[tweeny_fory]

ufff ufff ufff!!!!

I can feel it bro

[tweeny_fory]

Wow so hot update

super

Super hotttttt

Excellent

Thanks for the comments frens

[tweeny_fory]

அப்பப்பா! அங்குலம் அங்கலமாக அலற வைத்துவிட்டீர்கள். அட்டகாசமான பதிவு! மூன்று முறை படித்துவிட்டேன்.

Thanks a lot bro! ? கதையை 3 டைம்ஸ் படிச்சிருக்கீங்கன்னு கேட்கும்போதே ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. 

அந்த inch by inch narration-அ நீங்க இவ்வளோ என்ஜாய் பண்ணி ரசிச்சது எனக்கு பெரிய சாட்டிஸ்ஃபாக்ஷன்! 

இதே மாதிரி அடுத்தடுத்த சாப்டர்களும் உங்களை செமயா திருப்திப்படுத்தும்.. 

Keep reading and supporting macha!"

[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 27 – சங்கரின் முதல் ஒன்றிணைவு
 
டாக்டர் ரமேஷின் கிளினிக் அறைக்குள் காற்று கனமாகவும், மூச்சு விட முடியாத அளவுக்கு அடர்த்தியாகவும் இருந்தது. செக்ஸின் மூலமான, தெளிவான வாசனை நிறைந்திருந்தது. 

வியர்வை, பிரியாவின் அதிகமான சாறுகள், மற்றும் டாக்டரின் புதிய விந்து ஆகியவை கலந்து, சுவர்கள், பரிசோதனை மேசை, மற்றும் கீழே உள்ள வெள்ளைத் துணி ஆகியவற்றில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. வாசனை கனமாகவும், மஸ்கியாகவும், நெருக்கமாகவும் இருந்தது — பதினேழு வருட வெறுமைக்குப் பிறகு முழுமையாகத் திறக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் வாசனை. 
 
பிரியா முதுகுலேறிப் படுத்திருந்தாள். அவளது கால்கள் இன்னும் விரிவாகத் திறந்தபடி இருந்தன. 

மூட முடியாத அளவுக்கு உணர்ச்சி மிகுந்தும் கனமாகவும் இருந்தன. கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக முழுமையாகப் புணரப்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் போலவே அவள் தோன்றினாள். 

அவளது புண்டை வீங்கியும், அடர் சிவப்பாகவும், சற்று வாயை ஆறவிட்டபடியும் இருந்தது. 

வெளிப்புற உதடுகள் வீங்கி, அவளது சொந்த சாறுகளும் டாக்டரின் தடித்த வெள்ளை விந்தும் கலந்து பளபளத்தன. 

விந்து மெதுவான, கனமான ஓடைகளாகக் கசிந்து, சூத்தின் பிளவு வழியாக ஓடி, துணியில் விரிவடைந்த கருமையான பகுதிகளாக நனைத்தது. 

அவளது கனமான முலைகள் சீரற்ற மூச்சுடன் ஏறி இறங்கின. தொடைகளிலும் இடுப்பிலும் டாக்டரின் விரல்களின் மங்கலான சிவப்பு அடையாளங்கள் இருந்தன. 

முலைக்காம்புகள் இன்னும் கருமையாகவும், வீங்கியும், நிமிர்ந்தும் இருந்தன. 

வயிறு, தொடைகள், முலைகளுக்கு இடையிலான பள்ளத்தாக்கு ஆகியவற்றில் வியர்வையின் மெல்லிய பளபளப்பு இருந்தது. 

அவளது முகம் ஆழமான சிவப்பில் இருந்தது — சோர்வு, எஞ்சிய இன்பம், ஆழமான வெட்கம், மற்றும் பதட்டமான பயம் அனைத்தும் கலந்திருந்தன. கன்னங்களில் உலர்ந்த கண்ணீர் தடங்கள் தெரிந்தன. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் ஒரு கணம் அவளுக்கு அருகில் படுத்தார். ஈரமான முடியை நெற்றியில் இருந்து மெதுவாக விலக்கி,  முத்தமிட்டார். 

பிறகு உதடுகளில் — மென்மையாகவும், நீண்டதாகவும். அவருடைய கை அவளது வயிற்றின் மேல் லேசாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. 

உடலில் இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருந்த நடுக்கங்களை உணர்ந்தார். பிறகு அவளது காதுக்கு அருகில் குனிந்து, அவள் மட்டும் கேட்கும்படி மெல்லிய குரலில் பேசினார். 
 
“பிரியா… கவனமா கேள். 

நான் உன்னைத் திறந்திருந்தாலும், உன் மகனின் தலை என்னுடையதை விட ரொம்ப தடிமனா இருக்கும். 

அவன் உள்ளே போனா, என்னோட இருந்ததை விட அதிக வலி இருக்கும். கிழிஞ்சுட்ட மாதிரி கூட இருக்கலாம். 

ஆனா அந்த வலியை நீ காட்டக்கூடாது. அவன் உன்னைப் பாடுபடுறதைப் பார்த்தா, தைரியம் இழந்து நின்னுடுவான். 

நீ அமைதியா தாங்கி, *அவனுடைய* வலியைக் குறைக்கணும். உன்னால முடியுமா?” 
 
பிரியாவின் கண்களில் புதிய கண்ணீர் நிறைந்தது. 

அவள் முகத்தைச் சற்று டாக்டரை நோக்கித் திருப்பி, நடுங்கும் ஆனால் உறுதியான கிசுகிசுப்பில் பதிலளித்தாள். 
 
“என் மகனுக்காக எதையும் செய்வேன் டாக்டர்… எதையும். என்னைக் கிழிச்சாலும்… நான் தாங்குவேன்.” 
 
ரமேஷ் ஒரு முறை தலையாட்டி, திருப்தியுடன் எழுந்தார். 

சில அடி தூரத்தில் நிர்வாணமாக நின்றிருந்த சங்கரை நோக்கித் திரும்பினார். 

சங்கரின் தடிமனான, வளைந்த சுன்னி ஏற்கனவே கடினமாக நிமிர்ந்து, மெல்லிய ப்ரீகம் இழை ஒன்று கசிந்தபடி இருந்தது. இளைஞனின் மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவனது கண்கள் தாயின் திறந்த உடலுக்கும் டாக்டரின் முகத்துக்கும் இடையே அலைபாய்ந்தன. 
 
“சங்கர்,” என்று டாக்டர் அமைதியான அதிகாரத்துடன் சொன்னார், 

“இப்போ உன் முறை. உன் அம்மாவின் புண்டை தயாராகி, என் விந்துடன் நன்றாக லூப்ரிகேட் ஆகியிருக்கு. 

இது இறுதி மற்றும் மிக முக்கியமான படி. 

நீ அவளுக்குள் முழுமையாக நுழையணும். 

உன் சொந்த அம்மாவின் புண்டையின் இயற்கையான இறுக்கமும் வெப்பமும் உன் முன்தோலின் பின்வாங்கலை முடித்து, உன்னை முழுமையாகக் குணப்படுத்தும்.” 
 
பிரியாவின் கண்கள் புதிய பீதியில் விரிந்தன. அவள் தன் மகனைப் பார்த்தாள். பிறகு டாக்டரைப் பார்த்தாள். குரல் நடுங்கியது. 
 
“டாக்டர்… இப்போ… என் பையன்… என் புண்டைக்குள்ள முழுசா… ஐயோ… என்ன சொல்றீங்க?” 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**   

என் மகனின் சுன்னி எனக்குள்ள முழுசா போகப் போகுது… 

பதினேழு வருஷம் கழிச்சு என் உடல் மறுபடியும் ஒரு ஆணை ஏத்துக்கோது… 

ஆனா இது என் மகன்… நான் பெற்ற குழந்தை… நான் தனியா வளர்த்த பையன்… வலிக்கும்… டாக்டரை விட அதிகமா வலிக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்… 

ஆனா அவன் வலிப்பட்டா நான் என் வலியைக் காட்டக்கூடாது… 

அவனுக்காக நான் பலமா இருக்கணும்… நான் அவனுக்கு அம்மா… எல்லாத்தையும் தாங்குவேன்…* 

[tweeny_fory]

சங்கர் அவளது திறந்த தொடைகளுக்கு இடையில் நகர்ந்தான். 

அவனது தடிமனான, வளைந்த சுன்னி கடினமாக நிமிர்ந்திருந்தது. 

முந்தைய அமர்வுகளிலிருந்து தலை ஏற்கனவே பாதி வெளிப்பட்டிருந்தது. 
ப்ரீகத்தால் பளபளத்தது. 

அவன் தன்னைத் தாழ்த்தி, பரந்த தலையை அவளது விந்து நனைந்த வாயில் மெதுவாகத் தேய்த்தான். 

அவளது உடலின் வெப்பம் அவனை நடுங்க வைத்தது. 

அவன் தடிமனான, வளைந்த சுன்னி கல் போல் கடினமாக இருந்தது.

டாக்டரின் விந்துவும் அவளது சாறும் கலந்த வழுவழுப்பான கலவை அவனது சுன்னியின் நுனியைப் பூசின. 

அவனது தலையின் அழுத்தத்தால் மென்மையான, வீங்கிய உதடுகள் சற்று பிரிவதை அவன் உணர்ந்தான். 

 
“மெதுவா,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் அறிவுறுத்தினார். 

“முதலில் தலை மட்டும். அவசரப்படாதே. உன் முன்தோல் இன்னும் முழுசா திறக்கல. நிலையான அழுத்தம் கொடு. ஆனா கட்டுப்பாட்டோட இரு.” 
 
சங்கர் முன்னால் தள்ளினான். தடித்த தலை வலுவான எதிர்ப்பைச் சந்தித்தது. 

டாக்டரால் நீட்டப்பட்ட பிறகும் பிரியாவின் புண்டை இன்னும் மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தது. 

அவன் இன்னும் அழுத்தினான். முன்தோல் மேலும் பின்வாங்க வலுக்கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதும், உணர்ச்சி மிகுந்த தலையில் கூர்மையான, எரியும் வலி வெடித்தது. 
 
“ஆஹ்ஹ்ஹ்! அம்மா… வலிக்குது… ரொம்ப டைட்-ஆ இருக்கு… என் ஹெட் எரிகுது…!” சங்கர் கத்தினான். 

முகம் வலியில் திரிந்தது. நெற்றியில் வியர்வை வழிந்தது. அவளுக்கு மேல் தன்னைத் தாங்கியபடி கைகள் நடுங்கின. 
 
பிரியா கீழே நீட்டி அவனது கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள். கண்களில் ஏற்கனவே கண்ணீர் தெரிந்தது. 
 
“சங்கர்… மெதுவா… அம்மா இருக்கேன்… உன் வலி என் இதயத்தைத் துடிக்க வைக்குது… நான் தாங்குவேன்…… ப்ளீஸ்…” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் நெருங்கினார். பிரியாவின் தொடைகளை இன்னும் விரிவாகப் பிடித்து, ஒரு கையால் சங்கரின் சுன்னியை வழிநடத்தி, தடித்த தலையை வாயிலில் இன்னும் உறுதியாக அழுத்தினார். 
 
“தள்ளு சங்கர். நிலையான அழுத்தம். 

மூச்சு விடு. உன் முன்தோல் மெதுவாகத் திறக்கும். 

இந்த வலி தான் குணத்தின் அடையாளம்.” 
 
அவர்களின் இணைந்த முயற்சியுடன், தடித்த தலை திடீரென ஈரமான அனுமதியுடன் உள்ளே பாப் ஆனது. 
 
பிரியாவின் முதுகு  கூர்மையாக வளைந்தது. கூர்மையான, உடைந்த கூச்சல் அவளது தொண்டையிலிருந்து கிழிந்தது. 

உள்ளே இருந்து ஒரு தடித்த, மென்மையான கம்பு அவளைக் கிழிப்பது போல் உணர்ந்தது. 

வலி ஆழமாகவும் எரிச்சலாகவும் இருந்தது — பிரசவத்தின் போது உடல் திறந்த உணர்வைப் போலவே, ஆனால் அதைவிடக் கூர்மையாகவும் குவிந்ததாகவும். அவளது சொந்த மகனின் பெரிய தலையைச் சுற்றி சுவர்கள் வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்பட்டன. 

கண்களின் மூலைகளிலிருந்து கண்ணீர் முடியில் வழிந்தது. 
 
“ஐயோ… என் புண்டை… உன் சுன்னி ஹெட்… முழுசா உள்ளே… ரொம்ப பெருசா… வலிக்குது… ஆனா… ம்ம்ம்ஹ்… உள்ளே இருக்கு…!” 
 
சங்கரின் கண்கள் நசுக்கும், எரியும் வலியால் நீர்மயமாகின. 

அவனது முன்தோல் இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்குப் பின்வாங்கியிருந்தது. தலை மட்டும் உள்ளே இருந்தது. 

ஆனால் அது சூடான இரும்பு வளையம் அவனைப் பிழிவது போல் உணர்ந்தது. வெப்பமும் இறுக்கமும் தாங்க முடியாதவை. 
 
அவன் அவர்களின் உடல்களுக்கு இடையே கீழே பார்த்தான் — மற்றும் உறைந்தான். 
 
நீட்டப்பட்ட முன்தோலின் ஓரத்தில் சிறிய பிரகாசமான சிவப்பு இரத்தத் துளிகள் தெரிந்தன. 
 
பீதி உடனே அவனைத் தாக்கியது. அவன் உடனே வெளியே இழுத்தான். 
 
“அம்மா… ரத்தம்… என் சுன்னில ரத்தம் இருக்கு… ஆஹ்ஹ்ஹ்… வலிக்குது…!” அவன் அழுதுவிட்டான். 

வலியிலும் பயத்திலும் குரல் உடைந்தது. உடல் நடுங்கியது. 
 
பிரியா ரத்தத்தையும் மகனின் முகத்தில் இருந்த தீவிர பயத்தையும் கண்டாள். அவள் உடனே முடிந்த அளவுக்கு எழுந்து, அவனைத் தன் அரவணைப்புக்குள் இழுத்து, அவனுடன் சேர்ந்து அழத் தொடங்கினாள். 
 
“என் பையன்… என் கண்மணி… ஐயோ… நீ வலிப்பட்டுட்டு இருக்க… அம்மா இருக்கேன்…” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் பிரியாவின் கண்களைப் , கூர்மையான, தெளிவான சமிக்ஞை கொடுத்தார். 
 
பிரியா உடனே புரிந்துகொண்டாள். அவள் தன் சொந்த வலியைக் காட்டுவதை நிறுத்தினாள். 

சங்கரின் முகத்தை இரு கைகளாலும் பிடித்து, ஈரமான கன்னங்களை மீண்டும் மீண்டும் முத்தமிட்டு, நடுக்கம் மட்டுமே கொண்ட வலுவான, அன்பான குரலில் பேசினாள். 
 
“அழுயாதே என் பையன்… ப்ளீஸ் அழுயாதே. 

என்னைப் பார். எனக்கு வலியை விட இன்பம் தான் அதிகம்… 

நான் உன்னை விரும்புறேன்… உன்னை சரியாக எனக்குள்ள உணர விரும்புறேன்… 

ப்ளீஸ் மறுபடியும் முயற்சி பண்ணு… 

அம்மா உனக்கு ரெடி… 

எனக்கு நீ உள்ளே வேணும்… 

ப்ளீஸ் சங்கர்… 

அம்மாவுக்காக பண்ணு…” 
 
அவள் அவனை முத்தமிட்டுக்கொண்டே இருந்தாள் — நெற்றி, கண்கள், உதடுகள் — நிர்வாண முலைகளுக்கு எதிராக இறுக்கமாக அணைத்து, முதுகை வருடி, மெல்லிய வார்த்தைகளைக் கிசுகிசுத்து, 

அவனது பீதியான மூச்சு மெதுவாக அமைந்தது வரை. அவளது சொந்தக் கண்ணீர் தொடர்ந்து விழுந்தது. ஆனால் குரலை உடைய விடவில்லை. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரின் சுன்னியைக் கவனமாகப் பரிசோதித்து, சிறிய அளவு ரத்தத்தைச் சுத்தமான துணியால் துடைத்தார். 
 
“உன் முன்தோல் இப்போ தான் முதல் முறையாக முழுசா திறந்திருக்கு,” என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். 

“உன் தலை பெரிசா இருக்கிறது. சின்ன வயசுல சரியாக மாஸ்டர்பேட் பண்ணாததால் சிறிய கிழிசல் ஏற்பட்டிருக்கு. 

உன் நிலையில் இருக்கும் இளைஞர்களுக்கு இது சாதாரணம். ரத்தம் கொஞ்சம் தான். 

கவனமா தொடர்வோம். வலி மெதுவாகக் குறையும்.” 
 
சங்கர் கண்ணீருடன் தலையாட்டினான். இன்னும் நடுங்கினான். பிரியா அவனை நெருக்கமாகப் பிடித்திருந்தாள். அவளது சொந்தக் கண்ணீர் அமைதியாக அவனது தோளில் விழுந்தது. ஆனால் அவளது குரல் உறுதியாகவும் ஊக்கமூட்டுவதாகவும் இருந்தது. 

பிரியாவின் எண்ணங்கள்:

ஐயோ கடவுளே… என் மகன் தலை என் புண்டையைக் குத்திக்கிட்டு இருக்கு… 

இது உள்ளே போனா என்ன ஆகும்னு நினைச்சுக்கூட முடியல…

 டாக்டர் விந்து விட்ட பிறகும் கூட என் புண்டை இன்னும் வலிக்குது… 

ஆனா நான் தாங்கணும்… என் மகனுக்காகத் தாங்கணும்…


பிரியா சங்கரை இறுக்கமாக அணைத்து, அவனது முகத்திலும் கன்னத்திலும் முத்தமிட்டுக்கொண்டே மென்மையான ஆனால் உறுதியான குரலில் சொன்னாள்.

“டேய் சங்கர்… அம்மாவுக்குச் சுகமா இருக்குடா… 

என் வாழ்க்கையிலேயே இவ்வளவு பெரிய சுன்னியை நான் பார்த்ததே இல்ல… 

உன்னை விரும்புறேன் டா… நீ என்னைப் புணரணும்னு ஆசைப்படுறேன் டா… 

ப்ளீஸ் வலியைத் தாங்காதே… அம்மாவை நினை… 

எனக்கு நீ உள்ளே உணர வேணும்… ப்ளீஸ்…”

டாக்டர் ரமேஷ் சங்கருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு சிறிது புன்னகைத்தார். 

அவளைப் பார்த்து தலையாட்டி, உறுதியூட்டினார்.

சங்கர் அம்மாவை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, கண்ணீருடன் பதிலளித்தான்.

“ஆமா அம்மா… நான் தாங்குவேன்… 

நீ வாழ்க்கை முழுக்க எல்லா கஷ்டத்தையும் தாங்கி வந்திருக்க… 

நான் உனக்காகத் தாங்குவேன்… ப்ளீஸ் டாக்டர்… சொல்லுங்க… 

எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணுங்க… நான் என் அம்மாவைப் புணரணும்… 

அவளுக்கு உலகத்திலேயே பெரிய இன்பத்தைக் கொடுக்கணும்… 

ப்ளீஸ் ஹெல்ப் பண்ணுங்க…”

[tweeny_fory]

சில நிமிட அமைதியான அரவணைப்புக்குப் பிறகு, டாக்டர் ரமேஷ் மீண்டும் தன் அமைதியான, உறுதியான குரலில் பேசினார். 

 
“தொடர்வோம். இந்த முறை கொஞ்சம் ஆழமா போ. 

பிரியா, அவனுக்கு ஆதரவு கொடு. 

சங்கர், மூச்சு விடு. மெதுவா தள்ளு. 

ஒரே முறையில் எல்லாத்தையும் வலுக்கட்டாயப்படுத்தாதே.” 
 
சங்கர் தலையாட்டினான். இன்னும் நடுங்கியபடி இருந்தான். 

முந்தைய வலியும் சிறிய ரத்தமும் இருந்தும் அவனது தடிமனான சுன்னி கடினமாகவே இருந்தது. 

தலை இப்போது இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு முழுமையாக வெளிப்பட்டிருந்தது. 

பளபளப்பாகவும் சற்று வீங்கியும் தெரிந்தது. 

பிரியா மீண்டும் படுத்து, கால்களைத் திறந்தாள். 

அவள் மகனின் கைகளைப் பிடித்து, தன் முலைகளின் மேல் வைத்து வழிநடத்தினாள். 

அவற்றின் மென்மையான எடையை அவன் உணரட்டும் என்பதற்காக — ஒருவித ஆறுதலாக. 
 
சங்கர் மீண்டும் அவளது தொடைகளுக்கு இடையில் நிலைநிறுத்தினான். 

உணர்ச்சி மிகுந்த தலையை அவளது வாயில் தேய்த்தான். 

அது இன்னும் டாக்டரின் விந்து, அவளது சாறு, மற்றும் லேசான ரத்தக் கலவையால் வழுவழுப்பாக இருந்தது. 

அவளது உடலின் வெப்பம் அவனை நடுங்க வைத்தது. அவன் கவனமாக முன்னால் தள்ளினான். 
 
தலை முதல் முறையை விடக் குறைந்த எதிர்ப்புடன் உள்ளே சறுக்கியது. 

ஆனால் எரியும் உணர்வு உடனே திரும்பியது. தலை மட்டும் உள்ளே புதைந்த நிலையில் நின்று, வாயால் கனமாக மூச்சு விட்டான். 
 
“அம்மா… இன்னும் எரிகுது…” என்று அவன் கிசுகிசுத்தான். 
 
பிரியா அவனது கைகளையும் மார்பையும் வருடினாள். 

ஒவ்வொரு நரமும் புண்டையில் புதுப்பிக்கப்பட்ட நீட்டத்தை எதிர்த்துச் சத்தமிட்டாலும், தன் குரலை மென்மையாகவும் அன்பாகவும் வைத்திருக்க வேண்டுமென்று கட்டாயப்படுத்தினாள். 
 
“பரவாயில்ல கண்ணா… மெதுவா தள்ளு… 

அம்மா இருக்கேன்… நான் தாங்குவேன்… 

உன்னை எனக்குள்ள விரும்புறேன்…” 
 
அவன் மேலும் தள்ளினான். தடித்த தண்டின் இன்னொரு அங்குலம் அவளுக்குள் மூழ்கியது. 

பிரியாவின் சுவர்கள் அவனை இறுக்கமாகச் சுற்றி நீண்டன. அவள் கூச்சலிடாமல் இருக்க கன்னத்தின் உள்ளே கடித்தாள்.

 கண்ணீர் மீண்டும் ஊறி, கோயில்கள் வழியாக முடியில் வழிந்தது. ஆனால் அவளது கைகள் அவனது முதுகிலும் தோள்களிலும் மென்மையாக நகர்ந்துகொண்டே இருந்தன. 

தொடர்ச்சியான உடல் ஆறுதலைக் கொடுத்தன. 
 
சங்கரின் முகம் வலியும் தாங்க முடியாத உணர்ச்சியும் கலந்து திரிந்திருந்தது. 

வெப்பம், நசுக்கும் இறுக்கம், மற்றும் தன் சொந்த அம்மாவுக்குள் ஆழமாகத் தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறான் என்ற அறிவு அலை அலையாக அவனை மூழ்கடித்தன. 

அவளுக்கு மேல் தன்னைத் தாங்கியபடி கைகள் நடுங்கின. 

தலையிலிருந்து வியர்வை அவளது முலைகளின் மேல் சொட்டியது. 
 
“இன்னும் ஒரு சிறிய தள்ளல்,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் அமைதியாக அறிவுறுத்தினார். 

அவனது கீழ் முதுகில் ஒரு கையை வைத்து கோணத்தை வழிநடத்தினார். 

“நிதானமா. அவளது உடல் உனக்குத் திறக்கட்டும்.” 
 
சங்கர் கீழ்ப்படிந்தான். மீண்டும் முன்னால் அழுத்தினான். 

இன்னொரு தடித்த அங்குலம் பிரியாவுக்குள் மறைந்தது. 

அவள் நீண்ட, நடுங்கும் மூச்சை வெளியிட்டாள். 

விரல்கள் அவனது தோள்களில் பதிந்தன. நீட்டம் இப்போது ஆழமாக இருந்தது. 

டாக்டரின் சுன்னி உருவாக்கியதை விட முழுமையானது. அவளது உடல் மகனின் தடிமனைச் சுற்றி மெதுவாக வலுக்கட்டாயமாகத் திறக்கப்படுவது போல் உணர்ந்தது. 
 
“அம்மா… ரொம்ப டைட்… வலிக்குது… ஆனா… வித்தியாசமா இருக்கு…” சங்கர் மூச்சுத் திணறல். 
 
“ஆமா… தொடர்ந்து போ… மெதுவா… அம்மா ஏத்துக்கலாம்…” பிரியா கிசுகிசுத்தாள். 

குரல் இறுக்கமாக இருந்தாலும் உறுதியாக இருந்தது. அவன் தோள், கழுத்து, முகத்தின் பக்கம் என எட்டிப் பிடித்த இடங்களில் முத்தமிட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். 

தொடுதலையும் மெல்லிய வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தி அவன் மீண்டும் பீதி அடையாமல் பார்த்துக்கொண்டாள். 
 
அவனது நீளத்தில் கிட்டத்தட்ட பாதி உள்ளே இருக்கும் நிலையில் அவர்கள் நிறுத்தினார்கள். 

இருவரும் நடுங்கினார்கள். 

பிரியாவின் புண்டை தடித்த நுழைவைச் சுற்றி துடித்து, இறுக்கி, பழக முயன்றது. 

சங்கரின் புதிதாக வெளிப்பட்ட தலை தீவிர வெப்பத்துக்குள் துடித்தது. முன்தோலில் உள்ள சிறிய கிழிசல் இன்னும் எரிச்சலைக் கொடுத்தது. 

ஆனால் உணர்வு மாறத் தொடங்கியிருந்தது — வலியுடன் ஆழமான, அறிமுகமில்லாத அழுத்தம் கலந்தது. அது முழுவதுமாக விரும்பத்தகாததாக இல்லை. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவ்வப்போது பிரியாவின் கால்களைச் சற்று அகலமாக விரித்தார். 

அல்லது சங்கரின் நெற்றியில் உள்ள வியர்வையைச் சுத்தமான துணியால் துடைத்தார். 
 
“நல்லா இருக்கு,” என்று அவர் சொன்னார். “இப்போ கொஞ்சம் வெளியே இழு… ஒரு அங்குலம் மட்டும்… 

பிறகு மீண்டும் உள்ளே தள்ளு. சிறிய அசைவுகள். முன்தோல் தொடர்ந்து திறக்கட்டும்.” 
 
சங்கர் அறிவுரைப்படி செய்தான். தலை மட்டும் உள்ளே இருக்கும் வரை கவனமாகப் பின்னால் இழுத்து, பிறகு மீண்டும் முன்னால் அழுத்தினான். 

தடித்த தண்டு முன்பை விட ஆழமாகச் சறுக்கியது. பிரியாவின் மூச்சு தடைப்பட்டது. 

மென்மையான, உடைந்த ஒலி தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது. ஆனால் உடனே அதை ஊக்கமூட்டும் வார்த்தைகளால் மூடினாள். 
 
“அப்படி தான்… என் பையன்… மறுபடியும்… அம்மா ரெடி…” 
 
அவர்கள் அந்த அசைவைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்தார்கள். கொஞ்சம் வெளியே. ஆழமாக உள்ளே. 

ஒவ்வொரு சுழற்சியும் சங்கரின் சுன்னியை இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே செல்ல அனுமதித்தது. அவர்களின் இணைப்பின் ஈரமான சப்தங்கள் மேலும் தெளிவாக ஒலித்தன. 

கலந்த திரவங்கள் — டாக்டரின் விந்து, பிரியாவின் ஆசை, மற்றும் லேசான ரத்தம் — அவனது தண்டைப் பூசி, மெதுவான முன்னேற்றத்தை சாத்தியமாக்கின. 
 
ஐந்தாவது கவனமான முயற்சியில், அவனது நீளத்தில் பாதிக்கு மேல் அவளுக்குள் புதைந்திருந்தது. சங்கரின் கண்கள் கண்ணீராலும் தாங்க முடியாத உணர்ச்சியாலும் கலங்கியிருந்தன. 

பிரியாவின் முகம் சிவந்தும் ஈரமாகவும் இருந்தது. ஆழமான நீட்டத்தின் வழியாக மூச்சு விட முயன்றபடி உதடுகள் பிரிந்திருந்தன. 
 
“அம்மா… நான் ஆழமா இருக்கேன்… உன்னைச் சுற்றி முழுசா உணர்றேன்…” அவன் கிசுகிசுத்தான். 

“நானும் உன்னை உணர்றேன் கண்ணா… நீ உன் அம்மாவுக்குள்ள இருக்க… தொடர்ந்து போ… மெதுவா…”

**பிரியாவின் எண்ணங்கள்**


டாக்டர்  சுன்னி நேராகவும், நீளமாகவும் இருந்தது. 

அது உள்ளே சென்றபோது ஒரு நேர்கோட்டில் என் புண்டையைத் திறந்தது. நீளம் அதிகம் இருந்ததால் அது ஆழமாகச் சென்று, கிட்டத்தட்ட என் கருப்பை வாயிலைத் தொட்டது. 

அந்த நேரான தள்ளல் என் சுவர்களை ஒரே திசையில் நீட்டியது. ஒரு தெளிவான, நேரான பாதை உருவாகியது. 

வலி இருந்தாலும், அது ஒருவித ஒழுங்கான நீட்டமாக இருந்தது.*

*ஆனா என் மகன்… சங்கர்… அவனது சுன்னி முற்றிலும் வித்தியாசமானது. 

தலை பெரியது.

 தண்டு ரொம்ப தடித்திருக்கிறது. 

அதோடு அது வளைந்தும் இருக்கிறது. 

அந்த வளைவு உள்ளே இருக்கும்போது என் உள்சுவர்களை ஒரே சீராக அழுத்தவில்லை. 

ஒரு பக்கத்தை அதிகமாகத் தள்ளி, மறுபக்கத்தை வேறு கோணத்தில் இழுக்கிறது.*

*டாக்டர் உருவாக்கிய நேரான வழி இப்போது போதாமல் போய்விட்டது. 

சங்கரின் தடிமனும் வளைவும் என் புண்டையின் உள்ளே ஒரு புதிய வடிவத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. 

சுவர்கள் ஒரு பகுதியில் அதிகமாக நீண்டு, மற்றொரு பகுதியில் வேறு மாதிரி பிதுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. 

உள்ளேயே அழுத்தம் சமமாக இல்லை. 

ஒரு இடத்தில் கூர்மையான அழுத்தம். அதற்கு அருகில் வேறு திசையில் இழுபடும் உணர்வு.*

*என் உடல் அவனுக்கு ஏற்றாற்போல் மறுபடியும் வடிவமைக்கப்படுகிறது. 

சுவர்கள் அவனது தடிமனுக்கு இடமளிக்க முயல்கின்றன. வளைவுக்கு ஏற்பத் தங்களை மாற்றிக்கொள்கின்றன. 

ஒவ்வொரு சிறிய அசைவிலும் அந்த மாற்றம் தெரிகிறது. 

முன்பு டாக்டர் சென்ற பாதை இப்போது மாறிவிட்டது.

 என் புண்டைக்குள் ஒரு புதிய புவியியல் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது — அவனது தடிமனுக்கும் வளைவுக்கும் மட்டுமே சொந்தமான ஒரு புதிய வடிவம்.*

*இந்த உணர்வு பயமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில் என் மகன் தான் இந்த மாற்றத்தை உருவாக்குகிறான் என்பது என் நெஞ்சில் ஒரு விசித்திரமான, ஆழமான உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. 

என் உடல் இனி முன்பு இருந்த மாதிரி இருக்காது. அவனது சுன்னி உள்ளே ஒரு நிரந்தரமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது.*

[tweeny_fory]

டாக்டர் ரமேஷின் குரல் அமைதியாகவும் வழிகாட்டும் தன்மையுடனும் இருந்தது. 

 
“அதே மாதிரி தொடரு. சிறிய வெளியேற்றங்கள், பிறகு ஆழமான தள்ளல்கள். 

கடைசி அங்குலங்களை அவசரப்படுத்தாதே. 

உன் முழு அளவையும் ஏற்க அவளது உடலுக்கு நேரம் வேணும்.” 
 
சங்கர் தலையாட்டினான். அதே மெதுவான தாளத்தை மீண்டும் மீண்டும் செய்தான். 

ஒவ்வொரு முறையும் முன்னால் தள்ளும்போது, அவனது தடித்த, வளைந்த சுன்னியின் இன்னும் கொஞ்சம் அம்மாவின் புண்டைக்குள் மறைந்தது. 

பிரியாவின் சுவர்கள் அவனை இறுக்கமாகச் சுற்றி நீண்டு, திறக்க வலுக்கட்டாயப்படுத்தப்பட்டபோது துடித்து இறுக்கின. இருவருக்கும் வலி இன்னும் இருந்தது. 

ஆனால் அது இப்போது வேறொன்றுடன் இடத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது — இதுவரை உணராத கனமான, நெருக்கமான அழுத்தம். 
 
இன்னும் சில கவனமான முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, சங்கர் தன் நீளத்தில் கிட்டத்தட்ட மூன்று கால் பகுதியை அவளுக்குள் புதைக்க முடிந்தது. இருவரும் கடுமையாக நடுங்கினார்கள். 

பிரியாவின் கைகள் அவனது முதுகைப் பிடித்தன. சங்கரின் கைகள் அவளுக்கு மேல் தன்னைத் தாங்கியபடி நடுங்கின. 

அவர்களின் முகங்கள் நெருக்கமாக இருந்தன. மூச்சு சீரற்றதாகவும் பகிரப்பட்டதாகவும் இருந்தது. 
 
“அம்மா… ரொம்ப ஆழமா… இன்னும் வலிக்குது… ஆனா நானே நிறுத்த விரும்பல…” 
 
“அப்போ நிறுத்த… இன்னும் தள்ளு… அம்மா உன்னை முழுசா ஏத்துக்கிறேன்…” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரின் இடுப்பில் உறுதியான கையை வைத்தார். 
 
“இன்னும் ஒரு மெதுவான தள்ளல். கட்டுப்பாட்டோட. சேர்ந்து மூச்சு விடுங்க.” 
 
சங்கர் நடுங்கும் மூச்சை இழுத்தான். ஒரு கணம் தாயின் கண்களுடன் பார்வையைப் பூட்டினான். 

பிறகு மீண்டும் ஒருமுறை முன்னால் அழுத்தினான். 

டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரின் இடுப்பில் உறுதியான கையை வைத்தார். 

 
“இன்னும் ஒரு மெதுவான தள்ளல். கட்டுப்பாட்டோட. சேர்ந்து மூச்சு விடுங்க.” 
 
சங்கர் நடுங்கும் மூச்சை இழுத்தான். அவனது தடிமனான, வளைந்த சுன்னி ஏற்கனவே அம்மாவுக்குள் கிட்டத்தட்ட மூன்று கால் பகுதி புதைந்திருந்தது. 

மீதி நீளம் சாத்தியமில்லாதது போல் உணர்ந்தாலும், அவனைச் சுற்றியிருந்த வெப்பமும் இறுக்கமும் அவனை முன்னால் இழுத்தன. ஒரு கணம் பிரியாவுடன் பார்வையைப் பூட்டினான். 

அவளது முகம் சிவந்தும், கண்ணீர் தடங்களுடனும், உறுதி நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. 
 
அவன் முன்னால் அழுத்தினான். 
 
கடைசி அங்குலங்கள் நீண்ட, நடுங்கும் தள்ளலுடன் அவளுக்குள் மூழ்கின. அவனது வயிறு அவளது மென்மையான, மழிக்கப்பட்ட மேட்டின் மேல் உறுதியாக அழுத்தியது. 

அவனது சுன்னியின் ஒவ்வொரு தடித்த அங்குலமும் இப்போது முழுவதுமாக அம்மாவின் புண்டைக்குள் உறைந்திருந்தது. தலை ஆழமாக அவளது கருப்பை வாயிலில் ஓய்ந்தது. 

அவளது சுவர்கள் அவனைச் சுற்றி இறுக்கமான, தன்னிச்சையான அலைகளாக இறுக்கி, துடித்தன. 
 
இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கத்தினார்கள். 
 
“ஆஹ்ஹ்ஹ்… அம்மா… நான் முழுசா உள்ளே இருக்கேன்…!” 
 
“ஐயோ… சங்கர்… என் பையன்… நீ முழுசா வந்துட்ட…!” 
 
உணர்வு தாங்க முடியாததாக இருந்தது. 
 
சங்கருக்கு, அதீத இறுக்கம், புதிதாகத் திறந்த முன்தோலில் எஞ்சியிருந்த எரிச்சல், அம்மாவின் உடலின் ஈரமான கொதிக்கும் வெப்பம், மற்றும் தன்னைப் பெற்ற பெண்ணுக்குள் வேரளவுக்குப் புதைந்திருக்கிறான் என்ற உடைக்கும் அறிவு — அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் மோதின.

 அவளுக்கு மேல் தன்னைத் தாங்கியபடி கைகள் வன்மையாக நடுங்கின. கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. 
 
பிரியாவுக்கு, நீட்டம் டாக்டருடன் உணர்ந்ததை விட ஆழமாகவும் தடிமனாகவும் இருந்தது. அவளது உடல் சொந்த மகனின் சுன்னியைச் சுற்றி வலுக்கட்டாயமாகத் திறக்கப்பட்டது போல் உணர்ந்தது. வலி கூர்மையாகவும் ஆழமாகவும் இருந்தது. 

ஆனால் அதற்கு அடியில் அவள் கற்பனை செய்திராத இருண்ட, நெருக்கமான தொடர்பின் ஓட்டம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கண்ணீர் கோயில்கள் வழியாக முடியில் வழிந்தது. 
 
அவர்கள் முழுவதுமாக அசையாமல் இருந்தார்கள். 
 
சங்கர் வேரளவுக்குப் புதைந்தபடி, உடல் பூட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்தான். பிரியாவின் கால்கள் அவனது இடுப்பின் இருபுறமும் நடுங்கின. இருவரும் அசையவில்லை. 

அறையில் அவர்களின் சீரற்ற மூச்சும், அவனது சுன்னியைச் சுற்றி அவளது சுவர்களின் மென்மையான, ஈரமான துடிப்பும் மட்டுமே ஒலித்தன. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் உடனே பேசவில்லை. அவர் வெறுமனே அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தத் தருணம் அமைய விட்டார். 
 
சங்கர் மெதுவாகத் தன்னைத் தாழ்த்தி, மார்பை அம்மாவின் கனமான முலைகளின் மேல் வைத்தான். முகம் அவளது கழுத்தின் பக்கத்தில் அழுத்தியது. 

பிரியாவின் கைகள் உடனே அவனைச் சுற்றி, இறுக்கமாகப் பிடித்தன. அவளது கைகள் அவனது முதுகையும் முடியையும் மெதுவான, தொடர்ச்சியான அசைவுகளில் வருடின. 
 
“அம்மா… நான் உனக்குள்ள இருக்கேன்…” என்று அவன் அவளது சருமத்தில் கிசுகிசுத்தான். குரல் உடைந்தது. “முழுசா உள்ளே… எல்லாத்தையும் உணர்றேன்…” 
 
“எனக்குத் தெரியும் கண்ணா…” பிரியா திரும்பக் கிசுகிசுத்தாள். அவளது சொந்தக் குரலும் கண்ணீரால் கனமாக இருந்தது. 

“என் மகன் எனக்குள்ள இருக்கான்… முழுசா… அம்மா உன்னை ரொம்ப ஆழமா உணர்றேன்…” 
 
அந்த அசையாமையில் அவர்கள் இணைந்தபடி இருந்தார்கள். சங்கரின் சுன்னி அவளுக்குள் கனமாகத் துடித்தது. ஒவ்வொரு சிறிய துடிப்பும் இருவருக்கும் புதிய உணர்ச்சி அலைகளை அனுப்பியது. 

பிரியாவின் புண்டை தடித்த நுழைவைச் சுற்றித் தொடர்ந்து துடித்து, பழக முயன்று, மகனின் முழு அளவையும் மெதுவாக ஏற்க முயன்றது. 
 
அந்தத் தருணத்தின் உணர்ச்சி எடை உடல் உணர்ச்சியை விடக் கனமாக அவர்கள் மேல் அழுத்தியது. பதினேழு வருட விதவை வாழ்க்கை, ஆண்டுக் கணக்கான ரகசிய ஏக்கம், முழு சிகிச்சைச் செயல்முறை, மற்றும் தாய்-மகன் முழு நுழைவின் திரும்பப் பெற முடியாத உண்மை — அனைத்தும் அந்த அமைதியில் ஒன்றுகூடின. 
 
சங்கரின் கண்ணீர் அவளது கழுத்தையும் தோளையும் நனைத்தது. பிரியாவின் கண்ணீர் அவனது முடியில் விழுந்தது. அவர்களின் உடல்கள் இணைந்தபடி, அசையாமல் இருந்தன. டாக்டரின் விந்துவும் அவர்களின் ஆசையும் கலந்த திரவங்கள் அவனது சுன்னியின் அடியைச் சுற்றி மெதுவாகக் கசிந்து துணியின் மேல் ஓடின. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் இறுதியாகக் குறைந்த, அமைதியான குரலில் பேசினார். 
 
“இப்படியே இருங்க. இப்போ அசையாதீங்க. உங்க உடல்கள் முழுமையான இணைப்புக்குப் பழகட்டும். நீங்க முழுசா இணைந்தபடி இருக்கிற நேரம் அதிகமாக அதிகமாக, மீதமுள்ள இறுக்கம் தளரும்.” 
 
சங்கர் அம்மாவின் கழுத்தில் முகத்தை வைத்தபடி தலையாட்டினான். இன்னும் கனமாக மூச்சு விட்டான். பிரியா அவனது முதுகை வருடிக்கொண்டே இருந்தாள். அவனை ஆழமாக வைத்திருக்க அவளது கால்கள் பலவீனமாக அவனது இடுப்பைச் சுற்றின. 
 
நீண்ட நேரம் இருவரும் மீண்டும் பேசவில்லை. அவர்கள் வெறுமனே ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். முழுவதுமாக ஒன்றிணைந்தபடி. தாங்கள் இப்போதுதான் சாதித்ததன் உண்மை அவர்களின் எலும்புகளுக்குள் படிந்தது. 

[tweeny_fory]

மெதுவான, ஆழமான தாள் தொடர்ந்தது. 

சங்கரின் தடிமனான சுன்னி அம்மாவுக்குள் நிலையாக உள்ளேயும் வெளியேயும் நகர்ந்தது. 

ஒவ்வொரு தள்ளலும் முந்தையதை விட மென்மையாக இருந்தது. அவளது உடல் மெதுவாக அவனுக்கு அடிபணிந்தது. முந்தைய கூர்மையான வலி இப்போது கனமான, வலி நிறைந்த நிரப்பாக மாறியிருந்தது. அதில் இருவருக்கும் வளர்ந்து வரும் வெப்பம் கலந்திருந்தது. 

பிரியாவின் மென்மையான முனகல்கள் சங்கரின் சீரற்ற மூச்சுடன் கலந்தன. அவர்களின் இணைப்பின் ஈரமான சப்தங்கள் அமைதியான கிளினிக் அறையை நிரப்பின. 

 
டாக்டர் ரமேஷ் நெருக்கமாக இருந்து கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். 
 
“இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இந்த வேகத்தை வைத்துக்கோ,” என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். “உணர்வு இயல்பாக உயரட்டும்.” 
 
சங்கரின் அசைவுகள் அவனது கவனமான கட்டுப்பாட்டைக் கொஞ்சம் இழக்கத் தொடங்கின. அம்மாவின் புண்டையின் இறுக்கமான, ஈரமான வெப்பம், தான் எங்கே புதைந்திருக்கிறான் என்ற அறிவு, மற்றும் மாலை முழுவதும் சேர்ந்திருந்த பதற்றம் ஆகியவை அவனை விளிம்புக்குத் தள்ளின. 

அவனது தள்ளல்கள் சற்று ஆழமாகவும் அவசரமாகவும் ஆயின. ஆனாலும் அவன் அவற்றை அளவோடு வைக்க முயன்றான். 
 
பிரியா அவனில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை உணர்ந்தாள். அவளது கால்களை அவனது இடுப்பைச் சுற்றி இன்னும் உறுதியாகச் சுற்றி, ஒவ்வொரு தள்ளலையும் ஏற்றுக்கொண்டு அவனை நெருக்கமாக இழுத்தாள். 

அவளது கைகள் நிறுத்தாமல் அவனது முதுகையும் முடியையும் வருடின. 
 
“பரவாயில்ல கண்ணா…” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள். “அம்மா இருக்கேன்… வரட்டும்…” 
 
சங்கரின் மூச்சு கரகரப்பாக மாறியது. கைகள் நடுங்கின. சுன்னியின் அடியில் அழுத்தம் தாங்க முடியாததாக ஆனது. 
 
“அம்மா… என்னால பிடிக்க முடியல… நான்…” 
 
“எனக்குள்ள வா,” என்று பிரியா சொன்னாள். குரல் மென்மையாக இருந்தாலும் தெளிவாக இருந்தது. “அம்மாவுக்குக் கொடு…” 
 
அவனது உடல் பூட்டியது. நீண்ட, உடைந்த கூச்சல் தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது. உச்சம் அவனை உடைத்தது. 

அவனது சுன்னி அவளுக்குள் கடுமையாகவும் ஆழமாகவும் துடித்தது. தடித்த, வலுவான விந்து ஜெட்கள் நேராக அவளது கருப்பைக்குள் பம்ப் ஆயின. 

டாக்டரின் முந்தைய விந்துடன் கலந்தன. வெளியேற்றத்தின் அலைகளின் வழியாக அவன் பலவீனமாகத் தள்ளினான். 

ஒவ்வொரு ஸ்பர்ட்டிலும் தன்னை வேரளவுக்குப் புதைத்தான். கடைசி துளி வெளியேறும் வரை. 
 
அவனது உச்சத்தின் தீவிரம் பிரியாவிடமிருந்தும் வலுவான பதிலை இழுத்தது. 

அவளது சுவர்கள் ரிதமான அலைகளாக அவனை இறுக்கமாக இறுக்கின. ஆழமான, நடுங்கும் உச்சம் அவளை உருவியது — மாலை முன்னர் அனுபவித்தவை போல் கூர்மையாக இல்லை, ஆனால் கனமாகவும் உணர்ச்சி நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. 

அவனது உடலுக்குக் கீழே தன் உடல் நடுங்க, அவள் அவனை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள். 
 
சங்கர் அவளது மார்பின் மேல் சரிந்தான். இன்னும் அவளுக்குள் புதைந்தபடி, நடுங்கி, கனமாக மூச்சு விட்டான். 

பிரியாவின் கைகள் உடனே அவனைச் சுற்றின. இருவரும் உச்சத்திலிருந்து இறங்கும்போது அவளது முடியையும் முதுகையும் வருடினாள். அவளது கண்களின் மூலைகளில் இருந்து கண்ணீர் அவனது முடியில் வழிந்தது. 

சங்கரின் சொந்தக் கண்ணீர் அவளது முலையின் சருமத்தை நனைத்தது. 
 
அவர்கள் நீண்ட நேரம் இணைந்தபடி இருந்தார்கள். இருவராலும் அசைய முடியவில்லை. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அவர்களுக்குப் பல அமைதியான நிமிடங்களைக் கொடுத்தார். 

பிறகு நெருங்கி, அமைதியான குரலில் பேசினார். 
 
“மெதுவா வெளியே இழு.” 
 
சங்கர் கவனமாக வெளியே இழுத்தான். அவனது சுன்னி ஈரமான சப்தத்துடன் அவளை விட்டு வெளியேறியது. 

அவனது விந்துவும் டாக்டரின் விந்துவும் கலந்த தடித்த கலவை தொடர்ந்து வழிந்து, சூத்தின் பிளவு வழியாக ஏற்கனவே கறைபட்ட துணியின் மேல் ஓடியது. 

அவன் குதிகால்களின் மேல் அமர்ந்தான். இன்னும் நடுங்கினான். 
 
ரமேஷ் தொழில்முறை கவனத்துடன் இருவரையும் பரிசோதித்தார். 

சங்கரின் சுன்னியை வெதுவெதுப்பான துணியால் சுத்தம் செய்தார். 

முந்தைய சிறிய ரத்தப்போக்கு முழுவதுமாக நின்றுவிட்டதையும், முன்தோல் இப்போது எளிதாகப் பின்வாங்கியபடி இருப்பதையும் கவனித்தார். 

பிறகு பிரியாவின் வீங்கிய வாயிலை மென்மையாகச் சுத்தம் செய்து, மெல்லிய அடுக்கு ஆற்றும் எண்ணெயைத் தடவினார். 
 
“முதல் முழுமையான ஒன்றிணைவு முடிஞ்சுடுச்சு,” என்று அவர் சொன்னார். 

“சிறிய கிழிசல் இருந்தது. இந்தச் சூழலில் அது எதிர்பார்க்கக்கூடியது. நீங்க ரெண்டு பேரும் நல்லா கையாண்டீங்க. 

அடுத்தடுத்த அமர்வுகளில் வலி குறையும். 

இனிமேல் வழக்கமான மெதுவான நுழைவு முன்னேற்றத்தை வலுப்படுத்தும்.” 
 
அவர் பிரியாவைச் சுத்தமான துணியால் மூடி, சங்கரை மேசைக்கு அருகில் அமர உதவினார். 

சிறிது நேரம் மூவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள். செக்ஸின் கனமான வாசனை இன்னும் அறையை நிரப்பியிருந்தது. வெளியே இரவு தொடர்ந்தது. கிளினிக்குக்குள் நடந்ததைப் பொருட்படுத்தாமல். 
 
பிரியா துணிக்கு அடியில் மகனின் கையைத் தேடினாள். சங்கர் அதை இறுக்கமாகப் பிடித்தான். அவர்களின் விரல்கள் பின்னிக் கொண்டிருந்தன. 
 
“அம்மா…” என்று அவன் கிசுகிசுத்தான். 
 
“இருக்கேன் கண்ணா,” என்று அவள் மென்மையாகப் பதிலளித்தாள். 

“அம்மா இருக்கேன்.” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அவர்களை இன்னும் ஒரு கணம் பார்த்தார். அவர்களைப் பார்த்து அமைதியாகச் சொன்னார். 

“இது ஆரம்பம் தான். இன்னும் பல முறை முயற்சிக்க வேண்டும்.  ஓய்வு எடு. பிறகு மீண்டும் தொடர்வோம்.”

[tweeny_fory]

சங்கர் சோர்வாகப் படுத்திருந்தான். 

அவன் சுன்னி மென்மையாக, சிவந்தும், வீங்கியும் இருந்தது. 

தலை இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு வெளிப்பட்டிருந்தது. 

பிரியா அவன் தலையைத் தன் மார்பில் அணைத்துக்கொண்டிருந்தாள். 

அவளது விரல்கள் அவன் முடியை வருடின. இருவரும் இன்னும் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

டாக்டர் ரமேஷ் ஒரு கண்ணாடி தண்ணீர் கொடுத்து, இருவரையும் குடிக்கச் சொன்னார். பிறகு அமைதியாகப் பேசினார்.

டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரின் மென்மையான சுன்னியைக் கவனமாகப் பரிசோதித்தார். 

“சிறப்பு. சருமம்  பின்வாங்கியிருக்கிறது. 

தலை முழுமையாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது. 

பெரிய முன்னேற்றம்.” 
 
பிரியா கண்ணீருக்குள் புன்னகைத்தாள். தன் மகனுக்காக மகிழ்ந்தாள். “என் முயற்சிகள்… சரியா இருந்தச்சு…” 
 
டாக்டர் பிரியாவை சங்கரின் உணர்ச்சி மிகுந்த சுன்னியை ரிலாக்ஸ் செய்யச் சொன்னார். 

அவள் முழங்கால் ஊன்றி, தன் கனமான முலைகளையும் வெதுவெதுப்பான வாயையும் மென்மையாகப் பயன்படுத்தினாள். தாய்மை அன்புடன் உறிஞ்சி, நக்கினாள். சங்கர் வலியும் இன்பமும் கலந்த முனகலை வெளியிட்டான். இப்போது அதிக உணர்ச்சி மிகுந்த தலை பதிலளித்தது. 
 
பிரியா இன்னும் வெள்ளைத் துணியின் மேல் முழங்கால்களில் இருந்தாள். கனமாக மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். முகம் வியர்வை மற்றும் மகன் உறிஞ்சிய எச்சில் கலந்து பளபளப்பாக, சிவந்திருந்தது. 

டாக்டர் ரமேஷின் தடித்த விந்து அவளது நன்கு புணரப்பட்ட புண்டையிலிருந்து மெதுவாகக் கசிந்து, உள் தொடைகளில் வழிந்தது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அவளுக்குப் பின்னால் நிலைநிறுத்தினார். “இது இறுதி தயாரிப்பு பிரியா. டாக்கி ஸ்டைல் உன்னை உன் மகனுக்காக ஆழமாகத் திறக்கும்.” 
 
அவர் அவளது பரந்த இடுப்பைப் பிடித்து, தன் நீளமான சுன்னியை ஒரே மென்மையான தள்ளலில் மீண்டும் உள்ளே தள்ளினார். 

பிரியா கத்தினாள். முதுகு வளைந்தது. 

“ஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்! டாக்டர்… 

இன்னும் ஒரு தடவை… 

என் புண்டை ஃபுல்-ஆ… பெருசா இருக்கு…” 
 
டாக்டர் நிலையான, ஆழமான ஸ்ட்ரோக்குகளுடன் அவளைப் புணர்ந்தார் 

— ப்ளாப்… ப்ளாப்… ப்ளாப்… — 

அவனது இடுப்பு அவளது மென்மையான, வட்டமான சூத்தில் அடித்தது. 

பிரியாவின் கனமான முலைகள் கீழே வன்மையாக அசைந்தன. 

அவள் தொடர்ந்து சங்கரின் சுன்னியை உறிஞ்சியபடி. 

டாக்டர் முன்னால் நீட்டி அவளது முலைக்காம்புகளைப் பலமாகக் கிள்ளியபடி வேகமாகத் தள்ளினார். 
 
“உன் அம்மாவின் புண்டை எப்படித் தளர்கிறது பார் சங்கர்?” என்று டாக்டர் கனமான மூச்சுடன் சொன்னார். 

“அவள் இப்போ என்னை நன்றாக ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.” 
 
பிரியா தன் மகனின் தடிமனான தண்டைச் சுற்றி உரக்க முனகினாள். 

“ம்ம்ம்ஹ்… டாக்டர்… என் புண்டை… உங்க சுன்னிக்கு பழகுது… ஆஹ்ஹ்…” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் பல நிமிடங்கள் அவளைப் புணர்ந்தார். வேகத்தைக் கட்டினார். இறுதியில் ஆழமாகப் புதைத்து மீண்டும் வந்தார். 

புதிய சூடான சுமைகளை அவளது ஏற்கனவே நிறைந்த கருப்பைக்குள் பம்ப் செய்தார். 

அவர் வெளியே இழுத்தபோது, பெரிய அளவு வெள்ளை விந்து பிரியாவின் நீட்டப்பட்ட வாயிலிருந்து வழிந்து, தொடைகளில் ஓடியது. 
 
அவர் அவளது சூத்தைத் தட்டினார். 

“இப்போ சங்கர்… உன் அம்மா சரியாகத் தயாராகிவிட்டாள். அவளை எடு. முழுமையாக உன்னுடையதாக்கு.” 
 
சங்கரின் இதயம் காட்டுத்தனமாக அடித்தது. 

அவர் அதே டாக்கி நிலையில் தன் அம்மாவுக்குப் பின்னால் நகர்ந்தான். 

பிரியா தோளின் மேல் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். கண்களில் அன்பு, பயம், மற்றும் சரணடைதல் நிறைந்திருந்தன. 
 
“சங்கர் டா… ஸ்லோவா டா… அம்மா உனக்கு ரெடி… ஆனா உன் சுன்னி பெருசா இருக்கு… கேர்ஃபுல்லா டா…” என்று அவள் நடுங்கும் குரலில் கிசுகிசுத்தாள். 
 
சங்கர் அவளது பரந்த, மென்மையான இடுப்பைப் பிடித்தான். அவன் தடிமனான, வளைந்த சுன்னியின் தலை — முந்தைய போராட்டங்களுக்குப் பிறகு இப்போது அதிகமாக வெளிப்பட்டிருந்தது — 

அவளது விந்து நனைந்த வாயில் அழுத்தியது. 

டாக்டரின் விந்து கலவை சரியான லூப்ரிகண்டாகச் செயல்பட்டது. 
 
அவன் முன்னால் தள்ளினான். இந்த முறை தலை எளிதாக உள்ளே சறுக்கியது. 

பிரியா நீண்ட, உடைந்த முனகலை வெளியிட்டாள். “ஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்… சங்கர்… உன் சுன்னி ஹெட்… என் புண்டை ஃபுல்-ஆ… பெருசா… ஸ்ட்ரெட்ச் ஆகுது டா…” 
 
சங்கர் உரக்க முனகினான். நம்பமுடியாத இறுக்கமும் வெப்பமும் அவன் உணர்ச்சி மிகுந்த தலையைச் சூழ்ந்ததை உணர்ந்தான். 

“அம்மா… ரொம்ப டைட்… வார்ம்… உன் புண்டை என் சுன்னியை ஃபுல்-ஆ பிசைஞ்சுது… ஆஹ்ஹ்…” 
 
அங்குல அங்குலமாக, அவன் ஆழமாகத் தள்ளினான். பிரியாவின் சுவர்கள் அவன் தடித்த சுற்றளவைச் சுற்றி நீண்டன. 

அவள் அசௌகரியமும் தாங்க முடியாத நிரப்பும் கலந்த கூச்சலிட்டாள். 

“சங்கர்… இன்னும் உள்ளே… ஃபுல்-ஆ வருது… என் புண்டை ஃபுல்-ஆ உன் சுன்னி… என் பையன் என் உள்ளே இருக்கான்… ஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்!” 
 
சங்கர் தள்ளிக்கொண்டே இருந்தான். இறுதியில் அவன் இடுப்பு அவளது மென்மையான சூத்துச் சதைகளில் அழுத்தியது. அவன் முதல் முறையாகத் தன் சொந்த அம்மாவுக்குள் முழுமையாகப் புதைந்தான். இருவரும் நீண்ட நேரம் அசையாமல் இருந்தார்கள். கனமாக மூச்சு விட்டு, தீவிரமான இணைப்பை ரசித்தார்கள். 
 
**சங்கரின் எண்ணங்கள்:**   

*என் சுன்னி ஃபுல்-ஆ என் அம்மா புண்டை உள்ளே… ரொம்ப டைட்… வெளுத்த… வார்ம்… என் அம்மா எனக்கு எல்லாம் கொடுத்திருக்கா… நான் அவளை ஃபுல்-ஆ பொசெஸ் பண்றேன்… ரொம்ப நல்லா இருக்கு…* 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**   
*என் பையன் சுன்னி ஃபுல்-ஆ என் புண்டை உள்ளே… 17 வருஷம் கழிச்சு என் பாடி ஒரு ஆண் சுன்னியை ஏத்துக்கோது… ஆனா இது என் உயிர்… என் ராகம்… வலிக்குது ஆனா என் மனசு ஃபுல்-ஆ சந்தோஷம்… என் பையன் என் உள்ளே இருக்கான்… நான் என் பையனுக்கு என்ன வேணும்னாலும் கொடுப்பேன்…* 
 
சங்கர் மெதுவாக நகரத் தொடங்கினான் — முதலில் மென்மையான, ஆழமற்ற தள்ளல்கள். ஈரமான ஸ்க்லிக்… ப்ளாப்… ப்ளாப் ஒலிகள் உரத்ததாகவும், அசிங்கமாகவும் இருந்தன. அவன் சுன்னி தன் அம்மாவின் விந்து நிறைந்த புண்டைக்குள் உள்ளே வெளியே சென்றது. பிரியா அவனை எதிர்த்துத் தள்ளி, தொடர்ந்து முனகினாள். 
 
“ஸ்லோவா டா… ஆனா நல்லா இருக்கு… என் பையன் என் புண்டை ஃபுல்-ஆ ஊம்புறான்… ஆஹ்ஹ்… ஃபாஸ்டர் டா… உன் அம்மா உனக்கு ரெடி டா…” 
 
சங்கர் படிப்படியாக வேகத்தை அதிகரித்தான். அவன் இடுப்பு அவளது சூத்தில் கடுமையாக அடித்தது. முன்னால் நீட்டி அசைந்த முலைகளைப் பிடித்து, பிழிந்தபடி ஆழமாகத் தள்ளினான். பிரியாவின் முனகல்கள் உரத்த இன்பக் கூச்சல்களாக மாறின. 
 
“அம்மா… உன் புண்டை ரொம்ப நல்லா இருக்கு… என் சுன்னி ஃபுல்-ஆ உள்ளே போகுது… ஆஹ்ஹ்… நான் உனக்கு எல்லாம் கொடுக்கிறேன் டா…” சங்கர் முனகினான். தீவிரத்தைக் கட்டியபடி அவளை அடித்தான். 
 
பிரியாவின் உடல் ஒவ்வொரு தள்ளலிலும் அதிர்ந்தது. “சங்கர்… என் புண்டை உன் சுன்னிக்கு மட்டும்… ஆஹ்ஹ்ஹ்… வருது டா… என் பையன் என்னை ஊம்புறான்… ரொம்ப நல்லா இருக்கு… ஃபாஸ்டர் டா… ஃபுல்-ஆ ஊம்பு என்னை!” 
 
டாக்டர் அங்கீகரிப்புடன் பார்த்தார். எப்போதாவது அறிவுரைகள் கொடுத்தார்: “ஆழமா சங்கர். அவள் உன்னை முழுசா உணரட்டும். பிரியா, அவனை எதிர்த்துத் தள்ளு.” 
 
அவர்களின் தாளம் வெறித்தனமாக ஆனது. ஈரமான அடிக்கும் ஒலிகள், அவர்களின் உரத்த முனகல்கள் மற்றும் கனமான மூச்சுடன் கலந்து முழு கிளினிக்கையும் நிரப்பின. பிரியாவின் புண்டை தன் மகனின் சுன்னியைச் சுற்றி இறுக்கமாகச் சுருங்கியது. மற்றொரு வலுவான உச்சம் அவளைக் கிழித்தது. 
 
“சங்கர்… வருது… ஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்! என் பையன்… என் உள்ளே… ஆஹ்ஹ்!” 
 
அவளது உச்சத்தின் சுருக்கங்கள் சங்கரை விளிம்புக்குத் தள்ளின. உரத்த முனகலுடன், அவன் முடிந்தவரை ஆழமாகப் புதைத்து வலுவாக வந்தான். தடித்த, சூடான ஜெட்கள் அவன் இளம் விந்து தன் அம்மாவின் கருப்பைக்குள் ஆழமாக வெடித்தன. டாக்டரின் முந்தைய சுமைகளுடன் கலந்தன. 
 
“அம்மா… நானும்… ஃபுல்-ஆ உன் உள்ளே… ஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்!” 
 
அவர்கள் நீண்ட நேரம் இணைந்தபடி இருந்தார்கள் — சங்கர் டாக்கி நிலையில் தன் அம்மா மேல் படுத்திருந்தான். அவன் சுன்னி இன்னும் ஆழமாக உள்ளே புதைந்திருந்தது. இருவரும் மூச்சு வாங்கி, நடுங்கினார்கள். விந்து அவன் தண்டைச் சுற்றிக் கசிந்து, துணியின் மேல் சொட்டின. 
 
பிரியா தலையைத் திருப்பி அவன் உதடுகளில் மென்மையாக முத்தமிட்டாள். “என் பையன்… நீ என் உள்ளே… ரொம்ப சந்தோஷம் டா… அம்மா உனக்கு எல்லாம் கொடுத்தேன்…” 
 
சங்கர் பின்னால் இருந்து அவளை இறுக்கமாக அணைத்தான். இன்னும் இணைந்தபடி. “அம்மா… நான் உனக்கு மட்டும். ஃபார்எவர்.” 

[Chennaipaiyan1979]

Arumaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

[RamKan]

அருமை நண்பா! ஒரு புணர்ச்சி காட்சியை அருமையாக ஆழ்ந்து அனுபவித்து எழுதி, எங்களுக்கு ஒரு சிறந்த virtual experience கொடுத்துள்ளீர்கள்.
வாழ்த்துக்கள். தொடுதலில் தொடங்கி படிப்படியாக கூடலில் கலந்திருக்கிறது, அம்மா-மகன் உறவு.

[Chennaipaiyan1979]

Superbbb
Arumaiya Irukku

[Dick123]

அருமை..

[hornyfromchennai]

What a super update nanba , supera irunthichu ,can't wait for more

[tweeny_fory]

Arumaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Superbbb
Arumaiya Irukku

அருமை..

What a super update nanba , supera irunthichu ,can't wait for more

Thanks frens for the comments! ❤️

வாசகர்கள் எல்லாரும் கதையை இவ்வளோ என்ஜாய் பண்ணி படிச்சீங்கன்னு கேட்கும்போது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு..

இதே மாதிரி தொடர்ந்து உங்களோட thoughts-அ ஷேர் பண்ணுங்க, அடுத்த சாப்டர் சீக்கிரமே வருது!

[tweeny_fory]

next chapter in progress friends..

[tweeny_fory]

மன்னிக்கவும் நண்பர்களே, இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு கதையைப் பதிவேற்ற முயன்றேன், ஆனால் தளத்தில் ஏற்பட்ட சில தொழில்நுட்பக் கோளாறு காரணமாக என்னால் முடிக்க முடியவில்லை..

புதிய அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்த வாசகர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த வருத்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

[tweeny_fory]

need help, i am fetting FORBIDDEN 403 nginx error pls help
unable to add my story.. is there any problem?

[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 28 – வலிக்கும் ஏற்புக்கும் இடையில்

கிளினிக் அமைதியாக இருந்தது.

உடலுறவின் கனமான வாசனை இன்னும் காற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் முந்தைய மணி நேரத்தின் அவசரமான தீவிரம் மறைந்துவிட்டது. மூலையில் ஒரு சிறிய இரவு விளக்கு மட்டும் எரிந்து, பரிசோதனை மேஜையின் மீது மென்மையான நிழல்களை வீசியது. பிரியா சுத்தமான வெள்ளைச் சீட்டின் கீழ் முதுகுப்படுத்தியபடி படுத்திருந்தாள்.

அவளது உடல் வலியுடனும் கனமாகவும் இருந்தது. சங்கர் அவளுக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். இன்னும் நிர்வாணமாக. அவனது தோள்கள் தொங்கியிருந்தன. டாக்டர் ரமேஷ் மடுப்பருகில் நின்று மெதுவாகக் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தார். அவர்களுக்கு இடம் கொடுத்தபடி.

நீண்ட நேரம் யாரும் பேசவில்லை.

பிரியா கூரையைப் பார்த்தபடி இருந்தாள். அவளது இடுப்பைச் சற்று நகர்த்தினாலும் கீழ்ப்பகுதியில் மந்தமான வலி ஊடுருவியது. அவளது மகனின் தடிமனான சுன்னி அவளுக்குள் நுழைந்த நினைவு இன்னும் தெளிவாக இருந்தது — எரியும் துடி துடிக்கும் சுன்னி, முழுமையாக உள்ளே புதைந்த தருணம், அவன் அவளது மார்பில் முகம் புதைத்து நடுங்கி அழுதபடி ஆழத்தில் வெளியேற்றிய விதம். இன்னும் அவளிடமிருந்து வெதுவெதுப்பான ஈரம் மெதுவாக வழிவதை உணர முடிந்தது.

பிரியாவின் எண்ணங்கள்:

நான் என் சொந்த மகனை உள்ளே ஏற்றுக்கொண்டேன். முழுவதுமாக. ஆழமாக. அவன் என் கருப்பைக்குள் விந்துவிட்டபோது அவனை அணைத்துக்கொண்டேன். பதினேழு வருட வெறுமைக்குப் பிறகு… இப்படித்தான் முடிகிறது.

இது அவனது சிகிச்சைக்காக மட்டும்தான் என்று நான் சொல்லிக்கொண்டேன். ஆனால் அவன் உள்ளே இருந்தபோது, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களால் என்னைப் பார்த்தபோது… வேறு ஏதோ இருந்தது. அதற்குப் பெயர் சொல்ல முடியவில்லை. சொல்லவும் பயமாக இருக்கிறது.

சங்கரின் குரல் அமைதியை உடைத்தது. குறைந்த, கரகரப்பான குரல்.

“அம்மா… இன்னும் ரொம்ப வலிக்குதா?”

பிரியா அவனை நோக்கித் திரும்பினாள். அவனது முகம் வெளிறி, கண்கள் சிவந்து, குற்ற உணர்ச்சியும் வேறு ஏதோ மென்மையான உணர்வும் கலந்திருந்தது.

“வலிக்குது,” என்று அவள் அமைதியாக ஒப்புக்கொண்டாள். “ஆனா தாங்கிக்கொள்ள முடிகிறது. வா இங்கே.”

அவள் சற்று நகர்ந்து கைகளை விரித்தாள். சங்கர் ஒரு நொடி தயங்கினான். பிறகு மேஜையின் ஓரத்திற்கு வந்தான். குனிந்தான். பிரியா அவனைத் தன் அணைப்பில் இழுத்தாள்.

அவனது நிர்வாண மார்பு அவளது மார்பகங்களை மூடிய சீட்டின் மீது அழுத்தியது. அவள் அவனை இறுக்கமாக அணைத்தாள். ஒரு கை அவனது முடியை வருடியபடி — சிறுவனாக இருந்தபோது செய்ததுபோல.

அவர்கள் நீண்ட நேரம் அப்படியே இருந்தார்கள்.

[tweeny_fory]

டாக்டர் ரமேஷ் கைகளைத் துடைத்துக்கொண்டு அவர்களை நெருங்கினார். அவருடைய குரல் அமைதியாக, கிட்டத்தட்ட மென்மையாக இருந்தது.

“உடல் ரீதியான பகுதிதான் சிகிச்சையின் பாதி மட்டுமே,” என்றார் அவர். “உடல் செய்ததை மனமும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இப்போது உங்கள் இருவரும் கனமான உணர்ச்சிகளைச் சுமக்கிறீர்கள். அது இயல்பானது.”

அவர் ஒரு நாற்காலியை நெருக்கமாக இழுத்து அமர்ந்தார்.

“பிரியா, உனக்குக் குற்ற உணர்ச்சி இருக்கிறது. மீண்டும் கடக்க முடியாத ஒரு கோட்டைத் தாண்டிவிட்டதாக நினைக்கிறாய்.

சங்கர், உனக்கு வெட்கமும் புதிய விதமான பசியும் கலந்துள்ளது. இரண்டு உணர்வுகளும் உண்மை. இரண்டும் ஒரே இரவில் மறையாது. ஆனால் அவற்றை அதிகமாக எதிர்த்தால் சிகிச்சை பாதிக்கப்படும்.”

பிரியாவின் விரல்கள் மகனின் முடியில் இறுகின. அவள் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

சங்கர் பதிலளித்தான். அவனது முகம் இன்னும் அவள் மார்பில் புதைந்திருந்தது.

“நான் அம்மாவை காயப்படுத்திட்டேன… அப்படியும் உள்ளேயே இருக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன்.”

“அது நேர்மை,” என்றார் ரமேஷ். “இப்போது நேர்மை அவசியம். தாய்-மகன் என்ற பழைய உறவு ஏற்கனவே மாறிவிட்டது. அதை மறைத்துக்காட்ட முயல்வது மேலும் வலியைத்தான் உருவாக்கும்.”

அவர் பிரியாவைப் பார்த்தார்.

“இன்று இரவு நீ உன் உடலால் அவனைக் காப்பாற்றினாய். தொடர்ந்தும் அப்படிச் செய்வாய். ஆனால் உன் உடல் உணர்ந்ததை உனக்கும் உணர அனுமதிக்க வேண்டும். வலியோடு கலந்த இன்பம் உன் தாய்மையைக் காட்டிக்கொடுப்பதல்ல. அது நடந்ததன் உண்மை மட்டுமே.”

பிரியா கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ஒரு கண்ணீர் அவளது கோயிலிலிருந்து வழிந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் கிசுகிசுத்தாள், “இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் எப்படிச் சுமப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை… ஒரு தாயின் அன்பையும்… இதையும்.”

“கற்றுக்கொள்வாய்,” என்றார் ரமேஷ் எளிமையாக. “சேர்ந்து.”

அவர் எழுந்து விளக்கை மேலும் மங்கலாக்கினார்.

“சிறிது நேரம் ஓய்வெடுங்கள். இன்று இரவு மேலும் ஒக்க வேண்டாம். நெருக்கம் மட்டும்.

ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொள்ளுங்கள். பேச வேண்டுமானால் பேசுங்கள். அல்லது அமைதியாக இருங்கள்.”

கதவு அவருக்குப் பின்னால் மூடியதும் அமைதி திரும்பியது — கனமாக, ஆனால் இனி கூர்மையாக இல்லை.

சங்கர் மெதுவாகப் போர்வையில் அம்மாவுக்கு அருகில் படுத்துக்கொண்டான். பிரியா இடம் கொடுத்தாள். அவன் பக்கவாட்டில் அவளை நோக்கிப் படுத்தான். அவளும் அவனை நோக்கித் திரும்பினாள். அவர்களின் நெற்றிகள் தொட்டன. நீண்ட நேரம் அவர்கள் ஒரே காற்றைச் சுவாசித்தார்கள்.

மெதுவாக சங்கரின் கை சீட்டுக்குள் சென்று அவளது இடுப்பில் ஓய்ந்தது. பிரியா அவனைத் தடுக்கவில்லை. அவனது விரல்கள் அவளது சருமத்தில் சிறிய, தயக்கமான வட்டங்களை வரைந்தன. பல நிமிடங்கள் கழித்து அவன் முன்னால் குனிந்து அவளது நெற்றியில், பிறகு கன்னத்தில், பிறகு வாயின் ஓரத்தில் முத்தமிட்டான்.

பிரியாவின் மூச்சு தடைப்பட்டது. அவளும் அவனை முத்தமிட்டாள் — மென்மையாக, நீண்டதாக, அவசரமின்றி.

அவர்களின் முத்தங்கள் மென்மையாகவே இருந்தன. மேலும் எதற்கும் அவசரமில்லை. சங்கரின் கை மேலேறி சீட்டின் மேலேயே அவளது கனமான மார்பகங்களில் ஒன்றைப் பிடித்தது. பிரியா அவனது கையைத் தன் கையால் மூடி, அங்கேயே பிடித்தாள். அவன் துணிக்குள் விரல்களை நுழைத்து அவளது வெறும் சருமத்தைத் தொட்டபோது, அவள் அமைதியான மூச்சை வெளியிட்டாள். ஆனால் விலகவில்லை.

அவன் மெதுவாகத் தடவினான். அவளது கனத்தையும் மென்மையையும் கற்றுக்கொண்டபடி. அவனது கட்டைவிரல் முலையின் நுனியை வருடியது. அது அவனது தொடுதலில் இறுகியது. பிரியாவின் கண்கள் மூடியே இருந்தன. ஒரு மெல்லிய ஒலி அவளது தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

சங்கரின் கை இறுதியில் கீழே இறங்கி, வயிற்றின் வழியாகச் சென்று, வலியுடன் இருக்கும் அவளது புண்டைக்குச் சற்று மேலே ஓய்ந்தது. அவன் தயங்கினான்.

“நான்… தொடலாமா?” என்று கிசுகிசுத்தான்.

பிரியா பல வினாடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு சிறிய தலையசைப்பு கொடுத்தாள்.

அவனது விரல்கள் கவனமாக அவளது தொடைகளுக்கு இடையில் நழுவின. அவள் இன்னும் ஈரமாக இருந்தாள் — எண்ணெய், டாக்டரின் விந்து, மற்றும் அவளது சொந்த ஈரம் கலந்த கலவை. அவன் மென்மையாக வீங்கிய இதழ்களைப் பிரித்தபோது அவள் சுருங்கினாள். ஆனால் அவனைத் தடுக்கவில்லை. அவன் வெளிப்புற மடிப்புகளை மிகுந்த கவனத்துடன் தடவினான். ஆழமான அழுத்தத்தைத் தவிர்த்தபடி. அவனது விரலின் நுனி அவளது கிளிட்டை வருடியபோது, அவளது இடுப்பு சிறிய, தன்னிச்சையான அசைவைக் கொடுத்தது.

அவன் நீண்ட நேரம் அந்த மெதுவான, லேசான தொடுதலைத் தொடர்ந்தான். நுழைவு இல்லை. முதல் முறையாக அவனை முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொண்ட உடலை மென்மையாக ஆராய்வது மட்டும். பிரியாவின் மூச்சு சமநிலையை இழந்தது. அவ்வப்போது மெல்லிய ஒலிகள் அவளது உதடுகளில் இருந்து வெளிப்பட்டன. அவளது கை அவனது தோளில் இருந்தது. அவனை நெருக்கமாக இழுக்கவுமில்லை, தள்ளவுமில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் கிசுகிசுத்தாள், “இன்று இரவுக்கு இவ்வளவு போதும், கண்ணா…”

சங்கர் உடனே நிறுத்தினான். கையை விலக்கிக்கொண்டு மீண்டும் அவளை அணைத்தான். பிரியா அவனது மார்பில் நெற்றியைச் சாய்த்தாள்.

அவர்கள் மங்கலான ஒளியில் அப்படியே இருந்தார்கள் — தாயும் மகனும், நிர்வாணமாகவும் சோர்வாகவும், ஒருவர் மற்றவரின் அணைப்பில். குற்ற உணர்ச்சி இன்னும் இருந்தது. அன்பு இன்னும் இருந்தது. புதிய, சிக்கலான பசியும் இருந்தது. எதுவும் மற்றதை ரத்து செய்யவில்லை.