ఉంది. భుజం మీద ఎరుపు, తెలుపు చారల రేంజింగ్ రాడ్లు, చేతిలో ఉక్కు టేపు చక్రం.

గట్టు మీద నాగేశ్వరమ్మ పాత నూలు చీరని మోకాళ్ల దాకా ఎగ్గట్టి, తల మీద కొంగు కప్పుకుని నిలబడి ఉంది. పక్కన లక్ష్మి నల్ల గొడుగు పట్టుకుని, ఇంకో చేత్తో సంఘం సంచి పట్టుకుంది.

“వచ్చారా మేడం గారూ? మీరు చెప్పిన మాట నిలబెట్టుకున్నారు,” అని నాగేశ్వరమ్మ రెండు చేతులూ జోడించింది.

“మాట ఇచ్చాక తప్పితే ఎలా?” అంది జానకి. “మురళి గారూ, ఆ ఉత్తరం మూల రాయి దగ్గర నుంచి మొదలుపెడదాం.”

“సరే మేడం,” అని మురళి టేపు చివర ఉన్న ఉక్కు కొక్కాన్ని నాగేశ్వరమ్మ చేతికి ఇచ్చాడు. “అమ్మా, ఈ చివర ఈ రాయి మీద బిగించి పట్టుకోండి. నేను అటు లాగుతా. మధ్యలో వదలకండి, కొలత తప్పిపోతుంది.”

“పట్టుకోవడం నాకు కొత్తా బాబూ? ఒకసారి చేతిలో పెడితే జారనివ్వను,” అని నాగేశ్వరమ్మ కొక్కాన్ని పిడికిట్లో బిగించి నవ్వింది.

మురళి టేపు విప్పుకుంటూ వెనక్కి నడుస్తున్నాడు. ఉక్కు రిబ్బను చక్రంలోంచి కిర్ర్ర్ మని సాగుతూ ఎండలో మెరుస్తోంది.

లక్ష్మి గొడుగు కిందే నాగేశ్వరమ్మ చెవి దగ్గరికి వంగింది. “ఏ టేపైనా నీ చేతిలో పడితే ఇక వెనక్కి ముడుచుకోదే లంజా,” అని గుసగుసలాడింది.

“ఇది ఉక్కు టేపే, బటన్ నొక్కితే ముడుచుకుపోతుంది,” అంది నాగేశ్వరమ్మ, కళ్లు మురళి వైపు తిప్పుతూ. “కానీ ఈ కుర్రాడి టేపు చూడవే, సాగుతూనే ఉంది. ముప్పై మీటర్లంట. మన ఊరి మగాళ్ల టేపులన్నీ వరసగా పెట్టినా ముప్పై అంగుళాలు రావు.”

“పొడుగు కాదే ముఖ్యం. నిటారుగా నిలబడాలి,” అని లక్ష్మి ముక్కు మీద చెమట తుడుచుకుంది. “మెత్తగా వంగిపోయే టేపుతో ఏ కొలతా సరిగ్గా రాదు.”

“నాకు పొడుగూ కావాలి, గట్టీ కావాలి. రెండూ ఒకే మగాడిలో దొరకవు కాబట్టే ఆడదానికి ఒకరికి ఇద్దరు ముగ్గురు కావాల్సి వస్తోంది,” అని నాగేశ్వరమ్మ కొక్కాన్ని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది.

“నీ ఆకలికి ఊరి పొలాలన్నీ కొలిచినా తక్కువేనే,” అని లక్ష్మి ఆమె నడుము మీద గిల్లింది. నాగేశ్వరమ్మ “స్స్…” అని ఎగిరి, కొక్కెం జారబోతే మళ్లీ పట్టుకుంది.

“అమ్మా, కదలకండి!” అని దూరం నుంచి మురళి అరిచాడు.

“కదలను బాబూ, ఈ లక్ష్మి ముండే గిల్లుతోంది,” అని నాగేశ్వరమ్మ అరిచింది. గట్టు మీద ఇద్దరూ కిసకిసా నవ్వారు.

జానకి ఫైల్‌లో ఎఫ్‌ఎంబీ స్కెచ్ వైపు చూస్తున్నట్టు తల దించుకుంది. ఆ గుసగుసలు ఆమె చెవుల్లో పడుతూనే ఉన్నాయి. ఆ రోజు షెడ్డు దగ్గర ఈ ఇద్దరి ఒళ్లు ఎలా ఊగాయో, ఎలా అరిచారో ఆమెకు గుర్తుంది. ఆ సంగతి వీళ్లకి తెలియదు. ఆ తెలియకపోవడమే ఆమెకి ఇప్పుడు కొంచెం నవ్వు తెప్పించింది. పెన్నుతో స్కెచ్ మీద ఒక గీత గీసింది. ఆ గీత కొంచెం వంకరగా పడింది.

“నలభై రెండు మీటర్ల ముప్పై సెంటీమీటర్లు, మేడం,” అని మురళి దూరం నుంచి గట్టిగా చెప్పాడు.

జానకి స్కెచ్‌తో పోల్చి చూసింది. “రికార్డులో నలభై మూడు ఇరవై ఉంది. తొంభై సెంటీమీటర్లు తక్కువ వస్తోంది. ఆ పక్క గట్టు లోపలికి జరిగింది,” అంది.

మురళి టేపు పట్టుకునే గట్టు వెంట నడిచి వెళ్లి, పక్క పొలం వైపు చూశాడు. “అవును మేడం. ఇక్కడ పక్కవాళ్లు గట్టు మూడు అడుగుల దాకా లోపలికి దూర్చారు. కొత్త మట్టి వేసిన గుర్తులు కనిపిస్తున్నాయి.”

“చూశారా మేడం గారూ,” అని నాగేశ్వరమ్మ జానకి వైపు తిరిగింది. ఈసారి ఆమె గొంతులో వెటకారం తగ్గి కొంచెం మర్యాద వచ్చింది. “ఎవడూ అడగకుండానే లోపలికి దూరిపోయాడు ఆ పక్కోడు. మనం ఊరుకుంటే ఇంకా లోపలికి వస్తాడు. ఆడది ఒంటరిగా ఉందంటే చాలు, ప్రతివాడికీ హద్దు గుర్తుండదు.”

“హద్దు దాటినవాణ్ణి వెనక్కి తోసేయాలి జానకీ,” అని లక్ష్మి గొడుగు జానకి తల మీదికి జరిపింది. “ఆడదాని పొలమైనా, ఆడదాని ఇంకేదైనా సరే.”

జానకి నవ్వింది. “అందుకేగా అక్కా రాళ్లు పాతిస్తున్నాం. ఎవరి హద్దు వాళ్లకి కళ్లకి కనిపించాలి.”

“రాయి కనిపించినా దాటేవాళ్లు దాటుతూనే ఉంటారు జానకీ,” అని లక్ష్మి కన్ను గీటింది. “రాయి కంటే గట్టిగా ఆడదాని మనసు ఉండాలి. మనసు దృఢంగా ఉంటే ఎవడూ లోపలికి రాలేడు. మనసే మెత్తబడితే ఏ రాయీ ఆపలేదు.”

ఆ మాట జానకి గుండెల్లో ఎక్కడో తగిలింది. ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు. ఫైల్ మీద ఏదో రాస్తున్నట్టు తల దించుకుంది.

మురళి గట్టు మూల దగ్గర రేంజింగ్ రాడ్ ఒకటి నేలలోకి గుచ్చాడు. పైపై మట్టి గట్టిగా ఉన్నా లోపల తడికి రాడ్ ఒక పక్కకి ఒరిగిపోయింది. మళ్లీ లాగి గుచ్చాడు. మళ్లీ ఒరిగింది.

“నేల లోపల మెత్తగా ఉంది మేడం. రాడ్ నిటారుగా నిలవట్లేదు,” అన్నాడు, నుదుటి చెమట మోచేతితో తుడుచుకుంటూ.

“మెత్తని నేలలోనే కర్ర బాగా దిగుతుంది బాబూ,” అని నాగేశ్వరమ్మ వెంటనే అంది. “పైపైన గుచ్చితే ఒరుగుతుంది. ఇంకొంచెం లోతుగా, గట్టిగా దించండి. అప్పుడు చూడండి, కదలదు.”

లక్ష్మి గొడుగు కింద నోటికి కొంగు అడ్డం పెట్టుకుంది. మురళి చెవులు ఎర్రబడ్డాయి. అతను ఏమీ అనకుండా రాడ్‌ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని, మోకాలి బరువంతా పెట్టి ఒకే ఊపులో లోపలికి నొక్కాడు. ఈసారి రాడ్ నిటారుగా నిలబడింది.

“అదీ,” అని నాగేశ్వరమ్మ చప్పట్లు కొట్టింది. “చూశారా మేడం గారూ, మెత్తని నేలని తిట్టకూడదు. దించేవాడి దమ్ము చూడాలి.”

జానకి పెదవి కొరుక్కుంది. రాత్రి మంచం మీద శ్రీనివాస్‌తో అన్న జెండా కర్ర మాట చటుక్కున గుర్తొచ్చింది. ‘ఈ మెత్తని మట్టిలో కూడా ఈ రాడ్ నిలబడుతోంది. కొందరి కర్రలకి నేల ఎంత అనువుగా ఉన్నా నిలబడే ఓపిక ఉండదు,’ అని ఆమె మనసులో అనుకుంది. నవ్వు గొంతులోకి ఉబికింది. ఆమె దగ్గి దాన్ని మింగేసింది.

“ఏంటి జానకీ, నవ్వు దాచుకుంటున్నావు?” అని లక్ష్మి ఆమె వైపు ఓరగా చూసింది.

“ఎండకి గొంతు ఎండిపోయింది అక్కా, అంతే,” అంది జానకి.

“మా జానకి కళ్లతోనే కొలతలు వేస్తుంది మురళి గారూ,” అని లక్ష్మి మురళి వైపు తిరిగి నవ్వింది. “మీ టేపు ఒక అంగుళం అబద్ధం చెప్పినా ఆమె కళ్లు చెప్పవు. ఎవరి కొలత ఎంతో ఒక్క చూపులో పట్టేస్తుంది.”

“నిజమే అండీ. మేడం గారి కొలత ఎప్పుడూ తప్పదు,” అన్నాడు మురళి. ఆ మాట అంటున్నప్పుడు అతని చూపు జానకి వీపు మీదికి జారింది. ఎండకి ఆమె జాకెట్ వెనక భాగం తడిసి చర్మానికి అతుక్కుంది. ఒక చెమట బొట్టు వెన్నెముక గుంట వెంట జారి చీర నడుము దగ్గర మాయమైంది.

జానకి ఆ చూపుని వీపు మీదే తెలుసుకుంది. గబుక్కున కొంగు లాగి భుజాల మీదుగా కప్పుకుంది. ఫైల్ పట్టుకున్న తన వేళ్ల వైపు మురళి కళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగినట్టు అనిపించి, ఆ వేళ్లని ఫైల్ వెనక్కి దాచుకుంది. ‘అతనికి ఏమీ తెలియదు. నేనే ఎక్కువ ఆలోచిస్తున్నా,’ అని తనకు తానే చెప్పుకుంది.

కొలతలు ముగిసేసరికి ఒంటిగంటన్నర దాటింది. మురళి నాలుగు మూలల దగ్గర సున్నంతో గుర్తులు పెట్టాడు.

“రేపు మనుషుల్ని పంపించి హద్దు రాళ్లు పాతిస్తాం అమ్మా,” అన్నాడు మురళి. “గుంత మోకాలి లోతు తవ్వాలి.”

“లోతుగా తవ్వితేనే రాయి కదలదు బాబూ. పైపైన పాతితే మొదటి వానకే ఊగిపోతుంది,” అంది నాగేశ్వరమ్మ.

“నీ గుంత లోతు ఊరంతా తెలుసులేవే, ఇక కొలవక్కర్లేదు,” అని లక్ష్మి ఆమె చెవిలో అంది. నాగేశ్వరమ్మ ఆమె భుజం మీద చరిచి, “నోరు ముయ్యవే, ఆఫీసరమ్మ వింటుంది,” అని తనే గట్టిగా నవ్వింది.

నాగేశ్వరమ్మ జానకి దగ్గరికి వచ్చి ఆమె చేతులు పట్టుకుంది. ఆ అరచేతులు పని కాయలతో గరుకుగా, చెమటతో తడిగా ఉన్నాయి. “మీ మేలు మర్చిపోను మేడం గారూ. ఈ పొలం ఒక్కటే నాకు ఆధారం.”

“మీ హక్కు మీకు వచ్చింది అంతే. నేను చేసిందేమీ లేదు,” అంది జానకి.

“సరే అమ్మా, వస్తా. ఇంటికెళ్లే దారిలో సరుకులు తీసుకోవాలి,” అని నాగేశ్వరమ్మ కొంగుతో ముఖం తుడుచుకుంది.

లక్ష్మి గొడుగు మడిచి, “నేను సంఘం ఆఫీసుకి వెళ్తా జానకీ. ఆదివారం మర్చిపోకు,” అంది. ఇద్దరూ ఒకరి భుజం మీద ఒకరు చరుచుకుంటూ, ఏదో గుసగుసలాడుకుంటూ, పగలబడి నవ్వుకుంటూ గట్టు మీద నడిచి వెళ్లారు. ఎండలో వాళ్ల చీరలు చెమటకి ఒంటికి అతుక్కుని, ఒక్కో అడుగుకి పిర్రలు నిస్సిగ్గుగా ఊగుతున్నాయి.

జానకి కారు డోర్ దగ్గర ఆగి వెనక్కి చూసింది. పొలం మూలలో మురళి దించిన రేంజింగ్ రాడ్ ఇంకా నిటారుగా నిలబడే ఉంది. దాని మీది ఎరుపు, తెలుపు చారలు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. ఆమె ఆ రాడ్ వైపు చాలాసేపు చూసింది. తర్వాత కారెక్కి ఏసీ ఆన్ చేసింది. చల్లగాలి చెమట తడిసిన మెడకి తగలగానే ఒళ్లు ఒక్కసారి జలదరించింది.

మధ్యాహ్నం మూడుంబావుకి షాప్‌లో నిర్మల ఒక్కతే ఉంది. శ్రీను రెండున్నరకి భోజనానికి ఇంటికి వెళ్లాడు. సీలింగ్ ఫ్యాన్ బద్ధకంగా తిరుగుతోంది. బెల్లం దిమ్మెల మీద ఈగలు ముసురుతున్నాయి. ఎండుమిర్చి బస్తాల ఘాటు, సబ్బుల పెట్టెల సువాసన, ఆవనూనె డబ్బాల వాసన కలిసి గాలి బరువుగా ఉంది. బయట తారు రోడ్డు ఎండకి మెత్తబడి, ఒక సైకిల్ టైరు దాని మీద చిన్నగా అతుక్కుంటూ వెళ్లింది.

నిర్మల గల్లా పెట్టె పక్కన స్టూల్ మీద కూర్చుని, పద్దుల పుస్తకం తెరిచి పెట్టుకుంది. కానీ ఒక్క అంకె కూడా రాయలేదు. పొద్దున వంటింట్లో నవ్విన నవ్వు, టిఫిన్ దగ్గర మొగుడి నోట్లోంచి వచ్చిన ఆ కథలు, రెండూ మార్చి మార్చి మనసులో తిరుగుతున్నాయి. పెన్ను మూతని పళ్ల మధ్య పెట్టి కొరుకుతోంది.

“నిర్మలమ్మా, ఉన్నావా?”

నాగేశ్వరమ్మ చెమటతో తడిసిన ముఖంతో షాప్ మెట్లు ఎక్కింది. నుదుటి మీద పెద్ద కుంకుమ బొట్టు చెమటకి కరిగి కనుబొమ్మల దాకా జారింది. చీర కొంగు నడుముకి దోపి ఉంది. ఆమె ఒంటి నుంచి ఎండ, మట్టి, చెమట కలిసిన ఘాటైన వాసన.

“రా నాగేశ్వరమ్మా. ఈ ఎండలో ఎక్కడి నుంచి?” అని నిర్మల లేచింది.

“పొలం దగ్గర నుంచి వస్తున్నానమ్మా. ఎండ నెత్తి మాడ్చేస్తోంది,” అని నాగేశ్వరమ్మ కౌంటర్ మీద రెండు మోచేతులూ ఆనించి వంగింది. “కిలో సెనగపిండి, అర కిలో బెల్లం, ఒక సన్‌లైట్ సబ్బు, పెద్ద సీసా కొబ్బరినూనె ఇవ్వు.”

నిర్మల సెనగపిండి తూకం వేస్తుంటే నాగేశ్వరమ్మ నూనె సీసాల వైపు చూపించింది. “ఆ చిన్నది కాదమ్మా, పెద్దది. ఈ మధ్య ఒళ్లంతా నొప్పులు. రాత్రి రాసుకుని రుద్దుకోకపోతే నిద్రే పట్టదు.”

“చిన్న సీసా పది రోజులు వస్తుంది కదా,” అంది నిర్మల.

“రాసుకునేది నేనొక్కదాన్నే అయితే వస్తుంది,” అని నాగేశ్వరమ్మ కళ్లు తిప్పింది. “రుద్దే చేతులు ఎక్కువైతే నూనె కూడా ఎక్కువే కావాలిగా. ఒళ్లు పొడిగా ఉంటే రుద్దేవాడి చేయి సాఫీగా జారదు.”

నిర్మల సీసా కిందికి దించుతూ పెదవుల మీద నవ్వు ఆపుకుంది. నిన్నటి దాకా అయితే ఆ మాటకి ముఖం చిట్లించేది. ఇప్పుడు నవ్వు ఆపుకోవడానికే కష్టపడుతోంది. ‘వంటింట్లో ఒక్కసారి నోరు విప్పాను. ఇక ఆ తలుపు మూసుకోవట్లేదు,’ అని అనుకుంది.

బెల్లం దిమ్మె నుంచి ముక్క కొడుతుంటే నాగేశ్వరమ్మ దాన్ని వేలితో నొక్కి చూసింది. “ఈ బెల్లం మరీ బిరుసుగా ఉందమ్మా. నాకు చేతిలో పట్టుకుంటే బిర్రుగా తగలాలి, నోట్లో పెట్టుకుంటే కరగాలి.”

“అలాంటి బెల్లం ఎక్కడా దొరకదు నాగేశ్వరమ్మా,” అంది నిర్మల.

“దొరుకుతుందమ్మా, వెతుక్కోవాలి అంతే,” అని నాగేశ్వరమ్మ నవ్వింది. తర్వాత చుట్టూ ఒకసారి చూసి, రోడ్డు మీద ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకుని, గొంతు తగ్గించి కౌంటర్ మీదకి ఇంకా వంగింది. ఆమె జాకెట్ మెడ నుంచి చెమట వాసన నిర్మల ముఖానికి కొట్టింది.

“నిర్మలమ్మా, ఒక సంగతి విన్నావా? ఆ కిరణ్ గ్యాంగ్ రవిగాడు ఊళ్లో ఆంటీల వెంట పడుతున్నాడంట.”

నిర్మల చేతిలో బెల్లం ముక్క తూకం పళ్లెంలో ధబ్బున పడింది. తూకం ముల్లు అటూ ఇటూ ఊగి ఊగి ఆగింది. ఆమె ముఖంలోంచి రక్తం ఎక్కడికో దిగిపోయినట్టు పెదవులు తెల్లబడ్డాయి. ఫ్యాన్ శబ్దం చెవుల్లో ఒక్కసారిగా పెద్దదైంది.

‘ఊరికి తెలిసిపోయిందా? నా పేరు ఎవరైనా అన్నారా? ఆ రాత్రి నన్ను ఎవరైనా చూశారా?’ అని ఆమె గుండె గొంతులోకి ఎగబాకింది.

“ఎ… ఎవరు చెప్పారు?” అని అడిగింది. గొంతు ఆమెకే వేరే మనిషిదిలా వినిపించింది.

“ఊరే చెప్తోందమ్మా. ఊరి నోటికి తాళం ఉంటుందా?” అని నాగేశ్వరమ్మ ఉత్సాహంగా మొదలుపెట్టింది. “ఆ R15 బండి మీద తిరుగుతూ, ఏ వీధిలో చీర కట్టిన ఆడది కనిపించినా స్పీడ్ తగ్గిస్తాడంట. పడుచు పిల్లలంటే వాడికి రుచించదంట. ముప్పై దాటిన ఆడదే కావాలంట. కొత్త బండి కంటే పాత బండే బాగా నడుస్తుందంట, గేర్లు తనంతట తనే పడతాయంట, బ్రేకు వేసినా ఆగకుండా జారుతుందంట.”

ఆమె తన మాటకి తనే పగలబడి నవ్వింది. నిర్మల నవ్వలేకపోయింది. బెల్లం ముక్కని పొట్లంలో చుడుతున్న ఆమె వేళ్లు వణుకుతున్నాయి. కాగితం రెండుసార్లు చిరిగింది.

‘ఆంటీల వెంట… ఆంటీలంట. నేనొక్కదాన్నే కాదా?’ ఆ ఆలోచన రాగానే భయం మధ్యలో ఇంకేదో చురుక్కున కుట్టింది.

“ఏ… ఏ ఆంటీ వెంట అంట?” అని అడిగింది. అడిగాక ఆ ప్రశ్న ఎందుకు అడిగానా అనిపించింది.

“ఒక్కత్తి కాదమ్మా. ఈ వీధి, ఆ వీధి, గుడి దగ్గర, పాలకేంద్రం దగ్గర. వాడి కళ్లకి పైట జారిన ఆడది కనిపిస్తే చాలు,” అని నాగేశ్వరమ్మ చేయి ఊపింది. తర్వాత గర్వంగా నడుము మీద చేయి పెట్టుకుంది. “మొన్న నేను గుడి మెట్లు దిగుతుంటే నా వెనకాలే బండి నెమ్మదిగా పోనిచ్చి, నా వెనక భాగం చూసి ఈల వేశాడు ముండాకొడుకు. యాభై రెండేళ్ల దాన్ని, నాకే ఈల వేశాడంటే చూసుకో వాడి ఆకలి.”

నిర్మల కళ్లు తెలియకుండానే నాగేశ్వరమ్మ వెనక భాగం మీదికి జారాయి. ఎండలో పని చేసి గట్టిపడిన, చెమటకి చీర అతుక్కున్న వెడల్పాటి పిర్రలు. ఒక్క క్షణం ఆమె కళ్ల ముందు పొద్దున అద్దంలో తన పిర్రలు అలలా కదిలిన దృశ్యం మెదిలింది. తెలియకుండానే ఆ రెండిటినీ పోల్చుకుంది. ఆ పోలిక వచ్చిన క్షణమే తనని తాను అసహ్యించుకుంది. ఛాతీలో ఏదో వేడిగా, చేదుగా ఉబికి గొంతుకి అడ్డుపడింది.

‘దీనికా? దీని వెనకా ఈల వేశాడా వాడు?’

“ఇరవై ఆరేళ్ల కుర్ర గుర్రం అమ్మా,” అని నాగేశ్వరమ్మ కొనసాగించింది. “కళ్లెం లేదు. ఏ చేలో పడితే ఆ చేలో మేస్తుంది. పచ్చి పైరు కంటే పండిన పంటే దానికి రుచి. ఒక్కసారి నోరు పెట్టిందంటే వేర్లతో సహా మేసేస్తుంది.”

“ఛ… ఏం మాటలు నాగేశ్వరమ్మా,” అంది నిర్మల. కానీ ఆ మాటలో బలం లేదు.

“నిజం చెప్తున్నానమ్మా. నీలాంటి ఇల్లాలు జాగ్రత్తగా ఉండాలి,” అని నాగేశ్వరమ్మ ఆమె ముఖంలోకి సూటిగా చూసింది. “నువ్వసలే మెత్తని మనిషివి. మధ్యాహ్నం షాప్‌లో ఒక్కదానివే కూర్చుంటావు. వాడి కళ్లు నీ మీద పడ్డాయంటే ఇక వదలడు.”

నిర్మల చేతిలోని పెన్ను కౌంటర్ మీద టక్కుమని పడింది. ‘దీనికి తెలుసా? వాడు ఇక్కడికి వచ్చి కౌంటర్ మీద వంగింది ఎవరైనా చూశారా?’ ఆ రోజు ఎదురింటి ముసలావిడ రవిని ఎగాదిగా చూసి గొణిగిన మాట గుర్తొచ్చింది. పొద్దున అదే ముసలావిడ తన వంటింట్లో కూర్చుని నవ్వింది. ‘ఆవిడ ఊళ్లో ఎవరితోనైనా ఏమైనా అందా?’ ఆమె వీపు మీద చెమట జారింది.

“నా వయసు దానికి వాడెందుకు వస్తాడు,” అని ఆమె బలవంతంగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు పెదవుల దాకా వచ్చి అక్కడే ఎండిపోయింది.

“వయసా?” అని నాగేశ్వరమ్మ నవ్వింది. ఆమె కళ్లు నిర్మల జాకెట్ మీద నుంచి నడుము దాకా ఒక్కసారి జారి మళ్లీ పైకి వచ్చాయి. “వాడికి వయసుతో పనేంటమ్మా, సరుకు కావాలి. నీ సరుకు సంగతి నీకు తెలియదా? నేను ఆడదాన్నే, నాకే కళ్లు జారుతున్నాయి.”

నిర్మల గబుక్కున కొంగు లాగి జాకెట్ మీదుగా కప్పుకుంది. బుగ్గలు మండాయి.

నాగేశ్వరమ్మ డబ్బులు లెక్కపెట్టి కౌంటర్ మీద పెట్టింది. సరుకుల సంచి భుజానికి తగిలించుకుని మెట్లు దిగుతూ వెనక్కి తిరిగింది. “ఎక్కువ ఆలోచించకమ్మా. నీ మొగుడికి చెప్పు, మధ్యాహ్నం భోజనానికి వెళ్లేటప్పుడు కొట్టు దగ్గర నిన్ను ఒక్కదాన్ని వదలొద్దని. కాపలా లేని పొలంలోనే పశువులు దూరేది,” అని నవ్వుకుంటూ ఎండలోకి వెళ్లిపోయింది.

ఆమె వెళ్లిపోయాక షాప్‌లో మళ్లీ ఫ్యాన్ శబ్దం ఒక్కటే మిగిలింది. బెల్లం మీద ఈగలు. తారు రోడ్డు మీద ఎండమావులు. తూకం పళ్లెంలో చిరిగిన కాగితం ముక్క.

నిర్మల కౌంటర్ అంచుని రెండు చేతులతో పట్టుకుని నిలబడింది. ఒక పక్క భయం ఆమె కాళ్లని చల్లబరుస్తోంది. ‘ఊరు మాట్లాడుకుంటోంది. ఈ రోజు ఆంటీలు అంటున్నారు. రేపు పేరు అంటారు. ఆ పేరు నాది అయితే?’

ఇంకో పక్క, ఆ భయం కిందే, ఛాతీ మధ్యలో ఒక మంట రగులుతోంది. గుడి మెట్ల మీద నాగేశ్వరమ్మ వెనక నెమ్మదిగా వెళ్లిన ఆ బండి. ఆ ఈల. ఆ కళ్లు ఇంకో ఒంటి మీద జారడం. ఆ దృశ్యాన్ని ఊహించుకుంటేనే ఆమె పిడికిళ్లు బిగుసుకున్నాయి. గోళ్లు అరచేతుల్లో గుచ్చుకున్నాయి.

‘ఛీ… వాడు ఎవత్తి వెంట పడితే నాకేంటి? పోతే పోనీ. నా పీడ వదులుతుంది,’ అని తనను తానే గద్దించుకుంది.

కానీ ఆ గద్దింపు ఇంకా పూర్తి కాకముందే లోపల ఇంకో గొంతు గుసగుసలాడింది.

‘నా సళ్లు వాడి అరచేతులకి సరిపోలేదని ఈయన దగ్గర గొప్పలు పోయాడుగా… మరి ఇప్పుడు ఇంకోదాని వెనక ఈల ఎందుకు వేస్తున్నాడు?’

[LUCIFER0]

Nuvvu evaro kani chala istanga rasthunnav stories.

Back to back updates in 2 stories.

Chala kastam ayina pani kani miru chesthunnaru .

Thanks bro.

Story is going so good.

Keep it same.

Keep going

[12345677889]

సాయంత్రం ఐదుంబావుకి శ్రీను భోజనం చేసి, కాసేపు నడుం వాల్చి, షాప్‌కి తిరిగి వచ్చాడు. స్కూటర్ ముందు భాగంలో “మాధవి” అని రాసి ఉన్న స్టీల్ డబ్బాల సంచి కట్టి ఉంది. “ఆరింటికి కొరియర్ ఆఫీసు మూసేస్తారే. ఈ డబ్బాలు ఇచ్చేసి, షాప్ కట్టేసి వస్తా. నువ్వు ఇంటికి వెళ్లు,” అని గల్లా పెట్టె తాళం చెవి ఆమె చేతిలోంచి తీసుకున్నాడు.

నిర్మల చెప్పులు వేసుకుని షాప్ మెట్లు దిగింది. ఎండ వాడిపోయి, పడమటి వైపు ఆకాశం రాగి చెంబు రంగులోకి మారుతోంది. తారు రోడ్డు ఇంకా వేడి ఆవిర్లు కక్కుతోంది. పాలకేంద్రం దగ్గర సైకిళ్ల మీద క్యాన్లు కట్టుకుని పాలవాళ్లు వరసగా నిలబడ్డారు. ఎవరో ఇంటి ముందు గుమ్మడి వడియాలు ఆరబెట్టిన చాప చుట్టుకుంటున్నారు. గాలిలో పశువుల గిట్టల దుమ్ము, పక్క హోటల్ పెనం మీద కాలుతున్న ఉల్లిపాయ వాసన కలిసి తేలుతున్నాయి.

ఆమె కాళ్లు ఇంటి దారిలో నడుస్తున్నాయి. మనసు మాత్రం ఇంకా ఆ కౌంటర్ దగ్గరే, నాగేశ్వరమ్మ చెమట వాసన దగ్గరే ఆగిపోయింది. ‘ఇరవై ఆరేళ్ల కుర్ర గుర్రం… పండిన పంటే దానికి రుచి…’ ఆ మాటలు ఆమె అడుగుల లయకి సరిగ్గా సరిపోయేలా లోపల మోగుతున్నాయి.

వీధి మలుపు దగ్గర ఒక బైక్ వెనక నుంచి హారన్ కొట్టింది. నిర్మల భుజాలు బిగుసుకున్నాయి. తల తిప్పకుండానే చెవులు ఆ ఇంజిన్ శబ్దాన్ని కొలిచాయి. బైక్ పక్కగా దూసుకెళ్లింది. పాత స్ప్లెండర్. వెనక సీటు మీద గడ్డి మోపు. ఆమె ఊపిరి వదిలింది. ఆ ఊపిరితో పాటు ఛాతీలో ఏదో చిన్న నిరాశ కూడా జారిపోయిందని గమనించగానే, తనమీద తనకే కోపం వచ్చింది.

‘ఏంటే నిర్మలా ఇది? ప్రతి బండి శబ్దానికీ గుండె ఎగరడం ఏంటి? యాభై ఏళ్లు వచ్చాయి. ఇద్దరు బిడ్డల తల్లివి. మనవరాలు ఉంది. ఆ వెధవ ఎవత్తి వెంట పడితే నీకెందుకు? ఈ ఆలోచనలు ఇక్కడితో వదిలెయ్యాలి. ఈ రోజే, ఈ క్షణమే,’ అని తనను తానే మందలించుకుంది.

ఆ మందలింపుకి గట్టిగా తల ఊపింది కూడా. పక్కన నడుస్తున్న ఒక బడి పిల్లాడు ఆమెని వింతగా చూశాడు. ఆమె కొంగు సర్దుకుని నడక వేగం పెంచింది.

‘మనసు నా మాట వినడం లేదు. దేవుడి దగ్గర దీపం పెట్టినా ఆగడం లేదు. ఒకసారి పంతులు గారికి జాతకం చూపిస్తే? గ్రహాలు ఏమైనా తిరగబడ్డాయేమో. ఏ శాంతి చేయించాలో ఆయనే చెప్తారు,’ అని ఆలోచన వచ్చింది. ఆ ఆలోచన రాగానే భుజాల మీద బరువు కొంచెం దిగినట్టు అనిపించింది. తప్పు తనది కాదు, గ్రహాలది అయితే ఎంత బాగుండు అని లోపల ఒక చిన్న ఆశ.

ఇంటికి వెళ్లి, దేవుడి గూట్లో పసుపు గుడ్డలో చుట్టి పెట్టిన తన జాతకం కాగితాలు తీసింది. పెళ్లికి ముందు నాన్న రాయించిన తాటాకు ప్రతిని, దాన్ని చూసి తర్వాత ఎవరో రాసిన కాగితం ప్రతిని ఒక సంచిలో పెట్టుకుంది. రెండు అరటిపళ్లు, ఒక కొబ్బరికాయ, తమలపాకులు, కొంచెం పసుపు కుంకుమ ఒక పళ్లెంలో సర్దుకుంది. ఇల్లు ఖాళీగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది. గోడ గడియారం ఐదు నలభై చూపిస్తోంది. ఆమె తాళం వేసి మళ్లీ బయటికి నడిచింది.

ఊరి చివర దేవుడి గుడి. గుడి ముందు రావిచెట్టు కొమ్మలు సాయంత్రం గాలికి గలగలలాడుతున్నాయి. చెట్టు మొదట్లో పాతిన దేవుడి ప్రతిమల మీద పసుపు, కుంకుమ ముద్దలుగా పేరుకుని ఉన్నాయి. ధ్వజస్తంభం దగ్గర ఎవరో ఆముదం దీపం వెలిగించి వెళ్లారు. ఆ పొగ వాసన, తడి రాతి గచ్చు చల్లదనం, గర్భగుడి లోపల నుంచి వస్తున్న కర్పూరం, విభూది, వాడిన బిల్వపత్రాల వాసన కలిసి ఆమెని పలకరించాయి. గంట తాడు పట్టుకుని ఒకసారి లాగింది. ఆ ఖంగుమనే శబ్దం గుడి గోడల మధ్య గుండ్రంగా తిరిగి నెమ్మదిగా చల్లారింది.

ప్రదక్షిణలు చేసి వచ్చేసరికి పంతులు గారు మండపం అరుగు మీద చాప వేసుకుని కూర్చుని ఉన్నారు. డెబ్బై దాటిన మనిషి. బక్కపలచని ఒంటి మీద నలిగిన పంచె, భుజం మీద ఉత్తరీయం, నుదుటి నిండా అడ్డంగా మూడు విభూది రేఖలు, మధ్యలో ఎర్రని బొట్టు. ముక్కు మీదికి జారిన మందపాటి కళ్లద్దాలు. పక్కన ఒక ఇత్తడి పంచపాత్ర, ఉద్ధరిణి, తాటాకు పంచాంగం.

“రామ్మా నిర్మలమ్మా, రా. చాలా రోజులకి కనిపించావు. మాధవి క్షేమంగా చేరిందా ఫారిన్‌కి?” అని ఆయన కళ్లద్దాల పై నుంచి చూశారు.

“చేరింది పంతులు గారూ. మీ దయ,” అని నిర్మల పళ్లెం ఆయన ముందు పెట్టి, అరుగు మెట్టు మీద కాళ్లు ముడుచుకుని కూర్చుంది. జాతకం సంచి ఆయన చేతికి ఇచ్చింది. “ఒకసారి నా జాతకం చూడండి. ఈ మధ్య… ఎందుకో మనసు ఒక చోట నిలవడం లేదు. చంచలంగా ఉంది. రాత్రి నిద్ర పట్టట్లేదు. పూజలో కూర్చున్నా ఏదో ఆలోచన లాక్కెళ్తోంది. ఏ గ్రహం ఏం చేస్తోందో చెప్తే, శాంతి చేయిస్తాను.”

పంతులు గారు తాటాకు ప్రతిని జాగ్రత్తగా విప్పి, కళ్లద్దాలు సర్దుకుని, పెదవులు కదిలిస్తూ లెక్కలు గొణుక్కోవడం మొదలుపెట్టారు. వేళ్ల కణుపుల మీద బొటనవేలితో లెక్కపెడుతున్నారు. మధ్య మధ్యలో “ఊఁ… ఊఁహూఁ…” అని తల ఊపుతున్నారు. ఆ ఊపు ప్రతిసారీ నిర్మల గుండె ఒక మెట్టు కిందికి దిగుతోంది.

“అమ్మా, నీది మృగశిర నక్షత్రం, వృషభ రాశి,” అని మొదలుపెట్టారు. “వృషభం అంటే ఎద్దు. భూమి తత్వం. ఈ రాశి ఆడవాళ్లు ఓపికగా, మెత్తగా ఉంటారు. ఇంటికి, మొగుడికి, పిల్లలకి పెట్టి పెట్టి తమ సంగతి మర్చిపోతారు. బయటికి నేల చల్లగా కనిపిస్తుంది. కానీ లోపల ఎంత వేడి దాచుకుందో, దున్నేవాడు దున్నితే గానీ బయటపడదు.”

నిర్మల మోకాళ్ల మీద ఉన్న చేతులు బిగుసుకున్నాయి. ‘దున్నేవాడు…’ పొద్దున వంటింట్లో ముసలావిడ తన మొగుడు గంటసేపు ఆపకుండా పొత్రం తిప్పేవాడని చెప్పిన మాట ఆమెకి గుర్తొచ్చింది. ఆమె పెదవి లోపలి వైపు పంటితో నొక్కుకుంది. పంతులు గారి ముఖం మాత్రం గంభీరంగా, లెక్కల్లో మునిగి ఉంది.

“ఇప్పుడు నీకు శుక్ర మహాదశ నడుస్తోంది,” అని ఆయన కాగితం మీద వేలు పెట్టారు. “శుక్రుడు అంటే సుఖాల గ్రహం. పట్టుచీరలు, మల్లెపూలు, అత్తరు, తీపి, శయ్య సుఖం, అన్నీ ఆయన చేతిలోనే. ఇన్నాళ్లు నీకు శని దశ. పని, చాకిరీ, బాధ్యత. ఇప్పుడు యాభై ఏళ్ల వయసులో శుక్రుడు నీ తలుపు తట్టాడు. ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చాడని తిట్టుకోకు. ఆలస్యంగా వచ్చిన అతిథి ఎక్కువ రోజులు ఉంటాడు. శుక్ర దశ ఇరవై ఏళ్లు నడుస్తుంది.”

‘ఇరవై ఏళ్లు…’ నిర్మల చెంపలు వేడెక్కాయి. ఆమె ఆ మాటని ఎక్కడో వేరే చోట జత కలిపేసింది. ఇరవై… ఆరు. ఆ సంఖ్య ఈ మధ్యాహ్నమే నాగేశ్వరమ్మ నోట్లోంచి వచ్చింది.

పంతులు గారు ఉద్ధరిణితో పంచపాత్రలోంచి కొంచెం నీళ్లు తీసి తాగి, గొంతు సవరించుకున్నారు. “ఇప్పుడు అసలు సంగతి. నీ సప్తమ స్థానం, అంటే ఏడో ఇల్లు. అది కళత్ర స్థానం. మొగుడి ఇల్లు. దాని అధిపతి వయసు మళ్లి బలహీనంగా, నీరసంగా పడి ఉన్నాడు. పాపం, ఆయన తప్పు కాదు. గ్రహం ముసలిదైపోతే తేజస్సు తగ్గుతుంది. కానీ ఖాళీ ఇల్లు ఎక్కువ రోజులు ఖాళీగా ఉండదమ్మా. ఇప్పుడు అదే ఏడో ఇంట్లోకి కుజుడు వచ్చి కూర్చున్నాడు.”

“కుజుడా?” అంది నిర్మల. గొంతు సన్నబడింది.

“అవునమ్మా. కుజుడు అంటే అంగారకుడు. ఎర్రని గ్రహం. గ్రహాల్లో అతను పడుచు సైనికుడు. వేడి రక్తం, దూకుడు, కోపం, తొందర. ఆగమంటే ఆగడు, అడగకుండానే లోపలికి దూరిపోతాడు. ఇంకా విచిత్రం చూడు,” అని ఆయన కాగితాన్ని కళ్లకి దగ్గరగా తెచ్చుకున్నారు. “నీ జాతకంలో ఇప్పుడు కుజుడు ఉన్న భాగం సరిగ్గా ఇరవై ఆరో అంశలో ఉంది. ఇరవై ఆరు డిగ్రీల్లో కుజుడు అంటే పూర్తి బలంగా, పూర్తి యవ్వనంతో ఉన్నట్టు. ఆ వయసులో ఉన్న గ్రహం ఏ ఇంట్లో కూర్చుంటే, ఆ ఇంటిని తన సొంత ఇల్లులా దర్జాగా ఏలుతుంది.”

నిర్మల చేతిలోంచి తమలపాకు కింద పడింది. ఆమె దాన్ని తీయడానికి వంగింది. వంగిన ముఖం ఎర్రగా కాలుతోంది. ‘ఇరవై ఆరు. ఇరవై ఆరేళ్ల కుర్ర గుర్రం. ఈ ముసలాయనకి ఎలా తెలిసింది? ఊరి గుసగుసలు గుడి దాకా వచ్చాయా?’ ఆమె తల ఎత్తి ఆయన ముఖంలోకి చూసింది. ఆ కళ్లద్దాల వెనక కళ్లు ఏ కల్మషమూ లేకుండా, తాటాకు మీది గీతల మీదే ఉన్నాయి. ఆయన పెదవుల మీద లెక్కల గొణుగుడు తప్ప ఏమీ లేదు. ఆమెకే తన ఆలోచనకి సిగ్గేసింది.

“మరి… ఆ కుజుడు ఏం చేస్తాడు పంతులు గారూ?” అని అడిగింది. అడగకూడదని అనుకుంటూనే అడిగింది.

“ఏం చేస్తాడా?” అని ఆయన నవ్వారు. బోసి నోటిలో ముందు రెండు పళ్లు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి. “కుజుడు ఉన్న ఇంట్లో మంట ఆరదమ్మా. వంటింట్లో పొయ్యి అయినా, మనసులో కోరిక అయినా. కుజుడు ఎప్పుడూ వెనకాలే వెంటాడతాడు. నువ్వు ఎంత వేగంగా నడిచినా వెనక అడుగుల చప్పుడు వినిపిస్తూనే ఉంటుంది. రాత్రి పూట, చీకటి వేళల్లో అతని బలం రెట్టింపు. దీపం కింద చీకటి అని మనవాళ్లు అంటారు కదా, సరిగ్గా అక్కడే అతను దాక్కుంటాడు.”

‘దీపం కింద…’ నాలుగో వీధి చివరి స్ట్రీట్‌లైట్ పసుపు వెలుగు, దాని కింద మసక నీడలో తన వెనక నిలబడిన ఆ ఊపిరి. నిర్మల మెడ వెనక వెంట్రుకలు లేచి నిలబడ్డాయి. ఆమె కొంగుని మెడ చుట్టూ లాక్కుంది. సాయంత్రం గాలి చల్లగా ఉన్నా, జాకెట్ లోపల చనుమొనల మధ్య ఒక చెమట బొట్టు నెమ్మదిగా జారింది.

“దీనికి తోడు రాహువు,” అని పంతులు గారు ఇంకో గడి మీద వేలు పెట్టారు. “రాహువు నీడ గ్రహం. ఎప్పుడూ వక్రంగా, వెనక్కి నడుస్తాడు. ముందు నుంచి ఎదురు రాడు. వెనక నుంచే పట్టుకుంటాడు. ఒకసారి పట్టుకున్నాడంటే చంద్రుడిని కూడా నోట్లో పెట్టుకుని మింగేస్తాడు. గ్రహణం అంటే అదే. కొంతసేపు చంద్రుడు కనిపించడు. తర్వాత మళ్లీ బయటికి వస్తాడు, కానీ ముందు ఉన్నంత తెల్లగా ఉండడు.”

నిర్మల రెండు మోకాళ్లనీ ఒకదానికొకటి నొక్కుకుంది. పొద్దున మొగుడి నోట్లోంచి వచ్చిన ‘ఒంగబెట్టి… వెనక నుంచి…’ అనే కథ, ఆ రాత్రి చీర మీదుగా పిర్రల మధ్యకి గుచ్చుకున్న గట్టితనం, రెండూ ఈ ముసలాయన పవిత్రమైన గొంతులోంచి మళ్లీ పుట్టినట్టు అనిపించాయి. ‘ఛీ. గుళ్లో కూర్చుని, దేవుడి ఎదురుగా, ఏం వింటున్నాను నేను? ఏం ఊహిస్తున్నాను? ఆయన గ్రహాల గురించి చెప్తున్నారు. నా బుద్ధే బురద గుంట అయిపోయింది,’ అనుకుంది. కళ్లు మూసుకుని గర్భగుడి వైపు చిన్నగా దండం పెట్టింది. కళ్లు మూసిన ఆ చీకట్లో కూడా R15 హెడ్‌లైట్ వెలిగింది.

“మనసు చంచలం అన్నావు కదమ్మా. అది చంద్రుడి పని,” అని పంతులు గారు కొనసాగించారు. “చంద్రుడు మనసుకి అధిపతి. ఇప్పుడు నీ చంద్రుడు కుజుడితో కలిసి ఒకే ఇంట్లో ఉన్నాడు. దాన్ని చంద్ర మంగళ యోగం అంటారు. ఆడదానికి ఈ యోగం వస్తే, ఎంత కట్టడి చేసుకున్నా లోపల ఏదో ఒక ఆశ వాన తర్వాత పచ్చిక మొలిచినట్టు మొలుస్తుంది. ఏదో కొత్తది కావాలి అనిపిస్తుంది. నోటికి కొత్త రుచి, కంటికి కొత్త రంగు, ఒంటికి కొత్త…” ఆయన కాగితం తిప్పుతూ ఒక్క క్షణం ఆగారు, “…కొత్త బట్ట. కొత్త పట్టుచీర కట్టుకోవాలని, కొత్త నగ పెట్టుకోవాలని. ఆడవాళ్లకి ఇది సహజం. భయపడకు.”

ఆ ఒక్క క్షణం ఆగడం నిర్మలకి ఒక యుగంలా అనిపించింది. ‘ఒంటికి కొత్త…’ అనే దగ్గర ఆమె ఊపిరి ఆగిపోయింది. ‘…బట్ట’ అన్నాక గొంతులోంచి ఒక చిన్న దగ్గు పొంగింది. పంతులు గారు “మంచినీళ్లు తాగమ్మా” అని పంచపాత్ర ఆమె వైపు జరిపారు. ఆమె ఉద్ధరిణితో రెండు చుక్కలు తీసుకుని తాగింది. ఆ నీటిలో తులసి రుచి.

“మరి ఈ కుజ దోషానికి శాంతి ఏమిటి పంతులు గారూ?” అని గొంతు సర్దుకుని అడిగింది.

ఆయన తాటాకు ప్రతిని మడిచి, కళ్లద్దాలు తీసి ఉత్తరీయంతో తుడిచారు. “చాలా సులువమ్మా. ఏడు మంగళవారాలు సాయంత్రం గుడికి వచ్చి, ఎర్రని గన్నేరు పూలతో దేవుడికి పూజ చేయి. ఆయన కుజుడికి అధిపతి. పడుచు దేవుడు. ఆయనకి ఎర్రని పూలంటే ఇష్టం.”

“సరే.”

“తర్వాత దేవుడికి అభిషేకం,” అని ఆయన గర్భగుడి వైపు చేయి చూపించారు. “ఆవు పాలు ఒక చెంబు నిండా తెచ్చుకో. దేవుడి మీద పై నుంచి కిందికి ధారగా, ఆపకుండా పోయాలి. మధ్యలో ఆపకూడదు. పాలు ఎంత చిక్కగా ఉంటే అంత ఫలితం. అభిషేకం అయ్యాక దేవుడిని రెండు చేతులతో పట్టుకుని, తల ఆనించి, మనసులో ఉన్నది చెప్పుకో. ఆయన దేవుడు. పట్టుకున్న వాళ్లని వదలడు.”

నిర్మల తల వంచుకుంది. ఆమె చూపు మోకాళ్ల మీదే నిలిచిపోయింది. చెవుల దాకా వేడి. ఎన్నేళ్లుగా ఎన్ని అభిషేకాలు చేసిందో లెక్క లేదు. ఈ రోజు మొదటిసారి ఆ మాటలు వింటుంటే ఆమె అరచేతులు చెమటతో జిడ్డుగా అయ్యాయి. ఆ రోజు శ్రీను ఫోన్‌లో చూసిన వీడియోలో ఆ తెల్లని ధార ఆమె కళ్ల ముందు మెదిలింది. ఆమె వేళ్లని పిడికిట్లో దాచుకుంది. ‘దేవుడా, క్షమించు. నా బుద్ధి గడ్డి తిన్నది,’ అనుకుంది.

“ఇంకోటి,” అని పంతులు గారు వేలు పైకెత్తారు. “ఇంటికి వచ్చే అతిథిని తిప్పి పంపకూడదు. ఈ దశలో నీ గుమ్మం ఎక్కిన ప్రతివాడూ ఏదో గ్రహం రూపమే. కడుపు నిండా అన్నం పెట్టు. చేతిలో తాంబూలం పెట్టి పంపు. ఆకలితో వచ్చినవాడు తృప్తిగా వెళ్తే గ్రహం శాంతిస్తుంది. ఆకలితో వెనక్కి పంపితే, ఆ ఆకలి నీ ఇంటి చుట్టూనే తిరుగుతుంది.”

“సరే పంతులు గారూ.”

“చివరిగా,” అని ఆయన పళ్లెంలోంచి కొబ్బరికాయ తీసి ఆమె చేతికి ఇచ్చారు. “ఇది నువ్వే కొట్టాలమ్మా. ఒక్క దెబ్బకి రెండు చెక్కలు కావాలి. గట్టిగా ఎత్తి, రాతి మీద ఒకేసారి దించు. భయపడి మెల్లగా కొడితే పగలదు, నీళ్లు కూడా రావు. ధైర్యంగా దించితేనే లోపలి తీపి నీరు బయటికి చిమ్ముతుంది.”

నిర్మల కొబ్బరికాయ పట్టుకుని గుడి ముందున్న రాయి దగ్గరికి వెళ్లింది. కాయ పీచు అరచేతికి గరుకుగా గీరుకుంటోంది. ఆమె దాన్ని తల పైకి ఎత్తింది. ఒక్క క్షణం ఆగింది. తర్వాత మనసులోని ఆలోచనలన్నీ దాని మీదే పెట్టి, బలంగా దించింది.

ఠప్!

కాయ రెండు చెక్కలైంది. లోపలి నీళ్లు చిమ్మి ఆమె పాదాల మీద, చీర అంచు మీద పడ్డాయి. చల్లగా, జిగటగా.

“శుభం!” అని పంతులు గారు అరుగు మీద నుంచే చప్పట్లు కొట్టారు. “చూశావా? ఒక్క దెబ్బకే తెరుచుకుంది. లోపల నీళ్లు నిండుగా ఉన్నాయి. అంటే నీ జాతకంలో రసం ఇంకా ఆరలేదమ్మా. శుక్రుడి బలం అది.”

నిర్మల తడిసిన పాదాల వైపు చూసింది. చెక్క లోపలి తెల్లని కొబ్బరి గుజ్జు దీపం వెలుగులో మెరుస్తోంది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. చెక్కల్లో ఒకటి పంతులు గారి పళ్లెంలో పెట్టి, ఇంకోటి సంచిలో వేసుకుంది. దక్షిణ ఇచ్చి, కాళ్లకి దండం పెట్టింది.

“మనసుని కట్టడి చేయాలని అంత పెనుగులాడకమ్మా,” అని ఆయన ఆశీర్వదించారు. “నది ప్రవాహానికి ఆనకట్ట గట్టిగా కడితే ఏదో ఒక రోజు కట్ట తెగుతుంది. కొంచెం దారి ఇస్తే, అదే నది పంటలు పండిస్తుంది. శుభం జరుగుతుంది. వెళ్లిరా.”

గుడి మెట్లు దిగుతుంటే చీకటి పడుతోంది. రావిచెట్టు మీద గబ్బిలాలు గుంపులుగా ఎగురుతున్నాయి. నిర్మల చేతిలో సంచి, సంచిలో జాతకం, కొబ్బరి చెక్క. ‘శాంతి కోసం వెళ్లాను. గుళ్లో కూడా వాడే కనిపించాడు. ఏడో ఇంట్లో దర్జాగా కూర్చున్న పడుచు గ్రహం. వెనక నుంచి పట్టుకునే నీడ. కొంచెం దారి ఇవ్వమంటారు పంతులు గారు,’ అనుకుంది. పెదవుల మీద ఒక చిన్న, నిస్సహాయమైన నవ్వు వచ్చింది. ‘ఆయన చెప్పింది గ్రహాల సంగతి. విన్నది మాత్రం నా ఒళ్లు.’

ఆరు నలభైకి నిర్మల వీధిలోకి మలుపు తిరిగేసరికి ఇంటి గేటు ముందు జానకి కారు ఆగి ఉంది. ఆమె అడుగు ఆగింది. రోజూ ఏడున్నర, ఎనిమిది అయితే గానీ ఆ కారు ఇంటికి రాదు. గేటు పక్కన మందార చెట్టు కింద బానెట్ ఇంకా వేడిగా టిక్ టిక్ మంటోంది.

లోపల హాల్లో ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగుతోంది. బాత్రూమ్‌లో బకెట్‌లోకి నీళ్లు పడుతున్న చప్పుడు, కాసేపటికి గంధం సబ్బు వాసన హాల్ దాకా పాకింది. నిర్మల కొబ్బరి చెక్కని దేవుడి గూట్లో పెట్టి, జాతకం సంచి బీరువాలో దాచేసింది. ఎవరికీ ఆ సంచి కనిపించకూడదు అనిపించింది. ఎందుకో తనకే సరిగ్గా తెలియదు.

జానకి తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుని, నైటీలో బయటికి వచ్చింది. “వచ్చావా అమ్మా? గుడికి వెళ్లావా? నుదుటి మీద విభూది ఉంది.”

“ఆఁ, ఒకసారి దండం పెట్టి వచ్చా. నువ్వేంటే ఇంత తొందరగా?” అంది నిర్మల.

“మా ఆఫీసు అటెండర్ లేడూ, వాళ్ల అమ్మాయి పెళ్లి ఈ రోజే అమ్మా. బస్టాండ్ పక్కన కళ్యాణ మండపంలో. ముహూర్తం రాత్రి పదకొండు నలభైకి. ఆఫీసు అంతా వెళ్తున్నాం. పెద్దదాన్ని నేను వెళ్లకపోతే బాగోదు. అందుకే పర్మిషన్ పెట్టి వచ్చేశా,” అని జానకి అద్దం ముందు నిలబడి జుట్టు విప్పింది. బరువైన నల్లని జుట్టు తువ్వాలులోంచి జారి నడుము దాటి తొడల దాకా పరుచుకుంది. “తాళి కట్టడం, తలంబ్రాలు అయ్యేసరికి పన్నెండు దాటుతుంది. పన్నెండున్నర కల్లా వచ్చేస్తా. నా కోసం మేలుకుని కూర్చోకు. నా దగ్గర గేటు తాళం చెవి ఉంది.”

“అంత రాత్రి ఒక్కదానివే ఎలా వస్తావే?”

“మండపం పక్క వీధే కదమ్మా. కారు తీసుకెళ్తే అక్కడ పెట్టడానికి చోటు ఉండదు. నడిచే వెళ్తా. వచ్చేటప్పుడు ఆఫీసు వాళ్లు ఎవరో ఒకరు బండి మీద దింపుతారు,” అని జానకి తల్లి వైపు తిరిగింది. పెదవుల మీద చిన్నపిల్లలా ఒక నవ్వు. “అమ్మా, నీ వంకాయ రంగు నారాయణపేట చీర ఇస్తావా? నావన్నీ ఆఫీసు చీరలు, లేదంటే మరీ జరీ ఎక్కువ ఉన్న పట్టుచీరలు. అటెండర్ ఇంట్లో పెళ్లికి అంత జరీ కట్టుకుని వెళ్తే పెళ్లికూతురి కంటే నేనే ఎక్కువ కనిపిస్తా. నీది నిండుగా ఉంటుంది, హడావుడి ఉండదు.”

నిర్మల బీరువా తెరిచింది. మడతల మధ్య కర్పూరం బిళ్లలు, ఎండిన వేప ఆకుల వాసన. అడుగు అరలోంచి వంకాయ రంగు చీర తీసింది. బంగారు రంగు సన్నని అంచు, కొంగు మీద చిన్న చిన్న బుటాలు. పోయిన దసరాకి శ్రీను కొనిచ్చింది. అదే రంగు జాకెట్ కూడా తీసి ఇచ్చింది.

“నా జాకెట్ నీకు వదులవుతుందేమో చూసుకో.”

“నీ సైజు, నా సైజు దగ్గరదేనమ్మా. నువ్వు చూసుకోవు గానీ,” అని జానకి నవ్వింది.

పది నిమిషాలకి జానకి గదిలోంచి బయటికి వచ్చింది. నిర్మల ఒక్క క్షణం మాట మర్చిపోయింది. తన చీర, తన జాకెట్. కూతురు ఒంటి మీద అవి కొత్త బట్టల్లా మెరుస్తున్నాయి. జాకెట్ వీపు దగ్గర బిగుతుగా అతుక్కుంది. కుచ్చిళ్లు బొడ్డు కింద ఒక వేలెడు దిగాయి. జుట్టుని వదులుగా జడ అల్లి, చివర మల్లెపూల దండ చుట్టింది. చెవులకి బుట్ట కమ్మలు, మెడలో సన్నని గొలుసు, చేతులకి బంగారు గాజుల మధ్య రెండు వంకాయ రంగు మట్టి గాజులు. పెదవులకి లేత గులాబీ రంగు లిప్‌స్టిక్. బాడీ స్ప్రే వాసన మల్లెల వాసనతో కలిసిపోయింది.

“దిష్టి తగిలేలా ఉన్నావే,” అని నిర్మల పెరట్లోంచి చిటికెడు ఉప్పు తెచ్చి, కూతురి తల చుట్టూ మూడుసార్లు తిప్పి పొయ్యిలో వేసింది. ఉప్పు చిటపటమంది.

“నాన్న ఇంకా రాలేదా?”

“కొరియర్ ఇచ్చి షాప్ కట్టేసి వస్తా అన్నారు. వచ్చేసరికి పది దాటుతుందేమో.”

“బావ కూడా ఈ రోజు నైట్ డ్యూటీ అమ్మా. పొద్దున్నే బైక్ తీసుకుని వెళ్లాడు. రేపు పొద్దున్నే వస్తాడు,” అంది జానకి. ఆ పేరు అంటున్నప్పుడు ఆమె పెదవులు ఒక పక్కకి వంకర తిరిగాయి. నిర్మల అది గమనించింది గానీ ఏమీ అడగలేదు.

“అన్నం తిని వెళ్లవే.”

“పెళ్లి భోజనం ఉంటుందమ్మా. వస్తా,” అని జానకి చెప్పులు వేసుకుని, హ్యాండ్‌బ్యాగ్ భుజానికి తగిలించుకుని, గేటు దాటింది. వీధి మలుపు దాకా నిర్మల గుమ్మంలో నిలబడి చూసింది. వెనక నుంచి చూస్తే, ఆ వంకాయ రంగు చీరలో, ఆ నిండైన నడుముతో, ఆ బరువైన నడకతో కూతురు అచ్చం పాతికేళ్ల కిందటి తనలాగే ఉంది. ఆ ఆలోచనకి ఆమెకి ఒక గర్వమైన నవ్వు వచ్చింది.

ఏడున్నర దాటింది. జానకి ఇంటి వీధి దాటి, పాత రైస్ మిల్లు గోడ పక్కన సందులోకి నడిచింది. ఆ సందు మండపానికి దగ్గరి దారి. ఒక పక్క మిల్లు ఎత్తైన గోడ, దాని మీద పాకిన ఎండు తీగలు. ఇంకో పక్క ఖాళీ స్థలంలో పిచ్చి మొక్కలు, కాలువలో నిలిచిన నీటి కంపు. సందు మధ్యలో ఒకే ఒక వీధి దీపం. దాని బల్బు సగం కాలిపోయి, ఆగి ఆగి మిణుకుమంటోంది. ఆ వెలుగు పడినప్పుడు గోడ మీద జానకి నీడ పొడుగ్గా సాగి, ఆరిపోయినప్పుడు చీకట్లో కలిసిపోతోంది. ఎక్కడో దూరంగా మండపం లౌడ్‌స్పీకర్‌లోంచి సన్నాయి మేళం గాలిలో తేలి వస్తోంది.

మండపం దగ్గర గుంపుగా నిలబడ్డ మగవాళ్లు ఉంటారని, జానకి కొంగుని తల మీదుగా వేసుకుని భుజాల చుట్టూ కప్పుకుంది. అమ్మ కట్టుకునే తీరు అదే. ఆమెకు తెలియకుండానే ఆ అలవాటు చీరతో పాటే ఒంటికి వచ్చింది.

వెనక నుంచి బైక్ శబ్దం వినిపించింది. మామూలు బైక్ శబ్దం కాదు. గుర్రు గుర్రుమని మొరిగే, సన్నని, పదునైన శబ్దం. హెడ్‌లైట్ వెలుగు జానకి వీపు మీద, తర్వాత ముందు గోడ మీద పడింది. ఆమె నీడ ఒక్కసారిగా పెద్దదైంది. బైక్ వేగం తగ్గింది. ఆమె పక్కనే, ఆమె అడుగుల వేగానికే సరిపోయేలా, నెమ్మదిగా పాకుతోంది. ఇంజిన్ గుర్రుమని ఒకసారి రెయిజ్ అయింది.

“ఏంటి ఆంటీ, ఈ రోజు పట్టుచీర, తల్లో మల్లెపూలు,” అని ఒక పడుచు గొంతు వెనక నుంచి నవ్వింది. “అంకుల్‌కి ఈ రోజు స్పెషల్ బుకింగా? లేక నా కోసమేనా ఈ ముస్తాబు? మీరు ఎంత కొంగు కప్పుకున్నా ఈ వెనక సైడ్ దాగదు ఆంటీ. చీకట్లో కూడా అలా ఊగుతుంటే నా బండికి బ్రేకులు పడట్లేదు.”

జానకి కాళ్లు ఒక క్షణం తడబడ్డాయి. ఆమె ముందుకి నడుస్తూనే ఉంది. ఎవరో ఎవరినో అనుకుని మాట్లాడుతున్నారని ఆమెకు మొదట అర్థం కాలేదు. ఆ మాటలు తన వీపు మీదికి, తన నడుము మీదికి విసిరినట్టు తగులుతున్నాయి.

“సైలెంట్‌గా ఉంటే ఒప్పుకున్నట్టే ఆంటీ,” అని ఆ గొంతు ఇంకా దగ్గరగా వచ్చింది. బైక్ ముందు చక్రం ఆమె చీర అంచుకి జానెడు దూరంలో ఉంది. “వెనక సీటు ఖాళీగానే ఉంది. ఎక్కండి. ఆ రోజు స్పీడ్ బ్రేకర్ దగ్గర గట్టిగా తగిలింది గుర్తుందా? ఈ రోజు బ్రేకర్ వచ్చినప్పుడల్లా ఇంకా గట్టిగా బ్రేక్ వేస్తా. మీరు నా నడుము పట్టుకోవాలంతే. ఇంజిన్ ఇప్పటికే వేడెక్కిపోయింది. పెట్రోల్ ఫుల్ ట్యాంక్. ఎంత దూరమైనా దింపుతా, ఎంతసేపైనా తిప్పుతా.”

ఆ ఆఖరి మాటకి జానకి కోపం పుర్రె దాకా ఎగబాకింది. ఆమె చటుక్కున ఆగి, కొంగుని తల మీంచి వెనక్కి లాగి, బైక్ వైపు తిరిగింది. అదే క్షణంలో పైన బల్బు మిణుక్కుమని పూర్తిగా వెలిగింది.

“ఏమన్నావు?” అంది. ఆఫీసు గుమ్మం దగ్గర దళారీలని గదమాయించే గొంతు అది. చల్లగా, గట్టిగా.

బైక్ మీది కుర్రాడు హెల్మెట్ పెట్టుకోలేదు. ఇరవై పైబడిన వయసు. జెల్ పెట్టి నిలబెట్టిన జుట్టు, చెవిలో చిన్న పోగు, నలుపు టీషర్ట్. చేతి వేళ్ల మధ్య సగం కాలిన సిగరెట్. ఆ వెలుగులో జానకి ముఖం చూడగానే అతని పెదవుల మీది నవ్వు అక్కడికక్కడే గడ్డ కట్టింది. కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ముందు ఆమె ముఖం, తర్వాత ఆ చీర, మళ్లీ ముఖం చూశాడు.

“అ… సారీ… సారీ అండీ,” అని అతను తడబడ్డాడు. సిగరెట్ కింద పడింది. “వెనక నుంచి చూసి… వేరే ఆంటీ అనుకున్నా. నిజంగా సారీ మేడం. మీరు కాదు.”

జానకి ఏమీ అనలేదు. అతని ముఖంలోకే సూటిగా చూస్తోంది. ఆ చూపుకి అతను మెడ వంచాడు. గేర్ మార్చి, యాక్సిలరేటర్ తిప్పాడు. R15 వెనక చక్రం మట్టి చిమ్ముతూ సందు చివరి మలుపులో మాయమైంది. ఎరుపు టెయిల్‌లైట్ ఒక్క క్షణం చీకట్లో మెరిసి ఆరిపోయింది. ఇంజిన్ శబ్దం మాత్రం చాలాసేపు గాల్లో మిగిలింది.

జానకి అక్కడే నిలబడిపోయింది. గుండె దడదడ కొట్టుకుంటోంది. హ్యాండ్‌బ్యాగ్ పట్టీని గట్టిగా పిసుకుతోంది. చంకల్లో చెమట జాకెట్‌ని తడుపుతోంది. కాలువ కంపు, కాలిన సిగరెట్ ముక్క నుంచి లేస్తున్న సన్నని పొగ. పైన బల్బు మళ్లీ మిణుకుమంది.

‘పోకిరి వెధవ. చీకట్లో ఆడది కనిపిస్తే చాలు,’ అని ముందు అనుకుంది. ఆ తిట్టు ఆమె నాలుక మీదే ఆగిపోయింది. ఎందుకంటే వాడు ఎవరో ఒక ఆడదాన్ని అనుకున్నాడు. ఏ ఆడదైనా కాదు. ఒక ‘ఆంటీ’ని. ఒక ‘అంకుల్’ని కూడా కలిపి మాట్లాడాడు. ‘ఆ రోజు స్పీడ్ బ్రేకర్’ అన్నాడు. అంటే ఆ ఆంటీ ఒకసారి వాడి బండి ఎక్కింది.

ఆమె తన ఒంటి మీది చీర వైపు చూసింది. వంకాయ రంగు. బంగారు అంచు. కొంగు తల మీదుగా కప్పుకున్న తీరు. అమ్మ చీర. అమ్మ నడక లాంటి నడక. ‘వెనక నుంచి చూసి ఆంటీ అనుకున్నాడు. ఈ వీధిలో, ఈ సమయంలో, ఇలాంటి చీరలో ఎవరిని చూడాలని ఆశపడ్డాడు వాడు?’

ఆ ప్రశ్న మనసులోకి రాగానే ఆమె దాన్ని పక్కకి తోసేసింది. ‘ఛ. ఈ ఊళ్లో ఇలాంటి చీర కట్టుకునే ఆంటీలు వందమంది ఉంటారు. అమ్మ గుడికి, షాప్‌కి తప్ప ఎక్కడికీ వెళ్లదు. అమ్మ గురించి ఇలాంటి ఆలోచన రావడమే పాపం,’ అని తనను తానే తిట్టుకుంది.

కానీ ఆ తోసేసిన ప్రశ్న పూర్తిగా వెళ్లిపోలేదు. చెప్పులో గుచ్చుకున్న చిన్న ముల్లులా, ప్రతి అడుగుకీ ఎక్కడో చిన్నగా తెలుస్తూనే ఉంది. ‘అంకుల్‌కి స్పెషల్ బుకింగ్’ అన్న మాట మళ్లీ మళ్లీ చెవిలో మోగింది.

ఇంకో సంగతి కూడా ఆమెను కలవరపెట్టింది. ఆ మాటలు విన్నంతసేపూ ఆమె నడుము కింద ఒక వెచ్చని జలదరింపు పాకింది. ‘ఈ వెనక సైడ్ దాగదు’ అన్నప్పుడు ఆమె నడక తనకు తెలియకుండానే కొంచెం నెమ్మదించింది. ఎంత కాలమైంది ఒక మగాడి గొంతు తన ఒంటి గురించి అంత ఆకలితో మాట్లాడి? శ్రీనివాస్ కనీసం ఒక్కసారి కూడా వెనక నుంచి తనని అలా చూడలేదు.

జానకి కొంగు సర్దుకుని, ఈసారి తల మీద వేసుకోకుండా భుజాల మీదే ఉంచి, మండపం వైపు వేగంగా నడిచింది. సన్నాయి శబ్దం దగ్గరవుతోంది. గుండె దడ మాత్రం ఇంకా తగ్గలేదు.

ఇల్లు ఖాళీ అయ్యాక నిర్మల వంటింట్లోకి వెళ్లింది. పొద్దున పిండివంటల హడావుడికి గోడలు ఇంకా నెయ్యి వాసన వదల్లేదు. రెండు లేత వంకాయలు నాలుగు పక్కలా చీల్చి, కారం మసాలా కూరి, బాణలిలో నూనెలో మగ్గపెట్టింది. ముద్దపప్పు, టమాటా చారు, గడ్డ పెరుగు. పొద్దున మిగిలిన నాలుగు అరిసెలు, ఒక డబ్బాలో సున్నుండలు. మనసు దేని మీదా నిలవడం లేదు కాబట్టి చేతులకి ఏదో ఒక పని ఇవ్వాలనిపించింది.

ఎనిమిదిన్నరకి వంట ముగించి స్నానం చేసింది. ఒంటికి హాయిగా ఉండే పాత కాటన్ చీర కట్టుకుంది. ఆవాల పసుపు రంగు, అక్కడక్కడ వెలిసిపోయిన పూల డిజైన్. జాకెట్ వీపు దగ్గర ఒక హుక్కు ఎప్పుడో ఊడిపోయింది. ఇంట్లో ఎవరూ లేరు కదా అని పిన్ను పెట్టలేదు.

హాల్లో టీవీ పెట్టింది. ఏదో సీరియల్‌లో అత్తా కోడళ్లు అరుచుకుంటున్నారు. ఆమె కళ్లు తెర మీద ఉన్నాయి కానీ చూపు ఎక్కడో ఉంది. ‘ఇంటికి వచ్చే అతిథిని తిప్పి పంపకూడదు. కడుపు నిండా అన్నం పెట్టు. ఆకలితో పంపితే ఆ ఆకలి ఇంటి చుట్టూనే తిరుగుతుంది,’ పంతులు గారి గొంతు ఆ సీరియల్ అరుపుల మధ్య కూడా స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. గోడ గడియారం ముల్లు తొమ్మిది దాటి పది వైపు పాకుతోంది. వీధిలో ఊరి కుర్రాళ్లు ఎవరో క్రికెట్ బ్యాట్ మోగిస్తూ ఇళ్లకి వెళ్తున్నారు. ఎదురింటి ముసలావిడ ఇంట్లో లైట్ ఆరిపోయింది.

తొమ్మిది యాభైకి ఆమె ఫోన్ మోగింది. శ్రీను.

“హలో…”

“ఏమే…” అవతల శ్రీను గొంతు ఎప్పుడూ లేనంత సాగదీసినట్టు, నాలుక మందంగా తిరుగుతున్నట్టు వచ్చింది. వెనక ఏదో పాత సినిమా పాట, గ్లాసుల ఖంగుమనే చప్పుడు, ఎవరిదో నవ్వు. “కొరియర్… ఇచ్చేశా. డబ్బాలు… రేపు ఎల్లుండికి… అక్కడికి చేరతాయంట. ఇదిగో విను. నేను వస్తున్నా. ఒక ఫ్రెండ్‌ని… తీసుకొస్తున్నా. అన్నం ఇద్దరికీ పెట్టు. ఎక్కువ పెట్టు. వాడు కుర్రాడు, బాగా తింటాడు.”

“ఏంటండీ మీ గొంతు? తాగారా?” అని నిర్మల నిటారుగా కూర్చుంది.

“కొంచెమే… కొంచెమే లేవే. ఒక్క పెగ్గు. రెండు. ఏం కాదు,” అని అవతల గట్టిగా నవ్వాడు. “అరగంటలో వస్తాం. వాడి బండి మీద.”

ఫోన్ కట్ అయింది. నిర్మల ఫోన్ చేతిలో పట్టుకుని అలాగే కూర్చుంది. పెళ్లయిన ఇన్నేళ్లలో శ్రీను తాగి ఇంటికి వచ్చింది రెండుసార్లే. ఒకసారి జానకి పుట్టినప్పుడు, ఒకసారి షాప్ కొత్తగా పెట్టినప్పుడు. ఇప్పుడు ఏ పండగా లేదు. ‘ఎవరితో తాగాడు? ఏ ఫ్రెండ్? ఈ వయసులో రాత్రి పదింటికి ఇంటికి ఫ్రెండ్‌ని తెచ్చే అలవాటు ఈయనకి ఎప్పుడొచ్చింది?’

‘వాడి బండి మీద’ అనే మాట ఆమె చెవిలో ముల్లులా ఇరుక్కుంది. ఆమె ఆ ఆలోచనని పూర్తి కానివ్వలేదు. లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లి, అన్నం గిన్నె మళ్లీ పొయ్యి మీద పెట్టి, చారుని వేడి చేసింది. గరిటె పట్టుకున్న చేయి కొంచెం వణుకుతోంది.

[12345677889]

పది ఇరవైకి వీధి చివర నుంచి ఆ శబ్దం వచ్చింది.

ముందు దూరంగా, దోమ రొద లాగా సన్నగా. తర్వాత దగ్గరవుతూ, గుర్రు గుర్రుమని మొరుగుతూ. నిర్మల చేతిలో గరిటె చారు గిన్నె అంచుకి తగిలి టంగుమంది. ఆ శబ్దం ఆమె చెవులకి కొత్త కాదు. షాప్ ముందు రెండుసార్లు ఆగింది. నాలుగో వీధి చీకట్లో తన తొడల కింద ఊగింది. ఆ రాత్రి నుంచి ఊళ్లో ఏ బండి వెళ్లినా ఆమె చెవులు దాన్నే వెతుకుతున్నాయి.

‘కాదు. ఊళ్లో ఆ బండి ఒక్కటే ఉంటుందా? ఎవరో ఉంటారు,’ అని తనకు తానే చెప్పుకుంది.

ఇంజిన్ గేటు ముందే ఆగింది. ఒక్కసారి రెయిజ్ అయి, ఆగిపోయింది. ఆ తర్వాత నిశ్శబ్దంలో రెండు గొంతులు. ఒకటి శ్రీనుదే. మందంగా, తడబడుతూ ఏదో పాట కూనిరాగం. ఇంకోటి పడుచు గొంతు. “అంకుల్, చూసుకుని… మెట్టు ఉంది… అలా కాదు, ఇటు…” అని నవ్వుతోంది.

ఆ నవ్వు వినగానే నిర్మల ఒంట్లో రక్తం ఒక్కసారి చల్లబడి, మరుక్షణం కాగింది. ఆ నవ్వు ఆమె మెడ వెనక ఊపిరితో సహా గుర్తుంది.

ఆమె వంటింటి గుమ్మం దగ్గరే గోడకి అతుక్కుపోయింది. కాళ్లు కదలట్లేదు. గేటు కిర్రుమని తెరుచుకుంది. వరండాలో చెప్పుల చప్పుడు. తలుపు దబదబా తట్టిన శబ్దం.

“ఏమే! తలుపు తియ్యవే! అతిథి వచ్చాడు!”

నిర్మల చేతిలో తువ్వాలు పట్టుకుని, కొంగుని భుజాల చుట్టూ బిగించుకుని, ఒక్కో అడుగు బరువుగా వేస్తూ తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది. గడియ మీద చేయి పెట్టింది. గడియ చల్లగా ఉంది. ఆమె అరచేయి చెమటగా ఉంది. ‘నువ్వే కాదని చెప్పు దేవుడా,’ అనుకుంటూ గడియ లాగింది.

తలుపు తెరుచుకుంది. వరండా బల్బు పసుపు వెలుతురు.

ముందు కనిపించింది శ్రీను. చొక్కా గుండీలు తప్పుగా పెట్టుకుని, ఒక చెప్పు చేతిలో పట్టుకుని, కళ్లు ఎర్రగా, మత్తుగా నవ్వుతున్నాడు. అతని ఒంటి నుంచి బ్రాందీ, సిగరెట్, చెమట కలిసిన ఘాటైన వాసన. అతని ఎడమ చేయి ఎవరిదో భుజం మీద వేలాడుతోంది.

ఆ భుజం నలుపు టీషర్ట్‌లో ఉంది. దాని మీద వెండి రంగు అక్షరాలు. కింద బిగుతైన నీలం జీన్స్. చేతికి నల్లని దారం, మణికట్టు మీద స్టీలు కడియం. జెల్ పెట్టి నిలబెట్టిన జుట్టు. చెవిలో చిన్న పోగు.

తర్వాత ముఖం.

రవి.

ఇద్దరి కళ్లూ ఒకేసారి కలిశాయి. ఒక్క క్షణం ఎవరూ కదల్లేదు. రవి కనుబొమ్మలు పైకి లేచాయి. నోరు చిన్నగా తెరుచుకుంది. తర్వాత అతని కళ్లు నిర్మల ముఖం మీంచి ఆమె తడి జుట్టు మీదికి, ఇంట్లో కట్టుకునే ఆ వెలిసిన కాటన్ చీర మీదికి, ఆమె వెనక ఖాళీ హాలు మీదికి, మళ్లీ శ్రీను ముఖం మీదికి జారాయి. ఆ కళ్లలో ఆశ్చర్యం నెమ్మదిగా కరిగి, దాని స్థానంలో ఒక కొంటె మెరుపు, ఏదో రహస్యం అర్థమైపోయినట్టు ఒక నవ్వు పెదవుల మూల నుంచి పాకింది.

‘ఓర్నీ అంకుల్! ఎంత దొంగ ముసలోడివి. ఇంట్లో ఎవరూ లేరని ఈ రోజు ఆంటీని ఏకంగా ఇంటికే తెప్పించుకున్నావా? రాత్రికి సెట్టింగ్ పెట్టుకుని నన్ను భోజనానికి పిలుస్తావా? అందుకేనా ఇందాక వైన్ షాప్‌లో ఇల్లు ఖాళీ అని అంత ఆనందంగా చెప్పావు,’ అని రవి మనసులో అనుకున్నాడు. అతని నవ్వు ఇంకా వెడల్పైంది.

నిర్మల మోకాళ్లు వణికాయి. ఆమె గుమ్మం చెక్కని పట్టుకుంది. గుండె చప్పుడు చెవుల్లో డప్పులా మోగుతోంది. ‘ఇప్పుడు ఈయన ఏదో ఒక మాట అంటాడు. మా ఆవిడ అని పరిచయం చేస్తాడు. అంతా అయిపోతుంది. ఈ కుర్రాడు నవ్వుతాడు, ఊరికి చెప్తాడు, ఈయనకి ఆ రాత్రి సంగతి చెప్తాడు,’ అని ఆమె మనసు పరిగెడుతోంది.

“రా రా రవీ! లోపలికి రా!” అని శ్రీను తడబడుతూ గడప దాటాడు. చెప్పు ఒకటి గుమ్మంలోనే జారి పడింది. “ఇదే మా ఇల్లు. రాజమహలు కాదు గానీ, మనసున్న ఇల్లు. ఈ రోజు ఇల్లంతా మనదే రా. ఎవరూ లేరు. అమ్మాయి పెళ్లికి పోయింది. అల్లుడు నైట్ డ్యూటీ. ఇక మిగిలింది నేను…” అని అతను చేయి ఊపి నిర్మల వైపు చూపించాడు, “…ఇది. ఇది అన్నం పెడుతుంది. ఏమే, మా ఫ్రెండ్. రవి.”

‘ఇది.’ నిర్మల గుండె ఆ ఒక్క మాట మీద తడబడింది. ‘మా ఆవిడ’ అనలేదు. ‘నా భార్య’ అనలేదు. మత్తులో మామూలుగా పిలిచే ‘ఇది’, ‘ఏమే’. ఆ పదం ఆమెని కాపాడింది. అదే పదం ఆమెని అవమానించింది కూడా. రెండూ ఒకేసారి ఆమె గొంతులో ముద్దలా అడ్డుపడ్డాయి.

“తెలుసు అంకుల్. షాప్‌లో చూశా,” అన్నాడు రవి. గొంతు మామూలుగా పెట్టినా, మాటల చివర తేనె కారుతోంది. అతని కళ్లు నిర్మల కళ్లలోంచి కదల్లేదు. “నమస్తే ఆంటీ.”

“ఆఁ… షాప్‌లో కూర్చుంటుంది కదా మధ్యాహ్నాలు,” అని శ్రీను హాల్ సోఫా మీద దబ్బున కూలబడ్డాడు.

రవి లోపలికి అడుగు పెట్టాడు. గుమ్మం దాటేటప్పుడు అతని భుజం నిర్మల భుజానికి రాసుకుంది. ఆ రాపిడి ఒక్క క్షణమే. బ్రాందీ, సిగరెట్, ఏదో ఘాటైన డియోడరెంట్ వాసన ఆమె ముక్కుకి కొట్టింది. ఆమె ఒళ్లంతా కరెంట్ తగిలినట్టు జలదరించింది.

“అంకుల్ మంచి సరుకు ఇంట్లో కూడా పెట్టుకున్నాడే,” అని అతను ఆమె చెవి దగ్గర, ఆమెకి మాత్రమే వినిపించేలా గుసగుసలాడి, ఏమీ అననట్టు ముందుకి నడిచాడు.

నిర్మల తలుపు మూసి గడియ పెట్టింది. ఆ గడియ చప్పుడు ఆమెకి ఏదో పంజరం మూసుకున్నట్టు వినిపించింది. లోపల ఎవరు బందీనో ఆమెకే తెలియలేదు.

హాల్లో రవి నిలబడి చుట్టూ చూస్తున్నాడు. ట్యూబ్‌లైట్, సీలింగ్ ఫ్యాన్, పాత సోఫా, టీవీ మీద లేసు గుడ్డ, దేవుడి గూడు, గోడ మీద దేవుడి క్యాలెండర్. అతని చూపు గోడ మీద వేలాడుతున్న ఒక పాత ఫోటో దగ్గర ఆగింది.

నిర్మల ఊపిరి బిగబట్టింది.

అది ఎప్పుడో తీసిన వాళ్ల పెళ్లి ఫోటో. నలుపు తెలుపు ఫోటో, అంచుల్లో పసుపు పట్టి, అద్దం లోపల తేమకి మచ్చలు పడ్డాయి. అందులో శ్రీను నల్ల జుట్టుతో, సన్నని మీసంతో, తల మీద బాసికంతో. పక్కన సన్నని పెళ్లికూతురు. బక్కపలచని ఒళ్లు, ముఖానికి పెద్ద బాసికం, కళ్ల నిండా భయం, ఒళ్లంతా నగలు. ఆ ఫోటోలోని పెళ్లికూతురికీ ఇప్పుడు గుమ్మం దగ్గర నిలబడిన ఈ నిండైన ఆడదానికీ ఒక్క పోలిక కూడా లేదు.

రవి ఆ ఫోటో దగ్గరికి వెళ్లి ముఖం దగ్గరగా పెట్టి చూశాడు. నిర్మల చేతిలో తువ్వాలు పిడికిట్లో నలిగిపోతోంది. ఆమె వీపు మీద చెమట వెన్నెముక గుంట వెంట జారింది.

“ఇది మీ పెళ్లి ఫోటోనా అంకుల్?” అని రవి వెనక్కి తిరిగి నవ్వాడు. “అప్పుడు మీకు జుట్టు ఉందే! పక్కన ఆంటీ చూడు, పాపం మిమ్మల్ని చూసి భయంతో వణుకుతోంది.”

“ఆఁ… అప్పుడు అది పుల్లలా ఉండేదిరా. ఇప్పుడు చూడు,” అని శ్రీను సోఫా మీంచే పెద్దగా నవ్వాడు. “ఇప్పుడు ఆ ఫోటో ఫ్రేము లోపల అది పట్టదు.”

నిర్మల గుండె గొంతులోకి దూకింది. ‘ఇప్పుడు చూడు’ అని ఈయన వేలు ఎవరి వైపు చూపిస్తాడో అని ఆమె కళ్లు శ్రీను చేతి మీదే ఉన్నాయి. కానీ శ్రీను చేయి గాలిలో ఏదో గుండ్రంగా తిప్పి, సోఫా మీద దబ్బున పడింది. అతని కళ్లు సగం మూసుకుపోయాయి.

రవి ఆ మాటని తనదైన అర్థంలోనే తీసుకున్నాడు. ‘ఇంట్లో ఉన్న పెళ్లాం లావెక్కిపోయిందని బాధ ముసలోడికి. అందుకే బయట నుంచి ఈ పండుని తెచ్చుకున్నాడు. పెళ్లాం ఎక్కడికి వెళ్లిందో గానీ, ఈ ఇంట్లో ఆమె ఉన్నది గోడ మీది ఫోటోలో మాత్రమే,’ అనుకుని ఫోటో వైపు ఇంకోసారి చూసి భుజాలు ఎగరేశాడు. ఆ ఫోటోలోని భయపడిన పెళ్లికూతురి కళ్లని, తనకి ఎదురుగా నిలబడి వణుకుతున్న ఈ ఆడదాని కళ్లని అతను కలిపి చూడలేదు.

నిర్మల ఊపిరి వదిలింది. ఆ ఊపిరితో పాటు మోకాళ్లలో బలం కూడా జారిపోయింది. ఆమె గోడ ఆనుకుంది.

“ఏమే, అన్నం పెట్టు. ఆకలి దంచేస్తోంది,” అని శ్రీను సోఫా మీంచి లేచి, తూలుతూ డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్లాడు. “రవీ, రా రా కూర్చో. ఈ రోజు ఈ రవి గాడు నాకు అసలైన ఫ్రెండ్ అయిపోయాడే,” అని నిర్మల వైపు తిరిగి చెప్పాడు. “డబ్బాలు కొరియర్‌లో ఇచ్చి షాప్‌కి వచ్చా. తొమ్మిదింటికి షట్టర్ దించుతుంటే వీడు సిగరెట్లకి వచ్చాడు. ‘పక్కనే వైన్ షాప్, రా అంకుల్, ఒక్క పెగ్’ అన్నాడు. ముప్పై ఏళ్లయింది ముట్టి. వద్దు వద్దు అన్నా. వీడు వదిలాడా? ఒక్కటి రెండైంది. రెండు… ఎన్నో తెలియదు. షాప్ కూడా వీడే కట్టేశాడు. స్కూటర్ అక్కడే షాప్ దగ్గర పెట్టించి, నన్ను బండి మీద ఎక్కించుకుని తెచ్చాడు. బంగారం లాంటి కుర్రాడు.”

“అంకుల్ రెండో పెగ్గుకే ఫ్లాట్ ఆంటీ,” అని రవి నవ్వుతూ కుర్చీ లాక్కుని కూర్చున్నాడు. “దారిలో మూడుసార్లు నా నడుము గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. పడిపోతానని భయం. నేను బండి నడిపేటప్పుడు వెనక కూర్చున్నవాళ్లు అలాగే గట్టిగా పట్టుకుంటారు. కొందరు నడుము పట్టుకుంటారు, కొందరు ఇంకా కింద పట్టుకుంటారు. అలవాటైపోయింది.”

ఆ మాట నిర్మల వీపు మీద చురుక్కున తగిలింది. ఆ రాత్రి బైక్ మీద తను పట్టుకున్న అతని నడుము, వాడు ‘గట్టిగా పట్టుకుని విను’ అన్న మాట. ఆమె ఏమీ మాట్లాడకుండా వంటింట్లోకి నడిచింది.

వంటింట్లో గిన్నెలు సర్దుతుంటే ఆమె చేతులు ఆమె మాట వినడం లేదు. అన్నం గిన్నె మూత రెండుసార్లు జారింది. చారు గిన్నె పట్టుకున్నప్పుడు వేడికి వేళ్లు కాలాయి. ఆ మంట కూడా ఆమెకు సరిగ్గా తెలియలేదు. ‘ఇప్పుడు ఏం చేయాలి? వాడి ముందుకి వెళ్లి అన్నం పెట్టాలి. ఈయన పక్కనే. ఈయన నోరు జారితే? వాడు నోరు జారితే? పన్నెండున్నరకి జానకి వస్తుంది. అప్పుడు ఇక్కడ ఏ దృశ్యం ఉంటుందో?’ ఆమె గోడ గడియారం వైపు చూసింది. పది ముప్పై ఐదు.

పళ్లేలు, గిన్నెలు ఒక్కొక్కటిగా టేబుల్ మీద పెట్టింది. శ్రీను టేబుల్ తల వైపు కుర్చీలో, రవి అతని కుడి పక్క కుర్చీలో. ట్యూబ్‌లైట్ తెల్లని వెలుగు స్టీలు పళ్లేల మీద పడి కళ్లకి గుచ్చుకుంటోంది. ఫ్యాన్ గాలికి వంకాయ కూర మసాలా వాసన, చారులో వేగిన వెల్లుల్లి, ఇంగువ ఘాటు, రవి ఒంటి నుంచి వస్తున్న సిగరెట్ వాసన, అన్నీ కలిసిపోయాయి.

నిర్మల రవి పక్కన నిలబడి, అతని పళ్లెంలో అన్నం వడ్డించింది. వంగినప్పుడు కొంగు భుజం మీంచి కొంచెం జారింది. ఆమె గబుక్కున సర్దుకుంది. రవి కళ్లు ఆ సర్దుకోవడం కంటే ముందే అక్కడికి చేరాయి.

ఆమె వంకాయ కూర గిన్నె తెచ్చి, గరిటెతో ఒక నిండు వంకాయ తీసి అతని పళ్లెంలో వేసింది. ఆ వంకాయ నూనెలో మగ్గి, మసాలాతో ఉబ్బి, చీలిన చోట నుంచి ఎర్రని కూరు బయటికి తొంగిచూస్తోంది.

రవి దాన్ని చూసి ఈల వేసినట్టు పెదవులు గుండ్రంగా చేశాడు. “సూపర్ ఆంటీ. ఇంత లేత వంకాయ ఎక్కడ దొరికింది? నాలుగు పక్కలా చీల్చి లోపల కారం కూరారు. నోట్లో పెట్టకముందే నీళ్లూరుతున్నాయి.”

“మా ఊరి సంతలోదే. లేతది అయితేనే మసాలా లోపలికి ఇంకుతుంది,” అంది నిర్మల, గరిటె గిన్నెలోకి దించుతూ. చూపు పళ్లెం మీదే.

“నిజమే ఆంటీ. ముదిరిపోయిన వంకాయలో గింజలు ఎక్కువ, రుచి తక్కువ,” అని రవి ఒక ముక్క విరిచి నోట్లో పెట్టుకుని, కళ్లు మూసుకుని నమిలాడు. “కానీ నా ఉద్దేశంలో వంకాయ కంటే వంట చేసినవాళ్ల చేయి ముఖ్యం. కొందరి చేతిలో ఎంత ముదిరిన కూరగాయ పడినా వెన్నలా మెత్తబడిపోతుంది. నా దగ్గర కూడా ఒక పెద్ద వంకాయ ఉంది ఆంటీ. పొడుగ్గా, లావుగా, నిగనిగలాడుతూ. ఎవరూ దాన్ని సరిగ్గా వండలేదు ఇంతవరకు. మీ చేతికి ఇస్తే మీరు ఎలా వండుతారో చూడాలని ఉంది.”

నిర్మల చేతిలో గరిటె గిన్నె అంచుకి తగిలి ఖంగుమంది. ఆమె చెంపలు కాలాయి. శ్రీను వైపు ఓరగా చూసింది. శ్రీను పళ్లెంలో అన్నం కలుపుతూ, తల ఊపుతూ, “సంతలో మన వెంకటేశ్వర్లు దగ్గరే రా మేము కొనేది,” అని అర్థం లేకుండా నవ్వుతున్నాడు.

ఒక్క క్షణం నిర్మల ఏమీ అనకుండా ఉండిపోయింది. తర్వాత ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో ఆమెకే తెలియని ధైర్యం నాలుక మీదికి వచ్చింది. పొద్దున వంటింట్లో వదిన ముందు నోరు విప్పిన తర్వాత ఏదో తలుపు తెరుచుకుంది. ఆ తలుపు ఇప్పుడు మూసుకోవడం లేదు.

“పెద్దదని గొప్పలు చెప్పుకోవడం ఎందుకు బాబూ,” అంది, అతని పళ్లెంలో ముద్దపప్పు వేస్తూ. గొంతు తగ్గించలేదు, పెంచలేదు. ఆడవాళ్లు కూరగాయల గురించి మాట్లాడుకునే గొంతే. “వంకాయ ఎంత పొడుగున్నా లోపల పుచ్చు లేకుండా ఉండాలి. పైకి నిగనిగలాడేవి చాలామట్టుకు పొయ్యి మీద పెట్టగానే చప్పబడిపోతాయి. బాణలిలో ఎంతసేపు నిలబడుతుందో చూసి చెప్పాలి దాని గొప్ప.”

రవి కళ్లు మెరిశాయి. ఆ మాట అతను ఊహించలేదు. అతను కుర్చీలో కొంచెం వెనక్కి వాలి, ఆమె ముఖంలోకి సూటిగా చూశాడు. “చప్పబడదు ఆంటీ. ఎంత మంట పెట్టినా, ఎంతసేపు మగ్గపెట్టినా గట్టిగానే ఉంటుంది. పైగా వేడి తగిలే కొద్దీ ఇంకా ఉబ్బుతుంది. కావాలంటే ఒకసారి మీ బాణలిలో వేసి చూడండి. రాత్రంతా పొయ్యి మీదే ఉంచినా మీకే ఓపిక అయిపోతుంది గానీ దానికి కాదు.”

“ఏంట్రా మీ ఇద్దరూ వంకాయల గోల?” అని శ్రీను ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుంటూ నవ్వాడు. అన్నం మెతుకులు మీసానికి అంటుకున్నాయి. “రవీ, నీకు వంట కూడా వచ్చా ఏంటి?”

“వంట రాదు అంకుల్. తినడం మాత్రం బాగా వచ్చు,” అని రవి నవ్వాడు. “అదీ ఇంట్లో వండినవి కాదు. పక్కింట్లో వండినవి.”

శ్రీను పకపకా నవ్వి టేబుల్ మీద చేత్తో చరిచాడు. పళ్లేలు ఝల్లుమన్నాయి. ఆ జోక్ ఏంటో అతనికి అర్థం కాకపోయినా, మత్తులో నవ్వు తనంతట తనే ఉబికి వస్తోంది.

నిర్మల నెయ్యి గిన్నె తెచ్చి, చెంచాతో రవి అన్నం మీద నెయ్యి వేసింది. బంగారు రంగు నెయ్యి వేడి అన్నం మీద కరిగి, మెతుకుల మధ్యకి జారుతోంది.

“ఇంకొంచెం వేయండి ఆంటీ,” అన్నాడు రవి. “నాకు నెయ్యి ఎక్కువ ఉంటేనే ముద్ద సాఫీగా లోపలికి జారుతుంది. పొడి అన్నం గొంతులో ఇరుక్కుంటుంది.”

ఆమె ఇంకో చెంచా వేసింది.

“ఇంకా,” అన్నాడు. గొంతు బొంగురుగా ఉంది.

“చాలు. ఎక్కువైతే అరగదు,” అంది నిర్మల.

“నాకు అరుగుతుంది ఆంటీ. నా ఒంట్లో వేడి ఎక్కువ. ఎంత జిడ్డు పడినా కరిగించేస్తా,” అని రవి నెయ్యి అంటిన వేళ్లని నెమ్మదిగా నోట్లో పెట్టుకుని, ఒక్కో వేలు చప్పరిస్తూ, ఆమె కళ్లలోకే చూస్తూ నాకాడు. చప్పరింపు చప్పుడు చిన్నగా వినిపించింది.

నిర్మల చూపు ఆ వేళ్ల మీద అతుక్కుపోయింది. ఆ పెదవులు. ఆ నాలుక. పొద్దున మొగుడి నోట్లోంచి వచ్చిన కథ. ‘నోట్లో పెట్టుకుని చీకాడంట…’ ఆమె జాకెట్ లోపల రెండు చనుమొనలూ ఒక్కసారిగా బిగుసుకుని, పాత కాటన్ గుడ్డకి గుచ్చుకున్నాయి. జాకెట్‌కి లోపల ఏమీ లేదని ఆమెకు అప్పుడే గుర్తొచ్చింది. ఆమె నెయ్యి గిన్నెని ఛాతీకి అడ్డంగా పట్టుకుంది.

“ఏంటే, నిలబడే ఉంటావా? నువ్వూ కూర్చోవే, తిను,” అని శ్రీను తన ఎడమ పక్క కుర్చీ వైపు చేయి ఊపాడు. “ఇవాళ మనం అందరం ఫ్రెండ్సే. ఫ్రెండ్స్ మధ్య మర్యాదలేంటి?”

“నేను తర్వాత తింటాను,” అంది నిర్మల.

“కూర్చోమంటే కూర్చోవే!” అని శ్రీను గట్టిగా అన్నాడు. మత్తులో గొంతు అదుపు తప్పింది. తర్వాత వెంటనే మెత్తబడి, “రవీ, ఇది ఎప్పుడూ ఇంతే. అందరికీ పెట్టి తను చివర్లో మిగిలింది తింటుంది. పిచ్చిది,” అని నవ్వాడు.

“అలా మిగిలింది తినకూడదు ఆంటీ,” అన్నాడు రవి. “మీలాంటి వాళ్లు అందరికంటే ముందు, కడుపు నిండా తినాలి. ఆకలిని దాచుకుంటే ఒంటికి మంచిది కాదు.”

నిర్మల శ్రీను ఎడమ పక్క కుర్చీలో కూర్చుంది. అంటే సరిగ్గా రవికి ఎదురుగా. ఇద్దరి మధ్య టేబుల్ వెడల్పు రెండడుగులు కూడా లేదు. ఆమె తన పళ్లెంలో కొంచెం అన్నం, చారు వేసుకుంది. ముద్ద కలిపింది. నోట్లో పెట్టుకోలేదు.

టేబుల్ కింద ఏదో కదిలింది.

ముందు ఆమెకు అది ఫ్యాన్ గాలి అనిపించింది. తర్వాత ఆమె కుడి పాదం బొటనవేలి మీద ఏదో వెచ్చగా, గరుకుగా తగిలింది. ఆమె పాదం చటుక్కున వెనక్కి జరిగింది. ఆ వెచ్చదనం కూడా వెనక్కి వెళ్లిపోయింది.

ఆమె తల ఎత్తలేదు. చారన్నం కలుపుతూనే ఉంది. ఒక నిమిషం గడిచింది. ఆమె పాదం తెలియకుండానే మళ్లీ ముందుకి, తను మామూలుగా కూర్చునే చోటికి జరిగింది.

మళ్లీ ఆ వెచ్చదనం. ఈసారి బొటనవేలి మీద కాదు, చీలమండ మీద. రవి పాదం. అతని బొటనవేలు ఆమె చీలమండ ఎముక చుట్టూ చిన్నగా ఒక గుండ్రం గీసింది. ఆమె కాలి వెండి పట్టీల చిరుగజ్జెలు ఒకసారి సన్నగా గలగలమన్నాయి.

నిర్మల ఊపిరి గొంతులో చిక్కుకుంది. ఆమె ఈసారి పాదం వెనక్కి తీయలేదు. తీయాలని అనుకుంది. మెదడు ఆజ్ఞ ఇచ్చింది. కాలు మాత్రం కదల్లేదు. ఆ వెచ్చని గరుకు బొటనవేలు చీలమండ నుంచి నెమ్మదిగా పైకి పాకింది. పిక్క మీదుగా. చీర అంచుని కొంచెం కొంచెం పైకి నెడుతూ. ఆమె పిక్క కండ బిగుసుకుంది. కాలి వేళ్లు నేల మీద ముడుచుకున్నాయి.

ఆమె కళ్లు పైకి లేచాయి. రవి ఆమె వైపే చూస్తున్నాడు. పెదవుల మీద ఏ నవ్వూ లేదు. కళ్లలో మాత్రం ఆకలి. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధిలో స్ట్రీట్‌లైట్ వైపు నుంచి తన వైపు తిరిగిన అదే చూపు. ఆమె కళ్లు దించుకుంది. అయినా పాదం తీయలేదు.

‘తియ్యి నిర్మలా. ఈయన పక్కనే కూర్చున్నాడు. ఒక్కసారి వంగి కింద చూస్తే?’ అని లోపల ఒక గొంతు అరుస్తోంది. ఇంకో గొంతు, సన్నగా, మెత్తగా, ‘ఈయన తల ఎత్తి కూడా చూడట్లేదు. ఇన్నేళ్లలో ఈయన కాలు నా కాలికి టేబుల్ కింద ఒక్కసారైనా తగిలిందా?’ అని గుసగుసలాడుతోంది.

“రవీ!” అని శ్రీను ఒక్కసారిగా అరిచాడు.

[12345677889]

.

నిర్మల గుండె ఎగిరి గొంతులో పడింది. ఆమె పాదం చటుక్కున కుర్చీ కిందికి ముడుచుకుంది. రవి పాదం కూడా వెనక్కి వెళ్లింది. ఆమె చెంచా పట్టుకున్న చేయి గాలిలోనే ఆగిపోయింది.

“ఆ ఆంటీ సంగతి చెప్పరా,” అని శ్రీను రవి భుజం మీద చరిచి, కనురెప్పలు బరువుగా వాలుతుంటే నవ్వాడు. “వైన్ షాప్‌లో సగంలో ఆపేశావు. ఇవాళ ఏమైందో చెప్తానన్నావు. ఆ ఒరిజినల్ సరుకు ఎప్పుడు చూపిస్తావు నాకు?”

నిర్మల ఊపిరి వదలలేదు. ఒంట్లో ప్రతి కండా బిగుసుకుంది. రవి వైపు చూడకుండానే రవి ఏం అనబోతున్నాడో ఆమెకు తెలుసు. ఆ కథ. పొద్దున ఈ టేబుల్ దగ్గరే, ఇదే కుర్చీలో కూర్చుని ఈయన తనకి చెప్పిన కథ. ఇప్పుడు ఆ కథ చెప్పినవాడే ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.

రవి నవ్వాడు. నెమ్మదిగా, తీరిగ్గా. ఒక అరిసె ముక్క విరిచి నోట్లో పెట్టుకున్నాడు. “చూపిస్తా అంకుల్. మీరు కళ్లు తెరిచి చూస్తే చాలు. ఆమె చాలా దగ్గర్లోనే ఉంటుంది. మీరు అనుకున్నదానికంటే దగ్గర్లో.”

“ఎక్కడ రా? మన ఊళ్లోనేనా?”

“మన ఊళ్లోనే అంకుల్. మన వీధికి దగ్గర్లోనే,” అని రవి నిర్మల వైపు ఒక్కసారి చూశాడు. “ఈ రోజు ఆమెని మళ్లీ చూశా. ఇంట్లో కట్టుకునే చీరలో. తల స్నానం చేసి జుట్టు ఆరబెట్టుకుంటోంది. జాకెట్ వెనక ఒక హుక్కు కూడా పెట్టుకోలేదు అంకుల్. ఆ సందులోంచి వీపు మీద చర్మం కనిపిస్తోంది. నేను చూస్తున్నానని ఆమెకీ తెలుసు. అయినా సర్దుకోలేదు.”

నిర్మల వీపు మీద ఆ ఊడిన హుక్కు దగ్గర చర్మం ఒక్కసారిగా మండినట్టు అనిపించింది. ఆమె చేయి తెలియకుండానే వెనక్కి వెళ్లబోయి, మధ్యలో ఆగిపోయింది. ‘ఎప్పుడు చూశాడు? నేను పళ్లెం పెట్టడానికి వంగినప్పుడా?’ ఆమె వెన్నెముక వెంట ఒక చల్లని జలదరింపు, దాని వెనకాలే ఒక వెచ్చని అల.

“అబ్బో! మరి?” అని శ్రీను ముందుకి వంగాడు. అతని కళ్లు మత్తులో కూడా మెరుస్తున్నాయి.

“మరేముంది అంకుల్. ఆమె మొగుడు ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. పాపం, ఏమీ తెలియని మనిషి. తాగి తూలుతూ, పాటలు పాడుకుంటూ కూర్చున్నాడు. అతని ముందే ఆమె నా వైపు ఓరగా చూస్తోంది. అతనికి ఇంట్లో ఏం జరుగుతోందో, తన పక్కనే ఏం జరుగుతోందో ఏమీ తెలియదు,” అని రవి నవ్వాడు.

“హహ్హ! మాలోకం!” అని శ్రీను గట్టిగా నవ్వి కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. “అలాంటి మొగుళ్లు ఉండబట్టే నీలాంటి వాళ్ల పంట పండుతోంది రా. తర్వాత? తర్వాత ఏం చేశావు?”

నిర్మల కళ్లు శ్రీను ముఖం మీద ఉన్నాయి. అతను నవ్వుతున్నాడు. తన గురించే, తన ఎదురుగానే, తన భార్య పక్కనే జరుగుతున్న కథకి తనే చప్పట్లు కొడుతున్నాడు. పొద్దున ఆ కథలోని మొగుడిని ఈయన వట్టి మాలోకం అని నవ్వినప్పుడు తనకి నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియలేదు. ఇప్పుడు ఆమెకి ఏడుపు రాలేదు. లోపల ఎక్కడో ఒక పిచ్చి నవ్వు బుడగలా పైకి తేలుతోంది. ఆమె పెదవి కొరుక్కుని దాన్ని ఆపింది.

“తర్వాత ఏం చేశానో రేపు చెప్తా అంకుల్,” అన్నాడు రవి. “ఇంకా చేయాల్సింది చాలా ఉంది.”

టేబుల్ కింద మళ్లీ ఆ పాదం వచ్చింది. ఈసారి ఆమె పాదాన్ని వెతకలేదు. నేరుగా ఆమె పిక్క మీద ఆనింది. ఆమె కదల్లేదు. ఈసారి ఆమె పాదమే, తనకు తెలియకుండానే, ఒక వేలెడు ముందుకి జరిగి ఆ పాదానికి తగిలి ఆగింది. అది ఒక్క క్షణమే. కానీ రవికి ఆ ఒక్క క్షణం చాలు. అతని పెదవుల మూల నుంచి నెమ్మదిగా ఒక నవ్వు విచ్చుకుంది.

“ఏమే, చారు ఇంకొంచెం తే. రవికి పెరుగు కూడా తే,” అన్నాడు శ్రీను. తర్వాత కళ్లు మూసుకుని, తల ఊపుతూ, ఏదో పాత ఘంటసాల పాట అందుకున్నాడు. గొంతు మందంగా, రాగం తప్పుతూ. “ఈ నల్లని రాలలో… ఏ కన్నులు దాగెనో…”

నిర్మల లేచి చారు గిన్నె తెచ్చింది. రవి పక్కన నిలబడి అతని పళ్లెంలో చారు పోసింది. ఆమె నిలబడిన చోట నుంచి టేబుల్ అంచుకీ రవి కుర్చీకీ మధ్య అతని ఒడి కనిపిస్తోంది. శ్రీనుకి ఆ చోటు టేబుల్ మూల అడ్డుగా ఉంది.

ఆమె కళ్లు అనుకోకుండా కిందికి జారాయి.

రవి నీలం జీన్స్ ముందు భాగం ఉబ్బి ఉంది. జిప్ దగ్గర గుడ్డ సాగి, లోపల ఏదో పొడుగ్గా, లావుగా తొడ వైపు వంగి పడుకున్న ఆకారం స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆమె చూసిందని అతనికి తెలుసు. అతను నెమ్మదిగా తన కుడి అరచేతిని టేబుల్ కిందికి దించి, ఆ ఉబ్బు మీద పెట్టాడు. ఒక్కసారి గట్టిగా పిసికాడు. జీన్స్ గుడ్డ కిర్రుమంది. తర్వాత అరచేతిని పై నుంచి కిందికి, కింద నుంచి పైకి నెమ్మదిగా రుద్దాడు. ఆ ఉబ్బు అతని చేతి కింద ఇంకా పెద్దదై, గుడ్డని బయటికి నెట్టింది.

నిర్మల చేతిలో చారు గిన్నె వంగింది. చారు పళ్లెం అంచు దాటి టేబుల్ మీదికి కారింది.

“అయ్యో, చూసుకుని ఆంటీ,” అన్నాడు రవి, మామూలు గొంతులో. తర్వాత శ్రీను పాటని ఆసరా చేసుకుని, గొంతు ఆమెకు మాత్రమే వినిపించేలా దించాడు. “చారు కాదు ఆంటీ కారాల్సింది. చూశావా? నువ్వు తలుపు తీసిన క్షణం నుంచి ఈ మొడ్డ ఇలాగే నిలబడి ఉంది. జీన్స్ లోపల ఊపిరి ఆడట్లేదు దానికి. నువ్వు వంగి అన్నం వడ్డించిన ప్రతిసారీ నీ సళ్లు ఆ పాత జాకెట్ లోపల ఊగుతుంటే ఇది ఎగిరెగిరి పడుతోంది. లోపల ఏమీ వేసుకోలేదు కదా నువ్వు? మొనలు గుడ్డ మీద పొడుచుకొచ్చాయి. ఇక్కడి నుంచే కనిపిస్తున్నాయి.”

నిర్మల ఒళ్లు భగ్గుమంది. ఆమె శ్రీను వైపు చూసింది. అతను కళ్లు మూసుకునే, “ఏ కన్నులు దాగెనో…” అని ఆ ఒక్క లైనే మళ్లీ మళ్లీ పాడుతున్నాడు. టేబుల్ మీద వేలితో తాళం వేస్తున్నాడు.

“ఏంటా మాటలు… ఆయన పక్కనే…” అని ఆమె పెదవులు కదిలాయి. శబ్దం రాలేదు. గాలి మాత్రమే వచ్చింది.

“ఆయనకి ఏమీ వినిపించదు. ఆయన పాటలో ఆయన ఉన్నాడు,” అని రవి గుసగుసలాడాడు. ఇంకా చేత్తో నెమ్మదిగా రుద్దుతూనే ఉన్నాడు. “ఆ రాత్రి నాలుగో వీధిలో నీ పిర్రల మధ్య దీన్ని దూర్చినప్పుడు నువ్వు మూలిగావు ఆంటీ. చిన్నగా. నాకు వినిపించింది. తర్వాత ‘చాలు రవి’ అని నెట్టావు. నెట్టావు గానీ, ముందు రెండు క్షణాలు వెనక్కి నొక్కావు. అది కూడా నాకు గుర్తుంది. ఆ రాత్రి నుంచి నిన్ను తలుచుకుని ఎన్నిసార్లు కొట్టుకున్నానో లెక్క లేదు. నీ పేరు కూడా తెలియదు నాకు. ‘ఆంటీ’ అనుకునే కార్చుకుంటున్నా.”

‘రెండు క్షణాలు… వాడికీ తెలుసు.’ ఆ మాట నిర్మల గుండెని చీల్చింది. పొద్దున అద్దం ముందు తనకి మాత్రమే తెలుసు అనుకున్న రహస్యం. ఆ రెండు క్షణాలు. వాడి ఒంటికి కూడా గుర్తున్నాయి.

ఆమె చారు గిన్నె టేబుల్ మీద పెట్టి, పెరుగు గిన్నె తీసుకుంది. వెళ్లిపోవాలని అనుకుంది. కాళ్లు మాత్రం అక్కడే నిలబడ్డాయి.

“నీ పెరుగు చిక్కగా ఉంది ఆంటీ,” అని రవి మళ్లీ గొంతు పెంచాడు, శ్రీను వినేలా. “నాది కూడా అంతే. మా ఇంట్లో తోడు పెడితే గడ్డ కట్టి, గిన్నె బోర్లించినా కింద పడదు. కావాలంటే ఎప్పుడైనా మీకు ఒక గిన్నెడు తెచ్చి ఇస్తా. రుచి చూస్తే మళ్లీ మళ్లీ అడుగుతారు.”

“ఎవరి పెరుగు వాళ్ల ఇంట్లోనే బాగుంటుంది బాబూ,” అంది నిర్మల, అతని పళ్లెంలో పెరుగు వేస్తూ. ఈసారి ఆమె గొంతులో వణుకు ఉంది. కానీ మాట పదునుగానే వచ్చింది. “బయటి తోడు తెచ్చి పెడితే మా గిన్నె పుల్లబడిపోతుంది. అయినా పెరుగు ఎంత చిక్కగా ఉన్నా, మజ్జిగ చిలికేవాడి కవ్వం గట్టిగా లేకపోతే వెన్న పైకి తేలదు.”

“కవ్వం సంగతి నాకు వదిలేయ్ ఆంటీ,” అని రవి నవ్వాడు. “నా కవ్వం తిప్పడం మొదలుపెడితే కుండ అడుగు దాకా కలిసిపోతుంది. వెన్న కాదు, కుండ మొత్తం పొంగి బయటికి కారుతుంది.”

“ఏంటి కవ్వం? కుండ? మా ఇంట్లో మిక్సీ ఉంది రా,” అని శ్రీను పాట ఆపి నవ్వాడు. తర్వాత నిర్మల వైపు తిరిగి, “ఏమే, ఎందుకు అలా ఎర్రబడిపోయావు? ముఖం అంతా చెమట,” అన్నాడు.

నిర్మల గుండె ఒక్కసారి కొట్టుకోవడం మానేసింది. “పొయ్యి దగ్గర ఇందాకటి నుంచి నిలబడ్డాను. వేడి,” అంది. కొంగుతో నుదురు తుడుచుకుంది.

“ఆంటీ చేసిన కారానికి నాకు కూడా చెమటలు పడుతున్నాయి అంకుల్,” అని రవి తన మెడ మీద చెమట చేత్తో తుడుచుకున్నాడు. “ఒంట్లో మొత్తం మంట పుట్టిస్తోంది ఈ కూర.”

“అది మా ఇంటి స్పెషల్ రా,” అని శ్రీను గర్వంగా అని, మళ్లీ కళ్లు మూసుకుని పాట అందుకున్నాడు. అతని తల ఒక పక్కకి వాలుతోంది. ఒక చేయి టేబుల్ మీద, ఇంకో చేయి ఒడిలో.

అప్పుడే రవి కదిలాడు.

అతను ఎడమ చేత్తో పెరుగన్నం కలుపుతూనే ఉన్నాడు. కుడి చేయి టేబుల్ కింద ఉంది. నిర్మల కళ్లు ఆ చేతి మీదే ఉన్నాయి. ఆ బొటనవేలు, చూపుడువేలు జీన్స్ బటన్ దగ్గరికి వెళ్లాయి. బటన్ విడిపోయింది. తర్వాత జిప్ పట్టు. అతను దాన్ని లాగలేదు. ఒక్క క్షణం ఆగి, ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు. అడుగుతున్నట్టు. ‘చూస్తావా?’ అని ఆ కళ్లు అడుగుతున్నాయి.

నిర్మల కళ్లు అతని కళ్ల నుంచి కిందికి, ఆ జిప్ దగ్గరికి, మళ్లీ పైకి వెళ్లాయి. ఆమె పక్కకి తిరగలేదు. అక్కడి నుంచి కదల్లేదు. పెరుగు గిన్నెని రెండు చేతులతో గుండెకి అదుముకుని, పెదవులు కొంచెం తెరుచుకుని అలాగే నిలబడింది. ఆమె మెడ దగ్గర నరం ఒకటి కొట్టుకుంటూ కనిపిస్తోంది. ఆ నిలబడటమే సమాధానం అని ఇద్దరికీ తెలుసు.

జిప్ నెమ్మదిగా కిందికి జారింది. ఫ్యాన్ శబ్దం, శ్రీను పాట మధ్యలో కూడా ఆ చిన్న పళ్ల గర్ర్ శబ్దం ఆమె చెవుల్లో పిడుగులా పడింది.

అతను నల్లని అండర్‌వేర్ అంచుని బొటనవేలితో కిందికి లాగాడు.

అది బయటికి దూకింది.

ఆమె కళ్ల ముందు, తన ఇంట్లో, తన డైనింగ్ టేబుల్ కింద, తన మొగుడికి జానెడు దూరంలో. ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగు టేబుల్ అంచు దాటి సగం మాత్రమే దాని మీద పడుతోంది. అయినా ఆమెకు ప్రతిదీ స్పష్టంగా కనిపించింది. పొడుగ్గా, లావుగా, ముదురు గోధుమ రంగులో, కింది వట్టల నుంచి పైకి ఉబ్బిన నీలి నరాలు చెట్టు వేర్లలా అల్లుకుని. చివర చర్మం వెనక్కి జారి, ఎర్రగా, నిగనిగలాడే గుండ్రని తల. ఆ తల మీది చిన్న చీలికలోంచి ఒక్క పారదర్శకమైన బొట్టు ఉబికి, వెలుగులో మంచు బిందువులా మెరుస్తోంది. అది అతని గుండె చప్పుడుకి అనుగుణంగా ఒక్కో దెబ్బకి పైకి ఎగురుతోంది. ఆ ఒడి నుంచి ఒక ఘాటైన, ఉప్పగా, మగతనంతో కూడిన వాసన పైకి లేచి, చారు ఇంగువ వాసనని కోసుకుంటూ ఆమె ముక్కుని తాకింది.

నిర్మల ఊపిరి తీయడం మర్చిపోయింది.

ఇన్నేళ్ల కాపురంలో ఆమె మొగుడిది కూడా ఇంత వెలుగులో, ఇంత దగ్గరగా ఎప్పుడూ చూడలేదు. చీకట్లో, దుప్పటి కింద, ఒక నిమిషం పని. ఆ రోజు ఫోన్ వీడియోలో చూసింది ఒక తెర మీద బొమ్మ. నాలుగో వీధిలో తగిలింది చీర మీదుగా, చీకట్లో. ఇది నిజం. ఇది పొంగుతోంది. ఇది ఊపిరి తీస్తోంది.

‘ఛీ… కళ్లు తిప్పుకో. నువ్వు ఇల్లాలివి. నీ మెడలో తాళి ఉంది. పక్కనే నీ మొగుడు కూర్చున్నాడు,’ అని ఒక గొంతు అరిచింది.

ఆమె కళ్లు తిరగలేదు.

‘ఒక్కసారి… ఒక్కసారి వేలితో తాకితే? ఎంత వేడిగా ఉంటుందో? ఆ నరాలు వేళ్ల కింద కొట్టుకుంటాయా? పిడికిట్లో పడుతుందా? పట్టదేమో. నా వేళ్లు చుట్టూ కలుస్తాయా?’ అని ఇంకో గొంతు గుసగుసలాడింది. ఆమె కుడి చేయి పెరుగు గిన్నె అంచు నుంచి ఒక అంగుళం కిందికి జారింది.

‘పట్టుకుందామా? వద్దా?’

ఆమె వేళ్లు గాల్లో వణుకుతున్నాయి. గిన్నె అడుగు తాకుతున్న మట్టి గాజులు చిన్నగా కిణకిణమన్నాయి.

‘పట్టుకుంటే ఇక వెనక్కి రాలేను. ఈ రోజు పట్టుకుంటే రేపు ఇంకోటి అడుగుతుంది ఈ ఒళ్లు. ఆ తర్వాత ఇంకోటి. పంతులు గారు అన్నారు, కట్ట గట్టిగా కడితే తెగుతుంది అని. కొంచెం దారి ఇస్తే? ఈ దారి ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుంది?’

‘వద్దు. పట్టుకోకు. చూడు చాలు. చూడటం తప్పు కాదు. ఆ రోజు స్ట్రీట్‌లైట్ కింద చూశావు. ఆ రోజు ఫోన్‌లో చూశావు. చూడటం వరకే.’

ఆమె చేయి మళ్లీ గిన్నె అంచుకి వెళ్లి, గట్టిగా పట్టుకుంది. వేళ్ల కణుపులు తెల్లబడ్డాయి. కానీ కళ్లు మాత్రం ఆ ఎర్రని తల మీదే.

రవి ఆమె చేయి కదలడం చూశాడు. అది వెనక్కి వెళ్లడం కూడా చూశాడు. అతను ఆమె చేయి కోసం చేయి చాచలేదు. ఆ చేతి వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో వెటకారం లేదు. ఆటపట్టింపు ఉంది. ‘సరే, నీ ఇష్టం,’ అన్నట్టు. తర్వాత తన కుడి అరచేతిని ఆ మొడ్డ చుట్టూ బిగించాడు.

అతను కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.

నెమ్మదిగా. ముందు చర్మాన్ని కొన మీదుగా ముందుకి లాగి, మళ్లీ వెనక్కి వట్టల దాకా దించుతూ. ఒక్కో ఊపుకీ ఆ ఎర్రని తల చర్మంలోంచి బయటికి తొంగిచూసి, మళ్లీ దాక్కుంటోంది. కొన మీది తడి అతని అరచేతికి అంటుకుని, ఒక్కో ఊపుకీ చిన్నగా చిప్ చిప్ మనే తడి శబ్దం. ఆ శబ్దం శ్రీను పాటలోని రాగం తప్పిన చోట్లలో మాత్రమే నిర్మల చెవికి స్పష్టంగా తగులుతోంది.

“చూడు ఆంటీ,” అని రవి పెదవులు దాదాపు కదలకుండా గుసగుసలాడాడు. ఎడమ చేత్తో పెరుగన్నం ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుంటూనే. “ఇది నీ కోసమే ఇలా కొట్టుకుంటోంది. నువ్వు చూస్తుంటే నా చేయి నాది కాదనిపిస్తోంది. నీ అరచేయి అనుకుంటున్నా. నీ ఆ నిండు వేళ్లు, ఆ మట్టి గాజులు. గాజుల గలగల వింటూ కొట్టుకోవాలని ఎన్ని రాత్రులు కలలు కన్నానో.”

నిర్మల తొడల మధ్య ఏదో పగిలినట్టు అయింది. వెచ్చని తడి ఒక్కసారిగా లంగాని తడిపేసింది. ఆమె రెండు తొడలనీ చీర లోపల గట్టిగా నొక్కుకుంది. ఆ నొక్కుడుకి ఆ తడి ఇంకా పైకి, లోపలికి జారింది. ఆమె మోకాళ్లు ఒక్కసారి వణికాయి. పెరుగు గిన్నె మీద వేళ్లు జారాయి.

“నీ పూకు ఇప్పుడు ఎలా ఉందో నాకు తెలుసు ఆంటీ,” అని రవి కొనసాగించాడు. ఊపు వేగం కొంచెం పెరిగింది. “నీ కాళ్లు నొక్కుకుంటున్నావు చూడు. అక్కడ కారిపోతోంది కదా? ఆ రసం వాసన ఇక్కడికి వస్తోంది నాకు. చారు వాసనలో కూడా. ఆ రాత్రి నుంచి ఆ వాసన నా ముక్కులోనే ఉంది.”

“నోరు ముయ్యి,” అని నిర్మల గుసగుసలాడింది. ఆ మాటలో కోపం లేదు. వణుకు ఉంది. ఆమె కళ్లు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి. “నీ మొడ్డకి సిగ్గు లేదు. నీకూ లేదు. మా ఇంట్లో, మా టేబుల్ కింద…”

“సిగ్గు ఉంటే నీ ఇంటి దాకా వచ్చేవాణ్ణా ఆంటీ?” అని అతను నవ్వాడు. “నీకూ లేదు. ఉంటే ఇప్పటికి వంటింట్లోకి పారిపోయేదానివి. నిలబడి చూస్తున్నావు. కళ్లు ఆర్పకుండా.”

ఠంగ్!

శ్రీను చేతిలోంచి చెంచా జారి నేల మీద పడి, గిర్రున తిరుగుతూ టేబుల్ కింద రవి కుర్చీ వైపు దొర్లింది.

“అరెరె… చెంచా…” అని శ్రీను తూలుతూ కుర్చీలోంచి కిందికి వంగబోయాడు. అతని తల టేబుల్ అంచు కిందికి దిగుతోంది.

నిర్మల రక్తం గడ్డ కట్టింది. ఆమె పెరుగు గిన్నెని టేబుల్ మీద దబ్బున పెట్టి, శ్రీను కంటే ముందే నేల మీదికి ఒంగి, చెంచాని లాక్కుంది. ఆమె ఒంగిన చోటు రవి మోకాలి పక్కనే. ఆమె ముఖం ఆ ఒడికి ఒక్క జానెడు దూరంలో ఉంది. అంత దగ్గరగా ఆ వాసన ఆమె ముక్కుని, నోటిని ఒక్కసారిగా నింపేసింది. వేడి. ఆ వేడి ఆమె చెంపకి తగులుతోంది. ఆ మొడ్డ రవి పిడికిట్లో ఆమె కళ్ల ముందే ఒక్కసారి ఎగిరింది.

ఒక్క క్షణం. ఒకే ఒక్క క్షణం ఆమె అలాగే శిలలా ఉండిపోయింది.

తర్వాత లేచి నిలబడింది. చెంచా శ్రీను చేతిలో పెట్టింది. “కూర్చోండి. పడిపోతారు,” అని అతని భుజం పట్టి కుర్చీలోకి నొక్కింది. ఆమె చేయి వణుకుతోందని శ్రీను గమనించలేదు.

“నువ్వు లేకపోతే నేనేమైపోతానో,” అని శ్రీను ఆమె చేతిని తట్టి, మళ్లీ నవ్వాడు. “రవీ, చూశావా? ఇది నా బంగారం.”

“చూశా అంకుల్. బంగారమే,” అన్నాడు రవి. గొంతు బిగుసుకుంది. అతని కుడి చేయి టేబుల్ కింద ఇప్పుడు వేగంగా కదులుతోంది. భుజం చిన్నగా ఊగుతోంది.

“ఏంటి రవీ, అలా ఊగుతున్నావు?” అని శ్రీను అడిగాడు.

“దోమ కుట్టింది అంకుల్ తొడ మీద. గోక్కుంటున్నా. మీ ఇంట్లో దోమలు పెద్దవి,” అన్నాడు రవి, పళ్లు బిగించి నవ్వుతూ.

“ఆఁ, వెనక కాలువ ఉంది రా. రాత్రయితే దోమలు ఏనుగుల్లా వస్తాయి,” అని శ్రీను నవ్వి, మళ్లీ పాట అందుకున్నాడు.

నిర్మల రవి పక్కనే నిలబడి ఉంది. ఈసారి ఆమె చూపు దాచుకోలేదు. అతని పిడికిలి వేగంగా పైకీ కిందికీ. ఆ ఎర్రని తల ఇంకా ఉబ్బి, ముదురు ఊదా రంగులోకి మారుతోంది. అతని తొడల కండలు జీన్స్ లోపల బిగుసుకుంటున్నాయి. పెరుగన్నం కలుపుతున్న ఎడమ చేయి ఆగిపోయింది. అతని ముక్కు పుటాలు విచ్చుకున్నాయి. నుదుటి మీద చెమట బొట్లు ట్యూబ్‌లైట్‌లో మెరుస్తున్నాయి.

“ఆంటీ…” అని అతను ఊపిరి మధ్య గుసగుసలాడాడు. “వస్తోంది… నువ్వు చూస్తుండగానే… కళ్లు తిప్పకు… ఒక్కసారి నీ పెదవి కొరుక్కో… ఆఁ… అదే… అలాగే…”

ఆమెకు తెలియకుండానే ఆమె కింది పెదవి పళ్ల మధ్యకి వెళ్లింది.

రవి జేబులోంచి ఎడమ చేత్తో ఒక చేతిరుమాలు లాగి టేబుల్ కిందికి దించాడు. అతని నడుము ఒక్కసారి కుర్చీలోంచి పైకి లేచింది. పళ్ల మధ్య నుంచి “స్స్…హ్…” అనే అణిచిపెట్టిన ఊపిరి. ఆ మొడ్డ అతని పిడికిట్లో ఒకసారి, రెండుసార్లు, మూడుసార్లు ఎగిరి, చిక్కని తెల్లని ధారలు ఆ రుమాలులోకి చిమ్మాయి. ఒక చుక్క రుమాలు అంచు దాటి అతని జీన్స్ మీద, ఇంకో చుక్క నేల మీద, సరిగ్గా నిర్మల కాలి బొటనవేలి పక్కన పడింది. ఆ చుక్క వెచ్చగా ఆమె చర్మానికి అంటుకుంది.

గుడిలో పంతులు గారు చెప్పిన అభిషేకం మాట ఆమె మెదడులో మెరుపులా మెరిసింది. ‘పై నుంచి కిందికి ధారగా, ఆపకుండా… ఎంత చిక్కగా ఉంటే అంత ఫలితం…’ ఆమెకు ఒక్కసారిగా నవ్వాలో, ఏడవాలో, ఆ గుడికే మళ్లీ పరిగెత్తి వెళ్లి తల బాదుకోవాలో అర్థం కాలేదు.

ఆ వాసన. చిక్కగా, ఉప్పగా, ఘాటుగా. చారు వాసనని, నెయ్యి వాసనని, ఇంటి వాసనని తోసేసి గాలి నిండా పరుచుకుంది.

శ్రీను ముక్కు ఎగబీల్చాడు. “ఏంటే ఏదో వాసన? పెరుగు పులిసిందా?”

నిర్మల గుండె మళ్లీ ఆగింది. “పొద్దుటి పెరుగు. పులిసిందేమో. రేపు పారబోస్తా,” అంది. గొంతు ఆమెకే వేరే ఆడదానిదిలా వినిపించింది.

రవి రుమాలుని ముడిచి జేబులోకి తోసుకున్నాడు. జిప్ నెమ్మదిగా పైకి లాగాడు. కుర్చీలో వెనక్కి వాలి ఒక పెద్ద ఊపిరి వదిలాడు. ఆ ఊపిరితో అతని ఛాతీ కిందికి దిగింది. అతను శ్రీను వైపు చూసి నవ్వాడు. “అంకుల్, కడుపు నిండిపోయింది. ఇంత తృప్తిగా ఎప్పుడూ తినలేదు.”

“అదీ! మా ఇంటి భోజనం అంటే అలాగే ఉంటుంది రా,” అని శ్రీను గర్వంగా అతని వీపు మీద చరిచాడు.

నిర్మల కాలి వేలి పక్కన నేల మీద ఆ తెల్లని చుక్క ఇంకా మెరుస్తోంది. ఆమె కాలితో చీర అంచుని దాని మీదికి జరిపి కప్పేసింది. ఆ గుడ్డ కింద అది తడిగా, జిగటగా తెలుస్తోంది. ఆమె కాలు తీయలేదు.

ఆమె కళ్లు గోడ గడియారం మీద పడ్డాయి. పదకొండుంబావు. ఆ ముల్లుని చూడగానే ఆమె ఉలిక్కిపడింది. ‘పన్నెండున్నర. జానకి. ఇంకా గంటంబావు,’ అని లెక్క తనంతట తనే మొదలైంది.

రవి లేచి పెరట్లో సింకు దగ్గర చేయి కడుక్కోవడానికి వెళ్లాడు. పంపు నీళ్ల శబ్దం. నిర్మల టేబుల్ దగ్గరే నిలబడింది. ఆమె ఒళ్లంతా చెమట. జాకెట్ వీపుకి అతుక్కుపోయింది. లంగా తొడలకి అతుక్కుంది. ఆమె ఎవరి కంటా పడకుండా పళ్లేలు ఎత్తుతున్నట్టు నటిస్తూ, ఒక్కసారి కాళ్లు కదిలించింది. ఆ తడి తొడల మధ్య జారి, ఆమె పూపెదాలు ఒకదానికొకటి అంటుకుని విడిపోతున్నట్టు తెలిసింది. ఆమె పళ్లేన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది.

“ఏమే…” అని శ్రీను సోఫా వైపు తూలుతూ నడిచి, దాని మీద వెల్లకిలా పడిపోయాడు. ఒక కాలు కిందికి వేలాడుతోంది. “రవికి… తాంబూలం ఇవ్వు. మా ఇంటి ఆనవాయితీ రా రవీ. తాంబూలం లేకుండా అతిథిని పంపం. గేటు దాకా సాగనంపవే. గేటు గడియ వేసుకో. జానకి… దగ్గర… తాళం చెవి…” అని అతని మాటలు గురకలోకి కరిగిపోయాయి.

‘తాంబూలం ఇచ్చి పంపు.’ పంతులు గారి మాట, మొగుడి నోట్లోంచి. నిర్మల ఒక్క క్షణం కళ్లు మూసుకుంది.

ఆమె దేవుడి గూటి పక్కన ఉన్న పళ్లెంలోంచి రెండు తమలపాకులు తీసింది. వాటి మధ్య కొంచెం సున్నం రాసి, వక్కపొడి, రెండు యాలకులు పెట్టి మడిచింది. ఆమె వేళ్లు మడిచే ఆ పని ఎన్నేళ్లుగానో చేస్తున్నాయి. ఈ రోజు మాత్రం ఆకు రెండుసార్లు చిరిగింది.

రవి చేతులు తుడుచుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చాడు. సోఫా మీద గురక పెడుతున్న శ్రీను వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు. తర్వాత నిర్మల వైపు.

ఆమె తాంబూలం పట్టుకుని గుమ్మం వైపు నడిచింది. అతను వెనకాలే.

వరండా బల్బు ఆమె ఎప్పుడో ఆర్పేసింది. బయట చీకటి. ఎదురు వీధి దీపం వెలుగు వేప కొమ్మల సందుల్లోంచి వరండా గచ్చు మీద ముక్కలు ముక్కలుగా పడుతోంది. గాలికి కొమ్మలు కదిలినప్పుడల్లా ఆ వెలుగు ముక్కలు నేల మీద అటూ ఇటూ పాకుతున్నాయి. పక్కింటి పెరట్లో విరిసిన రాత్రి మల్లెల వాసన. కాలువ వైపు నుంచి కప్పల బెకబెక. ఎక్కడో దూరంగా మండపం సన్నాయి సన్నగా. జానకి ఆ సన్నాయి దగ్గరే ఉంది.

గేటు దగ్గర R15 చీకట్లో నల్లగా మెరుస్తోంది.

నిర్మల గేటు ముందు ఆగి, తాంబూలం అతని వైపు చాచింది. “తీసుకో. ఆయన చెప్పారు.”

రవి తాంబూలం తీసుకున్నాడు. ఆకు తీసుకునేటప్పుడు అతని వేళ్లు ఆమె వేళ్లని తాకాయి. అతను వెంటనే వదల్లేదు. ఆకుతో పాటు ఆమె వేళ్లని కూడా తన అరచేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతని చేయి ఇంకా పంపు నీళ్లకి చల్లగా, తడిగా ఉంది. ఆమె చేయి వేడిగా ఉంది.

“ఆయన చెప్పారనే ఇచ్చావా ఆంటీ?” అని అతను గుసగుసలాడాడు.

ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు. చేయి కూడా లాక్కోలేదు. ఆమె మట్టి గాజులు అతని మణికట్టు మీది స్టీలు కడియానికి తగిలి చిన్నగా టంగుమన్నాయి.

అతను ఒక అడుగు దగ్గరికి వచ్చాడు. ఆమె వెనక్కి జరగలేదు. ఇంకో అడుగు. ఇప్పుడు అతని ఊపిరి ఆమె నుదుటి మీద పడుతోంది. బ్రాందీ, సిగరెట్, ఇప్పుడు నోట్లో వేసుకున్న యాలకుల వాసన. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధిలో మెడ వెనక పడిన అదే ఊపిరి. ఈసారి వెనక నుంచి కాదు. ఎదురుగా. ఆమె ముఖం ముందు.

అతను ఆగాడు. ఆమె పెదవులకి అంగుళం దూరంలో. కదల్లేదు.

“వద్దంటే ఆగుతా ఆంటీ,” అన్నాడు. గుసగుసగా. “ఆ రోజు చెప్పాను కదా. బలవంతం నాకు ఇష్టం లేదు. ఒక్క మాట చెప్పు. వెళ్లిపోతా.”

నిర్మల నోరు తెరిచింది. ‘వద్దు’ అనే మాట గొంతు దాకా వచ్చింది. ఆమె దాన్ని అక్కడే పట్టుకుని చూసింది. ఆ మాటని బయటికి పంపాలా వద్దా అని ఒక్క క్షణం తూకం వేసింది. ఆ తూకంలో ఒక పక్క తాళి, పెళ్లి ఫోటో, సోఫా మీద గురక, పన్నెండున్నరకి గేటు తీసే కూతురు. ఇంకో పక్క అద్దంలో చూసిన తన ఒళ్లు, ఇన్నేళ్ల చీకటి రాత్రులు, టేబుల్ కింద పాకిన ఆ పాదం, కాలి వేలి పక్కన పడిన ఆ వెచ్చని చుక్క.

తూకం ఒక వైపుకి ఒరిగింది. ఆ మాట బయటికి రాలేదు. రావాలని ఆమె కోరుకోలేదు. ఆమె కళ్లు నెమ్మదిగా మూసుకున్నాయి. ముఖం తనంతట తనే ఒక వెంట్రుకవాసి పైకి లేచింది.

రవి పెదవులు ఆమె పెదవుల మీద ఆనాయి.

ముందు మెత్తగా. అడుగుతున్నట్టు. ఆమె పెదవులు బిగుసుకుని ఉన్నాయి. అతను ఆగాడు. ఆమె వెనక్కి జరగలేదు. అతని కింది పెదవి ఆమె కింది పెదవిని నెమ్మదిగా తన పెదవుల మధ్యకి తీసుకుని చప్పరించింది. అతని నాలుక కొన ఆమె పెదవుల సందుని తడిమింది.

ఆమె పెదవులు విడిపోయాయి.

అతని నాలుక లోపలికి జారింది. యాలకుల తీపి, సిగరెట్ చేదు, బ్రాందీ ఘాటు. ఆమె నోట్లో ఎప్పుడూ తెలియని రుచులు. ఆమె చేతులు ఎక్కడ పెట్టాలో తెలియక గాల్లో ఆగి, చివరికి అతని టీషర్ట్ ఛాతీ దగ్గర గుడ్డని పిడికిట్లో పట్టుకున్నాయి. నెట్టడానికి కాదు. పట్టుకోవడానికి. అతని ఒక చేయి ఆమె వీపు మీద, ఊడిన హుక్కు దగ్గర తెరుచుకున్న చర్మాన్ని తాకింది. ఆ తాకుడుకి ఆమె వెన్నెముక వెంట ఒక వణుకు కింది దాకా పరుగెత్తింది. ఆమె ఒళ్లు అతని వైపు ఒరిగింది. సళ్లు అతని ఛాతీకి నొక్కుకున్నాయి. అతని గుండె చప్పుడు ఆమె గుండెల మీద తెలుస్తోంది.

ఆమె తొడల మధ్య ఇందాకటి తడి ఇప్పుడు కారుతోంది. లంగా దాటి లోపలి తొడల మీదుగా ఒక వెచ్చని దారం మోకాలి వైపు జారుతున్నట్టు తెలుస్తోంది. ఆమె మోకాళ్లు వంగిపోతున్నాయి. అతని ఛాతీ మీది గుడ్డని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఎంతసేపు అలా ఉన్నారో ఆమెకు తెలియదు. వేప కొమ్మలు గాలికి ఊగాయి. వెలుగు ముక్కలు వాళ్ల ముఖాల మీదుగా పాకి వెళ్లాయి. సన్నాయి ఆగిపోయింది. ఇంట్లోంచి శ్రీను గురక ఒక్కసారి ఆగి, మళ్లీ మొదలైంది.

ఆ గురక విరామానికే రవి నెమ్మదిగా పెదవులు విడదీశాడు. ఇద్దరి పెదవుల మధ్య ఒక సన్నని తడి తీగ సాగి తెగింది. అతను ఆమె నుదుటి మీద తన నుదురు ఆనించి ఒక్క క్షణం ఊపిరి తీసుకున్నాడు.

“తాంబూలం కంటే ఇదే తియ్యగా ఉంది ఆంటీ,” అని గుసగుసలాడాడు.

అతను వెనక్కి జరిగాడు. గేటు తీసి, బైక్ దగ్గరికి వెళ్లి, స్టార్ట్ చేయకుండానే స్టాండ్ తీసి, వీధి మలుపు దాకా తోసుకుంటూ వెళ్లాడు. మలుపు దాటాక ఇంజిన్ గుర్రుమంది. ఆ శబ్దం దూరమైంది. చీకట్లో ఎరుపు టెయిల్‌లైట్ ఒక్క క్షణం మెరిసి మాయమైంది.

నిర్మల గేటు పట్టుకుని నిలబడింది. ఇనుప గేటు చల్లగా ఉంది. ఆమె పెదవులు వాచినట్టు, కాలుతున్నట్టు ఉన్నాయి. నాలుక మీద ఇంకా యాలకుల తీపి, సిగరెట్ చేదు. చేతి వేళ్లు ఇంకా అతని టీషర్ట్ పట్టుకున్న ఆకారంలోనే ముడుచుకుని ఉన్నాయి. తొడల మధ్య తడి చల్లబడుతూ చర్మానికి అంటుకుంటోంది. కాలి వేలి పక్కన ఆ చుక్క ఎండిపోయిన చోట చర్మం బిగుసుకుంది.

ఆమె చేయి మెడలోని తాళి దగ్గరికి వెళ్లింది. పట్టుకుంది. ఈసారి పిడికిట్లో బిగించలేదు. వేళ్ల మధ్య వదులుగా ఉంచింది.

ఇంట్లోంచి శ్రీను గురక. దూరంగా మండపంలో మళ్లీ మొదలైన సన్నాయి. గోడ గడియారం ముల్లు పన్నెండున్నర వైపు పాకుతోంది.

‘పంతులు గారు ఆనకట్టకి కొంచెం దారి ఇవ్వమన్నారు. నేను దారి ఇవ్వలేదు. తలుపే తీశాను. అన్నం పెట్టాను, తాంబూలం ఇచ్చాను, చివరికి నా పెదవులు కూడా ఇచ్చాను. వద్దంటే ఆగుతానన్నాడు వాడు. యాభై ఏళ్లుగా అందరికీ సరే అంటూ బతికిన ఈ నోరు, ఈ రాత్రి మొదటిసారి నా కోసం మౌనంగా ఉండిపోయింది.’

[appalapradeep]

Super update

[12345677889]

శుక్రవారం పొద్దున ఆరింటికి నిర్మల ముఖం కడుక్కుని, వాష్‌బేసిన్ పైన ఉన్న చిన్న అద్దం ముందు ఆగిపోయింది. కింది పెదవి ఇంకా కొంచెం ఉబ్బి ఉంది. వేలితో తాకగానే రాత్రి గేటు దగ్గరి యాలకుల తీపి మళ్లీ నాలుక మీదికి వచ్చినట్టు అనిపించింది.

అద్దం పక్క అరలో రాత్రి జానకి పెళ్లి నుంచి వచ్చి పెట్టిన లేత గులాబీ రంగు లిప్‌స్టిక్ ఉంది. యాభై ఏళ్లలో ఆమె పెదవులకి తాంబూలం ఎరుపు తప్ప ఇంకే రంగూ తగలలేదు. మూత తీసి, వణుకుతున్న చేత్తో రెండు పెదవుల మీదా ఒక్కసారి రాసుకుంది. అద్దంలో ఆ పెదవులు ఎవరో పరాయి ఆడదానివిలా మెరిశాయి.

హాల్లో సోఫా మీద శ్రీను గురక ఆగి, అతను పక్కకి ఒరిగిన చప్పుడు వచ్చింది. నిర్మల గబుక్కున కొంగు కొసతో పెదవులు గట్టిగా తుడిచేసి, లిప్‌స్టిక్‌ని ఉన్న చోటే పెట్టింది. కొంగు అంచున మిగిలిన గులాబీ మరకని కుచ్చిళ్ల లోపలికి దోపుకుని వంటింట్లోకి నడిచింది.

తొమ్మిదిన్నరకి జానకి ఆఫీసుకి బయలుదేరుతుంటే గేటు ముందు శ్రీనివాస్ బైక్ ఆగింది. నైట్ డ్యూటీ నుంచి వచ్చాడు. బైక్ దిగేటప్పుడు ఒక చేయి నడుము వెనక పెట్టుకుని, కాలు మెల్లగా అటు తిప్పాడు. దిగాక ఒక్క క్షణం అలాగే నిలబడి, పళ్ల మధ్య నుంచి గాలి పీల్చాడు. జానకి కారు డోర్ పట్టుకుని ఆ నడకని చూసింది. ఏమీ అడగలేదు. అతను కూడా “వచ్చా” అని ఒక్క మాట అని, తినకుండానే గదిలోకి వెళ్లి బోర్లా పడుకున్నాడు.

మధ్యాహ్నం ఒకటిన్నరకి జానకి భోజనానికి ఇంటికి వచ్చింది. శ్రీనివాస్ అప్పుడే లేచి మంచం అంచున కూర్చుని ఉన్నాడు. కూర్చోవడం కూడా సరిగ్గా లేదు. ఒక తొడ మీదే బరువు పెట్టి, రెండు చేతులూ పరుపు మీద ఆనించి, ఒళ్లు ముందుకి వంచి ఉన్నాడు.

“జానకీ, తిరిగి ఆఫీసుకి వెళ్తూ నన్ను సెంటర్‌లో మెడికల్ షాప్ దగ్గర దింపవా? నడుము పట్టేసింది. బైక్ మీద కూర్చుంటే వెన్నులోకి ఏదో పొడిచినట్టు ఉంది,” అన్నాడు.

‘నొప్పి నడుముకేనా? ఇంకా కిందికా?’ అనే ప్రశ్న జానకి నాలుక చివర దాకా వచ్చి ఆగింది. ఆమె చేతిలోని నీళ్ల గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టి, “సరే, పదండి. అన్నం తిని వస్తా,” అంది.

రెండుంబావుకి ఊరి సెంటర్ ఎండకి తెల్లగా మెరుస్తోంది. బస్ షెల్టర్ రేకుల మీద నుంచి వేడి ఆవిర్లు లేస్తున్నాయి. టీ కొట్టు ముందు బెంచీ మీద ముగ్గురు ముసలాళ్లు గ్లాసులు పట్టుకుని కూర్చున్నారు. అరటిపళ్ల బండి మీద ఈగలు ముసురుతున్నాయి. ఆటో స్టాండ్‌లో డ్రైవర్లు నీడ కోసం ఆటోల్లోనే కాళ్లు బయటికి పెట్టి పడుకున్నారు. మెడికల్ షాప్ అద్దాల తలుపు మీద ఎండ పడి కళ్లకి గుచ్చుకుంటోంది.

జానకి కారుని ఎదురుగా ఉన్న చింతచెట్టు నీడలో ఆపింది. ఇంజిన్ ఆపకుండా AC అలాగే ఉంచింది. కిటికీ అద్దం సగం దించింది. శ్రీనివాస్ కారు దిగి, మోకాళ్లు వంచకుండా, ఒక్కో అడుగు జాగ్రత్తగా వేస్తూ షాప్ మెట్లు ఎక్కాడు. జానకి స్టీరింగ్ మీద వేళ్లతో తాళం వేస్తూ ఆ వీపు వైపే చూసింది.

అప్పుడే వెనక నుంచి ఒక చప్పుడు వచ్చింది.

తప్… తప్… తప్…

రెండు అరచేతులు బలంగా ఒకదానికొకటి కొట్టుకునే చప్పుడు. ప్రతి చప్పట్తో పాటు గాజుల గలగల. జానకి వేళ్లు స్టీరింగ్ మీద ఆగిపోయాయి. ఆ గలగల ఆమెకి కొత్త కాదు. గోడౌన్ చీకట్లో, గోనెసంచుల మీద, ఒక మగాడి తొడలకి తగిలి తగిలి మోగిన గాజులు. ఆ చప్పుడు ఆ రోజు పాత గోడల మధ్య ఎలా తిరిగి తిరిగి మోగిందో ఆమె చెవులకి ఇంకా గుర్తుంది.

తర్వాత ఒక గొంతు. బొంగురుగా, మగ గొంతులా లోతుగా, కానీ ఆడవాళ్లలా సాగదీస్తూ. “ఏం సేటూ, శుక్రవారం పొద్దున్నే బోణీ నా చేతుల మీదుగా కానివ్వు. నీ గల్లా పెట్టె నిండిపోతుంది.”

జానకి సైడ్ అద్దంలోకి చూసింది. ముందు చీర కనిపించింది. చిలకపచ్చ రంగు నూలు చీర, ఎర్రని జాకెట్. తర్వాత చేతులు. మోచేతుల దాకా ఆకుపచ్చ, ఎరుపు మట్టి గాజులు. ఆ చేతులు పక్కనున్న ఫ్యాన్సీ కొట్టు ముందు ఆగి మళ్లీ చప్పట్లు కొట్టాయి. కొట్టు వాడు గబగబా గల్లాలోంచి ఒక పది రూపాయల నోటు తీసి చేతిలో పెట్టాడు. ఆ నోటుని కళ్లకి అద్దుకుని, ఆ మనిషి వెనక్కి తిరిగింది.

అప్పుడు ముఖం కనిపించింది. నుదుటి మీద పెద్ద కుంకుమ బొట్టు, కాటుక పెట్టిన కళ్లు, తాంబూలం మరకలతో ఎర్రబడిన పళ్లు, పెదవులకి ముదురు ఎరుపు రంగు.

జానకి వీపు సీటుకి అతుక్కుపోయింది. గాజుల కొజ్జా.

ఆ రోజు ఆ పైకప్పు రంధ్రం నుంచి పడిన ఎండలో ఈ ముఖాన్నే చూసింది. ఈ చేతులే శ్రీనివాస్ జుట్టు బిగించి పట్టుకున్నాయి. ఈ గొంతే “మింగరా, ఒక్క చుక్క కూడా ఒలకనివ్వకు” అని ఆజ్ఞ వేసింది. ఆమె ఒడిలో పెట్టుకున్న హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ని రెండు చేతులతో పట్టుకుంది. గోళ్లు తోలు మీద గుచ్చుకున్నాయి.

అదే క్షణంలో మెడికల్ షాప్ తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీనివాస్ చేతిలో ఒక చిన్న ప్లాస్టిక్ కవర్‌తో మెట్టు దిగుతున్నాడు.

కొజ్జా అతన్ని చూడగానే రెండు చేతులూ గాల్లోకి ఎత్తి గట్టిగా చరిచింది. “అయ్యయ్యో! ఎవరే ఇది! మా బావ! పట్టపగలు బావ ముఖం చూశానంటే ఈ రోజు నా పంట పండినట్టే!”

శ్రీనివాస్ మెట్టు మీదే ఆగిపోయాడు. అతని ముఖంలోంచి రంగు ఒక్కసారిగా జారిపోయింది. చేతిలోని కవర్ కిర్రుమని నలిగింది. అతని కళ్లు ముందు కొజ్జా మీద, వెంటనే చింతచెట్టు కింది కారు మీద పడ్డాయి.

టీ కొట్టు బెంచీ మీది ముసలాళ్లు గ్లాసులు ఆపి ఇటు తిరిగారు. ఒక ఆటో డ్రైవర్ పడుకున్న చోటు నుంచే తల పైకి ఎత్తాడు.

కొజ్జా ఊపుతూ, తుళ్లుతూ దగ్గరికి వచ్చింది. “ఏం బావా, రాత్రి డ్యూటీ అయిపోయిందా? ముఖం చూస్తే రాత్రంతా కంటి మీద కునుకు లేనట్టుంది. ఏం కొన్నావు?” అంటూ అతని చేతిలోని కవర్ లాక్కుని లోపలికి తొంగిచూసింది. “నొప్పి బామా? ఎక్కడ నొప్పి బావా? నడుముకా, నడుము కిందికా?”

టీ కొట్టు దగ్గర ఒకడు కిసుక్కున నవ్వాడు.

జానకి కడుపులో ఏదో మెలిపెట్టింది. ఇందాక మంచం దగ్గర తన నాలుక మీద ఆగిపోయిన ప్రశ్న. అదే ప్రశ్న ఇప్పుడు నడి సెంటర్‌లో, అందరి ముందు, ఈ కొజ్జా నోట్లోంచి వచ్చింది.

“నోరు ముయ్యి. ఇవ్వు ఇటు,” అని శ్రీనివాస్ కవర్ లాక్కున్నాడు. గొంతు తగ్గించి, పళ్ల మధ్య నుంచి అన్నాడు. “ఇక్కడేం పని నీకు? వెళ్లు అవతలికి.”

కొజ్జా అతని చూపు ఎటు వెళ్తోందో గమనించింది. ఆమె కళ్లు కూడా కారు వైపు తిరిగాయి. ఒక్క క్షణం కనుబొమ్మలు పైకి లేచాయి. తర్వాత పెదవుల మీద ఒక పెద్ద నవ్వు విచ్చుకుంది.

“ఓహో… కారులో ఎవరు బావా? అక్కేనా?”

శ్రీనివాస్ ఏదో అనేలోపే ఆమె కారు దగ్గరికి వచ్చేసింది. కిటికీ అంచు మీద చేయి ఆనించి లోపలికి వంగింది. గాజులు కారు డోర్‌కి తగిలి గలగలమన్నాయి. మల్లెపూల నూనె, తాంబూలం, ఎండలో తిరిగిన చెమట కలిసిన ఘాటైన వాసన AC చల్లదనాన్ని కోసుకుంటూ లోపలికి వచ్చింది.

[12345677889]

నమస్తే అక్కా,” అని కొజ్జా రెండు చేతులూ జోడించింది.

జానకి గొంతు సర్దుకుంది. “నమస్తే,” అంది. ముఖం మీద ఆఫీసులో దరఖాస్తుదారులకి ఇచ్చే మామూలు నవ్వు తెచ్చుకుంది.

కొజ్జా ఆమెని తల నుంచి ఒడి దాకా మెల్లగా చూసింది. ఆ చూపు జాకెట్ దగ్గర కొంచెం ఎక్కువసేపు ఆగింది. “అబ్బా… బావ చెప్తుంటే ఏదో గొప్పలు అనుకున్నా. నిజంగానే అక్క నిండు బిందెలా ఉంది. బిందె కూడా ఒకటి కాదు, రెండు,” అని కళ్లు తిప్పి నవ్వింది.

“ఏయ్!” అని శ్రీనివాస్ వెనక నుంచి అరిచాడు. ఆ అరుపు అతను అనుకున్నదానికంటే పెద్దగా వచ్చింది. టీ కొట్టు దగ్గర ముసలాళ్లు మళ్లీ ఇటు చూశారు.

జానకి వేళ్లు బ్యాగ్ పట్టీ మీద బిగుసుకున్నాయి. ‘బిందెలు.’ ఆ మాట ఆమెకి కొత్త కాదు. గోడౌన్‌లో కొజ్జా మొడ్డ మీద కూర్చుని ఊగుతూ, బిచ్చగాడి ముందు శ్రీనివాస్ నోట్లోంచి వచ్చిన మాట. ‘సళ్లు రెండూ రెండు బిందెలంత బరువు, జాకెట్‌లో పట్టక పొంగుతుంటాయి.’ తన ఒంటిని తన మొగుడు కొజ్జాల ముందు తూకం వేసి అమ్మినట్టు చెప్పిన మాట. ఆ మాట ఇప్పుడు నడి రోడ్డు మీద తన ముఖం ముందుకే తిరిగి వచ్చింది.

ఆమె ముఖంలో ఏ మార్పూ రానివ్వలేదు. అమాయకంగా కళ్లు పెద్దవి చేసింది. “ఆయన నా గురించి మీకు చెప్తుంటారా?” అని అడిగింది.

“చెప్పడమా అక్కా!” అని కొజ్జా చేత్తో గుండె మీద కొట్టుకుంది. “మా పేట దగ్గరికి బీట్‌కి వచ్చినప్పుడల్లా అక్క సంగతే. ‘నా పెళ్లాం పొద్దున్నే తలస్నానం చేసి పూజ చేస్తుంది, పతివ్రత’ అని తెగ పొగుడుతాడు. పొగిడేది అంతా ఇక్కడ, నోటితోనే,” అని తన నోటి మీద వేలు పెట్టి చూపించింది.

“వీళ్ల పేటలో గొడవలు అయితే స్టేషన్‌కి కంప్లైంట్ ఇవ్వడానికి వస్తుంటారు,” అని శ్రీనివాస్ గబగబా కారు దగ్గరికి వచ్చి జానకికి చెప్పాడు. నుదుటి మీద చెమట బొట్లు కళ్ల పక్కగా జారుతున్నాయి. “అలా పరిచయం. అంతే.”

“అవునక్కా. మాకు ఏ కష్టం వచ్చినా బావే దిక్కు,” అని కొజ్జా అతని మాటని అందుకుంది. “ఎంత రాత్రైనా పిలిస్తే చాలు, ఖాకీ వేసుకుని పరిగెత్తుకుంటూ వస్తాడు. బావకి డ్యూటీ కంటే మా దగ్గరే ఎక్కువ పని.” మళ్లీ చప్పట్లు.

“అలాగా,” అంది జానకి, నవ్వుతూ. “మంచిదే. ఇంట్లో మాత్రం ఈయన రాత్రి పూట పరిగెత్తడం కాదు కదా, పక్కకి ఒత్తిగిలడానికి కూడా ఓపిక ఉండదు. ఆ ఓపికంతా మీ పేటకే ఖర్చు పెడుతున్నారన్నమాట.”

కొజ్జా పకపకా నవ్వింది. కారు కిటికీ అంచు మీద అరచేత్తో చరిచింది. “అక్కకి నోరు ఉందే బావా! నువ్వు చెప్పలేదు ఈ సంగతి.”

శ్రీనివాస్ చేతిరుమాలు తీసి మెడ తుడుచుకున్నాడు. అతని చూపు జానకి ముఖం మీద ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఆ ముఖంలో వెటకారం ఉందా, మామూలు సరదానా అని వెతికింది. జానకి కళ్లలో ఏమీ కనిపించలేదు. ఆఫీసు ఫైల్ చూసేటప్పటి నిశ్చలత మాత్రమే ఉంది.

కొజ్జా ఇంకోసారి అతని చేతిలోని కవర్ వైపు చూసింది. “బావా, ఈ బామ్ నీకెందుకు చెప్పు? నీకు ఎప్పుడూ ఒకటే చెప్తా కదా. బెల్లం ముక్కని ఎంత రుద్దినా గట్టిపడదు. నానబెట్టేకొద్దీ ఇంకా మెత్తబడుతుంది,” అని నవ్వి, జానకి వైపు తిరిగింది. “అక్కా, బావకి బెల్లం అంటే ప్రాణం తెలుసా? కానీ పాపం, ఆయన బెల్లం ఎప్పుడు చూసినా తల దించుకునే ఉంటుంది. నీళ్లలో పడ్డట్టు.”

శ్రీనివాస్ గొంతులోంచి ఒక పొడి దగ్గు వచ్చింది.

జానకికి ఆ క్షణం గోడౌన్‌లో ఈ కొజ్జా మెత్తగా వేలాడుతున్న దాన్ని రెండు వేళ్లతో పైకి ఎత్తి చూసి పగలబడి నవ్విన దృశ్యం కళ్ల ముందు మెరిసింది. ‘ఇది మొడ్డా లేక నానబెట్టిన బెల్లం ముక్కా?’ ఆ రోజు ఆ మాట విన్నప్పుడు ఆమె గోడ వెనక నోరు మూసుకుని ఏడ్చింది. ఈ రోజు అదే మాట నడి సెంటర్‌లో వింటుంటే ఆమె పొట్టలోంచి ఒక నవ్వు పైకి తన్నుకొస్తోంది. ఆమె బుగ్గ లోపలి వైపు పళ్లతో కొరుక్కుని దాన్ని ఆపింది.

“బెల్లమా?” అని ఆమె అయోమయంగా శ్రీనివాస్ వైపు తిరిగింది. “మీకు బెల్లం ఇష్టమా? ఇంట్లో అమ్మ అరిసెలు చేస్తే కూడా ఒక్కటి ముట్టరే. ఇన్నేళ్లలో ఒక్కసారైనా బెల్లం ఇష్టమని చెప్పలేదు. బయట ఎక్కడ తింటారు?”

“అది… ఏదో వాగుతోంది జానకీ. వీళ్ల భాష అంతే. ఒకటి అంటే ఇంకోటి అర్థం,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. అతని చెవుల కొసలు ఎర్రగా కందాయి.

“అవునక్కా, మా భాషకి రెండు అర్థాలు. బావకి రెండూ బాగా అర్థమవుతాయి,” అని కొజ్జా కన్ను గీటింది. తర్వాత కిటికీ నుంచి కొంచెం వెనక్కి జరుగుతూ అంది. “బావని కార్లో ఎక్కువసేపు కూర్చోబెట్టకు అక్కా. వెనక నొప్పి మనిషి. ఎక్కువసేపు కూర్చుంటే ప్యాంట్ వెనక తడిసిపోతుంది… చెమటకి.”

ఈసారి టీ కొట్టు దగ్గర ఒకడు గట్టిగానే నవ్వాడు. ఇంకో ముసలాయన వాడి మోచేతి మీద చరిచి, “ఏంట్రా నీ నవ్వు, పోలీసాయన,” అని గొణిగాడు. తర్వాత తనూ ముఖం పక్కకి తిప్పి నవ్వు దాచుకున్నాడు.

శ్రీనివాస్ జేబులోంచి పర్సు తీశాడు. వేళ్లు తడబడ్డాయి. ఒక వంద రూపాయల నోటు లాగి కొజ్జా చేతిలో పెట్టాడు. “ఇదిగో. తీసుకుని వెళ్లు. ఎండలో నిలబడకు,” అన్నాడు.

కొజ్జా నోటుని అటూ ఇటూ తిప్పి చూసి, కళ్లకి అద్దుకుంది. “అక్క ముందు బావ చేయి పెద్దదైందే,” అని నవ్వింది. “ఒకసారి అక్కని మా పేటకి తీసుకురా బావా. పండగ దగ్గర పడుతోంది. అక్కకి చీర కుచ్చిళ్లు మేమే సర్దిపెడతాం.”

ఆ మాటకి జానకి వెన్ను మీద ఒక చల్లని జలదరింపు పాకింది. అదే మాట. గోడౌన్‌లో ఈ కొజ్జా శ్రీనివాస్ నోట్లోంచి తన మొడ్డ తీసి నవ్వుతూ అన్న మాట. ‘అక్కని తీసుకురా. మేము అక్కకి చీర కుచ్చిళ్లు సర్దిపెడతాం, నువ్వు మా మొడ్డలు చీకుతూ చూద్దువు.’ ఆ రోజు దానికి శ్రీనివాస్ “మీకోసం ట్రై చేస్తా” అని నవ్వాడు. ఈ రోజు అతని ముఖం శవంలా పాలిపోయి ఉంది.

కొజ్జా కిటికీలోంచి చేయి లోపలికి చాచి జానకి తల మీద అరచేయి పెట్టింది. జానకి ఒళ్లు బిగుసుకుంది. కానీ తల వెనక్కి లాగలేదు. ఆ అరచేయి వెచ్చగా, బరువుగా ఉంది. గాజులు ఆమె చెవి పక్కనే గలగలమన్నాయి.

“నీ కడుపు చల్లగా ఉండాలి అక్కా. నీ ఇంట్లో దీపం ఎప్పుడూ ఆరకూడదు,” అని కొజ్జా దీవించింది. తర్వాత ఒక్క క్షణం ఆగి, గొంతు కొంచెం తగ్గించింది. “మొగుడి వల్ల కాకపోయినా, దేవుడి దయ వల్లైనా నీ పొలం పండాలి.”

జానకి హ్యాండ్‌బ్యాగ్ తెరిచి ఒక యాభై రూపాయల నోటు తీసింది. “ఇదిగో, నా తరఫున కూడా,” అని కొజ్జా చేతిలో పెట్టింది.

“అక్క మనసు బంగారం,” అని కొజ్జా ఆ నోటుని కూడా కళ్లకి అద్దుకుంది. శ్రీనివాస్ వైపు తిరిగి నవ్వింది. “ఇంత బంగారాన్ని ఇంట్లో పెట్టుకుని నువ్వు బయట బెల్లం కోసం తిరుగుతావేంటి బావా?” అని, ఇంకేమీ చెప్పకుండా చప్పట్లు కొడుతూ పక్కనున్న బట్టల కొట్టు వైపు నడిచింది. ఆమె పిర్రలు చీరలో అటూ ఇటూ ఊగుతున్నాయి. గాజుల గలగల ఎండలో కలిసి దూరమైంది.

శ్రీనివాస్ కారు డోర్ తెరిచి లోపల కూర్చున్నాడు. కూర్చునేటప్పుడు సీటు మీద ఒక పక్క పిర్ర మాత్రమే ఆనించాడు. డోర్ ధడాలున వేశాడు. కిటికీ అద్దం పైకి ఎత్తేశాడు. లోపల AC గాలికి అతని చెమట వాసన, ఆ కొజ్జా వదిలి వెళ్లిన మల్లెనూనె వాసన కలిసి తిరుగుతున్నాయి.

“వాళ్లంతా అంతే జానకీ,” అన్నాడు, ముందుకి చూస్తూ. “డబ్బుల కోసం ఎవరితోనైనా చుట్టరికం కలుపుతారు. బావా అంటారు, అన్నా అంటారు. నలుగురిలో అలా మాట్లాడితేనే జనం భయపడి డబ్బులిస్తారు. నువ్వు పట్టించుకోకు

[12345677889]

జానకి గేర్ మార్చి కారు రోడ్డు మీదికి తిప్పింది. “నేనేం పట్టించుకోలేదే,” అంది. “పాపం, మంచిదానిలానే ఉంది. మీ మీద చాలా చనువు ఉంది. మిమ్మల్ని బావా అంది. నన్ను అక్కా అంది.” ఒక్క క్షణం ఆగి, సిగ్నల్ లేని సెంటర్ దాటుతూ కొనసాగించింది. “ఇంట్లో అక్క ఉంటే బయట చెల్లెళ్లు కూడా ఉంటారని ఇప్పుడే తెలిసింది నాకు.”

శ్రీనివాస్ తల గిర్రున ఆమె వైపు తిరిగింది. “ఏంటి నువ్వు మాట్లాడేది?”

“ఏం లేదు. ఊళ్లో అందరూ అలాగే వరసలు కలుపుకుంటారు అన్నాను. మీరే అన్నారుగా,” అంది జానకి, రోడ్డు మీద ఉన్న గుంతని తప్పిస్తూ. ఆమె గొంతులో ఏ ఎగుడుదిగుడూ లేదు.

శ్రీనివాస్ కిటికీ బయటికి చూశాడు. ‘బిందెలు… తలస్నానం… పూజ… చీర కుచ్చిళ్లు… ఆ గాజులది ఏం వాగిందో దానికే తెలియదు. జానకికి ఇందులో ఏమైనా అర్థమైందా?’ అని అతని మనసు ఒక్కో మాటని మళ్లీ మళ్లీ తిప్పి చూసింది. ‘లేదు. దీనికి ఏం తెలుసు? అది అమాయకంగానే అడిగింది. దానికి బెల్లం అంటే బెల్లమే. బిందె అంటే బిందే.’ అయినా అతని అరచేతులు తొడల మీద చెమటతో తడిసి అంటుకుంటున్నాయి. ‘సాయంత్రం దానికి ఫోన్ చేసి చెప్పాలి. నలుగురిలో ఇంకెప్పుడూ ఇలా పలకరించొద్దని.’

జానకి రోడ్డు మీద నుంచి చూపు తిప్పలేదు. కానీ ఆమె కళ్ల ముందు ఉన్నది తారు రోడ్డు కాదు. గోనెసంచుల మీద మోకాళ్ల మీద కూర్చున్న ఖాకీ మనిషి. ఈ రోజు నడి సెంటర్‌లో తనని దీవించిన ఆ అరచేయి ఆ రోజు ఈ మనిషి జుట్టుని పిడికిట్లో బిగించి ముందుకీ వెనక్కీ ఊపింది. ఆ నోట్లోంచి వచ్చిన రసాన్ని ఈ మనిషి రెండుసార్లు గొంతు కదిలించి మింగాడు. తర్వాత పెంపుడు పిల్లిలా నోరు తెరిచి ఖాళీ నాలుక చూపించాడు. ఇప్పుడు పక్కన కూర్చుని ‘వాళ్ల భాష అంతే’ అంటున్నాడు.

‘ఇతనికి నేను అక్కడ ఉన్నానని తెలియదు. ఇప్పుడే తెలియకూడదు,’ అని ఆమె తనకు తానే చెప్పుకుంది. స్టీరింగ్ మీద వేళ్లు వదులు చేసింది. ‘కానీ ఆ కొజ్జా ఒక్క పని మాత్రం మంచిది చేసింది. ఇన్ని రోజులు నేను ఒక్కదాన్నే మోసిన మాటలు ఇప్పుడు ఇతని చెవుల్లో కూడా మోగుతున్నాయి.’

ఇంటి గేటు దగ్గర కారు ఆపింది. శ్రీనివాస్ దిగుతూ, “సాయంత్రం త్వరగా వచ్చెయ్,” అన్నాడు. ఆ మాటలో అలవాటు లేని మెత్తదనం ఉంది.

“చూస్తా,” అని జానకి కారు వెనక్కి తిప్పి ఆఫీసు వైపు వెళ్లిపోయింది. అద్దంలోంచి చూస్తే అతను ఇంకా గేటు దగ్గరే నిలబడి, కవర్ పట్టుకుని, కారు వైపు చూస్తున్నాడు.

సాయంత్రం ఏడుంబావుకి వీధిలో దీపాలు వెలిగాయి. వంటింట్లోంచి పోపు చిటపట, కరివేపాకు వేగిన వాసన హాలు దాకా వస్తోంది. నిర్మల వంటింట్లో కూర కలుపుతోంది.

జానకి సోఫా మీద కూర్చుని ఆఫీసు ఫైల్ ఒడిలో పెట్టుకుని పేజీలు తిప్పుతోంది. శ్రీనివాస్ స్నానానికి బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు. నీళ్లు బకెట్‌లో పడుతున్న చప్పుడు. అతని ఫోన్ సోఫా పక్కన స్టూల్ మీద చార్జింగ్‌లో ఉంది. తెర పైకి తిరిగి ఉంది.

ఫోన్ ఒక్కసారి గుయ్‌మని కంపించింది. తెర వెలిగింది. జానకి కళ్లు తనకు తెలియకుండానే అటు జారాయి.

పైన పేరు: “స్టేషన్ రైటర్”. కింద మెసేజ్ మొదటి లైన్లు వరసగా కనిపిస్తున్నాయి.

స్టేషన్ రైటర్: బావా, అక్కని చూశాక నా కళ్లు చల్లబడ్డాయి ? నువ్వు చెప్పిన బిందెల కంటే పెద్దవే ??

ఇంకోసారి కంపించింది.

స్టేషన్ రైటర్: పాపం అక్క. ఆ బెల్లం ముక్కతో ఎలా సర్దుకుంటుందో ??

మూడోసారి.

స్టేషన్ రైటర్: వెనక మంట తగ్గిందా? బామ్ కాదు బావా, కొబ్బరి నూనె రాసుకో. మేము రాసినట్టు మెల్లగా ?

జానకి చేతిలో ఫైల్ పేజీ సగం తిరిగి అలాగే ఆగిపోయింది. ఆమె చూపు ఆ ముద్దు బొమ్మ మీద అతుక్కుపోయింది. ‘స్టేషన్ రైటర్. వీళ్ల స్టేషన్‌లో రైటర్ ఉద్యోగం గాజులు వేసుకునేవాళ్లకి ఇచ్చారన్నమాట,’ అని లోపల ఒక చేదు నవ్వు పుట్టింది. ‘మేము రాసినట్టు మెల్లగా.’ ఆ మాట దగ్గర ఆమెకి గోడౌన్‌లో ముక్కుపుడక కొజ్జా అరచేతిలో ఉమ్మేసి తన మొడ్డకి పూసుకుని, శ్రీనివాస్ బొక్క మీద ఇంకో ముద్ద ఉమ్మిన దృశ్యం గుర్తొచ్చింది. ఆ రోజు నూనె కూడా లేదు. ఉమ్మే. ఈ రోజు వాళ్లే కొబ్బరి నూనె సలహా ఇస్తున్నారు.

ఆమె మెడ మీద నరం ఒకటి గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఫైల్ అంచుని వేళ్లు నలిపేశాయి. ఒక్క క్షణం ఆ ఫోన్ ఎత్తి బాత్రూమ్ తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి, తెర అతని ముఖానికి అడ్డంగా పెట్టి, ‘ఇదేంటి?’ అని అడగాలనిపించింది. కానీ వెంటనే ఆ ప్రశ్న వెనకాల వచ్చే ప్రశ్నలు గుర్తొచ్చాయి. ‘నీకెలా తెలుసు? నువ్వు గోడౌన్‌లోకి ఎందుకు వెళ్లావు? బిచ్చగాడి దగ్గర ఏ వీడియో కోసం వెళ్లావు?’ ఆమె చేయి ఫైల్ మీదే ఉండిపోయింది.

బాత్రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీనివాస్ భుజం మీద తువ్వాలుతో, లుంగీ కట్టుకుని బయటికి వచ్చాడు. తెర ఇంకా వెలుగుతూ ఉండటం అతను చూశాడు. అతని నడక ఒక్క క్షణం తడబడింది. తర్వాత నొప్పిని కూడా మర్చిపోయినంత వేగంగా రెండు అడుగుల్లో స్టూల్ దగ్గరికి వచ్చి ఫోన్ లాక్కున్నాడు. చార్జర్ వైరు ఊడి కింద పడింది.

“ఎవరో రైటర్ గారు మెసేజ్‌లు పెట్టారు. మూడు వరసగా వచ్చాయి. ఏదో అర్జెంటేమో, చూసుకోండి,” అంది జానకి, పేజీ తిప్పుతూ. ఆమె చూపు ఫైల్ మీదే ఉంది.

“ఆఁ… స్టేషన్ పని. రేపటి డ్యూటీ లిస్ట్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. అతను తెర వైపు చూడకుండానే ఫోన్‌ని తిప్పి లుంగీ మడతలో దోపుకున్నాడు. “రైటర్ ఊరికే జోకులేస్తాడు. పనికిమాలిన బొమ్మలు పెడతాడు.”

“అవునా. మంచిదే. మీ రైటర్ గారికి నవ్వించడం బాగా వచ్చినట్టుంది,” అంది జానకి. “ఇంట్లో మనకెలాగూ నవ్వుకోవడానికి ఏమీ ఉండదు.”

శ్రీనివాస్ ఒక్క క్షణం ఆమె తల వంచిన తీరుని చూశాడు. ఆమె చూపు ఫైల్ నుంచి కదల్లేదు. అతను ఏమీ అనకుండా గదిలోకి వెళ్లి తలుపు దగ్గరగా వేసుకున్నాడు. కాసేపటికి లోపల నుంచి అతని గొంతు గుసగుసగా, కోపంగా వినిపించింది. మాటలు అర్థం కాలేదు. చివర్లో మాత్రం “…నలుగురిలో వద్దని చెప్పానా…” అనే ముక్క ఒకటి తలుపు సందులోంచి జారి బయటికి వచ్చింది.

జానకి ఫైల్ మూసింది. ఆమె పెదవుల మీద ఒక సన్నని నవ్వు వచ్చి, అంతలోనే ఆరిపోయింది.

“అన్నం పెడుతున్నా, రండి,” అని వంటింట్లోంచి నిర్మల పిలిచింది.

[12345677889]

రాత్రి పదిన్నరకి ఇల్లు సద్దుమణిగింది. శ్రీను షాప్ కట్టేసి వచ్చి, తిని, తన గదిలో పడుకున్నాడు. హాల్లో గోడ గడియారం టిక్ టిక్ ఒక్కటే. వెనక కాలువ వైపు నుంచి కప్పల బెకబెక కిటికీ దాకా వస్తోంది.

జానకి గదిలో ఫ్యాన్ కిర్రుమంటూ తిరుగుతోంది. మంచం తల వైపు గోడ మూలలో చిన్న నైట్ ల్యాంప్ పసుపు వెలుగు. ఆ వెలుగు సగం మంచం మీదే పడి, మిగతా సగం చీకట్లో కలిసిపోతోంది. జానకి నైటీలో, జుట్టు వదులుగా ముడి వేసుకుని, అద్దం ముందు కూర్చుని చేతులకి క్రీమ్ రాసుకుంటోంది. చేతులకి ఇంకా రాత్రి పెళ్లికి వేసుకున్న రెండు వంకాయ రంగు మట్టి గాజులు అలాగే ఉన్నాయి.

శ్రీనివాస్ బనీను తీసేసి, లుంగీ మాత్రమే కట్టుకుని మంచం మీద బోర్లా పడుకుని ఉన్నాడు. తలగడని రెండు చేతులతో కౌగిలించుకుని, ముఖం ఒక పక్కకి తిప్పుకున్నాడు.

“జానకీ…” అని పిలిచాడు. గొంతు మెత్తగా, సాయంత్రం కంటే ఇంకా మెత్తగా ఉంది. “ఆ బామ్ కొంచెం నడుముకి రాసి రుద్దవా? చేయి వెనక్కి అందట్లేదు. పొద్దుటి నుంచి పట్టేసింది.”

అద్దంలో జానకి కళ్లు అతని వీపు మీద ఆగాయి. ఇన్నేళ్లలో ఈ మనిషి ఒక్కసారైనా తనని ఒంటి మీద చేయి వేయమని అడగలేదు. తను అడిగినప్పుడల్లా ‘అలసిపోయాను’, ‘నిద్ర లేపకు’ అన్నాడు. ఈ రోజు మాత్రం తనే పిలుస్తున్నాడు. అది కూడా నొప్పి ఉన్న చోటికి.

“సరే,” అని ఆమె లేచి, టేబుల్ మీద ఉన్న మెడికల్ షాప్ కవర్‌లోంచి బామ్ ట్యూబ్ తీసింది. మంచం అంచున అతని నడుము పక్కనే కూర్చుంది. మూత తీయగానే పుదీనా, కర్పూరం కలిసిన ఘాటు ముక్కుకి కొట్టి కళ్లు చెమర్చాయి.

అరచేతిలో కొంచెం బామ్ పిండి, రెండు చేతులూ రుద్ది, అతని వెన్నెముక కింది భాగం మీద పెట్టింది. అతని చర్మం వేడిగా, కొంచెం జిడ్డుగా ఉంది. ఆమె బొటనవేళ్లు వెన్నెముకకి రెండు పక్కలా ఉన్న కండల మీద నొక్కుతూ గుండ్రంగా తిప్పాయి.

“స్స్… అబ్బా… అక్కడే… ఆఁ… అలాగే నొక్కు,” అని శ్రీనివాస్ తలగడలోకి మూలిగాడు.

ఆ మూలుగు జానకి చెవిలో పడగానే ఆమె బొటనవేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగాయి. ఆ గొంతు ఆమెకి తెలుసు. ఇంట్లో కాదు. గోడౌన్‌లో. ‘ఆహ్… ఉఫ్… అలాగే… ఇంకా లోపలికి…’ అని ఎవరి మొడ్డ కిందో వంగి మూలిగిన గొంతు. ఇన్నేళ్ల కాపురంలో తన చేతి కింద ఈ మనిషి ఇలా మూలగడం ఇదే మొదటిసారి. అది కూడా సెక్స్ కోసం కాదు, ఆ కొజ్జాలు చేసిన నొప్పి కోసం.

“ఇంకొంచెం కిందికి జానకీ,” అన్నాడు అతను. “నడుము కిందే ఎక్కువ లాగుతోంది.”

జానకి చేతులు నెమ్మదిగా కిందికి జరిగాయి. లుంగీ ముడి వదులుగా ఉంది. ఆమె వేళ్లు లుంగీ అంచు కిందికి దూరి, నడుము చివరి ఎముక మీద నొక్కాయి. ఆ నొక్కుడుకి లుంగీ ఇంకో జానెడు కిందికి జారింది. పిర్రల పైభాగం బయటపడింది. ఆమె ఆపలేదు. తోకఎముక మీద బొటనవేలితో గట్టిగా నొక్కింది. అతను “హ్మ్…” అని నడుము కొంచెం పైకి ఎత్తాడు. ఆ ఎత్తుకి లుంగీ పూర్తిగా జారి తొడల దగ్గర ముడుచుకుపోయింది.

నైట్ ల్యాంప్ పసుపు వెలుగు సరిగ్గా అక్కడే పడుతోంది.

అతని రెండు పిర్రలూ ఎండకి నల్లబడిన వీపు కంటే తెల్లగా ఉన్నాయి. వాటి మధ్య చీలిక అతను నడుము ఎత్తినప్పుడు కొంచెం విచ్చుకుంది. ఆ చీలిక లోపల, బొక్క చుట్టూ, చర్మం ఎర్రగా కంది ఉంది. పక్కన ఉన్న చర్మం రంగుకీ దానికీ పోలికే లేదు. ఉబ్బిన అంచు చుట్టూ ముడతలు సాగిపోయి నున్నగా మెరుస్తున్నాయి. ఒక పక్క సన్నని గీరుకుపోయిన గీత, దాని మీద ఆరిన చిన్న రక్తపు మరక. చుట్టూ ఉన్న నాలుగైదు వెంట్రుకలు ఏదో జిడ్డు అంటుకుని ఆరిపోయి, ఒకదానికొకటి అతుక్కుని ఉన్నాయి. బామ్ ఘాటు మధ్యలో కూడా అక్కడి నుంచి ఒక సన్నని కొబ్బరి నూనె వాసన ఆమె ముక్కుకి తగిలింది.

జానకి చేతులు అతని తొడల మీద ఆగిపోయాయి.

‘కొబ్బరి నూనె. మేము రాసినట్టు మెల్లగా.’ సాయంత్రం తెర మీద వెలిగిన ఆ మాటలు ఆమె కళ్ల ముందు మళ్లీ వెలిగాయి. ‘రాత్రి డ్యూటీ. పొద్దున్నే నడుము పట్టేసింది. నడి సెంటర్‌లో ఆ గాజులది “ప్యాంట్ వెనక తడిసిపోతుంది” అంది.’ అన్నీ ఒక్కొక్కటిగా ఒకదాని మీద ఒకటి పేర్చిన ఇటుకల్లా సరిగ్గా కూర్చున్నాయి. నిన్న రాత్రి తను మండపంలో సన్నాయి వింటుంటే, ఈ మనిషి ఎక్కడో గోనెసంచుల మీద వంగి ఉన్నాడు.

శ్రీనివాస్‌కి వెనక చల్లగాలి తగిలింది. అతను ఒక్కసారిగా తల తిప్పి చూశాడు. లుంగీ ఎక్కడ ఉందో అర్థమవగానే చేయి వెనక్కి చాచి దాన్ని పైకి లాక్కోబోయాడు. చేయి సరిగ్గా అందలేదు. నడుము తిప్పగానే నొప్పి గుచ్చుకుని “స్స్” అని ఆగిపోయాడు.

“ఆగండి ఆగండి, కదలకండి,” అంది జానకి. ఆమె గొంతులో ఆందోళన ఉంది. అది నటన అని ఆమెకి మాత్రమే తెలుసు. “ఇదేంటి ఇక్కడ ఇంత ఎర్రగా ఉంది? చుట్టూ వాచిపోయింది. రక్తం కూడా వచ్చి ఆరిపోయింది.”

అతని వీపు కండలు ఒక్కసారిగా బిగుసుకున్నాయి. తలగడ మీద అతని వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. ఒక్క క్షణం అతను ఊపిరి కూడా తీయలేదు.

“అది… అది చెమట పొక్కులు,” అన్నాడు. గొంతు తలగడలో సగం మునిగి వచ్చింది. “రాత్రంతా స్టేషన్‌లో చెక్క బెంచీ మీద కూర్చున్నా. ఖాకీ ప్యాంట్ గరుకుగా ఉంటుంది. ఈ ఉక్కపోతకి చెమట పట్టి, అక్కడ రాసుకుని రాసుకుని… రాపిడి. అంతే. ఏం లేదు.”

“చెక్క బెంచీయా?” అని జానకి నెమ్మదిగా అంది. ఆమె చూపు ఆ ఎర్రని గుండ్రం మీదే ఉంది. “అయ్యో పాపం. ఆ బెంచీ చాలా పాతదేమో. మేకులు బయటికి పొడుచుకొచ్చి ఉంటాయి. కానీ విచిత్రం చూడండి. బెంచీ మీద పిర్రలు రెండూ ఆనిస్తాం కదా. రాపిడి అయితే రెండు పిర్రల మీదా రావాలి. మీకు మాత్రం పిర్రల మీద ఒక్క మచ్చ కూడా లేదు. సరిగ్గా మధ్యలో, బొక్క చుట్టూ మాత్రమే, గుండ్రంగా గీసినట్టు ఎర్రబడింది. ఆ బెంచీ మేకు గురి చూసి కొట్టింది. మీ స్టేషన్‌లో మీ కంటే మీ బెంచీకే గురి ఎక్కువ.”

“జానకీ…”

“ఉండండి, చూస్తున్నా కదా,” అని ఆమె అతని ఒక పిర్రని అరచేత్తో పట్టి కొంచెం పక్కకి జరిపింది. చీలిక ఇంకా విచ్చుకుంది. అతను తలగడలో ముఖం దాచుకున్నాడు. అతని మెడ వెనక భాగం ఎర్రగా కందింది. “నేను రోజూ పొలాలు కొలిచేదాన్ని. ఒక గుంత చూస్తే ఎప్పుడు తవ్వారో, ఎన్నిసార్లు తవ్వారో చెప్పేస్తా. ఇది నిన్న ఒక్క రాత్రి పడిన గుంత కాదు. ఇది బాగా నడిచిన కాలిబాట. రోజూ బండ్లు తిరిగే దారి అంచులు అరిగిపోయి నున్నగా అవుతాయి కదా, అలా అరిగిపోయింది. కొత్త రాపిడికి అంచులు ఇంత మెత్తబడవు.”

“ఏం మాట్లాడుతున్నావే నువ్వు? రాపిడికి గుంతలేంటి, దారులేంటి?” అని అతను తల ఎత్తకుండానే విసురుగా అన్నాడు. ఆ విసురు వెనక వణుకు దాగలేదు.

“నా ఉద్యోగ భాష అంతే లెండి. ఒకటి అంటే ఇంకోటి అర్థం,” అంది జానకి.

ఆ మాట వినగానే శ్రీనివాస్ భుజాలు తలగడ మీద ఒక్కసారి కదిలాయి. మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో తనే కొజ్జా గురించి అన్న మాట. అదే మాట ఇప్పుడు తన పెళ్లాం నోట్లోంచి, తన బొక్క ముందు కూర్చుని.

‘ఇది మామూలుగా అంటోందా?’ అని అతని తల లోపల ఒక గొంతు అడుగుతోంది. ‘ఆ గాజులది సెంటర్‌లో వాగిందంతా దీని తలలో కూర్చుందా? బెల్లం… ప్యాంట్ వెనక… లేదు. దీనికి ఏం తెలుసు? ఇది సర్వేయర్. దీని తల నిండా గుంతలు, కొలతలే. పెళ్లాలు మొగుడి ఒంటి మీద చిన్న మచ్చ కనిపిస్తే ఇలాగే లెక్కలు తీస్తారు.’ అలా అనుకున్నా అతని పిర్రల కండలు ఆమె అరచేతి కింద బిగుసుకునే ఉన్నాయి.

“మీ స్టేషన్‌లో లాఠీలు ఉంటాయి కదా,” అని జానకి మళ్లీ మొదలుపెట్టింది. బామ్ అంటిన వేళ్లతో అతని తోకఎముక చుట్టూ రుద్దుతూనే. “లాఠీ ఛార్జ్ చేస్తే దెబ్బలు వీపు మీద పడతాయి, భుజాల మీద పడతాయి. మీకు మాత్రం లాఠీ దెబ్బ ఎక్కడ పడాలో అక్కడే, మధ్యలో పడినట్టుంది. దొంగల్ని పట్టడానికి తీసుకెళ్లిన లాఠీ, దొంగల చేతిలో పడి మిమ్మల్నే పట్టుకున్నట్టుంది.”

“నోరు మూసుకుని నడుము రుద్దు చాలు,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. కానీ అతను లేవలేదు. లుంగీ పైకి లాక్కోవడానికి మళ్లీ ప్రయత్నించలేదు. బోర్లా పడుకునే ఉన్నాడు. ఆమె చేతుల కింద.

“రుద్దుతున్నా కదా,” అంది జానకి. “ఈ బామ్ ఇక్కడ కూడా రాయనా? పైపైన రాస్తే చాలా? లేక లోపల కూడా మంటగా ఉందా? మంట లోపల ఉంటే పైన రాసి లాభం లేదు. ఎంత లోతు దాకా మంటగా ఉందో చెప్తే అంత దాకా రాస్తా.”

అంటూ ఆమె బామ్ అంటిన మధ్య వేలి కొనని ఆ ఎర్రని అంచు మీద తేలికగా ఆనించింది.

ఆ తాకుడుకి అతని ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా ఎగిరింది. ఆ బొక్క ఆమె వేలి కొన కింద ఒక్కసారి ముడుచుకుని, మరుక్షణం మెల్లగా వదులై, వేలి కొనని లోపలికి లాగుతున్నట్టు చిన్నగా విచ్చుకుంది. ఆ కదలిక ఒక్క క్షణమే. కానీ జానకికి అది స్పష్టంగా తెలిసింది. తర్వాతి క్షణం పుదీనా మంట లోపల తగిలింది.

“స్స్స్… హా… మండుతోంది… అక్కడ వద్దు జానకీ! అక్కడ వద్దు!” అని శ్రీనివాస్ తలగడలోకి అరిచి, నడుము పక్కకి తిప్పుకున్నాడు.

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్