Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

Indha vicky appana kanom nu hospital ku vandhan. Ippo appana pathi kavala padama Nandhini kitta nalla per eduthu avala okkurathuku rathnam kitta pasama nadichikittu irukkan. Avaloda Amma kaariyum purusan kanama ponatha pathi entha kavalayum illama pesuthu. Rathnam amma enga nu oru vartha kooda kekkala. Ivaloda appa amma kitta kulanthaya vittutu vandhatha sonna. Avunga atha road la vittutu vandhutangala. Rathnamo Nandhiniyo kulanthaya parkanumnu yosikkave matangala. Adhu enna anaidhai pillaya.

குழந்தை அப்டேட் சேர்த்து தான் எழுதினேன். அது டெலீட் ஆகி விட்டது என்று நினைக்கிறேன். நந்தினி பெற்றோர் கிட்ட தான் குழந்தை உள்ளது.

[moledcock]

Nice one

[vishuvanathan]

Very good update

[Sivamurugan 85]

வீட்டுக்குத் திரும்பிய நாள்

காலையில் வீட்டில் எல்லோரும் கொஞ்சம் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். மருத்துவமனையில் பல நாட்கள் இருந்த ரத்னம் இப்போது ஓரளவு குணமாகி வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். இன்னும் அவனால் பழைய மாதிரி எல்லா வேலைகளையும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனாலும் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. முகத்திலும் பழைய சோர்வு கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

அன்று காலையில் ஹரிணி ரத்னாவைப் பார்க்க வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். விக்கியும் கல்லூரிக்குப் போகும் முன்பு ரத்னாவைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்ல வந்திருந்தான்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இப்போ உங்க உடம்பு முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கு. ஆனா அதுக்காக எல்லா வேலையையும் நீங்களே செய்யணும்னு நினைக்காதீங்க. கொஞ்சம் நடக்கலாம், வீட்டுக்குள்ள சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்யலாம். உடம்பு சோர்வா இருந்தா உடனே ஓய்வெடுக்கணும். மருந்து சரியான நேரத்துக்கு எடுத்துக்கணும். நான் சொன்ன பயிற்சிகளையும் தொடர்ந்து செய்யணும். இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்ல முன்னேற்றம் தெரியும்.”

ரத்னம்: “சரி ஹரிணி. இவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையிலேயே இருந்துட்டு இப்போ வீட்டுக்கு வந்தது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நந்தினியும் என்னை விட்டுப் பிரியாம பார்த்துக்கிட்டா. விக்கி தினமும் வந்து எனக்கு உதவி செஞ்சான். நீங்களும் அடிக்கடி வந்து என்னைப் பார்த்தீங்க. இதையெல்லாம் நான் மறக்கவே மாட்டேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க முடியுது. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல பழைய மாதிரி ஆகிடுவேன்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இப்படிச் சந்தோஷமா இருக்கிறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு. நீங்க சீக்கிரம் நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம். நீங்க நடக்கும்போது ஏதாவது கஷ்டமா இருந்தா உடனே சொல்லுங்க. என்னால முடிஞ்ச உதவியை நான் செய்வேன். என்னை உங்க தம்பி மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க. உங்களுக்கு உதவி செய்ய நான் எப்பவும் இருப்பேன்.”

ரத்னம் விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்கு உண்மையிலேயே தம்பி மாதிரிதான் இருக்கிறே. எனக்கு உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல நீ தினமும் வந்து பார்த்துக்கிட்டது சாதாரண விஷயம் கிடையாது. உனக்கும் படிப்பு இருக்கு, உன் வீட்டுல பொறுப்பு இருக்கு. இருந்தாலும் எனக்காக நேரம் ஒதுக்குறே. இதெல்லாம் நான் மறக்க மாட்டேன். நீ நல்லா படிச்சு நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னைப் பார்த்து நான் சந்தோஷப்படணும்.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாம். நீங்க நல்லா இருக்கணும். அண்ணி நிம்மதியா இருக்கணும். அதுதான் எனக்குப் போதும். நான் கல்லூரியையும் கவனிச்சுக்குவேன். அதே நேரத்துல உங்களையும் வந்து பார்த்துக்குவேன். உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா எனக்குச் சொல்லுங்க.”

அப்போது நந்தினி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் பேசிக்கொண்டிருந்த இருவரையும் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ தினமும் இப்படியே ஓடிக்கிட்டு இருக்கே. காலையில கல்லூரி, மாலையில இங்கேன்னு உனக்கு ரொம்ப வேலைதான். உன்னுடைய படிப்பும் முக்கியம். அதையும் மறந்துடாதே. ரத்னம் இப்போ கொஞ்சம் நல்லா இருக்காரு. நாங்க பார்த்துக்கிறோம். நீயும் உன் வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கணும்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்குத் தெரியும். நான் படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கிறேன். ஆனா அண்ணா எப்படி இருக்கார்னு தினமும் வந்து பார்க்கணும்னு தோணுது. அவரைப் பார்க்காம இருந்தா எனக்கே ஏதோ மாதிரி இருக்கும். நான் அவரை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டன.

அவன் முன்பு அவளிடம் அடிக்கடி பேசுவான். அவளைப் பாராட்டுவான். இப்போது அவளிடம் மரியாதையாகப் பேசினாலும், கொஞ்சம் இடைவெளி வைத்திருந்தான்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. ரத்னாவும் உன்னைத் தன்னுடைய தம்பி மாதிரிதான் நினைக்கிறார். நீயும் உன்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கோ. மாலையில் நேரம் இருந்தா வந்து போ.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நான் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு மாலையில் வரேன். அண்ணா, மருந்தை மறக்காம எடுத்துக்கோங்க.”

அவன் கிளம்பினான்.

விக்கி போன பிறகும் நந்தினி கொஞ்ச நேரம் வாசலைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

“இவன் முன்னாடி மாதிரி என்னிடம் நெருக்கமா பேசுறதில்லையே. என்னைப் பற்றி நினைக்கிறானா, இல்லையா? நான் அவனிடம் பேசணும்னு நினைக்கிற அளவுக்கு அவன் என்னிடம் பேசணும்னு நினைக்கிறானா?”

அவளுக்கே தன்னுடைய எண்ணங்கள் புரியவில்லை.

ஆனால் விக்கியைப் பற்றிய நினைப்பு மட்டும் அவளுடைய மனதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்து கொண்டு இருந்தது 

மதிய நேரம்.

ரத்னம் சாப்பிட்டுவிட்டு அறையில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். நந்தினி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். குழந்தை அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

நந்தினி குழந்தையின் கன்னத்தைத் தொட்டு, அதன் கையைப் பிடித்துக் கொஞ்சினாள்.

நந்தினி: “என்னடா செல்லம், காலையிலிருந்து ஒரே சிரிப்புதானா? உனக்கு என்ன வேணும்? அம்மா உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு இருக்கணுமா? சரி, நான் இங்கேதான் இருக்கேன். நீ என்ன வேணும்னாலும் சொல்லு. உன்னைக் கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ சிரிக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்கே எல்லாக் கவலையும் மறந்துடுது.”

குழந்தை அவளுடைய விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரித்தது.

நந்தினி: “அடடா, என் விரலை விடவே மாட்டியா? சரி, பிடிச்சுக்கோ. நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன். உனக்கு பசிக்குதா? இல்ல தூக்கம் வருதா? கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு தூங்கலாம். நீ நல்லா வளரணும். எப்பவும் இப்படியே சந்தோஷமா இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு மடியில் வைத்துக்கொண்டு மெதுவாகத் தாலாட்டினாள்.

அப்போது ரத்னம் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, குழந்தையைக் கொஞ்ச நேரமா கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கே? உன்னைப் பார்த்தா குழந்தைக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு போல. நீ பேசினாலே சிரிக்குது. நம்ம வீட்டுல இப்படி சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும் தெரியுமா? இத்தனை நாள் நாம எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டோம். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா எல்லாம் சரியாகிட்டு வருது.”

நந்தினி: “ஆமாம் ரத்னம். நீ நல்லா ஆகுறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நீ மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள்ல எனக்கு எதிலேயும் மனசு போகல. இப்போ நீ வீட்டுக்கு வந்துட்டே. குழந்தையும் சந்தோஷமா இருக்கு. நம்ம வாழ்க்கை மறுபடியும் நல்லா மாறும்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

அப்போது விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணா, எப்படி இருக்கீங்க? இன்று கொஞ்சம் நடந்தீங்களா? ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சி செஞ்சீங்களா?”

ரத்னம்: “வா தம்பி. இன்று கொஞ்சம் நடந்தேன். முன்னாடி இருந்ததைவிட இப்போ பரவாயில்லை. ஹரிணியும் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உட்காரு. கல்லூரி எப்படி இருந்தது?”

விக்கி: “கல்லூரி நல்லா இருந்தது அண்ணா. இன்று ஒரு பாடத்தில் சார் கேள்வி கேட்டார். நான் பதில் சொன்னேன். அவர் என்னைப் பாராட்டினார். இன்னும் நன்றாகப் படிக்கணும்னு சொல்லியிருக்கார்.”

நந்தினி: “அப்படியா விக்கி? ரொம்ப சந்தோஷம். நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். உன்னுடைய அம்மாவுக்கும் உன்னைப் பார்த்து ரொம்பப் பெருமையா இருக்கும். நீ இப்படி முயற்சி செய்றதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. இப்போ நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன். முன்பு இருந்த மாதிரி எதையாவது நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

அவன் பேசும்போது அவளிடம் மரியாதை இருந்தது. அவளைத் தவிர்க்கவில்லை. ஆனால் தேவையில்லாமல் நெருங்கவும் இல்லை.

நந்தினி: “விக்கி, குழந்தையைப் பாரு. நீ வந்ததும் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் தூக்கிக்கிறியா? நான் சமையலறையில் ஒரு வேலையை முடிச்சிட்டு வரேன்.”

விக்கி குழந்தையைப் பத்திரமாகத் தூக்கிக்கொண்டான்.

விக்கி: “என்ன செல்லம்? என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்கிறியா? உனக்கு என்ன வேணும்? சரி, நான் கொஞ்ச நேரம் உன்னோட விளையாடுறேன். ஆனா உங்க அம்மா வந்ததும் அவங்ககிட்ட போயிடணும். நான் இப்போ கல்லூரி படிப்பையும் பார்க்கணும்.”

குழந்தை அவனுடைய விரலைப் பிடித்தது.

நந்தினி திரும்பி வந்து அவன் குழந்தையுடன் விளையாடுவதைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு புது உணர்வு எழுந்தது.

“விக்கி ரத்னாவிடம் அண்ணன் மாதிரி நடந்துக்கிறான். குழந்தையிடமும் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறான். என்னிடமும் மரியாதையா பேசுறான். இப்படிப்பட்ட நல்ல குணம் உள்ள ஒருவனைப் பற்றி நான் நினைக்காமல் இருக்க முடியலையே!”

அவள் தன்னுடைய மனதைத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

“இது வெறும் பாசமா? நட்பா? இல்ல அவன் மீது எனக்கு வேற ஏதாவது உணர்வு வருதா?”

அவளுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.

விக்கி குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தான்.

அவன் தன்னுடைய படிப்பைப் பற்றியும், அடுத்த நாள் கல்லூரியில் நடக்கவிருக்கும் தேர்வைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தான்.

நந்தினி அவனுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியாமலேயே அவன் பேசும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

[Sivamurugan 85]

கல்லூரியில் கிடைத்த பாராட்டு

மறுநாள் காலை விக்கி வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமாகக் கல்லூரிக்குச் சென்றான். அவன் முன்பு இருந்ததைவிட இப்போது படிப்பில் நல்ல கவனம் செலுத்தினான்.

வகுப்பில் ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கேள்வியைக் கேட்டதும் விக்கி எழுந்து பதில் சொன்னான்.

ஆசிரியர்: “விக்கி, நல்ல பதில். கடந்த சில நாட்களாக உன்னுடைய படிப்பில் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிகிறது. வகுப்பில் கவனமாக இருக்கிறாய். கொடுத்த வேலைகளையும் சரியான நேரத்தில் முடிக்கிறாய். இப்படியே தொடர்ந்து படித்தால் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கலாம். உன்னிடம் திறமை இருக்கு. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தணும். வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தாலும் அதையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காமல், உன்னுடைய எதிர்காலத்தையும் கவனிக்கணும்.”

விக்கி: “நன்றி சார். முன்பு சில விஷயங்களைப் பற்றி அதிகமாக யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். அதனால் படிப்பில் கவனம் குறைந்துவிட்டது. இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். அம்மாவுக்கு உதவி செய்யணும். அதுக்காக நல்லா படிக்கணும்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.”

ஆசிரியர்: “அதுதான் நல்லது விக்கி. எல்லோருக்கும் வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வரும். அதுக்காக நம்முடைய எதிர்காலத்தை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. மனசுல உணர்வுகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதைக் காரணமாக வைத்து நம்முடைய பொறுப்புகளை மறந்துவிடக் கூடாது. நீ இப்போது நல்ல வழியில் போறே. தொடர்ந்து முயற்சி செய்.”

விக்கி மகிழ்ச்சியுடன் தன்னுடைய இடத்தில் அமர்ந்தான்.

இடைவேளையில் அவனுடைய நண்பன் அருகில் வந்தான்.

நண்பன்: “டேய் விக்கி, சார் உன்னை எல்லோருக்கும் முன்னாடி பாராட்டிட்டாரே! என்னடா, இப்போ ரொம்ப சீரியஸா படிக்க ஆரம்பிச்சிட்டே?”

விக்கி: “ஆமா டா. நம்ம வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நம்ம நினைச்ச மாதிரி நடக்காது. அதுக்காக எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு இருக்க முடியுமா? நம்முடைய படிப்பு, வேலை, குடும்பம் எல்லாமே முக்கியம். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தா நம்ம வாழ்க்கைதான் பாதிக்கப்படும். அதனால இப்போ என்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிக்கிறேன்.”

நண்பன்: “அது சரிதான் டா. நீ இப்படியே முயற்சி பண்ணு. நல்ல வேலைக்குப் போய் வாழ்க்கையில் முன்னேறணும்.”

அன்று மாலை விக்கி ரத்னத்தைப் பார்க்க வீட்டுக்குச் சென்றான்.

ரத்னம் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். நந்தினி அவனுக்குத் தேநீர் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

விக்கி: “அண்ணா, இன்று கல்லூரியில் சார் என்னைப் பாராட்டினார். நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன்னு சொன்னார். இதைக் கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது.”

ரத்னம்: “அட, அது நல்ல விஷயம் தம்பி! நீ நல்லா படிக்கணும். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் முன்னேறணும். என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. நான் இப்போ நல்லா இருக்கேன். என்னால் முடிந்த வேலைகளை நானே செய்ய ஆரம்பிச்சிட்டேன். நீ உன்னுடைய எதிர்காலத்தைக் கவனிச்சுக்கோ.”

விக்கி: “அண்ணா, உங்களைப் பார்க்க வருவது எனக்குக் கஷ்டமில்லை. நீங்க என் அண்ணன் மாதிரி இருக்கீங்க. ஆனா நான் படிப்பையும் சரியா கவனிச்சுக்குவேன். இரண்டையும் சமாளிக்க முடியும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படி முன்னேறுறதைப் பார்க்க எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு. உன்னுடைய நல்ல குணத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்கணும். நீ யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்காம, உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டு, எல்லோருக்கும் உதவி செய்றவனா இருக்கணும். அப்படிப்பட்ட ஒருவன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வரணும்.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நான் முயற்சி செய்றேன். சில விஷயங்களை முன்பு சரியா புரிஞ்சுக்கல. இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிஞ்சுக்கிறேன். மற்றவர்களுடைய உணர்வுகளையும் மதிக்கணும். நம்முடைய வாழ்க்கையையும் சரியா பார்த்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் முன்பு அவளிடம் கொண்டிருந்த உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. அவளிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பையும் வைக்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய நல்ல குணம் அவளுக்குள் புதிதாக ஒரு மதிப்பை உருவாக்கியிருந்தது.

“இவன் என்னை விரும்பினான். ஆனால் நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் அதை மதிச்சு நடந்துக்கிட்டான். இப்போ அவன் என்னிடம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவி செய்றான். இப்படிப்பட்ட குணம் உள்ளவனை நான் ஏன் அடிக்கடி நினைக்கிறேன்?”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனிடம் பேசினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நாளைக்கு உனக்கு வகுப்பு இருக்கா?”

விக்கி: “இருக்கு அண்ணி. ஏன் கேட்கிறீங்க?”

நந்தினி: “ஒன்றுமில்லை. நீ எப்போது வருவேன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்னு கேட்டேன். அண்ணா உன்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னார். அதான் கேட்டேன்.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு மாலையில் வரேன்.”

அவன் சென்றதும் நந்தினி தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

உண்மையில் ரத்னம் அவனை எப்போது வருவான் என்று கேட்கவில்லை.

விக்கி எப்போது வருவான் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் நந்தினிக்குத்தான் இருந்தது.

அடுத்த நாள் மாலை விக்கி வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான்.

நந்தினி வீட்டில் வேலைகளை முடித்துவிட்டு அலமாரியைத் திறந்தாள். அதில் இருந்த உடைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நீல நிறச் சேலை அவளுடைய கண்ணில் பட்டது.

ஒருமுறை விக்கி அந்த நிறம் அவளுக்கு நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்லியிருந்தான்.

அவள் அந்தச் சேலையை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

நந்தினி மனதிற்குள்: “இந்த நீல நிறம் விக்கிக்குப் பிடிக்கும். ஒருமுறை என்னிடம் சொல்லியிருந்தான். இன்று இந்தச் சேலையை அணிந்தால் அவன் கவனிப்பானா? என்னைப் பார்த்து ஏதாவது சொல்வானா? ஏன் நான் அவனைப் பற்றி இவ்வளவு யோசிக்கிறேன்?”

அவள் சேலையை அணிந்துகொண்டு கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

நந்தினி: “நந்தினி, நீ என்னதான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கே? அவனுக்குப் பிடிச்ச கலர் என்பதற்காகச் சேலை அணியுறது தப்பில்லை. ஆனா அவன் வர்றதுக்காக இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கிறியே! அவன் உன்னிடம் கொஞ்சம் இடைவெளி வச்சிருக்கான். அதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. நீயும் உன்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

அவள் சேலையை மாற்றலாமா என்று யோசித்தாள். பிறகு அப்படியே இருக்கட்டும் என்று முடிவு செய்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா எங்கே இருக்காரு? இன்று உடம்பு எப்படி இருக்கு? ஏதாவது சிரமம் இருந்ததா?”

நந்தினி: “அவர் உள்ளே ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கார். இன்று நல்லாதான் இருக்கார். ஹரிணியும் காலையில் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உள்ளே போய் அவரைப் பார்த்துட்டு வா. அப்புறம் உன்னிடம் கொஞ்சம் பேசணும்.”

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

அப்போது அவன் நந்தினியின் நீல நிறச் சேலையைக் கவனித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, இந்த நீல நிறச் சேலை உங்களுக்கு நல்லா இருக்கு. இந்தக் கலர் உங்களுக்குப் பொருத்தமா இருக்கு.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. இந்தக் கலர் உனக்குப் பிடிக்கும் என்று எனக்கு நினைவிருந்தது. அதனால்தான் இன்று இந்தச் சேலையை எடுத்தேன்.”

விக்கி கொஞ்சம் ஆச்சரியப்பட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் அந்தக் கலர் நல்லா இருக்குன்னு சொன்னது உண்மைதான். ஆனா என்னைப் பிடிக்கணும்னு நினைச்சு நீங்க உடை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதில்லை. உங்களுக்கு எந்த உடை பிடிக்குதோ, அதை அணியுங்க. உங்களுக்கு வசதியா இருக்கணும். அதுதான் முக்கியம்.”

நந்தினி அவனுடைய பதிலைக் கேட்டதும் மனதிற்குள் சிறிது ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அவன் அவளைத் தவிர்க்கவில்லை என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்தணும்னு மட்டும் இதைச் செய்யல. உனக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை நினைவில் வச்சிருந்தேன். அதைச் செய்ததில் எனக்கும் சந்தோஷம். அதற்காக நீ ஏதாவது தவறாக நினைக்க வேண்டாம். உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. அதுதான் உண்மை.”

விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களிடம் பேசாமல் இருக்கல. உங்களிடம் பேசுவதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனா உங்களுக்கு ஏதாவது குழப்பம் வரக்கூடாதுன்னு கொஞ்சம் கவனமா இருக்கேன். அண்ணா என்னை நம்புறார். அவருடைய நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும். அதே நேரத்தில் உங்களையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குப் புரியுது விக்கி. நீ என்னிடம் மரியாதையா நடந்துக்கிறதுதான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. நீ முன்பு என்னிடம் உன்னுடைய உணர்வுகளைச் சொன்னாய். நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் நீ அதை ஏற்றுக்கிட்டாய். இப்போ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் பேசுறே. இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கும்போது உன்னைப் பற்றி எனக்கு நல்ல எண்ணம் வருது.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நீங்க என்னைப் பற்றி நல்லா நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் இன்னும் நிறையக் கற்றுக்கணும். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் கவனிக்கணும். உங்களுடைய குடும்ப வாழ்க்கையையும் மதிக்கணும். அதைத்தான் நான் முக்கியமா நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி தலையசைத்தாள்.

அவனிடம் நெருக்கமாகப் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும், அவனுடைய பதிலில் இருந்த மரியாதையை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.

அன்று விக்கி ரத்னத்துடன் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

அவன் சென்றதும் நந்தினி மீண்டும் கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

“நான் இந்தச் சேலையை அணிந்ததற்காக அவன் மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்தேன். அவன் பாராட்டினான். ஆனால் அதற்குப் பிறகும் தன்னுடைய எல்லையை மறக்கவில்லை. அவனுடைய இந்தக் குணம்தான் என்னை இன்னும் அதிகமாக யோசிக்க வைக்கிறதோ?”

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தன.

[Sivamurugan 85]

அன்று மாலை விக்கி கல்லூரியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தபோது, நந்தினி சமையலறையில் இருந்தாள். ரத்னம் மருந்து எடுத்துக்கொண்டு ஓய்வெடுத்திருந்தான்.

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா இப்போ நல்லா இருக்காரு. இன்று கொஞ்சம் நடந்ததாகச் சொன்னார். ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சியையும் செய்கிறார். இப்படியே தொடர்ந்து செய்தால் இன்னும் நல்ல முன்னேற்றம் வரும்.”

நந்தினி: “ஆமாம் விக்கி. இப்போ அவர் முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கார். உன்னுடைய உதவியும் அவருக்கு ரொம்பப் பயனுள்ளதாக இருக்கு. நீ தினமும் வந்து அவரிடம் பேசுறது அவருக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுக்குது.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “அண்ணா நல்லா ஆகுறதுதான் முக்கியம். அவரைப் பார்த்துக்கொள்வது எனக்குப் பெரிய வேலையா தெரியல. அவர் என்னைத் தம்பி மாதிரி நினைக்கிறார். நானும் அவரை அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி சமையலறைக்குள் சென்று ஒரு உணவுப் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, இதை எடுத்துக்கோ. இன்று உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சிருக்கேன். நீ வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடலாம்.”

விக்கி ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.

விக்கி: “எனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடா? அண்ணி, நீங்க எப்படித் தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?”

நந்தினி: “ஒருநாள் நீ இந்தச் சாப்பாடு உனக்குப் பிடிக்கும்னு சொல்லியிருந்தே. எனக்கு ஞாபகம் இருந்தது. அதான் இன்று கொஞ்சம் அதிகமாகச் சமைத்தேன். நீ தினமும் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு இங்கேயும் வர்றே. சில நேரம் உனக்கு சாப்பிடக்கூட நேரம் இருக்காது. அதனால்தான் கொடுக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்காக நீங்க தனியாகச் சிரமப்பட வேண்டாம். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுக்குவேன். நீங்க அண்ணாவையும் குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கணும். உங்களுக்கும் நிறைய வேலைகள் இருக்கு.”

நந்தினி: “விக்கி, இதை நான் பெரிய விஷயமா நினைக்கல. சமைக்கும்போது உனக்காகக் கொஞ்சம் எடுத்துவைக்கிறதுதான். நீ இங்கே வந்து உதவி செய்றே. உனக்கு உணவு கொடுக்கிறதில் எனக்கு என்ன சிரமம்? இதை எடுத்துக்கிட்டு போ. உனக்குப் பிடிக்கும்னு நினைச்சுத்தான் செஞ்சேன்.”

விக்கி பாத்திரத்தை வாங்கிக்கொண்டான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க அக்கறை எனக்குப் புரியுது. நீங்க என்னிடம் அன்பாகப் பேசுறது எனக்குச் சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லணும். நீங்க எனக்காக ஏதாவது செய்றீங்க என்பதற்காக நான் உங்களிடம் வேற ஏதாவது எதிர்பார்க்க மாட்டேன். நீங்க என்னை நல்ல நண்பனா நினைக்கிறீங்கன்னா அதுவே போதும். அண்ணா என்னை நம்புறார். அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்குப் புரியுது. நான் உன்னிடம் ஏதாவது எதிர்பார்த்து இதைச் செய்யல. ஆனா உன்னிடம் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு. நீ என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறே. அதனால்தான் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது.”

விக்கி: “நீங்க என்னிடம் பேசலாம் அண்ணி. நான் உங்களைத் தவிர்க்க மாட்டேன். உங்களுக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா சொல்லலாம். என்னால் முடிந்த அளவுக்கு உங்களுக்கு உதவி செய்வேன். ஆனா நம்முடைய உறவு எப்படியிருக்கணும்னு நாம தெளிவா புரிஞ்சுக்கணும். அண்ணாவுக்கும் உங்களுக்கும் நான் எப்பவும் மரியாதை கொடுப்பேன்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் கேட்கணும். நீ முன்பு என்னை விரும்பினே. இப்போவும் சில நேரம் என்னைப் பற்றி நினைக்கிறியா?”

விக்கி சிறிது நேரம் யோசித்தான்.

விக்கி: “உண்மையைச் சொன்னா சில நேரம் நினைக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா அதற்காக நான் என்னுடைய வாழ்க்கையை நிறுத்திவைக்க முடியாது. நீங்க உங்களுடைய வாழ்க்கையில் எடுத்த முடிவை நான் மதிக்கணும். உங்களை விரும்பினேன் என்பதற்காக நீங்களும் என்னை விரும்பணும்னு நான் எதிர்பார்க்க முடியாது. அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதால்தான் இப்போ என்னுடைய படிப்பிலும் மற்ற விஷயங்களிலும் கவனம் செலுத்துறேன்.”

அந்தப் பதில் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது.

நந்தினி: “நீ உண்மையா பேசுறதுக்கு நன்றி விக்கி. உன்னுடைய நல்ல குணம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் ஏன் உன்னைப் பற்றி அடிக்கடி நினைக்கிறேன்னு எனக்கே புரியல. ஆனா அதுக்காக அவசரமா எந்த முடிவும் எடுக்க விரும்பல. என்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் நல்லது அண்ணி. நீங்க நிதானமா யோசிங்க. நான் நாளைக்கு கல்லூரிக்குப் போகணும். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு படிக்கிறேன். நீங்களும் அண்ணாவைக் கவனிச்சுக்கோங்க.”

நந்தினி: “சரி விக்கி. இந்தச் சாப்பாட்டை எடுத்துக்கிட்டுப் போ. உனக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காகத்தான் செஞ்சேன். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடு. அப்புறம் படி. இரவு ரொம்ப நேரம் விழித்திருக்காதே.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நன்றி.”

விக்கி கிளம்பினான்.

நந்தினி அவன் சென்றதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவனுக்குப் பிடித்த நிற உடையை அணிந்தாள். அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் கொடுத்தாள். அவனிடம் பேசுவதற்காகச் சிறிய காரணங்களையும் தேட ஆரம்பித்திருந்தாள்.

இவை எல்லாம் ஏன் நடக்கின்றன என்று அவள் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

அவனுடைய அக்கறை அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது என்பது உண்மை.

ஆனால் அந்த அக்கறை அவளுடைய மனதில் இன்னும் ஆழமான உணர்வுகளை உருவாக்குகிறதா என்பதை அவள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

அடுத்த சில நாட்களில் ரத்னத்தின் உடல்நிலை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேறியது. அவனால் வீட்டுக்குள் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. ஹரிணியும் அடிக்கடி வந்து அவனைப் பார்த்துக்கொண்டாள். மருந்துகளைச் சரியாக எடுத்துக்கொள்கிறாரா, உணவு சாப்பிடுகிறாரா, நடக்கும்போது சிரமம் இருக்கிறதா என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டாள்.

விக்கியும் தினமும் கல்லூரிக்குச் சென்றுவிட்டு மாலையில் ரத்னத்தைப் பார்க்க வந்தான்.

ஒருநாள் மாலை நந்தினி குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

நந்தினி: “என்ன செல்லம்? இன்று ஏன் இவ்வளவு சிரிக்கிறே? உனக்கு அம்மா கூட விளையாடணுமா? சரி, விளையாடலாம். உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கேன். நீ நல்லா சாப்பிடணும், தூங்கணும். எப்பவும் இப்படியே சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

அப்போது விக்கி வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தை ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கே! என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் நான் தூக்கிக்கிறேன். நீங்க போய் அண்ணாவுக்கு ஏதாவது தேவையா இருக்கான்னு பார்த்துட்டு வாங்க.”

விக்கி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு விளையாடினான். நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ குழந்தையைக் கொஞ்சுறதைப் பார்க்கவே நல்லா இருக்கு. உனக்குக் குழந்தைகளிடம் இவ்வளவு பாசம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியாது. நீ எல்லோரிடமும் இவ்வளவு அன்பாக நடந்துக்கிறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தைகள் அப்படித்தானே? அவங்களிடம் அன்பாக இருந்தா அவங்களும் நம்மிடம் அன்பாக இருப்பாங்க. குழந்தையைப் பார்த்தா நமக்கே சந்தோஷமா இருக்கும். அண்ணாவும் இப்போ நல்லா இருக்கார். நீங்களும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கீங்க. அதுவே எனக்குப் போதும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இங்கே வருவாயா என்று சில நேரம் நான் எதிர்பார்க்கிறேன். நீ வந்ததும் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. உனக்குப் பிடிச்ச கலர் டிரஸ் அணியணும்னு நினைக்கிறேன். உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சு கொடுக்கும்போது சந்தோஷமா இருக்கு. இதெல்லாம் ஏன் நடக்குதுன்னு எனக்கே புரியல.”

விக்கி குழந்தையை நந்தினியிடம் கொடுத்துவிட்டு அமைதியாகப் பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு நீங்க நிதானமா யோசிங்க. என்னைப் பற்றி நல்ல எண்ணம் இருக்கிறது என்றால் அதில் தவறில்லை. நான் உங்களுக்கு உதவி செய்றேன். நீங்க என்னைப் பாராட்டுறீங்க. நாம பேசிக்கிறோம். ஆனா அதற்காக உடனே ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டியதில்லை. அண்ணா உங்களை நம்புறார். நீங்களும் அவரை நேசிக்கிறீங்க. அந்த உறவையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குத் தெரியும் விக்கி. ரத்னம் எனக்கு முக்கியமானவர். அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும். நம்முடைய வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை. ஆனா உன்னுடைய நல்ல குணம் என்னை ஈர்க்குது என்பதையும் என்னால் மறுக்க முடியல. நீ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் உதவி செய்றே. அதைப் பார்க்கும்போது உன்னை இன்னும் அதிகமாக மதிக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க என்னைப் பற்றி இப்படி நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த விரும்பவில்லை. நான் அண்ணாவை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறேன். அவருக்கு உதவி செய்வதில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. உங்களிடமும் மரியாதையாகப் பேசுவேன். உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் செய்வேன். அதே நேரத்தில் என்னுடைய படிப்பையும் கவனிப்பேன்.”

நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய இந்தப் பேச்சுதான் எனக்கு மிகவும் பிடிச்சிருக்கு. நீ என்னிடம் நெருக்கமாக இருக்கணும்னு நான் நினைக்கிறேன். ஆனா அந்த நெருக்கம் யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்கக்கூடாது என்பதையும் புரிஞ்சுக்கிறேன். என்னுடைய மனசை நான் முதலில் புரிஞ்சுக்கணும். ரத்னத்திடம் என்னுடைய உறவை இன்னும் நல்லா அமைத்துக்கணும். உன்னுடைய நட்பையும் மதிக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் சரி அண்ணி. நாம எல்லோரும் நல்லா இருக்கணும். அண்ணா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்லா நடக்க ஆரம்பிச்சிடுவார். ஹரிணி மேடமும் அவரைத் தொடர்ந்து கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்களும் உங்களைப் பார்த்துக்கோங்க. குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கோங்க. நான் கல்லூரியில் நல்லா படிச்சு முன்னேற முயற்சி செய்றேன்.”

ரத்னம் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் விக்கியைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்குத் தம்பி மாதிரி மட்டும் இல்ல. என்னுடைய குடும்பத்தில் ஒருவனாகவே மாறிட்டே. நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். எங்களையும் அடிக்கடி வந்து பார்த்துக்கோ. உன்னைப் பார்த்தாலே எனக்கு நம்பிக்கை அதிகமாகுது.”

விக்கி: “நிச்சயமா அண்ணா. நான் உங்களை வந்து பார்த்துக்குவேன். ஆனா என்னுடைய படிப்பையும் நல்லா கவனிச்சுக்குவேன். நீங்க நல்லா குணமடைஞ்சு பழைய மாதிரி நடக்க ஆரம்பிக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனை வாசல்வரை வந்து வழியனுப்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, கவனமாகப் போ. நாளைக்கு கல்லூரியில் என்ன நடக்குதுன்னு வந்து சொல்லு. உன்னுடைய படிப்பு எப்படி போகுதுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு வந்து சொல்றேன். அண்ணாவைப் பார்த்துக்கோங்க.”

அவன் சென்றுவிட்டான்.

நந்தினி சில நொடிகள் வாசலிலேயே நின்றாள்.

அவளுக்குள் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் இன்னும் இருந்தன. அவன் வருவதை எதிர்பார்த்தாள். அவனிடம் பேச விரும்பினாள். அவனுக்குப் பிடித்த நிறத்தையும் உணவையும் நினைவில் வைத்திருந்தாள்.

ஆனால் அவன் காட்டிய மரியாதையும் பொறுப்புணர்வும் அவளுக்குப் புரிந்திருந்தது.

அவள் ரத்னத்தின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, என்ன யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கே? ஏதாவது கவலையா?”

நந்தினி: “இல்லை ரத்னம். நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். நீ நல்லா குணமடைஞ்சு வர்றே. வீட்டில் எல்லோரும் சந்தோஷமா இருக்கோம். நம்முடைய வாழ்க்கை இனிமேல் நல்லா இருக்கணும். உன்னோட நிம்மதியா வாழணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, நாம இருவரும் மனசுவிட்டு பேசிக்கிட்டே இருக்கணும். உனக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா என்னிடம் சொல்லு. நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்பேன். நம்முடைய வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கலாம்.”

நந்தினி அவனுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

விக்கியின் மீது உருவாகியிருந்த ஈர்ப்பை அவள் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எடுக்க வேண்டிய முடிவுகளை அவசரப்படாமல் எடுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள்.

விக்கி கல்லூரியில் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தான்.

ரத்னம் ஒவ்வொரு நாளும் குணமடைந்துகொண்டிருந்தான்.

நந்தினி தன்னுடைய மனதில் எழும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் விக்கி அடுத்த முறை வீட்டுக்கு வரும்போது நந்தினி அவனிடம் எப்படி நடந்துகொள்வாள்?

அவனுடைய நல்ல குணத்தை மட்டும் மதிப்பாளா? அல்லது அவனிடம் தன்னுடைய மனதில் இருக்கும் உணர்வுகளை இன்னும் தெளிவாகச் சொல்ல ஆரம்பிப்பாளா?

அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது?

My telegram id Msivamuruganm

[Selva single]

Bro romba story family aa pokuthu super

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் நந்தினி மற்றும் ரத்னம் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு விக்கி வந்து பழகும் விதத்தை பற்றி சொல்லியது மிகவும் எதார்த்தமாக இருந்தது. அதிலும் குறிப்பாக விக்கி உரையாடல் அவனுக்கு பிடித்து ப்ளூ சேலை அணிந்து நந்தினி காண்பித்து அதை விக்கி பார்த்து வியந்து அவள் உடன் எந்தவொரு எதார்த்தம் மாறாமல் நட்பாக சொல்லுவது மிகவும் நன்றாக உள்ளது

[opheliyaa]

Vicky is taking too much space. Repeated events. She proved again and again that she is cock hungry bitch.

[Sankamithira]

Vikky appanum Rathinam aathalum irukkanga la sethutangala..semma mokkaya college studies nu kondu porappa. Santhosh sunniya maranthuttu vikky sunniya eppadi vangalan nu plan podurala inthe thevidiya. Guilt ellam oru naal than pola.

[Sankamithira]

Rendu perum velaiku pogama kasukka enna panranga.. konjam logic kooda illaye.

[moledcock]

Good one but nothing erotic

[Sivamurugan 85]

Bro romba story family aa pokuthu super

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் நந்தினி மற்றும் ரத்னம் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு விக்கி வந்து பழகும் விதத்தை பற்றி சொல்லியது மிகவும் எதார்த்தமாக இருந்தது. அதிலும் குறிப்பாக விக்கி உரையாடல் அவனுக்கு பிடித்து ப்ளூ சேலை அணிந்து நந்தினி காண்பித்து அதை விக்கி பார்த்து வியந்து அவள் உடன் எந்தவொரு எதார்த்தம் மாறாமல் நட்பாக சொல்லுவது மிகவும் நன்றாக உள்ளது

Vicky is taking too much space. Repeated events. She proved again and again that she is cock hungry bitch.

Vikky appanum Rathinam aathalum irukkanga la sethutangala..semma mokkaya college studies nu kondu porappa. Santhosh sunniya maranthuttu vikky sunniya eppadi vangalan nu plan podurala inthe thevidiya. Guilt ellam oru naal than pola.

Rendu perum velaiku pogama kasukka enna panranga.. konjam logic kooda illaye.

Good one but nothing erotic

அடுத்த அப்டேட்டில் உங்க கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும். இனி காம அப்டேட் அதிகமா இருக்கும்

[TheMatrix0495]

அருமையான கதை. இந்த கதையிலுள்ள AI படங்களை இலவசமாக வரம்பேயில்லாமல் உருவாக்க இந்த xossipy லிங்கில் சென்று பாருங்க .
https://xossipy.com/thread-75625.html

[Sivamurugan 85]

அத்தியாயம் – மனசுக்குள் வந்த மாற்றம்

அன்று மதியம் ரத்னம், ஹரிணியுடன் வெளியே சென்றிருந்தான். டாக்டர் சொன்னபடி தினமும் கொஞ்ச நேரம் நடக்கவும், உடற்பயிற்சி செய்யவும் ஆரம்பித்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடன் இருந்து, அவனால் முடிந்த அளவுக்கு மட்டும் பயிற்சி செய்ய வைத்தாள்.

ரத்னம் கிளம்பியதும் நந்தினி வீட்டில் தனியாக இருந்தாள். குழந்தை தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு அவள் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள்தான் அதிகமாக இருந்தன.

விக்கி தினமும் வீட்டுக்கு வருவதும், ரத்னத்திடம் அன்பாகப் பேசுவதும், குடும்பத்துக்கு உதவி செய்வதும் நந்தினிக்கு ரொம்பப் பிடித்திருந்தது. அவனுக்குப் பிடித்த நிறத்தில் உடை அணிய வேண்டும், அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

முதலில் இதெல்லாம் ஒரு சாதாரண அன்பு என்று நினைத்தாள். ஆனால் இப்போது விக்கி வராத நாட்களில் அவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் வந்ததும் அவனுடன் பேசுவதற்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் வாசலில் விக்கி வந்தான்.

வழக்கமாகச் சிரித்துக்கொண்டே வரும் விக்கி அன்று அமைதியாக இருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் ஏதோ கவலை தெரிந்தது.

நந்தினி: “என்ன விக்கி, இன்னைக்கு உன் முகமே சரியில்லையே! எப்பவும் வீட்டுக்கு வந்ததும் சிரிச்சுக்கிட்டே அண்ணாவைப் பற்றி விசாரிப்பே. இன்னைக்கு என்ன ஆச்சு? கல்லூரியில் ஏதாவது பிரச்சினையா? இல்ல வீட்டில் ஏதாவது நடந்ததா? உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே ஏதோ கவலையா இருக்கேன்னு தெரியுது. என்னன்னு சொல்லு. உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தா என்கிட்ட சொல்லலாம். மனசுக்குள்ளேயே வச்சுக்கிட்டு கஷ்டப்படாதே.”

விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேச ஆரம்பித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியாதா? இன்னைக்கு காலையில் அம்மா என்கிட்ட ஒரு செய்தி சொன்னாங்க. அதைக் கேட்டதிலிருந்து என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியல. என்னுடைய அப்பா மறுமணம் செய்துகிட்டாராம். அவர் உங்க அத்தை சுதாவைக் கல்யாணம் செய்திருக்காரு. இதை அம்மா சொன்னதும் எனக்கு ரொம்ப அதிர்ச்சியா இருந்தது. அப்பா இப்படியொரு முடிவு எடுப்பார்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவருடைய வாழ்க்கையில் அவர் என்ன முடிவு எடுக்கிறாரோ அது அவருடைய விருப்பம்னு நினைச்சாலும், இதை ஏத்துக்கிறதுக்கு எனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு. யார்கிட்ட இதைப் பற்றிப் பேசுறதுன்னு தெரியாமதான் இங்கே வந்தேன்.”

அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

நந்தினி: “என்ன விக்கி சொல்றே? உங்க அப்பா சுதா அத்தையைக் கல்யாணம் செய்துகிட்டாரா? எனக்கு இதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதே! ரத்னத்தோட அம்மாவான சுதா அத்தை இப்படியொரு முடிவு எடுத்திருக்காங்கன்னா எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. ஆனா இப்போ ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கவனத்தில் வச்சுக்கணும். ரத்னத்துக்கு இந்த விஷயம் தெரிய வேண்டாம் விக்கி. அவர் இப்போதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடல்நிலை தேறிக்கிட்டு வர்றாரு. இந்தச் செய்தியைக் கேட்டா அவருக்கு மனக்கஷ்டம் ஏற்படலாம். ஏற்கெனவே உடம்பு சரியில்லாம எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டிருக்காரு. இப்போ அவரை நிம்மதியா இருக்க விடணும். அதனால அவர்கிட்ட இப்போதைக்கு இதைப் பற்றிப் பேசாதே.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நானும் அதைத்தான் நினைச்சேன். அண்ணாவுக்கு இப்போ இந்த விஷயம் தெரிய வேண்டாம். ஆனா என்னுடைய மனசுல இருக்கிற கவலையை யார்கிட்ட சொல்றதுன்னு தெரியல. அம்மாகிட்ட பேசினாலும் அவங்களுக்கும் மனக்கஷ்டம் இருக்கு. அப்பாகிட்ட இதைப் பற்றிக் கேட்கவும் எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு. என்ன நடந்தாலும் நான் படிப்பைப் பார்த்துக்கிட்டு முன்னேறணும்னு தெரியும். ஆனா சில விஷயங்களை உடனே மனசால ஏத்துக்க முடியல. அதனாலதான் உங்ககிட்ட வந்து பேசலாம்னு நினைச்சேன்.”

விக்கியின் பேச்சைக் கேட்ட நந்தினிக்கு அவன் மீது இன்னும் அக்கறை அதிகமானது.

அவன் எப்போதும் தன்னுடைய குடும்பத்தைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறான். ரத்னத்துக்கு உதவி செய்கிறான். அவளிடமும் அன்பாகப் பேசுகிறான். இப்போது அவனுடைய சொந்த வாழ்க்கையில் பிரச்சினை வந்தபோதும் மனம் திறந்து பேசுவதற்கு அவளிடம் வந்திருக்கிறான்.

அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று நந்தினி நினைத்தாள்.

அவள் எழுந்து வாசலுக்குச் சென்று கதவைச் சாத்திவிட்டு மீண்டும் விக்கியின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ எதையும் நினைச்சு மனசைக் கஷ்டப்படுத்திக்காதே. சில விஷயங்கள் நம்ம நினைக்கிற மாதிரி நடக்காது. அதுக்காக நம்ம வாழ்க்கையை நிறுத்த முடியாது. உங்க அப்பா எடுத்த முடிவை ஏத்துக்கிறதுக்கு உனக்கு கொஞ்ச நாள் ஆகலாம். அதுவரைக்கும் நீ மனசை அமைதியா வச்சுக்க முயற்சி செய். உனக்கு யார்கிட்டயாவது பேசணும்னு தோணுச்சுன்னா என்கிட்ட பேசலாம். நான் உன்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். நீ எங்க குடும்பத்துக்கு எவ்வளவு உதவி செய்றேன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னை ஒரு நல்ல நண்பனா நினைக்கிறேன். உன்னுடைய கஷ்டத்தை என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன்.”

விக்கி அவளைப் பார்த்துச் சின்னதாகச் சிரித்தான்.

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நீங்க இப்படிப் பேசுறது எனக்கு ரொம்ப ஆறுதலா இருக்கு. என்னுடைய பிரச்சினையை யாராவது புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசினாலே மனசுக்கு கொஞ்சம் நிம்மதி கிடைக்குது. நான் இங்கே வர்றது அண்ணாவைப் பார்க்கவும், அவருக்கு உதவி செய்யவும்தான். ஆனா உங்ககிட்ட பேசும்போதும் எனக்கு ஒரு நல்ல உணர்வு கிடைக்குது. நீங்க என்னை உங்க குடும்பத்தில் ஒருத்தனா நினைக்கிறீங்க. அதுவே எனக்குச் சந்தோஷம். நான் உங்க நம்பிக்கையை எப்பவும் காப்பாத்துவேன்.”

அவனுடைய பேச்சைக் கேட்ட நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குள் இருந்த உணர்வுகளை அவனிடம் சொல்லலாமா என்று யோசித்தாள். பல நாட்களாக மனதில் வைத்திருந்த விஷயங்களை இனியும் மறைக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தாள்.

நந்தினி மனசைத் திறக்கிறாள்

நந்தினி: “விக்கி, உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்னு ரொம்ப நாளா நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா எப்படி ஆரம்பிக்கிறதுன்னு தெரியாம அமைதியா இருந்துட்டேன். நீ இந்த வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. நீ வருவியா என்று சில நேரம் எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். நீ வந்ததும் உன்கிட்ட பேசணும்னு தோணும். உனக்குப் பிடிச்ச கலர் டிரஸ் போடணும், உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சு கொடுக்கணும்னு நினைப்பேன். முதல்ல இதெல்லாம் உன்னிடம் இருக்கிற அன்புன்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ உன்னைப் பார்க்கணும்னு அடிக்கடி தோணுது. நீ வராத நாளில் உன்னைப் பார்க்க முடியலையேன்னு நினைக்கிறேன். ஏன் இப்படி நடக்குதுன்னு எனக்கே புரியல.”

விக்கி அவளை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படி வெளிப்படையா பேசுவீங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கல. உங்களுக்கு என் மேல அன்பு இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா, உங்க மனசுல இன்னும் ஏதோ உணர்வு இருக்கிற மாதிரி தெரியுது. அதைப் பற்றி நீங்க நல்லா யோசிக்கணும். அண்ணா உங்களை எவ்வளவு நம்புறார்னு உங்களுக்கே தெரியும். நான் அவரை என்னுடைய சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறேன். உங்களையும் குழந்தையையும் மதிக்கிறேன். அதனால நாம பேசுற விஷயத்தில் கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குத் தெரியும் விக்கி. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவரை நான் நேசிக்கிறேன். அவர் நல்லா குணமடையணும், நம்ம குடும்பம் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு தான் ஆசைப்படுறேன். ஆனா அதே நேரத்தில் என்னுடைய மனசுல என்ன நடக்குதுன்னு என்னால மறைக்கவும் முடியல. நீ என்கிட்ட எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம உதவி செய்றே. என்னுடைய கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறே. நான் சொல்றதை அமைதியா கேட்கிறே. இதெல்லாம் என்னை உன் மேல ஈர்ப்பு ஏற்பட வைக்குதுன்னு நினைக்கிறேன். இதை உன்கிட்ட சொல்றதுக்கே எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு. ஆனா நீ என்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்னு நம்புறேன்.”

விக்கி அவசரமாக எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு என்கிட்ட சொன்னதுக்கு நன்றி. ஆனா நீங்க இப்போ நிறைய விஷயங்களால் மனசளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கீங்க. அண்ணாவோட உடல்நிலை, குடும்பச் செலவு, உங்க தனிப்பட்ட கவலைகள் எல்லாமே உங்களைப் பாதிக்குது. இந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு யாராவது அன்பாகப் பேசினால், அந்த அன்பு உங்களுக்கு ரொம்ப முக்கியமானதாகத் தோணலாம். அதில் உங்களை நீங்களே குறை சொல்லிக்க வேண்டாம். ஆனா அந்த உணர்வை மட்டும் வச்சு அவசரமா எந்த முடிவும் எடுத்துடாதீங்க. உங்க வாழ்க்கையும் அண்ணாவோட வாழ்க்கையும் எனக்கு முக்கியம்.”

நந்தினி அவனுடைய பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டாள்.

அவன் சொன்னது உண்மைதான். ரத்னம் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்ட பிறகு அவளுடைய வாழ்க்கை மாறியிருந்தது. கணவனுடன் தனியாகச் செலவிடும் நேரம் குறைந்திருந்தது. அவனைக் கவனித்துக்கொள்வது, குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்வது, வீட்டைப் பார்த்துக்கொள்வது என்று நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அவளுடைய மனதில் இருந்த தனிமையை விக்கியின் அக்கறை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்திருந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுது. ஆனா என்னுடைய நிலைமையையும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கோ. ரத்னத்தோட கணவன் மனைவியா நெருக்கமா இருந்து கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாசம் ஆகப்போகுது. அவர் உடம்பு சரியில்லாததால டாக்டர் மூணு மாசத்துக்கு எந்த உடலுறவும் வச்சுக்கக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காரு. அவர் நல்லா குணமடைஞ்ச பிறகுதான் அதைப் பற்றி யோசிக்கணும்னு சொல்லியிருக்காரு. அதனால நான் பொறுமையா இருக்கேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும்னு தான் நினைக்கிறேன். ஆனா எனக்கும் உணர்ச்சிகள் இருக்கு விக்கி. எனக்கும் கணவரோட அன்பும் நெருக்கமும் தேவைப்படுது. அதெல்லாம் இப்போ முடியாத சூழ்நிலை இருக்கும்போது சில நேரம் மனசு ரொம்பக் கஷ்டப்படுது.”

விக்கி அவளுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி: “இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு விக்கி. சந்தோஷ் என்னிடம் நடந்துகிட்ட விதத்தை என்னால மறக்க முடியல. நான் விரும்பாத நிலையிலும் அவன் இரண்டு முறை என்னுடன் பாலியல் உறவு வைத்துக்கிட்டான். அந்த விஷயத்தை நினைச்சாலே எனக்கு மனசு சரியில்லாம போயிடும். நான் அதை யார்கிட்டயும் வெளிப்படையா பேச முடியல. என்னுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த விஷயங்களை மறந்துட்டு சந்தோஷமா இருக்கணும்னு நினைக்கிறேன். ஆனா சில நேரம் என்னுடைய மனசு என்னையே கேள்வி கேட்குது. எனக்கு என்ன வேணும், நான் எதை எதிர்பார்க்கிறேன் என்று எனக்கே புரியாத நிலைமை வந்துடுது.”

விக்கியின் முகம் மாறியது. அவளுக்கு நடந்த விஷயத்தைக் கேட்டு அவன் வருத்தப்பட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க விரும்பாத விஷயத்தை யாராவது உங்க மேல திணிச்சிருந்தா அதுக்கு நீங்க பொறுப்பல்ல. அதுக்காக உங்களை நீங்களே குறை சொல்லிக்காதீங்க. உங்களுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு எல்லோரிடமும் சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. நீங்க நம்புற ஒருத்தர்கிட்ட மனசு திறந்து பேசலாம். நான் உங்க பேச்சைக் கேட்கத் தயாரா இருக்கேன். ஆனா நீங்க மனசளவில் கஷ்டப்படுற நேரத்தில் உங்களுக்கு உதவி செய்யுற ஒருத்தர் மேல உணர்ச்சி ரீதியா நெருக்கம் ஏற்படும்போது, அதைப் புரிஞ்சுக்க கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக்கணும். நான் உங்களுக்கு எந்தக் கஷ்டத்தையும் கொடுக்க விரும்பல.”

நந்தினியின் கண்கள் கலங்கின.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படிப் பேசுறதுதான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் என்ன சொன்னாலும் என்னைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றே. என்னைத் தப்பா நினைக்காம பேசுறே. எங்களுக்குப் பணக்கஷ்டம் வந்தப்போவும் நீ உதவி செய்றே. எங்களிடம் போதுமான சேமிப்புப் பணம் இருந்தாலும், நீ உதவி செய்யும்போது வேண்டாம்னு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கிற. ரத்னத்துக்கு இப்போ வேலைக்குப் போக முடியல. எங்களுடைய சேமிப்புப் பணத்துலதான் செலவு செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கோம். நிறுவனத்திடம் உதவி கேட்கலாம்னு நினைச்சாலும், அவங்க ஏற்கெனவே நிறையச் செலவு செஞ்சிருக்காங்கன்னு தோணுது. இந்த நேரத்தில் நீ எங்களுக்கு உதவி செய்றது எனக்கு ரொம்பப் பெரிய விஷயம். உன்னுடைய அக்கறை என்னுடைய மனசுல ஆழமா பதிஞ்சிருக்கு.”

விக்கி அவளிடம் மெதுவாகப் பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் உதவி செய்றது உங்ககிட்ட இருந்து எதையாவது எதிர்பார்த்து இல்லை. அண்ணா எனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவர். அவருக்கு உதவி தேவைப்படும்போது என்னால முடிஞ்சதைச் செய்றேன். உங்களுக்கும் குழந்தைக்கும் உதவி செய்றது என்னுடைய விருப்பம். அதுக்காக நீங்க என்கிட்ட எந்தக் கடமையும் வச்சுக்க வேண்டாம். பண உதவியையும் அன்பையும் ஒன்றாக நினைக்காதீங்க. நான் உங்களை மதிக்கிறேன். உங்களுடைய மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கணும்னுதான் நினைக்கிறேன்.”

அவள் எடுத்த முடிவு

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு விக்கியின் அருகில் கொஞ்சம் நகர்ந்து அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்றது எல்லாம் எனக்குப் புரியுது. நான் உன்னிடம் எந்தக் கடமையும் வச்சுக்கல. நீ உதவி செய்றதுக்காக உன்னை விரும்புறேன்னும் சொல்லல. உன்னுடைய நல்ல குணம், உன்னுடைய அன்பு, என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுற விதம் எல்லாமே என்னை உன் பக்கம் ஈர்க்குது. இதை எப்படி விளக்குறதுன்னு எனக்கே தெரியல. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவரை விட்டுக்கொடுக்கணும்னு நான் நினைக்கல. அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும். நம்ம குடும்பம் நல்லா இருக்கணும். அதே நேரத்தில் உன்னைப் பார்க்கும்போதும் உன்னிடம் பேசும்போதும் என்னுடைய மனசுல ஏதோ ஒரு மாற்றம் ஏற்படுது. அதை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க முடியல.”

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்றதுக்கு நான் உங்களைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். ஆனா நாம எடுக்கிற முடிவு யாரையும் காயப்படுத்தக்கூடாது. நீங்க இப்போ உணர்ச்சிவசப்பட்டு எதையும் முடிவு செய்ய வேண்டாம். நான் உங்களை மதிக்கிறேன். அண்ணாவையும் மதிக்கிறேன். இந்த வீட்டுக்கு நான் வர்றது எப்பவும் போல அண்ணாவைப் பார்க்கவும், உங்களுக்கு உதவி செய்யவும்தான். நம்மிடையே இருக்கிற நம்பிக்கை கெட்டுப்போகக் கூடாது. அதனால கொஞ்சம் நிதானமா யோசிப்போம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் தன்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்கவில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் அவனிடம் இருந்த ஈர்ப்பை அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்கிட்ட இன்னொரு உண்மையைச் சொல்லணும். என்னுடைய மனசைப் பொறுத்தவரைக்கும் இப்போ நான் நினைக்கிறது தப்புன்னு தோணுது. ஆனா என்னுடைய உணர்ச்சிகளை என்னால கட்டுப்படுத்த முடியல. உன்னைப் பார்க்கணும், உன்னிடம் பேசணும், நீ என் அருகில் இருக்கணும்னு தோணுது. நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு அன்பா பேசுறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் என்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். இனிமேல் அதை மறைக்க விரும்பல. நீ என்ன நினைக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா என்னுடைய உணர்ச்சிகளை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.”

அவள் மெதுவாகத் தன் கையை நீட்டி விக்கியின் கையைப் பிடித்தாள்.

அவனுடைய கையைத் தன்னுடைய கையோடு கோர்த்துக்கொண்டு அவன் முகத்தை நேராகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, என் மனசு என்ன நினைக்குதுன்னு எனக்குத் தெரியும். இது சரியா தப்பான்னு எனக்குள்ளேயே போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருக்கு. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவர் மேல எனக்கு அன்பு இருக்கு. அவருடைய நம்பிக்கையை உடைக்கக் கூடாதுன்னும் எனக்குத் தெரியும். ஆனா உன் மேல ஏற்பட்டிருக்கிற இந்த ஈர்ப்பையும் என்னால மறுக்க முடியல. என்னுடைய மனசு என்ன சொல்றதுன்னு உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். இப்போ உன்னுடைய பதிலை எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன். நான் சொன்னதை நினைச்சு என்னைத் தப்பா நினைக்காதே விக்கி. என்னுடைய சூழ்நிலையையும் என்னுடைய மனநிலையையும் புரிஞ்சுக்கோ.”

விக்கி அவளுடைய கையைப் பார்த்தான். பிறகு நந்தினியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

நந்தினியின் கண்கள் அவனுடைய கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

அந்த அறையில் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

விக்கி இப்போது என்ன சொல்லப்போகிறான்?

நந்தினியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டே இருப்பானா, இல்லை அவளுடைய கையை விலக்கிவிட்டு அவளுக்கு அறிவுரை சொல்வானா?

அடுத்ததாக என்ன நடக்கப்போகிறது?

தொடரும்...

My Telegram ID: Msivamuruganm