♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Arun_zuneh]

Episode - 186

இந்த பகுதியில் காத்தவராயன் தன் காம எண்ணத்தால் அவனை அழிக்க கூடிய சக்தியை அவனே தயாரித்து அதை மதிவதனியின் மறுபிறவிக்கு கொடுத்து விட்டான். Honey trapல் வரும் பெண்கள் இப்படி ஆண்களின் உச்சத்தில் தான் அவனை கொள்ளுவார்கள் என்ற ஒரு செய்தியை படித்ததாக ஞாபகம். அது போலவே பிரியங்காவிற்கு தகுந்த நேரத்தில் ஞாபகம் வந்ததது அற்புதமான அமைந்தது

[Arun_zuneh]

Episode - 187

இஷிதாவால் இந்த தீவிற்கு இப்படி ஒரு ஆபத்தா. இந்த காட்டுவாசி தன் இனத்திற்கும் தன் குலதெய்வத்திற்கும் இப்படி ஒரு துரோகத்தை வெறும் காமத்திற்காக செய்து கொண்டான். அதை சிற்பிகா மேல் போட்டு விட்டான். இடும்பன்கிரியின் (பெயர் தவறாக இருந்தால் மன்னிக்கவும்) மறு பிறவியாக இருப்பானோ விதியும் அப்படியே உள்ளது

[Bigil]

Super update

[Geneliarasigan]

இந்த அப்டேட் நல்லா இருந்தது. ஆரம்பத்திலிருந்து பதற்றத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூட்டிட்டு போய், கடைசியில் அந்த அம்பு வந்து விழுந்த இடம் செம்ம ட்விஸ்ட். யாரு அந்த அம்பை எய்தது, மரத்துக்கு பின்னாடி இருக்கிறது யாருன்னு தெரிஞ்சுக்க அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலா காத்திருக்கேன். இஷிதா எங்கே போனான்னு கேள்வியும் இன்னும் இருக்கு. இந்த இடத்துல நிறுத்திட்டீங்களே... அடுத்த எபிசோடு சீக்கிரம் வரணும்!

Thanks for your comments

[Geneliarasigan]

Good one

Marvellous update

Good one

Thanks for your comments

[Geneliarasigan]

Fantastic

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

Fantastic twist revealing update kai etinathu vayae etlah
hope riyan will win over this battle against kathavarayan by this current generation

Sure..

Unexpected twists reveal

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

VERY INTERESTING UPDATE. SO SAD FOR KATHAVARAYAN FAILS. IS HE COME BACK OR NOT?

Thank you nanba

[Geneliarasigan]

பிரியங்காவின் பூர்வ ஜென்ம மதிவதனி ஞாபகம் அவள் பிறந்ததில் இருந்து காத்தவராயனிடம் அவள் சரணடைந்தது வரை அவளுக்கு நினைவு வந்து விட்டது. காத்தவராயனுடன் பூர்வ ஜென்ம கூடலின் ஞாபகம் வரை அவளுக்கு வந்து விட்டதால் இப்போது அவனின் மறு தொடுதலை அவள் தட்டி கழிக்க வில்லை அடுத்த புணர்ச்சியில் அவனின் சுயருபம் நினைவிற்கு வந்ததால் அவளின் இப்போதைய பிறவியின் கோபம் எப்படி இருக்கும்

Thank you nanba..

[Geneliarasigan]

Tharu mara irukuthu

Arumai nanba

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

இந்த பகுதியில் காத்தவராயன் தன் காம எண்ணத்தால் அவனை அழிக்க கூடிய சக்தியை அவனே தயாரித்து அதை மதிவதனியின் மறுபிறவிக்கு கொடுத்து விட்டான். Honey trapல் வரும் பெண்கள் இப்படி ஆண்களின் உச்சத்தில் தான் அவனை கொள்ளுவார்கள் என்ற ஒரு செய்தியை படித்ததாக ஞாபகம். அது போலவே பிரியங்காவிற்கு தகுந்த நேரத்தில் ஞாபகம் வந்ததது அற்புதமான அமைந்தது

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

இஷிதாவால் இந்த தீவிற்கு இப்படி ஒரு ஆபத்தா. இந்த காட்டுவாசி தன் இனத்திற்கும் தன் குலதெய்வத்திற்கும் இப்படி ஒரு துரோகத்தை வெறும் காமத்திற்காக செய்து கொண்டான். அதை சிற்பிகா மேல் போட்டு விட்டான். இடும்பன்கிரியின் (பெயர் தவறாக இருந்தால் மன்னிக்கவும்) மறு பிறவியாக இருப்பானோ விதியும் அப்படியே உள்ளது

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

Super update

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

Next update slightly bigger..will update soon

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 1

அம்பு அவனது நாக்கைத் துளைத்துக் கிழித்த அடுத்த கணம்—

“ஆஅஆஆஆ...!”

தாங்க முடியாத வலியில் காத்தவராயன் அலறித் துடித்தான்.

அவனுடைய அலறல் அந்தத் தீவின் அமைதியையே கிழித்துக்கொண்டு வெகுதூரம் எதிரொலித்தது.

நாக்கில் பாய்ந்திருந்த நச்சு அம்பின் கூர்முனை, சதையைக் கிழித்துக்கொண்டு மறுபுறம் வெளிப்பட்டிருந்தது. வாயிலிருந்து குருதி பீறிட்டுக் கொட்டியது. நச்சின் தாக்கமோ, அம்பு ஏற்படுத்திய காயத்தின் வேதனையோ—எது அதிகம் என்று பிரித்தறிய முடியாத அளவுக்கு அவனுடைய உடலுக்குள் வலி மின்னலெனப் பாய்ந்தது.

ஒரு கணம் அவனுடைய பார்வையே இருண்டது.

தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டவன், தடுமாறியபடியே பின்னால் நகர்ந்தான். நாக்கிலிருந்து வழிந்த குருதி அவனுடைய மார்பில் தெறித்தது.

அடுத்த நொடி—

வலியையும் பொருட்படுத்தாமல் சட்டென்று தலையை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விழிகள்...

கொப்பளிக்கும் கோபத்தாலும் நம்ப முடியாத அதிர்ச்சியாலும் ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தன!

அந்த விழிகளில் தெரிந்தது வெறும் கோபமல்ல.

தன்னை எதிர்க்கத் துணிந்தவன் யார் என்பதை அறிந்துகொள்ளத் துடிக்கும் அசுர வெறி!

தன் முன்னால் நிற்பவன் எவனாக இருந்தாலும், அவனைச் சின்னாபின்னமாக்கிவிட வேண்டும் என்ற கொலைவெறி!

அவனுடைய பார்வை பட்ட இடமெல்லாம் காற்றே அனலாக மாறுவதைப்போன்றதொரு பயங்கரமான உக்கிரம்!

காத்தவராயனின் அந்தப் பார்வை சாதாரணமானதல்ல.

அவனுடைய விழிகளில் இருந்து வெளிப்பட்ட அசுர ஆற்றல், எதிரில் நிற்பவர்களின் மன உறுதியையே சிதைத்துவிடக்கூடியது. அவனுடைய கொலைவெறி கொண்ட பார்வையை நேருக்கு நேர் சந்திக்க வேண்டியிருந்தால், சாதாரண மனிதர்களில் பலர் அச்சத்திலேயே நிலைகுலைந்து போயிருப்பார்கள்.

ஆனால்...

அங்கே நின்றிருந்தவன் அப்படிப்பட்ட சாதாரண மனிதன் அல்ல!

சற்று தொலைவில் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்து நின்ற மரத்தின் பின்னால் இருந்து, அவன் மெல்ல வெளியே வந்தான்.

அவனுடைய நடையில் அவசரம் இல்லை.

முகத்தில் பதற்றம் இல்லை.

தான் எய்த அம்பு ஓர் அசுரனின் நாக்கையே துளைத்துக் கிழித்திருக்கிறது என்ற பரபரப்பும் இல்லை.

மாறாக, நடக்கப்போகும் நிகழ்வுகளை முன்கூட்டியே கணித்துவிட்டவனைப் போன்றதொரு விசித்திரமான நிதானம் அவனிடம் காணப்பட்டது.

காத்தவராயனின் விழிகள் அவன்மீது மின்னலைப்போலப் பாய்ந்தன.

அந்தப் பார்வையில் இருந்த உக்கிரம், எதிரில் நின்றவனை அடுத்த கணமே சுட்டெரித்துவிடும் என்றே தோன்றியது.

ஆனால்...

அந்த மனிதனின் முகத்தில் ஒரு சிறு மாற்றம்கூட ஏற்படவில்லை!

அவன் தொடர்ந்து முன்னேறி வந்தான்.

காத்தவராயனின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தபடியே, எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி அவனை நெருங்கினான்.

அவனுடைய கண்களில் பயமில்லை.

அச்சமில்லை.

ஏன்... காத்தவராயனின் அசுர சக்தியைப் பற்றிய சிறு தயக்கம்கூட இல்லை!

காத்தவராயன் தன் பார்வையை இன்னும் கூர்மையாக்கினான்.

வழக்கமாக அவனுடைய பார்வையை எதிர்கொள்பவர்களின் முகத்தில் முதலில் அச்சம் தோன்றும். பின்னர் அந்த அச்சம் குழப்பமாக மாறும். இறுதியில், அவனுடைய கண்களை நேராகச் சந்திக்கக்கூட முடியாமல் அவர்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொள்வார்கள்.

ஆனால் இந்த மனிதன் மட்டும்...

அவனுடைய விழிகளை நேருக்கு நேர் சந்தித்தபடியே முன்னேறி வந்தான்!

காத்தவராயனின் அசுரப் பார்வை அவனை ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் பயனற்றுப்போனதைப் போலிருந்தது.

அந்த உணர்வு காத்தவராயனின் உள்ளத்தை உலுக்கியது.

‘என்ன இது...?’

அவனுடைய மனத்திற்குள் ஒரு கேள்வி மின்னியது.

‘என் பார்வையையே எதிர்த்து நிற்கும் துணிவு இவனுக்கு எப்படி வந்தது?’

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் தேடுவதற்குக்கூட அவனுடைய காயம் அவகாசம் கொடுக்கவில்லை.

நாக்கில் வலி மீண்டும் மின்னலெனப் பாய்ந்தது.

அவன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு காயத்தைப் பொத்தினான். வாயில் தேங்கிய குருதியை விழுங்க முயன்றபோதுகூட, நச்சு அம்பு ஏற்படுத்திய காயம் அவனைத் துடிக்க வைத்தது.

ஆனால் அவனுடைய பார்வை மட்டும் அந்த மர்ம மனிதனைவிட்டு அகலவில்லை.

தன் அசுரப் பார்வை அவனிடம் பலிக்கவில்லை என்பதைவிட, அந்த மனிதன் அதைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை என்பதுதான் காத்தவராயனுக்கு அதிக அவமானத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஏனெனில், இத்தனை காலமாகத் தன்னுடைய சக்திக்கு முன்னால் தலைகுனியாதவர்கள் என்று யாருமே இல்லை என்ற ஆணவத்துடன் வாழ்ந்தவன் அவன்.

தன்னை எதிர்க்கத் துணிந்தவர்களின் மன உறுதியையே தன் பார்வையால் சிதறடித்தவன்.

தன்னுடைய அசுர வலிமைக்கு முன்னால் உலகமே நடுங்க வேண்டும் என்று எண்ணியவன்.

ஆனால் இன்று...

தன்னுடைய பார்வையைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் ஒருவன் தனக்கு முன்னால் நிமிர்ந்து நிற்கிறான்!

அதுமட்டுமா?

அவனுடைய நச்சு அம்பு தன்னுடைய நாக்கையே கிழித்திருக்கிறது!

அதன் தாக்கத்தால் ஏற்பட்ட வலியைத் தன்னால் உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தக்கூட முடியவில்லை!

இவை அனைத்தும் சேர்ந்து காத்தவராயனின் ஆணவத்தில் ஆழமான கீறலை ஏற்படுத்தின.

ஆனால், அவனுடைய கோபத்தை எல்லைமீறச் செய்தது அதுமட்டுமல்ல.

அதைவிடவும் அவனுடைய ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்த மற்றொரு காரணம் இருந்தது!

அவனுடைய பார்வை சட்டென்று சிற்பிகாவை நோக்கித் திரும்பியது.

கடைசி நொடியில்...

தன் கைக்கு எட்டிவிட்டதாக அவன் எண்ணியிருந்த சிற்பிகாவை அடைவதற்கான வாய்ப்பு, கண்முன்னே பறிக்கப்பட்டுவிட்டது!

தன்னுடைய அசுர மோகத்தின் உச்சத்தில் இருந்த அந்தக் கணத்தில், குறுக்கே வந்து தன்னைத் தடுத்திருக்கிறானே இந்த மனிதன்!

அந்த எண்ணமே அவனுடைய ஆத்திரத்தை மேலும் தூண்டியது.

ஒருபுறம் நாக்கில் வழிந்துகொண்டிருந்த குருதி.

மறுபுறம் ஒவ்வொரு நொடியும் அவனுடைய உடலைத் துளைத்துக்கொண்டிருந்த தாங்க முடியாத வலி.

அதற்குமேல், தன்னுடைய ஆவேசத்தையும் விருப்பத்தையும் கடைசி நொடியில் தடுத்து நிறுத்தியவனைப் பற்றிய தீராத வெறுப்பு!

அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து காத்தவராயனைப் பைத்தியக்காரத்தனமான கோபத்தின் உச்சிக்கே கொண்டு சென்றன.

அவனுடைய விரல்கள் ஆவேசமாகச் சுருண்டு இறுகின.

அவனைச் சுற்றியிருந்த மணல் மெல்ல மேலெழத் தொடங்கியது.

காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது.

அவனுடைய காலடியில் கிடந்த மணற்பரப்பு சிறு சிறு சுழல்களாக மாறி, அவனைச் சுற்றி வட்டமிடத் தொடங்கியது.

அந்தச் சுழல்களுக்குள் அவனுடைய அசுர சக்தி மீண்டும் உயிர்பெற முயன்றது.

காயமடைந்த நாக்கின் வலியையும் பொருட்படுத்தாமல், எதிரில் நின்ற மனிதனை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவனுடைய விழிகளில் இப்போது ஒரே ஒரு கேள்விதான் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

‘நீ யாரடா... என் முன்னால் வந்து நிற்கும் அளவுக்கு உனக்கு என்ன துணிச்சல்?!’

ஆனால்...

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அவன் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.

எதிரில் நின்றவன் யார் என்பதையும் அறிந்திருக்கவில்லை.

அவன் கையில் இருந்த நச்சு அம்பின் உண்மையான பின்னணியையும் அறிந்திருக்கவில்லை.

எல்லாவற்றையும்விட, தன்னுடைய அசுர ஆணவத்திற்கே சவாலாக வந்திருக்கும் அந்த மனிதன், தன்னுடைய கடந்த காலத்துடன் எப்படித் தொடர்புடையவன் என்பதையும் காத்தவராயன் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை!

---

காத்தவராயனின் கண்களை ஆத்திரம் முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது.

பொறுமை!

அதுதான் அவனுடைய உண்மையான பலம்.

எதிரியின் பலத்தை அறிந்து, அவனுடைய பலவீனத்தைக் கண்டறிந்து, சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்து காய்களை நகர்த்துவதில் காத்தவராயனை மிஞ்ச ஆளில்லை.

அந்தப் பொறுமையால்தான் சிற்பிகாவைத் தன்னுடைய வலையில் விழ வைத்திருந்தான். அதே பொறுமையும் சூழ்ச்சியும்தான் மதிவதனியைக்கூடத் தனக்குச் சாதகமாக நெருங்குவதற்கான வாய்ப்பை அவனுக்கு ஏற்படுத்தியிருந்தன.

ஆனால்...

இப்போது?

அவனுடைய பொறுமை எங்கே போனதென்றே தெரியவில்லை.

நாக்கில் பாய்ந்த அம்பு ஏற்படுத்திய வலி ஒருபுறம்...

தன்னுடைய கண் முன்னாலேயே சிற்பிகாவை நெருங்க முடியாமல் தடுத்தவனின் துணிச்சல் மறுபுறம்...

இவை இரண்டும் சேர்ந்து அவனுடைய நிதானத்தை வேரோடு பிடுங்கி எறிந்திருந்தன.

எதிரில் நிற்பவன் யார் என்பதை நிதானமாக ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்ளக்கூட முடியாத அளவுக்குக் கோபம் அவனுடைய அறிவை மறைத்திருந்தது.

அவன் கோபத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில்...

ரியான் தன்னுடைய சட்டையைக் கழற்றினான்.

அடுத்த கணமே, அதைச் சிற்பிகாவின் மீது போர்த்தினான்.

அவள் ஒரு நொடியும் தாமதிக்கவில்லை. நடுங்கிய கைகளால் அந்தச் சட்டையைப் பற்றித் தன் உடலை மறைத்துக்கொண்டாள்.

அவளுடைய பார்வை ஒரு கணம் ரியானைத் தொட்டது.

அந்தப் பார்வையில் நன்றியுணர்வு இருந்ததா... நிம்மதி இருந்ததா... அல்லது இன்னும் அவளைச் சூழ்ந்திருந்த பயத்தின் எச்சம்தான் தெரிந்ததா என்று அவனால் அறிய முடியவில்லை.

ஆனால், அவளை அந்த நிலையிலிருந்து மீட்க வேண்டும் என்பதில் மட்டும் ரியான் உறுதியாக இருந்தான்.

அவளைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டுமானால், முதலில் தன்னை எதிர்த்து நின்றுகொண்டிருக்கும் இந்த அசுரனைத் தடுத்து நிறுத்தியாக வேண்டும்!

ரியான் மெல்லத் தன் வில்லை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விரல்கள் நாணைத் தொட்டன.

அதேநேரத்தில்...

காத்தவராயன் தன் கோரைப்பற்களைக் கடித்தபடி அவனை வெறித்தான்.

அவனுடைய விழிகளில் இருந்து தெறித்த ஆத்திரம், எதிரில் இருப்பவனை அடுத்த கணமே சாம்பலாக்கிவிடத் துடிப்பதைப்போலிருந்தது.

அடுத்த நொடி—

அவன் பாய்ந்தான்!

அது ஒரு மனிதனின் பாய்ச்சலாக இருக்கவில்லை.

சுழன்றெழுந்த புயல் ஒன்று தன்னை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்து வருவதைப்போலிருந்தது.

காத்தவராயனின் உடல் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு ரியானை நோக்கி விரைந்தது. அவனுடைய வேகத்தில் காலடியில் இருந்த மணல் நாலாபுறமும் சிதறியது.

ரியானின் உள்ளுணர்வு உடனடியாக எச்சரித்தது.

அவனுடைய பிடிக்குள் மட்டும் சிக்கிவிடக் கூடாது!

அந்த எச்சரிக்கை மனத்தில் தோன்றிய அதே கணத்தில், காத்தவராயன் அவனை நெருங்கிவிட்டான்.

அவனுடைய முரட்டுக் கரங்கள் ரியானைப் பற்றுவதற்காக முன்னால் நீண்டன.

ஆனால், ரியான் கடைசி நொடியில் தன் உடலை லாவகமாகப் பின்னால் நகர்த்தினான்.

காத்தவராயனின் விரல்கள் அவனுடைய உடலைத் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் வந்து, வெறுமையான காற்றை மட்டுமே கவ்வின.

தன்னுடைய தாக்குதல் தவறியதை உணர்ந்த காத்தவராயன், உடனடியாகத் திரும்பி அவனை மீண்டும் பிடிக்க முயன்றான்.

ஆனால் ரியான் அதற்குள் தன் அடுத்த நகர்வைத் தீர்மானித்துவிட்டான்.

அவன் கையில் இருந்த வில் மின்னலென உயர்ந்தது.

வில்லில் ஏற்கெனவே பொருத்தப்பட்டிருந்த அம்பு, காத்தவராயனின் மார்பையோ தலையையோ நோக்கிச் செல்லவில்லை.

அவனுடைய முழங்காலைக் குறிவைத்தது!

ட்வாங்!

வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு, காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்தது.

காத்தவராயன் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொள்வதற்குள்—

சர்ரெக்!

அம்பு அவனுடைய முழங்காலில் பாய்ந்தது!

“ஆஆஆஆ!”

எதிர்பாராத வலியில் காத்தவராயன் அலறினான்.

அவனுடைய உடல் ஒரு கணம் நிலைகுலைந்தது. முன்னோக்கிப் பாய்ந்து வந்த வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், காயமடைந்த காலைத் தரையில் ஊன்ற முயன்றான்.

ஆனால் அம்பு பாய்ந்திருந்த இடத்தில் எழுந்த கூர்மையான வலி, அவனுடைய காலையே அவனுக்குக் கட்டுப்படாததுபோலச் செய்தது.

அவன் தடுமாறினான்.

ஒரு கையைத் தரையை நோக்கித் தாழ்த்தி, மறுகாலின் உதவியால் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டான்.

பின்னர், தன் முழங்காலில் பாய்ந்திருந்த அம்பைப் பார்த்தான்.

அந்தச் சிறிய அம்பு அவனுடைய பார்வையில் ஒரு கணம் நம்ப முடியாத அவமானமாகத் தோன்றியது.

தன்னுடைய வலிமைக்கு முன்னால் மலைகள்கூடத் தடையாக நிற்க முடியாது என்று எண்ணியவன் அவன்.

ஆனால், இப்போது ஒரு மனிதன் எய்திய அம்பு அவனுடைய வேகத்தையே தடுத்து நிறுத்தியிருக்கிறது!

அதுவும் அவன் எதிர்பார்த்திராத இடத்தில்!

ரியான் ஏன் தன்னுடைய மார்பைக் குறிவைக்காமல் முழங்காலைக் குறிவைத்தான் என்பதை அடுத்த கணமே காத்தவராயன் உணர்ந்துகொண்டான்.

தன்னுடைய வேகத்தையும் உடல் வலிமையையும் நம்பி எதிரியைத் தாக்கும் ஒருவனைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமானால், அவனுடைய நகர்வையே முதலில் முடக்க வேண்டும்!

அந்த உண்மையை உணர்ந்தபோது, காத்தவராயனின் கோபம் மேலும் அதிகரித்தது.

இவன் வெறும் அம்பெய்வதில் திறமைசாலி மட்டுமல்ல!

தாக்க வேண்டிய இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும் புத்திசாலியாக இருக்கிறான்!

அந்த எண்ணம் அவனுடைய அகந்தையைச் சீண்டியது.

“நாயே!”

காயமடைந்த நாக்கின் காரணமாக வார்த்தைகள் தெளிவாக வெளிவரவில்லை. இருந்தாலும், அவனுடைய குரலில் இருந்த வெறுப்பு மட்டும் குறையவில்லை.

ரியான் பதிலளிக்கவில்லை.

அவன் தன்னுடைய இலக்கிலிருந்து பார்வையை அகற்றவில்லை.

காத்தவராயன் இன்னும் முழுமையாகச் சுதாரித்துக்கொள்ளவில்லை என்பதை அவனுடைய உடலசைவுகள் காட்டின.

அந்தச் சிறிய வாய்ப்பை ரியான் பயன்படுத்திக்கொண்டான்.

காத்தவராயன் மீண்டும் தன்னை நோக்கிப் பாய்வதற்காக உடலைத் திருப்பிய அதே கணத்தில், ரியான் மின்னல் வேகத்தில் குனிந்து விலகினான்.

காத்தவராயனின் முரட்டுக் கரங்கள் அவனைப் பிடிப்பதற்காக நீண்டன.

ஆனால்...

இம்முறையும் அவனுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது!

ரியான் அவனுடைய கரங்களுக்குக் கீழே தாழ்ந்து நழுவினான்.

அந்த வேகத்திலேயே தன் உடலைச் சுழற்றியவன், வலது காலை ஓங்கி வீசினான்.

படார்!

அவனுடைய கால் காத்தவராயனின் அகன்ற மார்பில் பலமாகப் பதிந்தது!

எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலில் காத்தவராயனின் உடல் பின்னால் தூக்கி வீசப்பட்டதைப்போலத் தடுமாறியது.

அவன் கால்களை ஊன்றிக்கொண்டு நிலைநிறுத்திக்கொள்ள முயன்றான். ஆனால், ஏற்கெனவே ஒரு முழங்காலில் காயம் ஏற்பட்டிருந்ததால் அவனுடைய சமநிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்தது.

பல அடிகள் பின்னோக்கித் தள்ளாடிச் சென்றவன், இறுதியில் ஒருவழியாகத் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டான்.

ஒரு கணம் அவனுடைய பார்வையே நிலைகுலைந்தது.

என்ன இது?

அவனுடைய மனத்திற்குள் கொந்தளித்த கேள்வி, அடுத்த கணமே கட்டுக்கடங்காத ஆத்திரமாக மாறியது.

ஒரே இரவில்...

அடுத்தடுத்து இருவர் அவனுடைய மார்பில் உதைத்திருக்கிறார்கள்!

முதலில் சிற்பிகா!

இப்போது இந்த ரியான்!

சிற்பிகாவின் உதை அவனுக்குள் ஏற்கெனவே ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இப்போது ரியானின் தாக்குதலும் அதனுடன் சேர்ந்துகொண்டது.

உடலளவில் அந்த உதை அவனுக்குப் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்காவிட்டாலும், தன்னை எதிர்த்து நிற்கும் மனிதன் தன்னுடைய தாக்குதலைத் தவிர்த்து, தன்னையே பின்னுக்குத் தள்ளியிருப்பதை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

தன்னுடைய அதிகாரத்தையும் வலிமையையும் கேள்விக்குள்ளாக்கிய இந்த மனிதனை உயிரோடு விட்டுவிடக் கூடாது!

காத்தவராயனின் முகம் கோபத்தில் இறுகியது.

அவனுடைய கண்கள் இரண்டும் அனல் கக்கும் நெருப்புக் குழம்புகளாக மாறின.

தடுமாறிய உடலைச் சுதாரித்துக்கொண்டு மீண்டும் ரியானை நோக்கிப் பாய்வதற்குத் தயாரானான்.

ஆனால், அதற்குள்...

இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு மீண்டும் ஓர் அமானுஷ்யமான சீறல் சத்தம் கேட்டது.

விர்ர்ர்ர்!

அந்த ஒலியைக் கேட்ட அடுத்த நொடியே ரியானின் கை வில்லின் மீது சென்றது.

அவன் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் மற்றோர் அம்பை வில்லில் பொருத்தினான். நாணை இழுத்து, தன் இலக்கைக் குறிவைத்தான்.

அவனுடைய அசைவுகளில் பதற்றமில்லை.

தயக்கமில்லை.

எதிரியின் அடுத்த அசைவைக் கணித்தவனைப்போல, அவனுடைய பார்வை காத்தவராயனின் மீது நிலைத்திருந்தது.

ட்வாங்!

வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு சீறிப் பாய்ந்தது.

காத்தவராயன் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொள்வதற்குள், அந்த அம்பு அவனுடைய மற்றொரு முழங்காலையும் துல்லியமாகத் தாக்கியது!

“ஆஆஆஆ!”

மீண்டும் ஒரு வலிமிகுந்த அலறல் அந்த இரவை அதிரச் செய்தது.

ஏற்கெனவே ஒரு காலில் காயத்துடன் தடுமாறிக்கொண்டிருந்த காத்தவராயன், இப்போது மற்றொரு காலிலும் அம்பு பாய்ந்ததால் நிலைகுலைந்தான்.

அவனுடைய முழங்கால்கள் இரண்டிலும் ஏற்பட்ட வலி, அவனுடைய உடலை ஒரு கணம் கட்டுப்பாட்டை இழக்கச் செய்தது.

அவன் ஒரு காலை மடக்கி, மற்றொரு காலைத் தரையில் ஊன்ற முயன்றான். ஆனால், இரு முழங்கால்களிலும் ஏற்பட்ட காயங்களால் அவனுடைய உடல் முன்னோக்கிச் சரிந்தது.

கைகளைத் தரையில் ஊன்றி விழுவதைத் தடுத்துக்கொண்டான்.

அந்த நிலையில் சில கணங்கள் அப்படியே இருந்தவன், மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினான்.

எதிரே வில்லுடன் நின்ற ரியானை வெறித்துப் பார்த்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் வலியின் சாயல் படர்ந்திருந்தது. ஆனால், அந்த வலியைவிட அவமானமும் ஆத்திரமுமே அதிகமாக இருந்தன.

தன்னை இப்படியொரு நிலைக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டானா இந்த மனிதன்?

தன்னுடைய வேகத்தையும் வலிமையையும் நம்பி எதிரியை நசுக்கிவிடலாம் என்று நினைத்திருந்த அவனுக்கு, ரியானின் ஒவ்வொரு தாக்குதலும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியாக அமைந்தது.

தன் பிடிக்குள் சிக்காமல் தப்பித்தது ஒருபுறம்.

மார்பில் உதைத்துப் பின்னுக்குத் தள்ளியது மறுபுறம்.

இப்போது இரு முழங்கால்களிலும் அம்பெய்தி, தன்னுடைய நகர்வையே கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலைக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறான்!

காத்தவராயனின் விழிகளில் கொலைவெறி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

“உன்னைச் சும்மா விடமாட்டேன்டா...!”

அவனுடைய உதடுகளிலிருந்து வார்த்தைகள் சீறி வெளிவந்தன.

ஆனால் ரியான் அசையவில்லை.

அடுத்த அம்பையும் எய்யத் தயாராக இருப்பவனைப்போல வில்லை இறுகப் பற்றியபடி, காத்தவராயனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த இருளில், இருவருக்கும் இடையே மௌனமான ஒரு யுத்தம் தொடங்கியிருந்தது.

ஒருவன் தன்னுடைய அசுர பலத்தை நம்பியிருந்தான்.

மற்றொருவன் தன் வேகத்தையும் குறிதவறாத வில்வித்தையையும் நம்பியிருந்தான்.

ஆனால், அந்த மோதலின் உண்மையான ஆபத்தை இன்னும் இருவருமே முழுமையாக உணர்ந்திருக்கவில்லை.

---

கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகளால் ஏற்பட்ட வலியைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல், காத்தவராயன் எதிரே வில்லுடன் நின்ற ரியானையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய மனத்திற்குள் ஒரு கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுந்துகொண்டிருந்தது.

இவனுடைய வில்வித்தையின் வேகமும் துல்லியமும் சாதாரண மனிதர்களுடையதைப் போல இல்லையே!

ஒரு கணத்தில் அம்பைப் பொருத்துவது...

அடுத்த கணத்தில் குறி தவறாமல் எய்வது...

அதுவும் எதிரியின் அசைவைக் கணித்து, அவன் சுதாரிப்பதற்குக்கூட அவகாசம் கொடுக்காமல் தாக்குவது!

இவையெல்லாம் சாதாரணப் பயிற்சியால் மட்டும் வந்துவிடக்கூடிய திறமைகளா?

இவ்வளவு அமானுஷ்யமான வேகமும் கூர்மையும் ஓர் அற்ப மனிதனுக்கு எப்படிச் சாத்தியமாகும்?

காத்தவராயனின் புருவங்கள் சுருங்கின.

ரியானின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஏதோவொரு பழக்கமான தன்மை தென்பட்டது.

அவன் வில்லைப் பிடிக்கும் விதம்...

இலக்கைக் குறிவைக்கும் லாவகம்...

அம்பை விடும்போது வெளிப்படும் ஆக்ரோஷம்...

எதிரியின் தாக்குதலைத் தவிர்த்துவிட்டு அடுத்த நொடியே எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தும் திறமை...

இவை அனைத்தும் எங்கோ... எப்போதோ... அவன் பார்த்துப் பழகியவைபோலத் தோன்றின.

ஆனால் எங்கே?

யாரிடம்?

வலியால் துடித்துக்கொண்டிருந்த அவனுடைய மனம், கடந்த காலத்தின் இருண்ட பக்கங்களை வேகமாகப் புரட்டிப் பார்த்தது.

அப்போதுதான்...

அவனுடைய மனக்கண்ணில் ஒரு பெண்ணின் உருவம் மின்னலென வந்து நின்றது.

மதிவதனி!



அந்தப் பெயர் நினைவுக்கு வந்த மாத்திரத்தில், அவனுடைய விழிகள் ஒரு கணம் விரிந்தன.

ஆம்!

அதே வில்வித்தை!

அதே வேகம்!

அதே துல்லியம்!

அதே ஆக்ரோஷம்!

மதிவதனி வில்லை ஏந்தி நின்றபோது அவளிடம் வெளிப்பட்ட அந்தத் தனித்துவமான வீரத்தின் சாயல், இப்போது ரியானிடம் அச்சு அசலாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

காத்தவராயனின் முகத்தில் அதிர்ச்சி படர்ந்தது.

இது எப்படி சாத்தியம்?

மதிவதனியின் வில்வித்தைக்கும் இவனுடைய திறமைக்கும் என்ன தொடர்பு?

அவனுடைய சிந்தனை அங்கேயே முடங்கிப்போனது.

அந்தக் கணத்தில், அவனுடைய காதுகளில் யாரோ கேலியாகச் சிரிப்பதைப்போலத் தோன்றியது.

அது வேறு யாருமல்ல...

காலம்!

காத்தவராயனின் பரம்பரைப் பெருமையையும் அவனுடைய ஆணவத்தையும் நன்கு அறிந்த காலம், அவனுக்கு முன்னால் நின்று ஏளனமாகக் கொக்கரித்துச் சிரிப்பதைப்போல அவனுக்குள் ஒரு குரல் எழுந்தது.

‘உன்னுடைய பரம்பரையின் வீரமும் ரத்தமும் மட்டும்தான் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர வேண்டுமா, முட்டாளே?

மதிவதனியின் வீரமும் அவளுடைய மரபின் சுவடுகளும் அவளோடு முடிந்துபோய்விடும் என்று நினைத்தாயா?

ஒரு தலைமுறையை அழித்துவிட்டால், அந்தத் தலைமுறையின் அடையாளங்களையும் முற்றிலுமாக அழித்துவிடலாம் என்று எண்ணினாயா?

இதோ பார்!

அவளுடைய வீரத்தின் சுவடுகள் காலத்தைக் கடந்து, இளங்கோவின் மறுஉருவமான இந்த ரியானின் வழியாக இன்று உன் முன்னாலேயே உயிர்பெற்று நிற்கின்றன!

நீ அழித்துவிட்டதாக நினைத்த கடந்த காலம், இன்று உனக்கு எதிராகவே வில்லை ஏந்தி நிற்கிறது!’

அந்தக் கற்பனைக் குரல் அவனுடைய செவிகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

கடந்த காலத்தைத் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்பதாக நினைத்தவன், அதே கடந்த காலத்தின் வீரத்திற்கு முன்னால் இப்போது தடுமாறிக்கொண்டிருந்தான்!

தான் வென்றுவிட்டதாக எண்ணிய பழைய போராட்டத்தின் சுவடுகள், இன்றும் அழியாமல் தன்னை எதிர்த்து நிற்கின்றன என்ற உணர்வு காத்தவராயனின் அகந்தையைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

மதிவதனி!

அவளுடைய நினைவே அவனுக்குள் மறைந்திருந்த ஆத்திரத்தை மீண்டும் கிளறிவிட்டது.

அவமானம்...

ஆத்திரம்...

பழைய பகை...

தன்னுடைய ஆதிக்கத்திற்குச் சவாலாக எழுந்திருக்கும் புதிய எதிரி...

இவை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவனுடைய உள்ளத்திற்குள் எரிமலையாக வெடித்தன.

காத்தவராயன் மெல்லத் தலையை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விழிகள் ரியானின் மீது நிலைத்திருந்தன.

ஆனால், அந்த விழிகளில் இப்போது வெளிப்பட்டது வெறும் கொலைவெறி மட்டுமல்ல.

தன்னுடைய கடந்த காலத்தின் நினைவுகளைத் தன்னெதிரே நிறுத்திய இந்த மனிதனை எந்த விலைகொடுத்தாவது அழித்துவிட வேண்டும் என்ற வெறியும் அதில் கலந்திருந்தது.

அந்த வெறி, அவனுடைய உடலுக்குள் இதுவரை அடங்கிக் கிடந்த ஆதி அசுர சக்தியைத் தட்டி எழுப்பியது!

---

முதலில் அவனுடைய விரல்கள் துடித்தன.

பின்னர், அவனுடைய கைகளில் இருந்த தசைகள் ஒவ்வொன்றாக இறுகத் தொடங்கின.

நரம்புகள் தடித்துப் புடைத்தன.

தோள்கள் அகலமாக விரிந்தன.

மார்புக்கூடு பெரிதாகியது.

அவனுடைய உடல் முழுவதும் ஏதோவொரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத சக்தியால் உந்தப்படுவதைப்போலத் தோன்றியது.

அவனுடைய கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகள் அப்படியே இருந்தன.

ஆனால், அவற்றால் ஏற்பட்ட காயங்களையும் வலியையும் தாண்டி, அவனுடைய உடலுக்குள் ஏதோ ஓர் அமானுஷ்ய மாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

அந்தக் காட்டுவாசியின் உடல் இனியும் சாதாரண மனிதனுடைய உடலாக இருக்கப்போவதில்லை!

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுடைய உயரம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

ஐந்தடி உயரத்தில் இருந்த உருவம் ஆறடியாக வளர்ந்தது.

அடுத்த கணம்...

ஏழடி!

அதோடு நிற்கவில்லை.

அவனுடைய எலும்புகள் விரிவடைந்தன. தசைகள் மலைப்பாறைகளைப்போலத் திரண்டு கனத்தன. அகன்ற தோள்களும் பெருத்த மார்பும் அவனுடைய உருவத்தை ஒரு மனிதனுடைய எல்லைகளுக்கு அப்பால் கொண்டு சென்றன.

அவனுடைய உடல் வளர வளர, அவனைச் சுற்றியிருந்த காற்றின் வேகமும் அதிகரித்தது.

காலடியில் கிடந்த மணல் சுழன்றெழுந்து அவனைச் சுற்றி வட்டமிட்டது.

அருகிலிருந்த மரங்களின் இலைகள் பயங்கரமாக அதிர்ந்தன.

அவனுடைய கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகள், பெருகிக்கொண்டிருந்த தசைகளுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொண்டு மேலும் ஆழமாகப் பதிந்தன. ஆனால், அந்த வலியைக்கூட அவன் பொருட்படுத்தவில்லை.

அவனுடைய விழிகளில் மட்டும் ஆத்திரம் அணையாத நெருப்பைப்போலக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு ரியானின் அம்புகளால் தடுமாறியிருந்த அதே காத்தவராயன், இப்போது அவன் முன்னால் மலைபோல் உயர்ந்து நின்றான்.

ஒரு மனிதன் விஸ்வரூபம் எடுப்பதைப்போல...

ஓர் ஆதிப் பூதத்தின் உருவம் அவன் கண் முன்னால் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது!

ரியான் அசையாமல் நின்றான்.

அவன் கையில் வில் இருந்தது. விரல்கள் அடுத்த அம்பை எய்வதற்குத் தயாராக இருந்தன.

ஆனால், அவனுடைய கண்கள் மட்டும் அந்த விந்தையான மாற்றத்திலிருந்து விலகவில்லை.

காத்தவராயனின் உயரம் அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது.

பத்து அடி...

பன்னிரண்டு அடி...

பதினைந்து அடி!

இறுதியில், பதினைந்து அடிக்கும் மேலாக உயர்ந்து, இருளையே தன் நிழலால் மூடிவிடும் அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்து நின்றான் காத்தவராயன்!

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 2

அவனுடைய கைகளும் கால்களும் மரத்தின் அடிமரங்களைப்போலப் பருத்துப் பெருத்தன. அகன்ற மார்பும் விரிந்த தோள்களும் அவனுடைய உருவத்தை ஒரு பிரம்மாண்டமான மலைக்குன்றைப் போலக் காட்டின.
அவன் ஒவ்வொரு முறை மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளியிட்டபோதும், அவனைச் சுற்றியிருந்த காற்றே பெரும் சுழற்சியுடன் அலைமோதியது.
அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவத்தின் முன்னால் ரியான் ஒரு சிறிய புழுவைப் போலத் தோன்றினான்.

சற்று முன்புவரைத் தன்னுடைய வில்வித்தையால் காத்தவராயனைத் தடுமாறச் செய்துகொண்டிருந்த ரியான், இப்போது அவனுடைய ஒரு கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

ஆனால், அச்சுறுத்தும் அந்த உருவத்தைக் கண்டு அவன் தன்னுடைய வில்லை மட்டும் கீழே இறக்கவில்லை.

அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவத்திற்குள் இருந்தது காத்தவராயன்தான்!

அவனுடைய சக்தி எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும், அவனைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கான வழியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்!
என்ற உறுதியுடன் அடுத்த அம்பை வில்லில் பொருத்தினான்.

நாணை முழுமையாக இழுத்து, காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான மார்பைக் குறிவைத்தான்.

ட்வாங்!

அம்பு காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்தது.

அடுத்த நொடியே, அது காத்தவராயனின் மாபெரும் மார்பில் மோதியது.

டங்!

ஒரு சிறிய உலோகப் பொருள் பாறையில் மோதுவதைப்போன்ற சத்தம் மட்டுமே எழுந்தது.

அந்த அம்பு அவனுடைய மலையளவு உடலுக்கு முன்னால் ஒரு குண்டூசியைப்போலச் சிறுத்துத் தெரிந்தது. அவனுடைய தோலை ஊடுருவிச் செல்லவோ, உடலை அசைக்கவோ, அவனுடைய வேகத்தைக் குறைக்கவோ அதனால் முடியவில்லை.

அம்பு மோதிய வேகத்தில் சற்றே விலகி, கீழே விழுந்தது.

ரியானின் கண்கள் ஒரு கணம் விரிந்தன.

‘என்ன இது?’

தன்னுடைய அம்புகளால் அவனைத் தொடர்ந்து காயப்படுத்த முடியும் என்று நினைத்திருந்தான்.

சற்று முன்புவரை அவனுடைய சாதாரண உருவத்தில், முழங்கால்களைத் துல்லியமாகத் தாக்கித் தடுமாறச் செய்ய முடிந்தது.

ஆனால் இப்போது...

இந்த விஸ்வரூபத்தில் அவனுடைய உடலையே ஊடுருவ முடியவில்லை!

அப்படியானால், அடுத்ததாக என்ன செய்வது?

ரியான் அடுத்த அம்பை வில்லில் பொருத்துவதற்குள், காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான தலை அவனை நோக்கித் திரும்பியது.

அவனுடைய உதடுகளில் ஒரு கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.
தன் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மனிதன், இப்போது தன்னுடைய பிரம்மாண்டமான உருவத்தைக் கண்டு முதன்முறையாகத் திகைத்திருப்பதை அவன் கவனித்திருந்தான்.
அந்த ஒரு கண நேரத் தயக்கம்கூட காத்தவராயனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

தடார்!

அவன் தன்னுடைய பிரம்மாண்டமான காலை ஒரே அடியில் முன்னால் வைத்தான்.

மண்ணே அதிர்ந்தது!

அந்த ஒரு காலடியால் எழுந்த அதிர்வில் அருகிலிருந்த சிறிய பாறைகள் உருண்டோடின. தரையில் கிடந்த உலர்ந்த இலைகள் காற்றில் சுழன்றெழுந்தன.

அந்த அதிர்வை உணர்ந்த ரியான், அடுத்த தாக்குதலை எதிர்கொள்வதற்காக அங்கேயே நிற்பது தற்கொலைக்குச் சமம் என்பதை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டான்.

காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான கைகளில் ஒன்று தன்னை நோக்கி இறங்கிவிட்டால், தன்னுடைய வேகத்தாலும் வில்வித்தையாலும் அதைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது!
அவனைத் தாக்குவதற்கான வழியைப் பின்னர் யோசித்துக்கொள்ளலாம்.
முதலில், அவனுடைய நேரடித் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும்!
ரியான் உடனடியாகத் திரும்பி ஓடத் தொடங்கினான்.

அவன் ஓடிய அதே கணத்தில், காத்தவராயன் அவனைத் துரத்திப் பாய்ந்தான்.

அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவத்தின் ஒவ்வோர் அடியும் ஒரு நிலநடுக்கத்தைப்போலிருந்தது.

தடம்! தடம்! தடம்!

அவனுடைய காலடியில் பெரிய பெரிய பாறைகள் சிக்கி நொறுங்கின. பாறைகளின் துண்டுகள் நாலாபுறமும் சிதறிப் பறந்தன.

ரியான் ஓடிய பாதையின் இருபுறமும் மணல் புழுதியுடன் மேலெழுந்தது.

அவன் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே தன்னைத் துரத்திக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் காலடிச் சத்தத்தை உணர்ந்தான்.

அந்தச் சத்தம் ஒவ்வொரு கணமும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உருவம் ஏற்படுத்திய நிழல், ரியானின் பின்னால் நீண்டு அவனை மூட முயல்வதைப்போலத் தோன்றியது.

காத்தவராயனின் ஆவேசமான பெருமூச்சுகூட ரியானின் முதுகில் அனல் காற்றாக வந்து மோதியது.
இன்னும் கொஞ்சம் தாமதித்தால்...
அவன் தன்னைப் பிடித்துவிடுவான்!
ரியான் தன் ஓட்டத்தின் வேகத்தை மேலும் அதிகரித்தான்.

அவனுடைய பார்வை முன்னால் விரிந்திருந்த பாறைத் தொடரை ஆராய்ந்தது.

அங்கே...

இரண்டு பிரம்மாண்டமான பாறைகளுக்கு இடையே, ஒரு மனிதன் மட்டுமே நுழையக்கூடிய அளவுக்கு மிகவும் குறுகிய பிளவு ஒன்று தென்பட்டது.

அந்தப் பிளவுக்குள் நுழைந்தால், காத்தவராயனின் தற்போதைய பிரம்மாண்டமான உருவத்தால் தன்னை உடனடியாகப் பின்தொடர முடியாமல் போகலாம்!

அது மட்டுமே இப்போது அவனுக்குக் கிடைத்திருந்த ஒரே வாய்ப்பு.

ரியான் அந்தப் பாறைப் பிளவை நோக்கித் தன் பாதையை மாற்றினான்.
அவனுக்குப் பின்னால், காத்தவராயனின் கர்ஜனை இரவைக் கிழித்துக்கொண்டு எழுந்தது.

“எங்கேடா ஓடுகிறாய்?!”

அந்தக் குரலில் இருந்த ஆத்திரம் சுற்றியிருந்த பாறைகளில்கூட எதிரொலித்தது.

ஆனால் ரியான் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

அவனுடைய கால்கள் மணற்பரப்பைக் கிழித்துக்கொண்டு முன்னேறின.
பாறைப் பிளவை அடைந்தவன், உடனடியாகத் தன் தோள்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு அதன் உள்ளே நுழைந்தான்.

அந்த இடம் மிகவும் குறுகியதாக இருந்தது.

இருபுறமும் கரடுமுரடான பாறைகள் உயர்ந்து நின்றன. மேலே இருந்த பாறைகள் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக இணைந்திருந்ததால், வானத்தின் சிறு பகுதியைக்கூட முழுமையாகப் பார்க்க முடியவில்லை.
ரியான் சில அடிகள் உள்ளே சென்றதும், தன் உடலைச் சுவரோடு ஒட்டியபடி நின்றான்.

மூச்சு வேகமாக வெளியேறியது.
ஆனால், அவன் வில்லை மட்டும் கீழே இறக்கவில்லை.

அடுத்த கணம் என்ன நடக்கும் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.

காத்தவராயன் தன்னைப் பின்தொடர்வதை நிறுத்திவிடுவானா?

அல்லது அந்தப் பாறைப் பிளவுக்குள் நுழைய வேறு வழியைக் கண்டுபிடிப்பானா?

ரியான் தன் செவிகளைக் கூர்மையாக்கினான்.

வெளியே காத்தவராயனின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

முதலில் அது தொலைவில் இருந்தது.
பின்னர்...

ஒவ்வொரு கணமும் நெருங்கியது.

தடம்!

ஒரு பாறை அதிர்ந்தது.

தடம்!

மேலிருந்து சிறு கற்கள் உதிர்ந்தன.

அடுத்த கணம், பாறைப் பிளவின் வாயிலில் ஒரு பிரம்மாண்டமான நிழல் படர்ந்தது.

காத்தவராயன் அங்கே வந்து நின்றிருந்தான்!

அவன் தன் தலையைக் குனிந்து, அந்தக் குறுகிய பிளவுக்குள் எட்டிப் பார்த்தான்.

அவனுடைய விழிகள் இருளுக்குள் மறைந்திருந்த ரியானைத் தேடின.
ஒரு கணம் இருவருக்கும் இடையே அமைதி நிலவியது.

பின்னர்...

காத்தவராயனின் உதடுகளில் மீண்டும் அந்தக் கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.

ரியான் தப்பித்துவிட்டதாக நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால், தன்னுடைய ஆதி அசுர சக்தியின் எல்லையை இன்னும் அவன் அறிந்திருக்கவில்லை!

காத்தவராயன் மெல்லத் தன் உடலைக் குனிந்தான்.

அடுத்த கணம்...

அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உருவம் சுருங்கத் தொடங்கியது.

பருத்திருந்த தோள்கள் குறுகின.

மலைபோல உயர்ந்திருந்த உடல் படிப்படியாகத் தாழ்ந்தது. அவனுடைய கைகளும் கால்களும் மீண்டும் மனித உருவத்தின் அளவுக்கு மாறின.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு பாறைகளை நொறுக்கிக்கொண்டு வந்த அந்தப் பிரம்மாண்ட அசுரன், இப்போது அந்தக் குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் நுழையக்கூடிய அளவுக்குச் சிறிய உருவத்தை அடைந்திருந்தான்.

ரியானின் கண்கள் விரிந்தன.

அவன் எதிர்பார்த்திருந்த வழி அடைபட்டுவிட்டது!

காத்தவராயன் தன் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு பாறைப் பிளவுக்குள் நுழையத் தொடங்கினான்.

அவனுடைய விழிகள் மட்டும் ரியானின் மீது பதிந்திருந்தன.

ரியான் உடனடியாக வில்லை உயர்த்தினான்.

அடுத்த அம்பை எய்வதற்காக நாணை இழுத்தான்.

ஆனால், இம்முறை அவனுடைய மனத்தில் ஒரு புதிய கேள்வி எழுந்தது.

காத்தவராயனின் உடல் மீண்டும் சாதாரண அளவுக்கு மாறியிருக்கிறது.

அவனை இப்போது தாக்கினால், அம்புகள் முன்புபோல அவனுடைய உடலை ஊடுருவிச் செல்லுமா?

அல்லது...

அந்த விஸ்வரூபத்தின் சக்தி இன்னும் அவனுடைய உடலுக்குள் அடங்கியிருக்கிறதா?

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அறிய ரியானுக்கு அதிக நேரம் கிடைக்கவில்லை.

ஏனெனில், பாறைப் பிளவுக்குள் நுழைந்த காத்தவராயன், அவனைப் பார்த்ததும் மீண்டும் ஆவேசமாகக் கர்ஜித்தான்.

அந்தக் கர்ஜனையில் பாறைகளே அதிர்ந்தன.

ரியான் உடனடியாக அம்பை விடுத்தான்..

அந்தக் குறுகிய இடைவெளியில், அம்பு காத்தவராயனின் தோளை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

அதே கணத்தில்...
காத்தவராயன் தன் உடலைத் திருப்பினான்.

அம்பு அவனுடைய தோளைக் கிழித்துக்கொண்டு சென்றது!
குருதி தெறித்தது.

காத்தவராயன் வலியால் முகத்தைச் சுளித்தான்.

ஆனால், இந்த முறை அவன் பின்னோக்கி நகரவில்லை.

மாறாக, ரியானை நோக்கி இன்னும் வேகமாக முன்னேறினான்.

அந்தப் பாறைப் பிளவுக்குள், இருவருக்கும் இடையிலான மோதல் இன்னும் கொடூரமான கட்டத்தை எட்டப்போகிறது!

ரியான் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

காத்தவராயனோ, தன்னை அவமானப்படுத்திய அந்த மனிதனை உயிரோடு விடக்கூடாது என்ற வெறியுடன் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தான்.

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 3

காத்தவராயனின் தோளைக் கிழித்துக்கொண்டு சென்ற அம்பு, பாறைச் சுவரில் மோதி கீழே விழுந்தது.

அந்த அம்பு ஏற்படுத்திய காயத்திலிருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது.

வலியால் அவனுடைய முகம் ஒரு கணம் சுளித்தது. ஆனால், அடுத்த நொடியே அந்த வலியைத் தனது கோபத்தால் மறைத்துக்கொண்டான்.

எதிரே நின்றிருந்த ரியானை அவன் வெறித்துப் பார்த்தான்.

அந்தக் குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளி மிகக் குறைவு. காத்தவராயன் தன் பிரம்மாண்ட உருவத்திலிருந்து மீண்டு வந்திருந்தாலும், அவனுடைய உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த அசுர சக்தி மட்டும் சிறிதும் குறையவில்லை.

மாறாக, தன்னுடைய உருவத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு எதிரியைப் பின்தொடர வேண்டியிருந்த அவமானம், அவனுடைய கோபத்தை மேலும் அதிகரித்திருந்தது.

"என்னடா நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய் உன் மனதில்?"

காத்தவராயன் உறுமினான்.

"என்னிடமிருந்து தப்பித்துவிட்டதாக நினைத்தாயா?"

அவனுடைய குரல் பாறைகளுக்குள் மோதி எதிரொலித்தது.

ரியான் பதிலளிக்கவில்லை.

அவனுடைய பார்வை காத்தவராயனின் காயமடைந்த தோளிலிருந்து, கால்களில் இன்னமும் பாய்ந்திருந்த அம்புகளுக்குச் சென்றது.

இரண்டு முழங்கால்களிலும் காயம்.

தோளில் மற்றோர் அம்புக்காயம்.

நாக்கில் நச்சு அம்பு ஏற்படுத்திய கிழிசல்.

இத்தனை காயங்களுடன் இருந்தபோதும், காத்தவராயன் இன்னும் தளர்ந்துவிடவில்லை!

அதுவே ரியானுக்கு மிகப்பெரிய எச்சரிக்கையாக இருந்தது.

தன்னுடைய அம்புகள் அவனைப் பலவீனப்படுத்தியிருந்தன. ஆனால், முழுமையாக வீழ்த்தவில்லை.

இந்தக் குறுகிய இடத்திற்குள் அவனுடன் நேருக்கு நேர் மோதுவது ஆபத்தானது.

எனவே, அவனுடைய தாக்குதல்களைத் தவிர்த்துக்கொண்டே, மீண்டும் வெளியேறுவதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்க வேண்டும்!

ரியான் மெல்லத் தன் வில்லை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய விரல்கள் நாணைத் தொட்டன.

அந்த அசைவைக் கண்ட காத்தவராயன் பற்களைக் கடித்தான்.

"மீண்டும் அம்பா?"

அவன் கேலியாகச் சிரித்தான்.

"உன்னுடைய அம்புகளால் என்னைக் காயப்படுத்த முடியும். ஆனால், என்னை அழிக்க முடியாது!"

அந்த வார்த்தைகளை முடிப்பதற்குள் அவன் ரியானை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

இம்முறை அவனுடைய வேகம் முன்பைவிட அதிகமாக இருந்தது.

குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் அவன் முன்னேறியபோது, அவனுடைய தோள்கள் இருபுறமும் இருந்த பாறைகளில் உரசின. கரடுமுரடான கற்கள் உடைந்து கீழே விழுந்தன.

ரியான் அம்பை விடுத்தான்.

ட்வாங்!

அம்பு காத்தவராயனின் மார்பை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

ஆனால், அவன் தன் உடலைச் சற்றே திருப்பியதால், அந்த அம்பு அவனுடைய மார்பைத் தவறவிட்டு பாறைச் சுவரில் பாய்ந்தது.

அம்பு பாய்ந்த இடத்தில் சிறு கற்கள் சிதறின.

அடுத்த கணமே காத்தவராயனின் கரம் ரியானை நோக்கி நீண்டது.

ரியான் தன் உடலைப் பக்கவாட்டில் திருப்பித் தப்பிக்க முயன்றான்.

ஆனால், அந்தக் குறுகிய இடத்தில் அவனுக்குத் தேவையான அளவுக்கு நகர முடியவில்லை.

காத்தவராயனின் விரல்கள் அவனுடைய தோளைப் பற்ற முயன்றபோது, ரியான் தன் வில்லையே குறுக்காக நீட்டித் தடுத்தான்.

படார்!

காத்தவராயனின் கரம் வில்லில் மோதியது.

அந்தத் தாக்குதலின் வேகத்தில் ரியானின் கைகள் மரத்துப்போனதைப்போல உணர்ந்தன. அவனுடைய உடல் பின்னால் தள்ளப்பட்டது.

முதுகு பாறைச் சுவரில் பலமாக மோதியது.

வலி மின்னலெனப் பாய்ந்தது.

இருந்தாலும், ரியான் வில்லை விடவில்லை.

காத்தவராயன் அவனை மீண்டும் பற்றுவதற்காக முன்னேறினான்.

அந்தக் கணத்தில், ரியான் தன் முழங்காலை மடக்கி, அவனுடைய காயமடைந்த காலைக் குறிவைத்துத் தாக்கினான்.

காத்தவராயன் வலியால் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.

அந்தச் சிறிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ரியான், அவனுடைய பிடியிலிருந்து நழுவி விலகினான்.

ஆனால், அவன் எதிர்பார்த்ததுபோல காத்தவராயன் பின்னடையவில்லை.

மாறாக, அவனுடைய முகத்தில் ஒரு கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.

"என்னைப் பலவீனப்படுத்திவிட்டதாக நினைக்கிறாயா?"

அவன் தன் கைகளை விரித்தான்.

"என்னுடைய சக்தியின் ஒரு சிறு பகுதியைக்கூட நீ இன்னும் பார்க்கவில்லை!"

அந்த வார்த்தைகள் ரியானின் மனத்தில் எச்சரிக்கை மணியாக ஒலித்தன.

அடுத்த கணம்...

காத்தவராயனின் உடலுக்குள் ஏதோவொரு சக்தி பெரும் சீற்றத்துடன் எழுந்தது.

அவனுடைய தசைகள் இறுகின.

தோள்கள் விரிந்தன.

மார்பு பெருத்தது.

உடல் மீண்டும் வளரத் தொடங்கியது!

ரியானின் கண்கள் விரிந்தன.

"இல்லை!"

அவனுடைய உதடுகளிலிருந்து தன்னிச்சையாக அந்த வார்த்தை வெளிப்பட்டது.

ஆனால், அதற்குள் தாமதமாகிவிட்டது.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு குறுகிய பாறைப் பிளவுக்குள் நுழையும்படி தன் உருவத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டிருந்த காத்தவராயன், இப்போது அதே இடத்திற்குள் மீண்டும் விஸ்வரூபம் எடுக்கத் தொடங்கியிருந்தான்!

அவனுடைய தோள்கள் இருபுறமும் இருந்த பாறைகளை அழுத்தின.

மார்பு விரிவடைந்தபோது, மேலிருந்த பாறைகள் ஒன்றோடொன்று உரசின.

முதலில் ஒரு சிறிய விரிசல் தோன்றியது.

கிர்ர்ர்ர்...

அந்த ஒலி பாறைப் பிளவு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

ரியான் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தான்.

மேலிருந்த பாறையின் அடிப்பகுதியில் விரிசல் நீண்டுகொண்டிருந்தது.

சிறு கற்கள் ஒவ்வொன்றாக உதிர்ந்து அவனுடைய தோள்களிலும் தலையிலும் விழுந்தன.

காத்தவராயன் அவற்றைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

அவனுடைய உருவம் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

"உன்னை உயிரோடு விடுவேன் என்று நினைத்தாயா?"

அவன் கர்ஜித்தான்.

அந்தக் கர்ஜனையால் பாறைகளே அதிர்ந்தன.

அடுத்த கணம்—

படபடவென்று பாறைகள் வெடித்துச் சிதறின!

காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான உடல் பாறைப் பிளவின் இருபுறச் சுவர்களையும் அழுத்தியபோது, பல ஆண்டுகளாக அசையாமல் நின்றிருந்த பாறைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உடைந்து விழத் தொடங்கின.

மேலிருந்த பாறைகள் இடிந்து கீழே விழுந்தன.

சுவரிலிருந்து பெரிய பாறைத்துண்டுகள் பெயர்ந்து ரியானை நோக்கிச் சரிந்தன.

அவன் உடனடியாகத் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு முன்னால் பாய்ந்தான்.

ஆனால், அவன் தப்பிப்பதற்குள் ஒரு பெரிய பாறைத்துண்டு அவனுடைய முதுகில் பலமாக மோதியது.

"ஆஅ!"

வலியில் அலறியபடி அவன் முன்னால் தூக்கி வீசப்பட்டான்.

அவனுடைய வில் கையிலிருந்து நழுவியது.

அடுத்த கணம், இன்னொரு பாறைத்துண்டு அவனுடைய காலருகே விழுந்து நொறுங்கியது.

பாறைப் பிளவுக்குள் தூசிப்படலம் அடர்த்தியாகப் பரவியது.

மூச்சுவிடுவதற்குக்கூடச் சிரமமாக இருந்தது.

ரியான் தன் கைகளைத் தரையில் ஊன்றி எழ முயன்றான்.

ஆனால், அவனுடைய முதுகிலும் தோளிலும் ஏற்பட்டிருந்த வலி அவனை அசையவிடவில்லை.

அவன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு மீண்டும் எழ முயன்றான்.

'இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும்...'

அந்த எண்ணம் மட்டுமே அவனுடைய மனத்தில் எஞ்சியிருந்தது.

அவன் தன் உடலை முன்னால் நகர்த்தினான்.

அப்போது—

மேலிருந்த பாறைகளின் இணைப்பு திடீரென முறிந்தது.

தடாஆஆர்!

ஒரு பிரம்மாண்டமான பாறைத்தொகுதி முழுவதுமாகச் சரிந்து விழுந்தது.

ரியானுக்குத் தப்பிப்பதற்கான அவகாசமே கிடைக்கவில்லை.

பாறைத்துண்டுகள் அவனைச் சுற்றி விழுந்தன. அவற்றில் ஒன்று அவனுடைய காலைப் பலமாகத் தாக்கியது. மற்றொன்று அவனுடைய தோளில் மோதியது.

அவன் தரையில் உருண்டு விழுந்தான்.

வலி அவனுடைய உடல் முழுவதும் பரவியது.

கண்களுக்கு முன்னால் இருள் படரத் தொடங்கியது.

அவன் மீண்டும் எழ முயன்றான்.

ஆனால், அவனுடைய கைகள் நடுங்கின.

மூச்சு சீரற்றுப் போனது.

உடலிலிருந்து வழிந்த குருதி, தூசியுடன் கலந்து தரையில் பரவியது.

அவன் தன் தலையை உயர்த்த முயன்றான்.

முடியவில்லை.

கண்கள் மெல்ல மூடின.

இறுதியாக, தொலைவில் காத்தவராயனின் கர்ஜனை மட்டும் அவனுடைய காதுகளில் மங்கலாக ஒலித்தது.

அடுத்த கணம்...

ரியானின் உடல் அசைவற்றுக் கிடந்தது.

அவன் மயக்கமடைந்துவிட்டான்!

---

பாறைகள் சரிந்து விழுந்த சத்தம் மெல்ல அடங்கியது.

தூசிப்படலம் இன்னும் காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தது.

அந்த இடிபாடுகளுக்கு நடுவே, காத்தவராயன் தன் பிரம்மாண்டமான உருவத்துடன் நிமிர்ந்து நின்றான்.

அவனுடைய உடலில் பல இடங்களில் காயங்கள் இருந்தன. கால்களில் பாய்ந்திருந்த அம்புகள் இன்னும் அவனுக்கு வலியை ஏற்படுத்தின. தோளிலிருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது.

ஆனால், அவனுடைய விழிகளில் இருந்த ஆத்திரம் மட்டும் சிறிதும் குறையவில்லை.

மெல்லத் தலையைத் திருப்பினான்.

பாறைகளுக்கு இடையே ரியான் கிடந்தான்.

அவனுடைய உடலின் ஒரு பகுதி சிறிய பாறைத்துண்டுகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. கைகள் அசைவின்றிக் கிடந்தன. அவனுடைய வில்லும் சில அடிகள் தள்ளி, உடைந்த பாறைகளுக்கு நடுவே கிடந்தது.

காத்தவராயனின் உதடுகளில் கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.

"இப்போது எங்கே போவாய்?"

அவன் உறுமினான்.

"என்னுடைய பார்வையை எதிர்த்தாய்... என்னுடைய உடலில் அம்புகளைப் பாய்ச்சினாய்... என்னையே பின்னுக்குத் தள்ளினாய்..."

ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவன் கோபத்துடன் உச்சரித்தான்.

"இத்தனைக்கும் பிறகு நீ உயிரோடு இருப்பாய் என்று நினைத்தாயா?"

அவன் மெதுவாக ரியானை நோக்கி நடந்தான்.

அவனுடைய ஒவ்வொரு காலடியும் தரையை அதிரச் செய்தது.

உடைந்த பாறைகள் அவனுடைய காலடியில் நொறுங்கின.

ரியானின் அருகில் வந்து நின்றான்.

அவன் இன்னும் அசையவில்லை.

காத்தவராயன் தன் பிரம்மாண்டமான தலையைக் குனிந்து அவனை உற்றுப் பார்த்தான்.

மூச்சு இருக்கிறதா என்று கவனிக்க வேண்டிய அவசியமே அவனுக்கு இருக்கவில்லை.

அந்த நிலையில் கிடந்த ஒருவனால் தன்னை எதிர்த்து மீண்டும் போராட முடியாது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

இருந்தாலும், காத்தவராயன் அவனை உயிரோடு விடத் தயாராக இல்லை.

ஏனெனில், ரியான் அவனைத் தாக்கியிருந்தான் என்பதற்காக மட்டும் அவன் கோபப்படவில்லை.

அவனுடைய கடந்த காலத்தை நினைவுபடுத்தியிருந்தான்.

மதிவதனியின் வில்வித்தையை அவனுடைய கண் முன்னால் உயிர்ப்பித்திருந்தான்.

தன்னுடைய ஆணவம் வெல்ல முடியாதது அல்ல என்பதை உணர்த்தியிருந்தான்.

அந்த அவமானத்திற்கான விலையை ரியான் கொடுத்தே ஆக வேண்டும்!

காத்தவராயன் மெல்லத் தன் பிரம்மாண்டமான காலை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய பாதம் ரியானின் மார்புக்கு நேராக வந்தது.

ஒரு கணம் அவன் அப்படியே நின்றான்.

கீழே கிடந்த ரியானை வெறித்துப் பார்த்தான்.

பின்னர்...

அவனுடைய முகத்தில் கொலைவெறி நிறைந்த புன்னகை விரிந்தது.

"முடிந்தது!"

என்று கர்ஜித்தபடி, ரியானின் மார்பை நசுக்குவதற்காகத் தன் காலை இறக்கத் தொடங்கினான்!

---

அந்தக் கணம்...

"நிறுத்து!"

என்று ஓர் உரத்த குரல் பாறைகளுக்கு நடுவே எதிரொலித்தது.

காத்தவராயனின் கால் பாதி வழியில் நின்றது.

அவன் சட்டென்று தலையைத் திருப்பினான்.

அடுத்த கணம் அவனுடைய விழிகள் விரிந்தன.

அங்கே...

சிற்பிகா நின்றிருந்தாள்!



அவளுடைய உடலை மறைத்திருந்த ரியானின் சட்டை இன்னும் அவள்மீது இருந்தது. முகத்தில் களைப்பு தெரிந்தது. சற்று முன்பு நிகழ்ந்த போராட்டத்தால் அவளுடைய உடலும் தளர்ந்திருந்தது.

ஆனால், அவளுடைய கண்களில் மட்டும் அச்சம் இல்லை.

அவளுடைய பார்வை நேராக ரியானின் மீது சென்றது.

பாறைகளுக்கு நடுவே அசைவின்றிக் கிடந்த அவனுடைய உடலைக் கண்டதும், அவளுடைய இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதை மறந்தது.

"ரியான்!"

அவளுடைய குரல் உடைந்தது.

அவனை நோக்கி ஓட முயன்றாள்.

ஆனால், காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான கால் அவளுடைய வழியை மறித்தது.

அவன் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

"வந்துவிட்டாயா?"

அவனுடைய குரலில் கொடூரமான கேலி ஒலித்தது.

"உன்னைக் காப்பாற்ற வந்தவன், இப்போது தன்னையே காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாமல் கிடக்கிறான்!"

சிற்பிகா அவனை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

"அவனைத் தொடாதே!"

அவளுடைய குரல் நடுங்கியது.

அது அச்சத்தினால் ஏற்பட்ட நடுக்கமல்ல.

கோபத்தினால் ஏற்பட்ட நடுக்கம்!

காத்தவராயன் தன் காலை இன்னும் சற்றே உயர்த்தினான்.

"இல்லையென்றால் என்ன செய்வாய்?"

அவன் கேலி செய்தான்.

"என்னைத் தடுத்து நிறுத்துவாயா? இந்த உருவத்துடன் இருக்கும் என்னை உன்னால் எதிர்க்க முடியுமா?"

அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உடலைச் சுட்டிக்காட்டியபடி சிரித்தான்.

சிற்பிகா ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்தாள்.

பின்னர் ரியானை நோக்கினாள்.

அவன் அசைவின்றிக் கிடந்தான்.

அவனுடைய உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்ற எண்ணமே அவளுடைய உள்ளத்தைப் பிளந்தது.

தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காக அவன் எத்தனை முறை காத்தவராயனை எதிர்த்துப் போராடியிருக்கிறான்!

தன்னுடைய உயிரைப் பற்றிக்கூடக் கவலைப்படாமல் அவன் அவளுக்காகப் போராடியிருக்கிறான்!

இப்போது...

அவனுடைய உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டிய தருணம் அவளுக்கு வந்திருந்தது.

சிற்பிகா தன் கைகளை இறுக மூடினாள்.

அவளுடைய உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த அசாதாரணமான சக்தி மெல்ல விழித்துக்கொண்டது.

"அவனை நசுக்குவதற்கு முன்..."

அவள் மெல்லச் சொன்னாள்.

"என்னைத் தாண்டித்தான் நீ அவனை நெருங்க வேண்டும்!"

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.

அடுத்த கணம் அவன் தன் காலை முழுமையாக இறக்கினான்!

சிற்பிகா மின்னல் வேகத்தில் முன்னால் பாய்ந்தாள்.

அவன் பாதம் ரியானின் மார்பை நசுக்குவதற்கு முன்பாகவே, அவள் இரு கைகளையும் உயர்த்தி அந்தப் பிரம்மாண்டமான பாதத்தைத் தாங்கிப் பிடித்தாள்.

தடார்!

அந்தத் தாக்கத்தின் வேகம் அவளுடைய உடலைத் தரையை நோக்கி அழுத்தியது.

அவளுடைய முழங்கால்கள் மடங்கின.

தோள்கள் நடுங்கின.

காலடியில் இருந்த மணல் நாலாபுறமும் சிதறியது.

ஆனால்...

அவள் கீழே விழவில்லை!

காத்தவராயனின் பாதத்தை இரு கைகளாலும் தாங்கியபடி, தன் தோள்களையும் உடல் வலிமையையும் பயன்படுத்தி அதைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

ரியானின் மார்புக்கும் காத்தவராயனின் பாதத்திற்கும் இடையே மிகச் சிறிய இடைவெளி மட்டுமே இருந்தது.

ஒரு கணம் தாமதித்திருந்தால்கூட...

அவனை அவளால் காப்பாற்றியிருக்க முடியாது!

காத்தவராயனின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

"நீயா?!"

அவன் கர்ஜித்தான்.

தன் முழு எடையையும் பாதத்தின் மீது செலுத்தினான்.

சிற்பிகாவின் கைகள் நடுங்கின.

அவளுடைய உடல் மேலும் கீழே அழுத்தப்பட்டது.

ஆனால், அவள் தன் பிடியைத் தளர்த்தவில்லை.

"ரியானைத் தொடக்கூடாது!"

அவள் பற்களைக் கடித்தபடி உறுமினாள்.

காத்தவராயன் இன்னும் பலமாக அழுத்தினான்.

தரையில் இருந்த சிறிய பாறைகள் அவளுடைய காலடியில் நொறுங்கின.

சிற்பிகாவின் உடல் முழுவதும் வலி பரவியது.

ஆனால், அவள் அசையவில்லை.

அவளுடைய கண்கள் காத்தவராயனின் விழிகளை நேருக்கு நேர் சந்தித்தன.

அந்தப் பார்வையில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது.

ரியானை அவன் கொல்ல அனுமதிக்க மாட்டாள்!

அந்த ஒரு எண்ணம் அவளுடைய மனம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது.

காத்தவராயன் தன் காலை வலுக்கட்டாயமாக முன்னால் அழுத்தினான்.

சிற்பிகா தன் இரு கைகளையும் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

இருவருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அந்தப் போராட்டத்தில், அந்தப் பாறைப் பிளவு மீண்டும் அதிரத் தொடங்கியது.

உடைந்த பாறைகள் உருண்டன.

தூசிப்படலம் மீண்டும் மேலெழுந்தது.

காத்தவராயனின் முகத்தில் ஆத்திரம் கொப்பளித்தது.

"எவ்வளவு நேரம் இப்படியே நிற்கப்போகிறாய்?"

அவன் கர்ஜித்தான்.

சிற்பிகா பதிலளிக்கவில்லை.

அவளுடைய உடல் வலியால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால், அவளுடைய கைகள் மட்டும் காத்தவராயனின் பாதத்தை விடவில்லை.

அதேநேரத்தில்...

வானத்தின் மீது கருமேகங்கள் வேகமாகத் திரண்டன.

காற்று திடீரெனத் திசைமாறியது.

தொலைவில் இடியொலி கேட்டது.

அடுத்த கணம், இருண்ட வானத்தைப் பிளந்துகொண்டு ஒரு பிரம்மாண்டமான மின்னல் வெட்டியது!

பளீர்ர்ர்!

அந்த ஒளி ஒரு கணம் அந்தப் பாறைப் பிளவு முழுவதையும் பகல்போல ஒளிரச் செய்தது.

காத்தவராயனின் பார்வை தன்னிச்சையாக வானத்தை நோக்கித் திரும்பியது.

அந்த ஒரு கணம்!

சிற்பிகாவுக்குத் தேவைப்பட்டது அந்த ஒரு கணம் மட்டுமே!

அவள் தன் உடலில் எஞ்சியிருந்த சக்தி முழுவதையும் திரட்டினாள்.

காத்தவராயனின் பாதத்தைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்த கைகளைத் திடீரென மேல்நோக்கி உந்தினாள்.

அதேநேரத்தில் தன் உடலைத் திருப்பி, தோள்களையும் இடுப்பையும் பயன்படுத்தி அவனுடைய பிரம்மாண்டமான உடலின் சமநிலையைக் குலைத்தாள்.

எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலில் காத்தவராயனின் கால் நிலைதடுமாறியது.

"என்ன—?!"

அவனுடைய வார்த்தை முடிவதற்குள் சிற்பிகா தன் முழு வலிமையையும் பயன்படுத்தினாள்.

அவள் காத்தவராயனின் பாதத்தை மேல்நோக்கி உந்தியதோடு நிற்கவில்லை.

அவனுடைய உடலைத் தன் சக்தியால் தூக்கி, பக்கவாட்டில் சுழற்றி வீசினாள்!

விர்ர்ர்ர்ர்!

பதினைந்து அடிக்கும் மேலாக உயர்ந்திருந்த அந்தப் பிரம்மாண்ட அசுரனின் உடல், தன் சமநிலையை இழந்து காற்றில் தூக்கி வீசப்பட்டது!

அவனுடைய கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

அவனுடைய கரங்கள் வெறுமையான காற்றைத் துழாவின.

அவனுடைய பிரம்மாண்டமான கால்கள் தரையைத் தேடி அலைந்தன.

ஆனால், அவற்றுக்கு ஊன்றுவதற்குத் தரை கிடைக்கவில்லை!

அடுத்த கணம்...

காத்தவராயன் பாறைப் பிளவிலிருந்து வெளியேறி, வானத்தை நோக்கி உயர்ந்து சென்றான்!

அவனுடைய கர்ஜனை அந்தத் தீவு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

"சிற்பிகா—ஆஆஆ!"

அந்தக் குரலில் கோபம் இருந்தது.

அவமானம் இருந்தது.

எல்லாவற்றையும் விட, தன்னுடைய கண் முன்னாலேயே மீண்டும் மீண்டும் தோற்கடிக்கப்படுகிறோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அசுர ஆவேசம் இருந்தது!

சிற்பிகா மூச்சிரைக்க நின்றாள்.

அவளுடைய கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

உடலில் எஞ்சியிருந்த சக்தியையும் பயன்படுத்திவிட்டதால், அவளால் உடனடியாக நகரக்கூட முடியவில்லை.

ஆனால், அவளுடைய பார்வை மட்டும் வானத்தில் தூக்கி வீசப்பட்ட காத்தவராயனைத் தொடர்ந்து சென்றது.

அவன் இன்னும் உயிரோடு இருந்தான்.

அவனுடைய விழிகளில் எரிந்துகொண்டிருந்த ஆத்திரமும் அணையவில்லை.

அவன் மீண்டும் கீழே விழுந்தால் என்ன செய்வான்?

மீண்டும் விஸ்வரூபம் எடுத்தால் என்ன ஆகும்?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் சிற்பிகாவிடம் இல்லை.

அவள் மெதுவாகத் தலையைத் திருப்பினாள்.

பாறைகளுக்கு நடுவே ரியான் இன்னும் அசைவின்றிக் கிடந்தான்.

அவனருகே விரைந்து சென்ற சிற்பிகா, அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

"ரியான்..."

அவளுடைய குரல் இம்முறை மிகவும் மென்மையாக வெளிப்பட்டது.

"கண்களைத் திற... தயவுசெய்து!"

அவள் அவனுடைய தோளை மெதுவாகத் தொட்டாள்.

பதில் இல்லை.

அவளுடைய இதயம் மீண்டும் பதற்றத்தில் துடித்தது.

வானத்தில் காத்தவராயன் இன்னும் காற்றில் பறந்துகொண்டிருந்தான்.

தரையில் ரியான் உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையே போராடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவர்களுக்கு நடுவே, சிற்பிகா மட்டும் இரு ஆபத்துகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலையில் நின்றிருந்தாள்.

அந்த இரவின் போர் இன்னும் முடியவில்லை!


sentence case converter

[Geneliarasigan]

Episode - 195 part 4

தன்னைச் சுற்றி என்னதான் நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் காத்தவராயன் திகைத்தான்.

அவனது கண்கள் ஆத்திரத்தில் பழுத்துச் சிவந்து, அணைய மறுக்கும் அக்னிப் பிழம்புகளைப் போல எரிந்தன. சில கணங்களுக்கு முன்புவரைத் தன் விருப்பப்படி ஆட்டிப் படைத்த அந்தப் போர்க்களம், இப்போது அவனது கட்டுப்பாட்டை மீறிச் சென்று கொண்டிருந்தது. அவனது அசுர பலத்தை எதிர்த்து நிற்க ஒரு வீரன் தோன்றியிருந்தான். அவனது உயிரைப் பறிக்கக் காலைத்தூக்கியபோது, அந்தப் பெண்ணோ அவனுக்கே எதிராகத் திரும்பியிருந்தாள்.

ஆனால், காத்தவராயனின் கோபத்தை அதன் உச்சிக்கே கொண்டு செல்லக் காத்திருந்த அதிர்ச்சி இன்னும் முடியவில்லை!

ஒருபுறம், அவனுக்கே உரிய அசுரச் சக்தி அவனது எதிரிக்கு எதிராகப் போராடிக் கொண்டிருந்தது. மறுபுறம், காலத்தால் அழிக்க முடியாத மதிவதனியின் பரம்பரை வீரியம், ரியானின் உருவத்தில் அவனுக்கு எதிராக எழுந்து நின்றது.

தான் தோற்கடித்துவிட்டதாக நினைத்திருந்த கடந்த காலம், வேறொரு உருவத்தில் மீண்டும் தன் முன்னால் வந்து நிற்பதை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை!

அந்தக் கொடூரமான உண்மையை அவனது மனம் உணரத் தொடங்கிய அதே வேளையில், தரையில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த காட்சி அவனது ஆத்திரத்தை மேலும் தூண்டியது.

மண்ணில் மயங்கிக் கிடந்த ரியானைத் தன் மடியில் தாங்கியபடி சிற்பிகா அவனது முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“ரியான்... ரியான்... என்னைப் பாருங்கள்!”

அவளது குரல் உடைந்து வெளிவந்தது.

அவன் கன்னங்களை மெதுவாகத் தட்டிப் பார்த்தாள். அவனது தோள்களைப் பற்றிக் குலுக்கினாள். அவனது பெயரை மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தாள். ஆனால், அவளது எந்த முயற்சிக்கும் பதில் கிடைக்கவில்லை.

அவனது கண்கள் இறுக்கமாக மூடியிருந்தன. உதடுகள் சலனமற்றுக் கிடந்தன. சற்றுமுன்பு காத்தவராயனை எதிர்த்து நின்றபோது எரிமலையைப் போன்ற வீரத்துடன் திகழ்ந்த அந்த முகத்தில் இப்போது உயிரின் அறிகுறியே தென்படவில்லை.

அவனது மார்பில் படிந்திருந்த ரத்தக்கறைகளைக் கண்டதும் சிற்பிகாவின் நெஞ்சம் பதறியது.

தன்னைப் பாதுகாக்க வந்தவன்... இப்போது தன் கண் முன்னாலேயே உயிரற்றவனைப் போலக் கிடக்கிறானே!

அவளால் அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

“எழுந்திருங்கள், ரியான்! தயவுசெய்து எழுந்திருங்கள்! என்னை இங்கே தனியாக விட்டுவிடாதீர்கள்!”

அவளது குரலில் அச்சமும் தவிப்பும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

ஆனால், அவளது கதறல் அந்த இரவின் அமைதிக்குள் கரைந்து போனதே தவிர, ரியானிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.

அவனை இழந்துவிடப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் அவளது மனத்தைப் பிளந்தது. இதுவரை காத்தவராயனை எதிர்த்து நின்றபோது வெளிப்பட்ட அவளது துணிச்சல், இப்போது ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாத இயலாமையின் முன்னால் தடுமாறியது.

அவனை எப்படியாவது மீட்டுவிட வேண்டும்!

அந்த ஒரு எண்ணம் மட்டுமே அவளுக்குள் எஞ்சியிருந்தது.

வேறு வழி தெரியாமல் அவனது முகத்தைத் தன் இரு கைகளாலும் மென்மையாக ஏந்தினாள். அவனது நெற்றியில் படிந்திருந்த புழுதியையும் ரத்தத்தையும் துடைக்க முயன்றாள். அவனது மூடிய கண் இமைகளைப் பார்த்தாள். பின்னர், நடுங்கிக் கொண்டிருந்த தனது விரல்களால் அவனது கன்னத்தை வருடினாள்.

“ரியான்... என்னை ஒருமுறை பாருங்கள்... ஒரே ஒருமுறை!”

அவளது குரல் இப்போது கிட்டத்தட்ட ஒரு கெஞ்சலாகவே மாறியிருந்தது.

அவனிடமிருந்து எந்த எதிர்வினையும் வரவில்லை.

அந்தக் கணத்தில், செய்வதறியாது தவித்த சிற்பிகா ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தாள்.

அவள் மெல்லத் தன் முகத்தை அவனது முகத்தை நோக்கித் தாழ்த்தினாள்.

அவளது அடர்ந்த கூந்தல் தோள்களிலிருந்து சரிந்து, ரத்தக்கறை படிந்திருந்த அவனது மார்பின் மீது மென்மையாகப் படர்ந்தது. அவளது முகம் இன்னும் நெருங்கியது. அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று ரியானின் கன்னங்களையும் மூக்கையும் வருடியது.

அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

அவன் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தவிப்பைத் தவிர, அந்த நொடியில் அவளது மனத்தில் வேறெந்த எண்ணமும் இல்லை.

அவள் மேலும் குனிந்தாள்.

அப்போது...

ரியானின் வலது கை விரல்கள் மிக லேசாக அசைந்தன!

அது அவளது கவனத்திற்குப் பட்டதா, இல்லையா என்று புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு மிகச் சிறிய அசைவு.

ஆனால், அந்த அசைவுக்குப் பின்னால் ஓர் உயிர் போராடிக் கொண்டிருந்தது.

ஆழமான இருளுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த ரியானின் உணர்வுகள், எங்கிருந்தோ வந்து அவனைத் தொட்ட அந்த மெல்லிய வெப்பத்தை உணரத் தொடங்கின.

அவனால் கண்களைத் திறக்க முடியவில்லை. உடலை அசைக்கவும் முடியவில்லை. ஆயினும், அவனைச் சுற்றி ஏதோ நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அவனது ஆழ்மனம் மெல்ல மெல்ல உணர்ந்தது.

அடுத்த கணம், சிற்பிகாவின் நாசி அவனது நாசியோடு மென்மையாக உரசியது.

அவளது முகம் அவனுக்கு மிக அருகில் இருந்தது.

அவளது அதரங்கள் அவனது உதடுகளைத் தொடுவதற்குச் சற்றே முன்பு, அவளது நெற்றியில் திரண்டிருந்த ஒற்றை வியர்வைத் துளி உருண்டு கீழே விழுந்தது.

அது நேராக ரியானின் நெற்றியில் வந்து பதிந்தது.

அற்பமான அந்தத் தீண்டல்...

அந்த ஆழ்ந்த மயக்கத்திற்குள் மூழ்கியிருந்த அவனது உணர்வுகளை யாரோ திடீரென உலுக்கியதைப் போல இருந்தது!

அவனது மனத்தின் இருண்ட ஆழத்தில் ஏதோ ஒன்று மெல்ல அசைந்தது. உயிருக்கும் மயக்கத்திற்கும் இடையில் போராடிக் கொண்டிருந்த அவனது உள்ளுணர்வு, அந்த வெப்பத்தின் ஆதாரத்தை நோக்கித் திரும்பியது.

அவனது விரல்கள் மீண்டும் லேசாக அசைந்தன.

சிற்பிகா அதைக் கவனிக்கவில்லை.

அவளது பார்வை முழுவதும் அவனது முகத்திலேயே பதிந்திருந்தது. அவனது உயிரை மீட்டுவிட வேண்டும் என்ற ஒரே தவிப்பில், அவள் தன் முகத்தை இன்னும் சற்றுக் குனிந்தாள்.

மறுகணம்...

அவளது ஈரமான இதழ்கள் ரியானின் குளிர்ந்த உதடுகளின் மீது மென்மையாகப் பதிந்தன.




அது நீண்ட முத்தமல்ல.

தன் உயிரையே இழந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சிய ஒருவனை மீண்டும் உயிரின் கரைக்கு அழைத்துவர வேண்டும் என்ற தவிப்பில் பிறந்த, உணர்ச்சிகளால் நிறைந்த ஒரு மெல்லிய தீண்டல்.

ஆனால், ரியானுக்கு அந்தத் தீண்டல் சாதாரணமானதாக இருக்கவில்லை.

அவனது உதடுகளின் மீது பதிந்திருந்த அந்த மென்மையான வெப்பம், இருளில் தொலைந்து கொண்டிருந்த அவனது உணர்வுகளுக்குள் மெல்ல மெல்லப் பரவியது.

அவனது செவிகளுக்குள் முதலில் ஒரு மங்கலான ஒலி கேட்டது.

பிறகு, தன்னை யாரோ அழைப்பதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு.

அதன் பின்னர், தன் முகத்தை யாரோ அன்புடன் ஏந்தியிருப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது.

அந்தத் தீண்டலுக்குள் இருந்த மென்மையும் தவிப்பும் அவனது ஆழ்மனத்தை எட்டின.

அது வெறும் இதழ்களின் தீண்டலல்ல; இருளுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த ஓர் உயிரை மீண்டும் வெளிச்சத்தை நோக்கி அழைத்த உணர்வின் அழைப்பு!

ரியானின் மூடிய இமைகளுக்குப் பின்னால் ஏதோ ஓர் அசைவு தோன்றியது.

அவனது உடல் இன்னும் பலவீனமாகத்தான் இருந்தது. விழுந்த காயங்களின் வலியும், ரத்த இழப்பால் ஏற்பட்ட மயக்கமும் அவனை முழுமையாகச் சூழ்ந்திருந்தன. ஆயினும், அவனது உணர்வுகள் அந்த இருளிலிருந்து மெல்ல மெல்ல மீளத் தொடங்கின.

அவனது உதடுகள் மிகச் சிறிய அளவில் அசைந்தன.

சிற்பிகாவின் இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதையே மறந்தது.

அவன் அசைந்தானா?

அல்லது, அது தன் தவிப்பால் தோன்றிய பிரமையா?

அவள் உடனடியாக அவனது முகத்திலிருந்து விலகி, அவனது கண்களையே உற்றுப் பார்த்தாள்.

“ரியான்...?”

அவளது குரலில் இப்போது அச்சத்துடன் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தது.

ஆனால், அவனது கண்கள் இன்னமும் முழுமையாகத் திறக்கவில்லை.

அவள் மீண்டும் அவனது முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் ஏந்தினாள். அவனது நெற்றியில் தன் நெற்றியை மெதுவாகப் பதித்தபடி, கண்ணீருடன் கிசுகிசுத்தாள்.

“என்னைக் கேட்கிறதா? ரியான்... தயவுசெய்து என்னை விட்டுப் போய்விடாதீர்கள்!”

அவளது கண்ணீர்த் துளிகள் அவனது கன்னத்தில் விழுந்தன.

அவள் அறிந்திருக்கவில்லை...

தான் கொடுத்த அந்த முத்தம், ரியானின் உணர்வுகளை மீட்டெடுக்கத் தொடங்கியிருந்தாலும், அவனைச் சுற்றியிருந்த மரண அபாயம் இன்னும் விலகவில்லை என்பதை!

ஏனெனில், அவர்களுக்கு மேலே வானத்தில் மற்றொரு பேராபத்து உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

சிற்பிகா தன் மடியில் கிடந்த ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்றப் போராடிக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில், அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் அந்தரத்தில் இருந்து காத்தவராயன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் கீழே விழுந்திருக்கவில்லை.

சிற்பிகாவின் அசுர பலத்தால் வானத்தை நோக்கித் தூக்கி வீசப்பட்ட அவன், இன்னமும் அந்தரத்தில் இருந்தபடியே தன் உடலைச் சமநிலைப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். அவனது பிரம்மாண்டமான உருவத்தைச் சுற்றி இரவுக் காற்று சீறிப் பாய்ந்தது.

ஆனால், அவனது கவனம் அந்தக் காற்றின் மீதோ, தன் உடல் எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்பதன் மீதோ இருக்கவில்லை.

அவனது பார்வை முழுவதும் கீழே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்தக் காட்சியின் மீதே பதிந்திருந்தது.

சிற்பிகா...

தான் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்க நினைத்த முத்தத்தை, இப்போது ரியானுக்கு அவளாகவே வழங்கிக் கொண்டிருந்தாள்!

அவனது மனத்தில் அந்தக் காட்சி மீண்டும் மீண்டும் பதிந்தது.

சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு, சிற்பிகாவைத் தன் விருப்பத்திற்கு அடிபணியச் செய்துவிட்டதாக அவன் இறுமாந்திருந்தான். அவளது எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாமல், அவளைத் தன் பிடிக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டதாக நினைத்திருந்தான்.

ஆனால், அவனது கண் முன்னாலேயே எல்லாமே தலைகீழாக மாறியிருந்தது.

அவனது பிடியிலிருந்து தப்பிய சிற்பிகா, அவனுக்கு எதிராகப் போராடிய ரியானைத் தன் மடியில் கிடத்தி, அவனது உயிரை மீட்கத் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் ரியானின் முகத்தை வருடினாள்.

அவனது பெயரை அழைத்தாள்.

அவன் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினாள்.

இறுதியில்...

அவளது இதழ்களையே அவனது இதழ்களின் மீது பதித்தாள்!

அந்தக் காட்சி காத்தவராயனின் உள்ளத்தில் அடங்கிக் கிடந்த பொறாமைத் தீயில் எண்ணெயை ஊற்றியது.

அவனது விரல்கள் கோபத்தில் இறுகின.

அவனது தாடைகள் ஒன்றோடொன்று அழுத்தமாகப் பொருந்தின.

அவனது கண்கள் மேலும் சிவந்தன. அவற்றில் எரிந்த ஆத்திரம், அடுத்த கணமே யாரையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிடும் அளவுக்குக் கொடூரமாக மாறியது.

தான் அடைய நினைத்தவள், தன்னைக் காயப்படுத்தியவனை அல்ல... தன்னை எதிர்த்து நின்றவனையே நேசத்துடன் அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்!

அவனால் அந்த அவமானத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

அவனது அசுர அகந்தைக்கு அது ஒரு தோல்வி மட்டுமல்ல; அவனது அதிகாரத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கிய அவமானம்!

அவனது உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த ஆதிகால அசுரச் சக்தி, அந்த ஆத்திரத்தால் மீண்டும் கொந்தளிக்கத் தொடங்கியது. அவனது மார்புக்குள் ஏதோ ஒன்று வெடித்துச் சிதறுவதைப் போன்ற உணர்வு எழுந்தது.

அவனது உடலைச் சுற்றியிருந்த காற்று சுழன்று வீசியது.

மேகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதின.

மின்னல்கள் வானத்தைக் கிழித்தன.

அடுத்த கணம், காத்தவராயன் தன் மொத்த பலத்தையும் திரட்டினான்.

தன் பிரம்மாண்டமான மார்பை விரித்து, தலையைப் பின்னால் சாய்த்து, அந்த அடர்ந்த காடு முழுவதும் அதிரும்படி ஒரு வெறித்தனமான கர்ஜனையை எழுப்பினான்!

“ஆஆஆஆஆஆஆ!”

அந்தக் குரல் வெறும் அலறலாக இருக்கவில்லை.

அது அவனது பொறாமை, அவமானம், ஆத்திரம், பழிவாங்கும் வெறி ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றாக வெடித்தெழுந்த கொடூரமான ஓசை!

வானமே பிளந்துவிட்டதோ என்று தோன்றும் அளவுக்கு அந்தக் கர்ஜனை இரவின் அமைதியைச் சிதைத்தது.

மரக்கிளைகள் வெறித்தனமாக அசைந்தன. மரங்களில் தங்கியிருந்த பறவைகள் அலறியடித்துப் பறந்தன. வனத்தின் ஆழத்தில் பதுங்கியிருந்த விலங்குகள் அச்சத்தில் திசைதெரியாமல் ஓடின.

அந்த அடர்ந்த காடு முழுவதும் நடுங்கியது.

ஆனால், காத்தவராயனின் ஆத்திரம் மட்டும் அடங்கவில்லை.

அவன் கீழே பார்த்தான்.

தன் மடியில் ரியானைத் தாங்கியபடி, அவனது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிற்பிகாவை மீண்டும் கண்டான்.

அவனது உதடுகள் ஒரு கொடூரமான வெறுப்பில் வளைந்தன.

அந்தப் பெண்ணைத் தனக்குக் கிடைக்காமல் செய்தவனையும், தன் தோல்வியைத் தன் கண் முன்னாலேயே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பவனையும் ஒரே நேரத்தில் அழித்துவிட வேண்டும் என்ற வெறி அவனுக்குள் பிறந்தது!

அடுத்த கணம், காத்தவராயனின் பிரம்மாண்டமான உருவம் வானத்தில் சுழன்றது.

அவன் மீண்டும் கீழே பாயத் தயாரானான்.

சிற்பிகாவோ, தன் மடியில் கிடந்த ரியானின் இமைகள் மெல்ல அசைவதைக் கவனித்தபடி, அவனது உயிர் மீண்டுவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தாள்.

தன் மீது பாய்ந்து வரக் காத்திருக்கும் அசுரனின் அடுத்த தாக்குதலைப் பற்றி அவள் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை!

இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் அழித்துவிட வேண்டும் என்ற வெறியுடன் காத்தவராயன் வானத்திலிருந்து பூமியை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தான்.

அவனது பிரம்மாண்டமான உருவம் இரவின் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு கீழிறங்கியது. அவனது கண்களில் அனல் பறந்தது. இன்னும் சில கணங்களில், தன்னை எதிர்த்து நின்ற இருவரின் கதையையும் முடித்துவிடலாம் என்ற கொடூரமான வெறி அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

ஆனால், தங்களை நோக்கி மரணம் பாய்ந்து வருவதைச் சிற்பிகாவும் ரியானும் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஒருத்தி மட்டும் அதை அறிந்திருந்தாள்!

இருளின் மறைவில் நின்றிருந்த அந்த மர்மப் பெண், வானத்திலிருந்து சீறிப் பாய்ந்து வரும் காத்தவராயனைக் கவனித்தாள். பின்னர், மண்ணில் ரியானைத் தாங்கியபடி அமர்ந்திருந்த சிற்பிகையைப் பார்த்தாள்.

அவள் எதிர்பார்த்த தருணம் வந்துவிட்டது.

சிற்பிகாவின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி, அவளுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் முற்பிறவியின் நினைவுகளை மீட்டெடுக்க வேண்டும்!

அதற்காகவே, தன் கையிலிருந்த குழல் போன்ற சிறிய கருவியை உதடுகளில் வைத்தாள்.

ஊஊஊஊ...!

அந்த விசித்திரமான ஒலி இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு காடு முழுவதும் பரவியது.

அந்த ஒலி சிற்பிகாவின் செவிகளை எட்டியதும், அவளது உள்ளத்தில் இனம் புரியாத ஓர் அதிர்வு ஏற்பட்டது. ஏதோ ஒரு பழைய நினைவு அவளது மனத்தின் ஆழத்திலிருந்து மேலெழ முயன்றது.

அதே ஒலி ரியானின் உணர்வுகளையும் உலுக்கியது.

மயக்கத்திலிருந்து அவன் திடீரெனக் கண்களைத் திறந்தான்.

முதலில் அவனது பார்வை மங்கலாக இருந்தது. அடுத்த கணமே, வானத்திலிருந்து தங்களை நோக்கிப் பாய்ந்து வரும் காத்தவராயனைக் கண்டான்.

அவனது உள்ளுணர்வு பேராபத்தை உணர்த்தியது.

அதே நேரத்தில், சிற்பிகாவின் பின்புறத்திலிருந்து காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு ஓர் அம்பு அவளை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தது!

அதன் கூர்முனையில் மின்னிய தங்க நிறத்தைக் கண்டதும் ரியானின் கண்கள் விரிந்தன.

அது தங்க முக்கோணப் பாம்பின் நஞ்சு தடவிய இரண்டாவது அம்பு!

முதல் அம்பு ஏற்கெனவே அந்தக் காட்டுவாசியின் உயிரைப் பறித்திருந்தது. இப்போது, அவனிடம் எஞ்சியிருந்த இரண்டாவது அம்பு சிற்பிகாவின் உயிரைக் குறிவைத்து வந்துகொண்டிருந்தது.

“சிற்பிகா!”

அவன் உரக்கக் கூவினான்.

அவள் திரும்புவதற்குள், ரியான் அவளது தோளைப் பற்றிப் பக்கவாட்டில் நகர்த்தினான். அதே கணத்தில், அவளைக் குறிவைத்து வந்த அம்பின் பாதையில் தன் மார்பைக் குறுக்கிட்டுக் கொண்டான்.

சர்ர்ர்!

அம்பு அவனது மார்பில் ஆழமாகப் பாய்ந்தது.

“ஆஆக்!”

வலியில் அவனது உடல் பின்னால் சாய்ந்தது.

“ரியான்!”

சிற்பிகா அலறியபடி அவனைத் தாங்கிப் பிடித்தாள்.

அவனது மார்பில் குத்தியிருந்த அம்பைக் கண்டதும் அவளது கண்கள் நிலைகுத்தின. ஆனால், அந்த அம்பு அவளுக்குள் ஏற்படுத்திய அதிர்ச்சியைவிட, ரியான் தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காகத் தன் உயிரையே பணயம் வைத்த அந்தச் செயல் அவளது ஆழ்மனத்தில் பெரும் புயலைக் கிளப்பியது.

[Geneliarasigan]

[b]Episode -195 part 5

அவனது தலையைத் தன் மடியில் தாங்கிக்கொண்டாள்.

“ரியான்... என்ன காரியம் செய்துவிட்டாய்?”

அவளது குரல் நடுங்கியது.

பதிலளிக்க முயன்ற ரியானின் உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன. ஆனால், வலியின் தீவிரத்தால் அவனது வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை. அவன் தன் கண்களைத் திறந்து சிற்பிகையைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வையில் அச்சமில்லை.

தான் காப்பாற்ற வேண்டியவள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறாள் என்ற நிம்மதி மட்டுமே இருந்தது.

அந்த ஒரு பார்வை...

சிற்பிகாவின் நெஞ்சுக்குள் புதைந்திருந்த ஏதோவொன்றை உடைத்தெறிந்தது.

அவளது கண்களுக்கு முன்னால் இருந்த காடு மெல்ல மறையத் தொடங்கியது.

ரியானின் முகம் மங்கியது.

அதற்குப் பதிலாக, வேறொரு முகம் அவளது நினைவில் தோன்றியது.

அதே கண்கள்!

அதே அன்பு!

தன்னைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாத அதே துணிச்சல்!

ஆனால், அவன் ரியான் அல்ல.

அவன்... இளங்கோ!

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, வேறொரு காலத்தில், வேறொரு பெயரில் அவளது உயிரோடு கலந்திருந்தவன்!

சிற்பிகாவின் ஆழ்மனத்தில் மறைந்திருந்த நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக உயிர்பெறத் தொடங்கின.

அவளது விழிகளுக்குள் இன்னொரு உலகம் விரிந்தது.

---

அங்கே...

இளங்கோ நின்றிருந்தான்.

அவனுக்கு எதிரே, கையில் கொடிய பரசு ஆயுதத்தை ஏந்தியபடி இடும்பன்காரி நின்றிருந்தான்.

அவனது முகத்தில் வஞ்சகப் புன்னகை படர்ந்திருந்தது. நேருக்கு நேர் மோதினால் இளங்கோவை வெல்வது எளிதல்ல என்பதை அறிந்திருந்த அவன், சூழ்ச்சியால் அவனை வீழ்த்துவதற்கான தருணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான்.

அந்தத் தருணமும் வந்தது.

ஏதோவொன்றால் இளங்கோவின் கவனம் வேறுபக்கம் திரும்பியது.

அதற்காகவே காத்திருந்த இடும்பன்காரி, ஒரு கணம்கூடத் தாமதிக்கவில்லை.

தன் கையிலிருந்த பரசு ஆயுதத்தைத் தலைக்கு மேலே ஓங்கினான்.

அவன் கண்களில் கொலைவெறி மின்னியது.

அடுத்த கணம்...

வீச்சென்று பாய்ந்த பரசு, இளங்கோவின் மார்பில் ஆழமாக இறங்கியது!

“ஆஆஆ... இளங்கோ!”



அருள்மொழியின் அலறல் அந்த இடத்தையே அதிரச் செய்தது.

மார்பில் இறங்கிய ஆயுதத்தின் தாக்கத்தில் இளங்கோவின் உடல் பின்னால் தடுமாறியது. அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. உதடுகள் ஏதோ சொல்ல முயன்றன. ஆனால், வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை.

மார்பிலிருந்து குருதி வழிந்தது.

தன் கண்முன்னே இளங்கோ தாக்கப்பட்டதைக் கண்ட அருள்மொழி அவனை நோக்கி ஓடினாள். ஆனால், அவளது கால்கள் ஒவ்வொரு அடியிலும் தளர்ந்தன. தன்னுடைய உயிராகக் கருதியவன் இப்படி வீழ்வான் என்று அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை.

“இளங்கோ...!”

அவளது குரலில் தவிப்பும் அச்சமும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

இளங்கோவின் பார்வை அவளைத் தேடியது.

அவளைக் கண்டதும், மரண வேதனையிலும் அவனது கண்களில் ஓர் அன்பு மின்னியது.

அந்தப் பார்வை அருள்மொழியின் இதயத்தைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

அடுத்த கணம், இளங்கோவின் முழங்கால்கள் மடங்கின.

அவன் நிலத்தில் சரிந்து விழுந்தான்.

“வேண்டாம்... இளங்கோ! என்னைத் தனியாக விட்டுப் போய்விடாதே!”

என்று கதறியபடி அவனருகே மண்டியிட்டாள் அருள்மொழி.

அவனது முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டாள். அவனது மார்பிலிருந்து வழிந்த குருதி அவளது விரல்களை நனைத்தது.

“இளங்கோ... என் குரல் கேட்கிறதா? என்னைப் பார்... கண்களைத் திற!”

அவள் எவ்வளவோ கெஞ்சினாள்.

ஆனால், அவனது விழிகள் மெல்ல மூடிக்கொண்டிருந்தன.

அருள்மொழியின் கண்ணீர்த் துளிகள் அவனது முகத்தில் விழுந்தன.

“இளங்கோ...!”

அவளது மரண ஓலம் காலத்தையே பிளந்தெழுந்தது.

---

“இளங்கோ!”

சிற்பிகாவின் உதடுகளிலிருந்து அந்தப் பெயர் தன்னையறியாமல் வெளிப்பட்டது.

அவளது கண்கள் விரிந்தன.

முன்பிறவியில் அருள்மொழியாக வாழ்ந்தவள் தான்தான் என்பதும், தன் கண்முன்னே பரசு ஆயுதத்தால் இளங்கோவின் மார்பு பிளக்கப்பட்ட அந்தக் கொடூரமான காட்சியும் அவளுக்குள் தெளிவாக உயிர்பெற்றன.

அப்போது அவனைக் காப்பாற்ற முடியாமல் தவித்திருந்தாள் அருள்மொழி.

இன்று...

மீண்டும் அதே காட்சி!

மீண்டும் அவளது கண்முன்னே தன் உயிருக்கு உயிரானவன் ரத்தம் சிந்திக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று இளங்கோவின் மார்பில் இறங்கியிருந்தது பரசு.

இன்று ரியானின் மார்பில் பாய்ந்திருந்தது நஞ்சு அம்பு.

ஆனால், இருவரின் செயலிலும் இருந்த அன்பு மட்டும் மாறவில்லை.

காலம் மாறியிருந்தது. பிறவி மாறியிருந்தது. பெயர்கள் மாறியிருந்தன. ஆனால், அவளைக் காப்பாற்றத் தன் உயிரையும் துச்சமாக மதிக்கும் அவனது அன்பு மட்டும் மாறவில்லை!

அந்த உண்மை சிற்பிகாவின் உள்ளத்தில் பேரிடியாக இறங்கியது.

அவளது விழிகளில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது.

“இளங்கோ...”

அவள் ரியானின் முகத்தைப் பார்த்தபடி முணுமுணுத்தாள்.

அந்தப் பெயர் அவளது உதடுகளில் மீண்டும் ஒலித்த மறுகணம், அவளுக்குள் இதுவரை அடைபட்டுக் கிடந்த ஏதோவொன்று வெடித்துச் சிதறியது!

அது வெறும் நினைவின் விழிப்பல்ல.

அது பல நூற்றாண்டுகளாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த துயரத்தின் வெடிப்பு!

தன் உயிருக்கு உயிரானவனை மீண்டும் இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம், முன்பிறவியில் அவனைப் பறிகொடுத்த வேதனை, இப்பிறவியிலும் அவனைக் காப்பாற்ற முடியாமல் தவிக்கும் இயலாமை என அத்தனை உணர்ச்சிகளும் ஒன்றாகத் திரண்டு அவளுக்குள் பெரும் புயலாக மாறின.

அவளது கண்ணீரில் இருந்த துயரம் மெல்ல மறைந்தது.

அதன் இடத்தை ஆத்திரம் பிடித்துக்கொண்டது.

அவளைப் பிரிக்க நினைத்த விதியின் மீதும், அவளது அன்பைச் சிதைக்க நினைத்த தீய சக்திகளின் மீதும், அவளது கண்முன்னே மீண்டும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்தக் கொடூரத்தின் மீதும் அவளுக்குள் அடக்க முடியாத வெறி எழுந்தது.

அதே நேரத்தில்...

வானத்திலிருந்து காத்தவராயன் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்துகொண்டிருந்தான்!

அவன் இன்னும் சில கணங்களில் அவளை அடைந்துவிடுவான்.

ஆனால், சிற்பிகாவின் கவனம் ரியானின் முகத்திலேயே நிலைத்திருந்தது.

அவனது மூச்சு தடுமாறியது.

அவளது விரல்கள் அவனது கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டன.

“உன்னை... இன்னொரு முறையும் நான் இழக்க மாட்டேன்!”

அவளது குரல் முதலில் மெல்லியதாக ஒலித்தது.


upload and organize pictures

அடுத்த கணம், அந்த வார்த்தைகளுக்குள் ஏதோவொரு அமானுஷ்ய சக்தி கலந்ததைப்போலச் சுற்றியிருந்த காற்று அதிர்ந்தது.

மண்ணில் கிடந்த மணல் துகள்கள் மெதுவாக மேலெழுந்தன.

மரக்கிளைகள் காற்றின் வேகமின்றியே அசையத் தொடங்கின.

சிற்பிகா மெல்லத் தன் தலையை உயர்த்தினாள்.

அவளது விழிகள் சிவந்து கனன்றன.

முகத்தில் எஞ்சியிருந்த கண்ணீரைத் துடைக்கக்கூட அவள் முயலவில்லை.

அவளது பார்வை நேராக வானத்திலிருந்து பாய்ந்து வந்துகொண்டிருந்த காத்தவராயனை நோக்கித் திரும்பியது.

அவனைப் பார்த்த அந்தக் கணத்தில், அவளுக்குள் எரிந்துகொண்டிருந்த கோபம் எல்லையற்ற சக்தியாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது.

காற்று சுழன்று வீசியது.

மணல் துகள்கள் அவளைச் சுற்றிச் சுழலத் தொடங்கின.

அவளது கூந்தல் காற்றில் பறந்தது.

அவளைச் சுற்றியிருந்த இருள் கூட அவளது ஆற்றலுக்கு அடிபணிவதைப்போலத் தோன்றியது.

அந்த உருவத்தில் இனி அச்சமடைந்த சிற்பிகை இல்லை.

தன் காதலனை இழந்த துயரத்தில் தவிக்கும் பெண்ணும் இல்லை.

தன் அன்புக்குரியவனை அழிக்க நினைத்த தீய சக்தியை வேரோடு சாய்க்கத் துடிக்கும் பேராற்றலின் வடிவம் மட்டுமே அங்கே நின்றிருந்தது!

காத்தவராயன் அவளை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அவளுக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றத்தை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை. தன்னுடைய பிரம்மாண்டமான உருவமும் அசுர பலமும் அந்தப் பெண்ணை நசுக்கப் போதுமானவை என்ற ஆணவத்தில் அவன் பாய்ந்து வந்தான்.

ஆனால், அவனுக்குத் தெரியவில்லை...

தான் எதிர்கொள்ளப் போவது சாதாரணமான ஒரு பெண்ணை அல்ல என்பதை!

சிற்பிகா தன் இரு கைகளையும் இறுக மூடினாள்.

அவளது உடலுக்குள் திரண்டிருந்த சக்தி ஒவ்வொரு கணமும் பெருகியது. அவளது சுவாசம் சீராக மாறியது. அவளது விழிகள் காத்தவராயனின் மீது நிலைகுத்தின.

அடுத்த கணம்...

அவள் தன் வாயைத் திறந்தாள்.

“ஆஆஆஆஆஆஆ!”

அவளது தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்டது ஒரு பெண்ணின் அலறல் மட்டுமல்ல!

அது ஓர் அமானுஷ்ய சக்தியின் பேரொலி!

அந்த ஒலி காற்றில் பரவிய மறுகணம், அதைச் சுற்றியிருந்த வெளியே அதிர்ந்தது.

கண்ணுக்குப் புலப்படாத பேரலை ஒன்று சிற்பிகாவிடமிருந்து புறப்பட்டு, காத்தவராயனை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் விரைந்தது.

அது காற்றைக் கிழித்தது.

மண்ணைப் பிளந்தது.

அந்தப் பேரொலி எழுப்பிய அதிர்வில் அருகிலிருந்த மரங்கள் வேரோடு ஆடின.

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த வெற்றிக் களிப்பு மறைந்தது.

அவன் எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலை உணர்ந்தபோது, ஏற்கெனவே தாமதமாகிவிட்டது.

படாாாாாாாா்!

அந்த அமானுஷ்யப் பேரலை அவனது பிரம்மாண்டமான உடலை நேரடியாகத் தாக்கியது.

அந்தரத்தில் பாய்ந்துகொண்டிருந்த அவனது உருவம் ஒருகணம் நிலைகுலைந்தது. அவனது உடலுக்குள் ஊடுருவிய அதிர்வலை, அவன் புகுந்திருந்த காட்டுவாசியின் உடலை உள்ளிருந்தே சிதைக்கத் தொடங்கியது.

“ஆஆஆஆ...!”

காத்தவராயனின் அலறல் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அவன் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள முயன்றான்.

ஆனால், அவனது அசுர பலத்தைக்கூட மீறியிருந்தது சிற்பிகாவின் ஆத்திரத்திலிருந்து பிறந்த அந்தப் பேராற்றல்!

அடுத்த கணம்...

வெடித்துச் சிதறியது காட்டுவாசியின் பிரம்மாண்டமான உடல்!

அதன் அதிர்வில் குருதியும் சதையும் காற்றில் சிதறின. காத்தவராயன் புகுந்திருந்த அந்த உடல் துண்டு துண்டாகச் சிதைந்தது. அவனது அசுர உருவமும் அந்தச் சிதைவோடு மறைந்தது.

சில கணங்களுக்கு முன்பு வரை இருவரையும் கொன்று குவிக்கப் பாய்ந்து வந்தவன், இப்போது தன் எதிரியின் பேராற்றலுக்கு முன்னால் அழிந்துபோயிருந்தான்.

அவனது கர்ஜனை அடங்கியது.

காற்றின் சீற்றம் தணிந்தது.

மண்ணில் எழுந்த மணல் துகள்கள் மெல்ல அடங்கின.

அதுவரை ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருந்த கடலலைகள்கூட ஒருகணம் தங்கள் சீற்றத்தை மறந்ததைப்போல அமைதியடைந்தன.

எங்கும் நிசப்தம்!

சிற்பிகா மட்டும் அசையாமல் நின்றிருந்தாள்.

அவளது விழிகளில் இன்னமும் கோபத்தின் அனல் அணையவில்லை. அவளுக்குள் விழித்தெழுந்த சக்தி இன்னும் முழுமையாக அடங்கவில்லை.

அவள் மெல்லத் திரும்பி ரியானைப் பார்த்தாள்.

அவன் இன்னும் தரையில் கிடந்தான்.

மார்பில் நஞ்சு அம்பு குத்தியிருந்தது.

அவனை நோக்கி அவள் ஓரடி எடுத்து வைத்தாள்.

அந்தக் கணம் வரை உலகையே நடுங்கச் செய்திருந்த அவளது முகத்தில் மீண்டும் தவிப்பு தோன்றியது.

“இளங்கோ...”

அவளது உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன.

காத்தவராயனை அழித்துவிட்டாள்.

ஆனால், ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியுமா?

அவளுக்குள் விழித்தெழுந்திருந்த அந்தப் பேராற்றல் அவனது உயிரைக் காப்பாற்ற உதவுமா?

அல்லது, தன் காதலனை இரண்டாவது முறையாகவும் பறிகொடுக்க வேண்டிய துயரத்தை விதி அவளுக்காகக் காத்து வைத்திருக்கிறதா?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான விடை அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒன்று மட்டும் அவளுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்திருந்தது.

முன்பிறவியில் இளங்கோவை இழந்த அருள்மொழி இன்று மீண்டும் விழித்தெழுந்திருக்கிறாள்.

அவளுடன் சேர்ந்து விழித்தெழுந்திருப்பது, சாதாரண மனிதர்களால் கற்பனைகூடச் செய்ய முடியாத ஓர் அமானுஷ்யப் பேராற்றல்![/b]

[Raju@Vijay]

awesome narration but romba long ah irunthchu hulk patha effect feel due to spiderman brand new day
konjam trim panni iruklam pola... action scenes nalla virunthu but over drag feel bro...

riyaan scored well and remembers about madhivadhini skills inside ilango and riyaan

but suddenly hulk mode of kathavarayan was unexpected its looks like old arakkans effecct like ramyan and mahabharat
enn drag feel achi purila oru velai kadhai oda aduthu enna terinjikuraa aarvam drag feel aachu oh ennavo but enkau ennavo trim panni iruklam feel bro

romba time eduthu panni irukinga antha fighting sequences paka edho preclimax feel

again ilango (riyaan) in life danger feels like something need to happen for island save feel

hope ilango and arulmozhi will join in current gen

awesome end card for katuvaasi body blast