Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

Indha vicky appana kanom nu hospital ku vandhan. Ippo appana pathi kavala padama Nandhini kitta nalla per eduthu avala okkurathuku rathnam kitta pasama nadichikittu irukkan. Avaloda Amma kaariyum purusan kanama ponatha pathi entha kavalayum illama pesuthu. Rathnam amma enga nu oru vartha kooda kekkala. Ivaloda appa amma kitta kulanthaya vittutu vandhatha sonna. Avunga atha road la vittutu vandhutangala. Rathnamo Nandhiniyo kulanthaya parkanumnu yosikkave matangala. Adhu enna anaidhai pillaya.

குழந்தை அப்டேட் சேர்த்து தான் எழுதினேன். அது டெலீட் ஆகி விட்டது என்று நினைக்கிறேன். நந்தினி பெற்றோர் கிட்ட தான் குழந்தை உள்ளது.

[moledcock]

Nice one

[vishuvanathan]

Very good update

[Sivamurugan 85]

வீட்டுக்குத் திரும்பிய நாள்

காலையில் வீட்டில் எல்லோரும் கொஞ்சம் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். மருத்துவமனையில் பல நாட்கள் இருந்த ரத்னம் இப்போது ஓரளவு குணமாகி வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். இன்னும் அவனால் பழைய மாதிரி எல்லா வேலைகளையும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனாலும் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. முகத்திலும் பழைய சோர்வு கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

அன்று காலையில் ஹரிணி ரத்னாவைப் பார்க்க வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். விக்கியும் கல்லூரிக்குப் போகும் முன்பு ரத்னாவைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்ல வந்திருந்தான்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இப்போ உங்க உடம்பு முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கு. ஆனா அதுக்காக எல்லா வேலையையும் நீங்களே செய்யணும்னு நினைக்காதீங்க. கொஞ்சம் நடக்கலாம், வீட்டுக்குள்ள சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்யலாம். உடம்பு சோர்வா இருந்தா உடனே ஓய்வெடுக்கணும். மருந்து சரியான நேரத்துக்கு எடுத்துக்கணும். நான் சொன்ன பயிற்சிகளையும் தொடர்ந்து செய்யணும். இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்ல முன்னேற்றம் தெரியும்.”

ரத்னம்: “சரி ஹரிணி. இவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையிலேயே இருந்துட்டு இப்போ வீட்டுக்கு வந்தது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நந்தினியும் என்னை விட்டுப் பிரியாம பார்த்துக்கிட்டா. விக்கி தினமும் வந்து எனக்கு உதவி செஞ்சான். நீங்களும் அடிக்கடி வந்து என்னைப் பார்த்தீங்க. இதையெல்லாம் நான் மறக்கவே மாட்டேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க முடியுது. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல பழைய மாதிரி ஆகிடுவேன்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இப்படிச் சந்தோஷமா இருக்கிறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு. நீங்க சீக்கிரம் நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம். நீங்க நடக்கும்போது ஏதாவது கஷ்டமா இருந்தா உடனே சொல்லுங்க. என்னால முடிஞ்ச உதவியை நான் செய்வேன். என்னை உங்க தம்பி மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க. உங்களுக்கு உதவி செய்ய நான் எப்பவும் இருப்பேன்.”

ரத்னம் விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்கு உண்மையிலேயே தம்பி மாதிரிதான் இருக்கிறே. எனக்கு உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல நீ தினமும் வந்து பார்த்துக்கிட்டது சாதாரண விஷயம் கிடையாது. உனக்கும் படிப்பு இருக்கு, உன் வீட்டுல பொறுப்பு இருக்கு. இருந்தாலும் எனக்காக நேரம் ஒதுக்குறே. இதெல்லாம் நான் மறக்க மாட்டேன். நீ நல்லா படிச்சு நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னைப் பார்த்து நான் சந்தோஷப்படணும்.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாம். நீங்க நல்லா இருக்கணும். அண்ணி நிம்மதியா இருக்கணும். அதுதான் எனக்குப் போதும். நான் கல்லூரியையும் கவனிச்சுக்குவேன். அதே நேரத்துல உங்களையும் வந்து பார்த்துக்குவேன். உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா எனக்குச் சொல்லுங்க.”

அப்போது நந்தினி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் பேசிக்கொண்டிருந்த இருவரையும் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ தினமும் இப்படியே ஓடிக்கிட்டு இருக்கே. காலையில கல்லூரி, மாலையில இங்கேன்னு உனக்கு ரொம்ப வேலைதான். உன்னுடைய படிப்பும் முக்கியம். அதையும் மறந்துடாதே. ரத்னம் இப்போ கொஞ்சம் நல்லா இருக்காரு. நாங்க பார்த்துக்கிறோம். நீயும் உன் வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கணும்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்குத் தெரியும். நான் படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கிறேன். ஆனா அண்ணா எப்படி இருக்கார்னு தினமும் வந்து பார்க்கணும்னு தோணுது. அவரைப் பார்க்காம இருந்தா எனக்கே ஏதோ மாதிரி இருக்கும். நான் அவரை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டன.

அவன் முன்பு அவளிடம் அடிக்கடி பேசுவான். அவளைப் பாராட்டுவான். இப்போது அவளிடம் மரியாதையாகப் பேசினாலும், கொஞ்சம் இடைவெளி வைத்திருந்தான்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. ரத்னாவும் உன்னைத் தன்னுடைய தம்பி மாதிரிதான் நினைக்கிறார். நீயும் உன்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கோ. மாலையில் நேரம் இருந்தா வந்து போ.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நான் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு மாலையில் வரேன். அண்ணா, மருந்தை மறக்காம எடுத்துக்கோங்க.”

அவன் கிளம்பினான்.

விக்கி போன பிறகும் நந்தினி கொஞ்ச நேரம் வாசலைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

“இவன் முன்னாடி மாதிரி என்னிடம் நெருக்கமா பேசுறதில்லையே. என்னைப் பற்றி நினைக்கிறானா, இல்லையா? நான் அவனிடம் பேசணும்னு நினைக்கிற அளவுக்கு அவன் என்னிடம் பேசணும்னு நினைக்கிறானா?”

அவளுக்கே தன்னுடைய எண்ணங்கள் புரியவில்லை.

ஆனால் விக்கியைப் பற்றிய நினைப்பு மட்டும் அவளுடைய மனதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்து கொண்டு இருந்தது 

மதிய நேரம்.

ரத்னம் சாப்பிட்டுவிட்டு அறையில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். நந்தினி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். குழந்தை அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

நந்தினி குழந்தையின் கன்னத்தைத் தொட்டு, அதன் கையைப் பிடித்துக் கொஞ்சினாள்.

நந்தினி: “என்னடா செல்லம், காலையிலிருந்து ஒரே சிரிப்புதானா? உனக்கு என்ன வேணும்? அம்மா உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு இருக்கணுமா? சரி, நான் இங்கேதான் இருக்கேன். நீ என்ன வேணும்னாலும் சொல்லு. உன்னைக் கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ சிரிக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்கே எல்லாக் கவலையும் மறந்துடுது.”

குழந்தை அவளுடைய விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரித்தது.

நந்தினி: “அடடா, என் விரலை விடவே மாட்டியா? சரி, பிடிச்சுக்கோ. நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன். உனக்கு பசிக்குதா? இல்ல தூக்கம் வருதா? கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு தூங்கலாம். நீ நல்லா வளரணும். எப்பவும் இப்படியே சந்தோஷமா இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு மடியில் வைத்துக்கொண்டு மெதுவாகத் தாலாட்டினாள்.

அப்போது ரத்னம் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, குழந்தையைக் கொஞ்ச நேரமா கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கே? உன்னைப் பார்த்தா குழந்தைக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு போல. நீ பேசினாலே சிரிக்குது. நம்ம வீட்டுல இப்படி சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும் தெரியுமா? இத்தனை நாள் நாம எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டோம். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா எல்லாம் சரியாகிட்டு வருது.”

நந்தினி: “ஆமாம் ரத்னம். நீ நல்லா ஆகுறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நீ மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள்ல எனக்கு எதிலேயும் மனசு போகல. இப்போ நீ வீட்டுக்கு வந்துட்டே. குழந்தையும் சந்தோஷமா இருக்கு. நம்ம வாழ்க்கை மறுபடியும் நல்லா மாறும்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

அப்போது விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணா, எப்படி இருக்கீங்க? இன்று கொஞ்சம் நடந்தீங்களா? ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சி செஞ்சீங்களா?”

ரத்னம்: “வா தம்பி. இன்று கொஞ்சம் நடந்தேன். முன்னாடி இருந்ததைவிட இப்போ பரவாயில்லை. ஹரிணியும் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உட்காரு. கல்லூரி எப்படி இருந்தது?”

விக்கி: “கல்லூரி நல்லா இருந்தது அண்ணா. இன்று ஒரு பாடத்தில் சார் கேள்வி கேட்டார். நான் பதில் சொன்னேன். அவர் என்னைப் பாராட்டினார். இன்னும் நன்றாகப் படிக்கணும்னு சொல்லியிருக்கார்.”

நந்தினி: “அப்படியா விக்கி? ரொம்ப சந்தோஷம். நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். உன்னுடைய அம்மாவுக்கும் உன்னைப் பார்த்து ரொம்பப் பெருமையா இருக்கும். நீ இப்படி முயற்சி செய்றதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. இப்போ நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன். முன்பு இருந்த மாதிரி எதையாவது நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

அவன் பேசும்போது அவளிடம் மரியாதை இருந்தது. அவளைத் தவிர்க்கவில்லை. ஆனால் தேவையில்லாமல் நெருங்கவும் இல்லை.

நந்தினி: “விக்கி, குழந்தையைப் பாரு. நீ வந்ததும் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் தூக்கிக்கிறியா? நான் சமையலறையில் ஒரு வேலையை முடிச்சிட்டு வரேன்.”

விக்கி குழந்தையைப் பத்திரமாகத் தூக்கிக்கொண்டான்.

விக்கி: “என்ன செல்லம்? என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்கிறியா? உனக்கு என்ன வேணும்? சரி, நான் கொஞ்ச நேரம் உன்னோட விளையாடுறேன். ஆனா உங்க அம்மா வந்ததும் அவங்ககிட்ட போயிடணும். நான் இப்போ கல்லூரி படிப்பையும் பார்க்கணும்.”

குழந்தை அவனுடைய விரலைப் பிடித்தது.

நந்தினி திரும்பி வந்து அவன் குழந்தையுடன் விளையாடுவதைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு புது உணர்வு எழுந்தது.

“விக்கி ரத்னாவிடம் அண்ணன் மாதிரி நடந்துக்கிறான். குழந்தையிடமும் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறான். என்னிடமும் மரியாதையா பேசுறான். இப்படிப்பட்ட நல்ல குணம் உள்ள ஒருவனைப் பற்றி நான் நினைக்காமல் இருக்க முடியலையே!”

அவள் தன்னுடைய மனதைத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

“இது வெறும் பாசமா? நட்பா? இல்ல அவன் மீது எனக்கு வேற ஏதாவது உணர்வு வருதா?”

அவளுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.

விக்கி குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தான்.

அவன் தன்னுடைய படிப்பைப் பற்றியும், அடுத்த நாள் கல்லூரியில் நடக்கவிருக்கும் தேர்வைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தான்.

நந்தினி அவனுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியாமலேயே அவன் பேசும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

[Sivamurugan 85]

கல்லூரியில் கிடைத்த பாராட்டு

மறுநாள் காலை விக்கி வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமாகக் கல்லூரிக்குச் சென்றான். அவன் முன்பு இருந்ததைவிட இப்போது படிப்பில் நல்ல கவனம் செலுத்தினான்.

வகுப்பில் ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கேள்வியைக் கேட்டதும் விக்கி எழுந்து பதில் சொன்னான்.

ஆசிரியர்: “விக்கி, நல்ல பதில். கடந்த சில நாட்களாக உன்னுடைய படிப்பில் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிகிறது. வகுப்பில் கவனமாக இருக்கிறாய். கொடுத்த வேலைகளையும் சரியான நேரத்தில் முடிக்கிறாய். இப்படியே தொடர்ந்து படித்தால் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கலாம். உன்னிடம் திறமை இருக்கு. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தணும். வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தாலும் அதையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காமல், உன்னுடைய எதிர்காலத்தையும் கவனிக்கணும்.”

விக்கி: “நன்றி சார். முன்பு சில விஷயங்களைப் பற்றி அதிகமாக யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். அதனால் படிப்பில் கவனம் குறைந்துவிட்டது. இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். அம்மாவுக்கு உதவி செய்யணும். அதுக்காக நல்லா படிக்கணும்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.”

ஆசிரியர்: “அதுதான் நல்லது விக்கி. எல்லோருக்கும் வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வரும். அதுக்காக நம்முடைய எதிர்காலத்தை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. மனசுல உணர்வுகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதைக் காரணமாக வைத்து நம்முடைய பொறுப்புகளை மறந்துவிடக் கூடாது. நீ இப்போது நல்ல வழியில் போறே. தொடர்ந்து முயற்சி செய்.”

விக்கி மகிழ்ச்சியுடன் தன்னுடைய இடத்தில் அமர்ந்தான்.

இடைவேளையில் அவனுடைய நண்பன் அருகில் வந்தான்.

நண்பன்: “டேய் விக்கி, சார் உன்னை எல்லோருக்கும் முன்னாடி பாராட்டிட்டாரே! என்னடா, இப்போ ரொம்ப சீரியஸா படிக்க ஆரம்பிச்சிட்டே?”

விக்கி: “ஆமா டா. நம்ம வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நம்ம நினைச்ச மாதிரி நடக்காது. அதுக்காக எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு இருக்க முடியுமா? நம்முடைய படிப்பு, வேலை, குடும்பம் எல்லாமே முக்கியம். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தா நம்ம வாழ்க்கைதான் பாதிக்கப்படும். அதனால இப்போ என்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிக்கிறேன்.”

நண்பன்: “அது சரிதான் டா. நீ இப்படியே முயற்சி பண்ணு. நல்ல வேலைக்குப் போய் வாழ்க்கையில் முன்னேறணும்.”

அன்று மாலை விக்கி ரத்னத்தைப் பார்க்க வீட்டுக்குச் சென்றான்.

ரத்னம் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். நந்தினி அவனுக்குத் தேநீர் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

விக்கி: “அண்ணா, இன்று கல்லூரியில் சார் என்னைப் பாராட்டினார். நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன்னு சொன்னார். இதைக் கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது.”

ரத்னம்: “அட, அது நல்ல விஷயம் தம்பி! நீ நல்லா படிக்கணும். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் முன்னேறணும். என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. நான் இப்போ நல்லா இருக்கேன். என்னால் முடிந்த வேலைகளை நானே செய்ய ஆரம்பிச்சிட்டேன். நீ உன்னுடைய எதிர்காலத்தைக் கவனிச்சுக்கோ.”

விக்கி: “அண்ணா, உங்களைப் பார்க்க வருவது எனக்குக் கஷ்டமில்லை. நீங்க என் அண்ணன் மாதிரி இருக்கீங்க. ஆனா நான் படிப்பையும் சரியா கவனிச்சுக்குவேன். இரண்டையும் சமாளிக்க முடியும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படி முன்னேறுறதைப் பார்க்க எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு. உன்னுடைய நல்ல குணத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்கணும். நீ யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்காம, உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டு, எல்லோருக்கும் உதவி செய்றவனா இருக்கணும். அப்படிப்பட்ட ஒருவன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வரணும்.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நான் முயற்சி செய்றேன். சில விஷயங்களை முன்பு சரியா புரிஞ்சுக்கல. இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிஞ்சுக்கிறேன். மற்றவர்களுடைய உணர்வுகளையும் மதிக்கணும். நம்முடைய வாழ்க்கையையும் சரியா பார்த்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் முன்பு அவளிடம் கொண்டிருந்த உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. அவளிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பையும் வைக்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய நல்ல குணம் அவளுக்குள் புதிதாக ஒரு மதிப்பை உருவாக்கியிருந்தது.

“இவன் என்னை விரும்பினான். ஆனால் நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் அதை மதிச்சு நடந்துக்கிட்டான். இப்போ அவன் என்னிடம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவி செய்றான். இப்படிப்பட்ட குணம் உள்ளவனை நான் ஏன் அடிக்கடி நினைக்கிறேன்?”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனிடம் பேசினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நாளைக்கு உனக்கு வகுப்பு இருக்கா?”

விக்கி: “இருக்கு அண்ணி. ஏன் கேட்கிறீங்க?”

நந்தினி: “ஒன்றுமில்லை. நீ எப்போது வருவேன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்னு கேட்டேன். அண்ணா உன்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னார். அதான் கேட்டேன்.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு மாலையில் வரேன்.”

அவன் சென்றதும் நந்தினி தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

உண்மையில் ரத்னம் அவனை எப்போது வருவான் என்று கேட்கவில்லை.

விக்கி எப்போது வருவான் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் நந்தினிக்குத்தான் இருந்தது.

அடுத்த நாள் மாலை விக்கி வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான்.

நந்தினி வீட்டில் வேலைகளை முடித்துவிட்டு அலமாரியைத் திறந்தாள். அதில் இருந்த உடைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நீல நிறச் சேலை அவளுடைய கண்ணில் பட்டது.

ஒருமுறை விக்கி அந்த நிறம் அவளுக்கு நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்லியிருந்தான்.

அவள் அந்தச் சேலையை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

நந்தினி மனதிற்குள்: “இந்த நீல நிறம் விக்கிக்குப் பிடிக்கும். ஒருமுறை என்னிடம் சொல்லியிருந்தான். இன்று இந்தச் சேலையை அணிந்தால் அவன் கவனிப்பானா? என்னைப் பார்த்து ஏதாவது சொல்வானா? ஏன் நான் அவனைப் பற்றி இவ்வளவு யோசிக்கிறேன்?”

அவள் சேலையை அணிந்துகொண்டு கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

நந்தினி: “நந்தினி, நீ என்னதான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கே? அவனுக்குப் பிடிச்ச கலர் என்பதற்காகச் சேலை அணியுறது தப்பில்லை. ஆனா அவன் வர்றதுக்காக இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கிறியே! அவன் உன்னிடம் கொஞ்சம் இடைவெளி வச்சிருக்கான். அதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. நீயும் உன்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

அவள் சேலையை மாற்றலாமா என்று யோசித்தாள். பிறகு அப்படியே இருக்கட்டும் என்று முடிவு செய்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா எங்கே இருக்காரு? இன்று உடம்பு எப்படி இருக்கு? ஏதாவது சிரமம் இருந்ததா?”

நந்தினி: “அவர் உள்ளே ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கார். இன்று நல்லாதான் இருக்கார். ஹரிணியும் காலையில் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உள்ளே போய் அவரைப் பார்த்துட்டு வா. அப்புறம் உன்னிடம் கொஞ்சம் பேசணும்.”

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

அப்போது அவன் நந்தினியின் நீல நிறச் சேலையைக் கவனித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, இந்த நீல நிறச் சேலை உங்களுக்கு நல்லா இருக்கு. இந்தக் கலர் உங்களுக்குப் பொருத்தமா இருக்கு.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. இந்தக் கலர் உனக்குப் பிடிக்கும் என்று எனக்கு நினைவிருந்தது. அதனால்தான் இன்று இந்தச் சேலையை எடுத்தேன்.”

விக்கி கொஞ்சம் ஆச்சரியப்பட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் அந்தக் கலர் நல்லா இருக்குன்னு சொன்னது உண்மைதான். ஆனா என்னைப் பிடிக்கணும்னு நினைச்சு நீங்க உடை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதில்லை. உங்களுக்கு எந்த உடை பிடிக்குதோ, அதை அணியுங்க. உங்களுக்கு வசதியா இருக்கணும். அதுதான் முக்கியம்.”

நந்தினி அவனுடைய பதிலைக் கேட்டதும் மனதிற்குள் சிறிது ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அவன் அவளைத் தவிர்க்கவில்லை என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்தணும்னு மட்டும் இதைச் செய்யல. உனக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை நினைவில் வச்சிருந்தேன். அதைச் செய்ததில் எனக்கும் சந்தோஷம். அதற்காக நீ ஏதாவது தவறாக நினைக்க வேண்டாம். உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. அதுதான் உண்மை.”

விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களிடம் பேசாமல் இருக்கல. உங்களிடம் பேசுவதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனா உங்களுக்கு ஏதாவது குழப்பம் வரக்கூடாதுன்னு கொஞ்சம் கவனமா இருக்கேன். அண்ணா என்னை நம்புறார். அவருடைய நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும். அதே நேரத்தில் உங்களையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குப் புரியுது விக்கி. நீ என்னிடம் மரியாதையா நடந்துக்கிறதுதான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. நீ முன்பு என்னிடம் உன்னுடைய உணர்வுகளைச் சொன்னாய். நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் நீ அதை ஏற்றுக்கிட்டாய். இப்போ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் பேசுறே. இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கும்போது உன்னைப் பற்றி எனக்கு நல்ல எண்ணம் வருது.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நீங்க என்னைப் பற்றி நல்லா நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் இன்னும் நிறையக் கற்றுக்கணும். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் கவனிக்கணும். உங்களுடைய குடும்ப வாழ்க்கையையும் மதிக்கணும். அதைத்தான் நான் முக்கியமா நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி தலையசைத்தாள்.

அவனிடம் நெருக்கமாகப் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும், அவனுடைய பதிலில் இருந்த மரியாதையை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.

அன்று விக்கி ரத்னத்துடன் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

அவன் சென்றதும் நந்தினி மீண்டும் கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

“நான் இந்தச் சேலையை அணிந்ததற்காக அவன் மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்தேன். அவன் பாராட்டினான். ஆனால் அதற்குப் பிறகும் தன்னுடைய எல்லையை மறக்கவில்லை. அவனுடைய இந்தக் குணம்தான் என்னை இன்னும் அதிகமாக யோசிக்க வைக்கிறதோ?”

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தன.

[Sivamurugan 85]

அன்று மாலை விக்கி கல்லூரியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தபோது, நந்தினி சமையலறையில் இருந்தாள். ரத்னம் மருந்து எடுத்துக்கொண்டு ஓய்வெடுத்திருந்தான்.

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா இப்போ நல்லா இருக்காரு. இன்று கொஞ்சம் நடந்ததாகச் சொன்னார். ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சியையும் செய்கிறார். இப்படியே தொடர்ந்து செய்தால் இன்னும் நல்ல முன்னேற்றம் வரும்.”

நந்தினி: “ஆமாம் விக்கி. இப்போ அவர் முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கார். உன்னுடைய உதவியும் அவருக்கு ரொம்பப் பயனுள்ளதாக இருக்கு. நீ தினமும் வந்து அவரிடம் பேசுறது அவருக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுக்குது.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “அண்ணா நல்லா ஆகுறதுதான் முக்கியம். அவரைப் பார்த்துக்கொள்வது எனக்குப் பெரிய வேலையா தெரியல. அவர் என்னைத் தம்பி மாதிரி நினைக்கிறார். நானும் அவரை அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி சமையலறைக்குள் சென்று ஒரு உணவுப் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, இதை எடுத்துக்கோ. இன்று உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சிருக்கேன். நீ வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடலாம்.”

விக்கி ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.

விக்கி: “எனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடா? அண்ணி, நீங்க எப்படித் தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?”

நந்தினி: “ஒருநாள் நீ இந்தச் சாப்பாடு உனக்குப் பிடிக்கும்னு சொல்லியிருந்தே. எனக்கு ஞாபகம் இருந்தது. அதான் இன்று கொஞ்சம் அதிகமாகச் சமைத்தேன். நீ தினமும் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு இங்கேயும் வர்றே. சில நேரம் உனக்கு சாப்பிடக்கூட நேரம் இருக்காது. அதனால்தான் கொடுக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்காக நீங்க தனியாகச் சிரமப்பட வேண்டாம். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுக்குவேன். நீங்க அண்ணாவையும் குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கணும். உங்களுக்கும் நிறைய வேலைகள் இருக்கு.”

நந்தினி: “விக்கி, இதை நான் பெரிய விஷயமா நினைக்கல. சமைக்கும்போது உனக்காகக் கொஞ்சம் எடுத்துவைக்கிறதுதான். நீ இங்கே வந்து உதவி செய்றே. உனக்கு உணவு கொடுக்கிறதில் எனக்கு என்ன சிரமம்? இதை எடுத்துக்கிட்டு போ. உனக்குப் பிடிக்கும்னு நினைச்சுத்தான் செஞ்சேன்.”

விக்கி பாத்திரத்தை வாங்கிக்கொண்டான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க அக்கறை எனக்குப் புரியுது. நீங்க என்னிடம் அன்பாகப் பேசுறது எனக்குச் சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லணும். நீங்க எனக்காக ஏதாவது செய்றீங்க என்பதற்காக நான் உங்களிடம் வேற ஏதாவது எதிர்பார்க்க மாட்டேன். நீங்க என்னை நல்ல நண்பனா நினைக்கிறீங்கன்னா அதுவே போதும். அண்ணா என்னை நம்புறார். அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்குப் புரியுது. நான் உன்னிடம் ஏதாவது எதிர்பார்த்து இதைச் செய்யல. ஆனா உன்னிடம் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு. நீ என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறே. அதனால்தான் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது.”

விக்கி: “நீங்க என்னிடம் பேசலாம் அண்ணி. நான் உங்களைத் தவிர்க்க மாட்டேன். உங்களுக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா சொல்லலாம். என்னால் முடிந்த அளவுக்கு உங்களுக்கு உதவி செய்வேன். ஆனா நம்முடைய உறவு எப்படியிருக்கணும்னு நாம தெளிவா புரிஞ்சுக்கணும். அண்ணாவுக்கும் உங்களுக்கும் நான் எப்பவும் மரியாதை கொடுப்பேன்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் கேட்கணும். நீ முன்பு என்னை விரும்பினே. இப்போவும் சில நேரம் என்னைப் பற்றி நினைக்கிறியா?”

விக்கி சிறிது நேரம் யோசித்தான்.

விக்கி: “உண்மையைச் சொன்னா சில நேரம் நினைக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா அதற்காக நான் என்னுடைய வாழ்க்கையை நிறுத்திவைக்க முடியாது. நீங்க உங்களுடைய வாழ்க்கையில் எடுத்த முடிவை நான் மதிக்கணும். உங்களை விரும்பினேன் என்பதற்காக நீங்களும் என்னை விரும்பணும்னு நான் எதிர்பார்க்க முடியாது. அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதால்தான் இப்போ என்னுடைய படிப்பிலும் மற்ற விஷயங்களிலும் கவனம் செலுத்துறேன்.”

அந்தப் பதில் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது.

நந்தினி: “நீ உண்மையா பேசுறதுக்கு நன்றி விக்கி. உன்னுடைய நல்ல குணம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் ஏன் உன்னைப் பற்றி அடிக்கடி நினைக்கிறேன்னு எனக்கே புரியல. ஆனா அதுக்காக அவசரமா எந்த முடிவும் எடுக்க விரும்பல. என்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் நல்லது அண்ணி. நீங்க நிதானமா யோசிங்க. நான் நாளைக்கு கல்லூரிக்குப் போகணும். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு படிக்கிறேன். நீங்களும் அண்ணாவைக் கவனிச்சுக்கோங்க.”

நந்தினி: “சரி விக்கி. இந்தச் சாப்பாட்டை எடுத்துக்கிட்டுப் போ. உனக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காகத்தான் செஞ்சேன். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடு. அப்புறம் படி. இரவு ரொம்ப நேரம் விழித்திருக்காதே.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நன்றி.”

விக்கி கிளம்பினான்.

நந்தினி அவன் சென்றதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவனுக்குப் பிடித்த நிற உடையை அணிந்தாள். அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் கொடுத்தாள். அவனிடம் பேசுவதற்காகச் சிறிய காரணங்களையும் தேட ஆரம்பித்திருந்தாள்.

இவை எல்லாம் ஏன் நடக்கின்றன என்று அவள் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

அவனுடைய அக்கறை அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது என்பது உண்மை.

ஆனால் அந்த அக்கறை அவளுடைய மனதில் இன்னும் ஆழமான உணர்வுகளை உருவாக்குகிறதா என்பதை அவள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

அடுத்த சில நாட்களில் ரத்னத்தின் உடல்நிலை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேறியது. அவனால் வீட்டுக்குள் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. ஹரிணியும் அடிக்கடி வந்து அவனைப் பார்த்துக்கொண்டாள். மருந்துகளைச் சரியாக எடுத்துக்கொள்கிறாரா, உணவு சாப்பிடுகிறாரா, நடக்கும்போது சிரமம் இருக்கிறதா என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டாள்.

விக்கியும் தினமும் கல்லூரிக்குச் சென்றுவிட்டு மாலையில் ரத்னத்தைப் பார்க்க வந்தான்.

ஒருநாள் மாலை நந்தினி குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

நந்தினி: “என்ன செல்லம்? இன்று ஏன் இவ்வளவு சிரிக்கிறே? உனக்கு அம்மா கூட விளையாடணுமா? சரி, விளையாடலாம். உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கேன். நீ நல்லா சாப்பிடணும், தூங்கணும். எப்பவும் இப்படியே சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

அப்போது விக்கி வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தை ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கே! என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் நான் தூக்கிக்கிறேன். நீங்க போய் அண்ணாவுக்கு ஏதாவது தேவையா இருக்கான்னு பார்த்துட்டு வாங்க.”

விக்கி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு விளையாடினான். நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ குழந்தையைக் கொஞ்சுறதைப் பார்க்கவே நல்லா இருக்கு. உனக்குக் குழந்தைகளிடம் இவ்வளவு பாசம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியாது. நீ எல்லோரிடமும் இவ்வளவு அன்பாக நடந்துக்கிறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தைகள் அப்படித்தானே? அவங்களிடம் அன்பாக இருந்தா அவங்களும் நம்மிடம் அன்பாக இருப்பாங்க. குழந்தையைப் பார்த்தா நமக்கே சந்தோஷமா இருக்கும். அண்ணாவும் இப்போ நல்லா இருக்கார். நீங்களும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கீங்க. அதுவே எனக்குப் போதும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இங்கே வருவாயா என்று சில நேரம் நான் எதிர்பார்க்கிறேன். நீ வந்ததும் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. உனக்குப் பிடிச்ச கலர் டிரஸ் அணியணும்னு நினைக்கிறேன். உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சு கொடுக்கும்போது சந்தோஷமா இருக்கு. இதெல்லாம் ஏன் நடக்குதுன்னு எனக்கே புரியல.”

விக்கி குழந்தையை நந்தினியிடம் கொடுத்துவிட்டு அமைதியாகப் பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு நீங்க நிதானமா யோசிங்க. என்னைப் பற்றி நல்ல எண்ணம் இருக்கிறது என்றால் அதில் தவறில்லை. நான் உங்களுக்கு உதவி செய்றேன். நீங்க என்னைப் பாராட்டுறீங்க. நாம பேசிக்கிறோம். ஆனா அதற்காக உடனே ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டியதில்லை. அண்ணா உங்களை நம்புறார். நீங்களும் அவரை நேசிக்கிறீங்க. அந்த உறவையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குத் தெரியும் விக்கி. ரத்னம் எனக்கு முக்கியமானவர். அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும். நம்முடைய வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை. ஆனா உன்னுடைய நல்ல குணம் என்னை ஈர்க்குது என்பதையும் என்னால் மறுக்க முடியல. நீ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் உதவி செய்றே. அதைப் பார்க்கும்போது உன்னை இன்னும் அதிகமாக மதிக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க என்னைப் பற்றி இப்படி நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த விரும்பவில்லை. நான் அண்ணாவை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறேன். அவருக்கு உதவி செய்வதில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. உங்களிடமும் மரியாதையாகப் பேசுவேன். உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் செய்வேன். அதே நேரத்தில் என்னுடைய படிப்பையும் கவனிப்பேன்.”

நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய இந்தப் பேச்சுதான் எனக்கு மிகவும் பிடிச்சிருக்கு. நீ என்னிடம் நெருக்கமாக இருக்கணும்னு நான் நினைக்கிறேன். ஆனா அந்த நெருக்கம் யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்கக்கூடாது என்பதையும் புரிஞ்சுக்கிறேன். என்னுடைய மனசை நான் முதலில் புரிஞ்சுக்கணும். ரத்னத்திடம் என்னுடைய உறவை இன்னும் நல்லா அமைத்துக்கணும். உன்னுடைய நட்பையும் மதிக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் சரி அண்ணி. நாம எல்லோரும் நல்லா இருக்கணும். அண்ணா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்லா நடக்க ஆரம்பிச்சிடுவார். ஹரிணி மேடமும் அவரைத் தொடர்ந்து கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்களும் உங்களைப் பார்த்துக்கோங்க. குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கோங்க. நான் கல்லூரியில் நல்லா படிச்சு முன்னேற முயற்சி செய்றேன்.”

ரத்னம் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் விக்கியைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்குத் தம்பி மாதிரி மட்டும் இல்ல. என்னுடைய குடும்பத்தில் ஒருவனாகவே மாறிட்டே. நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். எங்களையும் அடிக்கடி வந்து பார்த்துக்கோ. உன்னைப் பார்த்தாலே எனக்கு நம்பிக்கை அதிகமாகுது.”

விக்கி: “நிச்சயமா அண்ணா. நான் உங்களை வந்து பார்த்துக்குவேன். ஆனா என்னுடைய படிப்பையும் நல்லா கவனிச்சுக்குவேன். நீங்க நல்லா குணமடைஞ்சு பழைய மாதிரி நடக்க ஆரம்பிக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனை வாசல்வரை வந்து வழியனுப்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, கவனமாகப் போ. நாளைக்கு கல்லூரியில் என்ன நடக்குதுன்னு வந்து சொல்லு. உன்னுடைய படிப்பு எப்படி போகுதுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு வந்து சொல்றேன். அண்ணாவைப் பார்த்துக்கோங்க.”

அவன் சென்றுவிட்டான்.

நந்தினி சில நொடிகள் வாசலிலேயே நின்றாள்.

அவளுக்குள் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் இன்னும் இருந்தன. அவன் வருவதை எதிர்பார்த்தாள். அவனிடம் பேச விரும்பினாள். அவனுக்குப் பிடித்த நிறத்தையும் உணவையும் நினைவில் வைத்திருந்தாள்.

ஆனால் அவன் காட்டிய மரியாதையும் பொறுப்புணர்வும் அவளுக்குப் புரிந்திருந்தது.

அவள் ரத்னத்தின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, என்ன யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கே? ஏதாவது கவலையா?”

நந்தினி: “இல்லை ரத்னம். நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். நீ நல்லா குணமடைஞ்சு வர்றே. வீட்டில் எல்லோரும் சந்தோஷமா இருக்கோம். நம்முடைய வாழ்க்கை இனிமேல் நல்லா இருக்கணும். உன்னோட நிம்மதியா வாழணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, நாம இருவரும் மனசுவிட்டு பேசிக்கிட்டே இருக்கணும். உனக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா என்னிடம் சொல்லு. நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்பேன். நம்முடைய வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கலாம்.”

நந்தினி அவனுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

விக்கியின் மீது உருவாகியிருந்த ஈர்ப்பை அவள் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எடுக்க வேண்டிய முடிவுகளை அவசரப்படாமல் எடுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள்.

விக்கி கல்லூரியில் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தான்.

ரத்னம் ஒவ்வொரு நாளும் குணமடைந்துகொண்டிருந்தான்.

நந்தினி தன்னுடைய மனதில் எழும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் விக்கி அடுத்த முறை வீட்டுக்கு வரும்போது நந்தினி அவனிடம் எப்படி நடந்துகொள்வாள்?

அவனுடைய நல்ல குணத்தை மட்டும் மதிப்பாளா? அல்லது அவனிடம் தன்னுடைய மனதில் இருக்கும் உணர்வுகளை இன்னும் தெளிவாகச் சொல்ல ஆரம்பிப்பாளா?

அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது?

My telegram id Msivamuruganm

[Selva single]

Bro romba story family aa pokuthu super

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் நந்தினி மற்றும் ரத்னம் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு விக்கி வந்து பழகும் விதத்தை பற்றி சொல்லியது மிகவும் எதார்த்தமாக இருந்தது. அதிலும் குறிப்பாக விக்கி உரையாடல் அவனுக்கு பிடித்து ப்ளூ சேலை அணிந்து நந்தினி காண்பித்து அதை விக்கி பார்த்து வியந்து அவள் உடன் எந்தவொரு எதார்த்தம் மாறாமல் நட்பாக சொல்லுவது மிகவும் நன்றாக உள்ளது

[opheliyaa]

Vicky is taking too much space. Repeated events. She proved again and again that she is cock hungry bitch.

[Sankamithira]

Vikky appanum Rathinam aathalum irukkanga la sethutangala..semma mokkaya college studies nu kondu porappa. Santhosh sunniya maranthuttu vikky sunniya eppadi vangalan nu plan podurala inthe thevidiya. Guilt ellam oru naal than pola.

[Sankamithira]

Rendu perum velaiku pogama kasukka enna panranga.. konjam logic kooda illaye.