꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[Paty@123]

Story is good and revolving around sex, little bit bigger update are appreciated plz

[12345677889]

ఆటో నడుపుతున్న శంకర్ నిర్మల వైపే చూస్తున్నాడు. నిర్మల మాత్రం శంకర్‌ని గమనించకుండా ఆటోలో మామూలుగానే కూర్చుని ఉంది.

శంకర్ ప్యాంట్‌లో అతని మొడ్డ పెద్ద బల్జ్‌లా ఉబ్బి ఉంది.

నిర్మలకు ఎండ వేడికి బాగా చెమటలు పట్టాయి. జాకెట్ క్లాత్ కొన్ని చోట్ల పొడిగా, కొన్ని చోట్ల తడిగా ఉంది. తడిగా ఉన్న చోట సళ్ల ఆకారం కనిపిస్తోంది.

అలా చూస్తూ శంకర్ కొంచెం కిందికి చూశాడు.

ఆమె చీర కొద్దిగా పక్కకు జరగడంతో నడుము మధ్యలో ఉన్న బొడ్డు కనిపించింది. బొడ్డు గుండ్రంగా, లోపలికి చిన్నగా దిగినట్టు ఉంది. చర్మం నునుపుగా కనిపిస్తోంది. చీర కుచ్చిళ్లు నడుము దగ్గర చక్కగా అమరడంతో ఆమె బొడ్డు అందం సహజంగా కనిపించింది.

శంకర్‌ది కూడా మొడ్డ మాట విననట్టుగా ఉంది. అతని పరిస్థితి అలాగే ఉంది.

అలా వెళ్తుండగా, కొంత దూరం వచ్చారు. ఇంతలో ఒక కస్టమర్ ఆటో కోసం చేయి ఊపుతూ ఆపమని పిలుస్తున్నాడు. కానీ శంకర్ ఆటో ఆపలేదు.

నిర్మల, “ఎందుకు ఎక్కించుకోలేదు? నేను సర్వీస్‌కే కదా ఎక్కింది, బాడుగకు కాదు,” అంది.

శంకర్, “అదేం లేదు మేడమ్. నాకు కొంచెం పని ఉంది,” అన్నాడు.

కానీ మనసులో మాత్రం, ‘వాళ్లని ఎక్కించుకుంటే ఆటోలో నిన్ను చూసేదెలా?’ అనుకున్నాడు.

అలా కొంతసేపు గడిచింది. మూడు సిగ్నల్స్ దాటారు.

శంకర్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. అతని మొడ్డ పూర్తిగా లేచిపోయింది. కానీ అది ప్యాంట్‌లోనే ఉండటంతో అతనికి చాలా ఇబ్బందిగా ఉంది.

శంకర్ చిన్నగా నిర్మల సళ్లు, బొడ్డు వైపు చూస్తూ చొంగ కారుస్తున్నాడు.

‘ఈ ఆంటీని ఎలాగైనా దెంగాలి’ అన్న ఆలోచన అతనికి వచ్చింది. ఆమెను ఎలా లైన్‌లో పెట్టాలా అని ఆలోచిస్తున్నాడు.

ఇంతలో నిర్మల షాప్‌కి వచ్చేసింది.

“ఆపండి,” అంది.

శంకర్ సడన్‌గా బ్రేక్ వేశాడు. నిర్మల ఆటో దిగి డబ్బులు ఇస్తోంది. కానీ శంకర్ ఆమెను పట్టించుకోకుండా ఆమె సళ్ల వైపే చూస్తున్నాడు.
ఆమె అతని చూపును గమనించి, “ఏంటి, అలా చూస్తున్నావు?” అని అడిగింది.

శంకర్ చిన్నగా నవ్వుతూ, “ఏం లేదు మేడమ్,” అన్నాడు. డబ్బులు తీసుకున్నాడు.

అప్పుడు నిర్మలకు విషయం అర్థమైంది. వెంటనే చీర సరిచేసుకుంది. శంకర్ వైపు కోపంగా చూసింది. అలా చూస్తూ చూపు తిప్పేలోపు, అతని ప్యాంట్‌లో గట్టిగా ఉబ్బి ఉన్న మొడ్డ ఆమె కంటపడింది.

నిర్మల మనసులో, ‘నాకు ఇప్పుడే 50 ఏళ్లు. ఇన్ని సంవత్సరాల్లో లేనివి ఇప్పుడు నా జీవితంలో ఒక్కసారిగా ఎందుకు మార్పులు వస్తున్నాయి? ఒకపక్క శ్రీను చేస్తున్న పనులు, మరోపక్క మగాళ్ల ప్రవర్తన. మళ్లీ వాళ్లే సరిగ్గా ఉన్నారా? నేనే వేరే పద్ధతిలో ఉన్నానా?’ అని అనిపించింది.

మళ్లీ, ‘కాదు, కాదు. ఎవరి పద్ధతులు, ఎవరి ఆలోచనలు వాళ్లకు ఉంటాయి,’ అని తనకు తాను చెప్పుకుంటూ షాప్‌లోకి వెళ్లింది.

నిర్మల వెళ్లగానే శ్రీను అరవడం మొదలుపెట్టాడు.

“చీర ఎలా ఉందో చూసుకోలేదా నువ్వు? ఆ రోడ్డుమీద బజారుదానిలాగా చేస్తున్నావా? ఒంటి మీద బట్టలు సరిగ్గా ఉన్నాయో లేదో అర్థం కాని స్థితిలో ఉన్నావా?” అని అరిచాడు.

నిర్మల ఒక్క నిమిషం తన కోపాన్ని దిగమింగుకుని మాట్లాడాలనుకుంది. కానీ శ్రీను చేస్తున్న పనులకు, ఇప్పుడు అతను మాట్లాడుతున్న మాటలకు సంబంధం లేకపోవడంతో ఆమె కోపాన్ని తట్టుకోలేకపోయింది.

“నేను ఏమీ రంకుబోతుని కాను. లంజని దెంగినట్టు దెంగించుకోవడం లేదు,” అని ఒక్కసారిగా కళ్లలో నీళ్లు తెచ్చుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

శ్రీనుకి కూడా బాధగా అనిపించింది. ఆమె కావాలని ఏమీ చేయలేదని అతనికి తెలుసు. కానీ ఆటోవాడు అలా చూడగానే అతనికి కోపం వచ్చింది. అందుకే నిర్మలను ఓదార్చాడు.

[12345677889]

శ్రీను నిర్మలను ఓదార్చిన తర్వాత, నిర్మల మనసులో శ్రీనుని నేరుగా అడిగి తన అనుమానాలన్నీ తీర్చుకోవాలని అనుకుంది.

‘ఎందుకు నా భర్త మీద నాకు కొత్తగా అనుమానాలు పెంచుకోవడం? ఆయన ఏం చేస్తున్నాడో తెలియక మనసులో ద్వేషాలు పెంచుకోవడం ఎందుకు? నేరుగా అడిగితే సరిపోతుంది,’ అని అనుకుంది.

ఆ మాట ఆమె నోటి నుంచి రాబోతుండగా, షాప్‌లోకి సరుకుల లోడ్ వచ్చింది.

వాళ్లు శ్రీనుని పిలిచారు. అతను బయటకు వెళ్లాడు. తిరిగి వచ్చాక అడుగుదామని నిర్మల ఎదురుచూస్తోంది.

ఇంతలో రవి, విశాల్ బైక్ మీద అటువైపు వెళ్తున్నారు. రవి రోడ్డుమీద ఉన్న శ్రీనుని చూసి బైక్ ఆపాడు. నిర్మల రవిని గుర్తుపట్టింది.

రవి శ్రీనుతో ఏదో చెప్తున్నాడు. శ్రీను కూడా ఏదో అంటున్నాడు. దూరంగా ఉండటంతో ఆ మాటలు నిర్మలకు వినిపించలేదు. మధ్యలో విశాల్ కూడా ఏదో చెప్పాడు. ముగ్గురూ పెద్దగా నవ్వుకున్నారు.

తర్వాత రవి, విశాల్ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు. వాళ్లు వెళ్లిపోయేంతవరకు నిర్మల షాప్‌లో నుంచే గమనిస్తూనే ఉంది.

శ్రీను సరుకులు షాప్‌లో పెట్టించాడు. వాళ్లు డబ్బులు తీసుకుని వెళ్లిపోయారు.

తర్వాత నిర్మల, “ఏంటే ఆ ఇకా ఇకలు, పకపకలు?” అంది.

శ్రీను నిర్మల బుగ్గ మీద గిల్లాడు.

“ఫ్రెండ్స్ మధ్య చాలా ఉంటాయే. నీకెందుకు?” అన్నాడు.

నిర్మల ఏమీ మాట్లాడకుండా కళ్లు అలాగే తెరిచి శ్రీనునే చూస్తోంది.

శ్రీను కాసేపు ఆలోచించి, “ఒక్కసారి… వద్దులే, వాళ్ల విషయాలు,” అన్నాడు.

“చెప్పు,” అంది నిర్మల.

శ్రీను, “ఎవరో ఆంటీని సెట్ చేస్తున్నాడంట ఆ బైక్ నడిపేవాడు. అందుకే మగవాళ్లతో జాగ్రత్తగా ఉండాలి,” అన్నాడు.

ఆ మాట వినగానే నిర్మలకు భయం వేసింది. రవి తనని బైక్ మీద తీసుకెళ్లిన విషయం ఆమెకు గుర్తొచ్చింది. మధ్యలో రవి తన సళ్లు పట్టుకున్నాడు. తన పిర్రల మీద మొడ్డ పెట్టాడు. చివరికి రాత్రి ఇంటి దగ్గర డ్రాప్ చేశాడు.

ఇప్పుడు రవి తన గురించే శ్రీనుతో ఏమైనా చెప్పాడా అని నిర్మల భయపడింది. పైగా, “మొన్న మీరు డ్రాప్ చేయమన్న ఆంటీ” అని రవి చెబితే శ్రీను ఊరుకోడు కదా అని మనసులో అనుకుంది.

“ఎవరంట ఆ ఆంటీ?” అని నిర్మల అడిగింది.

ఆమె మాటల్లో ఎగ్జైట్‌మెంట్‌తో కూడిన భయం ఉంది. రవి తన గురించే శ్రీనుతో చెప్పేశాడేమో అన్న ఆలోచనతో గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కానీ ఆ భయాన్ని శ్రీనుకు తెలియనివ్వకుండా అతని ముఖంలోకి చూస్తోంది.

“ఆంటీ ఎవరో వాడు చెప్పలేదు,” అన్నాడు శ్రీను.

ఆ మాట వినగానే నిర్మలకు ఒక్కసారిగా భయం పోయింది. మనసులో ఉన్న ఆందోళన తగ్గింది. మళ్లీ మామూలు మనిషిలా కనిపిస్తూ శ్రీనుతో మాట్లాడింది.

నీకు వాళ్లతో సావాసం ఏంటి? నీ వయసేంటి, వాళ్ల వయసేంటి?” అని నిర్మల అడిగింది.

శ్రీను షాప్ దగ్గరికి సిగరెట్ల కోసం వస్తుంటే వాళ్లతో పరిచయం అయిందని, ఒక్కడే ఉంటే బోర్ కొడుతుందని, అందుకే వాళ్లతో ఏదో అలా టైంపాస్ చేస్తున్నానని అన్నాడు.

“స్నేహానికి పెద్దా చిన్నా ఏం ఉంటాయే!” అంటూ నిర్మల పిర్ర మీద సరదాగా దెబ్బ కొడుతూ మాట్లాడాడు.

నిర్మల అతని మాటలు విని, ‘వాడు ఆంటీని పడేస్తానంటున్నాడు. మరి ఈ శ్రీను అంకుల్ కూడా అమ్మాయిని పడేయాలని అనుకుంటున్నాడా?’ అని అనుమానంగా శ్రీను ముఖం వైపు చిన్నగా చూస్తూ ఉండిపోయింది

శ్రీను నిర్మల వైపు చూస్తూ, “నేనలాంటి పనులు ఎందుకు చేస్తానే? ఏంటో, ఇన్ని సంవత్సరాల్లో లేని అనుమానాలు ఇప్పుడు నీకు వస్తున్నాయే!” అన్నాడు.

అతను మామూలుగానే మాట్లాడుతున్నాడు. నిర్మల తనని అనుమానిస్తోందని అతనికి తెలియదు. కానీ అతని మనసులో మాత్రం పిగ్‌టెయిల్స్ ఉన్న అమ్మాయి గురించే ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి.

ఆ అమ్మాయి కిరణ్ గాడి లవర్ అని, ఆమె బాగా దెంచుకుంటుందని వాళ్లు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి. నిర్మల వైపు చూస్తూనే, ‘నన్ను వాళ్లు కలుపుకుంటారా? అలా అడగడం తప్పా, ఒప్పా?’ అని మనసులో అనుకుంటున్నాడు. బయటకు మాత్రం నిర్మలతో మామూలుగానే మాట్లాడుతున్నాడు.

నిర్మల, “సరే, టైం 2 అయింది. లంచ్ చేయండి,” అంది.

శ్రీను, “సరే, ఇంటికి వెళ్లి తినేసి వస్తాను,” అంటూ కీస్ తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు.

[Paty@123]

Good update, very interesting, with out knowing whom they are fucking, Madhavi's father is getting an idea to ask the them whether they will allow him to join with them or not, is starting make total family to involve

[LUCIFER0]

Story is going great.

Let's see what will happen next.

Narration is so good

Family motham okariki thelikunda okaru denguchukuntu untaru kavachu.

Nirmala , janaki evaritho dengichuiuntaru ani exciting ga undhu.

90k kadhu my mistake, 25k views unnayi.

It's still good. Na story ki 70k views unnayi last 2 months nundi rasthunna.

Keep updating for us. We like this story so much.

[12345677889]

శ్రీను వెళ్లిపోగానే నిర్మలకు మళ్లీ భయం వేసింది. ఇప్పుడే రవి, విశాల్ ఇదే రోడ్డులో శ్రీనుతో మాట్లాడి వెళ్లారు. వాళ్లు మళ్లీ వస్తే తను ముఖం చూపించలేదని అనుకుంది. తను శ్రీను భార్య అని తెలిస్తే, రవి తన గురించి శ్రీనుకి చెప్పేస్తాడేమోనని భయపడింది. ఒకవైపు రవి తనతో తప్పుగా ప్రవర్తించిన విషయం గుర్తొచ్చింది. మరోవైపు రవి మళ్లీ తన గురించి శ్రీనుకి చెప్పాడేమోనని అనుకుంది.

నిర్మల మనసులో ఆలోచనలు ఒకదాని వెంట ఒకటి వస్తున్నాయి. రవి తనతో ఎలా ప్రవర్తించాడో గుర్తొస్తే ఆమెకు చిరాకుగా అనిపిస్తోంది. అదే సమయంలో అతను శ్రీనుతో ఏమైనా చెప్పాడేమోననే భయం ఆమెను వదలడం లేదు. శ్రీను తనను ఏమైనా అడిగితే ఏం చెప్పాలో కూడా ఆమెకు అర్థం కావడం లేదు.

అలా కూర్చుని ఆలోచిస్తుండగా, మళ్లీ జానకి గుర్తొచ్చింది.

‘జానకి మధ్యాహ్నం వస్తానంది కదా! పొద్దున కూడా తినలేదు,’ అనుకుంది.

జానకి ఇంకా భోజనం చేసిందో లేదో అని నిర్మల ఆలోచించింది. ఉదయం నుంచి జరిగిన విషయాల వల్ల తనకు ఆకలీ, సమయమూ గుర్తురాలేదు. ఇప్పుడు జానకి గుర్తుకు రావడంతో ఆమె గురించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది.

ఇక జానకి దగ్గర మధ్యాహ్నం 2:15 అయింది. అప్పటికే మీటింగ్ అయిపోయింది. అందరూ బయటకు వచ్చారు. కొలీగ్స్ ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకుంటున్నారు.

మీటింగ్ ముగియడంతో అక్కడి వాతావరణం కొంచెం సందడిగా మారింది. కొందరు తమ పనుల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు. మరికొందరు అక్కడి నుంచి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నారు. జానకి కూడా తన పనులు ముగించుకుని బయటకు వచ్చింది.

మురళి అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు. జానకి ఎదురుగా నడుచుకుంటూ వస్తోంది. నిండైన పెదవులు, గోధుమ రంగు చర్మం మృదువుగా మెరుస్తోంది. మెడ శంఖంలా ఉంది. చీరకు సరిపోయే జాకెట్ వేసుకుంది. జాకెట్‌లో సళ్లు నిండుగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె నడుస్తుంటే జాకెట్‌లో సళ్లు అడుగుల లయకు అనుగుణంగా మెల్లగా కదులుతున్నాయి. నడుము సన్నగా, తొడలు నిండుగా ఉన్నాయి. ప్రతి అడుగుకీ చీర మడతలు తొడల మీదుగా కదులుతున్నాయి. చీర కట్టులో ఆమె శరీరాకృతి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

జానకి తన ఎదురుగా ఉన్న దారిలో నడుస్తూ వస్తోంది. చుట్టూ ఉన్నవాళ్ల మాటలు, కదలికల మధ్య ఆమె తన దారిలో ముందుకు సాగుతోంది. మురళి మాత్రం ఆమె వైపు చూస్తూ అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.

జానకి మురళిని దాటుకుంటూ ముందుకు వెళ్లిపోయింది. చీరలో వయ్యారంగా కదిలే పిరుదులు, ఆమె నడుస్తుంటే చీరతో పాటు ఒళ్లు కదలడం, ప్రతి అడుగుకీ పిరుదులు లయగా కదలడం కనిపిస్తున్నాయి. వీపు మీద పొడవాటి పోనీటెయిల్ నాట్యమాడుతూ ఊగుతోంది.

జానకి ముందుకు వెళ్లిపోయినా మురళి చూపు కొద్దిసేపు ఆమె వైపే ఉంది. ఆమె తనను గమనించిందో లేదో కూడా అతను పట్టించుకోలేదు. ఏదో ఆలోచనలో పడ్డాడు.

జానకిని చూస్తూ ఉన్న మురళికి మొడ్డ నరాల్లో జివ్వుమనడం మొదలైంది. మొడ్డ గట్టిపడుతున్నట్టు అతనికి తెలుస్తోంది. అప్పుడే మురళికి సడన్‌గా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.

ఆ విషయం గుర్తుకు రావడంతో అతను జానకితో మాట్లాడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆమె వెళ్లిపోతే మళ్లీ మాట్లాడే అవకాశం దొరుకుతుందో లేదోనని అనుకున్నాడు.

జానకి వెనకాలే మురళి నడవడం మొదలుపెట్టాడు. జానకి కారు ఎక్కి కూర్చుంది.

మురళి ఆమె కారు దగ్గరకు వెళ్లాడు. జానకి కారు స్టార్ట్ చేయడానికి సిద్ధమవుతుండగా అతను ఆమెతో మాట్లాడాలని అనుకున్నాడు.

“మేడం, మీతో మాట్లాడాలి,” అన్నాడు మురళి.

జానకి అతని గొంతు విని అతని వైపు చూసింది. చాలా రోజుల తర్వాత మురళి తనతో మాట్లాడుతున్నాడు. అతను ఏ విషయం చెప్పడానికి వచ్చాడో ఆమెకు తెలియలేదు.

చాలా రోజుల తర్వాత జానకి మురళిని ఎదుర్కొంటోంది. అతనితో మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఆమె మనసులో కొంత ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

అయినా అతను ఏదో చెప్పాలనుకుంటున్నాడని అర్థమైంది. అతని మాట వినకుండా వెళ్లిపోవడం ఆమెకు సబబుగా అనిపించలేదు.

“ఏమైంది మురళి గారు? మీ మనసులో ఉన్న ఇబ్బంది ఏదైనా ఉంటే చెప్పండి,” అంది జానకి.

మురళి వెంటనే విషయం చెప్పలేకపోయాడు. ఎలా మొదలుపెట్టాలో తెలియక కొద్దిసేపు ఆగాడు. తను చెప్పబోయే విషయం విన్నాక జానకి ఎలా స్పందిస్తుందోనని ఆలోచించాడు.

“మేడం, మీకు ఒక విషయం చెప్పాలి. చెప్పాలా వద్దా అని ఆలోచిస్తున్నాను,” అన్నాడు మురళి.

“ఏంటి?” అంది జానకి.

జానకి ప్రశ్నించడంతో మురళి చెప్పడానికి సిద్ధమయ్యాడు. అయితే తను చూసిన విషయం గురించి చెప్పే ముందు అది ఎక్కడ జరిగిందో వివరించాలని అనుకున్నాడు.

“మేడం, బ్రిగేడ్ దగ్గర ఉన్న పాత గవర్నమెంట్ బిల్డింగ్ సర్వే చేయమన్నారు. అక్కడికి వెళ్లాను. అక్కడ ఒక బిచ్చగాడు ఏదో వీడియో చూస్తున్నాడు. అది మీకు చెప్పవచ్చో లేదో అని ఆలోచిస్తున్నాను,” అన్నాడు మురళి.

జానకి అతను చెప్పింది వింటూ ఉంది. బిచ్చగాడు వీడియో చూడటం గురించి మురళి తనతో ఎందుకు చెప్పాలనుకుంటున్నాడో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. అందులో ఏదో ముఖ్యమైన విషయం ఉందని మాత్రం అనుకుంది.

జానకి కారు స్టార్ట్ చేసి వెళ్తోంది. ఇంతలో జానకే మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

“మీరు బైక్ వేసుకుని రాలేదా?” అంది.

మురళి కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. తన దగ్గర బైక్ లేదనే విషయం చెప్పాల్సి వచ్చింది.

“లేదు మేడం. మీతో మాట్లాడాలని అబద్ధం చెప్పాను,” అన్నాడు మురళి.

అతను అబద్ధం చెప్పానని ఒప్పుకోవడంతో జానకి అతని వైపు చూసింది. తనతో మాట్లాడటానికి అలా ఎందుకు చేయాల్సి వచ్చిందో తెలుసుకోవాలనుకుంది.

“నాతో మాట్లాడటానికి అబద్ధాలు ఎందుకు?” అంది జానకి.

మురళి సైలెంట్‌గా ఉండిపోయాడు.

జానకి అతని సమాధానం కోసం ఎదురుచూసింది. కానీ అతను మాట్లాడకపోవడంతో, అతనికి ఏదో చెప్పడానికి సంకోచం ఉందని అర్థం చేసుకుంది.

“హా, చెప్పండి. మాట్లాడండి, నో ప్రాబ్లమ్,” అంది జానకి.

మురళి ఇంకా తడబడుతుండటంతో ఆమె మళ్లీ ధైర్యం చెప్పింది.

“అలా భయపడాల్సిన పని లేదు,” అంది జానకి.

మురళి నోట్లో నీళ్లు నములుతున్నాడు.

అతని పరిస్థితి చూసి జానకి మరోసారి విషయం చెప్పమని అడిగింది. అతను ఇలాగే ఆగిపోతే అసలు విషయం తెలియదని అనుకుంది.

“చెప్పండి మురళి,” అంది జానకి. కారు సెంటర్‌కి దగ్గరలో ఉంది.

కారు ముందుకు వెళ్తోంది. మురళి చెప్పబోయే విషయం గురించి జానకి ఎదురుచూస్తోంది. అతను మాత్రం ఇంకా సంకోచిస్తూనే ఉన్నాడు.

“చెప్పండి, లేదా ఇలా భయపడుతూనే ఉంటారా?” అంది.

జానకి అలా అడగడంతో మురళి చివరికి తను చూసిన విషయాన్ని చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

“అదే మేడం, అతను ఫోన్‌లో ఏం చూస్తున్నాడా అని అతని వెనకకి వెళ్లాను. సైలెంట్‌గా చూస్తే, ఒక అమ్మాయిని నలుగురు అబ్బాయిలు దెంగుతున్న వీడియో చూస్తున్నాడు. అది కూడా బ్రిడ్జి కింద దెంగారు,” అన్నాడు మురళి.

మురళి చెప్పిన మాటలు విన్న జానకి ఒక్కసారిగా ఆలోచనలో పడింది. బ్రిడ్జి కింద జరిగిన విషయం గురించి అతను ఎందుకు ప్రత్యేకంగా చెప్పాడో ఆమెకు ఆసక్తి కలిగింది. ఆ వీడియోలో ఉన్న అమ్మాయి ఎవరు? ఆ అబ్బాయిలు ఎవరు? మురళి తనకు ఈ విషయం చెప్పడం వెనుక ఇంకా ఏదైనా కారణం ఉందా? అనే ప్రశ్నలు ఆమె మనసులో మెదిలాయి.

జానకి వెంటనే ఏమీ మాట్లాడలేదు. మురళి చెప్పిన విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ కారు నడుపుతూనే ఉంది.

[12345677889]

జానకి ఒక్క నిమిషం మౌనంగా ఆలోచించింది. మురళి ఇంత పచ్చిగా సెక్స్‌ గురించి మాట్లాడుతున్నాడేంటి అని అనుకుంది. కానీ ఆ వీడియోలో ఉన్న అమ్మాయి ఎవరో తెలుసుకోవాలి. అది మాధవేనా కాదా అనే అనుమానం ఇంకా తీరలేదు. నేను నా పరిధిలో ఉండి మాట్లాడాలి, అని మనసులో అనుకుంది.

జానకి మురళి వైపు చూసి, “మురళిగారు, ఒక అమ్మాయి అలా చేయడమేంటి? ఆ పనులేంటి?” అని అడిగింది.

మురళి చెప్పబోయే సమాధానం కోసం జానకి ఎదురుచూసింది. అతను చెప్పిన విషయాన్ని పూర్తిగా తెలుసుకోవాలనుకుంది.

“లేదు మేడం. నేను చూస్తున్నానని ఆ బిచ్చగాడు గమనించి వెంటనే ఫోన్ దాచేశాడు. ఇంతలో అక్కడికి డిమాలిషన్ వాళ్లు ఎస్టిమేషన్ కోసం వచ్చారు,” అని మురళి చెప్పాడు.

జానకి అతని మాటలు వింటూ ఉండిపోయింది. ఫోన్ దాచేయడంతో మురళి ఆ వీడియోను పూర్తిగా చూడలేకపోయాడని ఆమెకు అర్థమైంది. కానీ అతను చెప్పబోయే మరో విషయం ఏమిటో తెలుసుకోవాలనుకుంది.

“కానీ ఆ వీడియోలో దూరంగా మీరు, నేను సర్వే చేస్తున్నట్టుగా కూడా ఉంది మేడం. దాంట్లో మీరు సర్వే చేస్తున్నది కూడా రికార్డ్ అయింది,” అన్నాడు మురళి.

ఆ మాట వినగానే జానకి గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తినట్టయింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ఆమెకు మాటలు రాలేదు. ఒక్కసారిగా బ్రేక్ వేసింది.

కారు ఒక్కసారిగా ఆగడంతో మురళి కూడా ఉలిక్కిపడ్డాడు. జానకి మాత్రం స్టీరింగ్ పట్టుకుని అలాగే ఉండిపోయింది. మురళి చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో మళ్లీ మళ్లీ వినిపిస్తున్నాయి.

“ఏంటి మేడం?” అని మురళి అడిగినా జానకి మాట్లాడలేదు.

నేను పూకులో వేళ్లు పెట్టుకుని గెలుక్కున్న వీడియో కూడా ఉందా? అసలు నా జీవితం ఇలా అయిపోయిందేంటి? ఎవరికైనా తెలిస్తే నా పరిస్థితి ఏంటో! ఆ వీడియోలో ఏముందో తెలుసుకోవాలి. మురళిని సహాయం అడిగితే అతను వీడియో చూస్తాడు. కానీ నేనే ఏదో ఒకటి చేయాలి, అని ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది.

ఆమెకు ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. వీడియోలో ఏముందో తెలియకపోవడమే ఆమెను ఎక్కువగా భయపెడుతోంది. మురళి దగ్గర పూర్తి సమాచారం లేదు. అయినా ఆ బిచ్చగాడి ఫోన్‌లో ఏదో ఉందనే విషయం ఆమెను కలవరపెడుతోంది.

“మేడం!” అని మురళి మరోసారి పిలవడంతో జానకి ఈ లోకంలోకి వచ్చింది.

“హా, మురళిగారు, చెప్పండి,” అంది. ధైర్యం తెచ్చుకుని, “ఆ వీడియోలో ఇంకా ఏం చూశారు?” అని అడిగింది.

తన గొంతులో భయం కనిపించకుండా జానకి జాగ్రత్తపడింది. మురళి చెప్పే ప్రతి మాటను శ్రద్ధగా వినాలని నిర్ణయించుకుంది.

“లేదు మేడం. నేను చూసింది ఒక అమ్మాయిని నలుగురు అబ్బాయిలు దెంగుతున్న వీడియో. ఆ వీడియోలో ఒకవైపు మీరు, నేను రోడ్డుకు ఇటువైపు, బ్రిడ్జికి ఎదురుగా పని చేస్తున్నట్టుగా ఉంది. ఇంతలో వాడు నన్ను చూసి ఫోన్ దాచేసి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు,” అని మురళి చెప్పాడు.

మురళి చెప్పిన మాటలు విన్న జానకి అతని ముఖం వైపు చూసింది. అతను చూసిన వీడియోలో తన పని మాత్రమే రికార్డ్ అయిందా, లేక ఇంకేమైనా ఉందా అనే అనుమానం ఆమెను వదలలేదు.

అయితే నేను పూకులో వేళ్లు పెట్టుకుని గెలుక్కోవడం మురళి చూడలేదన్నమాట, అని జానకి కొంత ఊపిరి పీల్చుకుంది.

ఆమెకు కొద్దిగా ధైర్యం వచ్చింది. అయినా వీడియోలో ఏముందో తెలుసుకునే వరకు పూర్తిగా ప్రశాంతంగా ఉండలేనని అనుకుంది.

కానీ మురళి మనసులో మాత్రం మరో ఆలోచన మొదలైంది. మేడం పూకు రుద్దుకుంటూ చేసిన పనులన్నీ నేను చూశాను. ఇప్పుడు అవన్నీ వీడియోలో బయటపడితే ఏంటి? అని ఈ లంజే భయపడుతుందే అని అనుకున్నాడు. ముందు ఆ వీడియోను ఎలాగైనా ఆ బిచ్చగాడి దగ్గర నుంచే తీసుకోవాలని అనుకున్నాడు.

మురళి బయటకు మాత్రం సాధారణంగానే ఉన్నాడు. కానీ ఆ వీడియోను సంపాదించాలనే ఆలోచన అతని మనసులో తిరుగుతోంది. జానకి ఎందుకు అంతగా భయపడుతోందో గమనిస్తూ, ఆ బిచ్చగాడి దగ్గర నుంచి వీడియోను ఎలా తీసుకోవాలా అని ఆలోచించాడు.

ఇంతలో సెంటర్‌ వచ్చింది. జానకి కారు ఆపింది. మురళి కారు దిగాడు, “సరే మురళిగారు, వెళ్లి వస్తాను. ఏదైనా అప్‌డేట్ ఉంటే ముందు నాకే చెప్పండి,” అంది జానకి.

మురళి కారు దిగిన తర్వాత జానకి అతనితో మాట్లాడింది. వీడియో గురించి ఏదైనా కొత్త విషయం తెలిస్తే ముందుగా తనకే చెప్పాలని కోరుకుంది. ఆ విషయం తెలుసుకోవడం ఆమెకు చాలా ముఖ్యం.

తర్వాత కారు స్టార్ట్ చేసి అక్కడి నుంచి బయలుదేరింది.

బయట ఎండ తీవ్రంగా ఉంది. కారు లోపల AC గాలి వస్తోంది. అయినా జానకి మనసులో మాత్రం ఆందోళన తగ్గలేదు. స్టీరింగ్ పట్టుకుని ముందుకు చూస్తూ కారు నడిపింది.

మురళి వెనక నుంచి జానకి కారును చూస్తూ, చీర వేసుకుని పతివ్రతలాగా ఉంది. బజారు లంజలా దెంగాలి దీన్ని, అని అనుకున్నాడు.

జానకి కారు దూరమవుతున్నా మురళి చూపు కొద్దిసేపు దాని వైపే ఉంది. తనకు కావాల్సిన వీడియో దొరికితే తర్వాత ఏం చేయాలనే ఆలోచన అతని మనసులో మొదలైంది.

మళ్లీ మనసులో, ఆ వీడియోలో అసలు ఈ లంజ చేసిన పనులు ఉన్నాయో లేదో తెలుసుకోవాలి. ఎలాగైనా ఆ వీడియో సంపాదించాలి, అని అనుకున్నాడు.

జానకి కారు నడుపుతూ, ఇప్పుడు ఆ బిచ్చగాడు అక్కడే ఉంటాడా? డబ్బులిస్తే ఫోన్ ఇస్తాడా? అసలు ఒక్కదాన్నే వెళ్లడం కరెక్టేనా? అక్కడికి వెళ్తే నామీద పడి ఏమైనా చేస్తే, ఉన్న సమస్యకు మరో సమస్య తోడవుతుంది, అని ఆలోచిస్తూ ఉంది.

కారు లోపల AC గాలి వస్తున్నా జానకి ఆలోచనలు మాత్రం ఆగడం లేదు. ఒకవైపు వీడియోలో ఏముందో తెలుసుకోవాలనే తొందర. మరోవైపు ఒంటరిగా వెళ్లడం సురక్షితమేనా అనే భయం. ఏ నిర్ణయం తీసుకోవాలో తేల్చుకోలేకపోయింది.

ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగానే బ్రిడ్జి వచ్చింది. జానకి కొంచెం ముందుకు వెళ్లి కారు ఆపింది. దిగాలా వద్దా, అక్కడికి వెళ్లాలా వద్దా అని ఆలోచిస్తూ కూర్చుంది.

బయట ఎండ మండుతోంది. బ్రిడ్జి వైపు చూస్తూ జానకి కాసేపు అలాగే కూర్చుంది. కారు లోపల చల్లదనం ఉన్నా ఆమె మనసులో అలజడి తగ్గలేదు. కారు దిగి వెళ్లాలా, లేక వెనక్కి వెళ్లిపోవాలా అనే సందిగ్ధంలోనే ఉండిపోయింది.

[LUCIFER0]

It's finally janaki time yesssss.


Let's see how sexy she is going to be.

Entha kamam tho undhi anedhi thelusthundhi thvaralo..

Bichhagaditho em chesthundhi ani chudali.

Good keep going.

Janaki update thvaraga ivvandi.

[12345677889]

జానకి స్టీరింగ్ మీద నుంచి చేయి తీసి ఫోన్ ఆన్ చేసింది. స్క్రీన్ మీద టైమ్ 2:45 అని కనిపించింది. మధ్యాహ్నం కల్లా ఇంటికి వస్తానని చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది, కానీ ఇంటి గురించి ఆలోచించే పరిస్థితిలో ఆమె మనసు లేదు. ఇప్పుడు వెనక్కి వెళ్లిపోతే ఆ వీడియో ఎవరి చేతుల్లోకి వెళ్తుందో తెలియదు, ఈ రాత్రి నిద్ర కూడా పట్టదు అని తనకు తానే చెప్పుకుంది.

గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని ఇంజిన్ ఆపింది. AC ఆగిపోగానే కారు లోపల చల్లదనం కొన్ని క్షణాల్లోనే తగ్గిపోయి, అద్దాల మీద పడుతున్న ఎండ వేడి లోపలికి దిగడం మొదలైంది. చీర కొంగుని భుజం మీద సరిచేసుకుని, హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ని గుండెకి దగ్గరగా పట్టుకుని డోర్ తెరిచింది.

బయట అడుగు పెట్టగానే వేడి గాలి ముఖానికి కొట్టింది. రోడ్డు మీద తారు ఎండకి మెత్తబడి, చెప్పుల కింద కొద్దిగా అంటుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. దూరంగా ఒక లారీ వెళ్లిపోయిన తర్వాత ఆ రోడ్డు మీద ఇంకో వాహనం శబ్దం లేదు. చెట్ల మీద కాకులు కూడా ఆ ఎండకి అరవడం మానేసి కొమ్మల నీడలో ముడుచుకుని కూర్చున్నాయి.

జానకి బ్రిడ్జి మీదకి నడిచి రెయిలింగ్ దగ్గర నిలబడింది. ఇనుప రెయిలింగ్ ఎండకి కాలుతుండటంతో చేయి పెట్టి వెంటనే వెనక్కి తీసుకుంది. కిందికి తొంగి చూసింది. ఆ రోజు ఆ పిగ్‌టెయిల్స్ అమ్మాయి నాలుగు కాళ్ల మీద ఉన్న జాగా అదే. ఇప్పుడు అక్కడ ఎవరూ లేరు. బ్రిడ్జి స్తంభాల మధ్య నీడలో నల్లగా మాసిపోయిన ఒక గోనెసంచి పరుచుకుని ఉంది. దాని పక్కన సొట్టలు పడిన ఒక సత్తు గిన్నె, ఆరిపోయిన పొయ్యి బూడిద, రెండు ఖాళీ మద్యం సీసాలు, చిరిగిన ఒక పాత దుప్పటి పడి ఉన్నాయి. స్తంభం మీద ఎవరో బొగ్గుతో గీసిన గీతలు, ఎండిపోయిన ఉమ్ము మరకలు కనిపించాయి. అక్కడ ఎవరో ఉంటున్నారని ఆ వస్తువులు చెప్తున్నాయి, కానీ ఆ మనిషి మాత్రం కనిపించలేదు.

‘ఇదే వాడి జాగా అయి ఉంటుంది,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది. అప్పుడే ఆ రోజు తను చెట్టు చాటున నిలబడి చీర కింద చేయి పెట్టుకున్న దృశ్యం కళ్ల ముందు మెరిసింది. ఆ చెట్టు ఇప్పుడు కూడా అక్కడే ఉంది. దాని వైపు చూడగానే ఆమె తొడల మధ్య ఏదో తెలియని వేడి తిరిగినట్టు అనిపించి, వెంటనే చూపు తిప్పుకుంది. చెవుల దగ్గర చెమట జారి మెడ మీదకి దిగింది.

ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకోవడానికి జానకి బ్రిడ్జి మీద కొంచెం ముందుకు నడిచి అవతలి వైపు నుంచి కిందికి చూసింది. అక్కడ కూడా ఎండిపోయిన పొదలు, ప్లాస్టిక్ కవర్లు తప్ప మనిషి జాడ లేదు. మళ్లీ వెనక్కి నడిచి వచ్చి ఇంతకుముందు నిలబడిన చోటు నుంచే ఇంకోసారి చూసింది. గోనెసంచి అలాగే ఉంది, గిన్నె అలాగే ఉంది. గాలికి కదిలింది ఆ చిరిగిన దుప్పటి అంచు ఒక్కటే.

‘వాడు ఇక్కడ లేడు. మరి ఎక్కడికి వెళ్లి ఉంటాడు?’ అని ఆలోచిస్తుండగా మురళి చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది. బ్రిగేడ్ దగ్గర పాత గవర్నమెంట్ బిల్డింగ్. వాడు ఆ వీడియో చూస్తుంటే మురళి చూసింది అక్కడే. ‘ఎండకి ఇక్కడ ఉండలేక ఆ బిల్డింగ్ లోపల ఉన్నాడేమో,’ అని అనుకుంది.

బ్రిడ్జి దాటి కొంచెం దూరంలో ఆ బిల్డింగ్ కనిపిస్తోంది. జానకి దాని వైపు నడవడం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి అడుగుకీ మనసులో ఒక గొంతు ‘వెనక్కి వెళ్లిపో’ అంటోంది, ఇంకో గొంతు ‘ఇప్పుడు వెనక్కి వెళ్తే ఆ వీడియో నీ పరువు తీస్తుంది’ అంటోంది. హ్యాండ్‌బ్యాగ్ పట్టుకున్న వేళ్లు చెమటతో జారుతున్నాయి. ఎవరైనా చూస్తే ఒక సర్వేయర్ పాత బిల్డింగ్ చూడటానికి వచ్చినట్టే ఉండాలని నడకని నెమ్మదిగా, మామూలుగా ఉంచింది. కానీ గుండె మాత్రం ఆ నడకకి సరిపోనంత వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

దగ్గరికి వెళ్లేసరికి అది బిల్డింగ్ కాదు, ఒక పెద్ద పాత గోడౌన్ అని అర్థమైంది. పైకప్పు రేకులు తుప్పు పట్టి అక్కడక్కడా విరిగిపోయి ఉన్నాయి. గోడల మీద సున్నం ఊడిపోయి లోపలి ఎర్ర ఇటుకలు బయటపడ్డాయి. గోడల పగుళ్లలో నుంచి రావి మొక్కలు మొలిచాయి. "ప్రభుత్వ గిడ్డంగి" అని రాసి ఉన్న బోర్డు మీద అక్షరాలు సగం మాసిపోయాయి. ముందువైపు వరుసగా చాలా తలుపులు ఉన్నాయి. కొన్ని తలుపులు బార్లా తెరిచి ఉన్నాయి, కొన్ని ఒక కీలు ఊడిపోయి వాలిపోయి ఉన్నాయి, ఇంకొన్నింటికి తలుపులే లేవు. బయట ఎండ ఎంత మండుతున్నా ఆ తలుపుల లోపల మాత్రం నల్లని చీకటి కనిపిస్తోంది.

జానకి ఒక తెరిచి ఉన్న తలుపు దగ్గర ఆగి లోపలికి చూసింది. కళ్లు చీకటికి అలవాటు పడడానికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది. లోపల నేల మీద విరిగిన చెక్క పెట్టెలు, చిరిగిన గోనెసంచుల కుప్పలు, పైకప్పు నుంచి పడిన రేకు ముక్కలు చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. విరిగిన రేకు సందుల్లో నుంచి సన్నని ఎండ కిరణాలు కిందికి దిగుతున్నాయి. వాటిలో దుమ్ము రేణువులు నెమ్మదిగా తిరుగుతున్నాయి.

లోపలికి ఒక అడుగు వేయగానే ఒక రకమైన వాసన ముక్కుకి కొట్టింది. తడిసి ఎండిపోయిన ధాన్యం కుళ్లిన వాసన, గబ్బిలాల రెట్టల ఘాటు, పాత చెమట కలిసిన వాసన అది. జానకి కొంగుతో ముక్కు మూసుకుంది. కడుపులో తిప్పినట్టు అనిపించింది. అయినా వెనక్కి తిరగలేదు. ‘వచ్చిందానికి చూసే వెళ్లాలి,’ అని తనకు తానే ధైర్యం చెప్పుకుంది.

చెప్పుల కింద గాజు ముక్కలు నలిగిన చప్పుడు ఆ నిశ్శబ్దంలో పెద్దగా వినిపించింది. ఆ చప్పుడుకే ఆమె ఆగిపోయింది. ఊపిరి బిగబట్టి చుట్టూ చూసింది. ఏమీ కదలలేదు. మళ్లీ నెమ్మదిగా నడిచింది. ఒక గది దాటి ఇంకో గదిలోకి, అక్కడి నుంచి ఇంకా లోపలికి వెళ్లేకొద్దీ బయటి ఎండ వెలుతురు తగ్గిపోయి చీకటి దట్టమైంది. గోడల మీద తడి చల్లదనం ఉంది, కానీ ఆమె వీపు మీద మాత్రం చెమట ధారగా జారుతోంది. జాకెట్ వీపుకి అతుక్కుపోయింది.

అప్పుడే ఏదో చిన్న శబ్దం వినిపించింది.

జానకి అక్కడే నిలబడిపోయింది. మొదట ఎలుకేమో అనుకుంది. కానీ ఆ శబ్దం ఆగలేదు. గోడౌన్ ఇంకా లోపలి వైపు నుంచి, చీకట్లో ఎక్కడో దూరం నుంచి, అప్పుడప్పుడు ఆగుతూ మళ్లీ మొదలవుతూ వస్తోంది. అది ఎలుక పరుగు కాదు, గాలికి రేకు కదిలిన చప్పుడు కూడా కాదు. ఏదో వేరేగా, ఒక రకంగా ఉంది. ఆ శబ్దం ఏంటో ఆమెకి అర్థం కాలేదు, కానీ అది మనిషి ఉన్నాడని చెప్తోందని మాత్రం అర్థమైంది.

‘వాడేనా? వాడొక్కడేనా, ఇంకెవరైనా ఉన్నారా?’ అని ఆలోచించగానే ఆమె మోకాళ్లు కొద్దిగా వణికాయి. హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లో ఫోన్ ఉందని చేత్తో తడిమి చూసుకుంది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే తను వచ్చిన తలుపు దగ్గర సన్నని వెలుతురు చాలా దూరంగా కనిపించింది.

ఒక్క క్షణం ఆగింది. తర్వాత పెదవి కొరుక్కుని, అడుగుల చప్పుడు వినపడకుండా జాగ్రత్తగా, ఆ శబ్దం వస్తున్న వైపే ముందుకు నడిచింది.

[12345677889]

జానకి ఆ శబ్దం వైపు ముందుకు నడుస్తున్న కొద్దీ అది ఒక్కటే శబ్దం కాదని అర్థమైంది. మధ్య మధ్యలో ఎవరో గుసగుసలాడుతున్నారు, ఎవరో కిసుక్కున నవ్వుతున్నారు, మళ్లీ ఏదో తడిగా చప్పరిస్తున్నట్టు చప్పుడు వస్తోంది. అవి మనుషులు మాట్లాడుకుంటున్న మాటలే. ఒకరు కాదు, ఇద్దరో ముగ్గురో ఉన్నారు.

ఇంకో రెండు అడుగులు వేసేసరికి ఆ మాటలు దగ్గరగా వినిపించాయి. జానకి కాళ్లు ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయాయి. అక్కడే ఆగిపోయింది. ఊపిరి గొంతులోనే ఆగిపోయింది. వెంటనే పక్కకి జరిగి, తేమతో నల్లబడిన గోడకి వీపు ఆనించి నిలబడింది. గోడ మీద పాకుతున్న నాచు జాకెట్ వెనక తగిలి చల్లగా అనిపించింది. చేతిలో హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది.

అవతలి నుంచి వస్తున్న మాటలు విచిత్రంగా ఉన్నాయి. గొంతులు మగవాళ్లవిలా బొంగురుగా ఉన్నాయి, కానీ మాట్లాడే తీరు ఆడవాళ్లలా సాగదీసి, చప్పట్లు కొడుతూ, ఒయ్యారంగా ఉంది. “ఏం బావా, ఇవాళ తొందరగా వచ్చావే,” అని ఒక గొంతు అంది. “ఏంటే, బావకి డ్యూటీ కంటే మన దగ్గరే ఎక్కువ పని,” అని ఇంకో గొంతు నవ్వింది. ఆ గొంతులు విని జానకికి అర్థమైంది. అవి కొజ్జావాళ్ల మాటలు.

‘ఇక్కడ కొజ్జావాళ్లు ఏం చేస్తున్నారు? ఆ బిచ్చగాడు కూడా వీళ్లతోనే ఉన్నాడా?’ అని ఆమె మనసు ప్రశ్నించింది. వెనక్కి వెళ్లిపోవాలని కాళ్లు చెప్తున్నాయి. కానీ వీడియో గుర్తొచ్చింది. ‘సరే, ఒక్కసారి చూసి వెళ్లిపోతా,’ అని తనకు తానే చెప్పుకుని, గోడ అంచు దగ్గరికి జరిగి, నడుము వంచి, తలని మెల్లగా అవతలికి పెట్టి చూసింది.

అది గోడౌన్‌లో లోపలి పెద్ద హాలు. పైకప్పులో ఒక రేకు పూర్తిగా ఊడిపోవడంతో ఆ రంధ్రం నుంచి ఎండ ఒక స్తంభంలా నేరుగా కిందికి పడుతోంది. ఆ వెలుతురులో కింద పరిచిన పాత గోనెసంచులు, ఒక పక్కన పడేసిన బీడీ ముక్కలు, సగం తాగిన సారా ప్యాకెట్లు కనిపిస్తున్నాయి. ఆ వెలుతురు మధ్యలో ఒక మగవాడు నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ముఖం ఎండకి అవతలి వైపు తిరిగి ఉండటంతో జానకికి కనిపించలేదు. అతని ముందు రంగు రంగుల చీరలు కట్టుకున్న ఇద్దరు కొజ్జావాళ్లు ఉన్నారు. ఒకరి ముక్కుకి పెద్ద ముక్కుపుడక ఉంది, ఇంకొకరి చేతులకి నిండా మట్టి గాజులు ఉన్నాయి. ఇంకా దూరంగా, చీకటి మూలలో, ఒక పాత చెక్క పెట్టె మీద చిరిగిన బట్టల్లో ఒక మనిషి కూర్చుని ఉన్నాడు. గడ్డం పెరిగి, జుట్టు జడలు కట్టి ఉంది. జానకి గుండె ఒక్కసారి గట్టిగా కొట్టుకుంది. బ్రిడ్జి కింద ఉండే బిచ్చగాడు వాడే.

జానకి ఆశ్చర్యంతో అలాగే చూస్తుండిపోయింది.

ముక్కుపుడక కొజ్జా ఆ మగవాడి చొక్కా గుండీలు ఒక్కొక్కటిగా విప్పింది. అది ఖాకీ చొక్కా. తర్వాత ఖాకీ ప్యాంట్ బెల్ట్ విప్పి, ప్యాంట్‌ని మోకాళ్ల దాకా కిందికి లాగింది. జానకి చూపు ఆ ఖాకీ బట్టల మీద ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఊళ్లో ఖాకీ వేసుకునే వాళ్లు చాలా మంది ఉంటారు అని అనుకుని ఆ ఆలోచనని పక్కకి నెట్టింది.

గాజుల కొజ్జా అతని ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చుని అండర్‌వేర్ కిందికి లాగింది. లోపల నుంచి బయటపడిన మొడ్డ మెత్తగా, ముడుచుకుని, తొడల మధ్య ఒక చిన్న ఎలుక పిల్లలా వేలాడుతోంది. ఆ కొజ్జా దాన్ని రెండు వేళ్లతో పైకి ఎత్తి చూసి గట్టిగా నవ్వింది.

“అయ్యో బావా, ఇది మొడ్డా లేక నానబెట్టిన బెల్లం ముక్కా? ఎప్పుడు చూసినా తల దించుకునే ఉంటుంది,” అని వెక్కిరించింది.

“దీన్ని చూసి నీ పెళ్లాం రోజూ పూకు మీద చేయి వేసుకుని ఏడుస్తుంటుంది కదరా,” అని ముక్కుపుడక కొజ్జా అతని పిర్ర మీద ఫట్ అని కొట్టింది.

అతను ఏమీ అనలేదు. తల వంచుకుని నిలబడ్డాడు. ఆ మాటలకి అతని పొట్ట కింద కండరాలు బిగుసుకున్నాయి, కానీ మొడ్డ మాత్రం లేవలేదు.

గాజుల కొజ్జా ఆ మెత్తని మొడ్డని నోట్లోకి తీసుకుని చప్పరించడం మొదలుపెట్టింది. బుగ్గలు లోపలికి పీల్చుకుంటూ, తల ముందుకీ వెనక్కీ ఊపుతూ, మధ్యలో బయటకి తీసి కొనని నాలుకతో గుండ్రంగా రాసింది. ఆమె చేతి గాజులు అతని తొడలకి తగిలి గలగలమంటున్నాయి. ఆ గాజుల చప్పుడు, ఆ చప్పరింపు చప్పుడు ఖాళీ గోడౌన్ గోడలకి తగిలి ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. ఎంత చీకినా ఆ మొడ్డ సగం కూడా గట్టిపడలేదు. ఆమె నోట్లో నుంచి జారి మళ్లీ వేలాడింది.

“ఛీ, దీనికి ఎంత లాలాజలం పోసినా ప్రాణం రాదే. ఇది పూకుకి పనికిరాదు, మా గుద్దలకే పనికొస్తుంది,” అంది గాజుల కొజ్జా, నోరు తుడుచుకుంటూ.

“అయితే ముందు మా గుద్దలు నాకరా లంజకొడకా. నీ నాలుకైనా పనిచేస్తుందేమో చూద్దాం,” అంటూ ముక్కుపుడక కొజ్జా వెనక్కి తిరిగి, చీర కుచ్చిళ్లు నడుము దాకా ఎత్తి, గోనెసంచుల మీద రెండు చేతులూ ఆనించి వంగింది.

అతను మోకాళ్ల మీద కూర్చుని ఆమె నల్లని పిర్రల్ని రెండు చేతులతో విడదీశాడు. ముక్కు ఆ చీలికలోకి దూర్చి గుద్దబొక్క మీద నాలుక పెట్టాడు. చెమట, ఉప్పు కలిసిన ఆ ఘాటు వాసన ముక్కుకి కొట్టినా వెనక్కి తగ్గలేదు. నాలుకని గుండ్రంగా తిప్పుతూ, మధ్యలో కొనని లోపలికి నెడుతూ నాకాడు. “ఉమ్మ్… ఏం రుచే నీ గుద్ద. ఇంకా దగ్గరికి నొక్కు,” అని అతనే ఆమె పిర్రల్ని తన ముఖానికి లాక్కున్నాడు.

“చూడవే, మన బావ నాలుక వాడి మొడ్డ కంటే గట్టిగా ఉంది,” అని ముక్కుపుడక కొజ్జా పిర్రలు అతని ముఖం మీద రుద్దుతూ నవ్వింది.

గాజుల కొజ్జా అతని జుట్టు పట్టి ఆ గుద్ద నుంచి లాగింది. “నాది మర్చిపోయావా? నాకూ నాకు,” అంటూ తనూ పక్కనే వంగింది. అతను మోకాళ్ల మీదే జరిగి, ఆమె పిర్రల మధ్య ముఖం పెట్టి అదే ఆకలితో నాకాడు. ఒకరి గుద్ద నుంచి ఇంకొకరి గుద్దకి మారుతూ, నాలుక మీద ఆ వెంట్రుకల గరుకుదనం, ఆ వగరు రుచి తెలుస్తున్నా ఆపకుండా చప్పరించాడు. అతని గడ్డం మీద, మీసం మీద ఉమ్ము మెరుస్తోంది.

దూరంగా చెక్క పెట్టె మీద కూర్చున్న బిచ్చగాడు ఇదంతా చూస్తూ పళ్లికిలిస్తున్నాడు. చిరిగిన లుంగీ మీద నుంచే తన మొడ్డని నలుపుకుంటున్నాడు.

ముక్కుపుడక కొజ్జా లేచి నిలబడి బిచ్చగాడి వైపు చూసింది. “ఏరా, అక్కడ కూర్చుని నలుపుకోకపోతే ఇక్కడికొచ్చి మన బావ గుద్దలో దూర్చరాదా? వాడికి ఇవాళ ఎంత దెంగినా తక్కువే,” అని అడిగింది.

“అవునురా, వాడికి మగాడి మొడ్డ కూడా రుచి చూపించు,” అని గాజుల కొజ్జా కూడా చప్పట్లు కొట్టింది.

బిచ్చగాడు ముఖం చిట్లించి నేల మీద ఉమ్మేశాడు. “ఛీ, నాకు మగాడి గుద్ద వద్దు. నాకు ఆడది కావాలి. మెత్తటి సళ్లు, తడి పూకు ఉన్న ఆడది. వీడి గుద్ద మీరే ఉంచుకోండి,” అన్నాడు.

“ఆడది కావాలట వీడికి. బావ పెళ్లాన్నే అడగరా మరి,” అని ఇద్దరు కొజ్జావాళ్లూ పకపకా నవ్వారు.

ముక్కుపుడక కొజ్జా తన చీర పైకి ఎత్తి నడుముకి దోపుకుంది. చీర కింద నుంచి బయటపడిన ఆమె మొడ్డ నల్లగా, లావుగా, అప్పటికే గట్టిగా నిలబడి ఉంది. “సరే, వాడు రాకపోతే నేనే దెంగుతా. వంగరా గుద్దలంజ,” అని అతని మెడ పట్టి కిందికి నొక్కింది.

అతను గోనెసంచుల మీద రెండు చేతులూ, రెండు మోకాళ్లూ ఆనించి వంగాడు. ఖాకీ ప్యాంట్ ఇంకా మోకాళ్ల దగ్గర చుట్టుకుని ఉంది. ముక్కుపుడక కొజ్జా అరచేతిలో ఉమ్మేసి తన మొడ్డకి పూసుకుంది. తర్వాత అతని పిర్రల్ని విడదీసి, గుద్దబొక్క మీద ఇంకో ముద్ద ఉమ్ము ఉమ్మింది. ఆ బొక్క బిగుసుకుని, ముడతలు పడి, చిన్నగా మూసుకుని ఉంది. ఆమె మొడ్డ కొనని ఆ ముడతల మీద పెట్టి నొక్కింది.

ముందు బొక్క లోపలికి ఒప్పుకోలేదు. ఆమె ఇంకా గట్టిగా నొక్కగానే ముడతలు నెమ్మదిగా విచ్చుకున్నాయి. బొక్క అంచు మొడ్డ కొన చుట్టూ సాగి, ఒక రబ్బరు ఉంగరంలా బిగుసుకుని పట్టుకుంది. కొన లోపలికి జారగానే అతని నోటి నుంచి “స్స్స్… హా…” అని ఊపిరి బయటకి వచ్చింది. గోనెసంచుల్ని పిడికిళ్లలో బిగించాడు. ఆమె ఆగకుండా అంగుళం అంగుళంగా దూర్చింది. లోపలి వేడి గోడలు మొడ్డ చుట్టూ నలిగి, బిగుతుగా పిండుతున్నాయి. పూర్తిగా దిగేసరికి ఆమె తొడలు అతని పిర్రలకి తగిలాయి.

“అబ్బ… ఎంత బిగుతుగా ఉంది రా నీ గుద్ద. పెళ్లాం పూకు కంటే వాడి గుద్దే కన్నెపిల్లలా ఉంది,” అని ఆమె నవ్వింది.

“దెంగవే… ఆపకు… నా గుద్ద చింపెయ్యి,” అని అతను గొంతు బిగించి అడిగాడు.

ఆమె నడుము పట్టుకుని తొడలు తొడలకి కొట్టుకునేలా దెంగడం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి తోపుకీ ఫట్ ఫట్ మని చప్పుడు గోడౌన్ అంతా మోగుతోంది. మొడ్డ బయటకి వస్తున్నప్పుడు బొక్క అంచు దాని వెంటే బయటకి లాగబడుతోంది, మళ్లీ లోపలికి దూరుతున్నప్పుడు లోపలికి ముడుచుకుపోతోంది. అతని వీపు మీద చెమట పూసలు ఎండ వెలుతురులో మెరిశాయి.

“ఆహ్… ఉఫ్… అలాగే… ఇంకా లోపలికి… నీ మొడ్డతో నా కడుపు దాకా పొడువు,” అని అతను మూలుగుతున్నాడు. అతని గొంతు ప్రతి తోపుకీ విరిగి వణుకుతోంది.

గాజుల కొజ్జా అతని ముందు నిలబడి, తన చీర పైకి ఎత్తి మొడ్డని అతని ముఖం ముందు పెట్టింది. “నోరు తెరువరా పిల్లి మొగుడా. వెనకాల ఒకటి, ముందు ఒకటి. ఇవాళ నీకు రెండు వైపులా పండగే,” అంది. అతను ఆకలిగా నోరు తెరిచాడు. ఆమె అతని జుట్టు పట్టుకుని మొడ్డని నోట్లోకి దూర్చింది. వెనక నుంచి వచ్చే ప్రతి తోపుకీ అతని ముఖం ముందుకి జరిగి, ముందున్న మొడ్డ గొంతు దాకా దిగుతోంది. అతని గొంతు నుంచి గుర్ గుర్ మని శబ్దం వచ్చింది. కళ్ల నుంచి నీళ్లు కారాయి. ఉమ్ము గడ్డం మీద నుంచి సాగి గోనెసంచుల మీద పడింది.

కాసేపటికి ముక్కుపుడక కొజ్జా మొడ్డ బయటకి తీసింది. బొక్క వెంటనే మూసుకోలేదు. కొద్దిగా తెరుచుకుని ఎర్రగా ఉంది. “ఇలా కాదు. ఇప్పుడు నువ్వే ఎక్కి ఊగు,” అని ఆమె గోనెసంచుల మీద వెల్లకిలా పడుకుంది. మొడ్డ నిటారుగా పైకి నిలబడి ఉంది.

అతను లేచి, మోకాళ్ల దగ్గర ఇరుక్కున్న ఖాకీ ప్యాంట్‌ని కాళ్లతో తన్ని పక్కకి తీసేశాడు. ఆమె నడుముకి రెండు వైపులా కాళ్లు పెట్టి, పిర్రల్ని తానే రెండు చేతులతో విడదీసి, మొడ్డ మీద నెమ్మదిగా కూర్చున్నాడు. ఈసారి తన బరువు అంతా కిందికి దిగడంతో మొడ్డ ఒక్కసారిగా పూర్తిగా లోపలికి దూరిపోయింది. అతను తల వెనక్కి వాల్చి “అమ్మో… హుహ్…” అని నోరు తెరిచాడు. లోపల ఆ లావు మొడ్డ నిండిపోయి, కడుపులో ఏదో తాకినట్టు అతని పొట్ట కండరాలు వణికాయి. తొడలు రెండూ వణుకుతున్నాయి.

తర్వాత అతనే నడుము పైకీ కిందకీ ఊపడం మొదలుపెట్టాడు. పైకి లేచినప్పుడు మొడ్డ సగం బయటకి వచ్చి తడిగా మెరుస్తోంది, కిందికి దిగినప్పుడు అది మళ్లీ కనిపించకుండా మాయమవుతోంది. అతని మెత్తని మొడ్డ ఆ ఊపులకి కొజ్జా పొట్ట మీద టప టప కొట్టుకుంటోంది.

“చూడవే, ఈ రంకుమొగుడు ఇంట్లో పెళ్లాం ముందు పులిలా తిరుగుతాడు, ఇక్కడ మన మొడ్డ మీద కూర్చుని పిల్లిలా ఊగుతున్నాడు,” అని కింద పడుకున్న ముక్కుపుడక కొజ్జా అతని పిర్రల మీద మళ్లీ మళ్లీ కొట్టింది.

“ఊగుతా… నేను మీ గుద్దలంజకొడుకుని… మీ మొడ్డల మీద ఊరేగే రంకుమగాణ్ణి… దెంగండే నన్ను,” అని అతను మూలుగుల మధ్యలో అన్నాడు.

గాజుల కొజ్జా అతని ముందు నిలబడి మళ్లీ మొడ్డని అతని నోటికి అందించింది. అతను ఊగుతూనే దాన్ని నోట్లోకి తీసుకుని చీకుతున్నాడు.

దెంగుతూనే ముక్కుపుడక కొజ్జా సరదాగా అడిగింది. “ఏం బావా, ఇంత బాగా దెంగించుకుంటున్నావు. ఒకసారి నీ పెళ్లాన్ని కూడా తీసుకురారాదా? మేము కాకపోయినా దాని పూకు నాకేవాడు ఎవడో ఒకడు దొరుకుతాడు.”

గాజుల కొజ్జా అతని నోట్లో నుంచి మొడ్డ తీసి నవ్వింది. “అవును బావా, అక్కని తీసుకురా. మేము అక్కకి చీర కుచ్చిళ్లు సర్దిపెడతాం, నువ్వు మా మొడ్డలు చీకుతూ చూద్దువు.”

అతను ఊపిరి తీసుకుంటూ నవ్వాడు. “చూద్దాం… మీకోసం ట్రై చేస్తా,” అన్నాడు.

ఇంతలో పెట్టె మీద కూర్చున్న బిచ్చగాడు గట్టిగా అన్నాడు. “సారూ, నువ్వు ఇక్కడ వీళ్ల చేత దెంగించుకుంటున్నావు. మరి ఇంట్లో నీ పెళ్లాన్ని ఎవడు దెంగుతున్నాడు సారూ?”

అతను ఊగడం ఆపకుండానే నవ్వాడు. “నా పెళ్లాం పతివ్రత రా. పొద్దున్నే లేచి తల స్నానం చేసి పూజ చేస్తుంది. కానీ ఆ ఒళ్లు చూస్తే నీకు మతి పోతుంది. సళ్లు రెండూ రెండు బిందెలంత బరువు, జాకెట్‌లో పట్టక పొంగుతుంటాయి. పిర్రలు నడిస్తే ఊగుతుంటాయి. ఆ పూకు చూశావంటే మెత్తగా, ఉబ్బుగా, కొబ్బరి బొండం లోపలి లేత గుజ్జులా ఉంటుంది. రాత్రి నా పక్కన పడుకుని పూకు తడుపుకుంటుంది. నాకే మొడ్డ లేవదు,” అన్నాడు.

ఆ ముఖం జానకికి ఇంకా కనిపించలేదు. కానీ ఆ గొంతు విన్న క్షణం ఆమె గుండె ఆగినంత పనైంది. అది ఆమెకి బాగా తెలిసిన గొంతు. ప్రతి రాత్రి పక్కన పడుకుని “నిద్ర లేపకు” అని చిరాకుగా అనే గొంతు. ‘కాదు. అది ఆయన కాదు. అయి ఉండకూడదు,’ అని మనసులో వేడుకుంటూ ఇంకొంచెం ముందుకి తల పెట్టింది.

బిచ్చగాడు నాలుకతో పెదవులు తడుపుకున్నాడు. “అంత మంచి సరుకుని అలా ఎండబెట్టడం పాపం సారూ. నువ్వు దెంగలేకపోతే ఈ సారి నీ పెళ్లాన్ని వేరేవాడి పక్కలో చూస్తావు. కావాలంటే నేనే వస్తా,” అని పళ్లికిలించాడు.

ఆ మాట పడగానే అతను కొజ్జా మొడ్డ మీద నుంచి ఒక్కసారిగా లేచాడు. ఆ మొడ్డ అతని గుద్దలో నుంచి టప్ మని జారి బయటకి వచ్చింది. అతను బిచ్చగాడి వైపు తిరిగి పిడికిలి బిగించి దూసుకెళ్లాడు. అప్పుడే పైకప్పు రంధ్రం నుంచి పడుతున్న ఎండ నేరుగా అతని ముఖం మీద పడింది. కోణాలున్న ముఖం, చిన్న మీసం, ఎండకి ముదురుబారిన చర్మం.

అది శ్రీనివాస్.

జానకి నోటిని చేత్తో గట్టిగా మూసుకుంది. ఆమె కళ్లు నీళ్లతో నిండిపోయి ముందు ఉన్న దృశ్యం మసకబారింది. మోకాళ్లలో బలం పోయింది. గోడని పట్టుకోకపోతే అక్కడే కూలిపోయేది. మెడలో తాళి ఉన్న చోట గుండెని ఎవరో పిండేస్తున్నట్టు నొప్పిగా ఉంది.

“ఏమన్నావురా నా కొడకా? నా పెళ్లాం గురించా?” అని శ్రీనివాస్ అరిచాడు.

బిచ్చగాడు పెట్టె మీద నుంచి కదలలేదు. భయపడకుండా అతని కళ్లలోకి చూశాడు. “దెంగలేక మంగళవారం అన్నట్టు ఉంది సారూ నీ పని. నేను అన్నదాంట్లో తప్పేంటి? నువ్వు దెంగవు, దెంగేవాణ్ణి రానివ్వవు. మరి ఆ పూకు ఏం కావాలి?” అన్నాడు.

శ్రీనివాస్ చేయి గాల్లో ఆగిపోయింది. ఇద్దరు కొజ్జావాళ్లూ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి అతని రెండు చేతులూ పట్టుకున్నారు. “పోనీలే బావా, వాడి నోరు మురికి కాలవ. వాడి మాటలు పట్టించుకుంటావా? రా, నీ పని ఇంకా అవ్వలేదు,” అని ముక్కుపుడక కొజ్జా అతని ఛాతీ నిమురుతూ సర్దిచెప్పింది. గాజుల కొజ్జా బిచ్చగాడి వైపు తిరిగి, “నువ్వు నోరు మూసుకుని చూడు, లేకపోతే బయటికి పో,” అని చప్పట్లు కొట్టింది.

గోడ వెనక జానకి మనసు ముక్కలవుతోంది. ‘ఇతనా? నా మొగుడా? ఇంట్లో నన్ను ముట్టుకోవడానికి కూడా చిరాకుపడే మనిషి, ఇక్కడ కొజ్జావాళ్ల మొడ్డల మీద ఊగుతున్నాడా? నేను నోట్లో పెట్టుకుంటానంటే వద్దనే వాడు, వీళ్ల గుద్దలు నాకుతున్నాడా?’ అని ఆమె మనసు అరిచింది. ఆ రాత్రి అతను తన చేతిలో కార్చిన రసం, ముఖం మీద పడిన ఆ చుక్క, ఆ వాసనకి వచ్చిన వాంతి, అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి. ‘ఆరేళ్లు కష్టపడితే గానీ ఒక బిడ్డ పుట్టలేదు. నా లోపం ఏమో అని ఎన్ని రాత్రులు ఏడ్చాను. ఎన్ని గుళ్ల చుట్టూ తిరిగాను. అసలు ఇతనికి ఆడది అక్కర్లేదు.’

తన శరీరం గురించి, తన సళ్ల గురించి, తన పూకు గురించి తన మొగుడే ఒక బిచ్చగాడికి, ఇద్దరు కొజ్జావాళ్లకి గొప్పగా చెప్పాడు. తనని తీసుకొస్తానని నవ్వుతూ మాట ఇచ్చాడు. చీర లోపల ఉన్న తన ఒళ్లు అందరి ముందు నగ్నంగా పెట్టినట్టు ఆమె సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది. ‘ఛీ. ముండాకొడుకు. గాజులు తొడుక్కోవాల్సిన వాడు ఖాకీ వేసుకుని తిరుగుతున్నాడు. ఇంటికి వెళ్లగానే విడాకులు ఇచ్చేస్తాను. ఇలాంటి వాడితో ఇంకొక్క రాత్రి కూడా ఒకే మంచం మీద పడుకోను,’ అని పళ్లు బిగించింది. కానీ వెంటనే కూతురి ముఖం, అత్తగారి ఊరు, అమ్మానాన్నల పరువు గుర్తొచ్చి ఆ ఆలోచన కూడా గొంతులోనే ఇరుక్కుపోయింది.

లోపల శ్రీనివాస్ బిచ్చగాడి వైపు ఇంకోసారి కోపంగా చూసి, కొజ్జావాళ్లు లాగుతుంటే మళ్లీ గోనెసంచుల దగ్గరికి వచ్చాడు. ఈసారి ముక్కుపుడక కొజ్జా అతన్ని వంచి, వెనక నుంచి గుద్దలో మళ్లీ దూర్చింది. ఆమె తోపులు ఇంకా వేగంగా, ఇంకా బలంగా ఉన్నాయి. “నీ పెళ్లాం పూకు గురించి ఆలోచించకు బావా, నీ గుద్ద సంగతి చూసుకో,” అని దెంగింది. గాజుల కొజ్జా అతని నోట్లో మొడ్డ పెట్టి జుట్టు పట్టుకుని ఊపుతోంది.

“హ్మ్… హా… ఇంకా… మీ రసం కావాలి… నా గుద్ద నింపండే,” అని శ్రీనివాస్ నోట్లో మొడ్డ ఉన్నా మాటలు నలిపి నలిపి అంటున్నాడు.

కాసేపటికి ముక్కుపుడక కొజ్జా శరీరం బిగుసుకుంది. అతని నడుముని గట్టిగా లాక్కుని మొడ్డని లోపలి దాకా నొక్కి పట్టుకుంది. ఆమె పిర్రలు వణికాయి. గుద్దలోనే కార్చేసింది. మొడ్డ బయటకి తీయగానే తెల్లని రసం తెరుచుకున్న బొక్కలో నుంచి బయటకి ఉబికి, అతని తొడ లోపలి వైపు జారి గోనెసంచి మీద చుక్కలుగా పడింది.

అదే సమయంలో గాజుల కొజ్జా అతని జుట్టు బిగించి పట్టుకుని, “మింగరా, ఒక్క చుక్క కూడా ఒలకనివ్వకు,” అంటూ అతని నోట్లోనే కార్చింది. శ్రీనివాస్ గొంతు రెండుసార్లు కదిలింది. ఆ రసాన్ని మింగి, నోరు తెరిచి ఖాళీ నాలుకని ఆమెకి చూపించాడు.

దూరంగా బిచ్చగాడు ఆ దృశ్యం చూస్తూ నవ్వాపుకోలేకపోయాడు. “ఛీ, మగాడి బతుకు,” అని మళ్లీ నేల మీద ఉమ్మేశాడు. కానీ అతని చేయి మాత్రం లుంగీ కింద ఆగకుండా కదులుతూనే ఉంది.

శ్రీనివాస్ గోనెసంచుల మీద వెల్లకిలా పడి ఆయాసపడుతున్నాడు. అప్పుడే అతని తొడల మధ్య వేలాడుతున్న మొడ్డ కొంచెం కదిలి, సగం దాకా పైకి లేచింది. గాజుల కొజ్జా అది చూసి కళ్లు పెద్దవి చేసింది. “ఏయ్, చూడవే. బావ మొడ్డకి ప్రాణం వచ్చింది,” అని దాన్ని చేత్తో పట్టుకుని రెండుసార్లు పైకీ కిందకీ ఊపింది. రెండో ఊపుకే శ్రీనివాస్ నడుము ఎగిరింది. కొన నుంచి కొన్ని నీళ్ల చుక్కల్లాంటి రసం బొట బొటా కారి ఆమె వేళ్ల మీద పడింది. ఆ మొడ్డ మళ్లీ వెంటనే ముడుచుకుపోయింది.

ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఇద్దరు కొజ్జావాళ్లూ చప్పట్లు కొడుతూ పడి పడి నవ్వారు. “రెండు ఊపులకే కారిపోయిందే! ఇది మొడ్డ కాదు, నీళ్ల కుళాయి,” అని గాజుల కొజ్జా వేళ్లు అతని పొట్ట మీద తుడిచింది. “ఇందుకేనా బావా, అక్క రాత్రంతా పూకు తడుపుకుని పడుకునేది?” అని ముక్కుపుడక కొజ్జా అంది. పెట్టె మీద కూర్చున్న బిచ్చగాడు కూడా గొంతు చించుకుని నవ్వాడు. ఆ నవ్వులు ఖాళీ గోడౌన్ గోడల మధ్య తిరిగి తిరిగి మోగాయి. శ్రీనివాస్ కూడా సిగ్గులేకుండా వాళ్లతో పాటు నవ్వాడు.

గోడ వెనక జానకికి ఆ నవ్వులు తనని చూసి నవ్వుతున్నట్టే అనిపించాయి. ‘ఆ రెండు ఊపుల సరుకు కోసమేనా నేను ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎదురుచూశాను? ఆ కుళాయి కోసమేనా నా ఒళ్లు ఎండబెట్టుకున్నాను?’ అని అనుకుంది. బిచ్చగాడి మాటలు ఆమె చెవుల్లో ఇంకా తిరుగుతున్నాయి. ‘నువ్వు దెంగవు, దెంగేవాణ్ణి రానివ్వవు.’ ఒక బిచ్చగాడు కూడా ఆడదాని ఒళ్లు కోరుకుంటున్నాడు. ఒక బిచ్చగాడికి ఉన్న కోరిక కూడా తన మొగుడికి తన మీద లేదు.

ఆ క్షణంలో ఆమెకి బ్రిడ్జి రోజు చెట్టు చాటున తను చేసిన పని గుర్తొచ్చింది. చీర కింద పెట్టుకున్న తన వేళ్లు, ఆ తడి, ఆ రోజు నుంచి తనని తాను తిట్టుకున్న ప్రతి రాత్రి, మురళి ముందు తల ఎత్తలేని సిగ్గు, ఆ వీడియో భయం, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి.

‘నేను ఒక్కసారి చేయి పెట్టుకున్నందుకు ఇన్ని రోజులు పాపం చేశానని ఏడ్చాను. ఇతను ఇక్కడ కొజ్జావాళ్లతో ఇవన్నీ చేయించుకుంటూ, నన్ను కూడా తీసుకొస్తానని నవ్వుతున్నాడు. నిజమే కదా. నువ్వు చేస్తే ఒప్పు, నేను చేస్తే తప్పా?’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది. కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది. పెదవి రక్తం వచ్చేంత గట్టిగా కొరుక్కుంటూ, గోడ పక్కనే అలాగే నిలబడి లోపలికి చూస్తూ ఉండిపోయింది.

[12345677889]

జానకి గోడ పక్కనే నిలబడి లోపలికి చూస్తూ ఉంది. ఒక్క నిమిషం ఆమెకి ఒళ్లంతా కోపం ఎక్కింది. ఇప్పుడే లోపలికి వెళ్లి శ్రీనివాస్ ముందు నిలబడి, “ఏం చేస్తున్నావు నువ్వు? ఇదేనా నీ డ్యూటీ?” అని అడగాలని అనిపించింది. ఒక అడుగు ముందుకి కూడా వేసింది.

కానీ అంతలోనే ఆమె చూపు చెక్క పెట్టె మీద కూర్చున్న బిచ్చగాడి మీద పడింది. వాడి చేతిలో ఉన్న ఆ పాత ఫోన్‌లోనే ఆ వీడియో ఉంది. ‘ఆ వీడియోలో నేను ఉంటే? చెట్టు చాటున నేను చేసింది కూడా అందులో ఉంటే? ఇప్పుడు నేను బయటపడితే వాడు నన్ను వెంటనే గుర్తుపడతాడు. శ్రీనివాస్ ముందే, ఈ కొజ్జావాళ్ల ముందే నా గురించి అంతా చెప్పేస్తాడు,’ అని అనుకోగానే ఆమె వేసిన అడుగు వెనక్కి వచ్చింది. గొంతు దాకా వచ్చిన ప్రశ్న అక్కడే ఆగిపోయింది. ధైర్యం చాలలేదు.

లోపల కొజ్జావాళ్లు శ్రీనివాస్‌కి బట్టలు వేస్తున్నారు. ముక్కుపుడక కొజ్జా అతని ఖాకీ ప్యాంట్ పైకి లాగి బెల్ట్ పెట్టింది. “జాగ్రత్త బావా, గుద్దలో మా రసం ఇంకా కారుతోంది. డ్యూటీలో కూర్చుంటే ప్యాంట్ వెనక తడిసిపోతుంది,” అని కిసుక్కున నవ్వింది.

గాజుల కొజ్జా అతని చొక్కా గుండీలు పెడుతూ, “ఈసారి వచ్చేటప్పుడు ఇంకో ఇద్దరిని పిలుస్తాం బావా. నీ గుద్దకి ఒక్కొక్కరి మొడ్డ రుచి చూపిస్తాం,” అని అతని బుగ్గ మీద చిటికె వేసింది.

“సరే సరే, ఇక చాలు. నాకు టైమ్ అయింది,” అని శ్రీనివాస్ నవ్వుతూ చొక్కా ప్యాంట్‌లోకి దోపుకున్నాడు.

ఆ మాట వినగానే జానకి ఒంట్లో ఒక్కసారిగా వణుకు పుట్టింది. ‘ఇతను ఇప్పుడు బయటికి వస్తే? గోడౌన్ ముందే నా కారు ఉంది. అది చూస్తే గుర్తుపడతాడు,’ అని అనుకోగానే వెనక్కి తిరిగింది. అడుగుల చప్పుడు వినపడకుండా జాగ్రత్తగా, కానీ వీలైనంత వేగంగా వచ్చిన దారినే నడిచింది. చీకటి గదులు దాటుతుంటే గాజు ముక్కలు చెప్పుల కింద నలుగుతున్నాయి. ప్రతి చప్పుడుకీ ఆమె గుండె గొంతులోకి వస్తోంది. వెనక నుంచి ఎవరో వస్తున్నట్టు, ఎవరో పిలుస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.

దూరంగా తలుపు దగ్గర ఎండ వెలుతురు కనిపించగానే ఆమె దాదాపు పరిగెత్తింది. బయట అడుగు పెట్టగానే ఆ ఎండ కళ్లకి గుచ్చుకుంది. కళ్లు చిట్లించి ముందుకి చూసింది.

ఎదురుగా మురళి.

అతను గోడౌన్ ముందు బైక్ ఆపి, ఏదో వెతుకుతున్నట్టు అటూ ఇటూ చూస్తున్నాడు. జానకిని చూడగానే అతను కూడా ఆగిపోయాడు.

జానకికి ఒక్క క్షణం పిచ్చెక్కినట్టు అయింది. తల తిరిగినట్టు అనిపించింది. ‘మురళి ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నాడు? ఎప్పటి నుంచి ఉన్నాడు? వీడు కూడా లోపల జరిగింది చూశాడా? వీడికి శ్రీనివాస్ సంగతి తెలిస్తే నా మొగుడు కొజ్జావాళ్లతో దెంగించుకుంటాడని ఆఫీసు అంతా తెలిసిపోతుంది. నా పరువు, ఇంటి పరువు, అన్నీ పోతాయి,’ అని ఒకదాని వెనక ఒకటి ఆలోచనలు ఆమె తలలో దూసుకెళ్లాయి.

మురళి ఆమెని పై నుంచి కింది దాకా చూశాడు. పొద్దున ఆమె రెడీ అయి వచ్చినప్పుడు చీర కుచ్చిళ్లు చక్కగా సర్ది, పైట రెండు వైపులా సమానంగా వేసి, పోనీటెయిల్ నున్నగా దువ్వి, లిప్‌స్టిక్‌తో మెరుస్తూ వచ్చింది. బాడీ స్ప్రే వాసన కారు అంతా నిండిపోయింది. ఇప్పుడు ఆ జానకి వేరేలా ఉంది. నుదుటి మీద నుంచి చెమట ధారలుగా కారి చెంపల మీదుగా మెడలోకి దిగుతోంది. జాకెట్ చెమటకి పూర్తిగా తడిసిపోయి ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. తడి గుడ్డ లోపల సళ్ల ఆకారం, బ్రా అంచులు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. పైట భుజం మీద నుంచి పక్కకి జారిపోయి, చెమటతో తడిసిన నడుము, లోతైన బొడ్డు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. పోనీటెయిల్ నుంచి కొన్ని వెంట్రుకలు జారి మెడ మీద అతుక్కుపోయాయి. పెదవుల మీద లిప్‌స్టిక్ సగం పోయింది. ఆమె ఊపిరి వేగంగా వస్తోంది, ఛాతీ పైకీ కిందకీ ఎగురుతోంది. ఆమె కళ్లలో కనిపిస్తున్నది ఎండ అలసట కాదు, భయం. అది మురళికి స్పష్టంగా అర్థమైంది.

“మేడం, మీరు ఇక్కడ?” అని మురళి అడిగాడు. “నేను ఆ బిచ్చగాడి కోసం వచ్చాను. లోపల ఉన్నాడేమో అని…” అంటూ గోడౌన్ తలుపు వైపు ఒక అడుగు వేశాడు.

“వద్దు!” అని జానకి గట్టిగా అంది. ఆ గొంతు తనకే వింతగా వినిపించింది. వెంటనే గొంతు తగ్గించి, “వద్దు మురళిగారు, లోపల ఎవరూ లేరు. నేను చూశాను,” అంటూ అతని చేయి పట్టుకుని కారు వైపు లాక్కుంటూ నడిచింది.

మురళి ఆశ్చర్యంగా ఆమె చేయి వైపు చూశాడు. ఆమె అరచేయి చెమటతో జారుతోంది, వేళ్లు వణుకుతున్నాయి.

“నేను సర్వే పిక్స్ కోసం వచ్చాను. ఈ బిల్డింగ్ డిమాలిషన్ ఎస్టిమేషన్ కోసం కొన్ని ఫోటోలు కావాలన్నారు కదా, అవి తీసుకున్నాను,” అని జానకి గబగబా చెప్పింది. “మీరు వెంటనే ఆఫీసుకి వెళ్లండి. ఆ ఫోటోలు ఈ రోజే అప్‌లోడ్ చేయాలి. నేను మీకు ఫోన్‌కి పంపిస్తాను. త్వరగా వెళ్లండి.”

“కానీ మేడం, ఆ బిచ్చగాడు…”

“ఆ సంగతి తర్వాత చూద్దాం. ముందు ఆఫీసు పని. ప్లీజ్, వెళ్లండి,” అని ఆమె దాదాపు బతిమాలుతున్నట్టు అంది.

మురళి ఇంకేమీ అనలేకపోయాడు. “సరే మేడం,” అని తల ఊపి బైక్ దగ్గరికి వెళ్లాడు. బైక్ స్టార్ట్ చేసి ముందుకి కదిలాడు. జానకి అతను వెళ్లేదాకా కారు డోర్ పట్టుకుని నిలబడి చూసింది. అతని బైక్ రోడ్డు మలుపు తిరిగి కనిపించకుండా పోగానే ఆమె కారెక్కి, తాళం తిప్పి, వెనక్కి కూడా చూడకుండా బయలుదేరింది.

మురళి కొంత దూరం వెళ్లాక బైక్ నెమ్మది చేశాడు. ‘ఆమె ఎందుకు అంత భయపడింది? ఎప్పుడూ నన్ను ఇంతగా తొందర పెట్టదు. లోపల ఎవరూ లేరంటే మరి అంత చెమట ఎందుకు? ఆ తడిసిన జాకెట్, వణికే చేతులు, ఆ కళ్లు. లోపల ఏదో ఉంది,’ అని అనుకున్నాడు. బైక్ వెనక్కి తిప్పాడు.

మళ్లీ బ్రిడ్జి దగ్గరికి వచ్చేసరికి బ్రిడ్జి మీద నుంచి ఖాకీ బట్టల్లో ఒక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్, అతని పక్కన రంగు చీరల్లో ఇద్దరు కొజ్జావాళ్లు నడుచుకుంటూ వస్తున్నారు. ఎండ వెనక నుంచి పడటంతో ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ముఖం మురళికి స్పష్టంగా కనిపించలేదు. కొజ్జావాళ్లు చప్పట్లు కొడుతూ ఏదో మాట్లాడుతున్నారు.

మురళి గుండె గుభేలుమంది. ‘కొజ్జావాళ్లు ఆ గోడౌన్‌లో ఎవరితోనో దెంగించుకుంటుంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పట్టుకున్నారేమో. ఇప్పుడు నేను ఇక్కడ తిరుగుతుంటే నన్నూ అనుమానిస్తారు. ఇక్కడ ఉండకూడదు,’ అని అనుకుని వెంటనే బైక్ తిప్పి, వెనక్కి కూడా చూడకుండా వేగంగా వెళ్లిపోయాడు.

మరోవైపు జానకి కొంత దూరం వెళ్లాక రోడ్డు పక్కన ఒక చిన్న కిరాణా కొట్టు కనిపించింది. గొంతు ఎండిపోయి నాలుక అంగిటికి అతుక్కుపోతోంది. కారు ఆ కొట్టు ముందు ఆపింది.

కొట్టు ముందు వేప చెట్టు నీడలో ఒక చెక్క బెంచీ ఉంది. దాని మీద లక్ష్మి, వెంకటేశ్, పిచ్చయ్య కూర్చుని ఊరి కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. “ఈసారి వర్షాలు లేకపోతే పంట అంతా పోయినట్టే,” అని పిచ్చయ్య అంటున్నాడు. “సర్పంచ్ ఎన్నికలు దగ్గర పడ్డాయి, ఇక చూడు డబ్బులు ఎలా పంచుతారో,” అని వెంకటేశ్ నవ్వుతున్నాడు. పక్కనే కొట్టు ముందు వేలాడుతున్న గుట్కా ప్యాకెట్లు గాలికి ఊగుతున్నాయి.

జానకి కారు దిగగానే ముగ్గురి మాటలూ ఆగిపోయాయి. ముగ్గురి కళ్లూ ఒకేసారి ఆమె మీద పడ్డాయి. చెమటతో తడిసి ఒంటికి అతుక్కున్న జాకెట్, అందులో బరువుగా ఊగుతున్న సళ్లు, పక్కకి జారిన పైట కింద తడిసిన నడుము, బొడ్డు, అన్నీ వాళ్లకి కనిపించాయి. వెంకటేశ్ చూపు ఆమె నడుము దగ్గర ఆగిపోయింది. పిచ్చయ్య నోట్లో ఉన్న బీడీ కిందికి జారబోయి మళ్లీ పెదవులతో పట్టుకున్నాడు. లక్ష్మి మాత్రం జానకి ముఖం వైపు చూసింది. ఆ ముఖంలో ఉన్న కంగారు ఆమెకి వింతగా అనిపించింది.

జానకి వాళ్ల చూపులు గమనించి వెంటనే పైట లాగి భుజం మీద వేసుకుంది. తల దించుకుని కొట్టు లోపలికి వెళ్లింది. “ఒక వాటర్ బాటిల్ ఇవ్వండి,” అని అడిగింది. బాటిల్ తీసుకుని మూత తెరిచి అక్కడే నిలబడి గటగటా తాగింది. చల్లని నీళ్లు గొంతులో దిగుతుంటే కొంచెం ఊపిరి వచ్చింది. కొన్ని చుక్కలు గడ్డం మీద నుంచి జారి జాకెట్ మీద పడ్డాయి.

అప్పుడే రోడ్డు మీద నుంచి ఒక బైక్ వచ్చి కొట్టు ముందు ఆగింది. జానకి బాటిల్ నోటి దగ్గరే ఉంచి తల తిప్పి చూసింది. ఆ బైక్ మీద ఖాకీ బట్టల్లో శ్రీనివాస్.

జానకి చేతిలో బాటిల్ జారిపోబోయింది. గట్టిగా పట్టుకుంది.

“జానకీ? నువ్వు ఇక్కడేం చేస్తున్నావు? మీటింగ్ అయిపోయిందా?” అని శ్రీనివాస్ బైక్ దిగి దగ్గరికి వచ్చాడు. ఆమెని చూసి కనుబొమ్మలు ముడిచాడు. “ఏంటి ఈ చెమట? ఒంట్లో బాగాలేదా?”

జానకి గొంతు సరిచేసుకుంది. “మీటింగ్ అయిపోయింది. ఇక్కడ పక్కన పాత బిల్డింగ్ సర్వే పిక్స్ తీసుకోవాల్సి వచ్చింది. ఎండలో తిరిగాను, అందుకే ఇలా ఉంది. ఏమీ లేదు,” అంది. మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఆమె అతని కళ్లలోకి చూడలేదు. చేతిలో బాటిల్ మూతని తిప్పుతూనే ఉంది.

“ఓహ్, సరే,” అని శ్రీనివాస్ తల ఊపాడు. “నేనూ ఇంటికే వెళ్తున్నా. బైక్ ఇక్కడ పెట్టేస్తా, నీతో కార్లో వస్తా.”

“బైక్ ఇక్కడ వదిలేస్తే మళ్లీ ఎవరు తీసుకొస్తారు?” అని జానకి అడిగింది.

“రాత్రి డ్యూటీకి వచ్చినప్పుడు తీసుకెళ్తాలే. ఈ కొట్టు వాళ్లు మనవాళ్లే,” అని బైక్‌ని వేప చెట్టు కింద స్టాండ్ వేసి, తాళం జేబులో వేసుకున్నాడు.

బెంచీ మీద కూర్చున్న ముగ్గురూ వాళ్ల మాటలు వింటూనే ఉన్నారు. శ్రీనివాస్ వాళ్ల వైపు చూసి “ఏం పిచ్చయ్య, బాగున్నావా?” అని పలకరించాడు. పిచ్చయ్య బీడీ తీసి “బాగున్నాం సారూ,” అన్నాడు. అతని చూపు మాత్రం మళ్లీ జానకి నడుము మీదకే జారింది.

శ్రీనివాస్ కారు ముందు సీట్లో ఎక్కి కూర్చున్నాడు. జానకి డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చుని కారు స్టార్ట్ చేసింది. AC ఆన్ చేసింది. చల్లని గాలి వచ్చినా ఆమె ఒంట్లో వేడి తగ్గలేదు.

పక్కన కూర్చున్న మనిషిని ఆమె ఓర కంట చూసింది. అదే ఖాకీ చొక్కా, అదే చిన్న మీసం, అదే ముఖం. ఆరేళ్లుగా తన పక్కన పడుకుంటున్న మనిషి. కానీ ఈ రోజు ఆమెకి అతను పూర్తిగా కొత్త మనిషిలా కనిపించాడు. ఇంతకుముందు చూసిన శ్రీనివాస్ అలసిపోయి వచ్చి పడుకునే నిజాయితీ కానిస్టేబుల్. ఇప్పుడు పక్కన కూర్చున్న శ్రీనివాస్ కొజ్జావాళ్ల మొడ్డల మీద ఊగి, గుద్దలు నాకి, తన పెళ్లాం పూకు గురించి బిచ్చగాడి ముందు పొగిడినవాడు. అతని నుంచి వస్తున్న చెమట వాసనలో ఇంకేదో వాసన కూడా కలిసి ఉన్నట్టు అనిపించి ఆమె కిటికీ అద్దం కొంచెం దించింది.

శ్రీనివాస్ మాత్రం ఎప్పుడూ లేనంత ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు. “ఈ రోజు డ్యూటీ బాగా జరిగింది. అలసట కూడా లేదు,” అని చేతులు చాచి ఒళ్లు విరుచుకున్నాడు. “నువ్వు ఈ చెమటలో కూడా అందంగానే ఉన్నావు తెలుసా?” అని నవ్వాడు.

జానకి ఏమీ మాట్లాడలేదు. స్టీరింగ్ గట్టిగా పట్టుకుంది.

“ఏంటి మేడం గారు, మూతి ముడుచుకున్నారు? ఏమైంది మా బుజ్జికి?” అంటూ శ్రీనివాస్ ఆమె వైపు వంగి, బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టడానికి పెదవులు దగ్గరికి తెచ్చాడు.

జానకి కళ్ల ముందు ఆ దృశ్యం మెరిసింది. ఇదే నోరు, కొద్దిసేపటి క్రితం గాజుల కొజ్జా మొడ్డని చప్పరించి, ఆమె రసాన్ని మింగిన నోరు. ఆ నోట్లో ఇంకా ఆ రుచి ఉండే ఉంటుంది. ఆమె కడుపులో తిప్పింది. ఒక్కసారిగా తల పక్కకి తిప్పుకుంది.

“నేను డ్రైవ్ చేస్తున్నాను. ఇప్పుడు ఇవన్నీ వద్దు,” అని సీరియస్‌గా అంది.

శ్రీనివాస్ వెనక్కి జరిగాడు. “సరేలే, ఎప్పుడూ ఇంతే నువ్వు,” అని నవ్వేసి కిటికీ బయటికి చూశాడు.

జానకి పెదవి కొరుక్కుంది. ‘ఎప్పుడూ ఇంతే నేనా? ఎప్పుడూ ఇంతే నువ్వు కాదా?’ అని అడగాలనిపించింది. ‘ఈ రోజు ఆ గోడౌన్‌లో ఏం చేశావు? వాళ్లు ఎవరు? ఎన్ని రోజులుగా ఇది జరుగుతోంది?’ అని అడగాలని నోరు తెరిచింది. కానీ వెంటనే బిచ్చగాడి ఫోన్, ఆ వీడియో, “నువ్వు అక్కడ ఎందుకున్నావు?” అని అతను తిరిగి అడిగే ప్రశ్న, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. తెరిచిన నోరు మళ్లీ మూసుకుంది.

ఇంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద “అమ్మ” అని ఉంది. కారు పక్కకి ఆపకుండానే స్పీకర్ ఆన్ చేసింది.

“జానకీ, ఇంకా ఇంటికి రాలేదా? మధ్యాహ్నం కల్లా వస్తానన్నావు కదా. ఇప్పుడు టైమ్ ఎంతయిందో చూశావా?” అని నిర్మల గొంతు వినిపించింది. “మీ నాన్న ఇందాక తినడానికి ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచి చూస్తున్నాడట. ‘జానకి ఇంకా రాలేదు, ఇప్పటి దాకా చూశా’ అని నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పాడు. ఎక్కడున్నావు?”

“వస్తున్నానమ్మా. దారిలో శ్రీనివాస్ కనిపించాడు, ఇద్దరం కలిసి వస్తున్నాం. ఇంకో పది నిమిషాల్లో ఇంట్లో ఉంటాం,” అంది జానకి.

“సరే, జాగ్రత్తగా రండి,” అని నిర్మల ఫోన్ పెట్టేసింది.

కారు ఇంటి వీధిలోకి తిరిగింది. ఎండ కొంచెం వాలుతోంది. వీధిలో ఇళ్ల నీడలు రోడ్డు మీదకి సాగుతున్నాయి. ఇంటి ముందు కారు ఆపగానే శ్రీనివాస్ దిగాడు. “నాకు ఒక చిన్న పని ఉంది. వెళ్లి వస్తా,” అని చెప్పి, ఆమె జవాబు కోసం కూడా ఆగకుండా వీధి చివర వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు.

జానకి కాసేపు కారులోనే కూర్చుంది. తర్వాత ఇంట్లోకి వెళ్లి, ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు గడియ పెట్టింది.

గడియ పడిన శబ్దం వినగానే ఆమెలో ఇన్ని గంటలుగా అదుపులో ఉంచుకున్నదంతా ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చింది. తలుపుకి వీపు ఆనించి కిందికి జారి కూర్చుంది. మోకాళ్లని ఛాతీకి హత్తుకుని, ముఖం వాటి మధ్య దాచుకుని ఏడ్చింది. ఆ ఏడుపు బయటికి వినపడకూడదని నోట్లో పైట కుక్కుకుంది. అయినా వెక్కిళ్లు ఆగలేదు. భుజాలు ఎగిరెగిరి పడుతున్నాయి. కన్నీళ్లు మోకాళ్ల మీద చీరని తడిపేశాయి.

చాలాసేపటికి లేచి బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. చెమటతో అతుక్కుపోయిన జాకెట్ హుక్కులు విప్పింది. చీర, లంగా కిందికి జారవిడిచింది. షవర్ కింద నిలబడింది. చల్లని నీళ్లు తల మీద పడి ఒళ్లంతా జారుతున్నాయి. ఎదురుగా అద్దంలో తన నగ్న శరీరం కనిపించింది. బరువైన సళ్లు, మెత్తని పొట్ట, గుండ్రని తొడలు. శ్రీనివాస్ బిచ్చగాడి ముందు పొగిడిన శరీరం ఇదే.

ఎప్పుడూ స్నానం చేస్తున్నప్పుడు ఆ శరీరాన్ని చూసి ఆమెలో ఏదో ఒక కోరిక కదిలేది. ఈ రోజు ఏమీ కదలలేదు. సబ్బు రాసుకుంటున్న చేయి సళ్ల మీద, తొడల మధ్య తిరిగినా ఒక్క వణుకు కూడా రాలేదు. ‘ఈ ఒళ్లు ఎవరికి కావాలి? ఎవరి కోసం? దెంగు అనే మాట మీదే నాకు అసహ్యం వేస్తోంది,’ అని అనుకుంది.

నీళ్ల కింద నిలబడే ఆమె మనసులో శ్రీనివాస్ మీద తిట్లు ఒకదాని వెనక ఒకటి పొంగాయి. ‘ఛీ, గుద్ద మరిగిన కొజ్జాకొడుకు. మొగుడు అనే పేరుకి కూడా తగని నపుంసకుడు. తాళి కట్టిన పెళ్లాం పూకు ఎండిపోతుంటే, వీడు కొజ్జావాళ్ల గుద్దలు నాకుతూ తిరుగుతున్నాడు. చేతిలో రెండు ఊపులకే కారిపోయే ఆ నీళ్ల కుళాయి పెట్టుకుని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ డ్రెస్ వేసుకుని తిరుగుతున్నాడు. వీడికి గాజులు తొడిగి, చీర కట్టి, ఆ గోడౌన్‌లోనే వదిలేయాలి. ఆ బిచ్చగాడు కూడా వీడి కంటే నయం. వాడికి కనీసం ఆడది కావాలని తెలుసు,’ అని పళ్లు బిగించింది. ఆ తిట్లు మనసులో అనుకుంటున్నప్పుడే మళ్లీ ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. షవర్ నీళ్లలో అవి కలిసిపోయాయి.

తల తుడుచుకుంటూ బయటికి వచ్చి మంచం మీద కూర్చుంది. ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. కిటికీలోంచి వాలుతున్న ఎండ పసుపు రంగులో గోడ మీద పడుతోంది. ఆమె చూపు సగం తెరిచి ఉన్న పక్క గది తలుపు మీద ఆగింది. లోపల మాధవి మంచం, దాని మీద పడేసిన చున్నీ, టేబుల్ మీద పుస్తకాలు కనిపిస్తున్నాయి. మాధవి ఇంకా కాలేజీ నుంచి రాలేదు. ఆ ఖాళీ గదిని చూస్తుంటే జానకి చేతిలోని టవల్ ఆగిపోయింది.

బ్రిడ్జి కింద పిగ్‌టెయిల్స్, హాస్పిటల్‌లో చిట్లిపోయిన గుద్ద, ఫోన్‌లో గులాబ్ జామ్ మెసేజ్, రాత్రి పోనీలతో బయటికి వెళ్లడం, అన్నీ మళ్లీ గుర్తొచ్చాయి. ఈ రోజు చూసింది తర్వాత ఆ అనుమానాలన్నీ ఇంకా బరువెక్కాయి.

‘నా జీవితం ఎలాగూ ఇలా అయిపోయింది. పెళ్లి అనే పేరుతో ఒక నపుంసకుడికి కట్టబెట్టారు. కానీ మాధవి జీవితం ఇలా పాడైపోకూడదు. అది ఇంకా చిన్నపిల్ల. ఎవరో వాడుకుని వదిలేస్తే దాని బతుకు ఏమవుతుంది?’ అని అనుకుంది. టవల్‌ని మంచం మీద పెట్టింది. ‘ఈ రోజు అది కాలేజీ నుంచి రాగానే ఎలాగైనా దాని ఫోన్ చూడాలి. అది తప్పు చేస్తుంటే సరే, తిట్టైనా, కొట్టైనా, ఏం చేసైనా దిద్దాలి,’ అని గట్టిగా నిర్ణయించుకుంది. గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటుంటే, మాధవి వచ్చే టైమ్ కోసం గేటు వైపు చూస్తూ కూర్చుంది.

[Paty@123]

It seems everybody is having secrets

[12345677889]

జానకి చాలాసేపు అలాగే కూర్చుని ఉంది. తర్వాత మంచం పక్కన ఉన్న ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది. స్క్రీన్ మీద టైమ్ 4:10 అని ఉంది. ఎవరితోనైనా మాట్లాడాలని గుండె కొట్టుకుంటోంది, కానీ ఏం మాట్లాడాలో తెలియట్లేదు. వేలు తనకు తెలియకుండానే "అమ్మ" అనే పేరు మీద ఆగింది. కాల్ నొక్కింది.

రెండో రింగ్‌కే నిర్మల ఫోన్ ఎత్తింది. షాప్‌లో ఏదో సంచి కదిలిస్తున్న చప్పుడు, బయట రోడ్డు మీద బండ్ల హారన్‌లు వెనక నుంచి వినిపిస్తున్నాయి.

“హలో…” అంది జానకి.

ఆ ఒక్క మాటకే నిర్మల చేతిలోని సంచి ఆగిపోయింది. కూతురి గొంతు ఆమెకి తెలుసు. ముప్పై ఐదేళ్లుగా వింటున్న గొంతు. ఆ "హలో"లో ఏదో బరువు ఉంది. ఇప్పుడే ఏడ్చి ఆపినట్టు ముక్కు బిగుసుకుపోయిన గొంతు.

“జానకీ… ఏమైందే? గొంతు అలా ఉందేంటి?” అని నిర్మల వెంటనే అడిగింది.

“ఏమీ లేదమ్మా. ఇంటికి వచ్చేశాను. నాన్న ఇంట్లో లేరు, అందుకే నీకు చెప్దామని చేశా,” అంది జానకి. గొంతు మామూలుగా ఉంచాలని ప్రయత్నిస్తూ బెడ్‌షీట్ అంచుని వేలికి చుట్టుకుంది.

“ఇందాక నీకు ఫోన్ చేశాక ఆయన షాప్‌కి వచ్చేశారు. ఇక్కడే ఉన్నారు, సరుకుల లెక్క చూస్తున్నారు,” అంది నిర్మల. కాసేపు ఆగి, “నువ్వు నాకు అబద్ధం చెప్పకు జానకీ. ఏమీ లేకపోతే నీ గొంతు ఇలా ఎందుకుంటుంది? ఎండలో తిరిగి ఒంట్లో బాగాలేదా? ఆఫీసులో ఎవరైనా ఏమైనా అన్నారా?” అని అడిగింది.

“అదేం లేదమ్మా. మీటింగ్ ఎక్కువసేపు జరిగింది, తర్వాత సర్వే పని. ఎండకి తల నొప్పి వచ్చింది. అంతే,” అంది జానకి.

“తల నొప్పికే గొంతు పూడుకుపోతుందా? నేను నిన్ను కన్నదాన్నే. నువ్వు చిన్నప్పుడు కాలేజ్‌లో టీచర్ కొట్టినా ఇలాగే ‘ఏమీ లేదమ్మా’ అనేదానివి, రాత్రికి దిండు తడిపేదానివి. ఇప్పుడు కూడా అదే గొంతు నీది,” అంది నిర్మల మెత్తగా.

జానకి కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి. ఫోన్‌ని చెవికి దూరంగా జరిపి, నోటికి చేయి అడ్డం పెట్టుకుని ఒక వెక్కిలిని లోపలే మింగేసింది. మళ్లీ ఫోన్ దగ్గరికి తెచ్చింది.

“అమ్మా… నువ్వు అనవసరంగా భయపడకు. నిజంగా ఏమీ లేదు. కాసేపు పడుకుంటే తగ్గిపోతుంది,” అంది.

“సరే, నువ్వు చెప్పకపోయినా పర్లేదు. కానీ ఒకటి గుర్తుంచుకో జానకీ, ఏ బాధ అయినా లోపల దాచుకుంటే అది మనల్నే తినేస్తుంది. ఏదైనా ఉంటే అమ్మకి చెప్పు. అమ్మకి చెప్పలేనిది ఈ లోకంలో ఏదీ ఉండదు,” అంది నిర్మల.

‘చెప్పలేనిది ఉందమ్మా… నీ అల్లుడు ఈ రోజు ఏం చేశాడో చెప్తే నువ్వు తట్టుకోగలవా?’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది. బయటికి మాత్రం “హ్మ్మ్… సరేమ్మా,” అని మాత్రమే అంది.

“అన్నం తిన్నావా? పొద్దున కూడా సరిగా తినలేదు నువ్వు,” అని అడిగింది నిర్మల.

“తర్వాత తింటానమ్మా. ఇప్పుడు ఆకలి లేదు.”

“ఆకలి లేకపోయినా కొంచెం తిను. కూర గిన్నెలో పెట్టి వచ్చా. నేను, మీ నాన్న రాత్రికి వస్తాం. ఇంటికి వచ్చాక మాట్లాడదాం,” అంది నిర్మల. ఆమె గొంతులో ఇంకా అనుమానం పోలేదు.

“సరేమ్మా, ఉంటా,” అని జానకి ఫోన్ కట్ చేసింది.

అటు షాప్‌లో నిర్మల ఫోన్ చేతిలోనే పట్టుకుని కాసేపు అలాగే నిలబడింది. ‘దీనికి ఏదో అయింది. పెద్ద బాధ ఏదో ఉంది. చెప్పట్లేదు అంతే,’ అని అనుకుంది. శ్రీను లెక్కల బుక్ నుంచి తల ఎత్తి “ఎవరే?” అని అడిగాడు. “జానకి. ఇంటికి వచ్చిందంట,” అని మాత్రమే చెప్పి, నిర్మల మళ్లీ సంచిలో చేయి పెట్టింది. కానీ ఆమె మనసు ఆ సంచిలో లేదు.

ఇక్కడ జానకి ఫోన్‌ని పక్కన పడేసి మంచం మీద పక్కకి ఒరిగింది. తలగడని గుండెలకి హత్తుకుంది. తడి జుట్టు తలగడ మీద పరుచుకుని చల్లగా మెడకి తగులుతోంది. కళ్లు మూసుకుంటే గోడౌన్ చీకటి, పైకప్పు రంధ్రం నుంచి పడిన ఎండ, ఆ ఎండలో శ్రీనివాస్ ముఖం. కళ్లు తెరిస్తే ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న చప్పుడు. ఏడ్చి ఏడ్చి కళ్లు మండుతున్నాయి. కనురెప్పలు బరువెక్కాయి. ఎప్పుడు నిద్ర పట్టిందో ఆమెకే తెలియదు.

5:30.

కాలేజీ గేటు దగ్గర సాయంత్రం గోల మొదలైంది. గేటు బయట టీ బండి దగ్గర కుర్రాళ్లు గుంపులుగా నిలబడి సిగరెట్లు కాలుస్తున్నారు. పానీపూరీ బండి చుట్టూ అమ్మాయిలు నవ్వుకుంటున్నారు. ఎండ వాలి, కాలేజీ బిల్డింగ్ నీడ రోడ్డు మీదకి పొడుగ్గా సాగింది. బస్సులు, ఆటోలు హారన్‌లు కొడుతూ గేటు ముందు ఆగుతున్నాయి.

మాధవి బ్యాగ్ భుజానికి వేసుకుని గేటు బయటికి వచ్చింది. పొద్దున వేసుకున్న యూనిఫామ్ రోజంతా క్లాసుల్లో కూర్చుని కొంచెం నలిగిపోయింది. పోనీటెయిల్ వదులై, కొన్ని వెంట్రుకలు చెంపల మీద పడుతున్నాయి. పొద్దున స్కూటీ టైర్ పంక్చర్ అయిందని కాలేజీ పార్కింగ్‌లోనే వదిలేసింది. రేపు మెకానిక్‌ని పిలిపించాలి.

ఆటో కోసం నిలబడుతూనే ఫోన్ తీసింది. మొదట వేలు వాట్సాప్‌లో కిరణ్ చాట్ దగ్గరికే వెళ్లింది. చివరి మెసేజ్ ఆ రాత్రిదే. ఆ తర్వాత ఏమీ లేదు. "లాస్ట్ సీన్ టుడే ఎట్ 4:52" అని ఉంది. ఆన్‌లైన్‌కి వచ్చాడు, కానీ తనకి ఒక్క మాట కూడా లేదు. మాధవి పెదవి కొరుక్కుంది. గొంతులో ఏదో అడ్డుపడ్డట్టు అయింది. ‘నేను వాడి కోసం అంత చేశా… వాడు చెప్పినట్టే అందరి ముందు బట్టలు విప్పా… వాడికి నేను ఇప్పుడు గుర్తుకి కూడా రావట్లేదా?’ అని అనుకుంది.

కానీ కిరణ్ చాట్ పైనే అర్జున్ పేరు ఉంది. పక్కన ఆకుపచ్చ రంగులో "14" అని అంకె. మాధవి దాన్ని తెరిచింది.

అర్జున్: శుభోదయం, నా అందాల రాణి ❤️
అర్జున్: ఏం చేస్తున్నావు?
అర్జున్: ఖాళీగా ఉన్నావా?
అర్జున్: కోపం లేకపోతే రిప్లై ఇవ్వు
అర్జున్: క్లాస్‌లో ఉన్నావా? నేను ల్యాబ్ దగ్గర ఉన్నా. నువ్వు కారిడార్‌లో వెళ్తుంటే చూశా. ఆ పోనీటెయిల్ ఊగుతుంటే కళ్లు తిప్పుకోలేకపోయా
అర్జున్: ఇంకా కోపం పోలేదా?
అర్జున్: ఐ లవ్ యూ అని చెప్పినందుకా ఈ కోపం?
అర్జున్: చెప్పకుండా ఉండలేకపోయా మాధవీ. అది నిజం. వెనక్కి తీసుకోను
అర్జున్: నువ్వు రిప్లై ఇవ్వకపోయినా పర్లేదు. నువ్వు చదువుతున్నావని నాకు తెలుసు. ఆ బ్లూ టిక్స్ చాలు నాకు
అర్జున్: లంచ్ తిన్నావా?
అర్జున్: కాలేజీ అయ్యాక కలుస్తావా? ఐదు నిమిషాలు చాలు. నిన్ను చూడాలి అంతే
అర్జున్: సరే, కలవకపోయినా పర్లేదు. ఇంటికి జాగ్రత్తగా వెళ్లు
అర్జున్: నేను ఇంకా ఇక్కడే ఉన్నా. గేటు దగ్గర టీ బండి
అర్జున్: నువ్వు నవ్వితే చాలు. నేను రోజంతా బతికేస్తా ?

మాధవి చూపు ఒక్కసారిగా టీ బండి వైపు తిరిగింది. అక్కడ గుంపులో అర్జున్ లేడు. ఆ చివరి మెసేజ్ ఇరవై నిమిషాల క్రితం పెట్టాడు. వెళ్లిపోయి ఉంటాడు.

అయినా ఆమె పెదవుల మీద తనకు తెలియకుండానే నవ్వు వచ్చింది. కిరణ్ చాట్ చూసినప్పుడు గొంతులో అడ్డుపడ్డది ఇప్పుడు కరిగిపోయినట్టు అనిపించింది. ఆమె కళ్లు మెరిశాయి. ఒక్కసారి కాదు, రెండుసార్లు పైకీ కిందకీ ఆ మెసేజ్‌లు స్క్రోల్ చేసింది. "నువ్వు నవ్వితే చాలు" అన్న లైన్ దగ్గర వేలు ఆగింది. ‘ఎవరైనా నా గురించి ఇంతగా ఆలోచిస్తారా? కిరణ్ ఒక్కసారైనా లంచ్ తిన్నావా అని అడిగాడా?’ అని అనుకుంది. బుగ్గలు వేడెక్కాయి. వెంటనే అతనికి ఏదో ఒకటి రాయాలనిపించింది.

ఒక ఆటో వచ్చి ముందు ఆగింది. “సెంటర్ వైపు వెళ్తుందా అన్నా?” అని అడిగి, అతను తల ఊపగానే వెనక సీట్లో మూలకి జరిగి కూర్చుంది. బ్యాగ్ ఒళ్లో పెట్టుకుని, దాని చాటున ఫోన్ పట్టుకుంది. ఆటో కదిలింది. గాలి ముఖానికి కొట్టింది.

మాధవి: హాయ్
అర్జున్: ……
అర్జున్: నిజంగా నువ్వేనా?? ?
మాధవి: కాదు, నా దెయ్యం
అర్జున్: ఆ దెయ్యం అయినా పర్లేదు. రోజంతా ఎదురుచూసిన మెసేజ్ ఇది
మాధవి: కోపం లేదు. ఐ లవ్ యూ అన్నందుకు కోపం ఎందుకు? కానీ నేను ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు. అందుకే రిప్లై ఇవ్వలేదు
అర్జున్: ఏమీ చెప్పక్కర్లేదు. నువ్వు మాట్లాడుతున్నావు, అదే చాలు
అర్జున్: గేటు దగ్గర చూశావా నన్ను?
మాధవి: చూశా. నువ్వు లేవు
అర్జున్: ఇరవై నిమిషాలు నిలబడ్డా. టీ బండి వాడు నన్ను పిచ్చోడిలా చూశాడు
మాధవి: ? పిచ్చోడివే
అర్జున్: నీ పిచ్చోణ్ణి

మాధవి నవ్వు ఆపుకోలేక బ్యాగ్‌లో ముఖం దాచుకుంది. ఆటో డ్రైవర్ అద్దంలో ఒకసారి చూసి మళ్లీ రోడ్డు వైపు తిరిగాడు.

అర్జున్: ఒకటి అడగనా?
మాధవి: అడుగు
అర్జున్: ఆ రోజు బ్రిడ్జి కింద… నొప్పి పెట్టిందా చాలా? నువ్వు ఏడుస్తుంటే నేను ఆగుదామనుకున్నా. నువ్వే ఆపకు అన్నావు
మాధవి: ఎందుకు ఇప్పుడు అది గుర్తు చేస్తున్నావు
అర్జున్: ఎందుకంటే ఆ రాత్రి నుంచి అది నా తల్లోంచి పోవట్లేదు. నీ ముఖం, నీ కన్నీళ్లు, నువ్వు నా భుజం కొరికింది… ఇంకా ఆ గాటు ఉంది తెలుసా
మాధవి: నిజంగా?
అర్జున్: ఫోటో పంపనా?
మాధవి: వద్దు బాబూ, ఆటోలో ఉన్నా
అర్జున్: నొప్పి పెట్టిందా చెప్పు
మాధవి: పెట్టింది. చచ్చిపోతానేమో అనిపించింది. నీది మామూలుది కాదు అర్జున్. అది మొడ్డా లేక రోకలా? లోపలికి దిగుతుంటే నా గుద్ద చీలిపోతుందేమో అనిపించింది
అర్జున్: సారీ…
మాధవి: సారీ ఎందుకు? నేను ఆపమన్నానా?
అర్జున్: లేదు
మాధవి: మరి అంతే

ఆ మాట టైప్ చేశాక మాధవి వేళ్లు ఆగిపోయాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆటో గుంతలో దిగి ఎగిరినప్పుడు సీటు కింద నుంచి ఆమె పిర్రల మధ్య ఒక వణుకు పాకింది. ఆ రాత్రి అర్జున్ బరువు, అతని ఊపిరి వేడి, ఆ నొప్పిలో కలిసిన ఏదో వింత మత్తు, అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి. తొడలు ఒకదానికొకటి నొక్కుకున్నాయి.

అర్జున్: ఒక్క నిజం చెప్పనా?
మాధవి: చెప్పు
అర్జున్: ఆ రోజు అంతమంది ఉన్నారు. కానీ నేను నిన్ను దెంగేటప్పుడు నాకు నువ్వు తప్ప ఎవరూ కనిపించలేదు. నువ్వు ఎవరి కోసమో అక్కడ ఉన్నావు. నేను మాత్రం నీ కోసమే అక్కడ ఉన్నా
మాధవి: …
అర్జున్: తప్పుగా అనిపిస్తే చెప్పు. ఆపేస్తా
మాధవి: ఆపకు

అర్జున్: నిన్ను ఒంటరిగా, నాకు మాత్రమే అన్నట్టు దెంగాలని ఉంది మాధవీ. బ్రిడ్జి కింద కాదు, రోడ్డు మీద కాదు. ఒక గది. తలుపు మూసి. ఎవరూ చూడని చోట. నువ్వు, నేను. గంటల తరబడి
మాధవి: గంటల తరబడా? నీకు అంత సేపు నిలుస్తుందా? ?
అర్జున్: నిలబెట్టి చూపించనా? నువ్వు అలసిపోయి ‘చాలు రా, ఇక నా వల్ల కాదు’ అని ఏడ్చేదాకా ఆపను
మాధవి: అబ్బో… మాటలు మాత్రం కోటలు దాటుతున్నాయి
అర్జున్: మాటలు కాదు. నువ్వు ఎలా కావాలంటే అలా. చెప్పు నీకు ఎలా ఇష్టం?
మాధవి: ఏంటి ఎలా ఇష్టం
అర్జున్: దెంగించుకోవడం. నువ్వు ఎలా దెంగించుకుంటే నీకు పిచ్చెక్కుతుందో చెప్పు

మాధవి ఫోన్‌ని బ్యాగ్‌కి ఇంకా దగ్గరగా లాక్కుంది. అద్దంలో డ్రైవర్ కళ్లు రోడ్డు మీదే ఉన్నాయని నిర్ధారించుకుంది. ఆమె చెవులు వేడెక్కాయి. కానీ వేళ్లు ఆగలేదు.

మాధవి: నా జడలు పట్టుకుని లాగుతూ వెనక నుంచి దెంగితే నాకు పిచ్చెక్కుతుంది. తల వెనక్కి వాలిపోయి, గొంతులోంచి అరుపు ఆగదు. గుద్ద ఎత్తి పెట్టి, మోకాళ్ల మీద, ఎవడో నా జుట్టుని గుర్రం కళ్లెంలా పట్టుకుని ఊపుతుంటే… ఛీ ఏంటి నేను ఇలా రాస్తున్నా
అర్జున్: ఆపకు. రాయి. నా మొడ్డ ప్యాంట్‌లో టెంట్ వేసింది ఇప్పుడు
మాధవి: ఎక్కడున్నావు నువ్వు?
అర్జున్: రూమ్‌లో. ఒక్కణ్ణే. తలుపు గడియ పెట్టా
మాధవి: ఏం చేస్తున్నావు?
అర్జున్: నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావో అదే. నీ మెసేజ్‌లు చదువుతూ, నీ జడలు గుర్తు చేసుకుంటూ నలుపుకుంటున్నా
మాధవి: ఛీ దొంగముండాకొడకా ?
అర్జున్: నీ దొంగముండాకొడుకుని. ఇంకా చెప్పు. జడలు లాగుతూ దెంగితే తర్వాత?
మాధవి: తర్వాత ముందు నుంచి. నా కాళ్లు నీ భుజాల మీద వేసుకుని, నా ముఖం చూస్తూ దెంగాలి. నేను కళ్లు మూసుకుంటే ‘కళ్లు తెరువే, నన్ను చూడు’ అనాలి. నేను నీ కళ్లలోకి చూస్తుంటే నువ్వు లోతుగా దించాలి
అర్జున్: అమ్మా… నువ్వు చంపేస్తున్నావు
మాధవి: నువ్వే అడిగావు
అర్జున్: నాకు ఏం ఇష్టమో చెప్పనా?
మాధవి: చెప్పు
అర్జున్: నువ్వు నా మీద ఎక్కి కూర్చోవాలి. నా మొడ్డ మీద నువ్వే మెల్లగా దిగాలి. మొత్తం లోపలికి తీసుకోవడానికి నీకు టైమ్ పడుతుంది, నాకు తెలుసు. నువ్వు పళ్లు బిగపట్టి, ‘ఆగు ఆగు… ఇంకా సగమేనా?’ అంటూ దిగుతుంటే నీ ముఖం చూడాలి. తర్వాత నువ్వే ఊగాలి. నీ సళ్లు నా ముఖం మీద ఎగురుతుంటే వాటిని నోట్లో పెట్టుకుని చప్పరించాలి
మాధవి: నీది మొత్తం నేను తీసుకోగలనా? ఆ రోజు సగానికే నా ప్రాణం పోయినట్టు అయింది
అర్జున్: ఈసారి తొందర లేదు. నూనె రాసి, వేలితో ముందు నిన్ను తెరిచి, నువ్వు ‘ఇక పెట్టు రా, తట్టుకోలేకపోతున్నా’ అని బతిమాలేదాకా ఆగుతా. నువ్వు అడగకుండా ఒక్క అంగుళం కూడా దించను
మాధవి: నేను బతిమాలనులే
అర్జున్: బతిమాలుతావు. ‘అర్జున్ ప్లీజ్… ఇంకెంత సేపు… నీ గాడిద మొడ్డ నా పూకులో కుక్కరా’ అని బతిమాలుతావు. నేను నవ్వుతూ పై పైన రుద్దుతూనే ఉంటా
మాధవి: నువ్వు మామూలోడివి కాదు రా బాబోయ్
అర్జున్: నువ్వు కూడా మామూలు అమ్మాయివి కాదు. అందుకే నీ మీద పడి చస్తున్నా

ఆటో రైలు గేటు దగ్గర ఆగింది. గేటు పడి ఉంది. ఎర్రని లైటు మిణుకు మిణుకు మంటోంది. చుట్టూ బైక్‌ల శబ్దం, ఎవడో హారన్ ఆపకుండా కొడుతున్నాడు. మాధవికి అవేవీ వినపడట్లేదు. ఆమె కాలి వేళ్లు చెప్పుల లోపల బిగుసుకుపోయాయి. యూనిఫామ్ లోపల చనుమొనలు గట్టిపడి లోపలి గుడ్డకి గీరుకుంటున్నాయి. తొడల మధ్య తడి పాంటీని తడిపేసింది. ఆమె ఒక చేయి బ్యాగ్ కింద నుంచి తొడ మీదకి జారబోయి, ఆటోలో ఉన్నానని గుర్తొచ్చి ఆగిపోయింది.

మాధవి: నేను ఇప్పుడు ఆటోలో తడిసిపోతున్నా తెలుసా. నీ వల్లే
అర్జున్: ఎక్కడ తడిసిపోతున్నావు?
మాధవి: నువ్వు తెలివైనోడివి కదా, నువ్వే కనుక్కో
అర్జున్: నా నాలుక ఉంటే ఇప్పుడే కనుక్కునేవాడిని. ఆ తడి అంతా చుక్క వదలకుండా నాకేసేవాడిని
మాధవి: ఉఫ్… ఆపు రా. ఇంటికి వెళ్లేలోపు నేను పిచ్చిదాన్ని అయిపోతా
అర్జున్: అయిపో. నా పిచ్చిదానివి అయిపో
అర్జున్: నేను కారిపోయేలా ఉన్నా మాధవీ
మాధవి: కార్చు. కానీ నా పేరు చెప్పుకుంటూ కార్చు
అర్జున్: మాధవీ… మాధవీ…
అర్జున్: ……
అర్జున్: అయిపోయింది. పొట్ట మీద మొత్తం. నీ పేరు చెప్తూనే
మాధవి: ?? ఛీ పో

రైలు గేటు ఎత్తారు. ఆటో మళ్లీ కదిలింది. మాధవి ఊపిరి తీసుకుని కిటికీ బయటికి చూసింది. ఎండ ఇప్పుడు పూర్తిగా వాలింది. రోడ్డు పక్క షాపుల్లో ట్యూబ్‌లైట్లు వెలుగుతున్నాయి.

ఆమెకి ఒక ప్రశ్న అడగాలని ఇందాకటి నుంచి గుండెల్లో కొట్టుకుంటోంది. అడగాలా వద్దా అని చాలాసేపు వేలు స్క్రీన్ మీద ఆపి, చివరికి టైప్ చేసింది.

మాధవి: కిరణ్ ఏమైనా అన్నాడా నా గురించి?
అర్జున్: ఎందుకు ఇప్పుడు వాడు?
మాధవి: ఊరికే అడుగుతున్నా. ఆ రాత్రి నుంచి ఒక్క మెసేజ్ లేదు. కాలేజీకి వచ్చాడా?
అర్జున్: నాకు తెలియదు మాధవీ
మాధవి: మీరు ఫ్రెండ్స్ కదా, తెలియకుండా ఎలా ఉంటుంది?
అర్జున్: మనం మన గురించి మాట్లాడుకుంటున్నాం కదా. మధ్యలో వాడెందుకు
మాధవి: చెప్పు అర్జున్. వాడు ఏమైనా అన్నాడా?
అర్జున్: నువ్వు ఈ రోజు ఆ పోనీటెయిల్ ఎందుకు వేసుకున్నావు? రెండు జడలు వేసుకోవచ్చు కదా ?
మాధవి: మాట మార్చకు
అర్జున్: మార్చట్లేదు. వాడి గురించి నేను ఏం చెప్పినా నువ్వు బాధపడతావు. నువ్వు బాధపడటం నాకు ఇష్టం లేదు. అంతే
మాధవి: అంటే ఏదో ఉంది
అర్జున్: ఏమీ లేదు. నువ్వు నవ్వుతూ ఉండు, నాకు అదే చాలు. రేపు కలుస్తావా?

మాధవి ఆ మెసేజ్ వైపు చాలాసేపు చూసింది. ‘వీడు ఏదో దాస్తున్నాడు. కిరణ్ ఏదో అన్నాడు. లేకపోతే ఎందుకు తప్పించుకుంటాడు?’ అని అనుకుంది. గుండెలో చిన్న ముల్లు గుచ్చుకున్నట్టు అనిపించింది. కానీ అదే గుండెలో, అర్జున్ "నువ్వు బాధపడటం నాకు ఇష్టం లేదు" అన్న మాట దగ్గర ఏదో వెచ్చగా కరిగింది.

మాధవి: ఆలోచిస్తా
అర్జున్: ఆలోచించు. నేను టీ బండి దగ్గర ఎదురుచూస్తా. ఇరవై నిమిషాలు కాదు, రెండు గంటలైనా

“అమ్మాయ్, ఎక్కడ ఆపాలి?” అని డ్రైవర్ వెనక్కి తిరిగి అడిగాడు.

మాధవి తల ఎత్తి చూసింది. ఆటో తమ ఇంటి సందు మలుపు దగ్గరికి వచ్చేసింది. “ఇక్కడే అన్నా, ఆపండి,” అంది. గబగబా టైప్ చేసింది.

మాధవి: ఇంటి సందు వచ్చేసింది. తర్వాత మళ్లీ మెసేజ్ చేస్తా. బై
అర్జున్: బై రాణీ ❤️ జాగ్రత్త

ఆటో దిగి డబ్బులు ఇచ్చింది. ఆటో వెళ్లిపోయాక సందు మొదట్లో, వేప చెట్టు కింద ఆగింది. ఫోన్ తెరిచి అర్జున్ చాట్ మొత్తం సెలెక్ట్ చేసి "డిలీట్ ఫర్ మీ" నొక్కింది. "క్లియర్ చాట్" కూడా నొక్కింది. గ్యాలరీ ఖాళీ చేసింది. రీసెంట్ కాల్స్ చూసింది. ఆ రోజు అక్క "గులాబ్ జామ్" మెసేజ్ చూసినప్పటి నుంచి ఇది అలవాటు అయింది. ఫోన్ ఇప్పుడు ఏ అమ్మాయి ఫోన్ అయినా ఎలా ఉంటుందో అలాగే ఉంది. ఖాళీగా, అమాయకంగా. ఒక్కసారి ఊపిరి పీల్చుకుని, బుగ్గల మీద ఎరుపు ఇంకా తగ్గలేదని తెలిసి, తల దించుకుని ఇంటి వైపు నడిచింది.

ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అమ్మ షాప్‌లో ఉంటుందని తెలుసు. అక్క గది తలుపు మూసి ఉంది. మాధవి నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లి బ్యాగ్ మంచం మీద విసిరేసింది. టవల్ తీసుకుని బాత్రూమ్‌లోకి దూరింది. యూనిఫామ్ విప్పుతుంటే తడిసిన పాంటీ తొడల మీద నుంచి జారుతూ చల్లగా తగిలింది. ఆమె ఒక్కతే నవ్వుకుంది. షవర్ కింద నిలబడితే చల్లని నీళ్లు వేడెక్కిన ఒంటిని తాకి ఆవిరైపోతున్నట్టు అనిపించింది. ‘అర్జున్ పిచ్చోడు,’ అని పెదవులతో అనుకుంది. మళ్లీ నవ్వింది.

స్నానం చేసి, ఇంట్లో వేసుకునే వదులు టీ షర్ట్, పైజామా వేసుకుని, తడి జుట్టు టవల్‌తో రుద్దుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చింది. అప్పుడే గేటు చప్పుడు అయింది.

శ్రీనివాస్ లోపలికి వస్తున్నాడు. ఖాకీ చొక్కా బటన్స్ పై రెండు విప్పి ఉన్నాయి. కానీ అతని నడక వింతగా ఉంది. కాళ్లు కొంచెం దూరంగా పెట్టి, ఒక్కో అడుగు జాగ్రత్తగా వేస్తున్నాడు. వెనక ఏదో గుచ్చుకుంటున్నట్టు నడుము కొంచెం ముందుకి వంచి నడుస్తున్నాడు. గడప ఎక్కేటప్పుడు ముఖం ఒక్క క్షణం చిట్లించాడు.

“బావా! ఏమైంది నీకు? ఎందుకు అలా వంకరగా నడుస్తున్నావు?” అని మాధవి నవ్వుతూ అడిగింది.

శ్రీనివాస్ ఒక్క క్షణం ఆగాడు. తర్వాత పెదవుల మీద ఒక వంకర నవ్వు వచ్చింది. “ఏం చెప్పమంటావే మరదలా. ఈ రోజు డ్యూటీ చాలా గట్టిగా జరిగింది. వెనక నుంచి బాగా ఒత్తిడి వచ్చింది. ఒకరు కాదు, ఇద్దరు ఒకేసారి మీద పడ్డారు. తట్టుకోవడం కష్టమైంది,” అన్నాడు.

“ఇద్దరా? దొంగలా? పట్టుకున్నావా?” అని మాధవి కళ్లు పెద్దవి చేసింది.

“పట్టుకోవడమా? వాళ్లే నన్ను గట్టిగా పట్టుకున్నారు. చాలాసేపు వదల్లేదు. చివరికి వాళ్ల పని అయ్యాకే వదిలారు,” అని శ్రీనివాస్ నవ్వాడు. “ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఉద్యోగంలో అంతేలేవే. ఒక్కోసారి లోతుగా దిగాల్సి వస్తుంది. దిగాక బయటికి రావడం కష్టం.”

“అయ్యో బావా, దెబ్బలు ఏమైనా తగిలాయా? కూర్చో, నీళ్లు తెస్తా,” అంది మాధవి అమాయకంగా.

“కూర్చోవడమే కష్టంగా ఉంది ఇప్పుడు,” అని శ్రీనివాస్ నవ్వుతూ సోఫా అంచు మీద ఒక పిర్ర మాత్రమే ఆనించి కూర్చున్నాడు. “పర్లేదులే. రుచి చూశాక అలవాటు అయిపోతుంది. పోలీసోడికి ఇవన్నీ మామూలే.”

“రుచా?” అని మాధవి అయోమయంగా చూసింది.

“అంటే… ఈ దెబ్బల రుచి అన్నమాట,” అని శ్రీనివాస్ వెంటనే సర్దుకున్నాడు.

ఆ గొంతులు జానకి గదిలోకి వినిపించాయి.

నిద్రలో ఉన్న జానకికి మొదట అది కలలాగే అనిపించింది. మాధవి నవ్వు. తర్వాత "బావా" అనే పిలుపు. తర్వాత శ్రీనివాస్ గొంతు. "ఇద్దరు ఒకేసారి మీద పడ్డారు." ఆ మాట ఆమె చెవిలోకి సూదిలా దిగింది. ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా తెరుచుకున్నాయి. గుండె దడదడలాడింది. ఒక్క క్షణం తను ఎక్కడ ఉందో అర్థం కాలేదు. తర్వాత అంతా గుర్తొచ్చింది. గోడౌన్. కొజ్జావాళ్లు. శ్రీనివాస్. ఇప్పుడు ఆ శ్రీనివాస్ హాల్లో తన చెల్లెలితో నవ్వుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.

జానకి మంచం మీద నుంచి దూకినట్టు లేచింది. చింపిరి జుట్టు సరిచేసుకోకుండానే, చీర కొంగు భుజం మీద వేసుకుంటూ తలుపు తీసి బయటికి వచ్చింది.

సోఫా అంచు మీద శ్రీనివాస్. ఎదురుగా నిలబడి, తడి జుట్టు టవల్‌తో తుడుచుకుంటూ, వదులు టీ షర్ట్‌లో నవ్వుతున్న మాధవి. జానకి కళ్లకి ఆ దృశ్యం భయంకరంగా కనిపించింది. ఆమెకి తెలుసు, శ్రీనివాస్‌కి ఆడవాళ్ల మీద కోరిక లేదు. అది ఈ రోజే కళ్లారా చూసింది. అయినా ఆమె కడుపులో ఏదో తిప్పింది. ‘ఈ మనిషి నోటి నుంచి వచ్చే ప్రతి మాటా ఇప్పుడు నాకు మురికిగానే వినిపిస్తోంది. ఇలాంటి వాడి దగ్గర నా చెల్లెలు నవ్వుతూ నిలబడటం కూడా నాకు ఇష్టం లేదు,’ అని అనుకుంది.

“మాధవీ!” అని పిలిచింది. గొంతు ఆమె అనుకున్నదానికంటే గట్టిగా వచ్చింది.

మాధవి వెనక్కి తిరిగింది. “అక్కా, లేచావా? నువ్వు పడుకున్నావని చప్పుడు చేయలేదు. బావ చూడు, డ్యూటీలో దెబ్బలు తిని వచ్చాడు…”

“ఇటు రా ఒకసారి,” అని జానకి ఆమె మాట పూర్తి కాకుండానే చేయి పట్టుకుని వంటగది వైపు లాక్కెళ్లింది.

శ్రీనివాస్ కనుబొమ్మలు ఎగరేసి చూశాడు. జానకి వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.

వంటగదిలో సింక్ దగ్గర నీళ్ల కుళాయి నుంచి చుక్క చుక్కగా నీళ్లు కారుతున్నాయి. కిటికీలోంచి సాయంత్రపు చివరి వెలుగు ఎరుపు రంగులో పడుతోంది. జానకి మాధవి చేయి వదిలి, ఆమె ముఖంలోకి చూసింది.

“ఇక నుంచి బావ దగ్గర ఎక్కువగా ఉండకు. ఎక్కువ మాట్లాడకు. దూరంగా ఉండు,” అంది జానకి. గొంతు తగ్గించింది కానీ అందులో వణుకు దాగలేదు.

మాధవి నవ్వు ఆగిపోయింది. “అదేంటక్కా అలా అంటున్నావు? బావే కదా. చిన్నప్పటి నుంచి చూస్తున్నా. నువ్వు ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ ఇలా అనలేదు,” అంది.

“అనలేదు. ఇప్పుడు అంటున్నా. చెప్పింది విను,” అంది జానకి.

మాధవి అక్క ముఖాన్ని దగ్గరగా చూసింది. కళ్లు ఉబ్బిపోయి ఉన్నాయి. కనురెప్పల అంచులు ఎర్రగా ఉన్నాయి. చెంప మీద తలగడ గుడ్డ ముద్ర, దాని పక్కనే ఆరిపోయిన కన్నీటి చారిక. పెదవి ఒక చోట కొరికినట్టు చిట్లి ఉంది. ఎప్పుడూ నున్నగా దువ్వి ఉండే అక్క జుట్టు ఇప్పుడు చిక్కుపడి ఉంది.

“అక్కా… నువ్వు ఏడ్చావా?” అని మాధవి మెల్లగా అడిగింది. ఆమె గొంతులో నవ్వు పూర్తిగా పోయి భయం వచ్చింది. “బావతో గొడవ అయిందా? ఆయన ఏమైనా అన్నాడా నిన్ను? కొట్టాడా?”

“ఏమీ లేదే,” అని జానకి ముఖం పక్కకి తిప్పుకుంది. చుక్కలు కారుతున్న కుళాయిని అవసరం లేకపోయినా గట్టిగా బిగించింది.

“ఏమీ లేకపోతే నువ్వు ఎందుకు ఏడుస్తావు? నేను చిన్నపిల్లని కాదక్కా. చెప్పు ఏమైందో,” అని మాధవి అక్క చేయి పట్టుకుంది.

ఆ స్పర్శకి జానకి గుండె కరిగిపోయింది. ‘చెప్పేయాలా? నీ బావ ఒక కొజ్జావాళ్ల గుద్దలు నాకే రంకుమగాడు అని చెప్పేయాలా? వద్దు. ఇది చెప్తే దీని కళ్లలో నేను ఎలా కనిపిస్తాను? నా సంసారం ఎలా కనిపిస్తుంది? అది కాక, ఇప్పుడు దీని గురించే నా భయం. ఇది చేస్తున్నది ఏంటో నాకు ఇంకా తెలియదు,’ అని ఆమెలో ఆలోచనలు పరిగెత్తాయి.

“ఆఫీసులో ఒకటి జరిగింది. పని టెన్షన్. నువ్వు పట్టించుకోకు,” అని జానకి మాట మార్చేసింది. “ఈ రోజు కాలేజీ ఎలా జరిగింది? స్కూటీ బయట కనిపించలేదు?”

“పంక్చర్ అయింది అక్కా, కాలేజీలోనే పెట్టి ఆటోలో వచ్చా,” అంది మాధవి. “నువ్వు మాట మార్చకు.”

“మార్చట్లేదు. అడిగాను అంతే. రేపు మెకానిక్‌ని పంపిస్తా,” అంది జానకి. ఆమె చూపు మాధవి చేతిలో ఉన్న ఫోన్ మీద ఒక్క క్షణం పడి, మళ్లీ పక్కకి జరిగింది. ‘ఇప్పుడు అడిగితే అనుమానపడుతుంది. రాత్రికి చూడాలి,’ అని అనుకుంది.

మాధవి అక్క ముఖం వైపు ఇంకాసేపు చూసింది. అక్క ఏదో దాస్తోందని ఆమెకి స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. కానీ ఇంకా గుచ్చి అడిగితే అక్క ఇంకా గట్టిగా మూసుకుపోతుందని కూడా తెలుసు.

“సరే అక్కా,” అని చివరికి నిట్టూర్చింది. “నాకు ప్రాజెక్ట్ నోట్స్ రాయాలి. రేపు సబ్మిషన్. నా గదిలో ఉంటా. ఏదైనా కావాలంటే పిలువు.” వెళ్తూ వెళ్తూ గుమ్మం దగ్గర వెనక్కి తిరిగి, “ఏదైనా ఉంటే చెప్పు అక్కా. నేనూ ఉన్నా నీకు,” అంది.

జానకి తల ఊపింది. మాధవి తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు దగ్గరగా వేసుకుంది.

జానకి సింక్ అంచు పట్టుకుని కాసేపు అలాగే నిలబడింది. ‘నేనూ ఉన్నా నీకు… అది నాకు చెప్తోంది. కానీ దాని సంగతి అది నాకు చెప్పట్లేదు,’ అని అనుకుంది. ఊపిరి తీసుకుని హాల్లోకి వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ ఇంకా సోఫా అంచు మీదే ఉన్నాడు. టీవీ రిమోట్ చేతిలో తిప్పుతున్నాడు కానీ టీవీ ఆన్ చేయలేదు. జానకిని చూడగానే, “ఏంటి, మాధవిని పక్కకి తీసుకెళ్లి ఏం మాట్లాడావు? నన్ను చూసి దాన్ని ఎందుకు లాక్కెళ్లావు?” అని అడిగాడు. గొంతులో నవ్వు ఉంది కానీ కళ్లలో చిన్న అనుమానం.

జానకి అతని వైపు సూటిగా చూసింది. ఈ రోజు మొదటిసారి అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది.

“ఏం లేదు. ఆడపిల్ల కదా, ఇంట్లో ఎవరి దగ్గర ఎంత దూరంలో ఉండాలో చెప్పాను,” అంది.

“నా దగ్గరా? నేను దానికి బావని. నా దగ్గర దూరం ఎందుకు?” అని శ్రీనివాస్ నవ్వాడు.

“నీ దగ్గర ఆడవాళ్లకి భయం లేదులే. ఆ సంగతి నాకంటే బాగా ఎవరికి తెలుసు?” అంది జానకి. “ఆడదాన్ని చూస్తే నీకు ఏమీ కాదని నాకు తెలుసు. కానీ నువ్వు ఎక్కడ తిరుగుతావో, ఎవరితో తిరుగుతావో, ఆ వాసన ఇంట్లోకి రాకూడదు. అంతే.”

శ్రీనివాస్ ముఖం మీద నవ్వు ఒక్క క్షణం బిగుసుకుపోయింది. “ఏం వాసన?” అని అడిగాడు.

“డ్యూటీ వాసన,” అంది జానకి. “ఈ రోజు నువ్వు అంత గట్టిగా డ్యూటీ చేశావు కదా. వెనక నుంచి ఒత్తిడి వచ్చిందని చెప్పావు కదా దానికి. ఆ మాటలు చిన్నపిల్ల ముందు అవసరమా? పోలీసోడు బయట ఎంత లోతుగా దిగినా, ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు గుమ్మం బయటే కడుక్కుని రావాలి.”

శ్రీనివాస్ ఆమె వైపు చూశాడు. ‘ఇది మామూలుగా అంటోందా, లేక ఏదైనా తెలుసా?’ అనే ప్రశ్న అతని కళ్లలో మెరిసింది. మరుక్షణం అతనే దాన్ని తోసిపుచ్చాడు. ‘దీనికి ఎలా తెలుస్తుంది? ఇది మీటింగ్‌లో ఉంది. తర్వాత సర్వే అంది. పెళ్లాలు ఇలాగే దెప్పుతారు,’ అని అనుకున్నాడు. పైకి మాత్రం, “ఏంటో, ఈ రోజు నువ్వు మాట్లాడేది సగం అర్థమవుతోంది, సగం అర్థం కావట్లేదు,” అని నవ్వేశాడు.

“సగం అర్థమైతే చాలు. మిగతా సగం నీకు అర్థమయ్యే రోజు వస్తుంది,” అని జానకి తన గది వైపు నడిచింది.

గదిలోకి వెళ్లి లైటు వేయకుండానే మంచం మీద పక్కకి తిరిగి గోడ వైపు ముఖం పెట్టి పడుకుంది. కిటికీలోంచి వీధి లైటు వెలుగు గోడ మీద పడుతోంది. ఆమె కళ్లు తెరిచే ఉన్నాయి.

కాసేపటికి తలుపు చప్పుడు అయింది. శ్రీనివాస్ లోపలికి వచ్చాడు. బెల్ట్ విప్పి కుర్చీ మీద పడేశాడు. మంచం మీద ఆమె పక్కనే వెల్లకిలా పడుకున్నాడు. పడుకునేటప్పుడు ఒక్కసారి "స్స్…" అని పళ్ల మధ్య నుంచి ఊపిరి వదిలాడు. పక్కకి ఒరిగి ఒక పిర్ర మీద బరువు తగ్గించుకున్నాడు.

ఆ చిన్న "స్స్" శబ్దం జానకి చెవిలో పిడుగులా పడింది. ఆ నొప్పి ఎక్కడిదో ఆమెకి తెలుసు. అతని ఒంటి నుంచి వస్తున్న చెమట వాసన, దాని కింద దాగిన ఆ గోడౌన్ కుళ్లు వాసన, ఇంకా ఏదో వేరే వాసన, అన్నీ ఆమె ముక్కుకి తగులుతున్నాయి. ఇద్దరి మధ్య ఒక్క జానెడు దూరం. కానీ ఆ రాత్రి ఆ జానెడు దూరం ఆమెకి ఒక సముద్రంలా అనిపించింది.

గోడ వైపు తిరిగిన ఆమె కళ్లలోంచి ఒక కన్నీటి చుక్క చప్పుడు లేకుండా జారి తలగడలోకి ఇంకింది. పక్క గది నుంచి మాధవి పెన్ను పేపర్ మీద గీస్తున్న చిన్న చప్పుడు, మధ్యలో ఫోన్ వైబ్రేట్ అయిన చప్పుడు వినిపించాయి. జానకి చెవులు రిక్కించింది.

[12345677889]

మాధవి తన గదిలోకి వెళ్లి బ్యాగ్ మంచం మీద పడేసింది. ఫోన్ మంచం మీదే వదిలి, టవల్ తీసుకుని బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది.

కాసేపటికి బాత్రూమ్ లోంచి నీళ్ల చప్పుడు మొదలైంది. బకెట్‌లో నీళ్లు పడుతున్న శబ్దం. మాధవి ఏదో సినిమా పాట నెమ్మదిగా హమ్ చేస్తోంది.

జానకి హాల్లో నిలబడి ఆ చప్పుడు వింటోంది. గుండె దడదడలాడుతోంది. ‘ఇదే టైమ్. ఇప్పుడు కాకపోతే ఇంకెప్పుడూ కాదు,’ అని అనుకుంది.

మెల్లగా మాధవి గది వైపు నడిచింది. తలుపు సగం తెరిచి ఉంది. లోపల ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగు. మంచం మీద చెదిరిపోయిన పుస్తకాలు, ఒక పక్కన మడతపెట్టని చున్నీ, మధ్యలో ఫోన్. జానకి ఒక్క క్షణం గుమ్మం దగ్గరే ఆగింది. ‘నా చెల్లెలి ఫోన్ దొంగతనంగా చూడటం తప్పు కదా,’ అని మనసు ఒక వైపు లాగింది. ‘కానీ అది బ్రిడ్జి కింద ఉన్న అమ్మాయి అయితే? దానికి ఏమైనా అయితే? అప్పుడు నేను ఏం చేసినా లాభం ఉండదు,’ అని ఇంకో వైపు లాగింది.

బాత్రూమ్‌లో నీళ్ల చప్పుడు ఆగకుండా వస్తోంది. జానకి లోపలికి అడుగుపెట్టి ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది. చేతులు చిన్నగా వణుకుతున్నాయి. స్క్రీన్ ఆన్ చేసింది. లాక్ ఉంది. పిన్ అడుగుతోంది. ఆమెకి మాధవి పుట్టిన తేదీ గుర్తొచ్చింది. ఆ నాలుగు అంకెలు నొక్కింది. ఫోన్ తెరుచుకుంది.

‘అమ్మాయిలు ఇంకా ఈ పిన్నే పెట్టుకుంటారు,’ అని ఒక్క క్షణం అనుకుని, వెంటనే వాట్సాప్ తెరిచింది.

చాట్ లిస్ట్ పైకీ కిందకీ స్క్రోల్ చేసింది. "అమ్మ", "అక్క", "నాన్న", "బీటెక్ ఫైనల్ ఇయర్ - సెక్షన్ B", "ల్యాబ్ బ్యాచ్ 3", "ప్రాజెక్ట్ టీమ్", ఇద్దరు ముగ్గురు అమ్మాయిల పేర్లు. కిరణ్ అనే పేరు కనిపించింది. తెరిచింది. చివరి మెసేజ్ వారాల క్రితం నాటిది. "ఓకే" అని ఒక్క మాట. అంతకు ముందు ఏమీ లేదు. చాట్ ఖాళీగా ఉంది.

జానకి కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. గ్యాలరీ తెరిచింది. కాలేజీ ఫంక్షన్ ఫోటోలు, ఫ్రెండ్స్‌తో సెల్ఫీలు, ఒక పిల్లి ఫోటో, నోట్స్ పేజీల ఫోటోలు, అమ్మ వంట చేస్తున్నప్పుడు తీసిన ఒక ఫోటో. ఆమె వేలు ఆ ఫోటో మీద ఆగింది. నిర్మల నవ్వుతూ గరిటె పట్టుకుని ఉంది. మాధవి తీసిన ఫోటో.

కాల్ లిస్ట్ చూసింది. అమ్మ, నాన్న, అక్క, ఒక ఫ్రెండ్. తెలియని నంబర్లు ఏవీ లేవు.

ఏమీ దొరకలేదు.

బాత్రూమ్‌లో నీళ్ల చప్పుడు ఆగింది. జానకి గుండె గొంతులోకి వచ్చింది. ఫోన్ స్క్రీన్ ఆఫ్ చేసి, ఎలా ఉందో అలాగే మంచం మీద పుస్తకాల మధ్య పెట్టింది. గబగబా బయటికి వచ్చి వంటగదిలోకి వెళ్లి, ఏమీ పని లేకపోయినా ఒక గ్లాసు కడగడం మొదలుపెట్టింది.

కాసేపటికి మాధవి తడి జుట్టు టవల్‌తో తుడుచుకుంటూ బయటికి వచ్చింది. “అక్కా, టీ పెడుతున్నావా? నాకూ ఒక కప్పు,” అంది.

“ఆ… పెడతా,” అంది జానకి. ఆమె గొంతు ఆమెకే వింతగా వినిపించింది.

టీ కాచుతూ స్టవ్ మంటని చూస్తూ నిలబడింది జానకి. ఆమె మనసులో ఒకే ఆలోచన తిరుగుతోంది. ‘ఏమీ లేదు. దాని ఫోన్‌లో ఏమీ లేదు. నేనే తప్పుగా అనుకున్నానా? బ్రిడ్జి కింద ఉన్నది ఇంకెవరో అమ్మాయా? అదే రకం జడలు, అదే రకం ఒళ్లు ఉన్న ఇంకో అమ్మాయి ఈ ఊళ్లో ఉండకూడదా? హాస్పిటల్‌లో దానికి అయిన దెబ్బ కూడా ఇంకేదైనా కారణంతో అయి ఉండొచ్చు కదా. నేను నా చెల్లెలి గురించి ఇంత నీచంగా ఎలా ఆలోచించాను?’

టీ పొంగి గిన్నె అంచు దాటబోయింది. జానకి గబుక్కున మంట తగ్గించింది. కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. పొగ వల్లో, బాధ వల్లో ఆమెకే అర్థం కాలేదు.

ఒక పక్క తేలికగా అనిపించింది. ఇంకో పక్క ఆ రోజు గోడౌన్‌లో చూసింది, తన భర్త గురించి తెలిసింది, అది మాత్రం ఎక్కడికీ పోలేదు. ఒక భారం దిగిందనుకుంటే, ఇంకో భారం ఇంకా గుండెల మీదే కూర్చుని ఉంది.

“అక్కా, టీ…” అని మాధవి వంటగది గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చింది.

జానకి కళ్లు తుడుచుకుని కప్పు అందించింది. “ఇదిగో.”

“నీ కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి,” అంది మాధవి.

“పొగ. స్టవ్ దగ్గర నిలబడ్డా కదా,” అంది జానకి.

మాధవి ఇంకేమీ అడగలేదు. కప్పు పట్టుకుని హాల్లో టీవీ ముందు కూర్చుంది.

రాత్రి ఎనిమిదిన్నరకి గేటు దగ్గర స్కూటర్ ఆగిన శబ్దం వచ్చింది. నిర్మల, శ్రీను షాప్ కట్టేసి వచ్చారు. నిర్మల చేతిలో కూరగాయల సంచి, శ్రీను చేతిలో షాప్ తాళాల గుత్తి.

“జానకీ, తిన్నావా?” అని నిర్మల లోపలికి వస్తూనే అడిగింది. ఆమె చూపు నేరుగా కూతురి ముఖం మీదే పడింది.

“తర్వాత తింటానమ్మా,” అంది జానకి.

“ఇదే మాట పొద్దున కూడా అన్నావు,” అంది నిర్మల. కానీ శ్రీను ఉండటంతో ఇంకేమీ అనలేదు.

శ్రీనివాస్ ఆ రాత్రి నైట్ డ్యూటీకి వెళ్లిపోయాడు. ఇంట్లో అతను లేకపోవడం జానకికి ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి కొంచెం చోటు ఇచ్చినట్టు అనిపించింది.

నిర్మల అన్నం, పప్పు, వంకాయ కూర వడ్డించింది. శ్రీను, మాధవి కింద చాప మీద కూర్చున్నారు. “అక్కా, రా. నువ్వు కూడా కూర్చో,” అని మాధవి పిలిచింది.

“నాకు ఆకలి లేదే. మీరు తినండి,” అంది జానకి.

“ఏంటే ఇది? ఉదయం నుంచి ఏమీ తినలేదు నువ్వు,” అన్నాడు శ్రీను ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుంటూ.

“తల నొప్పిగా ఉంది నాన్నా. పడుకుంటా,” అని జానకి తన గది వైపు వెళ్లిపోయింది.

నిర్మల ఆమె వెళ్లిన వైపు చాలాసేపు చూసింది. చేతిలో గరిటె ఆగిపోయింది.

మాధవి మాత్రం ఆకలితో రెండో సారి అన్నం పెట్టించుకుంది. “అమ్మా, వంకాయ కూర సూపర్. ఇంకొంచెం వెయ్యి,” అని నవ్వుతూ అడిగింది. ఆమె ముఖంలో ఏ బాధా లేదు.

ఆ రాత్రి అందరూ పడుకున్నారు. జానకి ఖాళీ కడుపుతో, గోడ వైపు తిరిగి, చీకట్లో కళ్లు తెరిచి పడుకుంది. ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న శబ్దం. పక్క గదిలో నిర్మల, శ్రీను మాట్లాడుకుంటున్న చిన్న గొణుగుడు. ఇంకో గదిలో మాధవి గాఢ నిద్ర. ‘నేను తప్పుగా అనుకున్నాను. దాన్ని అనుమానించాను. అమ్మ నన్ను ఎంత నమ్ముతుందో, నేను నా చెల్లెలిని అంత నమ్మలేకపోయాను,’ అని అనుకుంటూ ఎప్పుడో అర్ధరాత్రి దాటాక కళ్లు మూసుకుంది.

ఆ తర్వాత రోజులు ఒకదాని వెనక ఒకటి నిశ్శబ్దంగా గడిచిపోయాయి.

ఒక నెల.

జానకి ఆఫీసుకి వెళ్లి వస్తోంది. మీటింగ్‌లు, ఫైళ్లు, సర్వేలు. పని మీద మనసు పెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. ఇంట్లో మాత్రం ఎక్కువగా మాట్లాడట్లేదు. శ్రీనివాస్ ఏదైనా అడిగితే ఒక్క మాటలో జవాబు. అతను దగ్గరికి వస్తే నిద్ర వచ్చినట్టు పక్కకి తిరుగుతుంది. శ్రీనివాస్ కూడా ఎక్కువగా పట్టించుకోవట్లేదు. డ్యూటీ, ఫోన్, నిద్ర. ఇద్దరి మధ్య ఆ జానెడు దూరం రోజు రోజుకి పెరుగుతూనే ఉంది.

నిర్మల రోజూ ఏదో ఒక సాకుతో కూతురి దగ్గర కూర్చుంటోంది. “ఈ రోజు ఏం కూర చేయమంటావు?” “ఆఫీసులో అంతా బాగుందా?” జానకి నవ్వి “బాగుందమ్మా” అంటుంది. నిర్మల ఆ నవ్వు వెనక ఏదో ఉందని గమనిస్తుంది. కానీ అడిగే ధైర్యం చేయట్లేదు.

మాధవి మాత్రం మామూలుగా ఉంది. పొద్దున్నే లేచి, తల స్నానం చేసి, జుట్టు రెండు జడలు వేసుకుని, బ్యాగ్ వేసుకుని కాలేజీకి వెళ్తుంది. సాయంత్రం వస్తుంది. రాత్రి నోట్స్ రాస్తుంది. మధ్యలో ఫ్రెండ్స్‌తో, అర్జున్‌తో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతుంది. ఎగ్జామ్స్, ప్రాజెక్ట్, కాలేజీ కబుర్లు.

కిరణ్ నుంచి మాత్రం ఏమీ లేదు. ఒక్క మెసేజ్ కూడా రాలేదు. ఒక్క కాల్ కూడా రాలేదు. కాలేజీ కారిడార్‌లో ఒకటి రెండు సార్లు దూరం నుంచి కనిపించాడు. ఆమెని చూసి కూడా చూడనట్టు పక్కకి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. మొదట్లో ఆ నిర్లక్ష్యం మాధవికి బాధ కలిగించింది. కానీ రోజులు గడిచే కొద్దీ ఆమె చదువు మీదే దృష్టి పెట్టింది.

ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ వచ్చాయి. మాధవి రాత్రుళ్లు మేలుకుని చదివింది. నిర్మల ఆమెకి అర్ధరాత్రి టీ పెట్టి ఇచ్చింది. జానకి కూడా ఒక రోజు ఆమె పక్కన కూర్చుని, నోట్స్ చూసి, “ఇది ముఖ్యమైన ప్రశ్న, బాగా చదువు,” అని చెప్పింది. ఆ రాత్రి చాలా రోజుల తర్వాత అక్కాచెల్లెళ్లు ఇద్దరూ కలిసి నవ్వుకున్నారు.

చివరి ఎగ్జామ్ రోజు మాధవి కాలేజీ నుంచి పరిగెత్తుకుంటూ ఇంట్లోకి వచ్చింది. “అమ్మా! అయిపోయింది! బీటెక్ అయిపోయింది!” అని అరుస్తూ నిర్మలని వెనక నుంచి కౌగలించుకుంది.

“అబ్బా, వదలవే, గిన్నె పడిపోతుంది,” అని నిర్మల నవ్వింది. కళ్లలో మాత్రం నీళ్లు. “నా చిన్న కూతురు ఇంజనీర్ అయిపోయింది.”

శ్రీను ఆ రోజు షాప్ నుంచి వస్తూ స్వీట్ షాప్‌లో అర కిలో మైసూర్ పాక్ తెచ్చాడు. ఇంట్లో అందరికీ పంచాడు. జానకి కూడా ఒక ముక్క తీసుకుని మాధవి నోట్లో పెట్టింది. “కంగ్రాట్స్ రా,” అంది. ఆ మాట మనస్ఫూర్తిగా వచ్చింది.

నాలుగు రోజుల తర్వాత మాధవి పుట్టినరోజు.

ఇరవై రెండేళ్లు.

ఆ రోజు పొద్దున్నే నిర్మల లేచి తలుపు దగ్గర ముగ్గు వేసింది. పూజ గదిలో దీపం వెలిగించి, మాధవి పేరు మీద అర్చన చేయించడానికి గుడికి వెళ్లి వచ్చింది. పాయసం, పులిహోర, గారెలు వండింది. ఇల్లంతా నెయ్యి, ఇంగువ వాసనతో నిండిపోయింది.

మాధవి కొత్త పట్టు లంగా ఓణీ వేసుకుని, తల నిండా మల్లెపూలు పెట్టుకుని హాల్లోకి వచ్చింది. జానకి ఆమెని చూసి ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. ‘ఎంత పెద్దదైపోయింది ఇది,’ అని అనుకుంది.

“హ్యాపీ బర్త్‌డే రా,” అని జానకి ఆమె చేతికి ఒక చిన్న బాక్స్ ఇచ్చింది. లోపల బంగారు రంగు జుంకీలు.

“అక్కా! ఇవి నాకా?” అని మాధవి కళ్లు పెద్దవి చేసింది. వెంటనే చెవులకి పెట్టుకుని అద్దం ముందుకి పరిగెత్తింది.

శ్రీనివాస్ కూడా ఆ రోజు డ్యూటీకి కొంచెం లేటుగా వెళ్లాడు. “హ్యాపీ బర్త్‌డే మరదలా. ఇప్పుడు ఇంజనీర్ గారివి, ఇక మా లాంటి వాళ్లతో మాట్లాడతావో లేదో,” అని నవ్వాడు. జానకి అతని వైపు చూడలేదు.

మధ్యాహ్నం అందరూ కలిసి భోజనానికి కూర్చున్నారు. అరిటాకుల మీద పులిహోర, గారెలు, పాయసం. శ్రీను ఆ రోజు షాప్‌కి సెలవు పెట్టాడు.

భోజనం మధ్యలో శ్రీను చేయి కడుక్కోకుండానే నిర్మల వైపు చూశాడు. “నిర్మలా, చిన్నదానికి ఇరవై రెండు వచ్చాయి. చదువు కూడా అయిపోయింది,” అన్నాడు.

“ఆ… అయితే?” అంది నిర్మల, అర్థమైనా అర్థం కానట్టు.

“అయితే ఏంటి? ఇక సంబంధాలు చూడాలి కదా. జానకికి ఈ వయసుకే పెళ్లి చేశాం,” అన్నాడు శ్రీను.

ఆ మాట వినగానే మాధవి చేతిలోని గారె ముక్క ఆగిపోయింది. “నాన్నా!” అంది.

“ఏంటే నాన్నా? నిజమే చెప్తున్నా. మంచి అబ్బాయి, మంచి కుటుంబం దొరికితే చాలు,” అన్నాడు శ్రీను.

“మా అన్నయ్య వాళ్ల ఊళ్లో ఒక అబ్బాయి ఉన్నాడని ఆ మధ్య చెప్పారు. సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగం అంట,” అంది నిర్మల ఉత్సాహంగా. “ఒకసారి ఫోటో తెప్పిద్దాం.”

“అమ్మా, ఏంటి ఇద్దరూ కలిసి! నేను ఇప్పుడే చదువు అయిపోయింది. ఉద్యోగం చూసుకోవాలి,” అంది మాధవి. కానీ ఆమె గొంతులో కోపం లేదు. బుగ్గలు ఎర్రబడిపోయాయి. ముఖం దించుకుని ఆకులో పులిహోర కలుపుతూ, కళ్లు పైకి ఎత్తలేకపోయింది. చెవులకి పెట్టుకున్న కొత్త జుంకీలు ఆమె తల ఊపినప్పుడల్లా ఊగుతున్నాయి.

“చూడండి, సిగ్గు పడుతోంది మా అమ్మాయి,” అని శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు.

“నాన్నా, ఊరుకో!” అని మాధవి లేచి చేయి కడుక్కోవడానికి పరిగెత్తింది. వెనకాల అందరూ నవ్వారు. నిర్మల నవ్వింది. శ్రీను నవ్వాడు. శ్రీనివాస్ కూడా నవ్వాడు.

జానకి కూడా నవ్వింది. ఆ రోజు, ఒక నెల తర్వాత, మొదటిసారి మనస్ఫూర్తిగా.

[LUCIFER0]

Wow ...

Thanks for your hard work.

Writing big updates back to back is very hard but you gave these updates for us .

Thanks bro. Thank you so much.

Looks like a lot is going on in the family.

It's really exciting and huge hard on reading this story.

Keep going bro.

[Paty@123]

Arjun again trapping madhavi

[12345677889]

నవ్వులు ఆగాక, మాధవి పెరట్లో చేయి కడుక్కుని నేరుగా అక్క గదిలోకి వెళ్లింది. పెరట్లో పులిహోర పోపు వాసన, గోడ మీద కాకుల అరుపులు, కిటికీ నుంచి పడుతున్న మధ్యాహ్నం ఎండ మంచం మీద తెల్లని గీతలా పరుచుకుని ఉన్నాయి. వెనకాలే జానకి లోపలికి వచ్చి తడి చేతులను కొంగుకు తుడుచుకుంది.

“అక్కా, ఒక మాట చెప్పనా? కోప్పడకూడదు,” అంది మాధవి. చేతులు వెనక్కి కట్టుకుని గోడకి ఆనుకుంది.

“ఏంటే, మళ్లీ ఏం గొడవ తెచ్చావు?” అని జానకి నవ్వుతూ అడిగింది.

“గొడవ కాదు అక్కా. నేను అబ్రాడ్ వెళ్తాను. ఎమ్మెస్ చేయాలని ఉంది. ఇక్కడ ఉంటే నాన్న పెళ్లి పెళ్లి అని ఊపిరి ఆడనివ్వడు,” అంది మాధవి. ఆ మాట అన్నాక ఆమె కాలి బొటనవేలు నేల మీద ఏదో గీత గీస్తూనే ఉంది.

జానకి నవ్వు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. చిన్నప్పుడు తన కొంగు పట్టుకుని గుడికి తిరిగిన పిల్ల సముద్రాలు దాటి వెళ్తాను అంటోంది. గుండెల్లో ఏదో గుచ్చుకున్నట్టు అయింది. దాని ఫోన్ వెతికినందుకు, దాన్ని అనుమానించినందుకు లోపల మళ్లీ సిగ్గు కదిలింది.

‘దీని మీదా నేను అనుమానపడ్డాను. ఇది తన కాళ్ల మీద తను నిలబడాలనుకుంటోంది,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది.

“వెళ్లు,” అంది జానకి. గొంతు కొంచెం వణికినా, మాట గట్టిగానే వచ్చింది. “అమ్మానాన్నలకి నేను చెప్తాను. నువ్వు చదువుకో, అంతే.”

మాధవి పరిగెత్తుకొచ్చి అక్కను గట్టిగా వాటేసుకుంది. బయట హాల్లో నిర్మల గిన్నెలు సర్దుతున్న చప్పుడు, శ్రీను టీవీ పెట్టిన శబ్దం వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రే జానకి తల్లిదండ్రులకి విషయం చెప్పింది. నిర్మల ముందు కళ్లు తుడుచుకుంది, “అంత దూరమా?” అంది. శ్రీను మాత్రం కాసేపు మౌనంగా కూర్చుని, “మా ఇంట్లో ఒకరైనా విమానం ఎక్కుతారంటే అంతకంటే ఏం కావాలే,” అన్నాడు.

అప్పటి నుంచి పనులు మొదలయ్యాయి. జానకి ఆఫీస్ అయిపోగానే మాధవిని తీసుకుని కన్సల్టెన్సీలకు, బ్యాంకులకు తిరిగింది. శ్రీను షాప్ నిర్మల మీద వదిలి సర్టిఫికెట్ల జిరాక్సులు, అటెస్టేషన్ల కోసం ఆఫీసుల చుట్టూ చెమటలు కక్కాడు. ఇంట్లో అందరూ ఎవరి పనుల్లో వాళ్లు మునిగిపోయారు. పాత అనుమానాలు, పాత భయాలు రోజువారీ పనుల కింద పడి మూలన చేరిపోయాయి.

జానకి ఆ వీడియో గురించి ఆలోచించడం మానేసింది. కానీ శ్రీనివాస్ మీద వెగటు మాత్రం రోజు రోజుకీ పెరుగుతూనే ఉంది. రాత్రి అతను యూనిఫాం విప్పి పక్కన పడుకుంటే, ఆ ఖాకీ చొక్కాకి పట్టిన చెమట వాసనకే ఆమె పక్కకి తిరిగి గోడ వైపు ముడుచుకుపోయేది. అతను చేయి వేస్తే, “అలసిపోయాను,” అనేది. అతను “సరే” అని నిద్రపోయేవాడు. ఆ “సరే”లో ఆమెకు అతని మీద కోపం ఇంకా పెరిగేది.

మరోవైపు, ఒక మంగళవారం మధ్యాహ్నం రెండు నలభైకి, శ్రీను భోజనానికి ఇంటికి వెళ్లిన సమయంలో, షాప్ ముందు R15 బైక్ ఆగింది. ఎండకి తారు రోడ్డు మీద వేడి ఆవిర్లు లేస్తున్నాయి. సీలింగ్ ఫ్యాన్ కిర్రు కిర్రుమంటూ తిరుగుతోంది. బెల్లం, కందిపప్పు, అగరుబత్తీల వాసన కలిసిన షాప్‌లో నిర్మల కౌంటర్ దగ్గర కూర్చుని పద్దుల పుస్తకం రాస్తోంది.

హెల్మెట్ తీసి జుట్టు సర్దుకుంటూ లోపలికి వచ్చిన రవి, ఆమెని చూసి ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు. పెదవుల మీద నెమ్మదిగా నవ్వు పాకింది.

“అరె… ఆంటీ, మీరా? అంకుల్ లేరా? నేను అంకులే ఉంటాడనుకున్నా,” అన్నాడు.

నిర్మల చేతిలో పెన్ను ఆగిపోయింది. ఆ బైక్, నడుము మీద పడిన ఆ చేయి, నాలుగో వీధి చీకటి, వెనక నుంచి రుద్దిన ఆ వేడి, జాకెట్ మీద పిసికిన ఆ వేళ్లు… అన్నీ ఒక్కసారిగా కళ్ల ముందు మెదిలాయి. ఒళ్లు జలదరించింది. చెవుల వెనక చెమట కారింది.

‘వీడికి నేను ఈయన భార్యనని తెలిసిపోతే? వీడు నోరు జారితే?’ అని ఆమె మనసులో వణికింది. బయటికి మాత్రం ముఖం గట్టిగా పెట్టింది.

“ఏం కావాలి?” అంది పొడిగా.

“సిగరెట్ ఆంటీ. గోల్డ్ ఫ్లేక్. చిన్నది కాదు, పెద్దది. నాకు చిన్నవి సరిపోవు,” అన్నాడు రవి, కౌంటర్ మీద రెండు మోచేతులూ ఆనించి ఆమె వైపు వంగుతూ.

ఆమె పెట్టె తీసి కౌంటర్ మీద పెట్టింది. రవి దాన్ని తీసుకోకుండా ఆమె చేతినే చూస్తూ, “అంకుల్ మంచి సరుకునే షాప్‌లో పెట్టుకున్నాడు. బయటి నుంచి చూస్తేనే నోరూరుతోంది. ఒక్కసారి రుచి చూడనిస్తే బాగుండు,” అన్నాడు.

“రుచి చూసేవి ఇక్కడ అమ్మం. సిగరెట్ తీసుకుని వెళ్లు,” అంది నిర్మల. కానీ ఆ మాటకి ఆమె తొడల మధ్య ఏదో తెలియని వేడి కదిలింది. అలాంటి కదలిక ఎన్నో ఏళ్లుగా లేదు.

“అగ్గిపెట్టె కూడా ఇవ్వండి ఆంటీ. పుల్ల ఉంది, కానీ రాపిడి లేకపోతే మంట రాదుగా,” అని కన్ను గీటాడు రవి.

అప్పుడే ఒక పిల్లాడు రూపాయి బిళ్ల పట్టుకుని “ఆంటీ, ఒక చాక్లెట్,” అంటూ వచ్చాడు. వెనకాలే ఎదురింటి ముసలావిడ చేతి సంచితో వచ్చి, రవి వైపు ఎగాదిగా చూసి, “ఈ కాలం కుర్రాళ్లకి ఆడవాళ్ల దగ్గర ఎలా నిలబడాలో కూడా తెలియదు,” అని గొణిగింది. నిర్మల ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయింది. ఏమీ ఎరగనట్టు పిల్లాడికి చాక్లెట్ ఇచ్చింది.

‘తప్పు, నిర్మలా. నువ్వు మంచి ఇల్లాలివి. వీడు నీ కొడుకు వయసు వాడు,’ అని లోపల తనను తానే తిట్టుకుంది. కానీ రవి కళ్లు జాకెట్ మీద పడినప్పుడల్లా, ఆ చూపు చర్మాన్ని తాకుతున్నట్టే అనిపించింది.

ఇంతలో రవి ఫోన్ మోగింది. అతను ఫోన్ ఎత్తి, “ఆఁ రా, ఐదు నిమిషాల్లో అక్కడ ఉంటా,” అని చెప్పి కట్ చేశాడు. డబ్బులు కౌంటర్ మీద పెట్టి, వెళ్తూ వెళ్తూ, “వస్తా ఆంటీ. మిగతా సరుకు తర్వాత తీరిగ్గా తీసుకుంటా,” అన్నాడు. బైక్ స్టార్ట్ చేసి వెళ్లిపోయాడు.

నిర్మల కాసేపు అతను వెళ్లిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. పద్దుల పుస్తకంలో పెన్ను పెట్టిన చోట సిరా మరక పెద్దదవుతోంది.

అప్పుడే, కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒక రాత్రి పదకొండు దాటాక, మాధవి తన గదిలో లైట్ ఆర్పి, దుప్పటి కింద ఫోన్ వెలుతురులో కిరణ్ చాట్ ఓపెన్ చేసింది. చివరి మెసేజ్ నెల క్రితం ఆమె పంపిందే. దాని కింద ఖాళీ. బయట ఊరకుక్కలు మొరుగుతున్నాయి. ఫ్యాన్ గాలికి కిటికీ కర్టెన్ కొట్టుకుంటోంది.

మాధవి: కిరణ్
మాధవి: బతికే ఉన్నావా కనీసం?
మాధవి: ఒక నెల అయింది. ఒక్క మెసేజ్ కూడా లేదు. అంత పనికిరానిదాన్ని అయిపోయానా?
మాధవి: నీ కోసం నేను ఏం చేశానో నీకు గుర్తుందా? ఎవరి కోసం చేశానో?
మాధవి: సరే, నీకు ఇష్టం లేకపోతే చెప్పు. ఇలా మౌనంగా చంపకు.
మాధవి: ఇంట్లో అందరూ నవ్వుతున్నారు. నేను మాత్రం నవ్వినట్టు నటిస్తున్నా.
మాధవి: నువ్వు ఏదో ఒక రోజు ఫోన్ చేస్తావని ఇంకా పిచ్చిదానిలా ఎదురుచూస్తున్నా.
మాధవి: కానీ ఇక చాలు.
మాధవి: నేను అబ్రాడ్ వెళ్లిపోతున్నా. ఎమ్మెస్ కోసం.
మాధవి: ఇది లాస్ట్ అండ్ ఫైనల్ మెసేజ్. రిప్లై ఇస్తే ఇవ్వు, లేకపోతే నేను మర్చిపోయినట్టే అనుకో.

పంపిన ప్రతి మెసేజ్ పక్కన రెండు బూడిద రంగు టిక్కులు పడ్డాయి. నీలం కాలేదు. ‘typing…’ కూడా రాలేదు. మాధవి ఫోన్ గుండెల మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది. కన్నీళ్లు చెవుల్లోకి జారాయి. ఆ రాత్రంతా ఫోన్ ఒక్కసారి కూడా వెలగలేదు.

మరోవైపు, అదే వారంలో ఒక రాత్రి తొమ్మిది నలభైకి, షాప్ షట్టర్ సగం దించి శ్రీను బయట స్టూల్ మీద కూర్చున్నాడు. వీధి దీపం చుట్టూ పురుగులు గిరికీలు కొడుతున్నాయి. పక్క హోటల్ నుంచి దోసె పెనం చుయ్యిమనే శబ్దం, ఉల్లిపాయ వాసన గాల్లో తేలుతోంది. రెండు బైక్‌ల మీద బ్యాచ్ మొత్తం వచ్చి ఆగింది. రవి, విశాల్, వెనకాలే కిరణ్, అర్జున్.

“అంకుల్, నాలుగు కింగ్స్,” అన్నాడు విశాల్.

శ్రీను పెట్టెలు అందిస్తూ రవి వైపు కన్ను గీటాడు. “ఏరా రవి, ఆ ఆంటీని సెట్ చేస్తా అన్నావుగా. ఏమైంది? చేయలేదా, లేక చేతకాలేదా?” అని సరదాగా అడిగాడు.

రవి సిగరెట్ వెలిగించి, పొగ పైకి వదులుతూ నవ్వాడు. “అంకుల్, సరుకు మంచిదే. కళ్ల ముందే అద్దాల డబ్బాలో పెట్టినట్టు కనిపిస్తోంది. కానీ మూత తీయనివ్వట్లేదు. అయినా నేను ఓపిక ఉన్నోణ్ణి. పండు చెట్టు మీద ఉన్నంత వరకు రాళ్లు వేస్తూనే ఉంటా,” అన్నాడు.

“ఓహో, అంత గట్టి పండా?” అని శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు. ఆ పండు ఏ చెట్టుదో, ఆ డబ్బా ఎవరి షాప్‌లోదో అతనికి ఏ మాత్రం తట్టలేదు. విశాల్ కూడా ఈల వేశాడు.

కిరణ్ మాత్రం గోడకి ఆనుకుని ఫోన్ స్క్రీన్ ఆన్ చేసి, మళ్లీ ఆఫ్ చేసి, జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అర్జున్ అతని వైపు ఒకసారి చూసి, ఏమీ అనకుండా పొగ వదిలాడు. బైక్‌లు స్టార్ట్ అయ్యాయి. శ్రీను షట్టర్ దించి, ఇంకా నవ్వుకుంటూ ఇంటి దారి పట్టాడు.

[12345677889]

రాత్రి పదిన్నరకి ఇంట్లో అడుగుపెట్టేసరికి, బెడ్రూంలో నిర్మల తలస్నానం చేసి వచ్చి అద్దం ముందు కూర్చుని ఉంది. షాంపూ, కొబ్బరినూనె, తడి జుట్టు వాసన గదంతా నిండి ఉంది. ట్యూబ్‌లైట్ ఆర్పి జీరో బల్బ్ వెలుతురులో, తెల్లని నూలు నైటీలో ఆమె పసుపు వర్ణం చర్మం మెరుస్తోంది. నడుము కింద దాకా వేలాడుతున్న నల్లని తడి జుట్టు నుంచి నీటి బొట్లు వీపు మీద జారి నైటీని ఒంటికి అతుక్కుపోయేలా చేశాయి. మెడ ఒంపులో నీళ్లు ముత్యాల్లా నిలిచాయి. తల్లో పెట్టుకున్న మల్లెపూల దండ, నుదుటి మీద చిన్న కుంకుమ బొట్టు. ఆ క్షణం ఆమె మనిషిలా కాకుండా, గుడి గోడ మీద చెక్కిన దేవకన్యలా కనిపించింది.

శ్రీను గుమ్మంలోనే నిలబడిపోయాడు. “ఏంటే… ఈరోజు ఇంత అందంగా ఉన్నావు? ఎవరి కోసం ఈ సింగారం?” అన్నాడు, తలుపు గడి పెడుతూ.

“ఎవరి కోసం ఏంటి? ఇంట్లో ఉన్న మగాడి కోసమే. వాడికి కళ్లుంటే చూస్తాడు,” అంది నిర్మల, అద్దంలోంచి అతన్ని చూస్తూ.

అతను వెనక నుంచి వచ్చి ఆమె భుజాల మీద చేతులు వేసి, తడి మెడ మీద ముక్కు పెట్టి గట్టిగా వాసన పీల్చాడు. “అబ్బా… నీ వాసనకే నా మొడ్డ లేచి నిలబడుతోందే,” అన్నాడు గుసగుసగా.

“మాటలే గానీ పని ఎప్పుడూ సగమే,” అని నిర్మల ముసిముసిగా నవ్వింది.

శ్రీను ఆమెని లేపి మంచం మీదకి తోశాడు. నైటీ పైకి ఎత్తగానే, ఆమె చంకల్లో తడి వెంట్రుకల మీద చెమట, షాంపూ కలిసిన ఘాటు వాసన అతని ముక్కుకి కొట్టింది. అతను ముఖం అక్కడే దూర్చి నాలుకతో నాకాడు.

“ఛీ… ఏంటండీ అక్కడ… వెంట్రుకలు గీసుకోలేదు,” అని నిర్మల సిగ్గుతో మెలికలు తిరిగింది. కానీ చేయి దించలేదు. అతని తలని ఇంకా దగ్గరికి లాక్కుంది.

అతని చేయి కిందకి జారింది. తొడల మధ్య దట్టంగా, ఒత్తుగా పెరిగిన నల్లని ఆతుల అడవిలో వేళ్లు చిక్కుకున్నాయి. “ఏంటే ఇది? పూకు మీద అడవే పెంచావు. దారి వెతుక్కోవాలి,” అన్నాడు శ్రీను.

“నెలలు నెలలు దారి వైపు చూడని వాడికి అడవి కాక తోట ఉంటుందా? తవ్వేవాడు లేకపోతే నేల బీడే అవుతుంది,” అంది నిర్మల, ఆయాసపడుతూ.

అతని వేలు ఆ ఆతుల మధ్య తడిని తాకింది. “అబ్బో… అప్పుడే కారిపోతోందే నీ పూకు,” అన్నాడు.

“ఆఁ… అలాగే… ఆ పై గింజని రుద్దండి… ఆఁ… హ్మ్మ్… అదే… ఇంకా…” అని నిర్మల నడుము ఎగరేసింది. ఆమె మడమలు దుప్పటిని నలిపేస్తున్నాయి.

కానీ శ్రీను ఆగలేకపోయాడు. లుంగీ విప్పి, గట్టిపడిన తన మడ్డని ఆమె పూకు బొక్క దగ్గర పెట్టి ఒకే తోపుతో లోపలికి దించాడు.

“అమ్మా… హాఁ… మెల్లగా…” అని నిర్మల అతని వీపు మీద గోళ్లు దించింది. “ఆఁ… అలా… లోతుగా… ఇంకా గట్టిగా దెంగండీ… ఆగకండి…”

“ఒసేయ్… ఎంత వేడిగా ఉందే లోపల… పిండేస్తోంది నా మొడ్డని…” అని శ్రీను ఊపిరి బిగబట్టి నాలుగైదు గట్టి పోట్లు పొడిచాడు. మంచం కిర్రు కిర్రుమంది.

“హాఁ… అవును… అదే… ఇప్పుడే వస్తోంది నాకు… ఆపకండి… ప్లీజ్… ఇంకొక్క రెండు…” అని నిర్మల అతని పిర్రల్ని తన వైపు లాక్కుంది.

కానీ అప్పటికే శ్రీను ఒళ్లు బిగుసుకుంది. “ఆఁ… వచ్చేసిందే…” అని మూలుగుతూ ఆమె లోపల కార్చేసి, ఆమె మీదే వాలిపోయాడు. రెండు నిమిషాలు కూడా కాలేదు.

“ఏమండీ… ఆగకండి… ఇంకొంచెం… ఒక్క నిమిషం…” అని నిర్మల నడుము కదుపుతూనే ఉంది. కానీ లోపల అతనిది మెత్తబడిపోయి జారి బయటికి వచ్చేసింది.

శ్రీను పక్కకి దొర్లి, ఆయాసంతో, “అబ్బా… ఈరోజు నువ్వు మరీ అదిరిపోయావే,” అన్నాడు.

నిర్మల సీలింగ్ వైపు చూస్తూ పడుకుంది. ఆమె తొడల మధ్య అతను వదిలిన తడి చల్లబడుతోంది. గింజ ఇంకా కొట్టుకుంటోంది, ఆకలి తీరకుండానే. ఒళ్లంతా సగం వెలిగి ఆరిపోయిన పొయ్యిలా పొగ కక్కుతోంది.

“ఏమండీ,” అంది నిర్మల నెమ్మదిగా. “అగ్గిపుల్ల గీసి, మంట అంటుకునే లోపే ఊదేస్తే, పొయ్యి మీద అన్నం ఎలా ఉడుకుతుంది?”

“ఆఁ? ఏంటే అన్నం గోల ఇప్పుడు? పొద్దున చూసుకుందాం,” అని శ్రీను ఆవలిస్తూ అటు తిరిగాడు.

కాసేపటికి అతని వైపు నుంచి ఫోన్ వెలుతురు నీలంగా గోడ మీద పడింది. వాల్యూమ్ తగ్గించినా, సన్నగా ఏదో ఆడ మూలుగు వినిపిస్తోంది. నిర్మల తల తిప్పకుండానే అర్థం చేసుకుంది.

‘దెంగలేక మంగళవారం అన్నట్టు. ఇంట్లో పెళ్లాం పూకు కారుతుంటే దాన్ని తీర్చడం చేతకాదు గానీ, ఫోన్‌లో ఎవతో దెంగించుకుంటుంటే చూసి కళ్లు చల్లబరుచుకుంటాడు,’ అని ఆమె పళ్లు బిగబట్టి అనుకుంది. ఆ క్షణం, ఆమెకు మధ్యాహ్నం కౌంటర్ మీద వంగిన రవి చూపు ఎందుకో గుర్తొచ్చింది. వెంటనే కళ్లు గట్టిగా మూసుకుంది.

మరుసటి రోజు ఉదయం ఆరున్నరకి ఎయిర్‌పోర్ట్ ముందు చల్లని గాలి, ట్రాలీల గడగడ శబ్దం, కాఫీ వాసన. డిపార్చర్ గేట్ దగ్గర పసుపు లైట్ల కింద మాధవి రెండు పెద్ద సూట్‌కేసులతో నిలబడి ఉంది.

నిర్మల కూతుర్ని గుండెలకి హత్తుకుని ఏడ్చేసింది. “వేళకి తినవే. చలికి స్వెటర్ వేసుకో,” అని పదే పదే చెప్పింది. శ్రీను కళ్లద్దాలు తీసి తుడుచుకుంటూ, పక్కన ఉన్న ఒక పెద్దాయనకి, “మా చిన్నది, ఎమ్మెస్ చదవడానికి వెళ్తోంది,” అని ఎవరూ అడగకపోయినా చెప్పాడు. ఆ పెద్దాయన మెచ్చుకోలుగా తల ఊపాడు. శ్రీను ఛాతీ ఉబ్బిపోయింది.

జానకి చెల్లెలి నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టి, తల నిమిరింది. ఒక పక్క ‘ఇక దీన్ని రోజూ చూడలేను’ అనే బాధ గొంతులో ముద్దలా అడ్డుపడింది. మరో పక్క ‘మా ఇంటి పిల్ల ఒంటరిగా ప్రపంచంలోకి వెళ్తోంది’ అనే గర్వం కళ్లలో మెరిసింది.

శ్రీనివాస్ జానకి పక్కన నిలబడి, ఆమె భుజం మీద చేయి వేయబోయాడు. జానకి మెల్లగా ఒక అడుగు ముందుకి వేసి, మాధవి సూట్‌కేస్ హ్యాండిల్ సర్దింది. అతని చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.

‘ఈ మధ్య దీనికి ఏమైంది? నేనేం తప్పు చేశాను?’ అని శ్రీనివాస్ అనుకున్నాడు. జేబులో చేయి పెట్టుకుని నేల వైపు చూశాడు. ఏమీ అర్థం కాలేదు.

మాధవి గేట్ లోపలికి అడుగుపెట్టే ముందు ఒక్కసారి ఆగి ఫోన్ తీసింది. కిరణ్ చాట్. పది మెసేజ్‌లు. పది బూడిద టిక్కులు. ఒక్క రిప్లై కూడా లేదు.

ఆమె బొటనవేలు ఆ పేరు మీద చాలాసేపు ఆగింది.

తర్వాత, వెనక్కి తిరిగి అందరికీ చేయి ఊపి, ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసి, గేట్ లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

సరిగ్గా అదే క్షణం, ఎయిర్‌పోర్ట్ బయట నిలబడిన జానకి చెవిలో, ఎప్పుడో తను లోలోపల అనుకున్న మాట మళ్లీ మోగింది… ‘నువ్వు చేస్తే ఒప్పు, నేను చేస్తే తప్పా?’

[12345677889]

మాధవి వెళ్లిపోయి వారాలు గడిచిపోయాయి. ఇల్లు అలాగే ఉంది, కానీ ఇంట్లో ఒక గొంతు తగ్గిపోయింది. ఆమె గది తలుపు ఎప్పుడూ దగ్గరికి వేసే ఉంటోంది. లోపల ఆమె వదిలి వెళ్లిన పౌడర్ వాసన ఇంకా పూర్తిగా పోలేదు.

ఆదివారం రాత్రి ఏడున్నరకి హాల్లో ట్యూబ్‌లైట్ కింద అందరూ సోఫా మీద ఒకరి మీద ఒకరు వంగి కూర్చున్నారు. నిర్మల చేతిలో ఫోన్, స్క్రీన్ మీద మాధవి ముఖం. అక్కడ అప్పుడే తెల్లవారుతోంది. ఆమె వెనక కిటికీలోంచి లేత వెలుతురు పడుతోంది.

“తిన్నావా అమ్మా? ముఖం పీక్కుపోయిందే,” అంది నిర్మల, స్క్రీన్‌ని ముక్కుకి దగ్గరగా పెట్టుకుని.

“అమ్మా, నెట్ కొంచెం స్లో ఉంది అంతే. నేను బాగానే తింటున్నా,” అని మాధవి నవ్వింది.

“అక్కడ మనవాళ్లు ఎవరైనా ఉన్నారా? ఒంటరిగా తిరగకు,” అన్నాడు శ్రీను, కళ్లద్దాలు పైకి నెట్టుకుంటూ.

జానకి మాత్రం ఏమీ మాట్లాడకుండా చెల్లెలి కళ్లలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ కళ్ల కింద చిన్న నల్లని చారలు కనిపించాయి. కాలేజీ, క్లాసులు, రూమ్‌మేట్స్, వంట, అన్నీ మాట్లాడుకున్నారు. కానీ ఆ కాల్ మొత్తంలో ఒక్క పేరు మాత్రం ఎవరి నోటి నుంచీ రాలేదు. మాధవి కూడా ఎత్తలేదు.

కాల్ కట్ అయ్యాక శ్రీనివాస్ జానకి వైపు చూశాడు. “చెల్లి బాగానే ఉంది కదా, ఇంకెందుకు అలా ఉన్నావు?” అన్నాడు.

“ఏమీ లేదు,” అని జానకి లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది.

శ్రీనివాస్ కాసేపు ఆమె వెళ్లిన వైపే చూశాడు. ‘ఇది చెల్లి గురించి కాదు. నెల నుంచి నేను దగ్గరికి వెళ్తే దూరం జరుగుతోంది. ఆఫీస్‌లో ఏదైనా జరిగిందా? లేక నా మీదే ఏదైనా తెలిసిందా?’ అనే ఆలోచన రాగానే అతని గుండె ఒక్కసారి దడదడలాడింది. వెంటనే, ‘ఛ, తెలిసే అవకాశమే లేదు,’ అని తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ రోజు నుంచి జానకి ఎన్నింటికి వస్తోంది, ఫోన్ ఎవరితో మాట్లాడుతోంది అని ఓర కంట గమనించడం మొదలుపెట్టాడు.

మరోవైపు, ఒక గురువారం మధ్యాహ్నం మూడుంబావుకి, షాప్ ముందు మళ్లీ ఆ R15 శబ్దం వినిపించింది. నిర్మల చేతిలోని చక్కెర పొట్లం తూకం దగ్గరే ఆగిపోయింది. గోడ మీద క్యాలెండర్ ఫ్యాన్ గాలికి టపటపా కొట్టుకుంటోంది. బయట గుల్మొహర్ చెట్టు నుంచి ఎర్రని పూలు రోడ్డు మీద రాలుతున్నాయి.

ఈసారి రవి హెల్మెట్ కూడా తీయకుండానే నేరుగా కౌంటర్ దగ్గరికి వచ్చి, అద్దం పైకెత్తి నవ్వాడు.

“నమస్తే ఆంటీ. చెప్పాను కదా, మిగతా సరుకు కోసం వస్తానని,” అన్నాడు.

“ఏం కావాలో చెప్పు, త్వరగా,” అంది నిర్మల. గొంతు గట్టిగా పెట్టినా, తూకం ముల్లు ఆమె చేతి వణుకుకి అటూ ఇటూ ఊగుతోంది.

“ఎందుకంత తొందర ఆంటీ? అంకుల్ వచ్చేస్తాడనా?” అని రవి కౌంటర్ మీదకి వంగి గొంతు తగ్గించాడు. “అంకుల్ మిమ్మల్ని రాత్రుళ్లకే కాదు, పగలు షాప్‌కి కూడా పెట్టుకున్నాడన్నమాట. రోజుకి ఎంత ఇస్తాడు చెప్పండి. నేను దానికి డబుల్ ఇస్తా. పని మాత్రం షాప్‌లో కాదు, నా రూమ్‌లో.”

నిర్మల ముఖంలోకి రక్తం ఎగజిమ్మింది. ‘వీడు నన్ను ఇంకా ఆయన తెచ్చుకున్న ఆడదానిగానే అనుకుంటున్నాడు. అదే మంచిది. నిజం తెలిస్తే ఊరంతా పాకుతుంది,’ అని ఒక పక్క ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఇంకో పక్క, ‘డబుల్ ఇస్తాడంట. నా ఖరీదు కట్టే ధైర్యం వచ్చిందా వీడికి,’ అని అవమానంతో కుతకుతలాడింది. ఆ అవమానం కిందే ఎక్కడో ఒక సిగ్గులేని వేడి తొడల మధ్యకి దిగుతోంది.

అప్పుడే వీధి చివరి నుంచి కూరగాయల బుట్టతో వస్తున్న పక్కింటావిడ గట్టిగా పిలిచింది. “నిర్మల… ”

ఆ పేరు సగంలో ఉండగానే నిర్మల గబుక్కున కౌంటర్ నుంచి లేచి బయటికి వెళ్లింది. “ఆఁ వస్తున్నా వదినా, చింతపండు కావాలన్నావు కదా,” అని ఆమె చేతిలో పొట్లం పెట్టి, ఆమెని రోడ్డు మీదే ఆపేసి మాట్లాడింది. గుండె చెవుల్లో కొట్టుకుంటోంది.

పక్కింటావిడ వెళ్లిపోయాక వెనక్కి తిరిగేసరికి రవి సిగరెట్ వెలిగించి, బైక్ మీద ఆనుకుని ఆమెనే చూస్తున్నాడు. ‘విన్నాడా? పేరు విన్నాడా?’ అని నిర్మల కాళ్లు వణికాయి.

“ఏంటి ఆంటీ, ఇంత కంగారు? ఎవరో తెలిసినవాళ్లా?” అని రవి పొగ వదిలాడు. “సరే, ఈరోజుకి వెళ్తా. కానీ ఒక మాట గుర్తుంచుకోండి. నేను ఒక్కసారి పట్టుకుంటే వదలను.”

బైక్ వెళ్లిపోయింది. నిర్మల కౌంటర్ మీద రెండు చేతులూ ఆనించి నిలబడింది. ఆమె జాకెట్ చంకల దగ్గర చెమటతో తడిసిపోయింది.

ఇంతలో అదే రోజు రాత్రి తొమ్మిదిన్నరకి, షాప్ ముందు వీధి దీపం కింద బ్యాచ్ మళ్లీ చేరింది. సిగరెట్ పొగ, పక్క బండి మీద వేగుతున్న మిరపకాయ బజ్జీల నూనె వాసన గాల్లో కలిసిపోయాయి.

“ఏరా రవి, ఆ ఆంటీ ఆంటీ అని ఊరిస్తున్నావు. ఒక్క ఫోటో అయినా చూపించరా. ఆ సరుకు ఎలా ఉందో మేమూ చూస్తాం,” అని శ్రీను కన్ను గీటాడు.

రవి నవ్వుతూ శ్రీను భుజం మీద చేయి వేశాడు. “ఫోటో ఎందుకు అంకుల్? ఫోటోలో ఏముంటుంది? ఒక రోజు ఒరిజినల్ సరుకే మీ కళ్ల ముందు పెడతా. అప్పుడు చూసి మీరే షాక్ అవుతారు,” అన్నాడు.

“అంత స్పెషలా? సరే రా, ఎదురుచూస్తుంటా,” అని శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు. విశాల్ బల్ల మీద చేత్తో దరువు వేశాడు. ఆ నవ్వుల మధ్య తను దేని కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడో శ్రీనుకి ఏమాత్రం తెలియదు.

బైక్‌లు కదిలాయి. అర్జున్ నడుపుతున్న బైక్ వెనక కూర్చున్న కిరణ్ జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. చీకట్లో స్క్రీన్ వెలుగు అతని ముఖం మీద పడింది. మాధవి చాట్. పది మెసేజ్‌లు. ఒక్కొక్కటీ నెమ్మదిగా చదివాడు. ‘నేను అబ్రాడ్ వెళ్లిపోతున్నా’ అన్న లైన్ దగ్గర అతని బొటనవేలు ఆగిపోయింది.

ఏదో టైప్ చేశాడు. మళ్లీ మొత్తం డిలీట్ చేశాడు. ఫోన్ ఆఫ్ చేసి జేబులో కుక్కేశాడు. బైక్ అద్దంలో అర్జున్ కళ్లు ఒక్క క్షణం కిరణ్ ముఖం మీద ఆగాయి. ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడుకోలేదు. ఆ మౌనం బైక్ శబ్దం కంటే బరువుగా ఉంది.

అలా ఎవరి బతుకులు వాళ్లవి నడుస్తుండగానే చాలా రోజులు గడిచిపోయాయి.

ఒక సోమవారం ఉదయం తొమ్మిదింబావుకి జానకి ఆఫీస్‌కి కారులో వెళ్తోంది. రాత్రి కురిసిన చిరుజల్లుకి రోడ్డు పక్కన బురద వాసన, తడిసిన మట్టి వాసన AC లోకి కూడా దూరుతున్నాయి. రేడియోలో ఏదో పాత పాట వస్తోంది. బ్రిడ్జి దగ్గరికి రాగానే, అలవాటు లేకపోయినా, ఆమె కళ్లు పక్కకి తిరిగాయి.

ఆ పాత గవర్నమెంట్ బిల్డింగ్ వరండాలో, చిరిగిన గోనె సంచి మీద, ఒక మనిషి ముడుచుకుని పడుకుని ఉన్నాడు. గడ్డం, మాసిన బట్టలు, పక్కన ఒక సంచి మూట.

ఆ బిచ్చగాడు.

జానకి కాలు తనకు తెలియకుండానే బ్రేక్ మీద పడింది. నెలల తరబడి మూలన పడేసిన ఆ వీడియో, ఆ ఫోన్, ఆ భయం అన్నీ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డాయి. కారు రోడ్డు పక్కకి ఆగింది. ఇంజిన్ ఆపలేదు. స్టీరింగ్ మీద ఆమె వేళ్లు తెల్లబడేంత గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి.

వాడి తల దగ్గర, గోనె సంచి అంచున, ఏదో నల్లగా మెరుస్తోంది.

ఫోన్.

[krish1973]

bagundi