Incest மோகமுள் : அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

[AvanAvalAvarkal]

இது ஒரு தகாத உறவுக்கதை..

[AvanAvalAvarkal]

01

---

சென்னையின் புகழ்பெற்ற மல்டி ஸ்பெஷாலிட்டி மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவு (ICU)..

வெளியில் போடப்பட்டிருந்த ஸ்டீல் பெஞ்ச் / நாற்காலியில் கண்கள் கலங்க உட்கார்ந்திருந்தான் வினய்.

அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு, ஐ.சி.யு அறையின் உள்ளே அவனது தந்தை சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போல் ஒலித்த கணத்தில் அவன் உடம்பில் இருந்த ரத்தம் மொத்தமும் கொதித்தெழுந்தது. ஆத்திரத்தின் உச்சிக்குப் போனவன், கத்திவிட வேண்டும் போல் துடித்தான்.

கோபத்தைக் காட்டினாலும் அந்த உயிர் பிரிந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவனது ஆத்திரத்தைக் கொந்தளிப்பான மௌனமாக மாறியது.

மறுகணமே, தந்தையை கோபமான சுட்டெரிக்கும் பார்வையுடன் பார்த்துவிட்டு, எதுவும் பேசாமல் அந்த ஐ.சி.யு அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

வெளியில் நாற்காலியில் சரிந்தவன், பற்களை நறநறவென்று கடித்தான். உள்ளுக்குள் வெடித்த எரிமலை அடங்க நீண்ட நேரம் பிடித்தது. "எப்படி இவரால்"  என அவனது மனம் தந்தையைத் திட்டித் தீர்த்தது.

ஆனால், நேரம் கடக்கக் கடக்க, அவனது எண்ண ஓட்டம் ஒரு நிதானமான திசைக்கு மாறியது. மனித மனதின் ஆழம் யாருக்குப் புரியும்? இளமைத் துடிப்பில் இருக்கும் ஒரு ஆணின் அடிப்படையான தேவைகள், மன உளைச்சல்கள், பல வருடங்களாகத் தனிமையிலும் வாழ நேர்ந்த ஒரு மனிதனின் பலவீனங்கள் என பல விஷயங்கள் அவனை சிந்திக்க வைத்தன.

எல்லாவற்றையும் ஒரு முதிர்ந்த கோணத்திலிருந்து பார்க்க ஆரம்பித்தவன் மனம் பக்குவப்பட்டது. தந்தை தவறு செய்தாரா இல்லையா எனத் தெரியாது; ஆனால், அதற்காக அவர் தனக்குச் செய்த தியாகங்களையும் பாசத்தையும் ஒரே நொடியில் குப்பைத் தொட்டியில் வீசிவிட முடியுமா? என்னை ஒரு தாயாகவும் இருந்து வளர்த்தவராயிற்றே. அந்த நன்றிக்கடன் என்னாவது?

கடுமையான மனப்போராட்டத்திற்குப் பிறகு வினய் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். தந்தையின் இறுதி விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதுதான் ஒரு மகனாக அவனுக்குச் செய்யும் கடைசிக் கடமை என்று நினைத்தான்.

ஆனால் கோபத்தில் வெளியில் வந்த நேரத்திற்கும், தன் மனம் மாறிய தருணத்திற்கும் நடுவில், அவனது தந்தை சுய நினைவை இழந்த நிலையில், தன் அப்பாவிடம் தன் சம்மதத்தை அவனால் தெரிவிக்க இயலவில்லை..

வினாடிகள் நிமிடங்களாகின. நிமிடங்கள் மணி நேரங்கள் ஆகின.

தன் தந்தை பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே கோபமாக வெளியேறிவிட்டோமே என்ற குற்றவுணர்ச்சி வினயின் இதயத்தை அறுத்தது. "என் மீது அன்பு செலுத்திய தந்தையின் கடைசி நினைவுகள் என் கோபமான பார்வையாகத் தான் இருக்குமா? அவரிடம் என் சம்மதத்தைக்கூடச் சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டதே!" என்று எண்ணிய வினயின் கண்களில் தாரைதாரையாக நீர் வழிந்தது.

அவனது உலகம் முழுவதும் அந்தத் தந்தை மட்டுமே. அவன் பிறந்தபோதே பெற்ற தாயை இழந்துவிட்டான். குடும்பத்தினரின் ஆரம்பகால உதவிகளை தாண்டி, மகனை தன் தோளில் சுமந்து, தாயாகவும் தந்தையாகவும் நின்று அரவணைத்து வளர்த்தவர் அவர்தான்.

தவறே செய்தாலும், என் மீது கோபம் கொள்ளாமல் ஒரு நண்பனாக எது சரி எது தவறு என்பதைப் புரியவைக்கவே முயற்சி செய்வார் அப்படிப்பட்ட ஒரு தந்தை, இப்போது சுயநினைவின்றி ஐ.சி.யு அறையில் மரணத்துடன் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

தந்தை தனக்காக செய்தவைகளில் பல விஷயங்கள் அவன் மனத்தில் நிழலாடின. அப்படிப்பட்ட மனிதன் மீதா இந்த கோபம்?

அப்படி என்ன தவறாக கேட்டுவிட்டார்?

கோடிக்கணக்கில் சொத்துக்களைக் குவித்து வலம் வந்த தன் தந்தை, தன்னுடைய இறுதி நாட்களை, இப்படி அந்த மருத்துவமனை ஐசியு அறையோடு சுருங்கிப் போகாமல், பாலிய காலத்து காதலியுடன் கழிக்க விரும்பியதில் என்ன தவறு? அதுவும் கணவனை இழந்த அந்த பெண் சம்மதித்தால் மட்டுமே!

தந்தையின் அந்த இறுதி விருப்பம் அவனுக்கு ஆரம்பத்தில் அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், இப்போது அவன் மனம் முற்றிலும் மாறியிருந்தது. "அப்பா... என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். உங்கள் கடைசி ஆசையை நான் எப்படியாவது நிறைவேற்றுவேன்" என்று தன் மனத்திற்குள் உறுதியெடுத்துக் கொண்டான்.

தன் தந்தையின் கைப்பேசியை எடுத்து அந்த பாலிய காலத்து காதலி யாராக இருக்கும் என தேடத் தொடங்கினான் வினய்..

[alisabir064]

ஆரம்பமே சுவாரஸ்யமான குழப்பம்.
தந்தையின் ஆசையை ஏவ்வாறு நிறைவேற்ற போகிறேனோ!

[Kai 007]

Kadhai oru nalla thodakathai thanthulllirggal nanba, kadhayil appavin Road trip mathiri past and presant mari mari varum polaye aveoda love ah list ah parpoom

[rkasso]

so good starting

[Punidhan]

Fresh plot

Woooow

[Dick123]

Hood start. Continuous please

[AvanAvalAvarkal]

02

---

வினய்

நான் வினய். என்னுடைய டிகிரி எக்ஸாம் எழுதிவிட்டேன். ரிசல்ட்டுக்காக காத்திருக்கிறேன். அப்பாவுக்கு நான் எம்பிஏ-வாவது முடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. ஆனால், அது நடக்கும் வாய்ப்புக்கள் ரொம்ப குறைவு. PG டிகிரி ரெகுலராக படிக்க, PG பாஸ் ஆக வேண்டுமே!

ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்யும் செய்யும் அப்பாவுக்கு என்னை சிவில் இன்ஜினியராக்க ஆசை. எனக்கும் படிப்புக்கும் ஒத்து வராது என்று சொல்லியும் அவர் கேட்கவில்லை. ஒரு டிகிரியாஙது முடிப்பா என்று சொல்லாமல் ஆண் பெண் இருபாலரும் படிக்கும் கல்லூரிக்கு போகலாம். ஆண் / பெண் பசங்க கூட சேர்த்து ஊர் சுத்தலாம் என்ஜாய் பண்ணலாம் என்று சொல்லி என்னைக் கல்லூரிக்கு அனுப்பி வைக்கும் அளவுக்கு நானும் அப்பாவும் நெருக்கம்.

என் அப்பா விஜயன், அந்த காலத்து சிவில் இன்ஜினியர். அம்மா இறப்பதற்கு முன்பு வரையில் நெடுஞ்சாலைத் துறையில் பணிபுரிந்தவர். என்னை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக வேலையை ராஜினாமா செய்தவர், அவரது தொடர்புகள் மூலம் காண்ட்ராக்ட் எடுத்து செய்ய ஆரம்பித்து, பொருளாதாரத்தில் இன்று ஒரளவுக்கு நல்ல நிலையில் இருக்கிறோம்.

அப்பாவுக்கும் எனக்கும் இருக்கும் பல ஒற்றுமைகளில் ஒன்று, எங்கள் நீட்சியான குடும்பம் எங்கள் மீது வைத்திருக்கும் பாசம். அவை, பணம் வந்ததால் உருவான திடீர் பாசம் இல்லை. காலம் காலமாக தொடர்பவை.

என் அப்பா வழி தாத்தாவுடன் பிறந்தவர்கள் 11 பேர். ஒரு பாட்டி தவிர, மீதி எல்லோரும் எங்கள் ஊரில் செட்டில் ஆனவர்கள். என் அப்பாதான் அவரது தலைமுறையின் முதல் ஆண் குழந்தை என்பதால் எல்லோருக்கும் அவர்மீது பாசம் அதிகம்.

அப்பாவுக்கு திருமணம் ஆகி பல வருடங்கள் ஆன பிறகே நான் பிறந்தேன். சிறுவயதில் அம்மாவை இழந்த காரணமோ, இல்லை நான் பிறந்த நேரத்தில் குழந்தை பெற்றிருந்த, சித்தி, அத்தை, அக்கா முறை உள்ளவர்கள் என அனைவரும் எனக்கு தாய்ப்பால் கொடுத்து வளர்த்து காரணமோ, என்மேல் எல்லோருக்கும் பாசம் அதிகம்.

அதற்கு சின்ன உதாரணம், என் அக்காக்கள் இருவர், (அப்பாவின் சொந்த தம்பி மகள்கள்) மற்றும் அத்தை மகள் ஒருத்தியும் என மூவரும் சேர்ந்து, நான்காவது மற்றும் ஆறாவது படிக்கும் போது என இரண்டு முறை என்னை தாக்கிவுட்டு, நீ ஊருக்கு வந்தாலே எங்களை யாரும் கண்டுக்க மாட்டேன்றாங்க என சொன்னதுண்டு.

சுருக்கமாக சொன்னால், என் சிறு வயதில், என்னை விட 2-3 வயது பெரியவர்களுக்கும், என் வயதை ஒத்தவர்களுக்கும் என்மேல் பொறாமை. மூன்று வயது இளையவர்களுக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும். அவர்கள் எல்லோருக்கும் எனக்கு கிடைக்கும் பொருட்களையும் தின் பண்டங்களையும் ஷேர் பண்ணிருப்பேன் என நினைகிறேன்.

பொதுவாக ஹாஸ்பிட்டலில் அட்மிட் ஆனால் யாருக்கும் சொல்ல வேண்டாம், ரொம்ப பதறிப் போய்டுவாங்க என அப்பா சொல்வார். ஆகையால் நானும் இப்போது அட்மிட் ஆகும் நேரங்களில் எதுவும் சொல்வது கிடையாது. ஆனால், இந்த முறை அப்படியில்லை. நிலமை ரொம்ப மோசம் என்பதால் என் சித்தப்பாவிடம் சொன்னேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து ஃபோன் செய்த சித்தப்பா, நாங்க கிளம்பி வர்றோம். இனியாவ ஈவினிங் வர சொல்றேன். நீ ரெஸ்ட் எடு என்றார்.

இனியாவா என கொஞ்சம் கவலையுடன் கேட்டேன்.

அக்னி (இனியா)

இனியா என்றாலே எனக்குள் ஒரு பயம். என் அக்காக்களுடன் சேர்ந்து என்னைத் தாக்கிய அத்தை மகள்தான் இந்த இனியா. முதன் முறை என்னை அடித்த பிறகு உருவான பயம், இரண்டாவது முறை ரொம்ப இன்னும் அதிகரித்தது. என்னை அந்த அளவுக்கு அடித்தாள். என் அக்காக்கள் இருவரும் சேர்ந்து அடித்ததை விட அதிகம் அடித்தவள் இவள்தான்.  என்னை அடிக்கும் அந்த ஐடியாவை கொடுத்ததும் இவள்தான் என பின்னாளில் என் அக்கா சொன்னாள்.

இனியா எங்கள் குடும்பத்தில் என்னைத் தவிர எல்லோருக்கும் இனிமையானவள். ரொம்ப தைரியம் கொண்டவள். அதே நேரத்தில் ரொம்ப ஜாலியானவள். ஆனால், எனக்கு சிறு வயதில் உருவான பயம் அவளுடன் ஜாலியாக பேசிப் பழகும் ஆசையை அடியோடு மறத்துப் போகச் செய்தன.

இப்போது கூட, என்னைப் பார்த்தால், என்னை அடிக்க தயாராவது போல முஷ்டியை மடக்குவாள். என்னை டார்கெட் செய்து கிண்டல் செய்வாள். அவளுக்கு உன்மேல லவ் என யாரேனும் கிண்டல் செய்தாள். ஆண்கள் இருந்தால் "இவனா" என்பாள், பெண்கள் மட்டும் என்றால், "இவன்லாம் அந்த வேலைக்கு சரிபட்டு வரமாட்டான்" என என் காதுக்கு கேட்கும் அளவுக்கு என்னை அசிங்கப்படுத்துவாள். பதிலடி கொடுக்கும் எண்ணம் கொண்டு வாயைக் கொடுத்தால், ரொம்ப ரொம்ப அசிங்கப்படுத்துவாள். அவள் என்னை பார்க்கும் விதம் ஒருவித கோபத்தில் நெருப்பை கக்குவது போல இருக்கும். அதனால் அக்னி என்று என் காண்டாக்ட்டில் சேவ் செய்திருக்கிறேன்.

இந்த இனியா, என் அப்பாவின் நேரடித் தங்கை மகள் அல்ல. அப்பா வழி அத்தை மகள்கள் பல பேரில் ஒருத்தி. அவளது அப்பா அவள் பத்தாவது படிக்கும் போது இறந்துவிட்டார். சொத்துக்கள் உண்டு. ஆனால், கல்யாண டைம்ல வேணும்னா சொத்தை வித்துக்க, என மாமா இறந்த பிறகு அப்பாதான் இனியா மற்றும் அவளது தங்கைகளின் படிப்பை செலவை பார்த்துக் கொள்கிறார். எனக்குத் தெரிந்து சொந்த ஊரில் வாழும் எங்கள் குடும்பத்தில் இருக்கும் பெண்களில் முதன் முறையாக வெளியூர் வந்து தங்கிப் படிக்கும் பெண்ணும் அவள்தான்.

---

அன்று மாலை அக்னி காலிங் என ஃபோன் திரையில் பார்த்ததும், அய்யோ இவளா? வரமாட்டான்னு நினைச்சேன் என்ற எண்ணம்.

டேய் எங்க இருக்க. நான் வந்துட்டேன் என மிரட்டும் தொணியில் தான் கேட்டாள்.

அவளை நேரில் பார்த்த நேரம், என்ன சொல்லுவாளோ என்ற பயம்தான் எனக்குள் வந்தது.

ஆனால், அக்னி இன்று குளிர்ந்து உறைந்து போனது போல நடந்து கொள்ள ஆரம்பித்தது. முஷ்டியை மடக்காமல், என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ஆறுதல் சொன்னது.

மாமா இப்படி உன்னை பார்த்தாதான்டா இன்னும் கவலைப் படுவாங்க. போய் குளிச்சிட்டு நல்லா தூங்கு. லேட்டா வந்தா போதும் , நான் பார்த்துக்கிறேன் என ஆறுதல் சொன்னாள். இனியா ஏன் எல்லோருக்கும் இனிமையாக இருக்கிறாள் என எனக்கும் புரிந்தது.

எனக்கு அங்கிருந்து கிளம்ப விருப்பமில்லை. நான் அங்கேயே இருந்தேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து, "லூசாடா நீ" என திட்டிக் கொண்டே, மெசேஜ் ஒன்றை காண்பித்தாள். "ரெண்டு வேன்" என அவளது தங்கை அனுப்பிய மெசேஜ்.

ஆஹா! அக்னி ஆரம்பிச்சுட்டா என்று நினைத்தேன்..

எதுக்குடா சின்ன மாமா கிட்ட சொன்ன? ரெண்டு வேன்ல கிழடு கட்டை எல்லாம் சேர்ந்து வருது. எந்த ஊர்லயாவது இப்படி வேன் பிடிச்சு ஹாஸ்பிட்டல்ல இருக்குறவங்கள பார்க்க வருவாங்களா? சரியான லூசு குடும்பம் என அக்னி கொதித்தது.

தகவல் தான் சொன்னேன்!

லூசு குடும்பத்துல பிறந்த உனக்கு இந்த லூசு குடும்பம் பத்தி தெரியாதா? லூசுப் பயலே! என திட்டினாள். அதைத் தொடர்ந்து மொபைலில் கொஞ்சம் பிசியாக இருந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து, காசு குடுத்துட்டு கிளம்புடா என்றாள்.

ஹம்.

அட்லீஸ்ட் குளிச்சிட்டு வா. நாத்தம் பிடிச்சவனே என நெஞ்சின் அருகில் முகர்ந்து பார்த்து, மூக்கின் அருகில் நாற்றத்தை தள்ளி விடுவது போல கையை அசைத்தாள்.

இங்க இருந்தா, இன்னும் டேமேஜ் பண்ணுவாள். அதற்கு முன் கிளம்ப வேண்டும் என நினைத்தேன். "குளிச்சிட்டு வர்றேன்" என சொல்லும் முன்பே .

குளிக்க தெரியாதா? குளிப்பாட்டி விடணுமா? என கிண்டல் செய்தாள்.

என்ன சொன்னாலும் சொல்லாவிட்டாலும் அடுத்தும் கிண்டலாக பதில் இருக்கும். "குளிச்சிட்டு வர்றேன்" என எழுந்தேன்.

ஒரு பொண்ணு, குளிப்பாட்டி விடுறேன்னு சொல்றேன். நீ என்னடான்னா "குளிச்சிட்டு வர்றேன்"னு சொல்றேன் என சிரித்தாள்.

காசு குடுத்துட்டு போ என்றவளிடம், டெபிட் கார்டை கொடுத்தேன். இங்க ரூம் இருக்கு, குளிச்சிட்டு வர்றேன் என கிளம்பினேன்.

"கொஞ்சம் தூங்கு. முகமெல்லாம் வீங்கிப் போய் இருக்கு" என்றாள்.

---

குளித்து முடித்த பிறகும் எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை. வெயிட்டிங் ஏரியா வந்து அக்னியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக "என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியா" என்ற கேள்வியைக் கேட்டு அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கினாள்.

அக்னி : பயப்படாத டா. சும்மா சொல்லு.

இல்லை என தலையை அசைத்தான்.

அக்னி : மாமாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாததால, சீக்கிரம் என்னை உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லி, அம்மாவுக்கு ஏகப்பட்ட பிரஷர். ஆனால், என்கிட்ட வளர்ந்த புள்ளைங்க ரெண்டும், என்னால முடியாதுன்னு சொல்றாங்க.

ஓஹ்..!

அக்னி : எனக்கும் பிரஷர். பட் அம்மாவுக்கு ரொம்ப ஜாஸ்தி.

ஹம்.

அக்னி : உனக்கு என்ன தோணுத?

நீ என்ன சொன்ன?

அக்னி : என்ன சொல்லிருப்பேன்னு நினைக்கிற?

ஹம்.

அக்னி : சொல்லு?

அதேதான் என் பதிலும்..

அக்னி : ஹம். சின்னதுல ரெண்டுல ஒண்ண சொன்னா உடனே கட்டிப்பியே!

வினய் அவளை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான்.

அக்னி : எனக்கும் எல்லாம் தெரியும்.

அக்னிக்கு என்னவெல்லாம் தெரியும் என்று தெரியாததால், வினய் அமைதியாக இருந்தான்.

வினய், உன்கிட்ட ஒண்ணு சொல்றேன், தப்பா எடுத்துக்காத..

சொல்லு..

அக்னி : ரெண்டு தங்கச்சிகிட்டேயும், ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்குவேன். ஆனா ஊரு ஒத்துக்காது. அதனால ரெண்டு பேர்ல ஒருத்திய கட்டிப்பேன்னு பேசிருக்க.

சாரி..

அக்னி : பொறுமையா கேளு..

ஹம்.

அக்னி : ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்குற எண்ணம் இருந்தா பழகு. இல்லையா வேற ஐடியா (செக்ஸுவல்) இருந்தாலும் பழகிக்க. எனக்கு பிரச்சனையில்லை.

வினய் இன்னும் ஷாக் அடித்தது போல உணர்ந்தான்.

இப்படி ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தின்னு பேசி, இன்னொருத்திய நரக வேதனையை அனுபவிக்க வச்சுராத.

ஹம்.

உன்னை குறை சொல்றதுக்காக சொல்லல. பட், ரெண்டு பேரும் உன்னை, அண்ணா அண்ணான்னு சொன்னாலும் ரெண்டு பேருக்கும் உன்மேல் ஆசை இருக்கு..

சாரி..

சும்மா சாரி கேட்காதடா. இங்க யாரு மேலயும் தப்பு இல்லை.

அக்னி தொடர்ந்து பே‌சினா‌ள். அவள் சொல்வதில் முழுக்க முழுக்க நியாயம் இருந்தது. ஆனால் என்னால் அவளிடம் தொடர்ந்து பேச இயலவில்லை. நான் கொஞ்ச நேரம், அமைதியாக இருந்தேன்.

ரூம் கீ குடு. நான் ரெஸ்ட் ரூம் போகணும் என எழுந்தாள்.

நான் என்னுடைய மெசேஜ்களை பார்த்தேன்.

நித்யா மற்றும் தன்யா இருவரும் உதட்டைக் குவித்து முத்தம் கொடுப்பது போல புகைப்படத்துடன். "அண்ணா நாங்களும் சென்னை வர்றோம். கவுன்சிலிங் முடியும் வரை சென்னையில உங்க வீட்ல இருப்போம்" என மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தார்கள்.

நித்யா மற்றும் தன்யா விவகாரத்தில், ஏற்கனவே சில விஷயங்கள் எல்லை மீறியிருந்தன. அவை அக்னிக்கு தெரியுமா? தெரியாதா என்று வினய்க்கு தெரியாது.

நித்யா மற்றும் தன்யாவுடனான நெருக்கம் குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசிச் சிக்கலைத் தீர்க்கத் துணிந்த அக்னியின் தைரியம் அவனுக்கு வியப்பை அளித்தது.

நித்யா மற்றும் தன்யா இருவரும் சென்னைக்கு வருகிறார்கள் என்றால் அப்பாவை பார்த்துக்கணும் என அத்தையை, சித்தப்பா கன்வின்ஸ் செய்திருப்பார். அத்தை பகல் நேரத்தில் ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தால், தன் தங்கைகளுடன் எல்லை மீறுவேன் என நினைத்து இப்படி பேசுகிறாளா??

என்ன இருந்தாலும், அக்னி சொன்னது நூறு சதவீதம் உண்மை. அதை மறுக்க இயலாது..

[Kingofcbe007]

suspense thanga mudila nanba apdi ena nadanthuchu 2 sister kuda.

waiting for update

[meenafan]

super start

[Partha8226]

vera level start bro super ah irukku agni charcter bold and clear ah irukku

[AvanAvalAvarkal]

03

---

நித்யா (நிழல்) மற்றும் தன்யா (தென்றல்)

"கவுத்து போட்டு அடிச்சாலும் ஆமை ஓடு உடையாது" இதுக்கு அர்த்தம் அதுதான என நிழல் (நித்யா) குரூப்பில் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள்.

"யோசிப்பது" போல ஒரு ஸ்மைலியை தென்றல் அனுப்பினாள்.

இருவருக்கும் என்னருகில் அக்னி இருக்கிறாள் எனத் தெரியாது என நினைக்கிறேன். தெரிந்திருந்தால் இப்படி மெசேஜ் அனுப்பியிருக்க வாய்ப்பில்லை.

---

தன்யா (தென்றல்)

இந்த அத்தையின் மூன்று மகள்களில், அழகானவள் இவள்தான். முகவெட்டிலும், விழிகளின் அமைப்பிலும் அக்னியின் அச்சு அசலான பிரதியாக இருந்தாலும், குணத்தில் அவளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவள் தன்யா.

தென்றலின் குளிர் காற்றைப் போல எந்தச் சூழலிலும் அமைதியானவள். அவளது அந்த மென்மையான அழகே ஒரு தனி வசீகரம். எப்போது பார்த்தாலும் முகத்தில் சுடர்விடும் ஒரு வெட்கம் கலந்த புன்னகை, அடக்கமான பார்வை, அவசரம் அறியாத நடனம் போன்ற நடை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து தன்யாவை ஒரு தேவதையைப் போலக் காட்டின.
[/size]

---

நித்யா (நிழல்)

நித்யாவின் தன் அக்காவைப் போல ஒரே மாதிரியான முக அமைப்பைக் கொண்டவள். கண்களில் எப்போதும் ஒரு குறும்பும், துடுக்குத்தனமும் மின்னும். அக்னி மற்றும் தென்றல் இருவரும் கலந்த ஒரு வசீகரமான ஆபத்து.

சில நேரங்களில், அக்னியைப் போல எதையும் ஒளிவுமறைவின்றிப் பேசும் தைரியமும், சுற்றியிருப்பவர்களைக் கலாய்க்கும் சுபாவமும் அவளை எப்போதுமே ஒரு துடுக்குத்தனமான துடிப்பான பெண்ணாகக் காட்டியது.

பெரும்பாலும் தன்யாவைப் போல யார் என்ன பேசினாலும் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள்.

---

இரட்டையர்கள் இருவருமே ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு, தற்போது மருத்துவப் படிப்பிற்கான கவுன்சிலிங்குக்காக காத்திருக்கிறார்கள். மருத்துவராக வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன் படிப்பில் கவனம் செலுத்தினாலும், வாரத்திற்கு ஒருமுறையாவது அத்தை மொபைலில் இருந்து என்னை அழைத்து ஸ்பீக்கரில் போட்டு பேசுவார்கள். அந்த அளவுக்கு, அவர்களுக்கும் என்னைப் பிடிக்கும்.

சிறு வயதிலிருந்தே எனக்கு அக்னியைப் பிடிக்காது. ஊருக்கு செல்லும் நேரங்களில் என் பாட்டி மற்றும் சில உறவினர்கள், ரெண்டு (நிழல் & தென்றல்) பேரையும் கட்டிக்க என கிண்டல் செய்வதுண்டு. சிறு வயதில் எனக்கும் அந்த ஆசையும் உண்டு.

எனக்கு விவரம் பெரிதாக தெரியாத  காலங்களில், சிலர் பேசியதைக் கேட்டு, அவர்களிடம் செய்த சில விஷயங்களை இப்போது நினைத்தாலும் எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப அசிங்கமாக இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னவோ, விவரம் தெரிந்த காலத்திலிருந்து அவர்களிடமிருந்து சற்று விலகியே இருக்க விரும்பினேன். ஆனால் அது நடக்கவில்லை. .சுவரில் அடித்த ரப்பர் பந்து போலத்தான் எங்கள் உறவு அமைந்திருந்தது. எவ்வளவுதான் தூரமாக ஓட நினைத்தாலும், அல்லது அவர்களைத் தவிர்க்க முயன்றாலும், ஏதோ ஒரு விசை என்னை மீண்டும் அவர்கள் பக்கமே இழுத்து வந்து நிறுத்தும்.

சிறு வயது தவறுகளோ என்னவோ, அதன் பிறகு சிறிது சிறிதாக என்ஜாய் பண்ண பல வாய்ப்புக்கள் கிடைத்தும் அதை தவிர்த்தேன். ஆனால் நானும் இளைஞன் தானே! பல நேரங்களில், "பிளஸ் டூ முடிச்ச பிறகு, இப்படி எதாவது பேசுனீங்க, உங்களை" என்று மிரட்டல் விடுப்பது போல பேசுவதுடன் முடித்து விடுவேன்.

சில நேரம், ஐயோ அண்ணா என்பார்கள். சில நேரம் ப்ராமிஸ் கேட்பார்கள். இந்தச் சூழலில், "இரண்டு வாரங்கள் அவர்கள் எங்கள் வீட்டில் வந்து தங்குனால் என்ன ஆகும்?" என்ற கேள்வி என் மனதுக்குள் ஒரு எதிர்பாராத மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

அப்பா ஹாஸ்பிட்டல் ஐசியு-வில் இருக்கிறார் என்பதைத் தாண்டி, இரட்டையர்களை நினைத்தாலே உள்ளம் ஒரு கணத்திற்கு விவரிக்க முடியாத படபடப்பில் தத்தளிக்கிறது. ஒரே கூரையின் கீழ், நேருக்கு நேர் அந்த இரட்டையர்கள் வந்து நின்றால்.? அதுவும் அத்தை ஹாஸ்பிட்டலலும் நானும் இரட்டையர்கள் மட்டும் வீட்டில் என்றால்?

"என்ன ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து.. ம்ஹூம். ம்ஹூம்" என என் மனதைப் படிந்தது போல கிண்டல் செய்தாள் அக்னி. நானும் சுய நினைவுக்கு திரும்பினேன்.

ரெண்டு பேரையும் எப்படிடா கரெக்ட் பண்ணுன என்ற அக்னியின் கேள்விக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை.

சின்ன வயசுல நீங்க மூணு பேரும் பயங்கர நெருக்கம். ஆனா அது இப்படி ககன்டினியூ ஆகும்னு நினைக்கல என்றாள் அக்னி.

வினய் பதில் சொல்லும் முன்னே, "ஐ நோ, ஐ நோ" என்று தன் கண்களைச் சுருக்கி ஒரு குறும்பான சிரிப்போடு  தன் கேள்விக்கு தானே பதில் சொல்வது போல, "ரொம்ப ஸ்டிரிக்ட்டா இருந்துட்டோம" என்றாள்.

அக்னிக்கு பயந்து பசங்க யாரும் இருவரையும் நெருங்கியதில்லை. அக்னி காலேஜ் போன பிறகு, டாக்டர் கனவுடன் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியவர்கள், ஊரில் இல்லாத ஆண் என அதிகம் தொடர்பில் இரு‌ந்தது வினயுடன் தானே!

ரெண்டு பேரும் வர்றாளுங்க என சொன்ன பிறகு, மூஞ்சி சரியில்லை. அவளுகள ஏதோ பண்ண பிளான் பண்ற போல என ரொம்ப நேரம் கிண்டல் செய்தாள் அக்னி.

ஆனால், அதே நேரம், அவளுககிட்ட ரொம்ப ஓவரா எதாவது பண்ணுன, எல்லாத்தையும் வெட்டி எடுத்துடுவேன் பார்த்துக்க. நான் அவங்க அக்கா என வார்னிங்கும் கொடுத்தாள்.

அக்னியின் அந்த வார்த்தையில் பாசமும் இருந்தது, அதே சமயம் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையும் கலந்திருந்தது. வினய்க்கு அவள் எதைச் சொல்கிறாள் என்பது நன்றாகவே புரிந்தது.

"சரியான ராட்சசி..." என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாலும், அக்னி அந்த இக்கட்டான சூழலில் தனக்கு ஒரு அரணாக நிற்பதை அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. அவளது அந்த அதட்டல் வினய்யின் பதற்றத்தை சற்று குறைத்தது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இரவு நேரம் நெருங்க நெருங்க, மருத்துவமனை வளாகம் மேலும் பரபரப்பானது. ஊரிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த 'இரண்டு வேன்' பயணிகளும் சென்னை மருத்துவமனைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். பெரியவர்கள், உறவினர்கள் என வந்திருந்தாலும் வினயின் சித்தப்பா, அத்தை மற்றும் சிலரால் மட்டுமே வினயின் அப்பாவை பார்க்க முடிந்தது..

ஹாஸ்பிட்டல் வளாகத்தில் நுழைந்த நேரத்திலிருந்து, அண்ணா அண்ணா என தன் மருமகன் வினயுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த தன்னுடைய மகள்களை அத்தை கவனிக்க தவறவில்லை.

"கவுன்சிலிங் போகும் போது அங்க போகணும், இங்க போகணும்னு இப்போவே பேசிட்டு இருந்தாளுங்க. மாமா இங்க ஐ.சி.யு-ல உயிருக்குப் போராடிட்டு இருக்காரு, இவளுகளுக்கு இதைப் பத்திலாம் கொஞ்சம்கூடக் கவலை இல்லை. எப்படியாவது கொஞ்சம் இவங்களைச் கண்டிச்சு வை! நீ சொன்னா கேப்பாளுக.." என்று அக்னியிடம் கடிந்து கொண்டாள் அவர்களின் அம்மா.

அம்மாவின் பேச்சில் இருந்த நியாயம் அக்னிக்குப் புரிந்தது. அப்பா இறந்த பிறகு ஒரு சிறு டூர் கூட சென்றிராதவர்கள், பல வருடங்களுக்குப் பிறகு முதல்முறையாக ஊரை விட்டு வெளியே வந்திருக்கும்போது இந்த நகரத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருப்பதும் இயல்புதான்.

ஆனால், அந்த ஆசையைத் தாண்டி அங்கே ஆழமானதொரு சிக்கல் இருந்தது. இருவரும் வினயின் மீது தீராத காதல் கொண்டவர்கள். ஒருவேளை வினய் தன் தங்கைகளில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்தால், மற்றொருவர் தன் வாழ்க்கையை மொத்தமாக அழித்துக் கொள்வார்கள் என்பது அக்னிக்கு நன்றாகவே தெரியும். கல்லூரிக் காலத்தில் தன் தோழி ஒருத்தி சொன்ன வார்த்தைகள் அவள் நினைவுக்கு வந்தன—மருத்துவம் படிக்க வரும் பலரும் முதல் வருடத்திற்குள் தங்கள் கன்னித் தன்மையை இழந்துவிடுவதாகப் பேசிக் கொண்ட அந்த யதார்த்தம் அவள் மனதில் நிழலாடியது.

"எவனோ ஒருத்தன்கிட்ட ஃபர்ஸ்ட் டைம் என்பதைவிட , அவர்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச வினய் கூடவே... ஃபர்ஸ்ட் டைம்" என்றால் என்ன தவறு என்பதாலேயே,  வினய்யிடம் வெளிப்படையாக, "ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்க முடியாது; ஆனா வேணும்னா என்ஜாய் பண்ணிக்கங்க, எனக்குப் பிரச்சினை இல்லை" என்று சொல்லியிருந்தாள்.

அம்மாவின் எச்சரிப்புக் குரல் ஓய்ந்ததும், அக்னி தன் கண்களால் தேடித் தன் தங்கைகள் இருவரையும் அருகில் அழைத்தாள். "என் கூட கேன்டீன் வரைக்கும் வாங்களேன்" என்றவள், அவர்களை மருத்துவமனை வெளியே ஒரு ஓரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

அங்கிருந்து அவர்கள் கிளம்பிய நேரம், இரட்டையர்கள் முகத்தில் தெரிந்த பயம் மற்றும் ஏமாற்றத்தை, வினய் கவனிக்கத் தவறவில்லை.

அக்னி நேராக விஷயத்திற்கு வந்தாள். "உங்க பிளான் என்னடி ரெண்டு பேருக்கும்?" என்றார் கறாரான குரலில்.

அக்காவுக்குப் பயந்த இரட்டையர்கள் இருவரும் தலைகுனிந்தபடி அமைதியாக இருந்தனர். எதையும் வாய் திறந்து பேசத் துணியவில்லை.

அக்னி பெருமூச்சு விட்டாள். தான் வினய்யிடம் பேசிய அத்தனை விஷயங்களையும், எந்தவித ஒளிவுமறைவும் இன்றி தன் தங்கைகளிடம் அப்படியே வெளிப்படையாகப் பேசினாள்.

இறுதியில், "என்ஜாய் பண்ணனும்னா பண்ணிக்குங்க. பட் நோ மேரேஜ் தாட்ஸ். அதை மட்டும் யோசிச்சீங்கன்னா, அது நம்ம குடும்பத்தை மொத்தமா அழிச்சிடும்!"
என்றாள் அக்னி.

நித்யாவும் தன்யாவும் ஒருவருக்கொருவர் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டனர். எப்போதும் தங்களை அதட்டி உருட்டும் அதே அக்கா தான், இன்று அவர்களின் இரகசிய ஆசைகளையும் உணர்வுகளையும் புரிந்து கொண்டவள் போல இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பேசி, அதே நேரத்தில் ஒரு விசித்திரமான சுதந்திரத்தையும் வழங்குவாள் என்று அவர்கள் கனவிலும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

அப்பாவின் பாலிய காலத்துக் காதலி யார் என்ற சிந்தனையில் இருந்த வினயிடம், எல்லாரையும் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போ, காலையில வா என பணித்தார் சித்தப்பா...

[rkasso]

So thrilling story
Agni rocks

[Partha8226]

super naration nanba agni romba bold but incase agni vinay ah marrige pannikura sitution ethum vandha enna pannurathu

[AvanAvalAvarkal]

04

---

அத்தை

வினயின் தாத்தாவினுடைய தம்பியின்  ஒரே மகள். அப்பாவை சிறு வயதில் இழந்தவள். வினயின் தாத்தா அவளுக்கும் அப்பா போல இருந்து அனைத்தையும் செய்தார். உள்ளூர் மாப்பிள்ளை. கல்யாணத்திற்கு பிறகு, தன் அம்மா வீட்டிலேயே இருந்து விட்டாள்.

அக்னி பிறந்த 30 நாளில் பிறந்த வினய் தாயை இழந்தவிட, அவனுக்கு அதிகமாக தாய்ப்பால் கொடுத்து தன்னுடைய இன்னொரு குழந்தை போல பார்த்துக் கொண்டவள்.

அக்னி, வினய் என இரண்டு குழந்தைகளை பார்த்துக் கொண்டவளுக்கு இரண்டு வருடங்கள் கழித்து இரட்டையர்கள் பிறந்தார்கள்.

அத்தையின் கணவர் (மாமா) இறந்த பிறகு, இளம் வயதிலேயே மூன்று பெண் குழந்தைகளுடன் நின்ற அவளது வாழ்க்கைப் போராட்டம் சாதாரணமானது அல்ல. எங்களைச் சுற்றியுள்ள உறவினர்கள் மத்தியில் அவளுக்கு ஒரு நல்ல தாயாக, பாசமான அத்தையாகத்தான் என் மனம் எப்போதும் மரியாதை கொடுத்துப் பார்த்திருக்கிறது.

வினய் மீது அவள் காட்டும் அக்கறையும், தன் பிள்ளைகளைப் போல அவனை அரவணைக்கும் குணம் எப்போதுமே நெகிழ்ச்சியடையச் செய்யும்.

எந்த விதமான பணக் கஷ்டம் வந்தாலும், யாரையும் அணுக மாட்டாள். வினயின் பாட்டி கொடுக்கும் தகவலின் அடிப்படையில், வினயின் அப்பா வற்புறுத்தியே உதவிகளை செய்துள்ளார். அந்த அளவுக்கு பிறரிடம் உதவிகள் கேட்பதை தவிர்ப்பாள்..

குடும்பத்துக்காகவே உழைக்கும் அவளது அந்த நற்குணமும், கனிவான முகமும், அன்பும் எல்லோரையும் ஈர்க்கக்கூடியது.

அத்தையை ஒரு தாயாகப் பார்த்தாலும், ஒரு இருபது வயது இளைஞனின் ரத்தம் எப்போதும் அப்படிப் புனிதமான சிந்தனையோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லையே!

ஜாக்கெட்டுக்குள்ளும் அடங்காமல் பொங்கி வழியும் பெருத்த மார்பகங்களும், பூரிப்பான இடுப்பு வளைவுகளும், நடக்கும் போது மிடுக்காக அசையும் அந்த வனப்பான பின்னழகும், ஒரு இளைஞனின் கண்களைத் திசைதிருப்பும் சக்தி கொண்டவை.

அவளது உடல்வாகும் வனப்பும் ஒரு மில்ஃப் (MILF) பெண் தரும் அத்தனை கவர்ச்சியையும் கொண்டிருந்தது. நடுத்தர வயதைக் கடந்தாலும், இன்னும் ததும்பும் இளமையுடன் இருக்கும் அவளது உடல் அமைப்பு பல இரவுகளில் வினயின் கற்பனையை பலமுறை தூண்டியிருக்கிறது. தன் மாமா அத்தையை ரொம்ப அனுபவிக்கவில்லை என்ற எண்ணத்தை அவனுக்கு கொடுக்கும்..

சுருக்கமாக சொன்னால், தன் அத்தையை பார்க்கும் நேரங்களில், இயற்கையின் ஈர்ப்பு விதியை வினயின் உடல் மீறத் தவறியதே இல்லை.


அத்தை, எப்போதாவது வினயை பாசமாக அணைத்து முதுகைத் தடவும்போதோ அல்லது கன்னத்தில் முத்தமிடும்போதோ, அவளது உடலின் மென்மையும், அந்தப் பெண்பால் வாசனையும் நரம்புகளில் மின்னலாய்ப் பாய்ந்து, அவனது அடிவயிற்றில் ஒருவித சூட்டைக் கிளப்பும்.

---

மருத்துவமனையிலிருந்து வினயின் வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில், அத்தையின் மனமோ முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு உலகத்தில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.

அண்ணனின் உடல்நிலையைத் தாண்டி, தன் மகள்கள் குறித்து சுய நலமாக சிந்திக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டாள்.

அரசுக் கல்லூரி கிடைக்காமல் போனால்?

அண்ணன் உதவியில்லாமல் மகள்கள் இருவரையும் படிக்க வைக்க முடியுமா?

சொத்துக்களை விற்றால், அக்னிக்கு எப்படி கல்யாணம் முடிப்பது?

இரட்டையர்கள் படிப்புக்காக அனைத்தையும் விற்று, டாக்டராக ஆக்கினாலும், வரதட்சனை இல்லாமல் இந்த உலகத்தில் எத்தனை பேர் கல்யாணம் செய்வார்கள்? என தன் ஆசைகளையும், உடலின் தேவைகளையும் ஒரு பெட்டியின் அடி ஆழத்தில் பூட்டி வைத்துவிட்டு வெறும் 'தாய்' என்ற முகமூடியோடு மகள்களுக்காக மட்டுமே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்த தாயின் மனம் பரிதவித்தது.

வாழ்க்கையின் வசந்த காலம் தொடங்கும் முன்பே கணவனை இழந்தவள். மூன்று பெண் குழந்தைகள், சமூகத்தின் கேலிப் பேச்சுகள், சொந்தக்காரர்களின் இரக்கப் பார்வைகள்—இவற்றுக்கு நடுவில் பல வருடங்களாக எந்த ஒரு ஆணின் ஸ்பரிசமும் இல்லாத அவளது உடல், இரவுகளில் தனிமையில் அனலில் தவிக்கும். ஒரு ஆணின் அரவணைப்புக்காகவும், ஆண்மையின் தொடுகைக்காகவும் ஏங்கும் அந்த ரகசியத் தாகம் அவளை அரித்துத் தின்னும். ஆனாலும், குடும்ப மானம், குழந்தைகளின் எதிர்காலம் என்ற எல்லைக்கோடுகள் அவளை எப்போதும் ஒரு விலங்கு போலப் பிணைத்து வைத்திருக்கும்.

தன் மகள்கள் விருப்பப்படி அவர்களை டாக்டராக படிக்க வைக்க முடியாவிட்டால்,
"தன் சொந்த ஆசைகளையெல்லாம் அடக்கி, ஒரு பத்தினியாக, உத்தமியாக வாழ்ந்து என்ன பயன்?

இந்த கட்டுப்பாடுகளுக்கும் தியாகங்களுக்கும் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது?" என்ற கசப்பான கேள்வி அவள் மனதிற்குள் எழுந்து அவளை மேலும் உலுக்கியது.

---

இரட்டையர்கள் இருவரும், வினயின் பாட்டிக்கு உதவி செய்த தருணங்கள் தவிர்த்து ஒவ்வொரு வினாடியையும் வினயுடனே செலவிட்டார்கள்.

அட்டையை போல வினயை இரட்டையர்கள் ஒட்டிக் கொள்வது வழக்கமாக நடக்கும் விஷயம் என்பதால் யாருக்கும் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

“ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்க முடியாது; ஆனா வேணும்னா என்ஜாய் பண்ணிக்கங்க, எனக்குப் பிரச்சனையில்லை” என்ற அந்த வாசகம் என் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டது.

அப்பா ஐ.சி.யு-வில் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்ற நிதர்சனம் ஒருபுறம் மனதை வாட்டினாலும், மறுபுறம் தன் அருகில் உட்கார்ந்திருந்த இரட்டையர்களின் உடல் வெப்பமும், அவர்களின் மூச்சுக்காற்றும் அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தை வேறு ஒரு திசைக்கு மாற்றிவிட்டன.

ஆனால் சொந்தங்கள் தங்களை சூழ்ந்திருக்க வினய்யால் என்ன செய்ய இயலும்.?

ஒவ்வொரு நபராக தூங்க ஆரம்பிக்க, இரவு 11 மணியளவில் வினய்க்கும் கண்கள் சொருகின. அந்த வினாடியில் முழித்திருந்த அனைவருக்கும் குட் நைட் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

அந்த வினாடியில் தன் தங்கைகளை பார்த்த அக்னிக்கு சிரிப்பு வந்தது. ஏனென்றால், குறைந்தபட்சம் வினய் கைகளைப் பிடித்தபடி ஆறுதல் சொல்லும் எண்ணம் இருந்திருக்கலாம் என்றே நினைத்தாள்.

வினய், ஒரு நிமிஷம்டா. வெயிட் பண்ணு  என அக்னி எழுந்தாள்.

இரட்டையர்கள் இருவருக்கும் வயிறு பற்றிக் கொண்டு வருவது போன்ற எண்ணம்.

நான் டாய்லெட் போய்ட்டு வர்றேன். அதுக்கு பிறகு கதவ லாக் பண்ணிக்க என வினய் காதில் சொன்ன அக்னி, "நீங்களும் வாங்கடி" என தங்கைகளையும் அழைத்தான்.

வினய் அறைக்கு செல்ல எதிர்பார்த்து காத்திருந்த இரட்டையர்கள் இருவருக்கும் பயங்கர சந்தோஷம். ஆனால், வினய் ஹாலிலேயே இருக்க, ஒவ்வொரு அடியும் இருவருக்கும் வலித்தது.

அக்னி தன் தங்கைகளை அழைத்துக்கொண்டு தன் அறைக்குள் நுழைந்த அந்த வினாடி, வினய்க்கு ஒருபுறம் ஏமாற்றமாகவும், மறுபுறம் ஒருவித நிம்மதியாகவும் இருந்தது. இரட்டையர்களின் அந்தத் தீவிரமான ஈர்ப்பும், அக்னியின் கண்டிப்பான எச்சரிக்கையும் அவனது மூளையில் மாறி மாறி மோதிக் கொண்டிருந்தன.

இந்த ரூம் போனா என்னடி என தன் குரலை எழுப்பினாள் அத்தை.

பரவாயில்லை அத்தை என ஷோபாவில் உட்கார்ந்தான் வினய்.

அவனது தலையைத் தடவி, "எதையும் யோசிக்காத! நல்லா தூங்கு. அப்பாவுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது" என்று ஆறுதல் சொன்ன அத்தையின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

ஒண்ணு உன்கிட்ட கேட்கவா வினய்?

சொல்லுங்க அத்தை.

அப்பாவுக்கு இப்படி இருக்குறதால, அக்னிய உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லி ஃபேமிலில நிறைய பிரஷர். உனக்கு என்ன தோணுதுப்பா?

என்ன அத்தை சொல்றீங்க என்பதைப் போல வினய் சிரித்தான்.

ரெண்டு பேரையும் (வினய் / அக்னி) என் புள்ளை மாதிரியே வளர்த்தேன். எனக்கு அதுல உடன்பாடு இல்லை. ஆனா, உங்களுக்கு ஓகேன்னா எனக்கும் ஓகே என்றாள்.

அக்னி என்ன சொல்றா அத்தை..

அத்தை சிரித்தாள்.

படு கேவலமாக அக்னி எதையும் சொல்லியிருப்பாள் என்பதை வினய் புரிந்து கொண்டான்.

சரிப்பா.. போய் தூங்கு. டோர் லாக் பண்ணிக்க. இல்லைன்னா சின்னது ரெண்டும் தூங்காம வந்து பேசிட்டே இருக்கும்.

சரி அத்தை என சொன்ன வினய் தன் அறைக்கு சென்றான். ஹாலில் இருந்தால், கல்யாணம் குறித்து தொடர்ந்து ஏதேனும் கேள்விகள் வரலாம் என நினைத்தே அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

கட்டிலில் அக்னி மற்றும் தென்றல் இருவரும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

எங்க வீட்டு ஹாலை விட, உங்க ரூம் பெருசு அண்ணா என்றாள் தென்றல்.

நிழல் டாய்லெட்டை விட்டு வெளியே வந்த பிறகு அக்கா தங்கை மூவரும் அவனை கிண்டல் செய்தார்கள். அக்னிதான் அவனை பெரும்பாலும் கலாய்த்தாள். இரட்டையர்கள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து அக்னி டாய்லெட் செல்ல, இரட்டையர்கள் இருவரும் வினய்யை கட்டிபிடித்தார்கள். ஆளுக்கு ஒரு கையைப் பிடித்தபடி அக்னி வெளியே வரும் வரையில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வெளியில் வந்த அக்னி மூவரையும் ஏற இறங்கப் பார்த்தாள்.

மூணு பேர் முளியும் சரியில்லை. என்ன திருட்டு வேலை பார்த்தீங்க என போட்டு வாங்க முயற்சி செய்தாள்.

தென்றல் முகம் வாடுதை கவனித்த அக்னி, சற்று பலமாக சிரித்தாள்.

டேய், நீ தரையில படுத்துக்க. நாங்க மூணு பேரும் பெட்ல படுத்துக்குறோம் என்றாள்.

வினய் வாசற் கதவைப் பார்த்தான்..

நான் இங்க இருக்கும் போது, யாரும் உள்ள வரமாட்டாங்க என வினய் தலையில் தட்டிவிட்டு வாசற் கதவை நோக்கி நடக்க, பை அண்ணா என இரட்டையர்களும் தங்கள் அக்காவை பின் தொடர்ந்து சென்றார்கள்.

[rkasso]

so nice

[Partha8226]

super ah poguthu bro vinay ku neraiya poruppu irukku 4 ladies need to be satisfied by vinay but enna irundhalum agni tha bro romba getha theriyura ella update layum

[AvanAvalAvarkal]

05

---

மறுநாள் காலை 6 மணியளவில் நிழல் எழுந்த நேரம் அவளது அம்மாவை காணவில்லை. அவளது நெஞ்சம் குறுகுறுத்தது.

அம்மா கிச்சனில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் நிலையில் வினய் ரூமுக்கு செல்ல ஆசை. தனியாக சென்றால் எதுவும் கேள்விகள் வருமோ என்ற பயத்தில் தென்றலை எழுப்பிப் பார்த்தாள். ஆனால் அவள் எழுந்திரிக்கவில்லை..

அந்த அறையில் தூங்கிய உறவினர் ஒருவர் டாய்லெட்டுக்குள் நுழைய, அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்த நிழல் பாத்ரூமுக்கு போவது போல வினய் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

குப்புற படுத்திருந்த வினய்யை சீண்டிப் பார்க்க ஆசைப்பட்டாள். ஆனால், அதே நேரத்தில் அவனை தொல்லை செய்ய விரும்பவில்லை.. அமைதியாக பாத்ரூம் சென்று திரும்பினாள்.

டாய்லெட் சென்ற நேரம் குப்புற படுத்திருந்த வினய், இப்போது ஒருக்கழித்து படுத்திருந்தான்.

வினய்யின் கைகள் தூக்க கலக்கத்தில் தன் தொடை இடுக்கில் சொறிந்த நேரம், விடியற்காலை விறைப்பு நிலையில் இருந்த அவனது சுண்ணி வடிவத்தைப் பார்த்த நிழலின் உடலில் பல்வேறு உணர்ச்சிகள் ஓடின. அவளது இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. கண்கள் அந்தக் காட்சியிலிருந்து விலக மறுத்தன.

நிழலின் தொண்டை உலர்ந்தது. அவள் கைகள் தானாகவே இறுகின. உள்ளே ஏதோ ஒரு வெப்பம் பரவியது. அவள் மெல்ல நெருங்கினாள். மூச்சு வாங்காமல் நின்று, அந்தக் காட்சியை இன்னும் அருகில் இருந்து பார்த்தாள். வினய்யின் முகம் அமைதியாக இருந்தது. இமைகள் அசைவதில்லை. உதடுகள் சற்று பிரிந்திருந்தன.

இதுவரையில் விறைப்பு நிலையில் இருக்கும் சுண்ணியை நேரில் பார்த்திராத நிழல், அதை பார்க்க ஆசைப்பட்டாள். ஆனால், பயம் ரொம்ப அதிகமாக இருந்தது.

வினய்யின் கை மீண்டும் சற்று அசைந்தது. தொடை இடுக்குக்குள் அழுத்தி, அந்த விறைப்பை மெல்ல அழுத்தியது போல் தோன்றியது. நிழலின் கன்னங்கள் சிவந்தன. அவள் உதடுகளைக் கடித்தாள்.

“இப்போது போக வேண்டும்…” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள். ஆனால் கால்கள் அசையவில்லை. அவள் மீண்டும் ஒருமுறை அந்தக் காட்சியைப் தன் மனதுக்குள் பதிவு செய்து கொண்டாள். பின்னர் மெல்லப் பின்வாங்கி, அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

கதவை மெதுவாக மூடிய பிறகுதான் அவள் மூச்சை விட்டாள். நெஞ்சு இன்னும் வேகமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. தான் தூங்கிய அறையை நோக்கி செல்லும்போது அவளது உடல் இன்னும் அந்த உணர்ச்சியில் மூழ்கியிருந்தது.

நிழல் தண்ணீர் குடித்தாள். ஆனால் தொண்டை இன்னும் உலர்ந்தே இருந்தது.

தென்றல் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். நிழல் தன் அவளருகில் படுத்தாள். கண்களை மூடினாள். ஆனால் மூடிய கண்களுக்குள் வினய்யின் அந்தக் காலை விறைப்பு மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவள் மெல்லத் தன் தொடையை அழுத்தினாள்.  ஏதோ ஒரு தேவை எழுந்தது. ஆனால் இப்போது எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதால் தன் ஆசைகளை அடக்கிக் கொண்டாள்.

காலையில் தென்றல் எழுந்தவுடன் அவளிடம் விஷயத்தை சொன்னாள் நிழல்.

ட்ரெஸ் தூக்கி பார்த்திருக்க வேண்டியது தான என கிண்டல் செய்தாள் தென்றல்..  இருவரும் எதையோ பேசி சிரிப்பதை கவனித்த அக்னி என்னவென்று கேட்க, இரட்டையர்கள் திருதிருவென முழித்தார்கள்.

"எல்லாரும் கிளம்புற வரைக்கும் அடக்கி வாசிங்கடி" என இருவரையும் வார்ன் செய்தாள் அக்னி.

---

காலையில் எழுந்த வினய், அப்பாவின் நண்பரான டாக்டர் செழியன்' அனுப்பியிருந்த மெசேஜை பார்த்தான்.

அத்தையுடன் ஹாஸ்பிட்டல் சென்ற வினய், அவனது சித்தப்பாவுடன் டாக்டரை சந்தித்தான்.

டாக்டரின் முகத்திலும், குரலிலிலும் எந்தவிதமான தனிப்பட்ட உணர்ச்சியோ அல்லது குடும்ப நண்பருக்கான பரிவோ இருக்கவில்லை; முற்றிலும் ஒரு மூத்த தலைமை மருத்துவருக்குரிய தொழில்முறைச் செய்தி மட்டுமே வெளிப்பட்டது.

"வாங்க.. உட்காருங்க என சித்தப்பாவிடமும், உட்காரு வினய் என வினய்யிடமிம் சொன்ன டாக்டர் செழியன், நேரடியாகவே விஷயத்திற்கு வந்தார்.

"ஒரு சீனியர் டாக்டரா, அஸ் அ புரொஃபெஷனலா நான் உங்ககிட்ட சில விஷயங்களை ஒளிவுமறைவில்லாம பேசி ஆகணும். உன் அப்பாவோட கேன்சர் நிலைமை ரொம்பவே அட்வான்ஸ்டு ஸ்டேஜ்ல இருக்கு. மல்டிபிள் ஆர்கன் ஃபெயிலியர் ஆக ஆரம்பிச்சிருச்சு. ஐ.சி.யு-ல நாம எவ்வளவுதான் லைஃப் சப்போர்ட் கொடுத்தாலும், அவர் குணமடையுறதுக்கான வாய்ப்பு இல்லை . இதுதான் கசப்பான உண்மை."

வினய் அமைதியாகத் தலைகுனிந்தான். ஏற்கனவே எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான் என்றாலும், மருத்துவரின் வாயிலிருந்து அப்படிக் கேட்கும்போது நெஞ்சு அடைப்பது போல் இருந்தது.

டாக்டர் தொடர்ந்து பேசினார். "இப்போ இருக்கிற சூழல்ல, இந்த ஐ.சி.யு பெட் மற்றும் வெண்டிலேட்டர் சப்போர்ட்ங்கிறது, காப்பாற்றப்படக்கூடிய வேறொரு தீவிர நோயாளிக்கு ரொம்பவே அவசியமானது. ஒரு மெடிக்கல் ப்ரொஃபெஷனலா, என்னால இந்த பெட்டை இன்னும் பல நாட்களுக்கு இப்படி ஹோல்டு பண்ணி வைக்க முடியாது."

"வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு போனாலும் அவருக்கு கன்டின்யூயஸா வெண்டிலேட்டர், ஆக்சிஜன் வசதி, அப்புறம் ஐ.சி.யு செட்டப் தேவைப்படும். அதை நம்ம ஹாஸ்பிட்டலோட அட்மின் டீம் மற்றும் ஹோம் ஹெல்த்கேர் பார்ட்னர்ஸ் மூலமா அரேஞ்ச் பண்ணித் தருவாங்க. வெண்டிலேட்டர், பேஷன்ட் மானிட்டர் அப்புறம் மத்த எக்யூப்மெண்ட்ஸை வாடகைக்கு எடுத்து வீட்லயே ஐ.சி.யு செட்டப் பண்ணிடலாம். அதுக்கு ஆகுற செலவு மற்றும் அட்மிஷன் டிஸ்சார்ஜ் நடைமுறைகளை அட்மின் டீம் உன்கிட்ட ஃபாலோ-அப் பண்ணுவாங்க."

வினய் அமைதியாக இருந்தான். சித்தப்பா வாக்குவாதம் செய்வது போல பேசினார்.

"இன்னொரு விஷயம் சார். உங்க அண்ணன் சுயநினைவோடு இருந்தப்போ, ஹாஸ்பிட்டல் ஐ.சி.யு-ல வச்சு உயிரை விடுறதை விட, தன் கடைசி நாட்களைத் தன் சொந்த வீட்ல, அமைதியான சூழல்ல கழிக்கணும்னுதான் விரும்பினாரு. ஒரு நோயாளியா அவரோட விருப்பமும் அதுதான்."

மருத்துவர் சொன்ன சொன்ன இந்த விஷயம் வினயின் மனதைத் தொட்டது. மருத்துவமனையின் குளிரூட்டப்பட்ட ஐ.சி.யு அறையில், குழாய்களுக்கும் மெஷின்களுக்கும் நடுவே சுருங்கிப்போகாமல், வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும். தன் பாலிய கால காதலியுடன் கடைசி நாட்களை செலவிட வேண்டும் என்ற தந்தையின் இறுதி விருப்பம் அவன் நினைவுக்கு வந்தது.

நேற்று வரை தன் தந்தையிடம் கோபித்துக்கொண்டு வெளியேறிய குற்றவுணர்ச்சி மீண்டும் மேலெழுந்தாலும், "அப்பாவை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வதுதான் சரி" என்ற முடிவுக்கு வந்தான்.

தன் அண்ணன் கடைசி நாட்களை வீட்டில் கழிக்க விரும்பியதை அவரது வாயாலேயே அறிந்திருந்தாலும், அவனது சித்தப்பாவுக்கு அதில் துளியும் விருப்பம் இல்லை.

ஆனால், "நீங்க சொல்றது சரிதான் டாக்டர். அப்பாவை வீட்டிற்கே கூட்டிட்டு போயிடுறேன்..." என்றான் வினய் திடமான குரலில்.

"குட் டிசிஷன் வினய்," என்றார் டாக்டர் செழியன்.

"சரிங்க டாக்டர், ரொம்ப நன்றி," என்று கூறிவிட்டு அறையிலிருந்து வெளியேறினான் வினய். மருத்துவமனையின் அட்மின் பிரிவு அதிகாரிகள் வினயைத் தொடர்புகொண்டு, வீட்டிற்கான ஹோம் ஐ.சி.யு (Home ICU) மற்றும் வெண்டிலேட்டர் வாடகை ஒப்பந்தங்களைப் பேசினர்.

வீட்டில் உபகரணங்களைப் பொருத்தும் குழு என அனைத்தும் அடுத்த சில மணி நேரத்திற்குள் சுறுசுறுப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்படத் தொடங்கின...

---

மதிய உணவுக்கு வீட்டுக்கு வந்தான் வினய். அத்தை குடும்பம் மற்றும் பாட்டி தவிர உறவினர்கள் அனைவரும் ஊருக்கு கிளம்பிய நிலையில், சோகமாக இருந்த வினய்யின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அவனுக்கு சமாதானம் சொன்னாள் அக்னி. அதைப்பார்த்த இரட்டையர்கள் இருவருக்கும் பொறாமையில் கண்ணில் நீர்த் தேங்கியது. தங்கள் அக்கா வினய்யுடன் நெருங்குதை தங்கைகள் இருவரும் விரும்பவில்லை..

இரவு ஹாஸ்பிட்டல் கிளம்பிய நேரம், வினய்யின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு மீண்டும் சமாதானம் சொன்னாள் அக்னி. ஹாஸ்பிட்டல் வரவா என்று கேட்ட நேரம், இரட்டையர்களுக்கு கிட்டத்தட்ட உயிர் போய் திரும்பி வந்த நிலை தான்.

வினய் மட்டும் ஹாஸ்பிட்டல் செல்ல, கொஞ்சம் நிம்மதியாக உணர்ந்தார்கள்.

அவன் கைய தான பிடிச்சேன். அதுக்கு ஏண்டி உங்க முகம் அப்படி போகுது என தன் அம்மா வீட்டுக்கு வரும் வரையில் தன் தங்கைகள் இருவரையும் வறுத்தெடுத்தாள் அக்னி.

நான் திரும்பவும் சொல்றேன். என்ஜாய் பண்ணுங்க. லவ் பண்ணாதீங்க. கல்யாணம் அது இதுன்னு நினைச்சி எதாவது பண்ணுனீங்க, நானே அவன கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்.உங்களைத் தவிர எல்லாரும் ஓகே சொல்வாங்க என இன்னொரு குணமடையும் சேர்த்தே போட்டாள் அக்னி..

[AvanAvalAvarkal]

06

---

மறுநாள் மாலையே, வீட்டில் அனைத்து மருத்துவ வசதிகளும் தயார் செய்யப்பட்டன. மருத்துவமனையின் அட்மின் டீம் மற்றும் ஹோம் ஹெல்த்கேர் ஊழியர்கள் இணைந்து, போர்ட்டபிள் வெண்டிலேட்டர், பேஷன்ட் மானிட்டர், ஆக்சிஜன் கான்சென்ட்ரேட்டர் மற்றும் ஐ.சி.யு படுக்கை என அனைத்தையும் கச்சிதமாகப் பொருத்தி முடித்தனர்.

சிறிது நேரத்தில், சிறப்பு ஆம்புலன்ஸ் மூலமாக வினயின் தந்தை விஜயன் வீட்டிற்கு அழைத்து வரப்பட்டு, அந்த ஹோம் ஐ.சி.யு அறையில் கவனமாக மாற்றப்பட்டார். மருத்துவமனையின் குளிரூட்டப்பட்ட சூழலை விட, சொந்த வீட்டின் உணர்வு அனைவரது மனதிற்கும் ஒரு சிறிய நிம்மதியைத் தந்தது.

அதற்கு அடுத்த நாள்...

விஜயனைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காகப் புதிதாகத் திருமணமான நர்ஸ் ஒருவர் பகல் ஷிஃப்ட்டிற்கு நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்.

மதிய வேளையில், தந்தை தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் அறையில், அந்த நர்ஸ் தன் கணவருடன் அலைபேசியில் ரகசியமாகவும் கொஞ்சலாகவும் பேசிக் கொண்டிருந்தார். புதிதாகத் திருமணமான தம்பதிகளுக்கே உரித்தான அந்தச் சிலிர்ப்பான உரையாடல்களும் லேசான சிரிப்பொலிகளும் அந்த அறையின் அமைதியில் மெலிதாக ஒலித்தன.

திடீரென, கவனிப்புப் பணியில் ஈடுபட்ட அந்த நர்ஸ் பேரதிர்ச்சி அடைந்தார். சுயநினைவற்று மரணப் போராட்டத்தில் இருக்கும் விஜயனுக்கு, விறைப்பு (Erection) ஏற்பட்டிருந்தது. அதைவிட அதிர்ச்சி, நீண்ட நேரமாகியும் அது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பவே இல்லை.

பதறிப்போன நர்ஸ், உடனடியாக வெளியே ஓடிவந்து வினயிடம் விஷயத்தைக் கூறி டாக்டருக்கு ஃபோன் செய்யுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.
வினய் பதற்றத்துடன் உடனடியாக டாக்டர் செழியனைத் தொடர்புகொண்டு நிலைமையை விவரித்தான்.

டாக்டர் செழியன் மிக நிதானமாக, ஒரு மருத்துவ விளக்கமளித்தார். "வினய், இதைப் பார்த்துப் பயப்படவோ அல்லது தவறாக நினைக்கவோ தேவையில்லை. மனித மூளை தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து கோமா அல்லது சுயநினைவற்ற நிலையில் இருந்தாலும், தண்டுவடத்தின் அனிச்சைச் செயல் (Spinal Reflex) காரணமாகச் சுற்றியிருக்கும் சில ஒலிகளையோ உணர்வுகளையோ உடல் அறியாமலேயே கிரகித்து இப்படி நடக்க வாய்ப்பிருக்கு. இதை மருத்துவத்துல 'பிரியாபிசம்' (Priapism) அப்படின்னு சொல்வோம். கேன்சர் தாக்கம் மற்றும் இரத்த ஓட்டக் கோளாறு காரணமாக நரம்புகளில் இரத்தம் முடங்கிப்போய், அந்த விறைப்பு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப முடியாமல் லாக் ஆயிடும். இது அவரோட இறுதி நேர நரம்பு மண்டலக் கோளாறின் அறிகுறிதான்" என்று விளக்கினார்.

ஃபோனை வைத்த வினய், டாக்டர் சொன்ன பிரியாபிசம் பற்றிய மருத்துவ விளக்கத்தை அப்படியே ஹாலில் நின்றிருந்த அத்தையிடம் கூறினான்.

அத்தையின் முகத்தில் ஒரு வினாடி விவரிக்க முடியாத ஷாக்குகள் தோன்றி மறைந்தன. அது அதிர்ச்சியா, கவலையா அல்லது ஒரு பெண்ணின் ஆழமான ஏக்கத்தின் பிரதிபலிப்பா என்று வினயால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

அக்னி கல்லூரிக்கு சென்றிருக்க, இரட்டையர்கள் இருவரையும் தன் அண்ணன் இருக்கும் அறைக்குள் நுழைய விடாமல் தடுப்பதே பெரிய வேலையாக இருந்தது. தன் அண்ணனை தன்னுடைய இரட்டையர்கள் அந்த நிலையில் பார்ப்பதை அவள் விரும்பவில்லை. வினய்யும் ஏதேதோ காரணங்களை சொல்லி சமாளித்தான்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரம் கடந்த நிலையில் தன் அப்பாவை மீண்டும் ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிச் செல்லப் போவதாக தன் அத்தையிடம் சொன்னான் வினய்.

"நீ கொஞ்சம் வெளியவே இருப்பா வினய்..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்ன அத்தை, அந்த நர்ஸையும் வெளியே அனுப்பிவிட்டு, தமையன் விஜயன் இருக்கும் அந்த ஹோம் ஐ.சி.யு அறையின் கதவை உள்ளிருந்து தாழிட்டுக் கொண்டாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து... அறையின் கதவு திறந்தது.

அத்தை அமைதியாக வெளியே வந்தாள். அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. வினய் உள்ளே சென்று பார்த்தபோது, தந்தையின் உடல் நிலை முற்றிலும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தது! அந்த விறைப்பு அடங்கி இயல்பாக இருந்தது.

வினய் உறைந்துபோனான்! அவனால் நடப்பதை நம்பவே முடியவில்லை. மூளையே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது.

"கடவுளே... ஒரு சொந்தத் தங்கை... தன் கூடப் பிறந்த அண்ணனுக்கு எப்படி இப்படி ஒரு விஷயத்தைச் செய்ய முடியும்? கதவை மூடிக்கொண்டு உள்ளே என்ன நடந்திருக்கும்?" என்று எண்ணியபோது அவனது உடம்பில் ரத்தம் உறைந்து போனது.

அத்தை மீது இதுவரை அவன் மனதில் இருந்த பிம்பம் நொடிப் பொழுதில் சிதைந்து, முற்றிலும் வேறு ஒரு கோணத்திற்கு மாறியது. ஒரு தாயாக, பாசமான அத்தையாகப் பார்த்த அதே பெண்ணை, இப்போது அவனது மனம் ஒரு பெண் என்ற பார்வையிலும், அவளது அடக்கப்பட்ட விகாரமான தேவைகளின் வெளிப்பாடாகவும் பார்க்கத் தொடங்கியது.

அத்தையிடம் இதுபற்றி நேரடியாகக் கேட்டுவிட வேண்டும் என்று அவன் மனம் துடித்தது. ஆனால், அவனால் எதுவுமே செய்ய இயலவில்லை. ஏனென்றால், இரட்டையர்கள் ஒரு கணமும் அவரை விட்டு விலகாமல், எப்போதும் அவனைச் சுற்றியே வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அதே சமயம், அத்தையாலும் தன் மருமகன் வினயின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்திக்க முடியவே இல்லை.

இருவருக்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான, விவரிக்க முடியாத மௌனச்சுவர் எழுந்து நின்றது.

அத்தையின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பும், கூச்சமும், வினயின் மனதில் மேலும் பல கேள்விகளைப் புயலாகக் கிளப்பின..

மாலை நேரம்... அக்னி கல்லூரி மற்றும் பிற வேலைகளை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

வீட்டின் ஹாலில் நுழைந்தபோதே ஒருவித விவரிக்க முடியாத கனத்த அமைதி அவளை வரவேற்பது போல இருந்தது. சாதாரணமாக இருக்கும் அந்தச் சூழலில் ஏதோ ஒரு அசம்பாவிதம் அல்லது பதற்றம் நிலவுவதை அவளது கூர்மையான கண்கள் உடனே கண்டுபிடித்தன.

அம்மாவின் முகத்திலும், வினயின் முகத்திலும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ள முடியாத ஒருவிதத் தயக்கமும் குற்றவுணர்ச்சியும் படர்ந்திருப்பதை அவள் கவனித்தாள்.

"என்ன விஷயம்? மாமாவுக்கு எதும் பிரச்சனையா என்று கேட்டாள் அக்னி.

ஆனால், இருவரும் "ஒன்னுமில்லையே..." என்று எதையோ மறைப்பது போல சமாளித்தனர்.

அக்னி விடுவதாக இல்லை. உடனே தன் தங்கைகள் இருவரையும் தனியாக அழைத்து விசாரித்தாற், "மதியம் என்ன நடந்துச்சு? உங்க அண்ணனுக்கும் அம்மாவுக்கும் நடுவுல என்ன பிரச்சனை?" என்று துருவித் துருவிப் பார்த்தாள். ஆனால், மதியம் ஹோம் ஐ.சி.யு அறைக்குள் நடந்த அந்த அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வு கொஞ்சமும் அறியாத அந்த இரட்டையர்கள் விழித்தார்கள்; அவர்களுக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. அக்னிக்கு எந்தத் துப்பும் கிடைக்கவில்லை.

இதற்கிடையில், இரவு நேரப் பணிக்குரிய (Night Shift) புதிய நர்ஸ் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள். பகலில் பணிபுரிந்த நர்ஸ் அவளிடம், அன்று மதியம் விஜயனுக்கு ஏற்பட்ட விபரீதமான உடல் நிலை மாற்றம் குறித்தும், பிரியாபிசம் (Priapism) பிரச்சினை குறித்தும் விளக்கிக் கூறினாள்.

"ஒருவேளை இந்த விறைப்பு தொடர்ச்சியா நாலு மணி நேரத்திற்கு மேல நீடிச்சா, உடனே ஹாஸ்பிட்டல் கொண்டு போக வேண்டியிருக்கும்... கேர்ஃபுல்லா பாத்துக்கோங்க" என்று அந்த பகல் ஷிப்ட் நர்ஸ் எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றாள்.

அருகில் நின்றிருந்த அக்னியின் காதுகளில் இந்த வார்த்தைகள் தெளிவாக விழுந்தன!

அந்த ஒரு நொடியில், அக்னியின் மூளையில் மின்னல் வெட்டியது போல எல்லாப் புதிர்களும் துண்டு துண்டாக ஒன்றிணைந்தன. இப்போது அம்மாவும் வினய்யும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ளக் கூடத் தயங்கி நிற்பதற்கான காரணம் மாமாவின் விறைப்பு நிலை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

இரவு படுக்கையில் கவிழ்ந்தும், வினய்யின் மூளை ஓய்வெடுக்க மறுத்தது.

"எனக்குத் தாயாக, பாசமான அத்தையாக இருக்க வேண்டியவள், தன் அண்ணனின் அந்த இக்கட்டான நிலையைப் போக்கச் செய்த செயல்... அது வெறும் தற்காலிகமான கடமையா? இல்லை, அவளுக்குள்ளும் புதைந்து கிடந்த ஏதோ ஒரு மறைக்கப்பட்ட இச்சையின் வெளிப்பாடா?"

கேள்விகள் அலை அலையாக வந்து அவனது மனதை வாட்டின. எந்தக் பக்கமும் தீர்வு கிடைக்காமல், குழப்பமும் கலக்கமுமாக அந்த இரவைக் கடந்தான் வினய்...