Adultery தடுமாறிய மனசு

[Rajani Rajendran]

Nice one

[Rajani Rajendran]

Super update. Where is the child of rathnam..did sudha killed it.

I also thought about it. Not in hospital not in house.

[kangaani]

Good chance for santhosh to fuck her in Marital bed for whole day appreciating her beauty and giving pleasure that she does not know and not done by her husband. Fuck her in various positions that she never got to experience. Make her completely satisfied and become slave to him. Will he use it wisely.

[Sankamithira]

Santhosh vetri ennana Nandhiniya than purusan unmayil oru mulu ambala illa nu namba vachi thannoda sunniki adimai akanum. Rathnam sunni sirusu nu ipo avalukku theriyum. Santhosh periya sunni purusan thodatha edatha ellam thottu sorgathuku kondu povanum.

[Thangaraasu]

Miga arumai. Ipo than kulichi fresh ah irukka seekiram othu thalluda santhoshu

[Urupudathavan]

Nandhini and santhosh rendu perum rathnatha cuck akanum. Nandhini pundayila irunthu santhosh kanjiya nakki kudikka vaikkanum. Appuram santhosh pillaiku appanakkanum. Nandhini company joint MD agi rathnatha veetu velaikaran mathiri vatchikanum. Andha manangettavanum kanjikku vakkillama adimai mathiri kedakkanum

[Sivamurugan 85]

கருத்து கூறிய நண்பர்களுக்கு நன்றி.

நந்தினி மெல்ல கண்களை மூடினால்,. ஹ்ம்ம்ம் டேய்.... ஹ்ம்ம்ம் என்று தான் சொன்னாள். அவன், அவள் காலடியில் உக்காந்தான். அவள் கால்கள் இரண்டையும் தூக்கி. தன் மடியில் வைத்து கொண்டான். சந்தோஷ் அப்படியே குனிந்து. அவள் காலுக்கு முத்தம் கொடுத்தான். அவள் கண்கள் மூடியது.. அப்படியே அவள் சேலையை மெல்ல தூக்கினான்.அவள் மூட்டு கீழே வெள்ளை கலர் போன்று இருந்த கரண்டை கால் மேல இருந்து மெல்ல நக்கினான். அவள் உதட்டை கடித்து கொண்டே இருந்தாள். டேய்... ஹ்ம்ம்ம் வேண்டாம் டா நான் ஏற்கனவே ஒரு தப்பு செஞ்சு இருக்கேன் ப்ளீஸ்.. எழுந்துரு டா.. அவன் எப்படி கேட்பான். நந்தினி சேலைய இன்னும் தூக்கினான். இப்போ அவன் கண்ணில் நந்தினி ரோஸ் கலர் தொடை தெரிஞ்சிது.. நந்தினி அவனை வேண்டாம் என்று சொன்னாலே தவிர அவனை தடுக்க வில்லை. இவன் குனிந்து கொண்டு. அவள் தொடைக்கு முத்தம் கொடுத்தான். நந்தினி கிட்ட இருந்து பேச்சு குறைந்து, காம சத்தம் வந்தது, அது இவனுக்கு மேலும் வெறி ஏற்றியது, அவள் தொடையில் முத்தம் கொடுத்தவன்.இரு தொடைகள் நடுவில் தெரிஞ்ச அவள் லைட் கலர் பூ போட்ட ஜட்டி இவன் கண்ணுக்கு தெரிஞ்சிது. அவளிடம் ஏதும் சொல்லாம இவன் தலையை நேரா அவள் இரு கால்களை விரித்து விட்டு. அவள் ஜட்டிக்கு முத்தம் கொடுத்தான். இவள் கிட்ட இருந்து ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று சத்தம் மட்டும் தான் வந்தது. அவளே அவளுடைய இரு தொடைகள் இரண்டையும். இவன் தோளில் போட்டு கொண்டாள். அவன் தலையை தன் புண்டையோட அமுக்கினாள். முதலில் மெதுவா முத்தம் கொடுத்தான். அவன் மூக்கை அவள் ஜட்டியில் அழுத்தி விட்டு. மோந்து பார்த்தான். இப்போ தான் குளித்து முடித்து வேற டிரஸ் இருந்தாள். அந்த டிரஸ் வாசனை. ஜட்டி வாசனை. அவள் புண்டையில் இருந்து வந்த சோப் வாசனை எல்லாம் இவனை கிறங்கடித்தது. முதலில் முத்தம் கொடுத்து கொண்டு இருந்தவன். மெல்ல அவன் நாக்கை நீட்டி அவள் ஜட்டியில் மேல புண்டை பகுதியில் நக்கினான், இவளுடையை காம சத்தம் கூடி கொண்டே இருந்தது. அந்த வீடு முழுக்க இவள் சத்தம் கேட்டது. ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ம்ம்ம் என்று சத்தம் வந்து கொண்டே இருந்தது, இவளுடையை காம சத்தம் இவனை இன்னும் வெறி ஆக்கியது. அவள் சூத்தை புடித்து தூக்கி. அவள் ஜட்டிய கொஞ்சம் கீழ இறக்கி விட்டான். இப்போ வீட்ல பகல் நேரத்தில் நல்லா வெளிச்சத்தில். அவள் புண்டையை பார்த்தான். யப்பா என்ன புண்டை டா இது. சின்ன வயசு புண்டை மாதிரி நல்லா ஒட்டி போய் இருக்கு. பாக்கவே நக்கனும் போல தோணுது. என்று நினைத்து கொண்டு. நக்க ஆரம்பித்தான், இவள் டேய்ய் ய்ய்ய்ய்ய் என்று கண்களை மூடி கொண்டும். உதட்டை கடித்து கொண்டும் இருந்தாள். சந்தோஷ் நன்றாக நாக்கை வச்சு சுழட்டி எடுத்தான். இவன் நக்க நக்க அவள் புண்டையில் இருந்து. காம நீர் வந்து கொண்டே இருந்தது, மெதுவா எட்டி நந்தினியை பார்த்தான். அவளோ கண்களை மூடி கொண்டு. உதட்டை கடித்து கொண்டு. மேல சுவரை நோக்கி இருந்தது அவள் முகம். இவன் அவள் புண்டையை இன்னும் ஆழமாக விரித்து இவன் நாக்கை உள்ள விட்டு இன்னும் நக்கி சுழட்டி எடுத்தான்.அவளுடைய மதன நீர் சுறந்து கொண்டே இருந்தது. திடிர்னு அவள் குபு குபு வென மதன நீரை குடம் குடமா அருவி போல கொட்டினால். இவன் அதை எல்லாம் குடித்து விட்டு. இன்னும் அவள் இரு கால்களை இழுத்து கொண்டு. இன்னும் நக்கினான். இந்த தடவை அவள் சூத்து இருந்து புண்டை வரைக்கும் நக்கினான். அவள் சோர்ந்து இருந்தாலும். இவன் நக்கலில். மறுபடியும் காம சுகம் அனுபவிக்க ரெடி ஆனால். அவனும்விடாம நக்கினான். இப்படியே முக்கால் மணி நேரம் நக்கி அவளுக்கு மூணு முறை காம நீரை வர வைத்து அதை குடித்து முடித்து. அவள் புண்டையை சுத்தமா நக்கினான். பிறகு எழுந்து நிற்கும் போது. நந்தினியே இவனுடையை பேண்ட் கழட்டி தூக்கி எறிந்தால். இப்போ அவன் ஜட்டியில் சுன்னி கம்பீரமா இருந்தது, அவனை பார்த்து கொண்டே அவன் இடுப்பில் கை வைத்து அவன் ஜட்டியை கழட்டினாள். தன் முகம் முன்னாடி.நீண்டு போய் இருந்த அவன் சுன்னியை முதலில் முன்னாடி நக்கி விட்டாள். அப்பறம் தன் முடியை கொண்டை போட்டு கொண்டு. அவன் சுண்ணியை கையால் புடித்து கொண்டு. ஏதோ வெறி வந்தவளாக ஊம்பினால். நந்தினி இந்த அளவுக்கு ரத்னதுக்கு கூட ஊம்பியது இல்லை. சந்தோஷ் கையை எடுத்து இவளே தன் தலை மீது வைத்து கொண்டாள். இவனுக்கு புரிந்து போனது. இவன் அவள் தலையில் கை வைத்து அவன் சுன்னியோடு அமுக்கினான். இவள் ஊம்பல் சத்தம் சலப் சலப் என்று கேட்டு கொண்டு இருந்தது.. அந்த வீடு முழுக்க அவள் ஊம்பல் சத்தம் தான். அவள் உதட்டில் இருந்து எச்சி வடிய வடிய ஊம்பினால். இவனுக்கு சந்தோசமா இருந்தது. இவளா இப்படி எல்லாம் செய்கிறாள் என்று. அவன், அவளுடைய தலையை புடித்து. இவன் எக்கி எக்கி அவன் சுன்னிய அவள் வாய்க்குள்ள தள்ளி கொண்டு இருந்தான். அவளுக்கு தொண்டை வரைக்கும் போனது. அவளுக்கு ஒரு மாதிரி ஆனாலும் சமாளித்து ஊம்பினால் கொஞ்சம் நேரத்தில் ஹாஆஸ்ஸ்ஸ்ஸ் நந்தினி ஹ்ம்ம்ம் என்று கத்தி கொண்டு உச்சம் அடைந்து அவன் கட்டி கஞ்சிய அவள் வாய்க்குள்ள இறக்கினான். அவளும் அவன் கஞ்சி எல்லாம் குடிச்சிட்டு. அவன் சுன்னிய நக்கியே சுத்தம் செய்தால். இப்போ அவன் அவன் சட்டை கழட்டி போட்டான். அவளை பார்த்து கொண்டே. இவளும் அவனை மாதிரி எழுந்து நின்று ஆடி கொண்டே. அவள் சேலை. மற்றும் பிளவுஸ் ப்ரா எல்லாம் கழட்டி தூக்கி எரிந்து விட்டு. அவனை கூப்பிட்டு. பெட்ரூம் போனாள். இவளுடையை வீட்ல முழுசா அம்மணமா நடந்து போறது இதுவே முதல் முறை., இருவரும் அதிகம் பேசி கொள்ள வில்லை. இவள் நேரா போய் பெட்டில் படுத்து கொண்டு. இவனை ஒரு விரல் காண்பித்து ஓக்க கூப்பிட்டாள். இவனும் ஏதோ நாய் குட்டி போல. அவள் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு. அவள் கால் அருகில் சென்று. அப்படியே அவன் சுன்னியை அவள் புண்டைக்குள் விட்டான். அவள்.. டேய் மெதுவா டா. ரொம்ப டைட்டா இருக்கும், இடியட். என்று சத்தம் போட்டாள். அவன் சாரி என்று மட்டும் சொன்னான். மெதுவா அவன் சுன்னிய வெளியே எடுத்தான். பிறகு மெல்ல அவள் புண்டைக்குள் விட்டான். அவளிடம் இருந்து ஹ்ம்ம்ம் என்று சத்தம் மட்டும் வந்தது.அவன் அவளை மெதுவா ஓத்து கொண்டே அவளுடைய ஒரு முலையை கசக்கி கொண்டும் இன்னொரு முலையை அவன் வாய்க்குள்ள விட்டு சப்பியும் செஞ்சு கொண்டு இருந்தான், ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹஹா ஹாஆஆ ஆஆஆஆ என்று காம சத்தங்கள் கேட்டு கொண்டு இருந்தது.. முதலில் மெதுவா ஓத்து கொண்டு இருந்தவன் போக போக வேகமா ஓக்க ஆரம்பிச்சான், அவளும் அவனுக்கு ஈடு கொடுத்து அவள் புண்டையை தூக்கி தூக்கி கொடுத்து கொண்டு இருந்தாள். இருவரும் வேர்வை ரொம்ப கொட்டியது. மூணு முறை இருவரக்கும் போன் வந்தது. இவர்கள் எதையும் கண்டுக்க வில்லை. ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹஃஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ என்று காம சத்தம் அந்த ரூம் முழுக்க கேட்டது அவன் அவனுடைய குண்டிய தூக்கி தூக்கி அடித்து அடித்து அவளை ஓத்து கொண்டு இருந்தான். இப்படியே நேரம் கடந்தது. பிறகு அவள் அவனை தள்ளி விட்டு. அவன் சுன்னிக்கு நேராக உக்காந்து மட்டை உறிக்க ஆரம்பித்தாள். அவளுடைய இரு முலைகள் குலுங்க குலுங்க அவனை ஓத்து கொண்டு இருந்தாள், அவனுடைய கை எடுத்து முலை மேல வைத்தாள். அவனும் புரிந்து கொண்டு. அவளுடைய இரு முலைகளை கசக்கி கொண்டு இருந்தான். இவள் கொஞ்சம் நேரத்தில் வேகத்தை கூட்டி கொண்டு இருந்தாள், ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று காம சத்தம் அதிகரித்து கொண்டு இருந்ததுகொஞ்சம் நேரத்தில் இருவரும் உச்சம் அடைந்து அவர்களின் கஞ்சிய கொட்டினார்கள். இவன் அவனுடைய கஞ்சிய அவள் புண்டைக்குள் இறக்கினான். இவளும் அவளுடைய காம நீரை வெளியேற்றி விட்டு. அப்படியே அவன் அருகில் படுத்தாள். இருவரும் பார்த்து கொண்டனர். லேசா சிரித்து கொண்டனர். அப்பறம் போன் எடுத்து பார்த்தாள். ஹாஸ்பிடல் இருந்து போன். அப்போ மறுபடியும் ஒரு மனைவியா மாறினால். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் கிளம்பி ஹாஸ்பிடல் போய் சேர்ந்தனர். அங்க ரத்னம் ரூம் உள்ள. 21 வயசு பையன் நின்று இருந்தான். 

சந்தோஷ் : டேய் விக்கி. நீ எங்க டா இங்க..? 

விக்கி : அப்பாவை காணும். அதான். உங்க கூட தான் அதிகமா இருப்பாங்க அதான் கேட்டுட்டு போகணும் வந்தேன்.

நந்தினி : டேய் யாரு டா இந்த பையன் 

சந்தோஷ் : இவன் தான் CEO ராகுல் மகன். பேர் விக்கி. 21 வயசு காலேஜ் படிக்கிறான். 

நந்தினி : அப்போ தான் அவளை கவனித்தாள். அவன் இவளின் அழகில் மெய் மறந்து நின்றான். அதை இவளும் கவனித்தாள். 

தொடரும் 

My telegram id Msivamuruganm

[Urupudathavan]

Otha ivalukku viagra palu kuduchi mood varala iva iyalbave oru aripedutha thevidiya munda than. Ippo vicky Avan appan nu varisaya ellarukkum punda virippa indha koodhi munda. Chaiiii

[Urupudathavan]

Iva purusan setha kooda feel panna maata pola. Phone adichum olattatha niruthala ithula irunthe ithu thadumarina manasu illa thariketta manasu nu purinji pochu.

[Chitrarassu]

Rathinam solluvan unga appan ennoda aathala othukittu iruppan. Ippo than indha thevidiya unga appan friend ku kala virichittu pathini mathiri vandhu nikkira. Neeye ivala kootikitu poyi oluda nu solvan.

[Sivamurugan 85]

மருத்துவமனையில் ஒரு புதிய வரவு

மருத்துவமனையின் அறைக்குள் நந்தினியும் சந்தோஷும் நுழைந்தபோது, அங்கே ஒரு இளைஞன் அமர்ந்திருந்தான். வயது இருபத்தொன்று இருக்கும். கல்லூரி மாணவனுக்கே உரிய தோற்றம். கையில் மொபைல் போன். முகத்தில் ஒருவிதப் பதற்றம். அவ்வப்போது கதவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சந்தோஷ் அவனைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியத்துடன் அருகில் சென்றான்.

சந்தோஷ்: “டேய் விக்கி! நீ எப்போடா வந்த? இங்கே உட்கார்ந்திருக்கே? என்ன விஷயம்? முகமே சரியில்லையே. ஏதாவது பிரச்சினையா?”

விக்கி: “அண்ணா, உங்களைத்தான் தேடிட்டு வந்தேன். உங்க அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரியல. அவருக்குப் போன் பண்ணினா சுவிட்ச் ஆஃப் வருது. வீட்டுக்கும் போய்ப் பார்த்தேன். அங்கேயும் சரியான தகவல் கிடைக்கல. அதான் உங்களைப் பார்த்துப் பேசலாம்னு இங்கே வந்தேன்.”

சந்தோஷ்: “என்னடா சொல்ற? ராகுல் அங்கிளைப் பார்க்க முடியலையா? அவர் எங்கே போயிருக்கார்னு உனக்குச் சொல்லலையா?”

விக்கி: “இல்லை அண்ணா. நேத்து வரைக்கும் பேசிக்கிட்டுத்தான் இருந்தார். இன்று காலையிலிருந்து போன் எடுக்கவே இல்லை. நான் காலேஜுக்குப் போகிறதா வேண்டாமான்னு கூடத் தெரியாம தவிச்சுட்டு இருக்கேன். அவருக்கு ஏதாவது பிரச்சினையா இருக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

அப்போது சந்தோஷின் அருகில் நின்றிருந்த நந்தினி அந்த இளைஞனைப் பார்த்தாள். விக்கியின் முகத்தில் தெரிந்த கவலையை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. தன்னுடைய கணவன் ரத்னம் மருத்துவமனையில் படுத்திருப்பதை நினைத்ததும், குடும்பத்தில் ஒருவரைப் பற்றிய தகவல் தெரியாமல் தவிப்பது எவ்வளவு வேதனையானது என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.

சந்தோஷ்: “சரி, பதற்றப்படாதே. நாம இன்னொரு முறை முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கலாம். போன் ஆஃப் ஆகிறதாலேயே ஏதாவது தவறு நடந்திருக்கும்னு நினைக்க வேண்டாம். அவர் எங்கேயாவது முக்கியமான வேலையில்கூட இருக்கலாம்.”

பிறகு சந்தோஷ் நந்தினியை நோக்கித் திரும்பினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, இவன்தான் விக்கி. ராகுல் அங்கிளோட மகன். வயசு இருபத்தொண்ணு. காலேஜ்ல படிச்சுக்கிட்டு இருக்கான். நான் இவனைச் சின்ன வயசிலிருந்தே பார்த்திருக்கேன். நல்ல பையன். எதுவாக இருந்தாலும் நேராகக் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிற பழக்கம் உண்டு.”

நந்தினி: “அப்படியா? உங்க அப்பாவைப் பார்க்க முடியலன்னு சொல்றீங்களே… கவலைப்படாதீங்க. ஒருவேளை ஏதாவது வேலையா வெளியே போயிருக்கலாம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாருங்க. தகவல் கிடைக்கிறதா பார்க்கலாம்.”

விக்கி: “நன்றி அக்கா. உண்மையிலேயே எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னு தெரியல. அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரியாம இருந்தா எனக்கு எதிலேயும் கவனம் போகாது. அதனால்தான் அண்ணாவைப் பார்த்துப் பேசலாம்னு வந்தேன்.”

நந்தினி அவன் பேசிய விதத்தைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “கவலைப்படாதீங்க விக்கி. அப்பாவுக்கும் பையனுக்கும் இடையிலான பாசம் அப்படித்தான். ஒரு போன் கூட வரலன்னா மனசு பதறத்தான் செய்யும். ஆனா நிதானமா இருங்க. ஏதாவது தகவல் கிடைச்சா நிச்சயம் தெரிஞ்சுக்கலாம்.”

விக்கி: “நீங்க சொல்றது சரிதான் அக்கா. ஆனாலும் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பயம் இருக்கு. அவருக்கு உடம்பு சரியில்லையோன்னு கூடத் தோணுது.”

சந்தோஷ்: “விக்கி, நான் ராகுல் அங்கிளுக்கு இன்னொரு முறை போன் பண்ணிப் பார்க்கிறேன்.”

சந்தோஷ் தனது மொபைலை எடுத்தான். ராகுலின் எண்ணைத் தேர்வு செய்து அழைத்தான். சில நொடிகள் அழைப்பு சென்றது. பின்னர் அதே பதில்.

மொபைல் குரல்: “நீங்கள் தொடர்புகொள்ளும் நபரின் தொலைபேசி தற்போது சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.”

சந்தோஷ் அழைப்பைத் துண்டித்தான். அவன் முகத்திலும் கவலை படர்ந்தது.

சந்தோஷ்: “இப்பவும் சுவிட்ச் ஆஃப்தான். சரி, கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு முயற்சி பண்ணலாம்.”

அப்போது நந்தினி தனது மொபைலை எடுத்தாள்.

நந்தினி: “சுதா அத்தைக்கும் போன் பண்ணிப் பார்க்கிறேன். ஏதாவது தகவல் தெரிஞ்சிருக்குமோ?”

அவள் சுதாவுக்கு அழைத்தாள். ஆனால் அங்கிருந்தும் அதே பதில். சுதாவின் மொபைலும் அணைக்கப்பட்டிருந்தது.

நந்தினி: “அடடா! சுதா அத்தையோட போனும் சுவிட்ச் ஆஃப் வருது. இது என்ன புதுசா இருக்கு? காலையில்கூட பேசின மாதிரி ஞாபகம் இருக்கு.”

சந்தோஷ்: “இரண்டு பேரோட போனும் ஒரே நேரத்துல ஆஃப் ஆகிறதால நமக்குக் குழப்பம்தான். ஆனா இப்போ நம்ம கையில எந்தத் தகவலும் இல்லை. அதனால எதையும் ஊகிக்க வேண்டாம்.”

விக்கி: “அண்ணா, எனக்கு அப்பாவைப் பற்றித்தான் கவலையா இருக்கு. அவரைத் தொடர்புகொள்ள முடியாம போறது இதுதான் முதல் முறை. எதுவாக இருந்தாலும் எனக்குச் சொல்லுங்க.”

சந்தோஷ்: “நிச்சயமா சொல்றேன். நீயும் உன் நண்பர்கள் மூலமா விசாரிச்சுப் பாரு. ஏதாவது தகவல் கிடைச்சா எனக்குப் போன் பண்ணு.”

விக்கி தலையசைத்தான். நந்தினி அவனை ஆறுதல்படுத்தும் விதமாகப் புன்னகைத்தாள். ஆனால் அந்த அறைக்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் பதிலில்லாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.

ராகுலின் போன் ஏன் அணைக்கப்பட்டிருந்தது? சுதாவின் போனும் ஏன் தொடர்புகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தது?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

அப்போது சந்தோஷின் மொபைல் ஒலித்தது. திரையில் வந்த எண்ணைப் பார்த்த அவன் முகம் மாறியது. அழைத்தது அவனுடைய அப்பா.

சந்தோஷ்: “ஒரு நிமிஷம். அப்பா போன் பண்றார். பேசிட்டு வர்றேன்.”

அவன் அறையின் ஓரமாகச் சென்று அழைப்பை ஏற்றான்.

சந்தோஷின் அப்பா: “சந்தோஷ், உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். நீ உடனே வெளிநாடு கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை வந்திருக்கு. அங்கே நம்முடைய வேலை சம்பந்தமாகச் சில பிரச்சினைகள் இருக்கு. நீ நேரில் போய் கவனிச்சாதான் சரியாகும்.”

சந்தோஷ்: “என்னப்பா, இப்போவா? இங்கே நிறைய விஷயங்கள் நடக்குது. ரத்னம் இன்னும் முழுசா குணமாகல. நந்தினியும் தனியா எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கா. இந்த நேரத்துல நான் எப்படி கிளம்ப முடியும்?”

சந்தோஷின் அப்பா: “உன்னோட சூழ்நிலை எனக்குப் புரியுது. ஆனா அங்கேயும் நம்ம குடும்பத்தோட எதிர்காலம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இருக்கு. நீ போகாம இருந்தா பிரச்சினை பெரிதாகிடும். எல்லாவற்றையும் விட்டுட்டு ஓடச் சொல்லல. தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்துட்டு கிளம்பு.”

சந்தோஷ்: “அப்பா, கொஞ்சம் நாள் கழிச்சுப் போக முடியாதா? இங்கே இன்னும் சில விஷயங்கள் சரியாகணும்.”

சந்தோஷின் அப்பா: “முடிந்தால் நானே உன்னைக் காத்திருக்கச் சொல்லியிருப்பேன். ஆனால் இந்த முறை தாமதிக்க முடியாது. நீ யோசிச்சு முடிவு எடு. உன் பொறுப்பை நீ புரிஞ்சுக்குவேன்னு நம்புறேன்.”

அழைப்பு முடிந்ததும் சந்தோஷ் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான். ஒருபுறம் நந்தினி, ரத்னம் ஆகியோரின் நிலைமை; மறுபுறம் அப்பாவின் வற்புறுத்தல். எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.

அவன் மீண்டும் அறைக்குள் வந்தபோது நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “என்னடா சந்தோஷ்? அங்கிள் என்ன சொன்னார்? உன் முகமே மாறிப்போச்சே.”

சந்தோஷ்: “நந்தினி… நான் வெளிநாடு போக வேண்டிய சூழ்நிலை வந்திருக்கு. அப்பா உடனே கிளம்பச் சொல்றார். முதல்ல நான் வேண்டாம்னுதான் சொன்னேன். ஆனா வேலை சம்பந்தமாக அவசரம்னு சொல்றார். என்ன செய்யறதுன்னே தெரியல.”

நந்தினி: “அப்படியா? அது முக்கியமான விஷயம்னா நீ போய்த்தானே ஆகணும். இங்கே இருக்கிறதுக்காக உன்னோட பொறுப்பை விட்டுட முடியாது. ரத்னத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. நாங்க பார்த்துக்கிறோம்.”

சந்தோஷ்: “ஆனா உன்னை இந்த நிலையில் விட்டுட்டுப் போக எனக்கு மனசே வரல. ஏற்கெனவே இவ்வளவு விஷயங்களை நீ தனியா சமாளிக்கிற. நான் இருந்தா உனக்குக் கொஞ்சம் உதவியா இருக்கும் என்று நினைச்சேன்.”

நந்தினி: “எனக்காக உன் வாழ்க்கையை நிறுத்திக்காதே டா. நீ போய் உன் வேலையைப் பார்த்துட்டு வா. இங்கே ஏதாவது அவசரம்னா உனக்குத் தகவல் சொல்றேன்.”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான். அவளுடைய குரலில் இருந்த அக்கறை அவனைச் சிறிது நேரம் அமைதியாக்கியது.

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நான் கிளம்புறேன். ஆனா ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா உடனே எனக்குப் போன் பண்ணு. தயங்கவே கூடாது.”

நந்தினி: “சரி டா. நீ பத்திரமா போயிட்டு வா.”

சந்தோஷ் விக்கியிடம் விடைபெற்றான். ரத்னத்தின் அறையை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, நந்தினியிடம் இன்னொரு முறை பேசிவிட்டு மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பினான்.

அவன் சென்றபோது நந்தினிக்கு ஒரு வெறுமை தோன்றியது. அந்த வெறுமை சந்தோஷ் இல்லாததால் மட்டுமா, அல்லது அவனுடன் பேசிப் பழகியதால் ஏற்பட்ட புதிய உணர்வுகளாலா என்பது அவளுக்கே புரியவில்லை.

அவள் ரத்னத்தின் படுக்கையை நோக்கித் திரும்பினாள்.

அவளுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை அப்போது அவள் அறிந்திருக்கவில

[Sivamurugan 85]

விக்கியின் வருகைகள்

சந்தோஷ் வெளிநாடு சென்ற சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மருத்துவமனையின் சூழ்நிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறத் தொடங்கியது. ரத்னத்தின் உடல்நிலை முன்பைவிட முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு ஓய்வும் சரியான கவனிப்பும் தேவைப்பட்டதால், ஹரிணி அவனைப் பார்த்துக்கொள்வதில் அதிக அக்கறை காட்டினாள்.

ஹரிணி ரத்னத்துக்கு மருந்து கொடுப்பது, உணவு நேரத்தைக் கவனிப்பது, மருத்துவர் சொல்லும் அறிவுரைகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது என்று ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பொறுப்பாகச் செய்தாள்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இந்த மாத்திரையை இப்போ சாப்பிடணும். டாக்டர் நேரம் தவறாமல் எடுத்துக்கணும்னு சொல்லியிருக்கார். சாப்பிட்டுட்டு கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. அடிக்கடி எழுந்து நடக்க முயற்சி செய்யாதீங்க.”

ரத்னம்: “நீ ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் இவ்வளவு கவனமா பார்த்துக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. என் சொந்த வீட்டில் கூட இவ்வளவு கட்டுப்பாடா இருந்திருக்க மாட்டேன்.”

ஹரிணி: “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல நம்மள யாராவது கவனிச்சுக்கணும்னு தோணும் இல்லையா? அதனால்தான் நான் இருக்கேன். நீங்க சீக்கிரம் குணமாகணும். அதுதான் முக்கியம்.”

ரத்னம்: “நீ இங்கே வந்து உட்கார்ந்து பேசுறதே எனக்கு ஆறுதலா இருக்கு. மருத்துவமனைன்னாலே ஒரு மாதிரி பயம் வரும். ஆனா நீ பேசும்போது அந்தப் பயம் கொஞ்சம் குறையுது.”

ஹரிணி: “அப்போ நான் தினமும் உங்களிடம் பேசிக்கிட்டே இருக்கேன். ஆனா ஒரு நிபந்தனை.”

ரத்னம்: “என்ன நிபந்தனை?”

ஹரிணி: “நான் சொல்றதை ஒழுங்கா கேட்கணும். மருந்து நேரத்துக்கு எடுத்துக்கணும். ஓய்வு எடுக்கணும். டாக்டர் அனுமதி கொடுக்கிற வரைக்கும் அவசரப்பட்டு வீட்டுக்குப் போகணும்னு அடம் பிடிக்கக் கூடாது.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அடடா! நீ என்ன டாக்டரா, இல்ல என்னைக் கண்காணிக்க வந்த அதிகாரியா?”

ஹரிணி: “ரெண்டும் இல்லை. உங்களை நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டிய தோழி. அவ்வளவுதான்.”

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான். ஹரிணியும் புன்னகைத்தாள். இருவருக்குமிடையில் இருந்த தயக்கம் மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது.

அவர்களுடைய பேச்சு மருந்து, உணவு, உடல்நிலை என்பதோடு நின்றுவிடவில்லை. பழைய அனுபவங்கள், குடும்பம், பிடித்த உணவுகள், சிறுவயது நினைவுகள் என்று பல விஷயங்களைப் பேசத் தொடங்கினர். ஹரிணி பேசும்போது ரத்னம் கவனமாகக் கேட்டான். ரத்னம் ஏதாவது நகைச்சுவையாகச் சொன்னால் ஹரிணி சிரித்தாள்.

மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள் இருவருக்கும் ஒரு புதிய நட்பை உருவாக்கின.

இதற்கிடையில், விக்கி அடிக்கடி மருத்துவமனைக்கு வரத் தொடங்கினான்.

முதலில் அவன் வந்தது தன்னுடைய அப்பா ராகுலைப் பற்றிய தகவல் கிடைக்குமா என்று விசாரிப்பதற்காகத்தான். ராகுலின் மொபைல் இன்னும் தொடர்புகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்ததால், விக்கிக்கு கவலை குறையவில்லை. சந்தோஷ் வெளிநாடு சென்றுவிட்டதால், அவனிடம் பேசவும் முடியவில்லை.

ஒரு நாள் மதிய நேரத்தில் நந்தினி ரத்னத்தின் அறைக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கையில் சில மருத்துவ அறிக்கைகள் இருந்தன. அப்போது விக்கி அங்கே வந்தான்.

விக்கி: “வணக்கம் அக்கா! என்ன பண்றீங்க? ரத்னம் அண்ணா எப்படி இருக்கார்?”

நந்தினி: “வாங்க விக்கி. உட்காருங்க. ரத்னத்துக்கு இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லை. ஆனா இன்னும் முழுசா குணமாகல. டாக்டர் சொல்றபடி ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கார்.”

விக்கி: “அது நல்ல விஷயம் அக்கா. அவர் சீக்கிரம் குணமாகணும். நீங்களும் இவ்வளவு நாட்களா மருத்துவமனையிலேயே இருக்கீங்க. உங்களுக்கு ஓய்வு கிடைக்குதா?”

நந்தினி: “என்ன ஓய்வு? காலையிலிருந்து ஏதாவது ஒரு வேலை இருந்துக்கிட்டே இருக்கும். மருந்து வாங்கணும், டாக்டரிடம் பேசணும், வீட்டுக்குப் போய் சில வேலைகளையும் கவனிக்கணும். ஆனாலும் வேற வழியில்லையே.”

விக்கி: “உண்மைதான். ஒருத்தர் உடம்பு சரியில்லாம இருந்தா, அவரோட குடும்பத்துக்கும் ஓய்வே இருக்காது. ஆனா நீங்க மட்டும் எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ள போட்டு வருத்தப்படாதீங்க. உங்களுக்கும் ஓய்வு தேவை.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் அக்கறை இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “நீங்க பேசுறதைப் பார்த்தா வயசுக்கு மீறி அனுபவம் இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.”

விக்கி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை அக்கா. காலேஜ்ல படிக்கிற பையன்தான். ஆனா வீட்டில் அப்பாவோட பல விஷயங்களைப் பார்த்துப் பழகியிருக்கேன். சில நேரம் நம்ம பிரச்சினையை விட, நம்மைப் பற்றி யாராவது அக்கறையா விசாரிக்கிறதே பெரிய ஆறுதலா இருக்கும்.”

அந்த வார்த்தை நந்தினியின் மனதில் பதிந்தது. அவளுடைய நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு பேசுவதற்கு யாராவது ஒருவர் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று சில நேரங்களில் நினைத்திருக்கிறாள். ஆனால் தன்னுடைய மனக்கவலைகளை எல்லோரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள அவளால் முடியவில்லை.

விக்கி அவளிடம் தொடர்ந்து பேசினான். கல்லூரியில் நடக்கும் நகைச்சுவையான சம்பவங்களைச் சொன்னான். நண்பர்கள் செய்யும் குறும்புகளை விவரித்தான். அவனுடைய பேச்சு நந்தினியைச் சிரிக்க வைத்தது.

விக்கி: “அக்கா, எங்க காலேஜ்ல ஒரு நண்பன் இருக்கான். அவன் எப்பவும் வகுப்புக்கு லேட்டா வருவான். ஒருநாள் ஆசிரியர் ஏன் லேட்டுன்னு கேட்டதுக்கு, ‘சார், நான் சீக்கிரம் கிளம்பிட்டேன். ஆனா நேரம் மட்டும் என்னைவிட வேகமா போயிடுச்சு’ன்னு சொன்னான்!”

நந்தினி சிரித்துவிட்டாள்.

நந்தினி: “அடப்பாவமே! ஆசிரியர் என்ன சொன்னார்?”

விக்கி: “என்ன சொல்வார்? முதல்ல அவரும் சிரிச்சிட்டார். அப்புறம் அவனை வெளியே நிற்கச் சொன்னார். அவன் வெளியே நின்னுகிட்டும் இன்னொரு நண்பனிடம் கதையைச் சொல்லிச் சிரிச்சுக்கிட்டிருந்தான்!”

நந்தினி: “நீங்களும் அப்படித்தானா? வகுப்பில் இப்படித்தான் குறும்பு செய்வீங்களா?”

விக்கி: “நான் நல்ல பையன் அக்கா! ஆனா எனக்கு சிரிக்க வைக்கத் தெரியும். ஒருத்தர் கவலையா இருக்கும்போது அவரைச் சிரிக்க வைக்க முடிஞ்சா அதுவே பெரிய விஷயம் இல்லையா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்னது சாதாரண நகைச்சுவையாக இருந்தாலும், அதற்குள் அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி இருந்தது.

நந்தினி: “சரி, நீங்க பேசுறதைக் கேட்டா இங்கே மருத்துவமனைக்கே ஒரு காமெடி நிகழ்ச்சி நடத்தலாம் போல இருக்கு.”

விக்கி: “அதுக்கு நீங்கதான் முதல் பார்வையாளர் அக்கா. ஆனா டிக்கெட் எதுவும் கிடையாது. இலவசமா சிரிக்கலாம்!”

இருவரும் சிரித்தனர்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு விக்கி வரும்போதெல்லாம் நந்தினியிடம் சில நிமிடங்களாவது பேசிவிட்டுச் செல்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டான். சில நாட்களில் பழங்கள் வாங்கி வந்தான். வேறு சில நாட்களில் ரத்னத்துக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கிக் கொடுத்தான். அவன் செய்யும் உதவிகளை நந்தினி நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீங்க அடிக்கடி இவ்வளவு பொருட்கள் வாங்கிட்டு வர வேண்டாம். உங்களுக்கும் காலேஜ், படிப்பு என்று நிறைய வேலை இருக்கும். உங்க நேரத்தை வீணாக்கிக்காதீங்க.”

விக்கி: “அக்கா, இதெல்லாம் பெரிய விஷயமா? எனக்கு நேரம் கிடைக்கும்போது வர்றேன். ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துட்டுப் போறேன். உங்களோட பேசினா எனக்கும் மனசு லேசாகுது.”

நந்தினி: “அப்படியா? அப்போ உங்க அப்பாவைப் பற்றியும் ஏதாவது தகவல் கிடைக்குதா? இன்னும் அவருடைய போன் சுவிட்ச் ஆஃப்தானா?”

விக்கியின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை சற்றே குறைந்தது.

விக்கி: “இன்னும் தகவல் கிடைக்கல அக்கா. சில இடங்களில் விசாரிச்சேன். தெளிவான பதில் எதுவும் இல்லை. ஆனா நான் தேடிக்கிட்டே இருக்கேன். அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.”

நந்தினி: “கவலைப்படாதீங்க. நல்ல தகவல் கிடைக்கட்டும்.”

அவள் அவனை ஆறுதல்படுத்தினாள். விக்கி நன்றியுடன் தலையசைத்தான்.

அவன் அப்போது நந்தினியை ஒரு அக்காவாகவே அழைத்துப் பேசினான். அவளும் அவனைச் சந்தோஷின் நண்பனாகவும், உதவி செய்ய முன்வரும் இளைஞனாகவும் மட்டுமே பார்த்தாள்.

ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அவர்களுடைய சந்திப்புகள் அதிகரித்தன. விக்கியின் வருகையை நந்தினி எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினாள் என்பதை அவளே உடனடியாக உணரவில்லை.

அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டிருந்த தனிமைக்குள், விக்கியின் கலகலப்பான பேச்சு ஒரு சிறிய வெளிச்சமாக நுழையத் தொடங்கியிருந்தது.

[Sivamurugan 85]

பாராட்டுகளுக்குள் மலர்ந்த நெருக்கம்

மருத்துவமனையில் நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. ரத்னத்தின் உடல்நிலை மெல்ல முன்னேறியது. ஹரிணி அவனைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். நந்தினி தினமும் பல பொறுப்புகளுக்கு இடையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்.

விக்கியின் வருகைகள் இப்போது வழக்கமான ஒன்றாகிவிட்டன.

முதலில் அவன் ரத்னத்தைப் பார்க்க வந்தான். பிறகு நந்தினியிடம் சில நிமிடங்கள் பேசினான். அதன் பின்னர் அவனுடைய வருகை நேரம் நந்தினிக்கு நன்றாகத் தெரிந்துவிட்டது. சில நாட்களில் அவன் வரவில்லை என்றால், “இன்று விக்கி ஏன் வரவில்லை?” என்ற கேள்வி அவளுடைய மனதில் தோன்றியது.

ஒருநாள் மாலை நந்தினி மருத்துவமனையின் வரவேற்பறைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் களைப்பு தெரிந்தது. அப்போது விக்கி கையில் இரண்டு தேநீர் கோப்பைகளுடன் வந்தான்.

விக்கி: “அக்கா, இதோ உங்களுக்கு ஒரு டீ. காலையிலிருந்து ஓடிக்கிட்டே இருக்கீங்க. கொஞ்சம் உட்கார்ந்து குடிங்க.”

நந்தினி: “எனக்காக டீ வாங்கிட்டு வந்தீங்களா? எதுக்கு விக்கி, இதெல்லாம்?”

விக்கி: “அக்கா, ஒரு டீ வாங்கித் தர்றதுக்குக் கூட இவ்வளவு கேள்வியா? நீங்க நாள் முழுக்க எல்லாரையும் கவனிக்கிறீங்க. உங்களை யாராவது கவனிக்க வேண்டாமா?”

அவன் அந்தக் கோப்பையை அவளிடம் நீட்டினான். நந்தினி அதை வாங்கிக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. சில நேரம் நம்மைப் பற்றி யாராவது இப்படிக் கேட்டாலே நிம்மதியா இருக்கும்.”

விக்கி: “அதுக்குத்தான் நான் இருக்கேனே அக்கா. உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி வேணும்னா சொல்லுங்க. எல்லாத்தையும் தனியா சமாளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அவன் சொன்ன விதம் நந்தினிக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. அவள் தேநீரை மெதுவாகக் குடித்தாள்.

விக்கி: “ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?”

நந்தினி: “என்ன?”

விக்கி: “நீங்க எப்பவும் எல்லாருக்காகவும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கீங்க. ஆனா உங்களுக்காக எப்ப நேரம் ஒதுக்குவீங்க? உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும், என்ன செய்யணும்னு ஆசை, எதைக் கேட்டா சந்தோஷப்படுவீங்க… இதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கிறீங்களா?”

நந்தினி சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “அதெல்லாம் யோசிக்க நேரம் கிடைக்கிறதில்லை விக்கி. வீட்டுப் பிரச்சினை, ரத்னத்தோட உடல்நிலை, மருத்துவமனைச் செலவு என்று ஏதாவது ஒன்று வந்துகிட்டே இருக்கு. என்னைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பிச்சா, அடுத்த நிமிஷமே வேற ஏதாவது வேலை வந்துடும்.”

விக்கி: “அதுதான் அக்கா. எல்லாரையும் கவனிக்கிறவங்களுக்கும் மனசு இருக்கு. அவங்களுக்கும் ஆசைகள் இருக்கும். எப்பவும் மற்றவர்களுக்காகவே வாழ்ந்துட்டு, தங்களுக்குள்ள இருக்கிற சந்தோஷத்தை மறந்துடக் கூடாது.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு சிந்தனையை ஏற்படுத்தின.

நந்தினி: “நீங்க இப்போ பேசுறதைப் பார்த்தா காலேஜ் மாணவன் மாதிரி தெரியல. பெரிய தத்துவஞானி மாதிரி பேசுறீங்க.”

விக்கி: “அடடா! நான் நல்ல விஷயம் சொன்னாலும் கிண்டலா? சரி, இனிமேல் பேசவே மாட்டேன்.”

நந்தினி: “அப்படிச் சொல்லல டா. நீங்க பேசுறது நல்லாத்தான் இருக்கு.”

விக்கி: “அப்படின்னா இன்னொரு நல்ல விஷயம் சொல்லட்டுமா?”

நந்தினி: “சொல்லுங்க பார்ப்போம்.”

விக்கி அவளைச் சில நொடிகள் கவனமாகப் பார்த்தான்.

விக்கி: “நீங்க சிரிக்கும்போது முகமே மாறிடுது. இவ்வளவு நேரம் கவலையா இருந்த முகம், ஒரு நிமிஷத்துல அழகா மாறிடுது. நீங்க அடிக்கடி சிரிக்கணும் அக்கா. உங்களுக்குச் சிரிப்பு ரொம்பப் பொருத்தம்.”

நந்தினி எதிர்பாராத அந்தப் பாராட்டைக் கேட்டு சற்று வெட்கப்பட்டாள்.

நந்தினி: “என்ன விக்கி, திடீர்னு இப்படி எல்லாம் பேசுறீங்க? நான் சாதாரணமாத்தானே இருக்கேன்.”

விக்கி: “அதுதான் உங்களோட பிரச்சினை. உங்க அழகை நீங்களே சாதாரணம்னு நினைச்சுக்கிறீங்க. எல்லாரும் தங்களைப் பற்றி நல்லதா நினைச்சுக்க மாட்டாங்க. ஆனா சிலருக்கு அவர்களுடைய இயல்பான சிரிப்பே தனி அழகைக் கொடுக்கும். நீங்க அந்த மாதிரி.”

நந்தினி: “சரி, சரி. போதும். எனக்கு டீ குடிக்க விடுங்க.”

விக்கி: “சரி அக்கா. ஆனா உண்மையைச் சொன்னதுக்காக என்னைத் திட்டக்கூடாது!”

அவன் சிரித்தான். நந்தினியும் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தப் பாராட்டு அவளுடைய மனதில் தங்கிவிட்டது.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் விக்கியின் பேச்சில் நந்தினியைப் பற்றிய பாராட்டுகள் அதிகரித்தன. அவள் அணிந்திருந்த புடவை, அவள் தலைமுடியைச் சீவியிருந்த விதம், அவள் சிரிக்கும் அழகு, பேசும்போது காட்டும் அக்கறை என்று அவன் கவனித்த விஷயங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

ஒருநாள் நந்தினி மென்மையான நிறத்தில் ஒரு புடவை அணிந்து வந்திருந்தாள். விக்கி அவளைப் பார்த்ததும் வழக்கம்போலப் புன்னகைத்தான்.

விக்கி: “அக்கா, இன்னைக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

நந்தினி: “என்னடா? மறுபடியும் ஏதாவது கதை சொல்லப் போறியா?”

விக்கி: “கதை இல்லை. உண்மை. இந்தப் புடவை உங்களுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு. நிறம் உங்க முகத்துக்கு நல்லா பொருந்தியிருக்கு. நீங்க எப்பவும் இப்படி எளிமையா இருந்தாலும் தனியா கவனம் ஈர்க்கிறீங்க.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துவிட்டு வேறு பக்கம் திரும்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, உனக்கு வேற வேலையே இல்லையா? நான் என்ன போட்டிருக்கேன்னு தினமும் கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்க?”

விக்கி: “அட, கவனிக்கிறதுல என்ன தப்பு? நம்ம முன்னாடி இருக்கிறவங்க நல்லா இருந்தா அதைச் சொல்லக்கூடாதா? நான் பொய் சொல்லலையே.”

நந்தினி: “சரி, நீ சொல்றது போதும். யாராவது கேட்டா நான் இங்கே புடவைப் பாராட்டு வாங்கிக்கிட்டிருக்கேன்னு சொல்லுவாங்க!”

விக்கி: “அப்படின்னா இன்னைக்கு உங்களைச் சிரிக்க வைக்கிறதுதான் என் வெற்றி!”

நந்தினி சிரித்தாள். அவளுடைய கன்னங்களில் மெலிதான வெட்கம் தெரிந்தது. அதை விக்கி கவனித்தான். அவள் பாராட்டுகளை வெளியில் மறுத்தாலும், அவற்றைக் கேட்கும்போது முகத்தில் தோன்றும் மாற்றத்தை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

ஆனால் நந்தினியின் மனம் மாறுவது ஒரே நாளில் நடக்கவில்லை. அவளுக்குள் இன்னும் ரத்னத்தைப் பற்றிய பொறுப்பும், குடும்பத்தைப் பற்றிய கவலையும் இருந்தன. விக்கியுடன் பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தாலும், அந்தப் பழக்கத்திற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று அவள் யோசிக்கவில்லை.

ஒருநாள் விக்கி சற்று தாமதமாக வந்தான். நந்தினி அவனைப் பார்த்ததும் தன்னையறியாமல் கேட்டாள்.

நந்தினி: “என்னடா விக்கி, இன்னைக்கு இவ்வளவு நேரம்? வழக்கமா இந்த நேரத்துக்கு வந்துடுவியே.”

விக்கி ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் குறும்பான புன்னகை மலர்ந்தது.

விக்கி: “ஓஹோ! அப்படின்னா நான் வர்ற நேரத்தைக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க. நான் வரலன்னா என்னைத் தேடுவீங்களா அக்கா?”

நந்தினி: “ஐயோ! நான் அப்படிச் சொல்லவே இல்லையே. நீ வழக்கமா வருவேன்னு சொன்னேன். அதான் கேட்டேன்.”

விக்கி: “சரி, சரி. நம்பிட்டேன். ஆனா நான் வரலன்னா உங்களுக்கு கொஞ்சமாவது போரடிக்கும்னு நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி: “உனக்குக் கொஞ்சம் கூட அடக்கம் கிடையாது. எதையாவது சொல்லிக்கிட்டே இருப்பே.”

விக்கி: “நீங்க சிரிக்கிற வரைக்கும் நான் பேசிக்கிட்டே இருப்பேன்!”

அவன் சொன்னதும் நந்தினி சிரித்தாள். ஆனால் இந்த முறை அவள் மனதிற்குள் வேறொரு உணர்வு எழுந்தது. விக்கி வராத நேரத்தை அவள் கவனித்திருக்கிறாள் என்பது உண்மை. அவன் வந்ததும் தன்னுடைய மனநிலை சற்று இலகுவாக மாறுவதும் உண்மை.

அதை அவள் தன்னிடமிருந்தே மறைக்க முயன்றாள்.

நந்தினி மனதுக்குள்: “இவன் ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி கலகலன்னு பேசுறான். இவன் பேசினா கொஞ்சம் கவலை மறக்குது. அவ்வளவுதான். இதுக்கு மேல எதுவும் இல்லை.”

ஆனால் அடுத்த நாளும் விக்கி வந்தபோது அவள் முகத்தில் தோன்றிய புன்னகை, அவளுடைய மனம் சொல்லியதைவிட வேறொன்றை வெளிப்படுத்தியது.

விக்கியும் நந்தினியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தான். அவளிடம் பேசுவதற்கான வாய்ப்புகளைத் தேடினான். அவளுடைய விருப்பங்களைத் தெரிந்துகொண்டான். அவள் சோர்வாக இருந்தால் நகைச்சுவை பேசினான்; கவலையாக இருந்தால் பொறுமையாகக் கேட்டான்.

அவனுடைய பாராட்டுகள் நந்தினியின் மனதில் இடம் பிடித்தன. அவனுடன் பேசும்போது அவள் வெட்கப்பட்டாள். அவன் பார்வையைச் சந்திக்கும்போது சில நேரங்களில் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். பிறகு தன்னுடைய இந்த மாற்றத்தை நினைத்து அவளே சிரித்துக்கொண்டாள்.

ஒரு மாலை விக்கி அவளிடம் மெதுவாகப் பேசினான்.

விக்கி: “நந்தினி… ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? நீங்க என்கிட்ட இப்போ முன்பைவிடச் சுதந்திரமா பேசுறீங்க. ஆரம்பத்துல நான் வந்தா மரியாதையா இரண்டு வார்த்தை பேசுவீங்க. இப்போ என்னைக் கிண்டல் பண்றீங்க, சிரிக்கிறீங்க, என்னைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்கிறீங்க. அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.”

அவன் முதன்முறையாக அவளை “அக்கா” என்று அழைக்காமல் பெயரால் அழைத்திருந்தான். நந்தினி அதை உடனே கவனித்தாள்.

நந்தினி: “என்னடா, திடீர்னு பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுற? இதுவரைக்கும் அக்கான்னுதானே கூப்பிட்ட?”

விக்கி சற்றே தயங்கினான்.

விக்கி: “தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. நீங்க என்கிட்ட நெருக்கமா பேசுறதால அப்படிக் கூப்பிடணும்னு தோணிச்சு. உங்களுக்கு விருப்பமில்லையென்றால் அப்படியே கூப்பிடுறேன்.”

நந்தினி உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடின. விக்கியின் வயது, தன்னுடைய திருமண வாழ்க்கை, ரத்னத்தின் உடல்நிலை—எல்லாமே அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தன.

நந்தினி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை விக்கி. நான் தப்பா எடுத்துக்கல. ஆனா சில விஷயங்களை நாம நிதானமா புரிஞ்சுக்கணும். நம்ம பழக்கம் நல்ல நட்பா இருக்கணும். யாருக்கும் மனக்கஷ்டம் வரக்கூடாது.”

விக்கி: “எனக்கும் அதுதான் முக்கியம். உங்களுக்கு எது வசதியோ, எது சரியோ, அதைத்தான் நான் மதிப்பேன். உங்களைச் சிரிக்க வைக்கிறதும், உங்களுக்கு உதவுறதும் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. அதுக்காக உங்களை எந்த முடிவுக்கும் தள்ளணும்னு நான் நினைக்கல.”

அவன் சொன்னதை நந்தினி அமைதியாகக் கேட்டாள். அவனுடைய பேச்சில் இருந்த மென்மை அவளைத் தொட்டது.

அந்த மாலை இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். வெளியே இருள் சூழத் தொடங்கியது. மருத்துவமனையின் நடைபாதையில் மக்கள் நடமாட்டம் குறைந்தது. விக்கி கிளம்புவதற்காக எழுந்தபோது நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி, நேரமாயிடுச்சு. கவனமா போயிட்டு வா. நாளைக்கு வர்றியா?”

அவள் கேள்வியைக் கேட்டதும் விக்கியின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.

விக்கி: “வர்றேன். நீங்க சொல்லிட்டீங்க இல்லையா? அப்புறம் வராம இருக்க முடியுமா?”

அவன் கிளம்பினான். நந்தினி அவன் போவதைச் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு தன்னுடைய பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

அவளுக்குள் புதிய உணர்வு ஒன்று மெதுவாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. அது வெறும் நட்பா, தனிமையில் கிடைத்த ஆறுதலா, அல்லது அதைவிட ஆழமான ஈர்ப்பா என்பதை அவள் இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை.

ஆனால் விக்கியைப் பார்க்கும்போது அவளுடைய முகத்தில் தோன்றும் வெட்கத்தையும், அவன் வருகைக்காக அவள் காத்திருக்கத் தொடங்கியதையும் மறுப்பது அவளுக்கே கடினமாகி வந்தது.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Chitrarassu]

Payyana anupittu ippo appan vandhu ivala poduvana pola.

[Chitrarassu]

First punda nakkiAthuku purusan munnadi OOO nu alutha ippo nalla othutu sirichi kittu Iruka

[Sankamithira]

Ellarum orey dialog solli than ivala oppangala boss.

appan kanama ponatha pathi kavala padama intha thevidiya kooda daily kadala poda varran.

[Muthukdt]

என்னப்பா இவள் பழகிய கொஞ்ச நாளிலேயே சந்தோஷ் கூட ஓல் போட்டு விட்டாள்.ஓல் போட்டு விட்டு வந்து கணவனை பார்த்த போது அவளுக்கு எந்தவித குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லையே.

முதல்ல ஓத்த கள்ள காதலன் வெளிநாடு போயிருக்கிற இந்த இடைப்பட்ட காலத்துல அவளை விட வயசுல சின்ன பையன் அவளை கரெக்ட் பண்ணிட்டான்.

ம்ம் அருமையான குடும்ப குத்து விளக்கு தான்.அவளுடைய பையனை காணோமே அந்த பையன் எங்கே இருக்கிறான்.

மாமியார் கிழவி பையன் சிகிச்சைக்காக சேர்க்கப்பட்ட போதும் அவளுடைய புண்டையில பூல சொருக ஒருத்தனை இழுத்துக் கொண்டு ஓடிப போயிட்டாள்.

இரண்டு அருமையான பத்தினி தெய்வங்கள்.ரத்தினத்தை உண்மையாக பராமரிக்கும அந்த பெண் தான் ரியல்லி கிரேட்.

[Sarvesh Siva]

Innum neraya pera kondu vanga

pullaya kanom.mamiyara kanom.etha pathiyum kavala illa Aduthu evan sunniya oombalam nu thiriyura super

[Sarvesh Siva]

Love panni kalyanam panna purusan padutha padukaya irukkan. Pathu masam sumanthu petha pullaya kanom. Purusana pathukirennu sonna mamiyarayum kanom. Fresha ol vangi pundayila kanji kooda kayala adhukula sinna payyan kooda madam ku love.

[Bigil]

Nalla arambicha kadhai moone update la nasama nakkikittu poche