Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

CEO sudhavukku viagra koduthana.
Avunga rendu perum onna vandhangale eppadi
Santhosh vayasu enna CEO vayasenna
Rendu perukkum kudumbam illaya
Jeni and innoru ponnum santhoshku kala virichitungala
3 some 4 some varuma

Rathinam cure agi Nandhini pundai kulla sunniya viduvan. Adhu andavukulla vitta karandi mathiri irukkum. Nandhini avana parthu nakkala oru sirippu sirippa..angeye heart attack vandhu sethuruvan rathnam. Udane santhosh ceo rendu perayum koopitu okka solluva.Ha ha

Two months is good enough to make her pregnant 

Nandhini ah santhosh correct panitan and sutha va rahul correct panitan nu thonuthu...inime tha kadhai soodu pudika poguthu nu nenaikuran..update plz bro

Rathnam is just employee. Santhosh is MD. Nandhini will now get salary double than her husband and more benefits. It is only for her beauty and body. She will become partner and rathnam will be sacked. Office will slowly gossip the affair. Rathnam will come to know. He will not have guts to ask. For the happiness of his wife new life he will sacrifice his life. Pottai only deserve death.

Make santhosh and Nandhini humiliate rathnam by making him lick and drink the juices of well fucked pussy. Turn him to a complete shameless cuckold

Sudha evan koodayavathu paduthirupa adhanala avaloda potta purusan tharkolai pannittu iruppan. Ippo Nandhini panratha parthu potta rathnamum Avan potta appan kittaye poganum.

Bro
waiting for your update

எழுதி முடித்து விட்டேன். பிழைகள் சரி பார்த்து இன்றோ நாளைக்கோ அப்டேட் வந்து விடும்

[Devika.k]

Continue the update siva

[Sivamurugan 85]

Continue the update siva

எழுதி முடித்து பிழைகள் சரி பார்த்து விட்டேன்.  இன்று இரவு 10 மணிக்கு அப்டேட் உறுதி நண்பர்களே

[Sivamurugan 85]

நந்தினி : வயகரா கலந்து இருந்த பாலை குடித்து விட்டு. " டேய்.. நீ வீட்டுக்கு போ.. "நீ எதுக்கு இருக்குற "..? 


சந்தோஷ் : " அது எப்படி உன்னைய தனியா விட்டுட்டு போக முடியும் "..? நான் இருக்கேன்.." அப்போ தான் எனக்கும் நல்லது " 


நந்தினி  : " லூசா நீ ".. நீ போ டா.. நீ இங்க இருந்து என்ன செய்ய போற "..? ஒரு வேலையும் கிடையாது அப்பறம் என்ன "..?  


சந்தோஷ் : " எனக்கு வேலை இல்லையா "..? ஹ்ம்ம் இனிமேல் தான் எனக்கு வேலையே இருக்கு" என்று நினைத்து கொண்டான்.  



நந்தினி  :" டேய்.. இங்க தான் இருக்கியா ".? என்ன யோசனை செய்ற ".? நான் சொல்றது கேக்கலையா "..? லூசு 



சந்தோஷ்  : " ஆமா நான் லூசு தான்.. உன் மேல லூசா இருக்கேன் ".. இதுக்கு அப்பறம் நீ என் மேல லூசா இருக்க போற "என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான்..


 நந்தினி  : "அவன் முன்னாள் சொடக்கு போட்டு.. அவனை கூப்பிட்டாள் " ஹலோ.. டேய் இருக்கியா "..? 


சந்தோஷ் : " அப்போதுதான் சுய நினைவுக்கு வந்தான் " "என்ன சொன்ன நந்தினி கேக்கல..? எனக்கு இங்க என்ன வேலை இருக்கா அப்படித்தானே கேட்ட ".. நீ தனியா இருக்க உனக்கு உதவியா நான் இருப்பேன் சரியா நீ இங்க ரூம்ல தங்கிக்கோ நான் வெளியே தங்கிக்கிறேன் " டாக்டர் எனக்கு  பழக்கம் தான் இங்க ரூம் ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன் சொல்லிட்டாரு அங்கேயே நான் தங்கிக்கிறேன் ".. நீ எதுவா இருந்தாலும் எனக்கு போன் போடு.. சரி நா கிளம்புறேன்.. என்று வெளியே கிளம்பினான் ரூமுக்கு வெளியே நின்றான் கண்ணாடி வழியாக அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று பார்த்தான்.. 

அவளோ  கொஞ்ச நேரம் ரத்தினத்தை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள். வயாகரா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது.." என்ன ஒரு மாதிரியா ஆகுது..? எனக்கு இந்த மாதிரி ஆனதே கிடையாதே " அவள் புண்டை ஏதோ ஊறுவது போல இருந்தது. ஐயோஓஓ என்ன ஆச்சு என் புண்டைக்கு என் பேச்சை கேக்க மாட்டேங்குது. அப்படி இப்படி நெழிந்து கொண்டு இருந்தாள். எழுந்து பாத்ரூம் போனாள். அந்த சமயம் சந்தோஷ் உள்ள வந்து ஒழிந்து கொண்டான். ரத்னத்தை பார்த்து அவன் "இன்னைக்கு உனக்கு இருண்ட நாள் டா " இப்போ உன் கண்ணு முன்னாடி உன் பொண்டாட்டியை ஓக்க போறேன்.அப்பறம் பாரு உன் பொண்டாட்டி இனி எனக்கு தான் டா " உன்னைய கூடிய சீக்கிரம் இந்த ஹாஸ்பிடல் வச்சு சமாதி கட்டிருவேன் " அப்பறம் உன் பொண்டாட்டி என் மகாராணி டா என்று பேசி கொண்டு இருக்கும் போது பாத்ரூம் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. நந்தினி முகம் கழுவி கொண்டு வெளியே வந்தாள். சந்தோஷ் ஒழிந்து கொண்டான்.


 நந்தினி  : " நேரா ரூம் கதவை உள் லாக் செய்தால். பிறகு ரத்னம் அருகில் சென்று போய் உக்காந்து கொண்டாள், என்னங்க இன்னைக்கு எனக்கு என்னமோ போல இருக்கு. காலையில் இருந்து இப்போ வரைக்கும் ஏதும் செய்யல. இப்போ எனக்கு உணர்ச்சி ஏறி போய் இருக்கு. இப்போ எனக்கு நீங்க வேணும் என் புண்டை ரொம்ப அரிக்குது ங்க.. எந்திரிச்சி வாங்க இப்போ என்னய ஓழுங்க ப்ளீஸ் என்று அவள் சேலையை கழட்டி போட்டாள். இப்போ நந்தினி பாவாடை மற்றும் பிளவுஸ் மட்டும் இருந்தாள். முலை தொங்காம நல்லா அழகா மெயின்டன் செய்து வைத்து இருந்தாள். அவளுடைய வட்ட தொப்புள். எல்லாம் அம்சமா இருந்தது. 



சந்தோஷ் : இதை எல்லாம் ஒழிந்து இருந்த பார்த்த சந்தோஷ்க்கு சுன்னி பல மடங்கு பெருசா ஆனது.. அவன் பேண்ட் இருந்து அவன் சுன்னியை வெளியே எடுத்தான். அது நரம்புகள் சுருண்டு சும்மா தடிமணா 9" அளவுக்கு ஏதோ இரும்பு ராடு மாதிரி நின்றது. நந்தினி அழகு அப்படி. மெதுவா அவன் சுன்னியில் கை வைத்து கொண்டு மெல்ல அவன் இடத்தில் இருந்து வெளியே வந்தான்.மெதுவா நந்தினி கிட்ட வந்தான். அவள் ரத்னத்தை மட்டும் பார்த்து கொண்டு இருந்ததால். சந்தோஷை பார்க்க வில்லை.. அவள் தூக்க மாத்திரை போட்டு தூங்கி கொண்டு இருக்கும் ரத்னம் லுங்கியை 


விளக்கி விட்டு  அவன் சுன்னிய பார்த்தாள். அவனை மாதிரி அவன் சுன்னியும் தூங்கி கொண்டு இருந்தது. மெதுவா நந்தினி அவள் கையை கீழ கொண்டு போய் அவள் பாவாடையை தூக்கி இடுப்பு வரைக்கும் புடித்து கொண்டாள். அவளுடைய ரோஸ் கலர் பூ போட்ட ஜட்டியில் நின்றாள். அவள் ஜட்டி லேசா விளக்கி விட்டு. ரத்னம் சுன்னி மீது ஒரு கையை வைத்து. இன்னொரு கையை அவள் ஜட்டி விளக்கி அவள் புண்டை ஓட்டையில் வைத்தாள். சந்தோஷ் இந்த உலகத்திலே இல்லை. பின்ன பேரழகு நந்தினி இப்படி நிக்கும் போது அவன் எப்படி இங்க இருப்பான். 


நந்தினி  " மெதுவா ரத்னம் சுன்னிய ஆட்டி கொண்டே அவள் உதட்டை கடித்து கொண்டு. கீழே விரல் போட ஆரம்பித்தாள். ""ஹ்ம்ம்ம்..." ஹ்ம்ம்ம்.. "ஹ்ம்ம்ம் என்று லேசா அவள் சத்தம் போட ஆரம்பித்தாள்.. வயகரா வீரியம் நல்லா வேலை செஞ்சது.அப்போ அவள் புண்டையில் இருந்த அவள் கை மீது சந்தோஷ் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான். காம சுகத்தில் இருந்த நந்தினி. திரும்பி கீழே பார்த்தாள். சந்தோஷ் முழு அம்மணமா முட்டி போட்டு கொண்டு இவள் புண்டைக்கு அருகில் முகம் வைத்து இருந்தான்.. அவனை பார்த்த உடனே இவளுக்கு என்ன செய்வது என்ன தெரியல. அவனை தள்ளி விட்டு. பாவாடை கீழே போட்டு " டேய் நீ.. நீ என்று சொன்னாலும். 


அவள்  பார்வை சந்தோஷ் மீது சென்றது. அப்படியே கீழ பார்த்தாள் அவன் சுன்னி பெரும் எழுச்சி பெற்று இருந்தது.. அவன் எழுந்து நந்தினி இப்போ பேச நேரம் இல்ல. உன் அழகு என்னய கொல்லுது ப்ளீஸ் என்னய தடுக்காத என்று சொல்லிட்டு. அவள் பாவாடையை தூக்கிட்டு இவன் தலையை உள்ள விட்டான். நந்தினி முதலில் ஹேய் என்று சொல்லும் முன். சந்தோஷ், நந்தினி புண்டையில் ஜட்டி மேல ஒரு முத்தம் கொடுத்தான். அவ்ளோ தான் இவள் துடித்து போய் விட்டாள். ஏற்கனவே வயகரா மாத்திரை பவர். இவளுடையை காமம் இரண்டும் சேர்ந்து அவளை அடுத்த கட்டத்துக்கு கொண்டு சென்றது.. 


நந்தினி , சந்தோஷ் கொடுத்த முத்தத்தில். உடனே கண்களை மூடினால். என்ன மன்னிச்சிருங்க. என்னால் இதை தடுக்க முடியல.. எனக்கு இப்போ இந்த சுகம் தேவை படுது. என்று ரத்னம் முகம் பார்த்து மனதளவில் மன்னிப்பு கேட்டு கொண்டு. சந்தோஷ் மேல போட்டு இருந்த பாவாடையை கழட்டி ஓரமாக போட்டாள். இப்போ நந்தினி வெறும் ஜட்டி மற்றும் பிளவுஸ் போட்டு கொண்டு. சந்தோஷ் கொடுக்கும் சுகத்தை அனுபவிக்க ரெடி ஆனால். அப்படியே ரத்னம் அருகில் பெட்டில் உக்காந்து கொண்டாள். சந்தோஷ் தலை முடிய புடித்து. அவள் ஜட்டியில் அமுக்கினாள். 


அவன் சும்மா இருப்பானா. பல வருடம் கனவு தேவதை. ரத்னம் வேலைக்கு சேர்ந்த நாள் முதல். இவள் மேல கண்ணு வைத்து இருந்தான். அப்படிப்பட்ட ஒரு பேரழகி. இப்போ அவளே அவள் புண்டையை நக்க வைக்கிறாள் என்றாள் இவன் சாதாரணமாவா முத்தம் கொடுப்பான். அவள் புண்டையில் விளையாட ஆரம்பித்தான் அவள் ஜட்டியில். இவள் அவன் நக்குவதற்கு வசதியாக, அவளுடைய இரண்டு கால்களையும் விரித்து வைத்தாள். இப்போ ரத்னம் அருகில் இது எல்லாம் நடந்து கொண்டு இருக்கிறது, 


சந்தோஷ்  அவள் ஜட்டியில் முதலில் மோந்து பார்த்தான். அதில் இருந்து வந்த வாசனை இவனை மேலும் வெறி ஆக்கியது. ஜட்டிக்கு மேல நக்க ஆரம்பித்தான். அவளோ "ஹ்ம்ம்.."ஹ்ம்ம்ம் "ஹ்ம்ம்.ம்ம்ம் " என்று முனங்கள் போட ஆரம்பித்தாள். சந்தோஷ் நந்தினியின் இரண்டு காலகளையும் அவன் தோள் பட்டயில் போட்டு கொண்டு நக்க ஆரம்பித்தான். நந்தினியின் ஒரு கை ரத்னம் கையை புடித்தது. இன்னொரு கை சந்தோஷ் தலையை தடவி கொண்டு இருந்தது.. கண்களை மூடி கொண்டு சந்தோஷ் கொடுக்கும் காம சுகத்தை அனுபவித்து கொண்டு இருந்தாள்  


கீழ சந்தோஷ் அவனுடைய ஜட்டியை ஒதுக்கி விட்டு முதல் முறையாக நந்தினியின் புண்டையை பார்த்தான் அவன் கண்கள் சொக்கியது. பல பலனு பாலிஷ் போட்ட மாதிரி அவ்வளவு ஷைனிங் ஆக அழகாக இருந்தது. பார்த்த உடனே வெறியாகி உடனே நக்க ஆரம்பித்தான். ஜட்டியில் நக்கி கொண்டு இருந்தவன் திடீரென நேரடியாக தன்னுடைய உறுப்பில் நாக்கு பட்டவுடன் நந்தினி. ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் டேய்.... என்று அவனுடைய முகத்தை தன் உறுப்போடு புண்டையில் அமுக்கினாள். அவளிடம் இருந்து காம சத்தம் அதிகமாகி  கொண்டே இருந்தது. சந்தோஷ் அவளுடைய கால்களை அவனுடைய தோள்பட்டையில் இருந்து இறக்கி விட்டு. நந்தினியை பார்த்துக்கொண்டே அவளுடைய ஜட்டியை. முழுவதுமாக மெல்ல மெல்ல கீழே இறக்கினான். இப்போ 


நந்தினி கீழே அம்மணமாக தன்னுடைய தங்க சுரங்கத்தை. தன் அழகிய புண்டையை முழுவதும் அவனுக்கு காட்டி கொண்டு இருந்தாள், மறைக்க வில்லை. இருவரும் பார்த்து கொண்டனர். வயகரா வீரியம் அவளை. சந்தோஷ் பார்த்து நாக்கை வச்சு நக்கு டா என்பது போல சிக்னல் கொடுத்தாள். சந்தோஷ் சந்தோசமா அவளுடைய புண்டையில் நாக்கை வச்சு நக்க ஆரம்பித்தான். அவளிடம் இருந்து ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் டேய் சந்தோஷ்..ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் 

ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ம்ம்ம் என்று சத்தம் வந்து கொண்டு இருந்தது.. இவன் ஒரு முடிவு எடுத்தான். முதலில் இவளுக்கு நக்குற சுகம் கொடுத்து இவள நம்ம கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள வச்சிருக்கணும். என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டு அவனுடைய நாக்கை நன்றாக கூர்மையாக்கிக் கொண்டு . அவளுடைய புண்டையில் நாக்கு போட ஆரம்பித்தான். முதலில் அவள் புண்டையை சுத்தி அவனுடைய நாக்கு வேலையை காட்ட ஆரம்பித்தான். எல்லா இடத்திலும் நன்றாக நக்கினான். அவளுக்கு காம சுகத்தை அள்ளி அள்ளி கொடுத்து கொண்டு இருந்தான். 

அவளோ கண்களை மூடிக்கொண்டும். உதட்டை நன்றாக கடித்துக் கொண்டும். அவனுக்கு தன்னுடைய புண்டையை நன்றாக காண்பித்துக் கொண்டு இருந்தாள் அவன் நக்குவதற்கு. அவன் சுத்தி சுத்தி நக்கி முடித்துவிட்டு. இப்போது அவள் புண்டையில் கீழ நாக்கை வைத்தான். சூத்தும் அருகில் தான் இருந்தது, இவன் அவள் ரெண்டு கால்களையும் மேல தூக்கிட்டு சூத்தில் இருந்து புண்டையை நோக்கி நக்க ஆரம்பித்தான், இவன் நக்க நக்க அவள் புண்டையில் இருந்து காம நீர் சுறந்து வந்து கொண்டே இருந்தது.  ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் டேய்.. ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் பேபி லிக் இட் சந்தோஷ்.


 ஹ்ம்ம்ம் அப்படி தான் டா நக்கு டா நக்கு டா என் புண்டையை ஹ்ம்ம்ம் அப்படியே என் தண்ணிய குடி டா.. ஹ்ம்ம்.ம்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ் என்று புலம்பி கொண்டு இருந்தாள். ஹசாஆஆஆஆஆ என்று அவளுடைய மதன நீரை அடித்து விட்டாள். அவன் முகம் முழுவதும் இவளுடையை புண்டை தண்ணி தான். ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் என்று பெரு மூச்சு விட்டாள்.

அவனோ அவளுடைய மதன நீரை முழுவதும் குடிச்சிட்டு அவள் புண்டையை சுத்தம் செய்தான்.உடனே இவள் அவனை கீழ தரையில் தள்ளி விட்டு. நேரா சந்தோஷ் சுன்னிய ஊம்ப ஆரம்பித்தாள். ஒரு வெறி புடிச்சது போல ஊம்பினால். சந்தோஷ் ஒரு கை கீழே நீட்டி அவள் பிளவுஸ் மேல முலையை கசக்க போனான். அவனுக்கு ஒழுங்கா  கைக்கு எட்ட வில்லை. இவள் எழுந்து அவள் பிளவுஸ் ப்ரா எல்லாம் கழட்டி விட்டு அவன் முகத்தில் சூத்தை வைத்து கொண்டு 69 பொசிஷன் இருந்தாள். இப்போ சந்தோஷ் முகத்தில் நந்தினி சூத்து. நந்தினி வாய் கிட்ட சந்தோஷ் சுன்னி. இருவரும் மாறி மாறி அவர்களுடைய உறுப்புகளை சுவைக்க ஆரம்பித்தனர். இவள் தான் ரொம்ப வெறி அவன் சுன்னிய ஊம்பி கொண்டு இருந்தாள்.

அதில் எச்சி துப்பி அவன் சுன்னியில் விளையாடி கொண்டு இருந்தாள். அந்த ரூம் முழுக்க சலப் சலப் சலப் என்று காம சத்தம் கேட்டு கொண்டு இருந்தது. ஹ்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று இருவரும் காம சுகத்தில் தங்களை கொஞ்சம் நேரம் இருவரும் செஞ்ச பிறகு. அவன் சுன்னியில் இருந்து கஞ்சி கட்டி கட்டியா அவள் வாய்க்குள்ள விட்டான். அவள் முழுவதும் குடித்து விட்டு, எழுந்து நின்று. அவனை பார்த்து கொண்டே தன் நாக்கால் தன் அவள் உதட்டில் இருந்த அவன் கஞ்சிய நக்கி விட்டு நின்றாள். அப்போ தான் அவளுக்கு நம்ம என்ன செஞ்சோம் என்று ஒரு நிமிஷம் யோசனை செய்தால்.

அவன் இப்போ தான் அவளை முழு அம்மணமா பாக்கிறான். யப்பா சாமி என்ன அழகு டா இவ.. டிரஸ் இருந்தாள் சூப்பரா இருக்கா. இப்படி இருந்தாலும் சூப்பர். என்று நினைத்து கொண்டு அவளை பார்த்து அவன் சுண்ணியை காண்பித்து. அவள் புண்டையை காண்பித்தான். அவன் ஓக்க கூப்பிடறான் என்று நினைத்த அவள். உடனே அவளுடைய டிரஸ் போட ஆரம்பித்தாள்.இங்க பாரு சந்தோஷ் நான் ஏன் இப்படி செஞ்சேன் எனக்கு தெரியல. ஏதோ என் உடம்புல என்னென்னமோ செஞ்சிது. இது வரைக்கும் இப்படி நடக்கும் நானே நினைக்கல. ப்ளீஸ் இங்க இருந்து போ. நான் இவருக்கு துரோகம் செஞ்சிட்டேன் ப்ளீஸ் போ டா 


சந்தோஷ் : ச்ச என்ன ஆச்சு. வயகரா மாத்திரை பவர் அவ்ளோ தானா. ஏன் ரொம்ப நேரம் வேலை செய்யும் சொன்னான். அப்பறம் ஏன் இப்படி என்று யோசிச்சு கொண்டே ரூம் விட்டு வெளியே வந்தான் டிரஸ் போட்டு கொண்டு. 


நந்தினி ரத்னம் அருகில் போனாள். அவன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வடிந்து இருந்தது 


தொடரும் 

 My telegram id Msivamuruganm 

[Losliyafan]

Super update. But okama vitutana unga hero.

[Don31]

Super update. But okama vitutana unga hero.

Hero rathanam irutha tha sariya irukum ... thurogathin vali  yevanukku irukko avantha hero ..aduthavan pondatiya  podanum nenaikuravan la hero aka mudiyathu bro ....but kathaila yenakku innum neraiya qus : irukku  ..yen rathanam wife a poda ivlo menakkadanum .. flash back  yethum irukumo company la work panra orutharoda wife poda MD va try panranga yennava irukkum ?  athukku yethum  karaname innum sollalaiye ...

[Kingofcbe007]

sema hot update

Nandhini ku sugatha kamichutan santhosh ini avale varuva mood la

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் சூடான பதிவு அதிலும் ஹாஸ்பிடல் நந்தினி முதலில் சந்தோஷ் உடன் உரையாடல் நான் தனியா இருப்பேன் நீ போ என்று சொல்லி சந்தோஷ் ரூமில் இருந்து விரட்டி விட்டு பின் மாத்திரை விரியும் தன் உடலில் உணர்ச்சி தூண்டப்பட்டு அவளின் உடல் அங்கங்கள் ஜாக்கெட் மற்றும் பாவாடை உடன் சந்தோஷ் கண்டு பின் சந்தோஷ் நேரடியாக அவளின் ரோஸ் ஜட்டி செய்யும் செயல்கள் நந்தினி அடங்கி போய் இருவரும் இணைந்து செய்யும் செயல்கள் சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது.பின் சந்தோஷ் முகத்தில் தன் பின்னழகை வைத்து அவனின் விந்து குடித்து பின் நந்தினி தன் இருக்கும் நிலையை எண்ணி வருத்தம் அடைந்து ரத்னம் அருகில் கண்ணீர் உடன் மன்னிப்பு கேட்கும் போது பார்க்கும் போது அடுத்த பதிவு எதிர்பார்ப்பு எழுந்துள்ளது.

[fuckandforget]

Super update

Daily rathnam munnadi okka poranga nu nenaikuren. Oru nal andha potta than manaivi evlo happy ya olattam poduravnu parkanum.

[Dumeelkumar]

Fantastic

[Sivamurugan 85]

அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 1 — குற்ற உணர்ச்சியின் கண்ணீர்

இரவு நேரம்…

மருத்துவமனை அறையில் மெல்லிய வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. ரத்னம் தூக்க மாத்திரையின் உதவியால் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். அவனுடைய படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த நந்தினியின் மனதில் மட்டும் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அவள் ரத்னத்தின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“ரத்னம்… உனக்கு என்னை எவ்வளவு நம்பிக்கை! உன் வாழ்க்கையில் உனக்கு நெருக்கமானவளாக என்னை நினைக்கிறாய். ஆனால் அந்த நம்பிக்கைக்கு நான் தகுதியானவளா?”

அவளுடைய கண்கள் கலங்கின.

“நான் ஏன் இப்படி நடந்துகொண்டேன்? என்ன நடந்தது என்று எனக்கே சரியாகப் புரியவில்லை. அந்தப் பாலை குடித்த பிறகு என் நினைவுகள் ஏன் குழப்பமாக இருக்கின்றன? நான் செய்தது என் விருப்பத்தாலா? இல்லை… என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஏதாவது நடந்துவிட்டதா?”

அவள் தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டாள்.

“ரத்னம்… நீ விழித்ததும் என்னைப் பார்த்து வழக்கம்போலச் சிரிப்பாய். என்னிடம் அன்பாகப் பேசுவாய். ஆனால் உன் கண்களைப் பார்த்து என்னால் எப்படி நிற்க முடியும்? என் மனசாட்சியே என்னைக் கேள்வி கேட்கிறது.”

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் தலையை நிமிர்த்தினாள்.

அப்போது ரத்னத்தின் கன்னத்தில் ஒரு கண்ணீர்த் துளி வழிந்ததைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“ரத்னம்… நீ தூங்கிக்கொண்டுதானே இருக்கிறாய்? அப்படியிருக்க உன் கண்ணில் ஏன் கண்ணீர்?”

அவள் மெதுவாக அவனுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

“உனக்கு ஏதாவது வலி இருக்கிறதா? அல்லது… உன் மனதில் ஏதாவது கவலை இருக்கிறதா? என்னிடம் சொல்ல முடியாத ஏதாவது உனக்குள் இருக்கிறதா?”

அவனுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நீண்ட நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

அந்த இரவு அவளுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை.

மறுநாள் காலை…

மருத்துவமனை அறைக்குள் சுதாவும் ராகுலும் சிரித்துக்கொண்டே வந்தார்கள். இருவருக்கும் இடையில் ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருப்பதைப் போல அவர்களின் பார்வையும் சிரிப்பும் இருந்தன.

சுதாவின் முகத்தில் வெட்கம் தெரிந்தது. ராகுலைப் பார்த்ததும் அவள் உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

நந்தினி அதைக் கவனித்தாள். ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

“நந்தினி, இந்தா… உனக்குச் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கேன்,” என்று ஒரு பையை அவளிடம் கொடுத்தாள் சுதா.

“நீ சாப்பிட்டியா, சுதா?”

“நான் ஏற்கெனவே சாப்பிட்டுட்டேன். நீ முதலில் சாப்பிடு. நான் கேன்டீனுக்குப் போய் ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு வரேன்.”

“சரி.”

சுதா வெளியேறிய சிறிது நேரத்தில் சந்தோஷ் அறைக்குள் வந்தான்.

“ரத்னம் எப்படி இருக்கான்?” என்று கேட்டான்.

“இன்னும் தூங்கிக்கிட்டிருக்கான்,” என்றாள் நந்தினி.

அப்போது மருத்துவர் பரிசோதனைக்காக வந்தார். ரத்னத்தைப் பரிசோதித்துவிட்டு, “இப்போது உடல்நிலை சீராக இருக்கிறது. இனிமேல் பிசியோதெரபி ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி என்ற பிசியோதெரபிஸ்ட் வந்து பயிற்சிகளைத் தொடங்குவார்,” என்றார்.

மருத்துவர் சென்றதும் சந்தோஷ் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

“நந்தினி, நீ சாப்பிட்டியா?”

“இல்லை.”

“வா, கேன்டீனுக்குப் போய் சாப்பிடலாம்.”

இருவரும் கேன்டீனுக்குச் சென்றார்கள். உணவு மேசையில் அமர்ந்த நந்தினியால் சாப்பாட்டைத் தொடக்கூட முடியவில்லை.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான்.

“என்ன நந்தினி? ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்க?”

அவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

“சந்தோஷ் … நேத்து என்ன நடந்ததுன்னு எனக்கே புரியலை.”

சந்தோஷின் முகத்தில் ஒரு கணம் மாற்றம் தெரிந்தது.

“என்ன சொல்ற நந்தினி?”

“நீ கொடுத்த பால் குடிச்சதுக்குப் பிறகுதான் எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தெரியலை. எல்லாமே குழப்பமா இருக்கு. நான் விருப்பப்பட்டுச் செய்த மாதிரிதான் நினைவுக்கு வருது. ஆனா என் மனசு அதை ஏத்துக்க முடியலை.”

அவளுடைய குரல் நடுங்கியது.

“என்னால ரத்னத்தை நினைச்சுப் பார்க்கக்கூட முடியலை, சந்தோஷ் டா. அவன் என்னை எவ்வளவு நம்புறான் தெரியுமா?”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் என்ன நினைக்கிறான் என்பதை நந்தினியால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அவளைச் சமாதானப்படுத்துவது போல அவன் பேசினான்.

“நந்தினி, இப்போ நீ எதையும் நினைச்சு உன்னை வருத்திக்காதே. நடந்தது என்னன்னு நிதானமா யோசிப்போம்.”

ஆனால் அவனுடைய மனதுக்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அந்த இரவு உண்மையில் என்ன நடந்தது? நந்தினிக்குத் தெரியாத ஏதாவது உண்மை இருக்கிறதா? அவளுடைய குழப்பத்துக்குப் பின்னால் என்ன காரணம்?

நந்தினி அவனை நம்பிப் பார்த்தாள்.

அந்த நம்பிக்கையின் பின்னால் மறைந்திருந்த உண்மையை அவள் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.


அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 2 — மறைந்த உண்மையின் நிழல்

கேன்டீனில் நந்தினி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். சந்தோஷ் அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அவளுடைய எண்ணங்கள் முழுவதும் ரத்னத்தைச் சுற்றியே இருந்தன.

“நந்தினி, நீ இப்படியே இருந்தா உடம்பும் மனசும் இன்னும் சோர்ந்துபோயிடும். முதலில் சாப்பிடு,” என்றான் சந்தோஷ்.

“எனக்குச் சாப்பிடவே பிடிக்கலை, சந்தோஷ் ரத்னத்தோட முகம் தான் திரும்பத் திரும்ப ஞாபகத்துக்கு வருது.”

“அவன் இப்போ நல்லா இருக்கான். மருத்துவரும் சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரே.”

“அது எனக்குத் தெரியும். ஆனா என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற குழப்பம் மட்டும் போகவே மாட்டேங்குது.”

நந்தினி அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“சந்தோஷ் , நேத்து நான் குடிச்ச பால் விஷயத்துல ஏதாவது இருக்கா? எனக்கு ஏன் அப்படியொரு குழப்பம்? நான் என்ன செய்தேன்னு முழுசா நினைவுபடுத்திக்கூட பார்க்க முடியலை.”

சந்தோஷ் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. அவளுடைய கேள்வி அவனைச் சற்றே தடுமாற வைத்தது.

“நந்தினி, நடந்ததைப் பற்றி நாம நிதானமா பேசலாம். உனக்கு என்ன நடந்தது என்பதில் தெளிவு வரணும்.”

“எனக்குத் தெளிவு வேணும், சந்தோஷ் டா. என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நான் என்ன செய்தேன் என்பதைக் காட்டிலும், என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த நேரத்தில் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதுதான் எனக்குப் பெரிய கேள்வி.”

அவளுடைய கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் தேங்கியது.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான். அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று ஒரு பக்கம் தோன்றியது. மறுபக்கம், அவள் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கியிருப்பது அவனுக்குள் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

அந்த இரவைப் பற்றிய உண்மை வெளியில் வந்தால் என்ன ஆகும்? நந்தினி என்னை நம்புவாளா? ரத்னத்திடம் இதைச் சொல்வாளா?

அவன் தன் எண்ணங்களை மறைத்துக்கொண்டு பேசினான்.

“இப்போ நீ ரொம்பக் குழப்பத்துல இருக்க. முதலில் ரத்னத்தைப் பார்த்துக்கலாம். பிறகு என்ன நடந்ததுன்னு தெளிவாகப் பேசுவோம்.”

நந்தினி பதில் சொல்லாமல் எழுந்தாள்.

“வா, சந்தோஷ் . நான் ரத்னத்தைப் பார்க்கணும்.”

இருவரும் மீண்டும் அறைக்குச் சென்றார்கள்.

மருத்துவமனை அறையில்…

ரத்னம் கண்களைத் திறந்திருந்தான். நந்தினியைப் பார்த்ததும் மெல்லப் புன்னகைத்தான்.

“நந்தினி…”

அவள் வேகமாக அவனருகில் சென்றாள்.

“ரத்னம்! இப்போ எப்படி இருக்கு?”

“பரவாயில்லை. நீ ஏன் இவ்வளவு கவலையா இருக்க?”

அவள் தன் உணர்ச்சிகளை மறைத்துக்கொண்டு புன்னகைக்க முயன்றாள்.

“ஒண்ணுமில்லை. நீ நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

“நீ என் பக்கத்துல இருந்தா போதும், நந்தினி.”

அந்த வார்த்தைகள் அவளுடைய மனதை இன்னும் வலிக்கச் செய்தன. அவன் தன்னை இவ்வளவு நம்பும்போது, தன்னுடைய மனதுக்குள் இத்தனை கேள்விகள் இருப்பதை நினைத்துக் கண்களைக் குனிந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் மருத்துவர் மீண்டும் வந்தார்.

“இன்று முதல் மெதுவாகப் பிசியோதெரபி பயிற்சிகளை ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி விரைவில் வருவார். அவர் சொல்லும் பயிற்சிகளை மட்டும் செய்ய வேண்டும். உடனே எழுந்து நடக்க முயற்சி செய்யக்கூடாது,” என்று அறிவுறுத்தினார்.

சிறிது நேரத்தில் ஹரிணி அறைக்குள் வந்தாள்.

“வணக்கம். நான் ஹரிணி, பிசியோதெரபிஸ்ட். ரத்னம் அவர்களுக்கு இன்று எளிய பயிற்சிகள்தான் கொடுக்கப் போகிறேன்,” என்றாள்.

ரத்னம் அவளுக்குப் பதில் வணக்கம் சொன்னான். நந்தினியும் சந்தோஷும் அருகில் நின்று பயிற்சிகளைப் பார்த்தார்கள்.

ஹரிணி பயிற்சியைத் தொடங்கியபோது, நந்தினி ரத்னத்தின் முகத்தையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனுக்கு வலி ஏற்படுகிறதா என்று ஒவ்வொரு நொடியும் பார்த்தாள்.

ஆனால் அவளுடைய மனதில் மட்டும் அந்த இரவின் நினைவுகள் இன்னும் மறையவில்லை.

மறுபக்கம் — மருத்துவமனை கேன்டீன்…

சுதா ஒரு மேசையில் அமர்ந்திருந்தாள். சிறிது நேரத்தில் ராகுலும் அங்கே வந்தான்.

“சுதா, நீ இன்னும் அதைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டிருக்கியா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டான் ராகுல்.

சுதா அவனைப் பார்த்துவிட்டு உடனே பார்வையைத் திருப்பினாள்.

“ராகுல், இப்போ இதைப் பற்றிப் பேச வேண்டாம். யாராவது கேட்டுடப் போறாங்க.”

“சரி. ஆனா நாம பேச வேண்டிய விஷயங்கள் இன்னும் நிறைய இருக்கு.”

சுதா பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அவர்களுக்குள் நடந்தது என்ன, அவர்கள் மறைக்க நினைப்பது என்ன என்பதெல்லாம் இன்னும் வெளிவரவில்லை.

மீண்டும் ரத்னத்தின் அறையில்…

ஹரிணி பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, “இன்றைக்கு இவ்வளவுதான். நாளையும் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யலாம்,” என்றாள்.

அவள் வெளியேறியதும் ரத்னம் சற்றே ஓய்வெடுத்தான்.

நந்தினி அவனருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவன் தூங்கத் தொடங்கியதும், அவள் மெதுவாகத் தன் கண்களை மூடினாள்.

அவளுக்கு ஒரே ஒரு கேள்விதான் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அந்த இரவு உண்மையில் என்ன நடந்தது?

அதற்கான பதில் சந்தோஷுக்குத் தெரியுமா? தெரிந்திருந்தால், அவன் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறான்?

அந்த இரவில் ரத்னத்தின் கண்களில் கண்ணீர் வந்ததற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா?

நந்தினி இன்னும் அறியாத உண்மைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தன.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm

[Chennai Veeran]

Super update. Where is the child of rathnam..did sudha killed it.

[Sivamurugan 85]

அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 3 — அழகைப் புகழ்ந்தவன்!

முதல் பகுதி

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மருந்துகளின் தாக்கத்தால் உடல் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவனுடைய படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த சுதா, மகனின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது நந்தினி எழுந்து நின்றாள்.

சுதா: “நந்தினி, இங்கே வா. உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ நேற்றிலிருந்து சரியாகத் தூங்கவில்லை. முகத்தையே பார்த்தால் தெரிகிறது, எவ்வளவு சோர்வாக இருக்கிறாய் என்று. வீட்டுக்குப் போய் குளித்துவிட்டு, வேறு உடை அணிந்துகொண்டு வா. அதற்குள் நான் என் மகனைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

நந்தினி: “அத்தை, நான் வீட்டுக்குப் போனால் ரத்னம் விழித்ததும் என்னைத் தேடுவான். இப்போது அவனைத் தனியாக விட்டுவிட்டுச் செல்ல எனக்கு மனசே வரவில்லை.”

சுதா: “ஏன் தனியாக இருக்கிறான்? அவன் அம்மா நான் இங்கே இருக்கிறேன். அவன் விழித்தால் நான் பார்த்துக்கொள்ள மாட்டேனா? நீயும் எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படி உட்கார்ந்துகொண்டே இருப்பாய்? உனக்கும் உடம்பு இருக்கிறது, மனசு இருக்கிறது. வீட்டுக்குப் போய் நிம்மதியாகக் குளித்துவிட்டு வா. கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு வா. நீ உடம்பை வருத்திக்கொண்டால் ரத்னத்தை யார் கவனித்துக்கொள்வார்கள்?”

நந்தினி: “அத்தை, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் என்னவோ மனசு கேட்கவில்லை. அவன் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்க்கும்போது நான் அவன் அருகில் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

சுதா: “அதற்காக நீ உன்னையே வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது, நந்தினி. அவன் உன்னை நம்புகிறான். உன் அன்பு அவனுக்குத் தெரியும். நீ இரண்டு மணி நேரம் வீட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்தால் உன் அன்பு குறைந்துவிடாது. நான் அவனுடைய அம்மா. அவனைக் கவனித்துக்கொள்வது என் பொறுப்பு. நீ கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு வா.”

நந்தினி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள். அவன் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி: “சரி அத்தை. நான் போய்விட்டு வருகிறேன். ஆனால் ரத்னம் விழித்தால் உடனே எனக்குத் தகவல் சொல்லுங்கள்.”

சுதா: “கண்டிப்பாகச் சொல்கிறேன். நீ கவலைப்படாமல் போய்விட்டு வா.”

அந்த நேரத்தில் அறைக்குள் சந்தோஷ் வந்தான்.

சந்தோஷ்: “என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”

சுதா: “நந்தினியை வீட்டுக்குப் போய் குளித்துவிட்டு, உடை மாற்றிக்கொண்டு வரச் சொல்கிறேன். ஆனால் ரத்னத்தை விட்டுவிட்டுப் போக அவளுக்கு மனசில்லை.”

சந்தோஷ்: “அப்படியா? நந்தினி, நீ விரும்பினால் நான் காரில் உன்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருகிறேன். போகும் வழியிலேயே இறக்கிவிட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய முகத்தில் உடனே தயக்கம் தெரிந்தது.

நந்தினி: “வேண்டாம் டா சந்தோஷ். நான் ஆட்டோவில் போய்விடுகிறேன். நீ எதற்காகச் சிரமப்பட வேண்டும்?”

சந்தோஷ்: “என்ன நந்தினி, இதற்குப் போய் ஏன் இவ்வளவு யோசிக்கிறாய்? உன்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருவதில் என்ன சிரமம் இருக்கிறது? காரில் போனால் கொஞ்ச நேரத்தில் வீட்டை அடைந்துவிடலாம். நீ ஏற்கெனவே சோர்வாக இருக்கிறாய். இந்த நேரத்தில் ஆட்டோவுக்காகக் காத்திருந்து அலைய வேண்டாம். நான் உன்னைப் பாதுகாப்பாக வீட்டில் விட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி: “அது சரிதான். ஆனாலும் நீ என்னைப் பற்றி இவ்வளவு கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் போய்விட்டு வந்துவிடுவேன்.”

சந்தோஷ்: “நீ என்னை அந்நியனாக நினைக்கிறாயா? ரத்னம் எனக்கும் நண்பன்தானே! அவனுடைய மனைவியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருவது எனக்குச் சிரமமா? நீ எதற்காக எல்லாவற்றையும் உன் தலையில் போட்டுக்கொண்டு யோசிக்கிறாய்? சில நேரங்களில் மற்றவர்களுடைய உதவியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உனக்கு வசதியாக இருந்தால் வா. இல்லையென்றால் நான் வற்புறுத்த மாட்டேன்.”

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. நீ இவ்வளவு சொல்கிறாய் என்றால் காரில் வந்துவிடுகிறேன். ஆனால் என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு நீ மருத்துவமனைக்குத் திரும்பிவிட வேண்டும். நான் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறேன்.”

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நீ சொல்வதுபோலவே செய்கிறேன்.”

நந்தினி சுதாவிடம் திரும்பினாள்.

நந்தினி: “அத்தை, நான் கொஞ்ச நேரத்தில் வந்துவிடுகிறேன். ரத்னம் விழித்தால் என்னிடம் பேச வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.”

சுதா: “சரி மா. நீ நிம்மதியாகப் போய்விட்டு வா. உன் முகத்தில் கொஞ்சமாவது தெளிவு வரட்டும்.”

நந்தினி ரத்னத்தின் நெற்றியை மெதுவாகத் தொட்டுவிட்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

காருக்குள் ஒரு புதிய உரையாடல்

சந்தோஷ் காரின் கதவைத் திறந்தான். நந்தினி முன் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டாள். அவன் காரை இயக்கினான்.

மருத்துவமனையைத் தாண்டியதும் இருவருக்கும் இடையில் அமைதி நிலவியது. நந்தினி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மனம் இன்னும் ரத்னத்தைச் சுற்றியே இருந்தது.

சந்தோஷ் அவளை அவ்வப்போது பார்த்தான். அவள் அணிந்திருந்த எளிய உடை, காற்றில் சற்றே அசைந்த தலைமுடி, கவலையால் சோர்ந்திருந்த முகம்—இவை அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவன் பேசத் தொடங்கினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ கோபப்படாமல் கேட்பாயா?”

நந்தினி: “என்னடா? காலையிலிருந்து இப்படித்தான் கேட்கிறாய். சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிடு.”

சந்தோஷ்: “உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு ஒரு விஷயம் தோன்றும். நீ உன்னுடைய அழகைப் பற்றிக் கொஞ்சம்கூட நினைப்பதில்லை. எப்போதும் ரத்னம், வீடு, குடும்பம் என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னை நீயே கவனித்துக்கொள்ள மறந்துவிட்டாய். ஆனால் உன்னைப் பார்க்கும் மற்றவர்களுக்கு நீ எவ்வளவு அழகாகத் தெரிகிறாய் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். பிறகு சிரித்தாள்.

நந்தினி: “டேய், என்னை என்ன அழகிப் போட்டிக்கு அனுப்பப் போகிறாயா? காலையிலிருந்து என் அழகைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்!”

சந்தோஷ்: “நீ கிண்டல் செய்கிறாய். ஆனால் நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன். உன்னுடைய முகத்தில் ஒரு தனியான அழகு இருக்கிறது. சிலருடைய அழகு அவர்கள் அணியும் உடையிலும், போட்டுக்கொள்ளும் அலங்காரத்திலும் இருக்கும். ஆனால் சிலருடைய முகத்தில் இயல்பாகவே ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கும். அவர்கள் எளிமையாக இருந்தாலும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும். நீ அந்த மாதிரியானவள். உன் கண்களில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ சிரிக்கும்போது உன் முகமே மலர்ந்துவிடுகிறது. உன் பேச்சில் இருக்கும் இயல்பும், கோபப்படும்போதுகூட முகத்தில் தெரியும் அந்தச் சின்ன மாற்றமும் உன்னை இன்னும் அழகாகக் காட்டுகின்றன.”

நந்தினி: “அடடா! என்னைப் பற்றி இவ்வளவு கவனித்திருக்கிறாயா? எனக்கே என்னைப் பற்றி இவ்வளவு தெரியாது. நீ என்னை எப்போதும் இப்படித்தான் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாயா?”

சந்தோஷ்: “உன்னைப் பார்த்தால் கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது, நந்தினி. நீ அழகாக இருக்கிறாய் என்று சொன்னால் அது வெறும் முகத்திற்கான பாராட்டு என்று நினைத்துக்கொள்ளாதே. உன்னுடைய தோற்றத்தில் ஒரு கம்பீரம் இருக்கிறது. நீ எளிமையாக உடை அணிந்தாலும் உனக்கென்று ஒரு தனித்தன்மை தெரிகிறது. உன்னுடைய நடை, நீ பேசும் விதம், மற்றவர்களை மதிக்கும் குணம்—இவை எல்லாம் சேரும்போதுதான் அந்த அழகு முழுமையாகத் தெரிகிறது. ஒருவருடைய முகம் மட்டும் அழகாக இருந்தால் அது சில நொடிகள்தான் கவனத்தை ஈர்க்கும். ஆனால் அவருடைய குணமும் அழகாக இருந்தால் அவரைப் பற்றி நீண்ட நேரம் நினைக்கத் தோன்றும். உன்னைப் பார்த்தால் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.”

நந்தினி சிரித்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது.

நந்தினி: “சரி டா, உன்னுடைய பேச்சை நிறுத்தவே முடியாது போலிருக்கிறது. ஆனாலும் நீ சொல்வதைக் கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. வீட்டில் எல்லோரும் என்னைப் பார்த்து வேலை செய், இதைச் செய், அதைச் செய் என்றுதான் சொல்வார்கள். என்னுடைய அழகைப் பற்றி யாராவது இப்படி உட்கார்ந்து பேசுவார்கள் என்று நினைத்ததே இல்லை.”

சந்தோஷ்: “அதைத்தான் சொல்கிறேன். எப்போதும் மற்றவர்களுக்காக வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதால் உன்னுடைய மகிழ்ச்சியை மறந்துவிடாதே. நீயும் உன்னை ரசிக்க வேண்டும். கண்ணாடியில் உன்னைப் பார்க்கும்போது உன்னுடைய குறைகளை மட்டும் தேடாமல், உன்னிடம் இருக்கும் அழகையும் பார்க்க வேண்டும். நீ நல்ல உடை அணிந்தால் அழகாகத் தெரிவாய். உனக்குப் பிடித்த மாதிரி தலைமுடியைச் சீவிக்கொண்டால் இன்னும் அழகாகத் தெரிவாய். சிரித்தால் உன் முகம் இன்னும் பிரகாசமாக இருக்கும். இதெல்லாம் யாருக்காகவும் செய்ய வேண்டியதில்லை. உனக்காகவே செய்துகொள்ளலாம்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இப்போது அப்படியெல்லாம் யோசிக்க நேரம் இருக்கிறதா? ரத்னம் மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். அவன் எப்போது முழுமையாகக் குணமடைவான் என்று தெரியவில்லை. அவனை நினைத்தாலே மனசு கவலையாக இருக்கிறது.”

சந்தோஷ் உடனே அந்தப் பேச்சைப் பயன்படுத்திக்கொண்டான்.

சந்தோஷ்: “ரத்னத்தைப் பற்றிய உன்னுடைய கவலை எனக்குப் புரிகிறது. அவன் விரைவில் குணமடைய வேண்டும் என்பதுதான் நம் எல்லோருடைய விருப்பமும். ஆனால் மருத்துவர்கள் அவனுக்கு இன்னும் ஓய்வு தேவைப்படும் என்று சொல்கிறார்கள். அவன் உடல்நிலை முழுமையாகச் சீராகும் வரை நீ அவனைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அந்த இரண்டு மாதங்களும் உனக்கு எளிதாக இருக்காது. நீ அவனுக்காக இருக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில் உன்னுடைய மனநிலையையும் கவனிக்க வேண்டும். உனக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டால் ஓய்வெடு. பேச வேண்டும் என்றால் பேசு. உன்னுடைய உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். ஆனால் நான் ரத்னத்தின் மனைவி. அவன் உடல்நிலை சரியில்லாதபோது அவனைப் பற்றித்தான் முதலில் யோசிக்க வேண்டும்.”

சந்தோஷ்: “அதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. அவனைக் கவனித்துக்கொள். அவனுக்கு ஆதரவாக இரு. ஆனால் உன்னுடைய உணர்ச்சிகளுக்கு மதிப்பே இல்லாதது போல நினைத்துக்கொள்ளாதே. உனக்கும் அன்பு தேவைப்படலாம். உனக்கும் யாராவது உன்னைப் பாராட்ட வேண்டும், உன்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றலாம். அப்படித் தோன்றுவதால் நீ தவறானவளாகிவிட மாட்டாய். ஆனால் எந்த முடிவாக இருந்தாலும் அதை உன்னுடைய விருப்பத்தோடு, தெளிவான மனதோடு எடுக்க வேண்டும். மற்றவர்களுடைய வார்த்தைகளுக்காகவோ, அவர்களை மகிழ்விப்பதற்காகவோ உன்னுடைய மனதுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை.”

நந்தினி அவனை உற்றுப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “டேய் சந்தோஷ், நீ ஏதோ ஒரு விஷயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு பேசுவது போல இருக்கிறது. இரண்டு மாதம், அன்பு, உணர்ச்சி என்று ஏதேதோ சொல்கிறாய். உண்மையாகவே என்ன சொல்ல வருகிறாய்?”

சந்தோஷ் சிரித்துக்கொண்டே காரை ஓட்டினான்.

சந்தோஷ்: “நான் சொல்ல வருவது ஒன்றுதான். நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும். உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று நீயே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நான் உன்னிடம் அன்பாகப் பேசுகிறேன் என்பதற்காக நீ எனக்கு எந்தப் பதிலும் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. உனக்குப் பிடிக்காததை நான் சொன்னால் உடனே சொல்லிவிடு. உன்னுடைய மனதுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் நந்தினிக்கு நம்பிக்கையளிப்பது போல இருந்தன. ஆனால் அவனுடைய உள்ளத்தில் வேறு எண்ணங்கள் இருந்தன. அவளுடைய தனிமையையும் மனக்குழப்பத்தையும் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெற வேண்டும் என்பதே அவனுடைய நோக்கம்.

அவன் மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, இன்னொரு விஷயம். நீ சிரிக்கும்போது உன்னுடைய முகத்தில் ஒரு தனியான ஒளி தெரிகிறது. இப்போது கொஞ்ச நேரமாக உன்னுடைய முகத்தில் அந்தப் புன்னகையைப் பார்க்கிறேன். நீ கவலையில்லாமல் சிரிப்பதைப் பார்க்கவே நன்றாக இருக்கிறது. உன்னுடைய அழகை நான் வர்ணிக்கிறேன் என்று நீ நினைக்கலாம். ஆனால் உன்னுடைய முகத்தில் இருக்கும் சோர்வு குறைந்து, நீ கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.”

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசும்போது கொஞ்சம் மனசு லேசாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் என்னைப் பற்றிப் பேசும்போது நீ கொஞ்சம் எல்லை மீறிப் புகழ்கிறாயோ என்று தோன்றுகிறது.”

சந்தோஷ்: “நீ அப்படிச் சொன்னால் நான் கவனமாக இருக்கிறேன். உனக்குப் பிடிக்காத விதத்தில் நான் பேச விரும்பவில்லை. உன்னுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசுவது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லிவிடு.”

நந்தினி சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.

நந்தினி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை டா. நீ சொல்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் எனக்குப் பழக்கமில்லாத விஷயம் என்பதால் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. சரி, வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோமா என்று பார்.”

சந்தோஷ் சிரித்தான். கார் நந்தினியின் வீட்டை அடைந்தத

[Sivamurugan 85]

கார் நந்தினியின் வீட்டை அடைந்தது.

வீட்டில் நந்தினி

நந்தினி காரிலிருந்து இறங்கினாள்.

நந்தினி: “சரி டா, நான் உள்ளே போய் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றிக்கொண்டு வருகிறேன். நீ காரிலேயே இரு. நான் உடனே வந்துவிடுகிறேன்.”

சந்தோஷ்: “சரி. நிதானமாகத் தயாராகிவிட்டு வா. அவசரப்பட வேண்டாம்.”

நந்தினி வீட்டுக்குள் சென்றாள். சந்தோஷ் காரில் காத்திருந்தான். அவளுடைய அழகைப் பற்றிய எண்ணங்கள் அவனுடைய மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவளிடம் நெருங்குவதற்கான வாய்ப்பைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நந்தினி வெளியே வந்தாள். குளித்துவிட்டு, சுத்தமான உடையை அணிந்து, தலைமுடியை ஒழுங்காகச் சீவியிருந்தாள். நெற்றியில் சிறிய பொட்டு வைத்திருந்தாள். முகத்தில் இருந்த சோர்வு கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்ததும் சில நொடிகள் பேசாமல் இருந்தான்.

நந்தினி: “என்னடா? ஏன் அப்படிப் பார்க்கிறாய்? என் முகத்தில் ஏதாவது இருக்கிறதா?”

சந்தோஷ்: “ஒன்றுமில்லை, நந்தினி. உன்னைப் பார்த்ததும் என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. மருத்துவமனையில் இருந்தபோது நீ மிகவும் சோர்வாக இருந்தாய். இப்போது குளித்துவிட்டு, தலைமுடியைச் சீவி, சுத்தமான உடையை அணிந்துகொண்டு வந்திருக்கிறாய். உன்னுடைய முகம் இப்போது இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. உனக்கு அதிகமான அலங்காரம் தேவையில்லை. எளிமையாக இருந்தாலே உன்னுடைய அழகு வெளிப்படுகிறது. உன்னுடைய கண்கள், உன் முகத்தில் இருக்கும் அமைதி, நீ பேசும்போது தோன்றும் புன்னகை—இவை எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை மிகவும் அழகாகக் காட்டுகின்றன.”

நந்தினி: “ஐயோ, மறுபடியும் ஆரம்பித்துவிட்டாயா? நான் குளித்துவிட்டு டிரஸ் மாற்றிக்கொண்டு வந்தேன். அதற்குள் என்னை இன்னொரு முறை வர்ணிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாய்!”

சந்தோஷ்: “என்ன செய்வது? எனக்குத் தோன்றுவதைச் சொல்கிறேன். உன்னைப் பார்த்தால் உன்னுடைய இயல்பான அழகை நீயே உணர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. நீ எப்போதும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். உனக்காகச் சிறிது நேரம் ஒதுக்கிக்கொள். உனக்குப் பிடித்த உடையை அணிந்துகொள். உனக்குப் பிடித்ததைச் செய். உன்னுடைய முகத்தில் இந்தப் புன்னகை எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா, உள்ளே வா. ஒரு கப் காபி குடித்துவிட்டுப் போ. நீ என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு உடனே திரும்பிப் போய்விடுவாய் என்று நினைத்தேன். ஆனால் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்டால் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கப் போகிறாய் போலிருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “நீயே காபி குடித்துவிட்டுப் போகச் சொல்கிறாய். அப்படியிருக்க நான் எப்படி மறுப்பது?”

இருவரும் வீட்டுக்குள் சென்றார்கள்.

ஒரு கப் காபி… மாறும் மனநிலை…

நந்தினி சமையலறைக்குச் சென்று காபி தயாரித்தாள். சந்தோஷ் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். சிறிது நேரத்தில் இரண்டு கப் காபியுடன் நந்தினி வந்தாள்.

ஒரு கப்பை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு, எதிரில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “இந்தா, காபி. சூடாக இருக்கிறது. மெதுவாகக் குடி.”

சந்தோஷ்: “நன்றி, நந்தினி. உன் கையால் கொடுக்கிற காபிக்கே ஒரு தனி சுவை இருக்கிறது.”

நந்தினி: “காபி போட்டது நான்தான். அதில் என்ன பெரிய விஷயம் இருக்கிறது? நீ பேசுவதைக் கேட்டால் நான் ஏதோ பெரிய சமையல்காரி மாதிரி இருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “காபியின் சுவையை மட்டும் நான் சொல்லவில்லை. அதை நீ கொடுக்கும் விதத்தையும் சொல்கிறேன். நீ ஒருவரிடம் அக்கறையாகப் பேசும்போது, அவர்களுடைய மனதில் ஒரு நிம்மதி ஏற்படுகிறது. உன்னுடைய குரலில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ பேசும்போது எதிரில் இருப்பவர்களைக் கவனமாகப் பார்க்கிறாய். அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறாய். இப்படி மற்றவர்களை மதிக்கும் குணம் உன்னிடம் இருப்பதால்தான் உன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது எனக்கு இவ்வளவு விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.”

நந்தினி காபியைப் பருகினாள். அவளுடைய முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை தோன்றியது.

நந்தினி: “சந்தோஷ்  உண்மையைச் சொல்லு. நீ எல்லோரிடமும் இப்படித்தான் பேசுவாயா? இல்லையென்றால் என்னிடம் மட்டும் இவ்வளவு புகழ்ச்சி வருகிறதா?”

சந்தோஷ்: “எல்லோரிடமும் இப்படிப் பேச முடியாது, நந்தினி. சிலரைப் பார்க்கும்போது சாதாரணமாகப் பேசிவிட்டுப் போய்விடுவோம். ஆனால் சிலரைப் பார்க்கும்போது அவர்களுடைய குணத்தையும், முகத்தில் தெரியும் உணர்ச்சிகளையும் கவனிக்கத் தோன்றும். உன்னைப் பார்த்தால் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. நீ சிரிக்கும்போது உன்னுடைய கண்களிலும் அந்தச் சிரிப்பு தெரிகிறது. நீ கவலையாக இருக்கும்போது உன்னுடைய முகமே மாறிவிடுகிறது. நீ உன்னுடைய உணர்ச்சிகளை மறைக்க முயற்சி செய்தாலும், உன் கண்கள் உன்னைப் பற்றிய பல விஷயங்களைச் சொல்லிவிடுகின்றன.”

நந்தினி: “என்னடா, என் கண்களை வைத்தே இவ்வளவு கதைகள் சொல்கிறாய்! என்னுடைய கண்களில் என்ன இருக்கிறது என்று எனக்கே தெரியாது.”

சந்தோஷ்: “உனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மற்றவர்கள் கவனிக்கலாம் அல்லவா? உன்னுடைய கண்களில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ யாரையாவது நம்பினால் முழுமையாக நம்புவாய் போலத் தோன்றுகிறது. யாரையாவது நேசித்தால் மனதார நேசிப்பாய். அதனால்தான் உன்னுடைய அன்பைப் பெறுகிறவர்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டு மதிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். உன்னுடைய மனதை யாரும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அவள் காபிக் கோப்பையை மேசையில் வைத்தாள்.

நந்தினி: “நீ சொல்வதைக் கேட்டால் எனக்கே என்னைப் பற்றி புதிதாகத் தெரிந்துகொள்வது போல இருக்கிறது. வீட்டிலும் மருத்துவமனையிலும் எல்லோரும் என்னை ஒரு பொறுப்பானவளாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். ரத்னத்தைக் கவனிக்க வேண்டும், வீட்டைக் கவனிக்க வேண்டும், மற்றவர்களுக்காக ஓட வேண்டும். என்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று யாரும் இப்படிக் கேட்டதில்லை. நீ பேசுவது கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “அதுதான், நந்தினி. உன்னுடைய பொறுப்புகள் முக்கியம். ஆனால் உன்னுடைய மனமும் முக்கியம். நீ சோர்வாக இருக்கும்போது அதைச் சொல்லலாம். உனக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் கேட்கலாம். நீ அழகாக இருக்கிறாய் என்று யாராவது சொன்னால் அதைக் கேட்டு மகிழலாம். அதற்காக உன்னுடைய பொறுப்புகளை மறக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. இரண்டுக்கும் இடையில் சமநிலை வைத்துக்கொள்ளலாம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இப்போது முன்பிருந்த தயக்கம் குறைந்திருந்தது.

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசுவது எனக்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நீ என்னைப் புகழும்போதெல்லாம் எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.”

சந்தோஷ்: “நீ பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் சொல்வதைக் கேட்டு சிரித்தால் போதும். உன்னுடைய அந்தப் புன்னகைதான் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. உன்னைப் பார்த்தால் உன்னுடைய முகத்தில் இன்னும் அதிகமாகச் சிரிப்பு இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. நீ கவலையில்லாமல் இருக்க வேண்டும். உனக்குப் பிடித்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். வாழ்க்கையில் நல்ல தருணங்களையும் அனுபவிக்க வேண்டும். எப்போதும் கவலையோடு வாழ வேண்டியதில்லை.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது உண்மைதான். சில நேரங்களில் நான் என்னையே மறந்துவிடுகிறேன். ரத்னத்துக்கு ஏதாவது நடந்துவிடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. அவன் உடல்நிலை சரியாக வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை. அதுவரை என் மனசு நிம்மதியாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.”

சந்தோஷ்: “அவன் குணமடைய வேண்டும் என்பதற்காக நாமெல்லோரும் முயற்சி செய்கிறோம். மருத்துவர்கள் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். நீயும் அவனுக்காக இருக்கிறாய். ஆனால் அந்தக் கவலையைத் தனியாகச் சுமக்காதே. உனக்குப் பேச வேண்டும் என்றால் பேசு. மனம் திறக்க வேண்டும் என்றால் திற. நான் உன்னைக் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசினால் கொஞ்சம் மனசு லேசாகிறது. நீ இப்படி எல்லாம் பேசுவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.”

சந்தோஷ் அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தான். அவள் தன்னிடம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனம் திறக்கத் தொடங்கியிருப்பதை உணர்ந்தான். அவளுடைய நம்பிக்கையை மேலும் பெற வேண்டும் என்று நினைத்தான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லலாமா? நீ இப்போது சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாய் அல்லவா, அந்த முகத்தைப் பார்த்தால் நீ எப்போதும் இப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. உன்னுடைய முகத்தில் இருக்கும் இயல்பான அழகு, உன்னுடைய புன்னகை, நீ பேசும்போது தோன்றும் வெட்கம்—இவை எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை இன்னும் அழகாகக் காட்டுகின்றன. நீ உன்னைச் சாதாரணமாக நினைக்கலாம். ஆனால் உன்னிடம் பேசும்போது உனக்கென்று ஒரு தனியான ஈர்ப்பு இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

நந்தினி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு சிரித்தாள்.

நந்தினி: “போதும் டா! நீ என்னைப் புகழ்வதை நிறுத்தவே மாட்டாயா? சரி, காபி குடித்துவிட்டாயா? இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டுமா?”

சந்தோஷ்: “வேண்டாம். இந்தக் காபி போதும். ஆனால் உன்னுடன் இப்படி அமைதியாக உட்கார்ந்து பேசுவது நன்றாக இருக்கிறது.”

அவன் மெதுவாக எழுந்து, நந்தினி அமர்ந்திருந்த சோபாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “டேய், அங்கே இடம் இருக்கிறதே. இங்கே வந்து ஏன் உட்காருகிறாய்?”

சந்தோஷ்: “அங்கே உட்கார்ந்திருந்தால் உன்னிடம் பேசுவதற்காகச் சத்தமாகப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. இங்கே அமர்ந்தால் சாதாரணமாகப் பேசலாம். உனக்கு அசௌகரியமாக இருந்தால் நான் அங்கே போய் அமர்ந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. உட்கார்ந்துகொள். ஆனால் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் நாம் மருத்துவமனைக்குத் திரும்ப வேண்டும். அத்தை ரத்னத்தைத் தனியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.”

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நாம் விரைவில் கிளம்பிவிடலாம்.”

இருவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

சந்தோஷ் அவளுடைய கையைப் பார்த்தான். பின்னர் அவளை நோக்கி மெதுவாகக் கையை நீட்டினான். அவள் விலகுவதற்குள், அவளுடைய கையில் மென்மையாக ஒரு முத்தமிட்டான்.

நந்தினி திடுக்கிட்டாள்.

நந்தினி: “சந்தோஷ் 

…”

அவளுடைய குரலில் அதிர்ச்சியும் குழப்பமும் கலந்திருந்தன. அவள் தன் கையை உடனே இழுத்துக்கொள்ளவில்லை. அதே நேரத்தில் அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதும் அவளுக்கே தெளிவாக இல்லை.

சந்தோஷ் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான்.

நந்தினியும் அவனைப் பார்த்தாள்.

இருவருடைய கண்களும் சந்தித்துக்கொண்டன.

அந்தச் சில நொடிகளில், நந்தினியின் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஒன்றாக ஓடின. அவன் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசிய விதம், தன் மனதைப் புரிந்துகொள்கிறான் என்ற உணர்வு, இப்போது நடந்த இந்த எதிர்பாராத செயல்—எல்லாமே அவளைத் தடுமாறச் செய்தன.

சந்தோஷின் பார்வையில் அவளிடம் நெருங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. ஆனால் நந்தினியின் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை அவனால் உறுதியாக அறிய முடியவில்லை.

அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

அவன் அவளுடைய கையை மெதுவாக விடுவித்தான்.

அறையில் அமைதி நிலவியது.

அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் என்ன? நந்தினி சந்தோஷை நம்பத் தொடங்கிவிட்டாளா, அல்லது அவனுடைய வார்த்தைகளால் குழப்பமடைந்திருக்கிறாளா?

அதற்கான பதில் இன்னும் தெரியவில்லை…

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Sivamurugan 85]

அடுத்த அப்டேட் சுதா பார்வையில் நகரும். ராகுல் சுதா பழக்கம் முதல் உடலுறவு வரைக்கும் வரும். அதன் பிறகு நந்தினி அப்டேட் வரும்

[Chennai Veeran]

Super update. Nandhini should slowly fall in love with santhosh and both should plan and kill rathnam in hospital in two months.

[Sankamithira]

Santhosh has to make Nandhini pregnant. CEO should make sudha pregnant and hearing the news, the useless Rathinam commit suicide jumping from hospital.

[ghostman_]

Super update

[xbiilove]

Nice update. Keep posting more.

[Gilmalover]

Let the doctor come and say rathnam has become impotent in accident and he cannot father a child or give sexual satisfaction to woman. Santhosh will jump out of joy and make the useless husband as cuck and fuck Nandhini in front of him and humiliate him and make her pregnant and make her divorce her husband and marry her.