Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

முதல் அடி

மறுநாள் காலை மருத்துவமனை அறைக்குள் சூரிய வெளிச்சம் மெதுவாகப் பரவியது. ஜன்னல் வழியாக வந்த காற்று திரையை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. ரத்னம் படுக்கையில் சாய்ந்தபடி வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய உடல்நிலை முன்பைவிடச் சற்றே முன்னேறியிருந்தாலும், எழுந்து நடப்பது இன்னும் சிரமமாகவே இருந்தது.

அப்போது ஹரிணி கையில் காலை உணவும் மருந்துகளும் எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் வந்தாள்.

ஹரிணி: “காலை வணக்கம், ரத்னம்! இன்னைக்கு எப்படி இருக்கு உடம்பு? நேத்து ராத்திரி நல்லா தூங்கினீங்களா? முகத்தைப் பார்த்தா கொஞ்சம் தெம்பு வந்த மாதிரி தெரியுது. டாக்டர் இன்னைக்கு வந்து பரிசோதனை செய்யும்போது உங்க முன்னேற்றத்தைப் பற்றிக் கேட்கலாம். அதனால முதல்ல காலை உணவைச் சாப்பிட்டுட்டு மருந்தை எடுத்துக்கலாம்.”

ரத்னம்: “காலை வணக்கம், ஹரிணி. நேத்து ராத்திரி நல்லாதான் தூங்கினேன். ஆனா எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படிப் படுத்துக்கிட்டே இருக்கிறது? யாராவது உதவி செய்யாம என்னால எழுந்துகூட உட்கார முடியல. என்னோட வேலைகளை நானே செய்துக்கிட்டிருந்த காலம் எல்லாம் இப்போ நினைவுக்கு வருது. இந்த நிலைமையை நினைச்சா மனசுக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு.”

ஹரிணி: “அப்படி நினைக்காதீங்க. உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல மற்றவர்களுடைய உதவி தேவைப்படுவது இயல்புதான். அதற்காக உங்களை நீங்களே குறைவாக நினைக்க வேண்டியதில்லை. இப்போ உங்க உடம்பு குணமாகுறதுதான் முக்கியம். நேத்து இருந்ததைவிட இன்னைக்கு கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கா? இருக்கு. நாளைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் வரும். நிதானமா முயற்சி செய்தா போதும்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான். ஹரிணி பேசும்போது அவளுடைய குரலில் பரிதாபம் இல்லை; அவன் மீண்டும் தன்னம்பிக்கையுடன் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது.

ரத்னம்: “நீ பேசுறதைப் பார்த்தா எனக்கே கொஞ்சம் நம்பிக்கை வருது. ஆனா உண்மையைச் சொல்லணும்னா, என்னால மறுபடியும் பழைய மாதிரி நடக்க முடியுமா என்ற பயம் இருக்கு. யாரையும் பிடிக்காமல் இரண்டு அடி எடுத்து வைக்க முடியாத நிலை வந்துடுமோன்னு நினைக்கிறேன்.”

ஹரிணி: “பயம் இருக்கிறது தவறில்லை. அந்தப் பயத்தோடேயே ஒரு சிறிய முயற்சி செய்யறதுதான் முக்கியம். ஆனா டாக்டர் அனுமதி கொடுத்த அளவுக்குத்தான் முயற்சி செய்யணும். நாம அவசரப்படக் கூடாது. இன்னைக்கு அவரிடம் கேட்டு, அனுமதி இருந்தால் கொஞ்சம் நேரம் நின்று பார்க்கலாம்.”

சிறிது நேரத்தில் மருத்துவர் வந்து ரத்னத்தைப் பரிசோதித்தார். உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் இருப்பதாகச் சொன்னதுடன், உதவியுடன் குறுகிய நேரம் நிற்கவும் சில அடிகள் நடக்க முயற்சி செய்யவும் அனுமதி அளித்தார். அதைக் கேட்டதும் ரத்னத்தின் முகத்தில் நம்பிக்கையும் பதற்றமும் கலந்தன.

மருத்துவர் சென்ற பிறகு ஹரிணி அவனருகே வந்தாள்.

ஹரிணி: “சரி ரத்னம், இப்போ நாம முயற்சி செய்யலாமா? நான் உங்க பக்கத்திலேயே இருப்பேன். முதல்ல படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்காருங்க. அவசரமா எழுந்திருக்க வேண்டாம். தலைசுற்றல் ஏதாவது இருந்தா உடனே சொல்லணும்.”

ரத்னம் மெதுவாகப் படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார முயன்றான். உடல் ஒத்துழைக்காமல் சற்றுத் தடுமாறியது. ஹரிணி உடனே அவனுக்கு ஆதரவாக நின்றாள்.

ரத்னம்: “ஒரு நிமிஷம், ஹரிணி. கொஞ்சம் தலைசுற்றுற மாதிரி இருக்கு. என்னால முடியும்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ எழுந்திருக்கிறதே பெரிய வேலையா இருக்கு.”

ஹரிணி: “பரவாயில்லை. கொஞ்சம் அமைதியா உட்காருங்க. மூச்சை நிதானமா விடுங்க. உடம்பு சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துட்டு அடுத்த முயற்சியைச் செய்யலாம். இன்னைக்கு நம்ம இலக்கு ஓடுறது இல்லை; நம்பிக்கையோடு ஒரு அடி எடுத்து வைப்பதுதான்.”

சில நிமிடங்கள் ஓய்வெடுத்த பிறகு ரத்னம் மீண்டும் முயற்சி செய்தான். ஹரிணியின் உதவியுடன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான். கால்களில் பலம் குறைந்திருந்ததால் அவனுடைய உடல் நடுங்கியது. அவன் உடனே ஹரிணியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, என் கால்கள் நடுங்குது. நான் விழுந்துடுவேனோன்னு பயமா இருக்கு.”

ஹரிணி: “நான் உங்களுக்கு உதவியாக இருக்கேன். ஆனா உங்க உடம்பு சொல்றதை நாம கவனிக்கணும். இப்போ வலி அதிகமா இருந்தாலோ, தலைசுற்றினாலோ உடனே உட்கார்ந்திடலாம். பயப்படாம நிதானமா இருங்க. உங்களால முடியும் என்ற நம்பிக்கையை மட்டும் விட்டுடாதீங்க.”

ரத்னம் சில நொடிகள் நின்றான். அவனுடைய முகத்தில் வியர்வை தெரிந்தது. ஹரிணி அவனுக்குத் தேவையான ஆதரவைத் தந்து அருகிலேயே இருந்தாள்.

ரத்னம்: “நான் நிக்கிறேன், ஹரிணி! இத்தனை நாளா படுக்கையிலேயே இருந்தேன். இப்போ என் கால்களால நிக்கிறதை நினைச்சா நம்பவே முடியல. இன்னும் இரண்டு அடி நடக்க முடியுமா என்று பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

ஹரிணி: “அந்த ஆசை நல்லதுதான். ஆனா இன்னைக்கு உங்க உடம்பை அதிகமா சிரமப்படுத்த வேண்டாம். மருத்துவர் சொன்ன அளவுக்கு மட்டும் முயற்சி செய்யலாம். இன்னைக்கு இந்த அளவு முன்னேற்றமே பெரிய விஷயம். நாளைக்கு மீண்டும் முயற்சி செய்யலாம்.”

ரத்னம் ஒரு சிறிய அடியை எடுத்து வைத்தான். பிறகு இன்னொரு அடியை எடுக்க முயன்றான். ஹரிணி அவனுக்கு ஆதரவாக இருந்தாள். சில அடிகளுக்குப் பிறகு அவன் களைத்துவிட்டான். அவனை மீண்டும் பாதுகாப்பாகப் படுக்கையில் உட்கார வைத்தாள்.

ரத்னம் ஆழமாக மூச்சுவிட்டான். அவனுடைய முகத்தில் களைப்பு இருந்தாலும், அதைவிட அதிகமாகச் சந்தோஷம் தெரிந்தது.

ரத்னம்: “ஹரிணி, இன்று என்னால நடந்தது உன்னால்தான். நீ என்னை நம்பிக்கை இழக்க விடல. நான் முடியாதுன்னு சொன்ன ஒவ்வொரு முறையும், ‘முடியும், நிதானமா முயற்சி செய்யுங்க’ன்னு சொன்ன. அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு ரொம்ப உதவியா இருந்தது.”

ஹரிணி: “அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க. முயற்சி செய்தது நீங்கதான். நான் பக்கத்தில் நின்று உதவி செய்தேன். உங்க உடம்பு குணமாகணும்னு உங்களுக்கே ஆசை இருக்கணும். அந்த ஆசை உங்ககிட்ட இருக்கு. அதுதான் முக்கியம்.”

ரத்னம்: “எல்லாரும் உடம்பு சரியாகணும்னு சொல்வாங்க. ஆனா ஒருத்தர் மனசுக்குள்ள என்ன பயம் இருக்குன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறது வேற விஷயம். நீ என்னை அப்படித்தான் கவனிக்கிற.”

ஹரிணி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் அவனுக்கு உணவு கொடுத்து, மருந்துகளைச் சரியான நேரத்தில் எடுத்துக்கொள்ள உதவினாள்.

அன்று இரவு ரத்னம் படுக்கையில் படுத்திருந்தபோது, காலை எடுத்த அந்தச் சிறிய அடிகள் அவனுடைய நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன. அவற்றைவிட அதிகமாக, அவன் தடுமாறியபோது அவனை நம்பிக்கையுடன் தாங்கிய ஹரிணியின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.

நந்தினி அவனுடைய மனைவி. அவளுடைய அக்கறையை அவன் மறக்கவில்லை. ஆனால் இந்த மருத்துவமனை நாட்களில் ஹரிணி அவனுக்குக் கொடுத்த ஆறுதல் தனித்துவமானதாக இருந்தது. அந்த உணர்வுக்கு அவன் இன்னும் பெயர் வைக்கவில்லை.

ரத்னம் மனதுக்குள்: “இன்னைக்கு நான் எடுத்த இரண்டு அடிகளுக்கு இவ்வளவு சந்தோஷம் கிடைக்கும்னு நினைக்கல. ஹரிணி பக்கத்தில் இருந்ததால எனக்கு பயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. அவள் பேசுற விதமும், என்னைத் தன்னம்பிக்கையோட இருக்கச் செய்றதும் எனக்கு நல்லா இருக்கு. இது வெறும் நன்றியுணர்வா, இல்ல அதைவிட வேற ஏதாவதா? இப்போவே முடிவு செய்ய முடியாது. ஆனா அவள் வந்தா என் மனசுக்கு ஒரு நிம்மதி கிடைக்குது என்பது மட்டும் உண்மை.”

மருத்துவமனையின் அமைதிக்குள் ரத்னத்தின் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு மெதுவாக முளைக்கத் தொடங்கியது.

அடுத்த நாள் காலை ரத்னம் விழித்தபோது, முதல் நாளைவிட உடலில் கொஞ்சம் தெம்பு இருப்பதை உணர்ந்தான். ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன், இன்று மீண்டும் நடக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று மனதிற்குள் முடிவு செய்தான்.

ஹரிணி அறைக்குள் வந்ததும் அவனுடைய முகத்தில் இருந்த உற்சாகத்தை கவனித்தாள்.

ஹரிணி: “என்ன ரத்னம், இன்னைக்கு முகத்துல ஒரு புது உற்சாகம் தெரியுதே! நேத்து நடந்ததை நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்களா? இன்னைக்கு மறுபடியும் முயற்சி செய்யணும்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?”

ரத்னம்: “ஆமாம் ஹரிணி. நேத்து நான் எடுத்த அந்த இரண்டு அடிகளை நினைச்சுப் பார்த்தேன். இத்தனை நாளா என்னால எதுவுமே செய்ய முடியாதுன்னு நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா முயற்சி செய்தா கொஞ்சமாவது முன்னேற முடியும்னு புரிஞ்சது. இன்னைக்கு நேத்தைவிட ஒரு அடி அதிகமா நடக்க முடியுமா என்று பார்க்கணும்.”

ஹரிணி: “அது நல்ல எண்ணம். ஆனா ஒரு விஷயம் மறந்துடாதீங்க. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே மாதிரி இருக்காது. இன்னைக்கு உடம்பு ஒத்துழைத்தால் கொஞ்சம் நடக்கலாம். களைப்பா இருந்தால் ஓய்வெடுக்கலாம். உங்க உடம்பை நீங்களே எதிரியாக நினைக்காதீங்க. அது குணமாவதற்கு நேரம் கொடுக்கணும்.”

ரத்னம்: “நீ சொல்றதை எல்லாம் கேட்டா எனக்கு ஒரு ஆசிரியர் கிடைச்ச மாதிரி இருக்கு. நான் சோர்ந்துபோனா நீ உடனே உற்சாகப்படுத்துற. நான் அவசரப்பட்டா நிறுத்துற. உண்மையிலேயே உனக்கு இவ்வளவு பொறுமை எங்கிருந்து வந்தது?”

ஹரிணி சிறிது நேரம் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தக் கேள்வி அவளுடைய வாழ்க்கையின் சில கஷ்டமான நினைவுகளைத் தொட்டது.

ஹரிணி: “பொறுமை எல்லாருக்கும் பிறக்கும்போதே வந்துடாது, ரத்னம். சில சமயம் வாழ்க்கை நம்மை பொறுமையா இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும். சில விஷயங்களை நம்மால் விரும்பிய மாதிரி மாற்ற முடியாது. அப்போ அழுதுட்டே இருந்தாலும் பிரச்சினை தீராது. அதனால கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கிட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “உன் பேச்சைக் கேட்டா நீயும் நிறையக் கஷ்டங்களைச் சந்திச்சிருக்கிற மாதிரி தெரியுது. நான் இதுவரைக்கும் உன்னைப் பற்றிக் கேட்டதே இல்லை. எப்பவும் என்னைப் பற்றியே பேசிக்கிட்டிருக்கோம். உன் குடும்பத்தைப் பற்றிச் சொல்ல விருப்பமிருந்தால் சொல்லு. நான் கேட்கிறேன்.”

ஹரிணி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு படுக்கைக்கு அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

ஹரிணி: “எனக்கு இப்போ இருபத்தெட்டு வயசு ஆகுது, ரத்னம். இன்னும் எனக்குக் கல்யாணம் ஆகலை. என்னோட வாழ்க்கைன்னு பார்த்தா பெரிய வசதி எதுவும் கிடையாது. எனக்கு அம்மா மட்டும்தான் இருக்காங்க. அவங்களுக்குச் சில காலமா உடம்பு சரியில்லை. அடிக்கடி மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிட்டுப் போகணும். மருந்து வாங்கணும். வீட்டுச் செலவையும் கவனிக்கணும். அதனால வேலைக்குப் போறது எனக்கு அவசியமா இருக்கு.”

ரத்னம்: “அப்படியா? உன் அப்பா… அவர் உங்களோட இல்லையா?”

ஹரிணி: “அவர் இப்போ எங்களோட இல்லை. அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேச எனக்கு அதிகம் விருப்பமில்லை. அம்மாவும் நானும் எங்களால் முடிந்த அளவுக்கு வாழ்க்கையை நடத்திக்கிட்டு இருக்கோம். சில நேரம் பணம் போதாம கஷ்டப்படுவோம். அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாத நாளில் வேலைக்குப் போக முடியாம இருக்கும். அடுத்த மாதச் செலவு எப்படி சமாளிக்கப் போறோம்னு இரவு முழுக்க யோசிச்சிருக்கேன்.”

அவள் குரல் சற்றே தளர்ந்தது.

ஹரிணி: “சில நேரம் எனக்கும் ஆசைகள் இருந்திருக்கு, ரத்னம். மற்ற பெண்களைப் போல நானும் அழகா உடை அணியணும், எங்காவது வெளியே போகணும், எனக்குப் பிடிச்சதை வாங்கணும்னு ஆசைப்பட்டிருக்கேன். ஆனா அம்மாவுக்கு மருந்து வாங்க வேண்டிய நேரத்தில் என்னோட ஆசைகளைப் பற்றி யோசிக்க முடியுமா? அவங்க சாப்பிட்டாங்களா, மாத்திரை எடுத்தாங்களா, இரவில் வலி அதிகமா இருக்குமா என்பதுதான் என் கவலை.”

ரத்னம்: “நீ இவ்வளவு விஷயங்களைத் தனியா சமாளிச்சிருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாது, ஹரிணி. நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும்போது உனக்கே உதவி தேவைப்படும் நேரம் இருந்திருக்குமில்லையா?”

ஹரிணி: “இருந்திருக்கு. ஆனா எல்லா நேரத்திலும் உதவி கிடைக்காது. சிலர் நம்ம கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுப்பாங்க. சிலர் நாம சிரிச்சுப் பேசுறதைப் பார்த்து, நமக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லைன்னு நினைச்சுப்பாங்க. அதனால எல்லாத்தையும் எல்லாரிடமும் சொல்லிக்கிட்டு இருக்க முடியாது. வேலைக்குப் போகணும், சம்பாதிக்கணும், அம்மாவைக் கவனிக்கணும். அதுதான் என் வாழ்க்கை.”

ரத்னம் அவள் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகக் கேட்டான். இதுவரை அவன் ஹரிணியைத் தன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பான பெண்ணாக மட்டுமே நினைத்திருந்தான். இப்போது அவளுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் இருந்திருக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, உன்னோட கஷ்டத்தைக் கேட்டதும் எனக்கு வருத்தமா இருக்கு. ஆனா நீ இவ்வளவு பொறுப்போட வாழ்க்கையை நடத்துறது பெரிய விஷயம். கல்யாணம் ஆகலன்னு உன்னோட வாழ்க்கை முழுமையில்லாதது கிடையாது. உனக்கும் உன் விருப்பங்கள், கனவுகள் இருக்கலாம். அவற்றைப் பற்றியும் நீ ஒருநாள் யோசிக்கணும்.”

ஹரிணி: “அதைப் பற்றி யோசிக்க நேரம் கிடைக்கும்போது யோசிக்கிறேன். ஆனா எனக்கு அம்மாதான் முதலில். அவங்களைத் தனியா விட்டுட்டு என்னால எதுவும் செய்ய முடியாது. சில சமயம் கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசுவாங்க. நல்ல வாழ்க்கைத் துணை கிடைத்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான். ஆனா அம்மாவை யார் பார்த்துக்கொள்வாங்கன்னு நினைச்சா மனசு பயப்படும்.”

ரத்னம்: “உன் மனசைப் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உன் அம்மாவையும் உன்னோட பொறுப்பையும் மதிக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, அப்போ இந்தக் கவலை கொஞ்சம் குறையலாம். ஆனா எந்த முடிவையும் அவசரப்பட்டு எடுக்க வேண்டியதில்லை.”

ஹரிணி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யாராவது இவ்வளவு அமைதியாகக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வது அரிது.

ஹரிணி: “நன்றி, ரத்னம். நான் என்னோட கஷ்டத்தைச் சொன்னதும் நீங்க என்னைப் பரிதாபமா பார்க்கல. அதுதான் எனக்கு நல்லா இருக்கு. எனக்கு இரக்கத்தைவிட, என்னை ஒரு சாதாரண மனுஷியா மதிச்சுப் பேசுறவங்கதான் தேவை.”

ரத்னம்: “நீயும் என்னை அப்படித்தானே நடத்துற? நான் நடக்க முடியாம தடுமாறும்போது என்னைப் பார்த்து வருத்தப்படுறதைவிட, என்னால மீண்டும் நடக்க முடியும் என்று நம்பிக்கை கொடுக்கிற. அதனால உன்னை நான் மதிக்கிறேன், ஹரிணி.”

அந்த வார்த்தைகள் ஹரிணியின் மனதைத் தொட்டன. அவள் புன்னகைத்தாள். அறைக்குள் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

பிறகு அவள் எழுந்து நின்றாள்.

ஹரிணி: “சரி, இப்போ அதிகமா பேசிட்டோம். இன்னைக்கு நடக்கப் பயிற்சி செய்யணும்னு சொன்னீங்களே! டாக்டர் அனுமதி கொடுத்த அளவுக்கு முயற்சி செய்வோம். ஆனா களைப்பா இருந்தா உடனே நிறுத்தணும். என்னிடம் வீராப்பு காட்டக் கூடாது!”

ரத்னம்: “சரி மேடம்! உங்க கட்டளையை மீறினா தண்டனை என்ன?”

ஹரிணி: “தண்டனையா? அடுத்த நாள் இரண்டு மடங்கு ஓய்வெடுக்கச் சொல்வேன். அப்போ நீங்களே என்னிடம் கெஞ்சுவீங்க, ‘ஹரிணி, கொஞ்சம் நடக்க விடு’ன்னு!”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அடடா! நீ சிரிச்சுக்கிட்டே என்னை வேலை வாங்கப் போறியா?”

ஹரிணி: “வேலை வாங்குறது இல்லை. உங்க உடம்பு குணமாக உதவி செய்றேன். அதுக்குத்தான் இங்கே இருக்கேன்.”

அவள் அவனுக்கு எழுந்து நிற்க உதவி செய்தாள். இந்த முறை ரத்னம் நேற்றைவிடச் சற்று நம்பிக்கையுடன் நின்றான். அவன் சில அடிகள் எடுத்தபோது ஹரிணி அவனுடைய முன்னேற்றத்தைக் கவனித்தாள்.

அவளுடைய சொந்தக் கஷ்டங்களை மறந்துவிட்டு மற்றொருவருக்குத் தைரியம் கொடுத்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபோது, ரத்னத்தின் மனதில் மரியாதை இன்னும் ஆழமானது.

அந்த மரியாதையுடன் சேர்ந்து, அவளைப் பற்றிய ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் வளரத் தொடங்கியது.

[Sivamurugan 85]

அம்மாவின் வருகை

அன்று மதியத்திற்கு அருகில், ஹரிணி ரத்னத்துக்கு மதிய உணவைச் சாப்பிட உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மொபைல் ஒலித்தது. திரையில் “அம்மா” என்ற பெயர் தெரிந்ததும் உடனே அழைப்பை ஏற்றாள்.

ஹரிணி: “சொல்லுங்கம்மா. என்னாச்சு? உடம்பு எப்படி இருக்கு? காலையிலேயே மருந்து எடுத்தீங்களா? நான் மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பும்போது மாத்திரைகளை மேசை மேல வச்சிருந்தேனே. அதை மறந்துடாதீங்கன்னு எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “மாத்திரை எடுத்துக்கிட்டேன், ஹரிணி. நீ எப்பவும் என்னைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. காலையிலிருந்து நீ மருத்துவமனையில்தான் இருக்கே. உனக்கு நேரத்துக்கு சாப்பாடு கிடைக்குதா? நீ சாப்பிடாம வேலை செய்துட்டு இருந்தா, உனக்கும் உடம்பு சரியில்லாம போயிடும்.”

ஹரிணி: “நான் சாப்பிட்டுட்டேன் அம்மா. நீங்க அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீங்க. உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா உடனே சொல்லுங்க. நான் வேலை முடிஞ்சதும் வீட்டுக்கு வந்துடுறேன்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னைப் பார்க்கணும்னு தோணுது, மகளே. வீட்டில் தனியா இருக்கும்போது மனசு ரொம்பச் சோர்வா இருக்கு. நீ எப்போ வருவேன்னு காத்துக்கிட்டே இருக்கேன். உன்னைப் பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

ஹரிணியின் முகம் மாறியது. அம்மாவைத் தனியாக விட்டுவிட்டு மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டிய நிலை அவளுக்குள் எப்போதும் ஒரு குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்தும்.

ஹரிணி: “அம்மா, உங்களுக்கு இப்போ உடம்பு பரவாயில்லையா? அப்படின்னா கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துட்டு இருங்க. நான் மாலை நேரத்துக்குள்ள வந்துட முயற்சி செய்றேன். நீங்க தனியா வர முயற்சி செய்யாதீங்க. உடம்பு சரியில்லாதபோது பயணம் செய்ய வேண்டாம்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும், ஹரிணி. உன்னைப் பார்க்கணும்னு மனசு ரொம்ப ஏங்குது. நீ வேலை செய்யற மருத்துவமனைக்கே வந்துடலாம்னு நினைக்கிறேன். நீ அங்கே இருக்கும்போது உன்னைப் பார்த்துட்டு வந்தா எனக்கும் மனசு நிம்மதியா இருக்கும்.”

ஹரிணி: “அம்மா, நீங்க இங்கே வர்றதுக்கு உடம்பு ஒத்துழைக்குமா? வழியிலே சிரமம் வரக்கூடாதே. யாராவது கூட வருவாங்களா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி கொஞ்சம் தூரம் என்னைக் கூட்டிட்டு வர்றேன்னு சொல்லியிருக்காங்க. நான் கவனமா வருவேன். நீ கவலைப்படாதே.”

ஹரிணி சில நொடிகள் யோசித்தாள். அம்மா தன்னைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது அவளுக்குப் புரிந்தது.

ஹரிணி: “சரி அம்மா. ஆனா வந்ததும் உடனே உட்கார்ந்து ஓய்வெடுக்கணும். அதிக நேரம் நிக்கக் கூடாது. நான் உங்களை வரவேற்பறையிலேயே வந்து பார்க்கிறேன்.”

அழைப்பை முடித்துவிட்டு ஹரிணி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.

ரத்னம்: “என்ன ஹரிணி? உங்க அம்மா பேசினாங்களா? உனக்கு ஏதாவது கவலையா?”

ஹரிணி: “அம்மா என்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க. அவங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லாததால தனியா இருக்கும்போது மனசு சோர்ந்துபோகுது. என்னை நேரில் பார்த்துட்டுப் போகணும்னு மருத்துவமனைக்கு வர்றதா சொன்னாங்க. அவங்க வந்தா நான் கொஞ்ச நேரம் அவங்களோட இருக்கணும்.”

ரத்னம்: “அதுல என்ன பிரச்சினை? நீ போய் உங்க அம்மாவைப் பார்த்துட்டு வா. இங்கே நான் பார்த்துக்கிறேன். உன் அம்மாவுக்கு நீ மட்டும்தானே துணை? அவங்களோட கொஞ்ச நேரம் செலவிடுறது உனக்கு முக்கியம்தான்.”

ஹரிணி: “நன்றி, ரத்னம். ஆனா உங்களைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக எனக்குக் கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு. இன்னும் நீங்க நடக்கப் பழகிக்கிட்டு இருக்கீங்க. ஏதாவது தேவைப்பட்டா?”

ரத்னம்: “நான் இப்போ கொஞ்சம் முன்னேறியிருக்கேன். நீ இல்லாத நேரத்துல செவிலியர்கள் இருக்காங்க. அவசரம்னா அவர்களிடம் சொல்லிக்கலாம். உன் அம்மாவைப் பார்க்காம இங்கேயே இருந்தா உனக்குத்தான் மனசு கஷ்டப்படும். போய் அவங்களைப் பார்த்துட்டு வா.”

அவனுடைய வார்த்தைகள் ஹரிணிக்கு நிம்மதியைக் கொடுத்தன.

மாலை நேரத்தில் ஹரிணியின் அம்மா மருத்துவமனைக்கு வந்தார். வயது முதிர்ந்த தோற்றம். முகத்தில் சோர்வு இருந்தாலும், மகளைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சி கண்களில் தெரிந்தது. ஹரிணி அவரைக் கண்டதும் விரைந்து சென்று கையைப் பிடித்தாள்.

ஹரிணி: “அம்மா! எதுக்கு இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்தீங்க? உங்க உடம்பைப் பார்த்துக்கணும்னு எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன். பயணத்துல ஏதாவது சிரமம் வந்ததா? தலைசுற்றல், மூச்சுத்திணறல் எதுவும் இல்லையே?”

ஹரிணியின் அம்மா: “ஒண்ணுமில்லை மகளே. கொஞ்சம் களைப்புதான். உன்னைப் பார்க்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். அதான் வந்தேன். நீ என்னை நினைச்சு கவலைப்படுற மாதிரி, நானும் உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படுறேன். நீ சாப்பிடுறியா, ஓய்வெடுக்கிறியா என்று தெரியாம மனசு கேட்குது.”

ஹரிணி: “நான் நல்லா இருக்கேன் அம்மா. இங்கே வேலை இருக்கிறதால கொஞ்சம் ஓட வேண்டியிருக்கு. ஆனா நான் என்னை கவனிச்சுக்கிறேன். நீங்க முதல்ல உட்காருங்க. தண்ணீர் குடிங்க. அப்புறம் கொஞ்சம் நேரம் பேசலாம்.”

அம்மாவை அமர வைத்துவிட்டு ஹரிணி தண்ணீர் வாங்கி வந்தாள். அவளுடைய அம்மா மகளின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார். பல வருடங்களாக மகள் தனியாகச் சுமந்த பொறுப்புகள் அவருக்குத் தெரியும். தன் உடல்நலத்துக்காக அவள் எத்தனை முறை வேலைகளை ஒதுக்கிவிட்டு ஓடியிருக்கிறாள் என்பதும் தெரியும்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஹரிணி, நீ எனக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்படுறதை நினைச்சா எனக்கு மனசு வலிக்குது. உனக்கு இப்போ இருபத்தெட்டு வயசு ஆகுது. உன் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டிய நேரம் இது. ஆனா உன்னோட ஒவ்வொரு நாளும் என் மருந்து, என் சாப்பாடு, என் உடம்பு என்றுதான் போய்க்கிட்டிருக்கு. உன்னுடைய ஆசைகள் எல்லாம் எங்கே போச்சு, மகளே?”

ஹரிணி: “அம்மா, தயவுசெய்து இப்போ அதைப் பற்றிப் பேசாதீங்க. உங்களைப் பார்த்துக்கிறதை நான் சுமையா நினைக்கல. நீங்க நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் எனக்கு முக்கியம். எனக்கும் வாழ்க்கையில் ஆசைகள் இருக்கலாம். ஆனா அவற்றுக்காக உங்களைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக முடியாது.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னைத் தடுக்கணும்னு நினைக்கல, மகளே. உன் வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் என் ஆசை. உன்னைப் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உன்னோட பொறுப்புகளை மதிக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உனக்கும் ஒரு துணை கிடைக்கும். நீ எப்பவும் தனியா எல்லாவற்றையும் சுமக்க வேண்டியிருக்காது.”

ஹரிணி அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.

ஹரிணி: “என்ன நடக்கணுமோ அது நடக்கும் அம்மா. இப்போ நீங்க உடம்பைப் பார்த்துக்கோங்க. என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீங்க.”

அம்மா அவளுடைய கையைத் தடவினார். அந்தத் தொடுதலில் ஒரு தாயின் அன்பும், மகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையும் இருந்தன.

சில நேரம் கழித்து ஹரிணிக்கு மருந்து வாங்கச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அம்மாவை ரத்னத்தின் அறைக்கு அருகிலிருந்த இருக்கையில் அமர வைத்தாள்.

ஹரிணி: “அம்மா, நான் மருந்து வாங்கிட்டு ஐந்து நிமிஷத்துல வந்துடுறேன். இங்கேயே உட்கார்ந்திருங்க. எழுந்து எங்கும் போக வேண்டாம். ரத்னம் இங்கேதான் இருக்கார். ஏதாவது தேவைப்பட்டா அவரிடம் சொல்லுங்க.”

ஹரிணியின் அம்மா: “சரி மகளே. நீ உன் வேலையைப் பார்த்துட்டு வா.”

ஹரிணி அங்கிருந்து சென்றதும், அம்மா ரத்னத்தின் அறைக்குள் மெதுவாகப் பார்த்தார். ரத்னம் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். அவர் தயக்கத்துடன் உள்ளே வந்தார்.

ரத்னம்: “வாங்கம்மா. நீங்க ஹரிணியோட அம்மாவா? அவள் உங்களைப் பற்றிச் சொன்னாள். உட்காருங்க. இங்கே வரும்போது சிரமம் ஏதாவது இருந்ததா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “இல்லை தம்பி. கொஞ்சம் களைப்புதான். என் மகளைப் பார்க்கணும்னு வந்தேன். அவள் உங்களை நன்றாகக் கவனிச்சுக்கிறாளாமே? அவள் யாருக்காவது உதவி செய்யும்போது தன்னுடைய கஷ்டத்தையே மறந்துடுவாள். அதுதான் எனக்குப் பயம்.”

ரத்னம் ஆர்வமாக அவரைப் பார்த்தான். ஹரிணியைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ளப் போகிறோம் என்ற உணர்வு அவனுக்குள் எழுந்தது

ஒரு தாயின் வேண்டுகோள்

ஹரிணி மருந்து வாங்குவதற்காகச் சென்றிருந்தாள். அந்த நேரத்தில் அவளுடைய அம்மா ரத்னத்தின் அறையில் அமர்ந்திருந்தார். ரத்னம் மரியாதையுடன் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணி தன்னை எவ்வளவு அக்கறையுடன் கவனித்துக்கொள்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவளுடைய குடும்ப வாழ்க்கையைப் பற்றி அவன் இவ்வளவு விரிவாகக் கேட்டதில்லை.

ரத்னம்: “அம்மா, ஹரிணி என்னை ரொம்ப அக்கறையா பார்த்துக்கிறாள். நான் நடக்க முயற்சி செய்யும்போது கூட எனக்குப் பயம் வராம பார்த்துக்கிறாள். என்னால முடியாதுன்னு சொன்னா, உடனே நம்பிக்கை கொடுக்கிறாள். அவளுக்கு இவ்வளவு பொறுமை இருக்கிறதுன்னு பார்த்து எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. அவள் சின்ன வயசிலிருந்தே இப்படித்தானா?”

ஹரிணியின் அம்மா மெதுவாகப் புன்னகைத்தார். மகளைப் பற்றிப் பேசும்போது அவருடைய முகத்தில் பெருமையும் சோகமும் கலந்திருந்தன.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஆமாம் தம்பி. அவள் சின்ன வயசிலிருந்தே அப்படித்தான். வீட்டில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா, முதல்ல அதைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்வாள். மற்ற குழந்தைகள் தங்களுக்குப் பிடிச்சதை வாங்கித் தரச் சொல்லி அடம்பிடிக்கிற வயசில்கூட, ‘அம்மா, இப்போ பணம் இருக்கா? இல்லன்னா அப்புறம் வாங்கிக்கலாம்’ன்னு கேட்பாள். அவள் அப்படிப் பேசும்போது எனக்குச் சந்தோஷமாக இருக்காது. ஒரு குழந்தை தன்னுடைய ஆசையைச் சொல்லி அடம்பிடிக்க வேண்டிய வயசிலேயே குடும்பக் கவலையை நினைச்சுப் பேசுறாளேன்னு மனசு வலிக்கும்.”

ரத்னம்: “அப்படியா அம்மா? அவள் இப்போவும் அதே மாதிரிதான் இருக்கிறாள். தனக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டாலும் அதைச் சொல்ல மாட்டாள். நான் களைப்பாக இருக்கேன்னு சொன்னா உடனே ஓய்வெடுக்கச் சொல்வாள். ஆனா அவளுக்கே களைப்பாக இருக்கும்னு நினைக்கவே மாட்டாள்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “அதுதான் அவளுடைய இயல்பு, தம்பி. யாராவது அவளிடம் கஷ்டத்தைச் சொன்னால் உடனே உதவி செய்யப் பார்ப்பாள். ஆனா அவளுக்குக் கஷ்டம் வந்தால் யாரிடம் சொல்லுவது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருந்துவிடுவாள். அவளுடைய மனசுக்குள் எவ்வளவு கவலை இருக்கிறது என்பதை நான் மட்டும்தான் கொஞ்சமாவது புரிஞ்சுக்க முடியும்.”

ரத்னம் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணியின் முகத்தில் எப்போதும் தெரியும் புன்னகைக்குப் பின்னால் இவ்வளவு அனுபவங்கள் இருப்பதை அவன் இப்போது புரிந்துகொண்டான்.

ரத்னம்: “அவள் தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றியும் உங்களிடம் பேசுவாளா, அம்மா? அவளுக்கு இருபத்தெட்டு வயசு என்று சொன்னாள். இன்னும் கல்யாணம் ஆகாததற்குக் காரணம் என்ன? அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டிய நேரம்தானே?”

ஹரிணியின் அம்மா ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “தம்பி, நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்து, வசதியாக வளர்ந்து, எல்லாம் சரியாக அமைந்திருந்தால் அவளுடைய வாழ்க்கையும் வேற மாதிரி இருந்திருக்கும். ஆனா எங்களுடைய நிலைமை அப்படியில்லை. எனக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போன பிறகு அவளுடைய பொறுப்புகள் அதிகமாயிடுச்சு. வேலைக்குப் போய் சம்பாதிக்கணும், வீட்டுச் செலவைப் பார்த்துக்கணும், என் மருந்துச் செலவையும் கவனிக்கணும். இத்தனைக்கும் நடுவில் அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்க நேரம் எங்கே கிடைக்கும்?”

ரத்னம்: “அவளுக்கு நல்ல வாழ்க்கைத் துணை கிடைக்கணும்னு நீங்க ஆசைப்படுவீங்க இல்லையா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “அதுதான் என் பெரிய ஆசை, தம்பி. நான் எப்பவும் அவளோட இருக்க முடியாது. எனக்கும் வயசாகுது. உடம்பு எப்போது எப்படி இருக்கும் என்று எனக்கே தெரியாது. நான் இருக்கிற வரைக்கும் அவளைக் கவனிச்சுக்கிறேன். ஆனா நாளைக்கு நான் இல்லாத நேரத்தில் அவள் தனியா நின்று எல்லாத்தையும் சமாளிக்க வேண்டியிருக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

அவருடைய குரல் நடுங்கியது. ரத்னம் அவரைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான்.

ஹரிணியின் அம்மா: “எனக்காக அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை நிறுத்திக்கிட்டாளோன்னு சில நேரம் தோணும். கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசினால், ‘அம்மா, உங்களை யார் பார்த்துக்கொள்வாங்க?’ன்னு கேட்பாள். அவளுக்கு ஒரு நல்ல துணை கிடைச்சு, அவளுடைய பொறுப்புகளையும் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, அவள் வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் நிம்மதி வரும். நான் அதைத்தான் எதிர்பார்க்கிறேன்.”

ரத்னம்: “அவள் மனசு நல்ல மனசு, அம்மா. மற்றவர்களுடைய கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுக்கிறாள். எனக்கு நடக்கப் பயிற்சி கொடுக்கும்போதுகூட அவள் காட்டுற பொறுமை ரொம்பப் பெரிய விஷயம். அவளைப் போன்ற ஒருத்தர் குடும்பத்தில் இருந்தால் எல்லோருக்கும் ஆறுதலாக இருக்கும்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நீங்க அவளைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறதைப் பார்த்து எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு, தம்பி. அவள் செய்யும் உதவியை எல்லாரும் சாதாரணமா எடுத்துக்கிடக்கூடாது. அவளுக்கும் சில நேரம் சோர்வு வரும். அவளுக்கும் யாராவது ‘நீ எப்படி இருக்கே?’ன்னு உண்மையா கேட்கணும். அவளுக்காகவும் யாராவது அக்கறை காட்டணும். அவ்வளவுதான் என் ஆசை.”

ரத்னம் அந்த வார்த்தைகளை ஆழமாகச் சிந்தித்தான். அவனுக்குள் ஹரிணியைப் பற்றிய மதிப்பு ஏற்கெனவே வளர்ந்திருந்தது. இப்போது அவளுடைய வாழ்க்கை முழுவதையும் அறிந்தபோது அந்த உணர்வு இன்னும் வலுப்பெற்றது.

அவள் தன்னுடைய அம்மாவுக்காக எவ்வளவு பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறாள்! அதே நேரத்தில், மற்றொருவரின் வாழ்க்கை சற்றாவது முன்னேற வேண்டும் என்பதற்காகவும் உழைக்கிறாள். அவனுக்கு நடக்க உதவியபோது அவள் காட்டிய பொறுமை இப்போது இன்னும் ஆழமான அர்த்தத்தைப் பெற்றது.

ரத்னம்: “அம்மா, நீங்க கவலைப்படாதீங்க. ஹரிணி தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்கணும்னு நான் அவளிடம் சொல்வேன். ஆனா அவளுக்கு என்ன விருப்பம், என்ன முடிவு என்பதுதான் முக்கியம். அவள் மனசுக்கு விருப்பமில்லாத எதையும் யாரும் வற்புறுத்தக் கூடாது.”

ஹரிணியின் அம்மா: “அது உண்மைதான், தம்பி. நான் அவளை எதற்கும் வற்புறுத்த மாட்டேன். அவள் சந்தோஷமா இருக்கணும் என்பதுதான் எனக்கு வேண்டும். அவளுக்கு நிம்மதியான வாழ்க்கை கிடைத்தால், என் மனசுக்கும் நிம்மதி கிடைக்கும்.”

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது ஹரிணி மருந்துகளுடன் அறைக்குள் வந்தாள். அம்மாவும் ரத்னமும் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

ஹரிணி: “என்னம்மா, நான் வர்றதுக்குள்ள இங்கே பெரிய கூட்டமே நடந்துடுச்சு போல இருக்கே! என்ன பேசிக்கிட்டிருந்தீங்க?”

அம்மா உடனே புன்னகைத்தார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஒண்ணுமில்லை மகளே. ரத்னம் தம்பி உடம்பு எப்படி இருக்குன்னு கேட்டார். நீ அவரை நல்லா கவனிச்சுக்கிறேன்னு சொன்னார். அதைப் பற்றித்தான் பேசிக்கிட்டிருந்தோம்.”

ஹரிணி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.

ஹரிணி: “அப்படியா? இவர் என்னைப் பற்றிப் புகார் எதுவும் சொல்லலையே? நான் அதிகமா கட்டுப்பாடு போடுறேன்னு சொல்லியிருக்க மாட்டாரே!”

ரத்னம்: “அப்படி எப்படிச் சொல்வேன்? நீ எனக்குச் செய்ற உதவியைப் பற்றித்தான் பேசினோம். நீ இல்லையென்றால் நான் இன்னும் படுக்கையிலேயே பயந்துகிட்டுப் படுத்திருப்பேன். நீ என்னை எழுந்து நிற்க முயற்சி செய்ய வைத்திருக்கே. அதற்காக உனக்கு நன்றி சொல்லணும்.”

ஹரிணி: “நன்றி எல்லாம் வேண்டாம், ரத்னம். நீங்க முயற்சி செய்றீங்க. நான் உதவி செய்றேன். அவ்வளவுதான். நாளைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கணும். அதுக்காக இன்றைக்கு நல்லா ஓய்வெடுக்கணும்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நீயும் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கணும், ஹரிணி. மற்றவர்களைக் கவனிக்கிறதிலேயே உன்னையே மறந்துடாதே. வீட்டிலும் இதைத்தான் சொல்லுவேன். இங்கேயும் அதையே சொல்றேன்.”

ஹரிணி: “சரி அம்மா. நீங்க இப்போ கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. நான் உங்களை வீட்டுக்கு அழைத்துப் போக ஏற்பாடு செய்றேன்.”

அன்று அம்மாவை வீட்டுக்கு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை ஹரிணி செய்தாள். கிளம்புவதற்கு முன்பு அம்மா மகளின் கையைப் பிடித்தார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஹரிணி, ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ. நீ மற்றவர்களுக்காக நல்லது செய்றது ரொம்பச் சிறப்பு. ஆனா உனக்காகவும் நல்ல வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்க உனக்கு உரிமை இருக்கு. உன் சந்தோஷத்தைப் பற்றி யோசிக்கிறதால நீ சுயநலக்காரி ஆகிட மாட்டே.”

ஹரிணி அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்தாள்.

ஹரிணி: “தெரியும் அம்மா. நீங்க நிம்மதியா இருக்கணும். அதுதான் இப்போ எனக்கு முக்கியம். நான் என்ன செய்யணும்னு காலம் வரும்போது யோசிக்கிறேன்.”

அம்மா கிளம்பிய பிறகு ஹரிணி மீண்டும் ரத்னத்தின் அறைக்குள் வந்தாள். அவள் வழக்கம்போல மருந்துகளையும் தண்ணீரையும் சரிபார்த்தாள். ரத்னம் அவளை அமைதியாகக் கவனித்தான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, உன் அம்மா உன்னைப் பற்றி ரொம்பப் பெருமையா பேசினாங்க. நீ எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையை நடத்துறேன்னு சொன்னாங்க. உனக்காகவும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கணும்னு நினைக்கிறேன். நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டே இருக்க வேண்டியதில்லை.”

ஹரிணி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

ஹரிணி: “நீங்களும் அதையே சொல்றீங்க. சரி, நான் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கிறேன். ஆனா நீங்களும் உங்கள் உடம்பைப் பார்த்துக்கணும். நாளைக்கு நடக்கப் பயிற்சி இருக்கிறது!”

ரத்னம்: “சரி. நாளைக்கு உன்னை ஏமாற்ற மாட்டேன். நேத்தைவிட இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் நடக்க முயற்சி செய்றேன்.”

ஹரிணி புன்னகைத்தாள். அவளுடைய புன்னகையைப் பார்த்த ரத்னத்தின் மனதில் ஒரு நிம்மதி தோன்றியது.

அன்று இரவு அவன் தனியாக இருந்தபோது, ஹரிணியின் அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. ஹரிணி தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பொறுப்புகளைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

நந்தினி அவனுடைய மனைவி. அவளுடன் இருந்த வாழ்க்கையும் நினைவுகளும் அவனுக்கு முக்கியமானவை. ஆனால் இப்போது ஹரிணி அவனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தாள். அவள் அருகில் இருக்கும்போது அவனுக்குப் பயம் குறைந்தது. அவள் பேசும்போது அவனுக்கு மனநிம்மதி கிடைத்தது. அவளுடைய அக்கறையை நினைக்கும்போது அவன் மனதில் நன்றியுணர்வுடன் சேர்ந்து ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் எழுந்தது.

அந்த உணர்வு எங்கே செல்லும் என்று ரத்னத்துக்குத் தெரியவில்லை. ஹரிணியும் அவனைப் பற்றித் தனியாக எந்த முடிவும் எடுக்கவில்லை. இருவருக்குமிடையில் இருந்தது இன்னும் அக்கறையும் நம்பிக்கையும் கலந்த நட்புதான்.

ஆனால் அந்த நட்பின் ஆழத்தில், சொல்லப்படாத சில உணர்வுகள் மெதுவாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தன.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Bigil]

Indha kadhaila varra ovvoruthanum.. neenga alaga irukinga ungala santhosama vachikanum ..unga sirippu alaga irukku neenga sirichikitte irukkanum ..na unga kooda iruppen nu solli solliye othuttu porange..rathnamum adhe category than polla appo Avan pondattiyum ammavum oorukku kaala virichathu thappe illa..alagana pondatti pakkathula irunthalum manasu korangu mathiri irukava kitta pogum pola. Rendu perukume oruthar mela oruthar ku unmaiyana love illa..ithu oru naai kaadhal. Enga punda poolu kedachalum kaala virikira kaadhal..naan ennamo ithu oru vithyadamana kadhaiya irukkum pola nu nenachen. Simply Waste.

[Sivamurugan 85]

Indha kadhaila varra ovvoruthanum.. neenga alaga irukinga ungala santhosama vachikanum ..unga sirippu alaga irukku neenga sirichikitte irukkanum ..na unga kooda iruppen nu solli solliye othuttu porange..rathnamum adhe category than polla appo Avan pondattiyum ammavum oorukku kaala virichathu thappe illa..alagana pondatti pakkathula irunthalum manasu korangu mathiri irukava kitta pogum pola. Rendu perukume oruthar mela oruthar ku unmaiyana love illa..ithu oru naai kaadhal. Enga punda poolu kedachalum kaala virikira kaadhal..naan ennamo ithu oru vithyadamana kadhaiya irukkum pola nu nenachen. Simply Waste.

இது இயல்பாக நடப்பது தான். தான் நேசிக்கும் ஒரு ஆள் அருகில் இல்லை. அந்த நேரத்தில் இன்னொரு ஆள் ஆறுதல் தருவது. லேசா மனசு மாறும் தானே

[Sivamurugan 85]

ரத்னம் தான் என் உலகம்

மாலை நேரம். மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் நந்தினி இன்னும் வீட்டில்தான் இருந்தாள். ஜன்னலுக்கு அருகில் அமர்ந்தபடி வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவளுடைய மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. கடந்த சில நாட்களாக விக்கியுடன் பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவன் வருவான் என்று எதிர்பார்ப்பதும், அவன் தன்னைப் பாராட்டும்போது வெட்கப்படுவதும் அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

அன்று விக்கி அவளைச் சந்திக்க வந்திருந்தான். வழக்கம்போல அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தவன், திடீரென்று ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னான்.

விக்கி: “நந்தினி, உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீங்க என்னைப் பார்த்து சிரிக்கும்போது, எனக்கு ஏதோ ஒரு நெருக்கம் தோணுது. உங்க கூடப் பேசுற நேரம் மட்டும் எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. நான் மருத்துவமனைக்கு வரும்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்க்கிறேன்னு சொன்னாலும், உங்களைப் பார்க்கிற எண்ணமும் எனக்குள் இருக்கு. நீங்க என்னை ஒரு சின்னப் பையனா நினைக்கலாம். ஆனா எனக்குள்ள இருக்கிற உணர்வுகளை அப்படியே மறைக்க முடியல.”

விக்கியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட நந்தினி முதலில் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் சொன்ன “ரத்னம் அண்ணா” என்ற வார்த்தை அவளுடைய மனதைத் திடீரென்று வேறொரு பக்கம் இழுத்துச் சென்றது.

ரத்னத்தின் முகம் அவள் கண்முன்னால் வந்தது. அவனுடன் வாழ்ந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அவனுக்கு உணவு பரிமாறிய தருணங்கள், அவன் சோர்வாக இருந்தபோது அருகில் அமர்ந்து பேசிய இரவுகள், அவன் சிரிக்கும்போது தானும் சிரித்த நாட்கள்—எல்லாமே அவளுடைய மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றின.

ரத்னம் அவளுடைய கணவன் மட்டுமல்ல. அவளுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய பகுதி. அவன் அருகில் இருக்கும்போது அவளுக்குக் கிடைத்த பாதுகாப்பு, நிம்மதி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அவள் இத்தனை நாட்களாக ஏன் மறந்திருந்தாள்?

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்போ சொன்ன ஒரு வார்த்தை என் மனசை முழுக்க மாற்றிடுச்சு. நீ ரத்னம் அண்ணான்னு சொன்னதும், என் கணவன் முகம் நினைவுக்கு வந்துடுச்சு. இத்தனை நாட்களா நான் என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்னு இப்போதான் என்னையே கேட்டுக்கிறேன். மருத்துவமனையில் என் புருஷன் படுத்த படுக்கையா இருக்கார். அவர் எப்போ முழுசா குணமாகி நடப்பார், எப்போ பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவார் என்று தெரியாம நான் கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய நேரம் இது. ஆனா நான் இங்கே என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்?”

விக்கி அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். வழக்கமாக அவனுடைய பேச்சுக்குச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் நந்தினியின் முகத்தில் இப்போது தீவிரமான வருத்தம் தெரிந்தது.

விக்கி: “நந்தினி, நான் ஏதாவது தப்பா சொல்லிட்டேனா? நீங்க திடீர்னு இவ்வளவு கவலையா பேசுறீங்க. நான் உங்களைப் புண்படுத்தணும்னு எதுவும் சொல்லல. என்னுடைய மனசில் இருந்ததை மட்டும் சொன்னேன். நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் கேட்டேன்.”

நந்தினி: “நீ சொன்னதால்தான் நான் என்னைப் பற்றியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். அதற்காக உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. நீ என்னைப் பாராட்டினாய். என்னுடன் பேசினாய். நான் சிரித்தால் நீ சந்தோஷப்பட்டாய். அதெல்லாம் நடக்கும்போது நான் அதைத் தடுத்தேனா? இல்லை. எனக்கும் அந்தப் பேச்சுகள் பிடித்திருந்தன. நீ என்னைப் பாராட்டும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. உன்னுடன் பேசும்போது என்னுடைய கவலைகள் கொஞ்சம் மறந்தன. அந்த உணர்வுகளை நான் கவனிக்காமல் விட்டுட்டேன்.”

அவள் சிறிது நேரம் தலையைக் குனிந்திருந்தாள். பிறகு ஆழமாக மூச்சுவிட்டு விக்கியை நேராகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு உண்மையைச் சொல்லணும். அதைச் சொன்ன பிறகு நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் இப்போ அதை மறைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. சந்தோஷுடன் என்னுடைய உறவு நட்பைத் தாண்டிப் போய்விட்டது. அவனுடைய பேச்சையும் பாராட்டுகளையும் நம்பி, அவனுடன் நான் நெருக்கமாக நடந்துகொண்டேன். எங்களுக்கிடையில் பாலியல் உறவும் ஏற்பட்டது. அந்த விஷயத்தை நினைக்கும்போது இப்போ எனக்கே என்னைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.”

விக்கி அமைதியாக இருந்தான். நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பேசத் தொடங்கினாள்.

நந்தினி: “அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை. அதற்கு முன்பு நான் எப்படி இருந்தேன் தெரியுமா? ரத்னம் தான் என் உலகம். அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் அந்த விதமாக நினைத்ததே இல்லை. என் கணவனிடம் இருந்த அன்பு, அவன் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை—அதுதான் என்னுடைய வாழ்க்கை. ஆனால் சில நாட்களில் என் மனம் எப்படியெல்லாம் மாறிவிட்டது! சந்தோஷ் பேசும்போது அவன் சொல்வதெல்லாம் சரி என்று தோன்றியது. அவன் என்னைப் பாராட்டினால் அந்தப் பாராட்டுகளுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று யோசிக்கவே இல்லை.”

விக்கி: “ஆனா நந்தினி, உங்களுக்கும் மனசு இருக்கே. உங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் தனிமை இருந்திருக்கலாம். ரத்னம் அண்ணா மருத்துவமனையில் இருந்ததால நீங்க மனசளவில் கஷ்டப்பட்டிருக்கலாம். உங்களுக்கு யாராவது ஆறுதலாகப் பேசினால் அந்த நெருக்கம் உருவாகியிருக்கலாம். அதற்காக உங்களை மட்டும் முழுமையாகக் குறை சொல்ல முடியுமா?”

நந்தினி: “நான் கஷ்டப்பட்டேன் என்பதற்காக என்னுடைய ஒவ்வொரு முடிவும் சரியாகிவிடுமா, விக்கி? ரத்னம் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார் என்பதற்காக அவரை மறந்துவிட எனக்கு உரிமை கிடைத்துவிடுமா? சந்தோஷ் என்னிடம் அக்கறையாகப் பேசினான் என்பதற்காக அவனுடன் எல்லை தாண்டிப் பழகியது சரியாகிவிடுமா? நம்முடைய மனசுக்கு ஏதாவது பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக அதைச் செய்துவிட முடியாது. சில நேரம் நம்மை நாமே நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.”

அவள் பேசும்போது குரலில் நடுக்கம் இருந்தது. ஆனால் இந்த முறை அவள் அழவில்லை. தன்னுடைய செயல்களைத் தானே எதிர்கொண்டு பார்க்க முயற்சி செய்தாள்.

நந்தினி: “இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு. அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று நான் உண்மையிலேயே யோசிக்கணும். நான் ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டேன்? சந்தோஷின் வார்த்தைகளால் மட்டும் என் மனம் மாறியதா? நான் குடித்த பால், அதன் பிறகு நடந்த விஷயங்கள்—எனக்குத் தெளிவாக நினைவில்லாத சில தருணங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை நான் அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். என்னுடைய விருப்பம் என்ன, என்னுடைய முடிவு என்ன என்பதையும் நேர்மையாகப் பார்க்க வேண்டும். எனக்கே புரியாத விஷயங்களை வெறுமனே மறந்துவிட்டு அடுத்த உறவுக்குள் போக நான் விரும்பவில்லை.”

விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்துவிட்டது.

விக்கி: “நான் உங்களைச் சந்தோஷப்படுத்தணும்னுதான் நினைச்சேன். உங்களிடம் பேசும்போது நீங்க சிரிக்கிறதைப் பார்த்து, உங்களுக்கும் என்னுடன் பேசப் பிடிக்குதுன்னு நினைச்சேன். நான் உங்களை எந்த விஷயத்துக்கும் வற்புறுத்த விரும்பல.”

நந்தினி: “நீ என்ன நினைத்தாய் என்பதைவிட, நான் இப்போ என்ன புரிந்துகொண்டேன் என்பதுதான் முக்கியம். விக்கி, ஒரு பெண்ணிடம் அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசினால் அவளுக்குப் பிடிக்கலாம். அவள் அழகாக இருக்கிறாள் என்று யாராவது உண்மையாகச் சொன்னால் அவளுக்குச் சந்தோஷமாகவும் இருக்கலாம். அதில் தப்பு இல்லை. நானும் அப்படித்தான். சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டினான்; இப்போது நீயும் என்னைப் பாராட்டுகிறாய். இருவருடைய வார்த்தைகளும் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. ஆனால் ஒருவருடைய அழகைப் பாராட்டுவது வேறு, அந்தப் பாராட்டுகளின் மூலம் அவரைத் தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள நினைப்பது வேறு.”

அவள் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னபோது விக்கியின் முகத்தை நிதானமாகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “நான் உன்னைக் குற்றவாளி என்று சொல்லவில்லை. சந்தோஷைப் பற்றியும் எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது என்று சொல்லவில்லை. ஆனா என்னுடைய மனசு இப்போது ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறது. நான் இந்த நெருக்கத்தைத் தொடர்ந்தால், என் வாழ்க்கையில் இன்னொரு குழப்பத்தை நானே உருவாக்கிக்கொள்வேன். சந்தோஷ் இல்லாத நேரத்தில் நீ வந்தாய். உன்னுடன் பழக ஆரம்பித்தேன். இப்போது நீயும் இல்லையென்றால் இன்னொருவர் வந்து இதே மாதிரி பேசினால், அவரிடமும் என் மனதை இழந்துவிடுவேனா? இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் என் மனதை மற்றவர்களின் பாராட்டுகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், என்னுடைய வாழ்க்கை எங்கே போகும்?”

விக்கி பதில் சொல்லாமல் நின்றான்.

நந்தினி: “அதனால்தான் இப்போ நான் என்னையே நிறுத்திக்கொள்ளணும். நான் என்னுடைய கணவனைப் பற்றி நினைக்கணும். ரத்னம் எனக்காகச் செய்தவற்றை நினைக்கணும். அவனுடன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைக்கணும். அவன் இன்று மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிறான் என்பதற்காக அவன் மீதான என் பொறுப்பு குறைந்துவிடவில்லை. நான் அவனுக்கு அருகில் இருக்க வேண்டிய நேரத்தில், என்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வேறொரு பாதையில் போய்க்கொண்டிருந்தேன். இதை நினைக்கும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.”

அவள் எழுந்து ஜன்னலருகே சென்றாள். வெளியே தெருவில் மக்கள் தங்களுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு சென்றனர். அவளுடைய வாழ்க்கையும் அப்படியே முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அதற்கு முன்பு, தன்னுடைய மனதுக்குள் என்ன நடந்தது என்பதை அவள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி உனக்குப் பாடம் எடுக்க வரவில்லை. நானே தவறு செய்தவள். என்னுடைய தவறுகளை மறைத்துக்கொண்டு உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. ஆனா நான் செய்ததை உணர்ந்த பிறகும் அதே பாதையில் தொடர்ந்து போவது இன்னொரு தவறு. அதனால்தான் இன்று உன்னிடம் உண்மையைச் சொல்கிறேன். இனிமேல் நம்முடைய பழக்கம் இந்த அளவுக்கு நெருக்கமாக இருக்கக்கூடாது. உனக்கும் உன் வயதுக்கேற்ற வாழ்க்கை இருக்கிறது. படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. உன் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னுடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குழப்பத்துக்குள் நீயும் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டாம்.”

விக்கி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய மனதில் என்ன ஓடுகிறது என்பதை நந்தினியால் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. ஆனால் அவள் தன்னுடைய முடிவைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்தாள்.

மனசாட்சி காட்டிய வழி

நந்தினி விக்கியின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் மனதில் எடுத்த முடிவைச் சொல்லிவிட்டாலும், இன்னும் சில விஷயங்களை அவனுக்குப் புரியவைக்க வேண்டியிருந்தது. விக்கி இளமையானவன். அவனுக்கு வாழ்க்கையில் இன்னும் நிறைய அனுபவங்கள் கிடைக்க வேண்டியிருந்தன. தன்னுடைய குழப்பத்துக்குள் அவனை இழுத்துவிடக் கூடாது என்று அவள் நினைத்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இப்போ இருபத்தொண்ணு வயசுதானே? உன்னுடைய வாழ்க்கை இப்போதுதான் ஆரம்பமாகுது. கல்லூரிப் படிப்பு, வேலை, உன்னுடைய எதிர்காலம் என்று எவ்வளவோ விஷயங்கள் உனக்காகக் காத்திருக்கின்றன. இந்த வயதில் ஒருவரைப் பிடித்துப்போவது இயல்புதான். ஒருவருடன் பேசும்போது மனசுக்கு நெருக்கம் தோன்றுவதும் இயல்புதான். ஆனால் அந்த உணர்வு வந்துவிட்டது என்பதற்காக அதைப் பின்தொடர்ந்து போக வேண்டுமா என்று யோசிக்க வேண்டும்.”

விக்கி: “நந்தினி, எனக்கு உங்களைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதை மறைக்க முடியாது. உங்களுடன் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. நீங்கள் சிரித்தால் எனக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. உங்களைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. இதெல்லாம் தவறான உணர்வுகளா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை.”

நந்தினி: “உனக்குள் என்ன உணர்வு இருக்கிறது என்பதை நான் தவறு என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த உணர்வை வைத்து நீ என்ன செய்கிறாய் என்பதுதான் முக்கியம். எனக்குக் கல்யாணமாகிவிட்டது. ரத்னம் என் கணவன். அவன் உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். இந்த நிலையில் நான் வேறொருவருடன் நெருக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்வது என் மனசாட்சிக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. நான் ஏற்கெனவே ஒரு தவறு செய்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்தத் தவறைத் தொடர்ந்து பெரிதாக்க விரும்பவில்லை.”

விக்கி தலையைக் குனிந்தான். நந்தினி அவனிடம் இன்னும் மென்மையாகப் பேசினாள்.

நந்தினி: “ஒரு பெண்ணிடம் பேசும்போது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பாராட்டலாம். ஆனால் அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவள் தனிமையாக இருக்கிறாள் என்பதற்காக அவளுக்கு நெருக்கமாகிவிடலாம் என்று நினைக்கக் கூடாது. ஒருத்தி சிரிக்கிறாள் என்பதற்காக அவள் உன்னை விரும்புகிறாள் என்று முடிவு செய்ய முடியாது. அவள் உன்னுடன் பேசுகிறாள் என்பதற்காக அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் உனக்கு ஓர் இடம் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறாள் என்றும் அர்த்தமில்லை. இதை நீ புரிஞ்சுக்கணும்.”

விக்கி: “நான் உங்களுடைய பேச்சைப் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனாலும் நான் உங்களிடம் பேசும்போது உங்களுக்கும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறது என்று நினைத்தேன். அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொன்னேன். நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு உங்களை வற்புறுத்த மாட்டேன்.”

நந்தினி: “அதுதான் நான் உன்னிடம் எதிர்பார்க்கிறேன். யாராவது ஒருவரை விரும்புவது அவர்களுடைய உரிமை. ஆனால் அந்த விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா வேண்டாமா என்று முடிவு செய்வதும் அந்த நபருடைய உரிமை. நான் இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய நினைக்கிறேன். ரத்னத்திடம் நான் செய்த தவறுகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அந்த இரவு என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எனக்கு நினைவில்லாத தருணங்கள் இருந்தால் அவற்றைப் பற்றியும் அலட்சியமாக இருக்கக் கூடாது. என்னுடைய மனசு ஏன் இப்படி மாறியது என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு அவனுடைய கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டியபோது அவன் சொல்வதை நம்பினேன். அவன் என்னைப் புரிந்துகொள்கிறான் என்று நினைத்தேன். இப்போது நீயும் அதே மாதிரி பேசுகிறாய். உன்னுடைய பேச்சிலும் எனக்கு மகிழ்ச்சி கிடைத்தது. ஆனால் இப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிகிறது. மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதால்தான் என்னுடைய மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. நான் யார், என்னுடைய வாழ்க்கை என்ன, என்னுடைய பொறுப்புகள் என்ன என்பதை நானே நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், என்னைப் பாராட்டும் ஒவ்வொருவரின் பேச்சிலும் நான் மாறிக்கொண்டே இருப்பேன்.”

விக்கி: “நீங்கள் சொல்வது சரிதான். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் இப்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்வதுதான் முக்கியம். நான் உங்களை மேலும் குழப்பமடையச் செய்ய விரும்பவில்லை. இனிமேல் உங்களிடம் எல்லை மீறிப் பேச மாட்டேன். நீங்கள் என்னை ஒரு நண்பனாக மட்டுமே பார்க்க விரும்பினால், அதற்கு நான் மதிப்பு கொடுக்கிறேன்.”

நந்தினி அவன் சொன்னதைக் கேட்டு நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள்.

நந்தினி: “நன்றி, விக்கி. நீ உண்மையிலேயே இதைப் புரிந்துகொண்டால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். உன்னுடைய படிப்பை முடி. உன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வா. உன்னை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்கிற ஒருவரைச் சந்திக்கும்போது, அவருடைய விருப்பத்தையும் எல்லைகளையும் மதித்து நட. ஒரு பெண்ணின் மனதை வெல்வது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசுவதால் மட்டும் நடக்காது. அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும், அவள் சொல்கிற ‘வேண்டாம்’ என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதும் முக்கியம்.”

விக்கி வெளியில் அமைதியாகத் தலையசைத்தான்.

விக்கி: “சரி, நந்தினி. நீங்கள் சொன்னதை மனதில் வைத்துக்கொள்கிறேன். நீங்கள் இப்போது மருத்துவமனைக்குப் போகணும்னு நினைக்கிறீங்களே? நான் உங்களைத் தாமதப்படுத்த மாட்டேன். ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துகளைச் சொல்லுங்கள்.”

நந்தினி: “சொல்கிறேன். நீயும் கவனமாக இரு. உன் அப்பாவைப் பற்றிய தகவல் கிடைத்ததா என்று விசாரித்துக்கொண்டே இரு. ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் சொல்லு. ஆனால் நம்முடைய பழக்கம் இனிமேல் ஒரு தெளிவான எல்லைக்குள் இருக்கட்டும்.”

விக்கி சம்மதம் தெரிவித்தான். நந்தினி தன்னுடைய கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குக் கிளம்பத் தயாரானாள். அவளுடைய மனதில் இன்னும் குற்றவுணர்வு இருந்தாலும், இன்று ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்துவிட்டதாகத் தோன்றியது.

அவள் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றாள்.

விக்கி அவள் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் வெளிப்படையாக வருத்தம் இருந்தது. நந்தினியிடம் அவன் இனிமேல் எல்லை மீறிப் பேசமாட்டேன் என்று சொல்லியிருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கும் தலையசைத்திருந்தான்.

ஆனால் அவனுடைய மனதுக்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

விக்கி மனதுக்குள்: “நந்தினி இப்போ ரத்னம் அண்ணாவைப் பற்றியும், தன்னுடைய தவறுகளைப் பற்றியும் யோசிக்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. என்னிடம் தெளிவாக எல்லை வைத்திருக்காங்க. நான் அதை வெளியில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான். ஆனாலும் என்னால் அவங்களை நினைக்காமல் இருக்க முடியுமா? அவங்களுடைய அழகும், என்னிடம் பேசும்போது காட்டிய நெருக்கமும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. இப்போ நான் பின்வாங்கினாலும், என்னுடைய உணர்வு உடனே மறைந்துவிடப் போவதில்லை.”

அவன் ஒரு நொடி அமைதியாக நின்றான்.

விக்கி மனதுக்குள்: “ஆனால் அவங்க வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதை நான் மதிக்கணும். அவங்க மனசு மாறுமா என்று காத்திருக்கிறதா, இல்ல என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்துக்கொண்டு முன்னேறுவதா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. இப்போதைக்கு எதையும் செய்யாமல் இருப்பதுதான் சரி.”

அவன் தனது மொபைலை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக அங்கிருந்து கிளம்பினான். வெளியே அவன் நந்தினியின் முடிவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய மனதில் அவளைப் பற்றிய ஈர்ப்பு இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை.

---

மருத்துவமனையில்…

நந்தினி மருத்துவமனையை அடைந்தபோது மாலை நேரம் ஆகியிருந்தது. அவள் நேராக ரத்னத்தின் அறைக்குச் சென்றாள். கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பு உள்ளிருந்து யாரோ பேசும் குரல் கேட்டது.

அவள் கதவை மெதுவாகத் திறந்தாள்.

அங்கே ரத்னம் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில் ஹரிணி நின்றுகொண்டிருந்தாள். ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடைய கையை மென்மையாகப் பிடித்தபடி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இன்றைக்கு நீங்க நேத்தையைக் காட்டிலும் நல்லா நடந்திருக்கீங்க. ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் தடுமாற்றம் இருந்தாலும், பிறகு நிதானமா ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வச்சீங்க. இதைப் பார்த்து எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. ஆனா அதற்காக நாளைக்கே அதிக தூரம் நடக்கணும்னு அவசரப்பட வேண்டாம். உங்க உடம்புக்கு ஏற்ற மாதிரி, டாக்டர் சொல்றபடி மெதுவா முன்னேறினால் போதும்.”

ரத்னம்: “ஹரிணி, நீ பக்கத்தில் இருக்கும்போது எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை கிடைக்குது. நான் தடுமாறினாலும் நீ என்னைத் திட்ட மாட்டேன்னு தெரியும். என்னால் முடியாதுன்னு சொன்னாலும், இன்னொரு முறை முயற்சி செய்யச் சொல்வே. இத்தனை நாட்களா நான் என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டிருந்தேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா குணமாக முடியும் என்ற நம்பிக்கை வருது.”

ஹரிணி: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும், ரத்னம். நீங்க உங்கள்மேல் நம்பிக்கை வைக்கணும். நான் உதவி செய்றேன் என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் என் மேல் விட்டுடக் கூடாது. உங்க உடம்பை நீங்களே கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ளணும். நாளைக்கு நான் கொஞ்ச நேரம் வேற வேலையில் இருந்தாலும், செவிலியரிடம் உதவி கேட்டு பாதுகாப்பாகப் பயிற்சி செய்யலாம். தனியாக முயற்சி செய்யக்கூடாது, சரியா?”

ரத்னம்: “சரி, நீ சொல்றதை நான் கேட்கிறேன். ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லணும். இந்த மருத்துவமனையில் நான் படுத்திருந்த நாட்களில், பல நேரம் மனசுக்குள் பயமாக இருந்தது. என் வாழ்க்கை இனிமேல் எப்படி இருக்கும்னு தெரியவில்லை. அப்போது நீ வந்து பேசும்போது அந்தப் பயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. நீ என்னை ஒரு நோயாளியாக மட்டும் பார்க்காமல், மீண்டும் எழுந்து நிற்க வேண்டிய மனிதனாகப் பார்க்கிறாய். அதற்காக உனக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”

ஹரிணி அவனுடைய கையை மெதுவாகத் தட்டினாள்.

ஹரிணி: “நன்றி சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்ட நேரத்தில் என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன். அதுதான். நீங்க குணமாகி உங்க வாழ்க்கைக்குத் திரும்பணும். அதைப் பார்த்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் நன்றியுணர்வும், அவளிடம் வளர்ந்திருந்த ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தன. ஹரிணி அவனுடைய கையைப் பிடித்திருந்தது அவனுக்குள் ஆறுதலை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் அவளுடைய அக்கறையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதையும் அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.

அந்தக் காட்சியை கதவின் அருகில் நின்று பார்த்த நந்தினி சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.

ரத்னம் ஹரிணியுடன் பேசும்போது அவனுடைய முகத்தில் தெரிந்த அமைதியை அவள் கவனித்தாள். ஹரிணி அவனுக்கு உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவனுடைய முன்னேற்றத்தைக் கண்டு உண்மையாக மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கையில் ரத்னத்தின் கை இருந்தது; அந்தக் காட்சியில் அக்கறையும் நம்பிக்கையும் இருந்தன.

நந்தினியின் மனதில் ஒரு வலி எழுந்தது.

நந்தினி மனதுக்குள்: “நான் இத்தனை நாட்களா என்னுடைய மனசுக்குள் என்னென்ன குழப்பங்களை வளர்த்துக்கிட்டிருந்தேன்! இங்கே ரத்னம் தன்னுடைய உடம்பைக் குணப்படுத்திக்கொள்ளப் போராடிக்கிட்டிருக்கான். அவனுக்கு உதவி செய்ய ஒருத்தி எவ்வளவு பொறுமையோட இருக்கிறாள். அவன் ஒவ்வொரு அடியும் நடக்கும்போது அவளுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம்! நான் அவனுடைய மனைவி. அவன் குணமாகணும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன். ஆனா அவனுக்கு அருகில் இருந்து அவன் மனசுக்கு நிம்மதி கொடுக்க வேண்டிய நேரத்தில், நான் வேறு விஷயங்களில் சிக்கிக்கிட்டேன்.”

அவள் கண்களில் நீர் திரண்டது. ஆனால் தன்னை அடக்கிக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்…”

அவளுடைய குரலைக் கேட்டதும் ரத்னம் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

ரத்னம்: “நந்தினி! வந்துட்டியா? இன்னைக்கு எங்கே போயிருந்தே? நான் இங்கே ஹரிணியோட பேசிக்கிட்டிருந்தேன். இன்னைக்கு கொஞ்சம் நல்லா நடக்க முடிஞ்சது. ஹரிணி எனக்கு உதவி செய்தாள். நீ வந்ததும் உன்னிடம் சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவனுடைய குரலில் குற்றச்சாட்டோ கோபமோ இல்லை. அவன் தன்னுடைய முன்னேற்றத்தை மனைவியிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற சந்தோஷத்தோடு பேசினான். அந்த அன்பான அணுகுமுறை அவளுடைய மனக்கவலையை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

நந்தினி: “அப்படியா ரத்னம்? அது ரொம்ப நல்ல விஷயம். நீ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க ஆரம்பிச்சது எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு. ஹரிணி உன்னை நன்றாகக் கவனிக்கிறாள் என்று தெரிகிறது. அவளுக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”

ஹரிணி: “அதெல்லாம் வேண்டாம், நந்தினி. ரத்னம் தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு முயற்சி செய்கிறார். நான் பக்கத்தில் இருந்து உதவி செய்கிறேன். அவருடைய உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் வருவது அவருக்குத்தான் பெரிய சந்தோஷம். இன்னும் கொஞ்சம் நேரமும் பொறுமையும் தேவைப்படும்.”

நந்தினி: “உண்மைதான். இத்தனை நாட்களாக நீ அவரைப் பார்த்துக்கொள்வதை நினைத்தால் எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. அவருக்கு நீ கொடுக்கும் தைரியம் ரொம்ப முக்கியம்.”

ரத்னம் நந்தினியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, உனக்கு ஏதாவது கஷ்டமா? முகம் கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறதே. நீ நல்லா இருக்கியா? ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தால் என்னிடம் சொல்லு. நான் இப்போ பேசவும் முடியும், உன் பேச்சைக் கேட்கவும் முடியும். முன்பைப் போல எல்லாவற்றையும் உனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளாதே.”

அந்தக் கேள்வி நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது. தன்னுடைய செயல்களை நினைத்துக் குற்றவுணர்வு கொண்டிருந்த அவளிடம், ரத்னம் இன்னும் அக்கறையுடன் பேசினான். அவள் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “நான் நல்லா இருக்கேன், ரத்னம். கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறது. உன்னிடம் நிறையப் பேசணும். ஆனா முதல்ல நீ ஓய்வெடு. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.”

ரத்னம்: “சரி. நீ வந்துட்டதால எனக்கு சந்தோஷம். நாளைக்கு நான் இன்னும் கொஞ்சம் நடக்க முயற்சி செய்யப் போறேன். நீயும் இருந்தா உனக்குக் காட்டலாம்.”

நந்தினி அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். அந்தத் தொடுதல் அவளுக்கு அவர்களுடைய பழைய வாழ்க்கையை நினைவூட்டியது. அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் இப்போது ஒரு முடிவு உறுதியானது. தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தானே நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும். சந்தோஷுடன் நடந்தது என்ன, அந்த இரவில் என்ன நடந்திருக்கலாம், தன்னுடைய மனம் ஏன் மாறியது—எல்லாவற்றையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விக்கியுடனான நெருக்கத்தைத் தொடராமல், ரத்னத்துடனான தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும்.

ஆனால் விக்கியின் மனதில் இன்னும் என்ன இருக்கிறது என்பதும், ரத்னத்துக்கும் ஹரிணிக்கும் இடையே வளர்ந்துவரும் நம்பிக்கை எந்தப் பாதையில் செல்லும் என்பதும், நந்தினியின் வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் என்பதும் இன்னும் தெரியவில்லை.

அந்த மருத்துவமனை அறையில் மூன்று பேரின் வாழ்க்கையும் வெவ்வேறு உணர்வுகளுடன் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Bigil]

Ivalukku enna amnesiava innum night nadanthatha mattume yosikira.. adutha nal ava veetu kattilleye phone kooda attend pannama othale.. Avan mela yeri matta urichale adhu maranthu pocha..

[Bigil]

Update ellam perusa than podura. Oru Amma purusana pakama kuda iruppa pullaya kanom nu kooda theriyamala iruppa..Ithuku nee pesama rathnam accident la sethutan Nandhini santhosh kalyanam pannitanga.. sudha kulanthaya konnutu CEO kooda es ayitta nu solli mudichirukalam.

[Sivamurugan 85]

பகுதி — குற்ற உணர்ச்சியின் இரவு

மாலை நேரம்.

வீட்டில் சுதா தனியாக இருந்தாள். ரத்னத்திடம் இருந்து ஒரு போன் வரும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

சுதா: “ஹலோ?”

மறுமுனை: “மேடம்… நீங்கள் ரத்னம் அவர்களுடைய அம்மாவா?”

சுதா: “ஆமாம். ஏன்?”

மறுமுனை: “ரத்னம் அவர்களுக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது.”

சுதா சில விநாடிகள் பேசாமல் நின்றாள்.

சுதா: “என்ன சொல்றீங்க? என் பையனுக்கா?”

மறுமுனை: “ஆமாம் மேடம். அவரை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறோம்.”

சுதா: “எந்த மருத்துவமனை?”

மருத்துவமனை பெயர் சொல்லப்பட்டது.

சுதா: “அவருக்கு என்ன ஆச்சு? அவர் பேசுறாரா?”

மறுமுனை: “இப்போ டாக்டர்கள் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்கள் உடனே வருவது நல்லது.”

சுதா: “சரி… நான் உடனே வர்றேன்.”

போனை வைத்தவுடன் சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

சுதா: “ரத்னம்…”

அவள் உடனே நந்தினிக்கு அழைத்தாள்.

ஒருமுறை.

இரண்டுமுறை.

மூன்றுமுறை.

நந்தினி போனை எடுக்கவில்லை.

சுதா: “இந்த நேரத்துல எங்கே போயிருக்கா? ஏன் போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறா?”

மீண்டும் அழைத்தாள்.

பதில் இல்லை.

அவள் பதற்றத்துடன் நந்தினி வேலை செய்யும் நிறுவனத்துக்கு அழைத்தாள்.

---

கம்பெனி

சுதா: “ஹலோ… நான் நந்தினியோட அத்தை பேசுறேன். நந்தினி மேடம் இருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “மேடம், நந்தினி மேடம் இப்போ ஆபீஸ்ல இல்லை.”

சுதா: “எங்கே போயிருக்காங்க?”

ஊழியர்: “நந்தினி மேடமும் சந்தோஷ் சாரும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடியே வெளியே போயிட்டாங்க.”

சுதா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

சுதா: “இருவரும் சேர்ந்து போயிருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “ஆமாம் மேடம்.”

சுதா: “எங்கேன்னு தெரியுமா?”

ஊழியர்: “அது தெரியல மேடம்.”

சுதா: “சரி.”

போனை வைத்தவள் சில நொடிகள் யோசித்தாள்.

சுதா: “இருவரும் எங்கே போயிருப்பாங்க?”

அவளுக்கு பூங்கா நினைவுக்கு வந்தது.

“அங்கே போயிருக்கிறார்களா?”

அவள் உடனே கிளம்பினாள்.

---

பூங்கா

சுதா பூங்காவுக்குள் சென்றாள்.

சில நிமிடங்கள் தேடிய பிறகு ஒரு பகுதியில் நந்தினியும் சந்தோஷும் இருப்பதைப் பார்த்தாள்.

சுதா நின்றுவிட்டாள்.

அவள் அவர்களை சில நொடிகள் பார்த்தாள்.

பின்னர் அருகில் சென்றாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

நந்தினி திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

நந்தினி: “அத்தை!”

சந்தோஷும் எழுந்தான்.

சந்தோஷ்: “ஆண்ட்டி … நீங்கள் இங்கே?”

சுதா: “நீங்க இருவரும் இங்கே என்ன பண்றீங்க?”

நந்தினி பதற்றமாக சந்தோஷைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “அது… அத்தை…”

சந்தோஷ்: “நான் தான் நந்தினியை இங்கே கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா: “எதுக்காக?”

சந்தோஷ்: “அவளுக்கு வேலை காரணமாக கொஞ்சம் மன அழுத்தம் இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் வெளியே உட்கார்ந்து பேசலாம் என்று கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா நந்தினியைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “அது உண்மையா?”

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”

சுதா: “என்னிடம் சொல்லிட்டு வரக்கூடாதா?”

நந்தினி: “சொல்லணும்னு நினைச்சேன்… ஆனா…”

சுதா: “சரி. இருவரும் வீட்டுக்கு வாங்க.”

சந்தோஷ்: “சரி மேடம்.”

---

வீடு

வீட்டுக்குள் வந்ததும் சுதா நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி அவளுக்கு எதிரில் நின்றாள்.

சுதா: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”

நந்தினி: “கேளுங்க அத்தை.”

சுதா: “சந்தோஷ் உன்னிடம் ரொம்ப நெருக்கமாக பழகுறாரா?”

நந்தினி ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “இல்லை அத்தை.”

சுதா: “உண்மையா?”

நந்தினி: “உண்மை.”

சந்தோஷ்: “சுதா மேடம், நீங்கள் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். நந்தினியை நான் மரியாதையா தான் பார்க்கிறேன்.”

சுதா: “நான் யாரையும் குற்றம் சொல்லல. ஆனா நந்தினி என் மருமகள். அவளைப் பற்றி நான் கேட்கத்தான் செய்வேன்.”

சந்தோஷ்: “அது எனக்குப் புரியும்.”

சில விநாடிகள் அமைதி.

சுதாவின் முகத்தில் திடீரென்று கவலை தெரிந்தது.

நந்தினி: “என்ன அத்தை?”

சுதா அவளைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “நான் உங்களைத் தேடி வந்ததுக்கு முக்கியமான காரணம் இருக்கு.”

நந்தினி: “என்ன?”

சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து.”

நந்தினியின் முகம் வெண்மையாகியது.

நந்தினி: “என்ன…?”

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவனை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போயிருக்காங்க.”

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் பின்னால் ஒரு அடி சென்றாள்.

நந்தினி: “ரத்னத்துக்கா?”

சுதா: “ஆமாம்.”

நந்தினி: “அவர்… எப்படி இருக்கிறார்?”

சுதா: “மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருக்கிறது.”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் திடீரென மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

சந்தோஷ் உடனே அவளைத் தாங்கினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி! கண் திற!”

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நந்தினிக்கு நினைவு திரும்பியது.

அவள் கண்களைத் திறந்தாள்.

சுதா அவளுடைய தலையைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி… எப்படி இருக்கே?”

நந்தினி பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் மனதில் மட்டும் எண்ணங்கள் ஓடின.

“ரத்னத்துக்கு விபத்து நடந்த நேரத்தில்… நான் சந்தோஷோட இருந்தேன்…”

“என் கணவன் உயிருக்கு போராடிக்கிட்டு இருந்த நேரத்துல நான் பூங்காவில் இருந்தேனா?”

“என் மனசு ஏன் இப்படித் தடுமாறியது?”

“நான் என்ன செய்தேன்?”

அவள் உள்ளுக்குள் கதறினாள்.

ஆனால் சுதாவிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சுதா: “நந்தினி, நாம் உடனே திருநெல்வேலி போகணும்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”குழந்தையை அப்பா அம்மா கூட விட்டுட்டு போவோம் " கிளம்புங்க "

---

திருநெல்வேலி மருத்துவமனை

அவர்கள் மருத்துவமனைக்கு வந்ததும் சுதா ஓடிச்சென்று விசாரித்தாள்.

சுதா: “ரத்னம் எந்த வார்டில் இருக்கிறார்?”

மருத்துவமனை ஊழியர்: “ICU.”

நந்தினி அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் அதிர்ந்தாள்.

நந்தினி: “ICU-வா?”

அவள் உடனே அந்தப் பகுதியை நோக்கி ஓடினாள்.

கண்ணாடி வழியாக ரத்னத்தைப் பார்த்தவுடன்—

நந்தினி: “ரத்னம்!”

அவள் கதறி அழுதாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்… என்னை விட்டுப் போயிடாதே…”

சுதா அவளை அணைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா: “அழாதே நந்தினி.”

நந்தினி: “அத்தை… நான் அவரை இப்படிப் பார்க்கவே முடியல…”

சுதா: “அவன் நல்லா ஆகிடுவான்.”

நந்தினி: “அவர் கண்ணைத் திறக்கணும் அத்தை…”

சுதா: “திறப்பார்.”

நந்தினி: “நான் அவரிடம் பேசணும்…”

சுதா: “பேசலாம். முதலில் அவர் நல்லா ஆகணும்.”

நந்தினி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

---

சந்தோஷின் மனதில்

சந்தோஷ் ICU கதவுக்கு வெளியே நின்று ரத்னத்தைப் பார்த்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் கவலை இருப்பது போல இருந்தது.

ஆனால் மனதில் வேறு எண்ணம்.

“ரத்னம் இல்லையென்றால் நந்தினிக்கு என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்…”

“அவன் உயிரோட இருக்கக்கூடாது…”

அந்த எண்ணத்துடன் அவன் மருத்துவரைத் தேடிச் சென்றான்.

---

மருத்துவருடன் சந்தோஷ்

சந்தோஷ்: “டாக்டர்…”

டாக்டர்: “சொல்லுங்கள்.”

சந்தோஷ்: “ரத்னத்தின் நிலைமை எப்படி இருக்கு?”

டாக்டர்: “இப்போதைக்கு நிலைமை சீரியஸ்தான். ஆனால் நாங்கள் தொடர்ந்து சிகிச்சை அளித்து வருகிறோம்.”

சந்தோஷ்: “எவ்வளவு செலவானாலும் சிகிச்சை தொடரட்டும்.”

டாக்டர்: “பணத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். மருத்துவ ரீதியாக தேவையானதை செய்வோம்.”

சந்தோஷ் ஒரு பெரிய தொகையை மருத்துவமனை கணக்கில் செலுத்தினான்.

சந்தோஷ்: “டாக்டர், அவருடைய நிலைமையில் ஏதாவது மாற்றம் இருந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்கள்.”

டாக்டர்: “சரி.”

சந்தோஷ் வெளியே வந்தான்."டேய் எப்படியும் இந்த ஹாஸ்பிடல் இருந்து உன்னை உயிரோட அனுப்ப மாட்டேன் "என்று நினைத்து கொண்டான் 

அவன் முகத்தில் மீண்டும் அந்த அமைதியான நடிப்பு.

---

ரத்னம் கண் திறந்த நாள்

சில நாட்கள் கழித்து ரத்னம் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான்.

அருகில் இருந்த நந்தினி உடனே எழுந்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்!”

ரத்னம் மெதுவாக அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி…”

அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நான் இங்கேதான் இருக்கேன்.”

ரத்னம்: “எனக்கு… என்னாச்சு?”

நந்தினி: “விபத்து.”

ரத்னம்: “நீ பயந்துட்டியா?”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர்.

நந்தினி: “நீ நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”

ரத்னம்: “நான் நல்லா ஆகிடுவேன்.”

அப்போது சுதா வந்தாள்.

சுதா: “ரத்னம்…”

ரத்னம்: “அம்மா…”

சுதா அவன் நெற்றியைத் தடவினாள்.

சுதா: “டாக்டர் இரண்டு மாதம் முழுமையான ஓய்வு எடுக்கணும்னு சொல்றாங்க.”

ரத்னம்: “இரண்டு மாதமா?”

சுதா: “ஆமாம். வேலை பற்றி இப்போ யோசிக்கவே கூடாது.”

ரத்னம்: “சரி அம்மா.”

நந்தினி உடனே பேசினாள்.

நந்தினி: “வேலை பற்றி நீ கவலைப்படாதே. உன்னை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

ரத்னம் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “என்னை குழந்தை மாதிரி பார்த்துக்குவியா?”

நந்தினி: “ஆமாம்.”

ரத்னம்: “அப்படின்னா எனக்கு பயமே இல்லை.”

நந்தினியின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர்.

---

மருத்துவமனையில் நந்தினியின் வாழ்க்கை

அடுத்த நாட்களில் நந்தினி ரத்னத்தை குழந்தையைப் போல கவனித்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம், மருந்து நேரம்.”

ரத்னம்: “இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு…”

நந்தினி: “இல்லை. இப்பவே.”

ரத்னம்: “கசப்பா இருக்கும்.”

நந்தினி: “நீ குழந்தையா?”

ரத்னம்: “உன்னிடம் மட்டும்.”

நந்தினி சிரிக்க முயன்றாள்.

நந்தினி: “சரி. வாயைத் திற.”

அவள் மருந்தைக் கொடுத்தாள்.

நந்தினி: “தண்ணீர்.”

ரத்னம்: “நீயே கொடு.”

அவள் தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

ரத்னம்: “நன்றி.”

நந்தினி: “எதுக்கு நன்றி?”

ரத்னம்: “என்னை இவ்வளவு கவனிக்கிறதுக்கு.”

நந்தினி பதில் சொல்லாமல் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

அவளுடைய மனதில் மீண்டும் அந்த ஒரு காட்சி.

பூங்கா.

சந்தோஷ்.

ரத்னத்தின் விபத்து.

அவள் அந்த உண்மையை யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

---

ஒரு வாரம் கடந்தது.

ரத்னத்தின் உடல்நிலையில் சிறிது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.

மருத்துவர் வந்து பார்த்தார்.

டாக்டர்: “முன்னேற்றம் இருக்கு. ஆனால் இன்னும் முழுமையாக குணமாகவில்லை.”

சுதா: “எவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டும்?”

டாக்டர்: “இன்னும் சில நாட்கள் சிகிச்சை தொடரட்டும். வீட்டுக்குப் போனாலும் குறைந்தது இரண்டு மாதம் ஓய்வு அவசியம்.”

நந்தினி: “நாங்கள் டாக்டர் சொல்வதைப் பின்பற்றுகிறோம்.”

---

அந்த இரவு

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.

சந்தோஷ் மெதுவாக அறைக்குள் வந்தான்.

அவன் கையில் ஒரு பால் கண்ணாடி.

சந்தோஷ்: “நந்தினி…”

நந்தினி: “என்ன?”

சந்தோஷ்: “நீ ரொம்ப நேரமா சாப்பிடாம இருக்கிறாய். இதை குடி.”

நந்தினி: “எனக்கு வேண்டாம்.”

சந்தோஷ்: “கொஞ்சமாவது குடி.”

அவன் கண்ணாடியை அவளிடம் நீட்டினான்.

நந்தினி கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

பிறகு சந்தோஷின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “இதுல என்ன இருக்கு?”

சந்தோஷ் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.

சந்தோஷ்: “பால் தான்.”

நந்தினி: “நீ ஏன் இவ்வளவு வற்புறுத்துற?”சகஜமா பேசிய பிறகு வா போ கூப்பிடுவாள் 

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்." எப்படி சொல்ல முடியும் "..? இதுல வயகரா மாத்திரை கலந்து இருக்கேனு " இப்போ இந்தா தூங்கிட்டு இருக்கானே இவன் முன்னாடியே உன்னைய ஓக்கணும் ஓக்க போறேன் நந்தினி "என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான்."குடி நந்தினி இங்க வந்தது இருந்து ஒழுங்கா சாப்பிடல இந்த பால் குடிச்சிட்டு படு ப்ளீஸ் எனக்காக " 

நந்தினி  : "சரி... சரி கொண்டாட.. கெஞ்சாத சொல்லிட்டு வயகரா பால் குடித்தாள் "

அறையில் ரத்னத்தின் தூக்க மூச்சு மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.டாக்டர் அறிவுறை படி அவனுக்கு தூக்கம் மாத்திரை கொடுத்து இருந்தது.

கொஞ்சம் நேரத்தில்  நந்தினிக்கு ஏதோ ஒரு மாதிரி ஆனது புண்டை நமச்சல் எடுக்க ஆரம்பித்தது.

அந்த இரவு…

அவர்களுக்குள் இருந்த நம்பிக்கையின் எல்லை சோதிக்கப்படப் போகிறது 

தொடரும் 

.my telegram id Msivamuruganm 

தொடரும்…

குழந்தை நந்தினி அப்பா அம்மா வீட்ல இருக்கு. நீங்க படிக்கலயா ப்ரோ. மறந்துட்டீங்களா  bigil

[Bigil]

குழந்தை நந்தினி அப்பா அம்மா வீட்ல இருக்கு. நீங்க படிக்கலயா ப்ரோ. மறந்துட்டீங்களா  bigil

Rathnamum pullaya parkanumnu sollala. Ivala pethavangalum mapillaya parka pogala..ivalum pillaikitta pesuratha vida innoru ambala kooda pesurathu than pidikithu..nalla kudumbam .. company ya ambo nu vittu CEO md rendu perum pombalaikaga poyittanga..super..

[Sivamurugan 85]

Rathnamum pullaya parkanumnu sollala. Ivala pethavangalum mapillaya parka pogala..ivalum pillaikitta pesuratha vida innoru ambala kooda pesurathu than pidikithu..nalla kudumbam .. company ya ambo nu vittu CEO md rendu perum pombalaikaga poyittanga..super..

கதை பத்தி ஆலோசனை செய்ய என் telegram id மெசேஜ் பண்ணுங்க. இது பொதுவான தளம்.

[RaviKumar3026]

Bro

Your recent udates are excellent you explained every characters heart and their thinking very nicely.
You gave extorinary efforts from others in your recent udates.

I hope your future efforts also will reach readers ❤ deeply ever before.

[Sankamithira]

Rathnam will be called as mixture mama.. initial prachanaya santhosh parthupan family prachanaya CEO parthupan

[chellaporukki]

Seekiram vicky ya okka vidunga appuram Santhosh appanum vandhu.othutu pogattum this thevidiya deserve more cocks, doctor, ward boy, bus conductor,nplumber, mechanic nu ellarum vandhu un sirippu nalla Iruku nu solli okkatum.appo than iva polappu sirippa sirikkum.

[chellaporukki]

Santhosh mudhal la intha rathnam thevidiya (sudha) payyan na avanoda money power vachi kollanum. Avan yen seyya matengiran. Indha letchanathula andha potta koodhi badu vukku harini vera kekuthu. irukka pondatti arippai adakkave vakkillatha nayi ithu.

[NityaSakti]

Santhosh mudhal la intha rathnam thevidiya (sudha) payyan na avanoda money power vachi kollanum. Avan yen seyya matengiran. Indha letchanathula andha potta koodhi badu vukku harini vera kekuthu. irukka pondatti arippai adakkave vakkillatha nayi ithu.

Indha mayirula 8 varusham love ahm .. comedy piece..