05-10-2026, 11:25 AM
(This post was last modified: 05-10-2026, 11:27 AM by Sivamurugan 85. Edited 1 time in total. Edited 1 time in total.)
ட்ரைலர்
“அந்த இரவுக்குப் பிறகு…”
அதிகாலை.
மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
ஜன்னல் அருகில் நின்ற நந்தினியின் மனதில் முந்தைய இரவின் நினைவுகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
நந்தினி — மனதில்:
“நான் என்ன செய்துவிட்டேன்…?”
“ரத்னம் என்னை இவ்வளவு நம்பிக்கையா பார்க்கிறான்…”
“ஆனா நான்… அந்த நம்பிக்கையை உடைத்துட்டேனா?”
அவள் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.
அப்போது டாக்டர் அறைக்குள் வந்தார்.
டாக்டர்: “குட் மார்னிங். ரத்னம், எப்படி இருக்கீங்க?”
ரத்னம்: “கொஞ்சம் பரவாயில்லை டாக்டர்.”
டாக்டர் அவரைப் பரிசோதித்தார்.
டாக்டர்: “நேற்றைவிட முன்னேற்றம் இருக்கு. மருந்துகளை சரியாக எடுத்துக்கணும்.”
சுதா: “சரி டாக்டர்.”
டாக்டர்: “இனிமேல் பிசியோதெரபியும் ஆரம்பிக்கணும்.”
நந்தினி: “எப்போ ஆரம்பிக்கலாம் டாக்டர்?”
டாக்டர்: “இன்றே ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி என்ற பிசியோ நர்ஸ் வருவாங்க. அவங்க ரத்னத்துக்கு தேவையான பயிற்சிகளை சொல்லிக் கொடுப்பாங்க.”
ரத்னம்: “சரி டாக்டர்.”
டாக்டர்: “நான் அடுத்த ரவுண்ட்ஸ்ல வர்றேன்.”
டாக்டர் வெளியே சென்றார்.
நந்தினி மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
---
மருத்துவமனை வழித்தடம்
அங்கே சந்தோஷ் MD போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
சந்தோஷ்: “ஆமாம்… நேத்து நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.”
நந்தினி திடீரென நின்றாள்.
சந்தோஷ்: “இனி கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும். ரத்னத்துக்கு இன்னும் இரண்டு மாதம் ஓய்வு தேவைப்படும்.”
சிறிய இடைவெளி.
சந்தோஷ்: “உனக்கு தாம்பத்தியம் தேவைப்பட்டாலும்… நான் இனிமேல் உன் கிட்ட வர மாட்டேன்.”
நந்தினியின் முகத்தில் குற்ற உணர்ச்சி.
சந்தோஷ் போனை வைத்தான்.
அவளைப் பார்த்தான்.
சந்தோஷ்: “நந்தினி… நீ இங்கே?”
நந்தினி: “சந்தோஷ்… நேத்து நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கு என்னையே பிடிக்கல.”
சந்தோஷ்: “நடந்தது நடந்துடுச்சு.”
நந்தினி: “எனக்கு குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு.”
சந்தோஷ்: “உன்னை நீயே கஷ்டப்படுத்திக்காதே.”
நந்தினி: “ரத்னம் என்னை எவ்வளவு நம்புறான் தெரியுமா?”
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
நந்தினி: “அவன் முன்னாடி நான் எப்படி நிற்கப் போறேன்?”
அப்போது—
சுதா: “நந்தினி!”
நந்தினி உடனே திரும்பினாள்.
சுதா கையில் சாப்பாட்டு பையுடன் வந்துகொண்டிருந்தாள்.
அவளுடன் CEO ராகுலும் இருந்தார்.
சுதா: “வீட்டிலிருந்து ரத்னத்துக்கும் உனக்கும் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கேன்.”
நந்தினி: “சரி அத்தை.”
ராகுல் சந்தோஷைப் பார்த்தார்.
ராகுல்: “சார், ரத்னம் அவருடைய உடல்நிலை இப்போ எப்படி இருக்கிறது?”
சந்தோஷ்: “கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கு, ராகுல். டாக்டர் பிசியோதெரபி ஆரம்பிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.”
ராகுல்: “சரி சார். மருத்துவச் செலவு தொடர்பாக ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் தயங்காமல் சொல்லுங்கள். நீங்கள் சொல்வது போல் ஏற்பாடு செய்கிறேன்.”
சந்தோஷ்: “சரி ராகுல். நன்றி.”
அப்போது டாக்டர் மீண்டும் வெளியே வந்தார்.
டாக்டர்: “MD சார், பிசியோதெரபி நர்ஸ் ஹரிணி இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வருவாங்க. ரத்னத்துக்கு தேவையான பயிற்சிகளை அவங்க ஆரம்பிப்பாங்க.”
சந்தோஷ்: “சரி டாக்டர்.”
ராகுல்: “சரி டாக்டர்.”
அனைவரும் அறைக்குள் திரும்பினர்.
நந்தினி மட்டும் அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஒரே கேள்வி—
“ரத்னத்திடம் நான் செய்ததை எப்போதாவது சொல்ல முடியுமா?”
அதே நேரத்தில் சந்தோஷின் முகத்தில் மட்டும் மர்மமான அமைதி.
அடுத்தது…
ஹரிணியின் வருகை…
நந்தினியின் குற்ற உணர்ச்சி…
ராகுலின் கவனம்…
சந்தோஷின் அடுத்த நகர்வு…
தொடரும்…
My telegram id Msivamuruganm
“அந்த இரவுக்குப் பிறகு…”
அதிகாலை.
மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
ஜன்னல் அருகில் நின்ற நந்தினியின் மனதில் முந்தைய இரவின் நினைவுகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
நந்தினி — மனதில்:
“நான் என்ன செய்துவிட்டேன்…?”
“ரத்னம் என்னை இவ்வளவு நம்பிக்கையா பார்க்கிறான்…”
“ஆனா நான்… அந்த நம்பிக்கையை உடைத்துட்டேனா?”
அவள் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.
அப்போது டாக்டர் அறைக்குள் வந்தார்.
டாக்டர்: “குட் மார்னிங். ரத்னம், எப்படி இருக்கீங்க?”
ரத்னம்: “கொஞ்சம் பரவாயில்லை டாக்டர்.”
டாக்டர் அவரைப் பரிசோதித்தார்.
டாக்டர்: “நேற்றைவிட முன்னேற்றம் இருக்கு. மருந்துகளை சரியாக எடுத்துக்கணும்.”
சுதா: “சரி டாக்டர்.”
டாக்டர்: “இனிமேல் பிசியோதெரபியும் ஆரம்பிக்கணும்.”
நந்தினி: “எப்போ ஆரம்பிக்கலாம் டாக்டர்?”
டாக்டர்: “இன்றே ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி என்ற பிசியோ நர்ஸ் வருவாங்க. அவங்க ரத்னத்துக்கு தேவையான பயிற்சிகளை சொல்லிக் கொடுப்பாங்க.”
ரத்னம்: “சரி டாக்டர்.”
டாக்டர்: “நான் அடுத்த ரவுண்ட்ஸ்ல வர்றேன்.”
டாக்டர் வெளியே சென்றார்.
நந்தினி மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
---
மருத்துவமனை வழித்தடம்
அங்கே சந்தோஷ் MD போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
சந்தோஷ்: “ஆமாம்… நேத்து நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.”
நந்தினி திடீரென நின்றாள்.
சந்தோஷ்: “இனி கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும். ரத்னத்துக்கு இன்னும் இரண்டு மாதம் ஓய்வு தேவைப்படும்.”
சிறிய இடைவெளி.
சந்தோஷ்: “உனக்கு தாம்பத்தியம் தேவைப்பட்டாலும்… நான் இனிமேல் உன் கிட்ட வர மாட்டேன்.”
நந்தினியின் முகத்தில் குற்ற உணர்ச்சி.
சந்தோஷ் போனை வைத்தான்.
அவளைப் பார்த்தான்.
சந்தோஷ்: “நந்தினி… நீ இங்கே?”
நந்தினி: “சந்தோஷ்… நேத்து நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கு என்னையே பிடிக்கல.”
சந்தோஷ்: “நடந்தது நடந்துடுச்சு.”
நந்தினி: “எனக்கு குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு.”
சந்தோஷ்: “உன்னை நீயே கஷ்டப்படுத்திக்காதே.”
நந்தினி: “ரத்னம் என்னை எவ்வளவு நம்புறான் தெரியுமா?”
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
நந்தினி: “அவன் முன்னாடி நான் எப்படி நிற்கப் போறேன்?”
அப்போது—
சுதா: “நந்தினி!”
நந்தினி உடனே திரும்பினாள்.
சுதா கையில் சாப்பாட்டு பையுடன் வந்துகொண்டிருந்தாள்.
அவளுடன் CEO ராகுலும் இருந்தார்.
சுதா: “வீட்டிலிருந்து ரத்னத்துக்கும் உனக்கும் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கேன்.”
நந்தினி: “சரி அத்தை.”
ராகுல் சந்தோஷைப் பார்த்தார்.
ராகுல்: “சார், ரத்னம் அவருடைய உடல்நிலை இப்போ எப்படி இருக்கிறது?”
சந்தோஷ்: “கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கு, ராகுல். டாக்டர் பிசியோதெரபி ஆரம்பிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.”
ராகுல்: “சரி சார். மருத்துவச் செலவு தொடர்பாக ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் தயங்காமல் சொல்லுங்கள். நீங்கள் சொல்வது போல் ஏற்பாடு செய்கிறேன்.”
சந்தோஷ்: “சரி ராகுல். நன்றி.”
அப்போது டாக்டர் மீண்டும் வெளியே வந்தார்.
டாக்டர்: “MD சார், பிசியோதெரபி நர்ஸ் ஹரிணி இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வருவாங்க. ரத்னத்துக்கு தேவையான பயிற்சிகளை அவங்க ஆரம்பிப்பாங்க.”
சந்தோஷ்: “சரி டாக்டர்.”
ராகுல்: “சரி டாக்டர்.”
அனைவரும் அறைக்குள் திரும்பினர்.
நந்தினி மட்டும் அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஒரே கேள்வி—
“ரத்னத்திடம் நான் செய்ததை எப்போதாவது சொல்ல முடியுமா?”
அதே நேரத்தில் சந்தோஷின் முகத்தில் மட்டும் மர்மமான அமைதி.
அடுத்தது…
ஹரிணியின் வருகை…
நந்தினியின் குற்ற உணர்ச்சி…
ராகுலின் கவனம்…
சந்தோஷின் அடுத்த நகர்வு…
தொடரும்…
My telegram id Msivamuruganm
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)
