[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - பகுதி 11 


அன்பு பஸ் ஏறி ஜன்னல் சீட் அருகே உக்கார்ந்தான்.  வேளூர் நோக்கி பஸ் பறக்க அந்த மாலை காற்று அவன் முகத்தை வருடியது.  கண் மூடினான்.  முகத்தில் ஏதோ ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.  சற்று நேரத்திற்கு முன்னே வீட்டில் அம்மாவை கட்டி அணைத்து முத்தம் பதித்தது ஞாபகம் வந்தது.  எவ்வளவு தைரியம் எனக்கு எப்படி வந்தது என்று தனக்குள் கேட்டு கொண்டான்.  அம்மாவும் ஒன்னும் சொல்லலையே.  இது தப்பில்லையா.  எது எப்படியோ எனக்கு புடிச்சிருக்கு என்று தனக்குள்ளே சொல்லி கொண்டான்.  அப்படியே நினைவுகள் பின்னகர லதாவின் முகம் வந்து சிரித்தது.  அவன் அவள் சட்டையை கிழித்த நிகழ்வு வந்தது.  கிழிந்த சட்டை நடுவே அவள் ப்ரா, இடது மொலை மேட்டில் ஒரு மச்சம் அழகாக இருந்தது இன்னும் அவன் கண்ணில் ஒட்டி இருந்தது.  அவள் நாணத்தில் சட்டையை மூடிய காட்சியும் அவன் கண்ணில் ஒரு பரவசத்தை உண்டு பண்ணியது.  ஒரு மனது அவள் தன் தங்கச்சி என்ற நினைவை கொண்டு வர பார்த்தது, ஆனால் அதையும் தாண்டி அவள் ஒரு அழகான வயதுக்கு வந்த பெண் என்ற உணர்வு மேலோங்கியது.  இது என்ன தப்பு தப்பா எல்லாம் தோணுது. 

காலேஜ் ஹாஸ்டல் வந்து சேர்ந்தான்.  கொண்டு வந்த ஸ்னாக்ஸ் எல்லாம் ஃபிரெண்ட்ஸ் கூட பகிர்ந்து கொண்டான்.  வீட்டில் நடந்த விஷயங்களை திரும்ப நினைக்க கூடாது.  இனிமே இந்த மாதிரி நடந்துக்க கூடாது என்று தனக்கு தானே சொல்லி கொண்டான்.  கொஞ்ச நாள் வீட்டுக்கு போகாமல் இருக்குறது தான் நல்லது என்றும் நினைத்து கொண்டான். 

காலெஜ்ல் ப்ராக்டிகல்ஸ், தியரி, அசைன்மென்ட் என்று படிப்பு கொஞ்சம் வேகம் எடுக்க ஆரம்பித்தது.  நண்பர்களுடன் அரட்டை, சீனியர்ஸ் உடன் சில நாட்கள் பலான படம், செக்ஸ் புத்தகம் என்று நாட்கள் இனிமையாக ஓடிட ஆரம்பித்தது.  வீட்டை பற்றி நினைக்க நேரம் குறைய ஆரம்பித்தது.  சில நாட்கள் செக்ஸ் புத்தகம் படிக்கும் போதும், பலான படங்கள் பார்க்கும் போதும் அவ்வப்போது அம்மா, தங்கை நினைப்பு வந்தாலும் அதையெல்லாம் தள்ளி வைத்து விட்டு தனக்கு தானே ஆறுதல் கூறி கொள்வான்.  இதை பத்தி மற்ற நண்பர்களிடம் பேசவும் இல்லை.  வீட்டுக்கு போய் கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்துக்கு மேல ஆனது. 

வீட்ல லதாவுக்கு +2 பாடங்கள் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்திட அவள் படிப்பில் மூழ்கினாள்.  இதன் நடுவில் அவள் கிளாஸ்மேட் சந்துரு சில முறை அவளை பின் தொடர்ந்து ப்ரொபோஸ் பண்ணிக்கொண்டு இருந்தான்.  அவள் அவனை தவிர்த்தாலும் அவனின் சில செய்கைகள் அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை கொண்டு வர செய்தது.  அவனை ஒரு நல்ல நண்பனாக பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.  ஆனால் அண்ணன் சொன்னது போல லவ் பண்ண கூடாது என்ற நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள்.  அவளுக்குள் அவ்வப்போது ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சிகள் பறப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.  வீட்டில் செல்வி, தியாகு இடையே அவ்வப்போது சண்டைகள் ஏற்பட்டாலும் அது லதாவின் படிப்பையோ, நடவடிக்கையோ பாதிக்கவில்லை.  செல்வியும் முடிஞ்ச வரை லதாவின் மேல் எரிந்து விழாமல் பார்த்து கொண்டாள். 

செல்வி சில நாட்கள் அந்த செக்ஸ் புத்தகத்தை புரட்டி புரட்டி தன் ஏக்கத்தை தீர்த்து கொண்டிருந்தாள்.  அதே புத்தகத்தை பல முறை படித்ததால் அவளுக்குள் மீண்டும் வெறுமை ஒட்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தது.  சில நாட்கள் அன்பு கொடுத்த முத்தத்தை பற்றி யோசித்தாள்.  பல முறை அந்த புத்தகத்தை படிக்க அவள் அன்பை பற்றி நினைத்தாள்.   ஆனால் தன் பிள்ளையை தப்பாக நினைக்க அவள் மனது கூசியது.  இது தப்பு என்று அவள் மனதுக்குள் போராட்டம் நடந்தது.  நாட்கள் செல்ல செல்ல அவளும் அவன் கொடுத்த முத்தத்தை பற்றி யோசிக்க குறைய ஆரம்பித்தது. 

தியாகு மனதில் கொஞ்சம் குற்றவுணர்ச்சி ஏற்பட்டு இருந்தது.  மனைவியை திருப்தி படுத்த முடியாமல் போனதில் கொஞ்சம் தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்பட ஆரம்பித்தது.  ஆனால் அவள் உடல் அமைப்பு அப்படி இருந்தால் தான் என்ன செய்ய முடியும் என்று தனக்கு தானே சமாதானம் செய்து கொள்வார்.  பல முறை தனிமை நேரங்கள் கிடைத்தும் அவர்களுக்குள்ளே ரொமான்ஸ் குறைந்து முற்றும் இல்லை என்ற நிலைக்கு வந்திருந்தது.  ஆபீஸ் வேலை, வீடு கட்டும் வேலையில் மும்முரமாக ஈடுபட்டு கொண்டிருந்தார். 

ஒரு நாள் செல்வி தியாகுவிடம் "என்னங்க.. பையன் ஊருக்கு வந்து ஒரு மாசத்துக்கு மேல ஆச்சு.  எப்படி இருக்கான்னு தெரியல.  இன்னைக்கு அவனுக்கு STD கால் பண்ணி பேசலாம்னு இருக்கேன்" 

"ஆமா.. நானும் நினைச்சேன்.  நீ சொல்லிட்டே" 

"என்னங்க.. நம்ம வீட்ல போன் கனெக்சன் வாங்கிட்டா ஈஸியா இருக்கும்ல" 

"அதுவும் சரி தான்.  ஆனா இன்னும் 1 வருஷத்துல எப்படியும் புது விடு கட்டிட போறோம்.  அதனாலே புது வீட்ல போன் கனெக்சன் வாங்கலாம்னு நினைக்குறேன்" 

"எது சொன்னாலும் அதுக்கு ஒரு காரணம் வச்சிருக்கீங்க" என்று குறைபட்டு கொண்டு வீட்டு வேலைகளில் மூழ்கினாள். 

அன்று மதியம் வீட்டுக்கு ஒரு கூரியர் வந்தது.  காலேஜ் ல இருந்து வந்த லெட்டர் அது.  அதை கிழித்து தியாகு பார்த்து ஷாக் ஆகினார்.  "செல்வி.. இந்த லெட்டர் பாரு" என்று கொடுத்தார்.  அந்த லெட்டரின் தலைப்புல வார்னிங் நோட்டீஸ் என்று எழுதி இருந்தது.  அதில் அன்பு ஏதோ காலேஜ்ல தப்பு பண்ணிவிட்டதாகவும் அதுக்கு பேரன்ட்ஸ் வந்து பிரின்சிபால் பார்க்க வேண்டும் என்று இருந்தது.  அப்படி என்ன பிரின்சிபால் கூப்பிட்டு விடுற அளவுக்கு அன்பு தப்பு பண்ணி இருப்பான் என்று இருவருக்குள்ளும் குழப்பமாக இருந்தது.  அதுவும் காலேஜ் சேர்ந்து 6 மாசம் கூட ஆகல என்று குழம்பினர்.  தியாகு பேசாமல் அமர்ந்தார்.  தன்னுடைய ஆபீஸ் வேலையும் அதிகமாக இருப்பதால் என்ன செய்ய என்று யோசித்து கொண்டிருக்க செல்வி ஒரு காபி போட்டு எடுத்து வந்து "என்னங்க.. என்ன யோசிக்கிறீங்க" 

"நீ சொன்னது ரைட் தான்.  போன் இருந்திருந்தா இங்க இருந்தே அவன் கிட்ட கேட்டிருக்கலாம்.  இப்போ என்ன செய்ய.  ஆபீஸ் வேலையும் இருக்கு" 

"நான் வேணும்னா போய் பாத்துட்டு வரட்டுமா" 

"நீ எப்படி போவே" 

"காலைல இங்க இருந்து கிளம்புனா மதியம் போயி சேர்ந்துடலாம்.  அப்புறம் அங்கே பிரின்சிபால் பாத்துட்டு சாயங்காலம் கிளம்பினா நைட் வீட்டுக்கு வந்துடலாம்.  என்ன ஒரு நாள் டைர்ட் ஆ இருக்கும்.  அதை பார்த்தா என்ன பிரச்சனைன்னு யோசிச்சிட்டே இருக்கணும்.  அங்கே அவனுக்கு என்ன பிரச்னையோன்னு இப்போவே தோணுது" 

"சரி சரி.. நாளைக்கே போயிட்டு வந்துடுறியா.  நான் வெளியே சாப்பிட்டுக்குறேன்.  லதாவுக்கு ஏதாவது வாங்கி கொடுத்துடுறேன்" 

காலையில் செல்வி வேகமாக எழுந்து லதா, தியாகுக்கு தேவையான உணவுகளை செய்து வைத்து விட்டு கிளம்பினாள். 

அவள் போய் சேரும் போது மதியம் மணி 12 தாண்டி இருந்தது.  காலேஜினுள் செல்லும் போது மனது திக் திக் என்று அடித்து கொண்டே பிரின்சிபால் ரூம் அருகே சென்றாள்.  அவள் வந்ததும் மற்ற எல்லா வேலைகளை விட்டுவிட்டு பிரின்சிபால் அவளை உள்ளே அழைத்தார்.  அவர் என்ன சொல்ல போகிறார் என்று யோசித்து கொண்டே அமர்ந்தாள்.  ஒரு கிளெர்க்கிடம் அன்பு கூட்டி வர சொல்லிட அவன் உள்ளே வந்தான்.  அன்பு அங்கே அம்மா இருப்பதை பார்த்ததும் கண்ணில் பொல பொல என்று நீர் கொட்ட ஆரம்பித்தது.  இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.  செல்வி "சார்.. எதுக்கு எங்களை வர சொல்லி இருக்கீங்க" 

"உங்க பையன்கிட்ட கேக்கலையா" 

"இல்லைங்க.. நேரா இங்கே தான் வர்றேன்" 

"அன்பு.. நீ சொல்லுறியா.. இல்லை.. நான் சொல்லட்டுமா" 

அன்பு தலை குனிந்து நின்று அழுதான்.  அவனால் பேச முடியவில்லை.  அதை பார்த்து செல்வி துடித்தாள் "அன்பு.. என்ன ஆச்சு.. ஏன் அழுவுறே" 

பிரின்சிபால் லேசாக இருமிவிட்டு "மேடம்.. உங்க பையன் வரைஞ்ச ஓவியம் தான் உங்கள இங்க வரவச்சிருக்கு" 

செல்விக்கு புரிந்தது.  ஏதோ ஒரு அசிங்கமான படத்தை வரைந்திருப்பது பெரிய பிரச்சனையாகி இருக்கிறது என்று. 

பிரின்சிபால் தொடர்ந்தார் "சே.. இவ்வளவு அசிங்கமான படம் தெரியுமா.  அதுவும் ஒரு ப்ரோபெஸ்ஸர அப்படி வரைஞ்சிருக்கான்.  நல்ல வேலை அந்த படம் வேறே யாருகிட்டயும் கிடைக்குறதுக்கு முன்னாடி அதை எரிச்சிட்டோம்.  அன்பு, அப்புறம் அவனோட 2 ஃபிரெண்ட்ஸ் க்கு வார்னிங் அனுப்பி இருக்கோம்.  நீங்களும் கொஞ்சம் அட்வைஸ் பண்ணினா நல்லா இருக்கும்னு தான் வர சொன்னோம்.  இனிமே இந்த மாதிரி தப்பு நடந்துச்சுன்னா அப்புறம் சிவியர் ஆக்ஷன் எடுக்க வேண்டி இருக்கும்" 

செல்வி என்ன பேச என்று புரியாமல் அவரை பார்த்து விட்டு "சாரி சார்.  என்ன சொல்லன்னு தெரியலை" 

"அது தான் அன்பு அப்பா வந்திருந்தா நல்லா இருக்கும்னு நினைச்சோம்.  ஆனா நீங்க வந்திருக்கீங்க.  நீங்க வேணும்னா கிளம்புங்க.  இன்னொரு நாள் அன்பு அப்பாவை வர சொல்லி அவனுக்கு எடுத்து சொல்ல சொல்லுங்க" 

"ஹ்ம்ம்" 

செல்வி ரொம்ப கவலைப்படுவதை பார்த்த பிரின்சிபால் அவளை கொஞ்சம் உத்வேக படுத்த "ஆனா.. படிப்புல உங்க பையன் தான் டாப்.  ஃபர்ஸ்ட் இயர் ல இருக்குற எல்லா ப்ரென்ச் பசங்கள்ல உங்க பையன் டாப் 10 ல ஒருத்தன்.  அதுக்கப்புறம் வாலி பால் டீம்ல இருக்கான்.  நல்லாவும் விளையாடுறான்.  நல்ல எதிர்காலம் இருக்கு.  அதனாலே இந்த மாதிரி சின்ன சின்ன விஷயத்தால் எதிர்காலத்தை வீணாக்கிட வேணாம்னு நினைச்சேன்" 

செல்விக்கு இந்த வார்த்தைகள் கொஞ்சம் ஆறுதலை கொடுத்தது.  அவரிடம் மேலும் சில விவரங்களை கேட்டு கொள்ளும் போது அன்பு அமைதியாகவே இருந்தான்.  ஒரு அரை மணி நேரத்தில் அவர் ரூம் விட்டு இருவரும் வெளியே வந்தனர்.  அன்புக்கு என்ன பேச என்று தெரியவில்லை. 

செல்வி "அன்பு. கான்டீன் எங்க இருக்கு.  ரொம்ப பசிக்குது" 

"இந்த பக்கம் ம்மா" என்று கைகாட்டி அவளை கூட்டி சென்றான். 

ஆளுக்கு ஒரு மினிமீல்ஸ் வாங்கி கொண்டு வந்து டேபிளில் அமர்ந்தனர்.  செல்வி சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.  இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.  அப்போது அங்கே நந்தினி அவனுடன் படிக்கும் கிளேஸ்மேட் வந்தாள்.  அவளுக்கு இந்த பிரச்சனை பத்தி தெரியாது போல.  சொல்ல போனால் அவனுக்கும், அவன் ரூம்மேட்க்கும், அந்த சீனியர்க்கு மட்டும் தெரிந்த விஷயம் அது.  அவள் வந்து அவனருகே உக்கார்ந்து "டேய் அன்பு.. யாருடா.. அம்மாவா..என்ன திடிர்னு வந்திருக்காங்க."  செல்வியை பார்த்து "வாங்க ஆண்ட்டி.  எப்படி இருக்கீங்க.  நான் நந்தினி.  அன்பு கூட படிக்கிறேன்" 

செல்வி "அமாம் ம்மா.. சும்மா தான் இந்த பக்கம் வர வேண்டிய வேலை இருந்தது.  அது தான் அப்படியே அன்பை பாத்துட்டு போகலாம்னு வந்தேன்" 

"ஓ.. நல்லது ஆண்ட்டி.  இங்க கான்டீன் சாப்பாடு நல்லா இருக்காதே. ஏன் அன்பு.. அம்மாவை வெளியே கூட்டிட்டு போயிருக்கலாமே" 

அன்பு "இல்லை.. அம்மா தான்.. இங்க ஓகே ன்னு சொன்னாங்க" 

நந்தினி "ஆண்ட்டி.. இங்க பாருங்க உங்க புள்ளைய.  நான் அவனோட கிளாஸ்மேட் தானே.. என் கிட்ட கூட பேச வெக்கபடுறான்.  சொல்ல போனா கிளாஸ் ல சார் பொண்ணுங்க பக்கமே திரும்ப மாட்டாரு.  அதனாலேயே சார் மேல நெறய பொண்ணுங்களுக்கு கிரஷ் இருக்கு" என்று சிரித்தாள். 

அன்பு கொஞ்சம் சங்கோஜத்தோடு "அம்மா அப்படிலாம் இல்லை" 

செல்வி சிரித்து கொண்டே "அவன் அப்படி தான்ம்மா.. வீட்ல தங்கச்சி கூட நல்லா பேசுவான், சண்டை போடுவான்.  நீ சாப்டியா ம்மா" 

நந்தினி தன் பையில் இருந்து டிபன் பாக்ஸ் எடுத்து திறந்தாள்.  "என்னோட வீடு பக்கத்துல தான் இருக்கு.  அம்மா செஞ்சு கொடுத்த வெஜ் பிரியாணி.  உங்க தட்டை கொஞ்சம் நீட்டுங்க.  டேஸ்ட் பண்ணி பாருங்க" என்று அவள் சகஜமாக தான் கொண்டு வந்த உணவை அவர்களுக்கு ஷேர் செய்தாள்.  அதே போல செல்வி நந்தினிக்கு தன் தட்டில் இருந்து கொஞ்சம் மினிமீல்ஸ் எடுத்து அவளுக்கு கொடுத்தாள்.  அதன் பிறகு வேறு சில விஷயங்கள் நந்தினி சந்தோஷமாக பேசி கொண்டு இருக்க செல்விக்கு பிரின்சிபால் சொன்ன விஷயங்கள் கொஞ்சம் அவளுக்குள் இருந்து கரைய தொடங்கியது.  கடைசியாக நந்தினி எழுந்து கிளாஸ் ஆரம்பிக்க போவதாக சொல்லி கிளம்பினாள். 

"அன்பு.. பிரின்சிபால் சொன்ன விஷயம் பத்தி கொஞ்சம் பேசணும்." 

அவன் கண்கள் லேசாக கலங்கியவாறு "அம்மா.. ஹாஸ்டல் போகலாமா" 

அவளும் சரி என்பது போல தலையசைக்க இருவரும் நடந்து ஹாஸ்டல் உள்ளே சென்றனர்.  காலேஜ் நடக்குற நேரம்.  அதனால் ஹாஸ்டல் ல சில பசங்க மட்டும் அங்கங்கங்கே தெரிந்தனர்.  அவனது ரூமினுள் சென்றதும் அவள் கையில் இருந்த பையினுள் கையை விட்டு ஒரு ஸ்வீட்ஸ், ஸ்னாக்ஸ் பாக்ஸ் எடுத்து அவனிடம் கொடுத்து "அன்பு.. அப்பா வாங்கி கொடுத்தாரு.  உன் ஃபிரெண்ட்ஸ் கூட ஷேர் பண்ணிக்கோ" 

அன்பு என்ன நினைச்சானோ அப்படியே கேவி கேவி அழ தொடங்கி அவள் காலை புடித்து கொண்டே கீழே சரிந்தான்.  செல்வி ஒன்னும் சொல்லாமல் நின்றாள்.  அன்பு "அம்மா மன்னிச்சிடுங்கம்மா.. சாரி.. நான் ரொம்ப தப்பு பண்ணிட்டேன்" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதான்.  அவள் அவனை சமாதானப்படுத்தவில்லை.  சில நிமிடங்கள் கழிந்தது. 

"அன்பு.. அவ்வளவு செலவு பண்ணி உன்ன இந்த காலேஜ் ல படிக்க வைக்குறதுக்கு உங்க அப்பா கஷ்டப்படுறாரு.  நீ என்னடான்னா.. இப்படி ஆகிட்டே" 

"அம்மா.. ப்ளீஸ்.. அந்த சீனியர் தான் ம்மா.. எங்க காலேஜ் ப்ரொபசர் முகத்தை ஒரு பலான படத்துக்கு மேல வச்சு வரைய சொன்னாங்க.  நானும் ஒரு ஜாலிக்கு தான்ம்மா நினைச்சு வரைஞ்சேன்.  இப்படி மாட்டிப்பேன்னு நினைக்கலை" 

அவன் எழுந்து நிற்க அவளுக்கு திடீர் என்று கோவம் வந்தது.  அவள் கையை ஓங்கி அவன் கன்னத்தில் மாறி மாறி அறைய தொடங்கினாள்.  பல முறை அவன் கன்னம் சிவக்க சிவக்க அடித்து முடித்து சோர்ந்தாள் அதன் பின் "நாளைக்கு அந்த பையன் உங்க அம்மாவ அதாவது என்னை அப்படி வரைய சொல்லுவான்.  அப்படியே வரைஞ்சி கொடுத்துடு" என்று கோவத்தில் கத்திட அவன் அப்படியே கூனி குறுகி உடைந்தான்.  சில நிமிடங்கள் அவள் கோவத்தில் கத்தி முடித்தாள்.  அவனும் என்ன சொல்ல என்று தெரியாமல் சோர்ந்து அப்படியே உக்கார்ந்தான். 

மணி 3 நெருங்கி கொண்டு இருந்தது.  ஹாஸ்டல் உள்ளே ஆங்காங்கே மாணவர்கள் வருவதை கவனித்தாள்.  "அன்பு.. நான் கிளம்பனும்.  இப்போ கிளம்பினா தான் நைட் ஊர் போயி சேர முடியும்" 

"அம்மா.. ஹாஸ்டல் வாசல்ல தான் பஸ் நிக்கும்.  வந்து ஏத்தி விடுறேன்" 

இருவரும் ஹாஸ்டல் விட்டு வெளியே நடந்தார்கள்.  வரும் வழியில் சில நண்பர்கள் அவனையும் அவன் அம்மாவையும் நலம் விசாரித்தார்கள்.  பஸ் ஸ்டாண்ட் அருகே வரும் போது ஒரு பேக்கரி கடையை பார்த்த செல்வி "கொஞ்சம் உள்ளே வா.. ஒரு டீ மட்டும் குடிச்சிட்டு போகலாம்" என்று உள்ளே சென்றாள். 

அங்கே அன்பு, செல்வி அருகருகே ஒரு டேபிளில் உக்கார்ந்திட ஒரு டீ, பஃப்ஸ் ஆர்டர் செய்தனர்.  சில நிமிடங்களில் வந்தது. 

செல்வி "அன்பு.. சாரி டா.. கோவத்துல உன்னை ரொம்ப அடிச்சிட்டேன்" என்று அவன் கையை எடுத்து தன் கையோடு வைத்து புடித்தாள். 

"அம்மா.. நான் தான் சாரி கேக்கணும்." 

"அன்பு.. இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி கம்பளைண்ட் எதுவும் வர கூடாது.  சரியா.. " 

"சரிம்மா.. இனிமே அந்த சீனியர் பசங்க கூட சேர மாட்டேன்" 

"அப்பாக்கு தெரிஞ்சா ரொம்ப கஷ்டப்படுவார்.  அதனாலே அப்பாகிட்ட வேற ஏதாவது சொல்லி சமாளிச்சுக்குறேன்.  நீ இனிமே நல்லபடியா இரு" 

"அம்மா.." கண்ணில் வழிந்த நீரை துடைத்து விட்டு "எங்க பிரின்சிபால் கிட்ட இருந்து என்னை பாராட்டி உங்களுக்கு லெட்டர் வராம நான் இனிமே வீட்டுக்கு வர மாட்டேன்.  அவர் கிட்ட நான் நல்ல பேரு கண்டிப்பா வாங்குவேன்" 

"அதெல்லாம் வேணாம்.." 

"இருக்கட்டும்மா.. இது எனக்கு நானே கொடுத்துக்குற தண்டனை.  கண்டிப்பா எனக்கு ஏற்பட்ட இந்த களங்கத்தை இன்னும் சில மாசத்துல நீக்கிடுவேன்." 

செல்வி மனது கொஞ்சம் இலகுவானது.  தன் மகன் தவறை உணர்ந்துவிட்டதால் அதுக்கு மேல் என்ன சொல்ல என்று புரியாமல் இருந்தாள்.  இருந்தாலும் பையன் வீட்டுக்கு வரமாட்டேன்னு சொன்னது அவளுக்குள் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.  ஆனால் அவனின் வைராக்கியத்தை குலைக்க கூடாது என்றும் அவளுக்கு தோன்றியது.  அதன் பிறகு வேறு சில விஷயங்கள் பேசி முடித்திவிட்டு அவள் பஸ் ஏறினாள்.  அன்பு அவளிடம் இருந்து விடைபெற்று கொண்டு ஹாஸ்டல் திரும்பினான். 

செல்வி வீடு வந்ததும் தியாகுவிடம் சில பொய்கள் சொல்லி சமாளித்தாள்.  அவரும் பிரச்சனை பெருசாக இல்லை என்று கொஞ்சம் நிம்மதியாக தன் வேலைகளை பார்க்க தொடங்கினார்.  லதாவும் அன்பு பத்தி விசாரித்தாள்.  அவளிடமும் பொய்யை சொல்லி சமாளித்தாள்.  நாட்கள் மெல்ல நகர்ந்தது.  அன்பு  ஊர்ல இருந்து வந்து 3 மாசத்துக்கு மேல ஆனது.  இதன் நடுவே சில முறை தியாகு, செல்வி அவனுக்கு வெளியில் இருந்து STD போன் செய்து பேசினார்கள். 

தீபாவளி நெருங்கியது.  இன்னும் 2 வாரம் தான்.  அன்பு வீட்டுக்கு வந்தால் நல்லா இருக்கும் என்று தோன்றியது.  பல முறை போன் செய்தும் அவன் வருவதாக இல்லை.  தியாகு அவனுக்கு ஏன் இந்த வீம்பு என்று பல முறை செல்வியிடம் கேட்டு பார்த்தான்.  அவளும் ஏதோ சொல்லி சமாளித்தாள். 

ஒரு நாள் காலை தியாகு வீட்டுக்கு கூரியர் வந்தது.  அன்பு காலெஜ்ல் இருந்து தான்.  அதை பார்த்ததும் தியாகு என்னடா இன்னொரு பிரச்சனை கொண்டு வந்துட்டான்னா என்று யோசித்து கொண்டே அந்த லெட்டரை செல்வியிடம் கொடுத்தார்.  அவள் வாங்கி பிரித்தாள்.  இம்முறை வந்தது ப்ரினிசிபாலிடம் இருந்து வந்த வாழ்த்து கடிதம்.  அவள் கண்களில் நீர் கோர்க்க ஆரம்பித்தது.  அவன் நினைத்ததை சாதித்து விட்டான்.  அந்த கடிதத்தில் அன்பு மாநில அளவில் நடந்த ஓவியப்போட்டியில் தாய்மை என்ற தலைப்பில் வரைந்த ஓவியம் முதல் பரிசை வென்று அவன் கல்லூரிக்கு பெருமை சேர்த்திருந்ததாக அந்த கல்லூரி முதல்வர் எழுதி இருந்தார்.  தியாகு, லதா அந்த கடிதத்தை பார்த்து அவனுக்கு அப்படி என்ன ஓவியம் வரைய தெரியும் என்று கிண்டலடித்து பேசினர். 

அடுத்த 2 மணி நேரத்தில் வீட்டு வாசலில் மணி அடிக்க அங்கே நின்றிருந்தான் அன்பு.  கிட்ட தட்ட 4 மாதங்கள் ஆகி இருந்தது அவன் வீடு வந்து.  அவன் கன்னத்தில் லேசாக முடி முளைத்து மெல்லிய தாடி வளர்ந்து இருந்தது.  மீசையும் வளர்ந்து ஆளே மாறி இருந்தான்.  உடல் கொஞ்சம் இளைத்திருந்தது.  லதா ஸ்கூல் சென்றிருந்தாள்.  தியாகு "டேய் அன்பு.. வா டா.. இப்போ தான் லீவு கிடைச்சதா.." 

"ஆமாம்ப்பா..கொஞ்சம் பாடமும் அதிகமா இருக்கு.  அது தான்.." 

செல்வி கண்ணாலே சாதிச்சிட்டேடா என்பது போல செய்கை செய்தாள்.  அவனும்..ஆமாம்.. இதுக்கு தான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் என்று கண்ணால் பேசினான்.  "டேய் அன்பு.. என்னடா.. தாடி வளத்துட்டிருக்கே.  ஷேவிங் பண்ணிடுடா.." என்று உரிமையாக அவன் தோளில் ஒரு அடி அடித்தாள்.  அம்மாவின் முகத்தில் இவ்வளவு ஆனந்தம் தெரிந்ததை கவனித்தான். 

"அம்மா 2 வாரம் இங்கே தான் இருக்க போறேன்.  தீபாவளி முடிஞ்சதும் தான் காலேஜ் போக போறேன்" 

"உண்மையா தான் சொல்லுறியா..நீ இல்லாம தீபாவளி எப்படி போக போகுதோன்னு நினைச்சிருந்தேன்.  நல்ல வேலை வந்துட்டே" 

தியாகு "அப்போ இந்த 2 வாரத்துல ஒரு நாள் பூமி பூஜை போட்டுடலாம்.  செல்வி.. ஒரு நல்ல நாள் பாத்து வை..  ஆபீஸ் ல ஒரு வேலை இருக்கு.  நான் போயிட்டு வந்துடுறேன்.  நீ அவன் கிட்ட வீட்டோட டிசைன் காமிச்சிடு" என்று கிளம்பினார். 

அன்பு தான் கொண்டு வந்த பேக்கை வைத்து விட்டு சலூன் சென்றான்.  செல்வி அன்பு வந்துவிட்ட குஷியில் சமைத்து கொண்டு இருந்த குழம்பை நிறுத்திவிட்டு அவனுக்கு புடித்த குழம்பை மாற்றி சமைக்க ஆரம்பித்தாள்.  அன்பு தலை முடி ஷார்ட் கட் பண்ணி, மீசை தாடி முழுதாக மழித்து விட்டு வந்தான்.  சலூனில் கொஞ்சம் முகத்தை கொஞ்சம் சகரப் செய்து விட்டதால் முகத்தில் இருக்கும் எண்ணெய் பிசுக்கு நீங்கி பல பல என்று வந்தான். 

தொடரும்

[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - பகுதி 12 


வந்ததும் நேரா பாத்ரூம் சென்று குளிக்க போனான்.  அங்கே லதா அவிழ்த்து போட்ட அவள் பாவாடை, சட்டை, ப்ரா, பேன்ட்டி இருந்தது.  அதை மெல்ல தொட்டு தடவி பார்த்தான்.  அவனுக்கு பழைய நினைவுகள் வந்து போனது.  அதை தூக்கி எடுத்து வந்து "அம்மா இன்னும் இந்த லதா மாறவே இல்லை.  அவ துணி எல்லாம் பாத்ரூம் லேயே விட்டுட்டா.. நான் லாண்ட்ரி பாஸ்கெட் ல போட்டுடறேன்" 

செல்வி சிரித்து கொண்டே அவனை பார்த்தாள்.  அவன் இடுப்பில் டவல் மட்டும் கட்டி கொண்டு நின்றான்.  அவனது நிப்பிளை சுத்தி கொஞ்சம் நீள முடிகள் சுருண்டு இருந்தது.  அதன் பின் அவன் தொப்புள் கீழே கொடு போல கொஞ்சம் முடிகள் இருந்தது.  "சரி.. டா.. அன்பு.. சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வா.. உனக்கு புடிச்ச முட்டை குழம்பு செஞ்சிருக்கேன்.  சாப்பிடலாம்" 

"இதோ ஒரு நிமிஷத்துல வர்றேன்" என்று சந்தோஷத்துல ஒரு குதி குதிக்க அவன் டவல் கழண்டு கீழே விழுந்தது.  அவனது சுன்னி லேசான விரைப்புடன் இருந்தது.  அதை சுத்தி இருக்கும் முடிகள் ட்ரிம் செய்யப்பட்டு இருந்தது.  உடனே கூச்சத்தில் கீழே இருந்த டவல் எடுத்து இடுப்பில் சுத்தி கொண்டு கொஞ்சம் அசட்டு சிரிப்புடன் பாத்ரூமினுள் நுழைந்தான்.  நல்ல ஷாம்பு போட்டு நுரை பொங்க குளித்து முடித்தான். 

ஒரு ஷார்ட்ஸ் மேல் பனியன் அணிந்து கொண்டு வெளியே வரும் போது செல்வி பீரோவில் இருந்து தன் உடைகளை எடுத்து வைத்து குளிக்க தயாராகி கொண்டு இருந்தாள்.  அவளின் ப்ரா, பேன்ட்டி மேலே இருக்க, அதன் கீழே பாவாடை, ப்ளௌஸ், புடவை என்று வரிசையாக இருந்தது.  அதை பார்த்து விட்டு அன்பு பெட்ரூம் விட்டு வெளியே வந்தான்.  செல்வி நன்கு தலைக்கு குளித்து விட்டு வந்தாள்.  பல மாதங்கள் கழித்து அவளுக்குள் ஒரு புது உற்சாகம் பிறந்திருந்தது.  முகத்திலும் புன்னகை அதிகமாக பூத்திருந்தது.  நேர்த்தியாக புடவையை கட்டி கொண்டு வெளியே வந்தாள்.  அன்பு டிவி பார்த்து கொண்டு இருந்தான்.  அவள் கிட்சன் சென்று மதிய உணவை எடுத்து வந்து அடுக்கினாள்.  அன்பு உடனே வந்து அவளுக்கு உதவி செய்து இருவரும் சாப்பிட அமர்ந்தனர். 

"ஏன் அன்பு.. உங்க பிரின்சிபால் அனுப்பின லெட்டர் மாதிரி உண்மையிலேயே உனக்கு முதல் பரிசு கொடுத்தார்களா" 

"ஹ்ம்ம். இன்னும் பிரைஸ் வரல.  ஆனா என்னோட ஆர்ட் க்கு தான் ஃபர்ஸ்ட் ன்னு அனௌன்ஸ் பண்ணிட்டாங்க.  அடுத்த மாசம் தான் பிரைஸ் கிடைக்கும்.  ஆனா காலேஜ் டிரஸ்ட் ல இருந்து Rs 5000 கொடுத்தாங்க." 

"அப்படி என்ன வரைஞ்ச.  அந்த மாதிரி படம் இல்லையே" என்று சிரித்தாள். 

"ஐயோ அம்மா.. நான் வரைஞ்சது உங்கள தான்.  அன்னைக்கு நான் ஆட்டோல வீட்டை விட்டு கிளம்பும் போது நீங்க வாசல்ல இருந்து கையசைத்து என்னை அனுப்பி வச்சது, என் மனசுல அப்படியே பதிஞ்சிருந்தது.  அதுக்கு ஏற்ற மாதிரி தாய்மை அன்புன்னு தலைப்பு.  அதனாலே ஒரு பையன வழிஅனுப்புற தாய் என்று ஒரு சின்ன வரி எழுதி அந்த ஆர்ட் வரைஞ்சேன்." 

"நீ சொல்லுறத கேக்கும் போது எனக்கு பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு." 

"அம்மா.. அந்த ஆர்ட் இன்னும் 2 வாரம் கழிச்சு தான் வாங்கிக்க முடியும்.  வந்ததும் வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து காமிக்குறேன்" 

"பெரிய ஆளாயிட்டீங்க.." என்று சிரித்து பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தனர். 

செல்வி கொஞ்சம் அசந்து சோபாவில் உக்கார்ந்தாள்.  அன்பு உள்ளே சென்று தன்பையில் இருந்து ஒரு சின்ன பாக்கெட் எடுத்து வந்து செல்வி காலருகில் உக்கார்ந்தான்.  அவன் தலையை ஆசையாக கோதி விட்டாள்.  அன்பு மெல்ல அவளின் இடது பாதத்தை தூக்கி தன் மடி மீது வைத்தான்.  அவள் புடவை பாவாடையை லேசாக தூக்கிவிட்டு கையில் இருந்த பாக்கெட் திறந்து அதில் இருந்து ஒரு கொலுசை எடுத்தான்.  செல்வி அவனை பார்த்து "டேய்.. என்னடா.. இதெல்லாம்" 

"அம்மா.. அந்த 5000 ரூபாய் கொடுத்தாங்கள்ல அதுல தான் உங்களுக்கு ஒரு கொலுசும், அப்பாக்கு ஒரு பெர்ஃயும், அப்புறம் லதாவுக்கு ஒரு கவரிங் செட் வாங்கி இருக்கேன்" 

"காட்டு இங்கே" 

"போட்டு விடுறேன்.  அப்புறம் பாருங்க" இடது காலில் கொலுசை சுத்தி ஹூக் மாட்டினான்.  அதே மாதிரி வலது காலை தன் மடி மேல் வைத்து இன்னொரு கொலுசையும் சுத்தி ஹூக் போட்டான்.  அவள் உடனே தன் பாதத்தை கீழே தட்டி அதில் இருந்து வரும் சல் சல் என்ற ஒலியில் சந்தோசம் அடைந்தாள்.  எழுந்து அங்கும் இங்கும் நடந்து பார்த்தாள்.  பல வருஷம் கழிச்சு கொலுசு போட்டுக்குறது அவளுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தது. 

அவள் வேகமாக நடக்க ஒரு கால் கொலுசு கழண்டு சோபா அடியில் சென்று மறைந்தது.  அன்பு உடனே குனிந்து கொலுசை எடுத்தான்.  அதில் ஹூக் கொஞ்சம் லூசாக இருப்பதை கவனித்தான்.  அந்த ஹூக் கொஞ்சம் அழுத்தினா தான் சரியா லாக் ஆகும்.  மீண்டும் அவன் கீழே உக்கார்ந்து அவள் காலை தன் மடியில் வைத்து கொலுசை மாட்டி ஹூக் அழுத்தினான்.  அவனால் ரொம்ப அழுத்த முடியவில்லை.  "டேய் பல்லால கடிச்சு அமுக்கி விடு ஹூக் சரியா லாக் ஆகிடும்" 

அவள் முன்னாள் திரும்பி காலை தூக்கி கொலுசின் ஹூக்கை பல்லால் கடித்து அழுத்தினான்.  ஹூக் வளைந்து லாக் ஆகியது.  அதை விடுவித்ததும் இழுத்து சரி பார்த்தான்.  அப்படியே மெல்ல அவள் பாதத்தை வருடி கொடுத்தான்.  அவளுக்கு கூசியது.  அதே மாதிரி அடுத்த காலை தூக்கி அவள் புடவை பாவாடையை மேல் நகர்த்தி கொலுசு ஹூக்கை பல்லால் கடித்து லாக் செய்தான்.  இந்த பக்கம் பண்ணும் போது அவள் புடவை பாவாடை கொஞ்சம் அதிகம் தூங்கியதால் அவள் கெண்டை கால் அழகாக தெரிந்தது.  அந்த கெண்டை காலில் லேசான ரோமங்கள் இருந்தது. 

"அது தான் மாட்டிவிட்டுட்டே இல்லை.  இன்னும் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கே" என்று தன்காலை அவன் பிடியில் இருந்து விடுவிக்க பார்த்தாள். 

"அம்மா ஒரு நிமிஷம்" என்று அவள் காலை அழுத்தி புடித்து "எங்க தமிழாசிரியர் கம்பராமாயணம் நடத்தும் போது சீதையின் கால்கள் வாழை தண்டு போல இருக்கும்னு சொல்லி இருக்காங்க.  அப்படி எல்லாம் எப்படி இருக்கும்னு சிரிச்சிருக்கோம்.  இன்னைக்கு உங்க கெண்டை காலை பாக்கும் போது தப்புன்னு தோணுது.  உண்மையிலேயே உங்க கால் பளபளப்பை பாக்கும் போது வாழை தண்டு கால் தான் உங்களுக்கு" என்று அவன் கையை அவள் பாதத்தில் இருந்து மேலே தூக்கி அவள் கெண்டை காலை புடித்தது.  அதை அப்படியே அழுத்தி மேலிருந்து கீழ் வரை வருடிவிட்டான். 

"ஹ்ம்ம்.. போடா.. விடு.. காலை" என்று காலை உருவிட பார்த்தாள். 

அவன் இப்போது அவள் கால் விரலை புடித்துக்கொண்டு.  "உங்க விரல்கள் ஒவ்வொண்ணும் மல்லிப்பூ மொட்டுகள் மாதிரி அழகா இருக்கு தெரியுமா" 

"சீ.. விடுடா.. நான் என்ன சின்ன பொண்ணா.." என்று வெக்கத்தில் அவள் கன்னம் சிவந்தது.  ஆனால் அவள் காலை அவன் பிடியில் இருந்து விடுவிக்கவில்லை.  அவன் ஒவ்வொரு விரலாக முறுக்கிவிட்டான்.  அவளுக்கு சுகமாக இருந்தது.  "ஹ்ம்ம் நல்லா இருக்குடா.. பல வருஷத்துக்கு முன்னாடி உங்க அப்பா என் கால் விரல்ல நெட்டி எடுக்குறது மாதிரி இருக்கு" 

அந்த காலின் ஐந்து விரலில் நெட்டி முறித்த பின் அவளை பார்த்து சிரித்தான்.  அவள் அந்த காலை கீழே இறக்கிவிட்டு அடுத்த காலை எடுத்து நீட்டினாள்.  அந்த காலிலும் அவன் ஒவ்வொரு விரலாக நெட்டி எடுத்து விட்டான்.  அவள் ஒவ்வொரு விரலுக்கும் முனங்கல்கள் இட்டு கொண்டே சுகத்தை அனுபவித்தாள்.  அந்த கால் விரல்களும் முடிந்தது.  அவளை பார்க்க அவள் கண்கள் மூடி இருந்தது.  அவனுக்கு என்ன செய்ய என்று தெரியவில்லை.  அப்படியே அவள் பாதத்தை தடவி கொடுத்தான்.  மெல்ல அவன் கைகள் மேலே ஊர்ந்து கெண்டை காலையும் தடவி கொடுத்தது.  அவளின் மூச்சு விடும் காற்றின் வேகம் கொஞ்சம் கூடி இருந்தது.  என்ன நினைத்தானோ திடீர் என்று அவன் அவள் காலை கொஞ்சம் தூக்கி அவள் கெண்டை காலில் அவன் உதட்டை வைத்து மெல்ல மெல்ல முத்தங்கள் வைத்தான்.  அவள் இன்னும் கண்கள் மூடி இருந்தாள்.  அவனின் முத்தம் மேலே ஏறி கீழே இறங்கி அவள் விரல்கள் ஒவ்வொன்றிலும் முத்தங்கள் வைக்கும் போது அவள் கண்கள் திறந்தாள். 

"டேய் அன்பு.. என்ன பண்ணிட்டிருக்கே" அவள் முகத்தில் கோவமும் இல்லை சந்தோஷமும் இல்லை. 

"ஹ்ம்ம்.. எங்க அம்மா காலுக்கு முத்தம் கொடுத்தேன்.  ரொம்ப அழகா இருந்துச்சா.. அது தான்.. ஏன் நான் முத்தம் கொடுக்க கூடாதா??" 

"அன்னைக்கு என்னடான்னா உதட்டுல முத்தம் கொடுத்த..இன்னைக்கு கால்லயா" என்று சிரித்தாள்.  அவன் மீண்டும் அவள் காலில் முத்தம் கொடுக்க குனிய அவள் காலை சோபா மேலே தூக்கி சப்பணகாலிட்டு உக்கார்ந்து "ஹ்ம்ம்.. நோ நோ.." என்று விரலை அசைத்து சிரித்தாள். 

"போங்கம்மா.. உங்கள எல்லாம் விட்டு பிரிஞ்சு காலேஜ் ஹாஸ்டெல்ல இருக்கேன் பாருங்க.. என்னோட கஷ்டத்தை யாரு புரிஞ்சுக்க போறாங்க..  எப்போவோ 2 ~ 3 மாசத்துக்கு ஒரு தடவை தான் வர்றேன்.. எங்க அம்மாவோட பாசத்தை எவ்வளவு மிஸ் பண்ணுறேன் தெரியுமா.." என்று வேகமாக எழுந்தான். 

அவளும் எழுந்து "நீ மட்டும் தான் மிஸ் பண்ணுறியா.. நாங்க மிஸ் பண்ணலையா என்ன..நீ போனதுல இருந்து எப்போடா நீ வருவேன்னு தான் தினமும் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன் தெரியுமா.  அதுவும் இல்லாம.. நீ சொன்னேன்னு தான் உங்க அப்பா கூட அவ்வளவு மனஸ்தாபம் இருந்தாலும் அதை எல்லாம் வெளியே கட்டிக்காம வாழ்ந்துட்டு வர்றேன் தெரியுமா." என்று அவள் சேலை முந்தியை எடுத்து தன் கண்ணில் வழிந்த நீரை துடைத்து கொண்டாள். 

"என்ன ஆச்சும்மா.. அப்போவே கேக்கணும்னு நினைச்சேன்.  அப்பாவுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன பிரச்சனை" 

அவன் இதை கேப்பான் என்று அவள் எதிர்பாக்கலை.  பையன் கிட்ட உங்க அப்பா என்னை திருப்தி படுத்த  மாட்டேங்குறார்னு எப்படி சொல்ல முடியும்.  பொய் சொல்லவும் எதுவும் தோணலையே.  இப்போ எப்படி சமாளிக்கிறது "அதெல்லாம் நீ எங்க வயசுக்கு வர்ற போது தெரிஞ்சுக்குவே..புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள ஆயிரம் விஷயங்கள் இருக்கும்.. அதெல்லாம் வெளியே சொல்லிக்க முடியாது" என்று சிரித்தாள்.  அவள் உள்ளுக்குள் கஷ்டம் இருந்தாலும் பையனுக்கு தெரிந்திட கூடாது என்பதற்க்காக சிரிக்கிறாள் என்று அவனுக்கும் புரிந்தது. 

"எங்க அம்மா சிரித்தாலே அழகு தான்." என்று அவன் தன் இரு கையால் அவள் கன்னத்தை தாங்கி கொண்டு ஆசையாக தடவினான்.  அப்படியே அவள் கன்னத்தை புடித்து "அம்மா.. உங்களுக்கு யாருகிட்டயாவது மனசு விட்டு பேசணும்னா சொல்லுங்க.  நான் கேக்குறேன்.  கண்டிப்பா உங்க பிரச்சனையை நான் தீத்து வைப்பேன்.  நான் எப்போவும் உங்க பக்கம் தான் இருப்பேன்" என்று அவள் கண்ணுக்குள் தன் பார்வையை செலுத்தி பார்த்தான்.  அவள் கண்கள் குளமாகின. 

அப்படியே அவள் முன்னகர அவனும் அவள் கன்னத்தை ஏந்தியவாறு அவளை பார்த்து கொண்டே இருக்க இருவரும் மிக அருகில் இருந்தனர்.  அவன் அவள் கன்னத்தை விட்டு விட்டு அவள் தோள்களை புடித்து தன் மார்போடு சாய்த்து கொண்டு கையை அவளை சுற்றி வளைத்து கொண்டான்.  அவளுக்கும் அந்த அணைப்பு தேவைப்பட்டது.  அவளது கையும் அவனை சுற்றி வளைத்து புடித்தது.  சில நிமிடங்கள் அப்படியே அணைத்து இருக்க அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.  நிமிடங்கள் கழிந்த பின் அவள் மெல்ல தலையை தூக்கி அவனை பார்த்தாள்.  அவன் அவளை பார்த்து சிரித்தான்.  "என் பையன் பெரியவனா வளந்துட்டான்.. எனக்கு என் பையன் மேல நம்பிக்கை இருக்கு" என்று மீண்டும் அவன் மார்பில் தன் முகத்தை புதைக்க அன்பு மெல்ல அவள் உச்சசந்தலையில் தன் உதட்டை பதித்து முத்தம் வைத்தான். 

அவள் லேசாக சிணுங்கினாள்.  மாறி மாறி அவள் தலையில் முத்தங்கள் வைத்து "நான் இருக்கேன்ம்மா.." என்று அவள் காதில் சொன்னான்.  அவள் "தெரியும்டா.." என்று முகத்தை திருப்பி அவள் இடது கன்னத்தை காமித்தாள்.  அவள் அவன் முத்தத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருக்க அவனுக்குள் ஒரு வித நடுக்கம்.  அவள் என்ன என்பது போல அவன் கண்ணை பார்க்க "அம்மா.. முத்தம் கொடுக்கலாம்ல.. எதுவும் தப்பில்லைல".  அவள் சிரித்து அவன் முகத்தை திருப்பி அவள் உதட்டை அவன் கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தம் வைத்தாள்.  அதை வைத்து விட்டு வெக்கத்தில் சிரித்தாள்.  அவனும் சிரித்து மறுகன்னத்தை கட்டினான்.  அவள் அந்த கன்னத்திலும் முத்தம் வைத்தாள்.  கன்னத்தை மாறி மாறி காமிக்க அவளும் முத்தங்கள் மாறி மாறி வைத்தாள்.  அடுத்து குனிந்து அவன் நெற்றியை காட்டிட அவளும் வைத்தாள்.  இருவரும் லேசாக சிரித்தனர். 

இப்போது அவள் கன்னத்தை திருப்பி காட்டி "நான் கொடுத்தேன்ல.. நீ எனக்கு கொடுக்க மாட்டியா" என்று கேட்டாள்.  அவனும் உடனே தன் உதட்டை குவித்து அவள் பட்டு கன்னத்தில் அழுத்தினான்.  மெல்ல "உம்மா..உம்மா.." என்று சத்தங்கள் கேட்டிட ஒரு பத்து முத்தம் வைத்திருப்பான்.  அவள் கன்னங்கள் திருப்பி காட்டிட அதிலும் "உம்மா..உம்மா.." என்று பத்து முத்தங்கள் வைத்தான்.  அவள் உடலில் மின்சாரம் பாய தொடங்கி இருந்தது. 

இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்து மெல்ல புன்னகைத்தனர்.  அன்பு மெல்ல அவள் உதட்டை நோக்கி தன் உதட்டை முன்னேற்றி கொண்டு வந்தான்.  அவளும் என்ன சொல்ல என்று புரியாமல் அவனை பார்த்து கொண்டிருக்க அவன் உதடு அவள் உதட்டருகே வந்தது.  ஒரு சில மில்லிமீட்டர் இடைவெளி மட்டுமே இருந்தது.  அவளின் உதடு லேசாக பிரிந்து இருக்க அதை மூடிட வேண்டும் என்று அவள் இதயம் துடித்தது.  ஆனால் அவள் உடலில் ஏற்பட்டிருந்த தாகம் எல்லை தாண்டிட துடித்தது.  அவனும் அவள் உதடு மூடிட காத்திருந்தான்.  அவள் உதடு மூடுவதாக தெரியவில்லை.  அவளின் கண்ணை அவன் பார்த்தான்.  அவள் வெக்கத்தில் கன்னம் சிவந்திட அவனை பார்க்க தவிர்த்து விழிகள் கீழே நகர்ந்தது.  அவனின் உதடு இன்னும் நகர்ந்து அவனின் மேலுதடு அவள் மேலுதட்டில் அவனின் கீழுதடு அவளின் கீழுதட்டிலும் பொருந்தியது.  மெல்ல அவன் "உம்மா.. உம்மா.." என்று விட்டு விட்டு முத்தங்கள் வைத்தான்.  அவளின் உதடுகள் பிரிந்தே இருக்க மாறி மாறி அவன் முத்தங்கள் வைத்தான்.  அவளின் உதடுகள் உலர்ந்தன.  மெல்ல நாக்கினை நீட்டி எச்சிலால் தன் உதட்டை ஈரப்படுத்தி கொண்டாள்.  மீண்டும் அவன் முத்தம் வைக்க அவள் உதட்டின் ஈர தன்மை அவனுக்குள் ஒரு வித கிறக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. 

இப்போது அவனுக்கு கொஞ்சம் தைரியம் வந்திருந்தது.  அவளை இறுக்கி அணைத்தான்.  அவளும் அவனை ஆற தழுவி கொண்டாள்.  மாறி மாறி அவள் உதட்டில் முத்தங்கள் வைத்தான்.  குற்ற உணர்ச்சி இப்போது இல்லை.  ஆனால் அம்மா தப்பா நினைப்பாங்களா என்ற கேள்வி மட்டும் அவன் மனதில் இருந்தது.  அவளை பார்த்தான். "அம்மா.. சாரி.. ஏதோ ஒரு ஆர்வத்துல.." அவன் சொல்லும் போது இப்போது அவளின் உதடு அவன் உதட்டோடு கோர்த்தது.  அவன் கண்கள் மூடிட, அவள் மெல்ல "உம்மா.. உம்மா.." என்று சத்தங்கள் கேட்டிட அவளின் மேலுதடு அவன் மேலுதட்டையும் கீழுதடு அவன் கீழுதட்டையும் கோர்த்து முத்தங்கள் வைக்க ஆரம்பித்தது.  பத்து முத்தங்களும் மேலே அவள் முத்தமிட்டிருப்பாள்.  அவள் லேசாக விலகி அவள் உதட்டை எச்சிலால் ஈரப்படுத்தினாள்.  மீண்டும் அவன் உதட்டோடு தன் உதட்டை இணைத்து முத்தம் வைத்து விட்டு "அன்பு.. நீ எப்போவுமே என் பக்கம் இருப்பேல.. அம்மாவை தப்பா நினைக்க மாட்டேல்ல" என்று கொஞ்சம் எமோஷன் ஆகினாள்.  "அம்மா.. ப்ளீஸ்.." என்று அவன் அவள் தோல் மேல் தன் முகத்தை புதைத்தான்.  அவளும் அவன் தோல் மேல் தென் முகத்தை புதைத்து கொண்டாள்.  இருவரும் ஆற தழுவி கொண்டனர். 

திடீர் என்று கதவருகே யாரோ ஷூ கழட்டும் சத்தம் கேட்டிட சட்டென்று செல்வி அவனை விட்டு விலகினாள்.  வாசல் படியில் லதா உக்கார்ந்து ஷூ கழட்டி கொண்டிருந்தாள்.  லதாவுக்கு அன்பு வீட்டில் இருப்பது தெரியவில்லை.  "அம்மா.. ரொம்ப டைர்டா இருக்கு.. வீட்ல சாப்பிட ஏதாவது இருக்கா"  என்று கேட்டு கொண்டே உள்ளே வந்தாள்.  அங்கே அன்பு நின்று கொண்டிருப்பதை பார்த்து அவள் கண்கள் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்பு எறிவது போல மாறியது.  "டேய் அண்ணா.. எப்போடா.. வந்தே.." என்று தன் ஸ்கூல் பையை வேகமாக சோபாவில் வைத்து விட்டு ஓடி வந்து அவனை அப்படியே கட்டி அணைத்தாள்.  "டேய் .. இவ்வளவு நாள்.. எங்களை விட்டு பிரிஞ்சிட்டேல்ல" என்று லேசாக கண்ணில் நீர் கோர்க்க அழுத்தி அவனை அணைத்தாள்.  அவனும் அவள் தலையை தன்னோடு அனைத்து கொண்டு "ஏய்.. சாரி டி.. கொஞ்சம் நெறய படிக்க வேண்டி இருந்தது" என்று சமாளிக்கும் போது செல்வி அவனை பார்த்தாள்.  செல்வியின் கண்ணில் லேசாக பொறாமை எட்டி பார்த்தது.  சில நிமிடங்கள் முன் தன்னை அனைத்திருந்தவன் இப்போது அவளை அனைத்திருக்கிறான் என்று அவள் மனதில் ஒரு சின்ன பொறாமை எட்டி இருந்தது.  அன்புவின் கை லதாவின் முதுகை புடித்திருக்க செல்வி அதை கவனித்தாள்.  அண்ணன் தங்கச்சி பிரிவை பகிந்துக்குறாங்க ன்னு ஒரு மனது சொன்னாலும், இன்னொரு மனது தன்னை அணைத்த கை இன்னொருத்தியை அனைத்திருப்பது சரி இல்லை என்று சொல்லியது.  என்ன சொல்ல என்று புரியாமல் செல்வி கிட்சனுள் சென்றாள்.  லதா "போடா.. நீ என்ன தான் காரணம் சொன்னாலும் நான் ஏத்துக்குறதா இல்லை.. நீ எங்களை மறந்துட்டே.. போடா.. பொருக்கி". 

அவன் லதாவை மேலும் தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கி அனைத்து கொண்டு "ஏய்.. லதா.. இங்க பாரு" என்று அவள் முகத்தை பார்த்து "நான் உங்கள மறப்பேனா"  

"போடா.. " என்று அவனை விட்டு பிரிந்தாள். 

அன்று அவள் ஸ்போர்ட்ஸ் யூனிபார்ம் அணிந்திருந்தாள்.  வெள்ளை சட்டை, வெள்ளை ஸ்கிர்ட்.  சில மாதங்கள் கழித்து அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை கவனித்தான்.  அவளின் மொலை அளவு கொஞ்சம் அந்த உடையில் பெருசாக தெரிந்தது.  சட்டையின் இருபக்கமும் கூறாக நீட்டி இருந்தது.  அவன் தன் மொலையை கவனிப்பதை பார்த்து அவள் வெக்கத்தில் தன் கையை கட்டி மறைத்தாள்.  தங்கச்சி தான் பார்த்ததை கவனித்ததை நினைத்து வெக்கத்தில் பார்வையை திருப்பினான். 

அவனும் கொஞ்சம் பேச்சை மாத்துவதாக "நான் பிரிஞ்சதை நினைச்சு கவலைப்பட்டது மாதிரி தெரியலையே.  நல்லா குண்டாகிட்டே" என்று கிண்டல் செய்தான். 

"அம்மா பாரும்மா.. இவனை.. நான் குண்டாகிட்டேன்னு சொல்லுறான்" 

செல்வி இருவருக்கும் காபி போட்டு கொண்டு இருந்தாள்.  அவள் கிட்சனில் இருந்து "டேய் அன்பு.. ரொம்ப ஒல்லியா இருந்ததா.. இப்போ தான் கொஞ்சம் சாப்பிட்டு சதை போட்டு இருக்கா.. நல்லா தான் இருக்கா.. நீ வேற ஏதாவது சொல்லி அவ சாப்பாட்டை குறைச்சிட போறா" என்று சிரித்தாள். 

அன்பு மெல்லிய குரலில் லதாவுக்கு மட்டும் கேக்குமாறு "சும்மா சொல்ல கூடாது டி.. நச்சுன்னு இருக்கே.. ஸ்கூல் ல நெறய பசங்க சைட் அடிப்பாங்கள்ல.  ஆமாம் அந்த சந்துரு எப்படி இருக்கான்" 

"அண்ணா.. சத்தம் போடாதே.. அம்மாக்கு தெரியாது.  அவன் அடிக்கடி ப்ரொபோஸ் பண்ணிட்டே இருக்கான்னா.. நானும் நெறய டைம் சொல்லி பாத்துட்டேன்." 

"ஏய்.. ஒத்துக்காதே டி.. மொதல்ல படிப்பை முடிக்கிற வழிய பாரு" 

"கண்டிப்பான்னா.. நீ சொல்லு.. காலேஜ்ல உனக்கு எதுவும் கேர்ள் ஃபிரென்ட் இருக்காளா.." 

செல்வி காபி எடுத்து கொண்டு வந்தாள் "என்னடி.. அண்ணனும் தங்கச்சியும் எனக்கு கேக்க கூடாதுன்னு குசுகுசுன்னு ஏதோ பேசிட்டு இருக்கீங்க" 

லதா கண்ணால் அம்மாவிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்று கேட்டு கொண்டாள்.  அன்பு "அம்மா.. எனக்கு கேர்ள் அஃ பிரென்ட் இருக்கான்னு கேக்குறா" என்று சிரித்தான். 

செல்வி "ஆமா லதா.. அன்னைக்கு காலேஜ் போயிருந்தேன் ல.. அப்போ நந்தினின்னு ஒரு பொண்ணு ரொம்ப உரிமையா வந்து என் கிட்ட பேசினா.. அவ தான் உங்க அண்ணனோட கேர்ள் ஃபிரென்ட்" என்று சிரித்தாள். 

அன்பு "அம்மா..நான் அப்படிலாம் இல்லை" என்று வெக்கப்பட்டான். 

லதா சிரித்து கொண்டே பெட்ரூமினுள் சென்று தன் ஸ்கூல் யூனிபார்ம் கழட்டி விட்டு ஒரு டீஷர்ட், பாவாடை அணிந்து கொண்டு வந்தாள்.  செல்வி "ஏய் லதா.. என்னடி கழட்டுனா டிரஸ் எல்லாம் பெட் ல போட்டு இருக்கே.  உன்னோட ஸ்கூல் டிரஸ் எடுத்து லாண்ட்ரி பாஸ்கெட் ல போடு.  அதுக்கு அப்புறம் உன்னோட இன்னர்ஸ் எல்லாம் தனி பக்கெட்ல போட்டு வை.  கையாள தோய்க்கணும்" 

லதா உடனே சிரித்து கொண்டு எடுத்து போட்டாள்.  அன்பு அவளை பார்த்து சிரித்தான்.  அன்பு தன் பையில் இருந்து லதாவுக்கு வாங்கி வந்த கவரிங் செட் எடுத்து நீட்டினான்.  அதில் ஒரு சின்ன செயின், கம்மல், வளையல் இருந்தது.  அதை பார்த்ததும் "பாருடா.. எங்க அண்ணனுக்கு என் மேல பாசம் பொங்கி வழியுறத" என்று நக்கலாக சிரித்தாள். 

செல்வி "ஹ்ம்ம்.. உனக்கு புடிக்கலைனா.. என் கிட்ட கொடுத்துடு.  நான் போட்டுக்குறேன்" 

லதா "அம்மா.. சும்மா.. சொன்னேன்.. என் அண்ணன் எனக்கு வாங்கிட்டு வந்திருக்கான்" என்று அதில் இருந்த கம்மல் எடுத்து தன் காதில் அணிந்திருந்த கம்மலை கழட்டி விட்டு மாட்டி கொண்டாள்.  அடுத்து வளையல் எடுத்து கையில் மாட்டி கொண்டாள்.  செயின் எடுத்து அதில் இருந்த ஹூக் கழட்டி விட்டு தன் கழுத்தை சுத்தி மாட்டி கொண்டாள். 

"டேய் அண்ணா.. நல்லா இருக்குடா.. தேங்க்ஸ்.. அம்மா கிட்ட எத்தனை தடவை கேட்டிருக்கேன் இந்த மாதிரி செட் வாங்கி கொடுக்க சொல்லி.. இங்க பாரு இந்த ஆட்டின் டாலர் ரொம்ப அழகா இருக்கு" 

அவனின் கண்கள் அந்த டாலரை பாக்க அது அவள் ரெண்டு மொலைக்கு நடுவே தொங்கி கொண்டு இருந்தது.  அவள் உள்ளே ப்ரா போடவில்லை என்று தெரிந்தது.  அவளது நிப்பிள் தடமும் தெரிந்தது.  ஸ்கூல் முழு நேரமும் ப்ரா போட்டு இருப்பதால் சாயங்காலம் அப்பா வர்ற வரை ப்ரா போடாமல் இருக்க அம்மாகிட்ட ஏற்கனவே பெர்மிஸ்ஸின் வாங்கி இருந்தாள்.  ஆனால் இன்று அன்பு இருப்பதை மறந்து விட்டிருந்தாள்.  உடனே அவன் கண்களை நகத்தி "லதா.. நல்லா இருக்கு.." என்று அவன் உதட்டை எச்சிலால் உணர்த்தினான்.  அவன் சொன்னது டாலர் தானா என்று அவள் ஒரு மாதிரி அவனை பார்க்க அவன் சிரித்தான்.  அவளும் வெக்கத்தில் கையை மொலை மேல் வைத்து மறைத்து சிரித்தாள். 

தொடரும்

[fortis3028]

Very nice update bro.. அருமையான வரிகள், Slow and steady.. அம்மாவும் மகனும் மெல்ல மெல்ல இணைகிறார்கள்... தங்கையா அம்மாவா? முதலில் யார்?

[yscienced]

nallairuku but frequently update podunga

[Punidhan]

When it comes to incest you are a class of your own

The slow build up the teasing the thrill of crossing the lines within family

Woooow Woooow

[Aisshu]

@fortis3028 - உங்களின் வார்த்தை பதிவுக்கு என் நன்றிகள். கதையின் கருவை யோசித்திருக்கிறேன், அதன் வழியே கதையை நகர்த்துகிறேன். உங்கள் எதிர்பார்ப்புகளில் இந்த கதைக்கு நீங்கள் அளிக்கும் ஆதரவை உணர்கிறேன்.

@yscienced - நீங்க சொன்னது போல என்னால் வேகமாக எழுத முடியவில்லை. ஒரு பகுதி எழுதி முடிக்க கிட்ட தட்ட எனக்கு 10 மணி நேரங்கள் ஆகிறது. ஒரு பகுதி எழுதும் போது எனக்குள் கிளர்ச்சி இருந்தால் மட்டுமே அந்த பகுதி நன்றாக அமைகிறது. வேகமாக எழுத முயற்சித்து பல முறை தோல்விகளை கண்டு விட்டேன். 1 ~ 2 வாரங்களுக்கு ஒரு முறை தான் என்னால் அப்படி ஒரு மனநிலையும் எழுத்தும் எழுத முடிகிறது. பொறுத்து கொண்டு ஆதரவு நீட்டுங்கள்.

@Punidhan - பல நாட்கள் கழித்து உங்களின் கருத்து பதிவு என் திரியில் வந்துள்ளது. நன்றிகள். உங்கள் வார்த்தைகள் கொஞ்சம் மெய்சிலிர்க்க வைத்து விட்டது. தொடர்ந்து ஆதரவு அளிக்கவும்.

@Likes - லைக்ஸ் பதிவிடும் நண்பர்களுக்கு என்னுடைய நன்றிகள். ஒரு சின்ன வேண்டுகோள். லைக்ஸ் பதிவோடு ஒரு சில வார்த்தையும் சேர்த்து பதிவிட்டால் படிக்க சுவாரசியமாக இருக்கும்.

[chellam74]

ஆசிரியரே இரண்டு பகுதிகளும் மிக அருமை. அம்மா மகன் பாசம் கலந்த மென் காதல் மெய் சிலிர்க்கும் அனுபவம். மகன் குழம்பினாலும் அம்மா தெளிவாக உள்ளாள். தங்கை காதல் இயல்பு. கதை நேர்த்தியாக போகிறது. மிக அருமை பாராட்டுக்கள் நன்றி

[Aisshu]

கதையை தொடர்ந்து படித்து வரும் நண்பர்களுக்கு நன்றிகள். சென்ற பகுதிக்கு லைக்ஸ், கமெண்ட்ஸ் பதிவிட்ட நண்பர்களுக்கு சிறப்பான நன்றிகள்.

ananth1986
Antony anto
auntidhason
chellam74
funtimereading
Honda_City
KILANDIL
Muthupandi
Prince k
Punidhan
Raj3390
sundarb
Voice_of_Punjab
fortis3028
yscienced

கதையின் அடுத்த பகுதி இதோ. படித்து விட்டு உங்கள் கருத்தை பதிவிட கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - பகுதி 13 


அன்று மாலை செல்வி, லதா, அன்பு மூவரும் அவர்கள் கட்ட போகிற புது வீட்டு டிசைன் எடுத்து வைத்து பார்த்தார்கள்.  அவர்கள் எதிர்பார்த்த மாதிரியே வீட்டின் டிசைன் அமைந்திருந்தது.  செல்வி, தியாகுக்கு கீழ்தளத்தில் ஒரு பெட்ரூம், அன்பு, லதாவுக்கு தனி தனியே முதல்தளத்தில் பெட்ரூம் அமையப்பட்டு இருந்தது.  எல்லா பெட்ரூமிலயும் அட்டாச்ட் பாத்ரூம் டாய்லெட் வசதியுடன் டிசைன் செய்யப்பட்டு இருந்தது.  ஒவ்வொரு ரூமுக்கு என்ன கலர் அடிக்க வேண்டும் என்று ஆலோசித்தனர்.  அதன் பிறகு பாத்ரூம்ல என்ன என்ன மாதிரி டிசைன் என்றும் ஆலோசித்தனர்.  வேடிக்கை பேச்சோடு நேரம் ஓடியது. 

தியாகு வீடு வந்தார்.  அவர் வந்ததும் லோன் பத்தி கொஞ்சம் விவரித்தார்.  வீடு கட்டுவதற்கு 15 லட்சம் பட்ஜெட் என்றும் அதில் 10 லட்சம் லோன் வாங்க போவதாகவும், பாக்கி 5 லட்சத்துக்கு செல்வி நகை, அவரோட PF ல இருந்து கொஞ்சமும் தேத்துவதாகவும் சொன்னார்.  இதன் நடுவில் அன்புவின் கல்லூரி பீஸ், லதாவின் ஸ்கூல் பீஸ் மேனேஜ் பண்ணுவதை பத்தியும் பேசி முடித்தனர்.  எப்படியும் வாங்கிய லோன் 10 வருஷத்துல அடைச்சிடணும்னு பேசினார்.  இதை எல்லாம் கேட்டு கொண்டிருந்த அன்புக்கு அப்போது தான் அப்பா எவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறார் என்று புரிந்தது.  இனிமே காலேஜ் ல எக்காரணம் கொண்டும் கெட்ட பேர் வாங்கிட கூடாது என்று உறுதி கொண்டான்.  சீக்கிரம் காலேஜ் முடிச்சதும் ஒரு நல்ல வேலை வாங்கிடணும் என்றும் நினைத்து கொண்டான். 

இரவு நேரம் ஆகிட செல்வி சாப்பாட்டினை பரிமாறிட மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டனர்.  சாப்பிட்டு முடித்ததும் லதா ஒரு ரெகார்ட் நோட் எடுத்து வைத்து எழுத ஆரம்பித்தாள்.  செல்வி "தினமும் உனக்கு இதே வேலையா போச்சு.  நைட் தான் ஹோம்ஒர்க் எழுத உக்காருறே.  சாயங்காலம் எல்லாம் சும்மா இருந்துட்டு" 

லதா "அம்மா.. ரெகார்ட் நோட் எழுதுற வேலை திடிர்னு கொடுத்துட்டாங்க.  2 படம் வரைய வேற செய்யணும்" 

அன்பு "லதா.. நீ எழுதுறத எழுது.  நான் உனக்கு வரைஞ்சு தர்றேன்" 

லதா "ரொம்ப தேங்க்ஸ் ன்னா.." 

லதா எழுதி கொண்டிருக்க அன்பு டிவி பார்த்தான்.  தியாகு ஒரு மெத்தை எடுத்து வந்து ஹால் விரிக்க ஆரம்பித்தார்.  அன்பு அதை பார்த்து "என்னப்பா.. ஹால் படுக்குறீங்க." 

தியாகு "நீ இருந்த போது நானும் நீயும் ஒரு கட்டிலில், லதா செல்வி இன்னொரு கட்டிலில் படுத்துட்டு இருந்தாங்க.  நீ போனதுக்கு அப்புறம் அவுங்க ரெண்டு பெரும் ஆளுக்கு ஒரு கட்டில்ல படுத்துக்குறாங்க.  எனக்கு இடம் இல்லாம போச்சு.  அதனாலே தான் ஹால் ல படுக்கிறேன்" என்று சிரித்தார். 

செல்வி கிட்சனில் இருந்து "லதா தான் தனி கட்டில் வேணும்னு சொன்னா" 

அன்பு "அப்போ எனக்கும் ஹால்ல தான் படுக்கையா" 

லதா "அம்மா.. இன்னைக்கு நானும் நீயும் ஒரு கட்டில்ல அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்.  அண்ணா.. நீ தனி கட்டில்ல படுத்துக்கோ" 

தியாகு "சம்பாதிக்கிற எனக்கு கட்டில் இல்லை. நீங்க என்னடான்னா.." என்று அவர் விரித்த மெத்தையில் சாய்ந்தார். 

அன்பு "அப்பா.. நீங்களும் நானும் ஒரு கட்டில்ல அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்.. வாங்க" 

தியாகு "சும்மா சொன்னேன் டா.. எனக்கு கீழே மெத்தைல படுத்து பழகிட்டேன்.  அதுவும் இல்லாம கொஞ்சம் காலைல சீக்கிரம் எழுந்திரிக்க இது தான் வசதி" என்று ஒரு பக்கம் புரண்டு படுத்துவிட்டு "அன்பு.. நீயும் லதாவும் ஹோம்ஒர்க் முடிச்சதும் லைட் ஆஃப் பண்ணிட்டு நைட் லாம்ப் போட்டுட்டு போறியா" 

அன்பு "சரிப்பா" 

சில நிமிடங்களில் செல்வி கிட்சன் வேலைகளை முடித்து விட்டு பெட்ரூம் சென்று பெட்டை சுத்தம் செய்தாள்.  லதாவும் எழுதுவதை முடித்திருக்க, அன்பு ரெகார்ட் நோட்டில் வரைய ஆரம்பித்தான்.  அவனுக்கு வரைவது கைவந்த கலை.  வேகமாகவே வரைந்து முடித்தான்.  லதா அதை பார்த்து பாராட்டினாள்.  அடுத்த நாளுக்கு தேவையான புத்தகங்களை எடுத்து வைத்து விட்டு பெட்ரூம் வரும் போது செல்வி சில துணிகளை எடுத்து பீரோவில் அடுக்கி கொண்டிருந்தாள்.  "ஏய் லதா.. இந்த உன்னோட துணிகள்.  எடுத்து உன் ஷெல்ப் ல அடுக்கிடு" என்று காட்டினாள். 

லதா எடுக்கும் போது ஒரு பேன்டி விட்டிருந்தாள்.  அன்பு தன்னுடைய கட்டிலில் ஏறி படுத்து கொண்டு அம்மாவுடன் சின்ன சின்ன விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது அந்த பேன்டி கவனித்தான்.  "ஏய் லதா.. இங்க ஒரு துணிய விட்டுட்டா பாரு" 

"அண்ணா.. அதை எடுத்து கொடேன்" 

அவனுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது.  இருந்தாலும் அதை மறைத்துவிட்டு எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்.  அவள் அது பேன்ட்டி என்று தெரிந்து, மனதில் சீ.. அண்ணனிடம் எடுத்து தர சொல்லி இருக்க கூடாது என்று யோசித்தாள்.  அதை வாங்கி அவள் ஷெல்ப்பில் வைக்கும் போது அவள் அதன் சைஸ் பெருசாக இருப்பதை உணர்ந்து "அம்மா இது என்னோடாதில்ல.. உன்னோடதா.." என்று காட்டினாள். 

செல்வி கழுத்தை திருப்பி பார்த்தாள் "ஆமாம்.. இங்க கொடு.." என்று எக்கினாள். 

அவளுக்கு எட்டாததால் அன்பு அதை வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தான்.  அவனுக்கு அம்மாவோட பேன்ட்டி தொட்டு பார்த்ததில் ஒரு வித கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது.  செல்வி கொஞ்சம் வெக்கத்தோடு அவன் கையில் இருந்து வெடுக்கென்று வாங்கினாள். 

சில நிமிடங்களில் லதா, செல்வி ஒரு கட்டிலில் படுத்து கொண்டனர், அன்பு இன்னொரு கட்டிலில் படுத்து கொண்டான்.  விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன.  நடு இரவு 12 தாண்டும் போது லதா புரண்டு குப்புற படுக்க செல்வியை கொஞ்சம் அழுத்தி தள்ளினாள்.  செல்வி அவளை தள்ள பார்த்தும் அவளால் முடியாமல் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொண்டாள்.  சில நிமிடங்கள் போராடியதில் அவளுக்கு தூக்கம் கலைந்தது.  மனசுக்குள் எத்தனை தடவை இவளை புரண்டு படுக்காதேன்னு சொன்னாலும் கேக்க மாட்டேங்குறா என்று தனக்கு தானே சொல்லி கொண்டாள்.  அவள் லேசாக ஒரு சாய்ந்து படுக்க அங்கே அன்பு கட்டிலின் மறுபக்கம் தள்ளி படுத்திருந்தான்.  அவன் கட்டிலில் ஒரு பக்கம் காலியாக இருந்தது. 

அப்போது அன்புக்கு மூத்திரம் முட்டி கொண்டு வர விழித்தான்.  எழுந்து பாத்ரூம் சென்று விட்டு வந்து கட்டிலில் படுத்தான்.  அம்மா அடிக்கடி அசைந்து கொண்டு இருப்பதை கவனித்தான்.  "அம்மா.. தூங்கலையா" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டான். 

"ஆமாடா.. தூங்கிட்டு இருந்தேன்.  இந்த லதா திடிர்னு புரண்டு படுத்துட்டா.  அது தான் முதுகு எனக்கு கொஞ்சம் இடைஞ்சலா இருக்கு.  அதுல தூக்கம் களஞ்சிடுச்சு" 

"அம்மா.. இந்த கட்டில்ல இடம் நெறய இருக்கு.  நான் புரண்டு எல்லாம் படுக்க மாட்டேன்.  நீங்க வேணும்னா இங்க படுங்க." 

அவளுக்கும் அது தான் சரி என்று பட்டது. எழுந்து வந்து அவன் கட்டிலில் படுத்தாள்.  கொஞ்சம் இடம் நெறய இருந்தது.  "அப்பாடா.. இப்போ தான் படுத்த மாதிரி இருக்கு.  தேங்க்ஸ் டா.." 

"அம்மா.. இதுக்கு எதுக்கு தேங்க்ஸ் எல்லாம்" 

அன்பு அந்த பக்கம் திரும்பி படுத்து கொண்டான்.  செல்வியும் கண் மூடினாள்.  சில நிமிடங்கள் மயான அமைதி ஆனது.  கடிகார முள் சத்தம் மட்டுமே கேட்டு கொண்டிருந்தது. 

அப்படியே படுத்திருக்க செல்விக்கு தூக்கம் வர மறுத்தது.  எழுந்து கிட்சன்" சென்று தண்ணீர் குடிக்க சென்றாள்.  அன்புவும் தூக்கம் இல்லாமல் படுத்திருந்தான்.  அவள் எழுந்து செல்லும் போது "அம்மா.. எனக்கும் ஒரு டம்பளர் தண்ணி கொண்டு வர்றீங்களா" 

அவளும் எடுத்து வந்து கொடுக்க, அவன் குடித்து விட்டு சாய்ந்தான். 

"என்னடா.. தூக்கம் வரலையா" 

"ஆமாம்மா.. என்னனு தெரியல. நீங்க தூங்கலையா" அவள் பக்கம் திரும்பி படுத்தான். 

"தூக்கம் வரமாட்டேங்குது." 

"அப்போ ஏதாவது பேசிட்டு இருக்கலாமா" 

"ஹ்ம்ம்.. என்ன பேச" 

அன்பு கொஞ்சம் நகர்ந்து அம்மா பக்கத்துல வந்தான்.  பேசுற பேச்சு லதா, தியாகு டிஸ்டர்ப் பண்ணிட கூடாது என்று நினைத்தான்.  "அம்மா நெறய பேசலாமே.  சரி இதை சொல்லுங்க..நீங்க ஏன் எப்போவுமே சேலை கட்டுறீங்க.  நம்ம பக்கத்து வீட்டு ஆண்ட்டி எல்லாம் நயிட்டி, சுடி எல்லாம் போடுறாங்களே.  நீங்க அப்படி போட்டுக்க மாட்டேங்குறீங்க" 

அவள் லேசாக சிரித்து விட்டு "அன்பு.. இத்தனை வருஷமா கேக்க தோணலை.  இப்போ தான் கேக்குறே" 

"இவ்வளவு நாள் வீட்லயே இருந்துட்டேன்.  ஒன்னும் தெரியல.  ஆனா காலேஜ் ஹாஸ்டல் போனப்புறம் நெறய பொண்ணுங்க லேடீஸ் ஹாஸ்டெல்ல இருந்து வரும் போது நயிட்டில, சுடில தான் இருக்காங்க.  இப்போ யாரும் அவ்வளவா சேலை கட்டுறது இல்லை.  அது தான் கேட்டேன்.  பக்கத்து வீட்டு ஆண்ட்டி கூட நான் சேலை எப்போவாவது தான் கட்டி பாத்திருக்கேன்" 

"என்ன சொல்லுறது.  எனக்கு நயிட்டி, சுடி எல்லாம் கட்டி பழக்கம் இல்லை.  நாங்க ஸ்கூல் படிக்குற காலத்துல கூட தாவணி தான் போட்டு இருக்கேன்.  ஸ்கூல் முடிச்சு சில வருஷத்துல கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாங்க.  அதுக்கு அப்புறம் உங்க அப்பாவும் இதை பத்தி கேட்டதில்லை.  நானும் யோசிச்சதில்லை.  அப்படியே பழகிட்டேன்.  அவ்வளவு தான்" 

"அப்பாவுக்கு நீங்க நயிட்டி போட்டா புடிக்காதா" 

"ஹுக்கும்.." என்று சலிப்பு உச் கொட்டிவிட்டு "அவருக்கு நான் என்ன உடுத்துறேன்னு கூட கண்டுக்க மாட்டாரு.  நீ சொல்லு.. எனக்கு புடவை நல்லா இருக்குமா.. இல்லை வேற ஏதாவது நல்லா இருக்குமா" 

"நான் உங்கள புடவைல மட்டும் தானே பாத்திருக்கேன்.  ஆனா எனக்கு உங்கள நயிட்டி கட்டி பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு" 

"அப்புறம் வேற என்ன ஆசை இருக்கு" அவள் ஆர்வமாக கேட்டாள். 

கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "அப்புறம் ஜீன், டீஷர்ட்" 

"நான் என்ன சினிமா மாடலா.. அதெல்லாம் எனக்கு செட் ஆகாது" 

"சரி அப்போ ஷார்ட் ஸ்கர்ட், ஷார்ட் டாப்ஸ்" 

"ஷார்ட்ன்னா" 

"படத்துல சிம்ரன் போட்டு வருவாங்கல்லம்மா.. அதாவது முட்டிக்கு கொஞ்சம் மேல இருக்குற மாதிரி ஸ்கர்ட்" 

அவள் மனதில் கற்பனை செய்து பார்த்தாள்.  அழகாக தான் இருக்கும் என்று தோன்றியது.  இவ்வளவு நாள் தன்னை அழகு படுத்தி பார்க்க வேண்டும் என்று தன் கணவனுக்கு தோணவில்லை என்று வருந்தினாள்.  

"அதெல்லாம் சினிமா நடிகைக்கு ஒத்து வரும்.  என்னோட வயசுக்கு செட் ஆகாது" 

"ஏன் செட்டாகாதுன்னு நினைக்கிறீங்க.  ட்ரை பண்ணி பாக்கலாமே.  அதுவும் இல்லாம நீங்க ஷார்ட் ஸ்கர்ட், ஷார்ட் டாப்ஸ் போட்டுக்கிட்டு அப்படியே சுத்தும் போது அந்த ஸ்கர்ட் காத்துல தூக்கி பறக்குறத கற்பனை செஞ்சு பார்த்த எவ்வளவு அழகா இருப்பீங்க தெரியுமா" 

அவள் அது போலவே கற்பனை செய்தாள்.  அப்படி சுத்துனா ஸ்கர்ட் பறக்கும்.  அப்போ உள்ள போட்டு இருக்குற பேன்ட்டி தெரியும்ல.  அதை சொல்லுறானா என்று ஒரு நிமிஷம் நினைத்தாள்.  அவன் தொடர்ந்தான்.  "என்னம்மா கற்பனைல யோசிச்சு பாத்தீங்கள்லே.. எப்படி இருந்துச்சு" 

"ஹ்ம்ம்.. நல்லாவே இல்லை" என்று சிரித்தாள். 

"ஏன் ம்மா.. உங்க பேன்ட்டி தெரியும்னு யோசிச்சீங்களா.." 

அவன் பேன்ட்டி ன்னு சொன்னதும் அவளுக்கு ஒரு விதமாக கூசியது.  கோவம் வரவில்லை.  ஆனால் கோபப்படுவது போல முறைத்து "என்ன பேச்சு இதெல்லாம்.  அம்மா கிட்ட பேசுறதா.." 

"ஐயோ அம்மா.. நாங்க போடுற ஜட்டி மாதிரி தானே நீங்க போடுற பேன்ட்டி.  இதுல என்ன இருக்கு.  பேன்ட்டி தெரியும்னு நினைசீங்கன்னா உள்ளே ஒரு ஷார்ட்ஸ் போட்டுக்கலாம்.  அது ஓகே தானே.  எங்க அம்மா ஒரு மஞ்சள் கலர் ஸ்கர்ட், ஆரஞ் கலர் ஷார்ட் டாப்ஸ் போட்டுக்கிட்டு அப்படியே ரோட்டல சுத்தி சுத்தி ஓடி வந்தா எப்படி இருக்கு.  சான்ஸ் இல்லைலம்மா.." 

அவன் சொல்ல சொல்ல அவளால் கற்பனை செய்யாமல் இருக்க முடியவில்லை.  அழகா தான் இருக்கோமா என்று தனக்குள்ளே ஒரு சந்தேகம் உண்டானது.  "உண்மைல நான் நல்லா இருப்பேனா.. அந்த மாதிரி டிரஸ் ல" என்று கேட்டுவிட்டாள். 

"கண்டிப்பம்மா.. அதுவும் அந்த அரேஞ் ஷார்ட் டாப்ஸ் ல உங்க ஸ்கர்ட் டாப்ஸ் நடுல உங்க சின்ன தொப்பை தெரியும்.  அது பாக்க செம்ம கியூட் ஆ இருக்கும் தெரியுமா.. அப்போ கூட நீங்க உங்க தொப்புளை ஸ்கர்ட் கீழ தான் வச்சிருக்கீங்க." என்று சிரித்தான். 

"சீ.. போடா..சும்மா சொல்ல கூடாது.  என் வயசு பொம்பளைங்க கூடவே இந்த மாதிரி கடலை போடுற.  உன் காலேஜ் ல எத்தனை பொண்ணுங்க கூட இப்படி பேசுவியோ.  பாக்க பூனை மாதிரி இருந்துகிட்டு பேசுற பேச பாரு" 

"போங்கம்மா.. சும்மா தூக்கம் வரலைன்னு பேசிட்டு இருந்தா.. நீங்க இப்படி சொல்லுறீங்க.  நான் காலேஜ் ல எந்த பொண்ணுக்கிட்டயும் தேவை இல்லாம பேசினது இல்லை.  சரி விடுங்க.. நான் பேசுறது உங்களுக்கு புடிக்கலை போல.  நான் தூங்குறேன்.  குட் நைட்" என்று அந்த பக்கம் திரும்பி படுத்தான். 

செல்வி கொஞ்சம் நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.  நிமிடங்கள் கரைந்தது.  என்ன சொல்ல என்று யோசித்தாள்.  இப்படி எல்லாம் பேசுறது தப்பா சரியா.. என்று நினைத்து கொண்டிருந்தாள்.  மெல்ல அவனருகே சென்று கையை நீட்டி அவன் கை முட்டியில் லேசாக ஒரு கிள்ளு கிள்ளி "டேய் அன்பு.. திரும்புடா.."  அவனும் திரும்பிட.."எதுக்கு இப்போ கோவம்.." 

"கோவம் இல்லைம்மா.. தெரியாம.. வரம்பு மீறி பேசுற மாதிரி தோணுச்சு.  அது தான்.  அதுவும் நான் ஓப்பனா பேசுறது உங்க கிட்டயும், லதா கிட்ட மட்டும் தான்.  ஆனா இப்போ தான் புரியுது.. சில விஷயங்கள் பேச கூடாதுன்னு" 

அவள் கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "நான் அப்படி சொல்லலையே" 

"கடலை போடுறேன்னு சொன்னீங்களே" 

"ஏன் அப்படி சொல்ல கூடாதா.. நீ என் கூட இந்த மாதிரி பேசுறது கடலை போடுறது தானே" என்று சிரித்தாள். 

"அது சரி தான்.." 

"டேய் அன்பு.. நீ இப்படி பேசுறது எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு.  போதுமா.. சும்மா ஒரு கிண்டலுக்கு சொன்னேன்" 

"உண்மையம்மா.." 

"உண்மை தான் டா.." என்று அவன் கன்னத்தை கிள்ளிவிட்டு "சரி சொல்லு.. வேற என்ன டிரஸ் எனக்கு சூட் ஆகும்னு சொல்லு பாக்கலாம்" 

"அப்போ ஷார்ட் ஸ்கர்ட், ஷார்ட் டாப்ஸ் உங்களுக்கு நான் வாங்கி தருவேன்.  நீங்க போட்டுக்கணும்.  சரியா." 

"ஹ்ம்ம்.. சரி சரி.. பாக்கலாம்." என்று மீண்டும் சிரித்து அவன் கன்னத்தை ஆசையாக கிள்ளிவிட்டாள். 

"அடுத்து வேற என்ன டிரஸ் ல அம்மாவை கற்பனை பண்ணலாம்" என்று அவளிடம் கேட்பது போல பார்க்க, அவள் கண்ணில் ஆர்வம் மிகுந்து இருப்பதை கவனித்தான் "ஆன்.. அடுத்து நீங்க ஸ்கூல் சமயத்துல போட்டு போன பாவாடை தாவணி ல பாக்கணும்.  இந்த காலத்து பொண்ணுங்க எங்க அந்த மாதிரி கட்டுறாங்க.  கண்டிப்பா நீங்க போட்டு காமிக்கணும்.  உங்க ஸ்கூல் யுனிபார்ம் கலர் என்னம்மா" 

அவள் யோசிச்சிட்டு "இந்த காலத்துல மாதிரி பெரிய டிசைன் எல்லாம் கிடையாது.  வெள்ளை ப்ளௌஸ், வெள்ளை பாவாடை, அதுக்கு மேல அரக்கு கலர் தாவணி" 

"அரக்குன்னா" 

"ஹ்ம்ம்.. பிரவுன் கலர் டா.." 

"ஆமா.. அவ்வளவு ஒன்னும் எடுப்பா இருக்காது." 

"சரி.. உங்க அப்பா அந்த வயசுல பொங்கல் தீபாவளிக்கு எடுத்து கொடுத்திருப்பாங்கள்ல அதுல உங்களுக்கு எந்த கலர் புடிச்சிருந்தது" 

செல்வி கற்பனையில் அப்படியே 20 வருஷங்கள் பின்னோக்கி சென்றிருந்தாள்.  அவள் தீபாவளியன்று ஒரு மஞ்சள் ப்ளௌஸ், மஞ்சள் பாவாடையில், சிவப்பு கலர் தாவணி ஞாபகம் வந்தது.  அதில் சில மணி அலங்காரம் செய்யப்பட்டு இருந்ததும் ஞாபகம் வந்தது.  லேசாக சிரிச்சிட்டு "ஆமாம்.. அப்போ எனக்கு எங்க அப்பா எடுத்து கொடுத்த மஞ்சள் ப்ளௌஸ், மஞ்சள் பாவாடை, சிவப்பு தாவணி.  ரொம்ப அழகா இருக்கும்" 

"கண்டிப்பா அதே கலர் ல நான் உங்களுக்கு வாங்கி தருவேன்.  அது கூட நான் வாங்கி கொடுத்த கொலுசோடு காமிக்கணும்"  அவள் கற்பனையில் மிதந்தாள்.  அந்த காலத்துல இப்படி தன்னோடு ரொமான்டிக்கா பேச யாரும் அமையவில்லையே என்று வருந்தினாள்.  "என்னம்மா.. நான் கேட்டது சரி தானே" 

"ஹ்ம்ம்.. சரி" என்று வெட்கப்பட்டாள். 

"சரி நீங்க இப்போ சொல்லுங்க.  நான் உங்க கூட இருந்த இத்தனை வருஷத்துல உங்களுக்கு நான் எந்த வயசுல இருந்தது புடிச்சிருக்கு" 

"இப்படி கேட்டா என்ன சொல்ல.  என் பையன எப்போவுமே எனக்கு புடிக்குமே" 

"அப்படி இல்லம்மா.. ஒவ்வொரு வயசுலயும் நான் ஒரு விதமா இருந்திருப்பேன்ல.  அதுல உங்களுக்கு புடிச்சது எது.  அதே மாதிரி இப்போ அந்த வயசுக்கு போகலாம்னு ஒரு சான்ஸ் கிடைச்சா என்னோட எந்த வயசுக்கு போகலாம்னு ஆசைப்படுவீங்க" 

இப்படி எல்லாம் தன் பையன் பேசுறானேன்னு ஒரு நிமிஷம் சிலிர்த்தாள்.  அதன் பின் லேசாக யோசித்தாள்.  அவன் பிறந்ததில் இருந்து வளர்ந்து வந்த பல வருடங்கள் அவள் கண்முன்னே வந்து போனது.  அதில் அவன் ஒரு 10 வயதா இருக்கும் போது செய்த குறும்பு சேட்டைகள், புரியாமல் பேசிய பெரிய வார்த்தைகள், என்று பல நிகழ்வுகள் அவள் மனதில் வந்து போனது "அன்பு நீ 10 வயசுல இருந்த பருவம் தான் என் மனசுல ரொம்ப வந்தது.  அநேகமா அது தான் எனக்கு புடிச்ச பருவம்னு நினைக்குறேன்" 

"ஆமாம்ம்மா.. எனக்கும் அந்த வயசு கொஞ்சம் கொஞ்சம் ஞாபகம் இருக்கு.  சொல்லுங்க அந்த வயசுல நான் என்ன என்ன பண்ணினேன்" 

கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "ஒரு தடவை கல்யாண வீட்டுக்கு போயிட்டு வந்தப்புறம் உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும்னு விவரம் இல்லாம கேட்டே.  அப்போ இந்த வயசுல பொண்ணு பாக்க முடியாதுனு சொன்னப்போ, என்னை இல்ல லதாவை கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லுவே" என்று சிரித்தாள். 

அன்புவும் சிரித்து கொஞ்சம் வெக்கப்பட்டு "ஹ்ம்ம் நல்லா தான் படுத்தி இருக்கேன்.  வேற ஏதாவது சொல்லுங்கம்மா" 

"எப்போவுமே லதாவை என் பக்கத்துல படுக்க விட மாட்டே.  ஒரு பக்கம் அவ படுப்பா, இன்னொரு பக்கம் நீ படுப்பே.  அவ பக்கம் திரும்ப விட மாட்டே.  எப்போவும் உன் பக்கம் மட்டுமே திரும்பி படுக்க சொல்லுவே" 

"ஆமாம்மா.  ஞாபகம் இருக்கு.  விவரம் இல்லாம சண்டை போட்டு இருக்கேன்" 

"இது எல்லாத்த விட பெரிய கூத்து.. எப்போவும் என் புடவை முந்திய உன்னோட விரல்ல சுத்திக்கிட்டே தூங்குவே.  அது சுத்தி சுத்தி உன்னோட கை ஃபுல்லா சுத்திக்குவே.  நெறய நாள் காலைல எந்திரிச்சி பாக்கும் போது பாதி புடவை உன் கையில சுத்திக்கிட்டு இருக்கும்" என்று சிரித்தாள். 

"ஆமாம்மா. நீங்க சொல்லி கேள்வி பட்டிருக்கேன்.  ஆனா தூக்கத்துல பன்னதாலே, எதனாலே அப்படி பண்ணினேன்னு தெரியல" 

"உன் கூட பேசிக்கிட்டே பழைய நினைவுகளை அசைபோடுறது நல்லா சுகமா தான் இருக்கு.  உனக்கு ஏதாவது ஞாபகம் இருக்கா.. சொல்லு.." 

கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "அம்மா.. நம்ம வீட்டுக்கு தாத்தா பாட்டி வந்திருந்த போது ஒரு டைம் நீங்க என்னை இட்லீ ஊத்துற துணி மாடில காயப்போட்டிருக்கேன், எடுத்துட்டு வா.. ன்னு சொன்னீங்க.  நான் அப்போ உங்க ப்ரா எடுத்துட்டு வந்து கொடுத்தேன்.  அதை பார்த்து பாட்டி பல நாள் கிண்டல் பண்ணி இருக்காங்களே.. ஞாபகம் இருக்கா.." 

அவள் சிரித்து கொண்டே "அமாம் அமாம்.  உனக்கு 5 வயசுல நடந்தது இன்னும் ஞாபகம் இருக்கா.." 

"ஹ்ம்ம்.. எப்படி மறக்க முடியும்.  இப்போ 2 வருஷத்துக்கு முன்னாடி பாட்டி வீட்டுக்கு போயிருந்த போது கூட பாட்டி அந்த விஷயத்தை சொல்லி தானே என்ன கிண்டல் பண்ணுவாங்க" 

"ஆமால்ல.. மணி 1 தாண்ட போகுது.  தூங்கு.  இதுக்கு மேல முழிச்சிருந்தா நாளைக்கு பொழுது ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும்" 

"ஹ்ம்ம்.. சரிம்மா.. அம்மா அப்புறம் ஒரு கடைசி விஷயம்.  தப்பா நினைக்க கூடாது" 

"இவ்வளவு ஓபன் ஆ பேசுறோம்.  இதுல தப்பா நினைக்க என்ன." 

"அது வந்து.. இன்னைக்கு மதியம்.. உங்க உதட்டுல முத்தம் கொடுத்தேன்.  நீங்களும் கொடுத்தீங்க.  அது தப்பில்லையா.." 

"நீ என் பையன் தானே.  இதுல என்ன தப்பு" என்று மனதில் தப்புன்னு சொன்னாலும் சமாளிக்க பார்த்தாள். 

"அது வந்து.. ஒரு இங்கிலிஷ் படத்துல பாத்திருக்கேன்.  அதுல..இல்லம்மா.. வேணாம்" என்று நிறுத்தினான். 

"என்ன பாத்திருக்கே" 

"ஹீரோ ஹீரோயின் உதட்டுல முத்தம் கொடுக்கும் போது அவுங்க நாக்கும் நாக்கும் ஒண்ணா சேர்ந்து என்னமோ பண்ணிக்கும்.. அது தான்" 

செல்வி சிரித்தாள்.. "ஓ.. அந்த மாதிரி படம் எல்லாம் பாக்க ஆரம்பிச்சிட்டியா" 

"அம்மா.. நல்ல படம் தான்.. ஜேம்ஸ் பாண்ட் படம்.  ஆனா அதுல அந்த மாதிரி சீன் வச்சிருக்காங்க." 

"ஹ்ம்ம்.. உனக்கு ஏதாவது தப்பா தோணுச்சா.. அம்மாவுக்கு முத்தம் கொடுக்கும் போது." 

"இல்லைம்மா.." 

"எனக்கும் தப்பா தோணலை.  அப்புறம் எதுக்கு இந்த கேள்வி" 

"தேங்க்ஸ் ம்மா" என்று அவள் புடவை இடுப்பின் மேலே கையை போட்டு அவள் அருகே சென்று அவள் தோளில் முகம் புதைத்து கொண்டான். 

தொடரும் 

[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - பகுதி 14 


அவளும் அவன் தலையை ஆசையாக தடவி கொடுத்தாள்.  அவனின் ஒரு கால் அவள் கால் மேலே போட்டு கொண்டு "அம்மா.. கால் போட்டா.. உங்களுக்கு வெயிட்டா இருக்கா" 

"அதெல்லாம் இல்லை டா.." 

சில நிமிடம் கழித்து.. "அம்மா உங்க முந்திய குடுங்க." என்று அவள் புடவை முன் முந்தியை எடுத்து விரலில் ஒரு சுத்தி சுத்தி அதில் இருந்த ஒரு நூல் கற்றை தன் முகத்தில் தேய்த்து கொண்டே இருந்தான். 

அவள் "இப்படி தான் சின்ன வயசுல தூங்குவே" என்று சிரித்தாள்.  அவன் புடவையை விரலில் சுத்த ஆரம்பித்தான்.  அவனின் கண்கள் மூடி கொள்ள கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புடவை அவன் கையில் பந்து போல சுத்த ஆரம்பித்தது.  அவள் மார்பை விட்டு முந்தி விலகியது.  அவனை பார்க்க அவன் 10 வயதில் பண்ணது ஞாபகம் வந்தது.  அப்படியே அவனை பார்த்து கொண்டிருக்க அவன் கண்களை மூடி கொண்டு மேலும் சுத்தினான்.  அவள் புடவை கொஞ்சம் இறங்கி வந்தது.  அவன் நிறுத்துவான் என்று எதிர்பார்த்தால்.  ஆனால் அவன் சுத்தி கொண்டே இருக்க அவள் இடுப்பில் புடவை இறுக்கியது.  அவள் விரலை மெல்ல கீழே இறக்கி இடுப்பில் சொருகி இருக்கும் புடவையை கொஞ்சம் லூசாக்கி விட்டாள்.  அவன் சுத்தி கொண்டே இருக்க அவளும் கொஞ்சம் சுருண்டு கொண்டு புடவையை அவனுக்கு கொடுத்தாள்.  முக்கால் வாசி புடவை கழண்ட இருந்த நிலையில் அன்பு கண் விழித்தான்.  "அம்மா.. இப்படி தான் சுத்திட்டு இருந்தேனா" 

"ஹ்ம்ம்.." என்று அவன் பக்கம் திரும்பி இருந்தாள்.  அவன் கண் முன்னே அவள் ப்ளௌஸ் மூடிய மொலை.  அந்த மொலை ரெண்டுக்கும் நடுவே ஒரு பெரிய பள்ள தாக்கு.  அவனின் நாக்கு வறண்டது.  புடவை பந்தில் இருந்து கையை விளக்கி அவள் இடுப்பில் போட்டான்.  ப்ளௌஸ் பாவாடை நடுவே அவளின் வெண்ணை இடுப்பு அழகாக இருந்தது.  "அம்மா.. செம்ம சாஃப்ட்டா இருக்கீங்க" என்று அவளை நெருக்கி அனைத்து கொண்டான். 

அவள் உடலிலும் ஒரு வித சுகமான சூடு பரவிட ஆரம்பித்தது.  அவன் கொஞ்சம் மேலே எழுந்து அவள் முகத்தருகே அவன் முகத்தை கொண்டு வந்தான்.  மீண்டும் நெருங்கி வந்தான்.  அவள் பேச ஆரம்பிக்கும் முன் அவனின் உதடு அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட ஆரம்பித்தது.  ஒன்று இரண்டு என்று பத்துக்கும் மேலே மாறி மாறி முத்தங்கள் பொழிந்தான்.  அவள் கன்னத்தை மாற்றி மறுகன்னத்தை காமிக்க அதிலும் முத்தங்கள் இட்டான். 

"செம்ம அழகா இருக்கீங்கம்மா" என்று அவள் மூக்கில் முத்தம் பதித்தான். 

"அன்பு.. தேங்க்ஸ் டா.." என்று அவள் அவன் கன்னத்தை திருப்பி முத்தம் வைத்தாள்.  அவனும் மாறி மறுகன்னத்தை காமிக்க அதிலும் முத்தங்கள் வைத்து விட்டு "அன்பு.. நீ எப்போவும் என் கூடவே இருக்கணும்" என்று மாறி மாறி முத்தம் பொழிந்தாள். 

ஒரு நிமிடம் நடந்த இந்த முத்தங்கள் ஒரு வழியாக நின்றது.  இருவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து லேசாக வெக்கத்தில் சிரித்து கொண்டனர்.  அன்பு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேறி அவள் இடுப்பை தன் உடலோடு ஒட்டி அழுத்தி கொண்டான்.  அவளுக்கு லேசாக மூச்சு முட்டியது.  அவனின் கை அப்படியே அவள் முதுகு எங்கும் படர்ந்து தடவி கொடுத்தது.  அவளுக்கு ஒரு மாதிரி உடம்பு கூசியது.  அவள் கண்கள் கொஞ்சம் சொருகியது.  அவனது நெத்தியும் அவளது நெத்தியும் ஒட்டி கொண்டது.  இருவரும் கண்ணுக்குள் கண்ணை பார்த்து கொண்டு இருந்தனர்.  அவனது உதடு அவள் உதட்டை நெருங்கிட அவள் கண்கள் மயக்கத்தில் மூடியது.  அவன் ஒரு நிமிடம் அப்படியே நிறுத்தினான்.  அவளும் என்ன என்று புரியாமல் கண் திறந்து அவனை பார்க்க, அவன் கண்ணில் ஒரு வித மிரட்சி தெரிந்தது.  அவள் அவன் முதுகை தடவி தன்னோடு இழுத்து கொள்ள இருவர் உதடும் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டி கொண்டது.  மீண்டும் அவள் கண் மூடி கொண்டு அவன் உதட்டை ஒத்தி ஒத்தி "உம்மா.. உம்மா.." என்றாள்.  அவனும் அதே போல "உம்மா..உம்மா.." என்றான்.  இருவரும் மாறி மாறி உதட்டை தொட்டு தொட்டு முத்தம் கொடுத்து கொண்டே இருக்க இருவரது கையும் மற்றவர் முதுகை ஆற தழுவி கொண்டு இருந்தது. 

ஒரு கட்டத்தில் இருவரும் மூச்சு விட லேசாக விலகினர்.  அன்பு அவளை பார்த்து "அம்மா.. தேங்க்ஸ்..ஐ பீல் சோ லக்கி" என்று அவள் தோளில் முகத்தை புதைத்து அவள் கழுத்து பிடரியில் ஒரு சின்ன முத்தம் கொடுத்தான்.  அவளுக்கு கழுத்து பிடரி ரொம்ப சென்சிட்டிவான இடம்.  அந்த இடத்தில அவன் சில முத்தங்களிட ஆரம்பிக்க அவள் நிப்பிள் ரெண்டும் புல்லட் போல நீண்டு கொள்ள ஆரம்பித்தது.  அவள் காலிடுக்கில் லேசான நீர் சொட்டி இருந்தது.  அவள் லேசாக "ஹான்.. ஹான்.. அன்பு.. ப்ளீஸ்.." என்று முனங்கினாள்.  அன்புக்கு அந்த வாய்ஸ் ஒரு வித போதையை கொடுத்தது.  அப்படியே திருப்பி அவளது மறுக்கழுத்து பக்கம் அதே இடத்தில சில முத்தங்கள் வைத்தான்.  அவள் புழுவாக துடிக்க ஆரம்பித்தாள்.  அவள் மேலும் நெளிந்து கழுத்தை தூக்கி காட்டிட அவள் கழுத்தில் அங்குலம் அங்குலமாக முத்தங்கள் பதித்தான்.  சில நிமிடங்கள் நடந்தது அந்த முத்த விளையாட்டு. 

அவன் மெல்ல எக்கி அவள் முகத்தை பார்த்திட அவள் முகத்தில் ஒரு வித போதை இருந்தது.  அவள் கண்கள் மெல்ல திறந்திட அவனின் கண்ணுள் பார்த்தான்.  இருவருக்குள்ளும் என்ன சொல்ல என்று புரியாமல் தப்பின் எல்லையில் இருக்கிறோமோ என்று பயந்தனர்.  அவனை தள்ளி விடவும் அவளுக்கு மனசில்லை.  அன்பு மீண்டும் அவள் உதட்டருகே தன் உதடை கொண்டு வந்து மெல்ல அவன் மேல் உதட்டை அவள் இரு உதட்டுக்கு நடுவே பொறுத்தினான்.  இதற்கு முன்பெல்லாம் இருவரின் உதடும் மேலோட்டமாகவே ஒட்டியது.  ஆனால் அவன் பொருத்திய விதம் இப்போது வேறொரு விதமாக இருந்தது.  அவனது இதழில் அவளின் கீழுதடு மாட்டி இருக்க மெல்ல அதை சப்பிட ஆரம்பித்தான்.  அவளுக்கு என்ன சொல்ல என்று புரியாமல் கண்களை இறுக்கமாக மூடி கொண்டாள்.  அவனது கை அவள் முதுகெங்கும் தேய்த்து கொண்டே அவன் அவள் கீழுதட்டை சப்பி சப்பி இழுத்திட அவள் உதடுகள் லேசாக விரிந்தது.  அவனுக்கு இப்போது கொஞ்சம் வசதியாக இருந்தது.  சில நிமிடம் அப்படி செய்து விட்டு கொஞ்சம் மேலே நகர்ந்து அவன் இப்போது அவனின் கீழுதட்டை அவள் இரு உதட்டுக்கு நடுவே வைத்து அழுத்தினான்.  அவளுடைய உதடுகள் தானாக மூடிட அவனின் கீழுதடு அவளின் இருஉதட்டுக்கு நடுவே மாட்டியது.  அவளும் மெல்ல சப்ப ஆரம்பித்தாள்.  அவனுக்குள்ளும் காமம் கொழுந்து விட்டு எழ ஆரம்பித்தது. 

ஒரு கட்டத்தில் இருவரும் மாறி மாறி உதட்டை சப்பிட ஆரம்பித்தனர்.  தாய் மகன் என்ற மனநிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்கள் இருவரை விட்டு விலக ஆரம்பித்தது.  அன்புவின் வலது கால் அப்படியே அவள் மேலே போட்டு தன்னுள் வளைத்து புடித்து கொண்டான்.  அவள் புடவை ஏற்கனவே கலைந்திருக்க அவனின் கைகள் அவளின் வெற்று இடுப்பை சுத்தி வளைத்திருந்தது.  ஒரு கட்டத்தில் திடீர் என்று லேசான இருமல் சத்தம் கேட்டிட இருவரும் திடுக்கிட்டு விலகினர்.  செல்வி அப்படியே அந்த பக்கம் திரும்பி கொண்டாள்.  அன்பு அதே மாதிரி மறுபக்கம் திரும்பி கொண்டான்.  செல்வி அவிழ்ந்த புடவையை தன் மேலே இழுத்து போர்த்தி கொண்டாள்.  லதா கொஞ்சம் இருமி கொண்டே எழுந்து உக்கார்ந்தாள்.  தொண்டை வறண்டு போயிருக்க எழுந்து சென்று தண்ணீர் குடித்து விட்டு வந்து படுக்கும் போது செல்வி அன்புவின் கட்டிலில் படுத்திருப்பதை பார்த்து "அப்பாடா.. தனியா படுத்துக்கலாம்" என்று சிரித்து விட்டு குப்புற கவிழ்ந்தாள். 

மறுநாள் பொழுது விடிய அன்பு கண்விழித்தான்.  மணி பார்க்க 8 ஆகி இருந்தது.  சுத்தி பார்க்க ரெண்டு கட்டிலும் காலியாக இருந்தது.  நேற்று நடந்த விஷயங்கள் அவன் கண்ணில் வந்து போனது.  அது கனவா இருக்குமா என்று யோசித்தான்.  தியாகு செல்வியிடம் ஏதோ பேசி கொண்டிருந்தார்.  அன்பு எழுந்து சென்று அம்மா முகத்தில் எப்படி முழிக்க என்று யோசித்தான்.  நேற்று வரை முத்தம் இடுவதில் தப்பில்லை என்று இருந்தவன் அதில் காமம் கலந்து விட்டதை உணர்ந்தான்.  மகா பெரிய தப்பாச்சே என்று தனக்கும் நொந்து கொண்டிருந்தான். 

லதா குளித்து விட்டு ஒரு நயிட்டி அணிந்து கொண்டு தலையில் துண்டை கட்டி கொண்டு பாத்ரூம் கதவை திறந்து வெளியே வந்தாள்.  பனித்துளி சொட்டும் ரோஜா போல அவள் முகத்தில் சில முடி தொங்கிட்டு அதில் சொட்டு சொட்டாக நீர் வடிந்தது. 

"டேய் என்ன இப்போ தான் முழிச்சியா.." 

"ஹ்ம்ம்.. செம்ம டைர்ட்.. சரி நீ ஸ்கூல் கிளம்பலையா" 

"இன்னைக்கு 2nd சாட்டர்டே.  ஸ்கூல் லீவு" அவள் தலையில் இருந்த துண்டை உருவி விட்டு வேகமாக அடித்து துவட்ட ஆரம்பித்தாள்.  "அண்ணா.. நீ எங்கயும் வெளியே போறியா" 

"இப்போதைக்கு போற பிளான் இல்லை.  ஏன் கேக்குறே" 

"அப்பா காசு கொடுக்குறேன்னு சொல்லி இருக்காங்க.  தீபாவளி டிரஸ் எடுக்கணும்.  கூட்டிட்டு போறீயா" 

"உனக்கு மட்டும் காசு தந்திருக்காங்களா" 

"நீயும் கேளு அப்பா கிட்ட.  ரெண்டு பெரும் சேர்ந்து போயி வாங்கிட்டு வந்துடலாம்" 

"சரி.. அம்மாவும் வர்ராங்களான்னு கேக்கலாமா" 

"ஐயோ அண்ணா.. அம்மா வேணாம்.  நாம ரெண்டு பேரு மட்டும் போயிட்டு வந்துடலாம். ப்ளீஸ். ப்ளீஸ்.." 

"ஏண்டி.. அம்மா வேணாம்னு சொல்லுறே" 

"அது உனக்கு புரியாது.  நான் அப்புறம் சொல்லுறேன்.  அண்ணா நீ கொஞ்சம் வெளியே போ.. நான் டிரஸ் மாத்தணும்" 

அன்பு கட்டில் விட்டு எழுந்து வெளியே செல்ல லதா கதவை மூடினாள்.  வெளியே வரும் போது தியாகு தோசை சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தார்.  அன்பு வந்து செல்வியை பார்க்க அவள் அவன் பார்வையை தவிர்த்து திரும்பி கொண்டாள்.  அன்பு டூத்ப்ரஷ் எடுத்து கொண்டு வாஸ்பேசின் முன் நின்றான்.  தியாகு "டேய் அன்பு.. டிவி பக்கத்துல 1000 ரூபாய் வச்சிருக்கேன்.  தீபாவளிக்கு உனக்கு டிரஸ் எடுத்துக்கோ" 

"அப்பா.. அம்மாக்கு எடுக்கலையா" 

"எனக்கும் அம்மாக்கும் தீபாவளி சீட்டு போட்டிருக்கேன்.  அடுத்த வாரம் அந்த ஃபண்ட்ல இருந்து அம்மாக்கு ஒரு புடவையும், எனக்கு வேஷ்டி சட்டையும் வந்திடும்" 

செல்வி ஒரு தோசை எடுத்து கொண்டு வந்தாள் "என்னங்க கொஞ்சம் சீக்கிரமா புடவைய கொடுக்க சொல்லுங்க. ப்ளௌஸ் தைக்கணும்.  டைலர் கடைசி நேரத்துல கொடுத்தா வாங்கிக்க மாட்டாரு" 

அன்பு பல்துலக்கி முடித்திட செல்வி அவனருகே காபி டம்பளர் கொண்டு வந்து வைத்தாள்.  அதை எடுத்து குடித்து முடித்தான்.  அவன் பாத்ரூமினுள் சென்றிட, லதா செல்வி தோசை சுட்டு சாப்பிட்டு முடித்தனர்.  தியாகு ஆபீஸ் கிளம்பி சென்றார்.  அன்பு குளித்து முடித்து ஒரு பனியன் ஷார்ட்ஸ் போட்டு கொண்டு வந்தான்.  செல்வி அவனுக்கு தோசை சுட்டு கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். 

"லதா.. ஹோம்ஒர்க் இருந்தா எழுதி முடிச்சிட்டு.  நாளைக்கு வரைக்கும் வச்சிட்டு இருக்காதே" 

"சரிம்மா.. இன்னைக்கு மத்தியானம் நானும் அண்ணனும் போயி டிரஸ் எடுத்துட்டு வந்துடட்டுமா" 

"எங்க டி எடுக்க போறே" 

"அது வந்து.." என்று கொஞ்சம் முழுங்கி கொண்டே "நீ சொன்னா திட்டுவே.." 

அவள் முறைத்து விட்டு "அந்த உன் ஃபிரெண்ட் சொன்ன கடையா டி" 

"ஆமாம் ம்மா.. அங்கே தான் நியூ காலெக்ஷன்ஸ் எல்லாம் நெறய இருக்கு.  அதுவும் இல்லாம கடையும் ரொம்ப ஸ்பெஸியஸ்" 

"ஆனா.. விலையும் அதுக்கேத்தாப்பல டபுள் மடங்கா ள்ள இருக்கும்" 

"அம்மா.. அப்பா எனக்கு 1000 ரூபாய் கொடுத்திருக்காங்க.  அதுக்குள்ள வாங்கிக்குறேனே" 

"என்னமோ செய்யுடி" என்று சொல்லிவிட்டு "அன்பு.. நீ எங்க போயி எடுக்க போறே" அவள் முகம் கொடுத்து பேசிய வார்த்தை அது.  லதா முன்னால் நார்மலாக இருக்க வேண்டும் என்று அவளுக்கு தோன்றி இருக்க வேண்டும். 

"தெரியல.. லதா கூட்டிட்டு போற கடைல பாக்கணும்.  புடிச்சா எடுத்துக்குறேன்" 

செல்வி கிட்சன் உள்ளே சென்று ஒரு 500 ரூபாய் நோட்டு எடுத்து வந்து "டேய் இது நான் சேத்து வச்சது.  டிரஸ் கொஞ்சம் கூட ஆனாலும் இதை வச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க" 

லதா "தேங்க்ஸ் ம்மா.. அம்மான்னா அம்மா தான்" என்று அவள் கன்னத்தை கிள்ளி விட்டு தன் ஸ்கூல் பேக் எடுத்து ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். 

அன்பு பயத்தோடு கிட்சனில் நுழைந்து தண்ணீர் குடிக்கும் போது செல்வி "அன்பு.. அங்கே பாத்ரூம்ல துணி தோச்சு பக்கெட்ல வச்சிருக்கேன்.  எடுத்துட்டு மாடிக்கு போ.  நானும் வர்றேன்". 

அவள் வார்த்தையில் ஒரு வித கடுமை இருப்பதை உணர்ந்தான்.  அவன் பக்கெட் எடுத்து கொண்டு மாடி சென்று ஒவ்வொரு துணியாக காயப்போட்டு கொண்டிருக்கும் போது செல்வி படி ஏறி வந்தாள்.  இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளாமல் துணிகளை காயப்போட்டு முடித்தனர்.  முடித்ததும் செல்வி தண்ணி தொட்டி ஓரத்தில் போய் நின்றாள்.  எதுவும் பேசவில்லை.  அன்புக்கு அவள் மனநிலை புரிந்தது. 

அவன் அவளருகே வந்து நின்று kondu  "அம்மா.."  அவள் சேலை முந்தியை எடுத்து தன் கண்ணில் பொத்தி கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.  "அம்மா.. எதுக்கு அழறீங்க" 

அவள் கண்ணை துடைத்து விட்டு "அன்பு நேத்து நைட் நீ ஏன்.. என்னோட கழுத்துல உதட்டுல முத்தம் கொடுத்தே.." 

அவன் அவளை பார்த்து கொண்டே "அது ஏதோ.. ஒரு உணர்ச்சில கொடுத்துட்டேன்.  அங்கெல்லாம் கொடுக்க கூடாதா" 

"உதட்டுல கொடுக்கும் போது ஏன் அப்படி பண்ணே" 

"அது தெரியலம்மா.  அப்படி கொடுத்தா நல்லா இருந்துச்சு.. அது தான்.." 

"இது தப்பு அன்பு." என்று அவள் கண்ணில் நீர் கோர்த்து வடிந்திட அதை துடைத்து கொண்டாள். 

"அம்மா.. சாரி.. இனிமே அப்படி.." 

"அன்பு.. இனிமே எனக்கு முத்தம் கொடுக்க கூடாது.. சொல்லிட்டேன்.. " என்று தீர்க்கமான குரலில் சொன்னாள். 

அவனும் என்ன சொல்ல என்று புரியாமல் அவளை பார்த்து லேசாக தலையசைத்தான். 

"சரி வா.. கீழே போகலாம்" என்று முகத்தில் புன்னகையை கஷ்டப்பட்டு வரவழைத்து கொண்டு கீழே சென்றாள்.  அவனும் பின் தொடர்ந்தான்.  அவள் கிட்சன் சென்று மதிய வேலைகளை பார்க்க தொடங்கினாள்.  அன்பு மனசு சரியில்லாமல் அப்படியே சென்று பெட்டில் படுத்து கிடந்தான்.  நேரம் ஓடியது.  மதிய சாப்பாடு முடிந்தது. 

லதாவும், அன்புவும் சைக்கிள் எடுத்து கொண்டு கடைக்கு சென்றனர்.  அந்த கடை நல்லா விசாலமான கடை தான்.  ஆனால் மதிய நேரமானதால் அவ்வளவாக கூட்டம் இல்லை. 

"அண்ணா.. என்ன ஆச்சு.  பேசாம வர்றே.  அம்மா ஏதாவது சொன்னாங்களா" 

"ஒன்னும் இல்ல டி" 

"உன் வாய் தான் ஒன்னும் இல்லைன்னு சொல்லுது.  ஆனா ஏதோ மனசுல ஒளிச்சு வச்சிருக்கே.  கிட்ட தட்ட அரை மணி நேரமா ஒண்ணுமே நீ பேசல தெரியுமா.  என்ன கடைக்கு கூட்டிட்டு வந்தது புடிக்கலைன்னா சொல்லுன்னா..திரும்பிடலாம்." 

"ஏய் அப்படிலாம் இல்லடி." கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "காலேஜ் படிப்பு பத்தி அம்மா கொஞ்சம் கடுமையா சொன்னாங்க." பொய் சொன்னான். 

"என்ன ஆச்சுன்னா.. ஏதாவது இன்டெர்னல் மார்க் கொறஞ்சிடுச்சா" 

"ஹ்ம்ம்.. சரி அதை விடு" என்று புன்னகைத்து "சொல்லு.. என்ன மாதிரி டிரஸ் எடுக்க போறே" 

அவளும் சிரித்து விட்டு "வழக்கம் போல சுடிதார் தான்." இருவரும் சுடி செக்ஷன் சென்றார்கள்.  அங்கே இருந்த பணிப்பெண் அவர்களை வரவேற்று சில சுடிதார் எடுத்து காமிக்க ஆரம்பித்தாள்.  சில கலர், டிசைன் சரி இல்லை என்று புரட்டி புரட்டி பார்த்து கொண்டு இருந்தனர். 

அன்பு அந்த கடைப்பெண்ணிடம் "சுடிதார் தவிர பொண்ணுங்களுக்கு வேற துணி இல்லையா" 

"ஏன் இல்லை.  உங்க சிஸ்டர் வெஸ்டர்ன் போடுவாங்கன்னா ஜீன் பாக்கலாம், ஸ்கிர்ட் நெறய இருக்கு.. இது தவிர பங்க்சன் போடுற மாதிரி லெஹெங்கா இருக்கு.  ரொம்ப நல்லா இருக்கும்" 

"லெஹெங்கா அப்படின்னா என்ன?" 

அந்த பணிப்பெண் ஒரு கேட்டலாக் கொண்டு வந்து காமித்தாள்.  அதில் சில மாடல் பெண்கள் லெஹெங்கா சோலி அணிந்து மேலே ஒரு துப்பட்டா போட்டு இருந்தனர்.  வடஇந்தியாவில் இது ரொம்ப பேமஸ் என்று புரிந்தது.  சில படங்களில் சிம்ரன், ஜோதிகா அந்த மாதிரி டிரஸ் போட்டு ஆடியது ஞாபகம் வந்தது.  அவன் லதாவை பார்த்து "ஏன் லதா இந்த மாதிரி டிரஸ் எடுக்கலாமே தீபாவளிக்கு" 

அவள் பார்வையிலும் ஒரு மின்னல் தெரிந்தது.  அந்த பணிப்பெண் அவர்களை அடுத்த செக்சன் வருமாறு அழைத்து சென்று ஒவ்வொரு லெஹெங்கா பேக் எடுத்து வைத்து பிரித்து காமிக்க ஆரம்பித்தாள்.  மேலே ஒரு ப்ளௌஸ் டாப்ஸ் டிசைன் செய்யப்பட்டது.  கீழே ஒரு நீல பாவாடை மாதிரி இருக்கும்.  மேலே ஒரு ட்ரான்ஸ்பரென்ட் துப்பட்டா.  பாக்க ரொம்ப அழகா இருந்தது.  அதில் பல துணிகளை எடுத்து பார்க்கும் போது லதா "அண்ணா.. விலை பாத்தியா.. எல்லாமே 1500 ரூபாய்க்கு மேல தான் இருக்கு" 

அதை கேட்ட கடைப்பெண் "ஆமாங்க இந்த ஆர்ட் ஒர்க் எல்லாம் ரொம்ப காஸ்டலி.  பங்க்சனுக்கு வியர் பண்ணினா ரொம்ப க்ராண்டா இருக்கும்" 

லதா சில துணிகளை எடுத்து பார்த்துட்டு "அண்ணா.. இதெல்லாம் எனக்கு செட் ஆகுமான்னு தெரியல.  பேசாம சுடி வாங்கிக்கலாம்" 

அன்பு "ஏய் லதா காசை பத்தி யோசிக்காதே.  அப்பா எனக்கு கொடுத்த 1000 ருபாய் இருக்கு.  அதையும் சேத்து நீ வாங்கிக்கோ" 

"அப்போ உனக்கு" 

"எனக்கு தான் அம்மா 500 ருபாய் தனியா கொடுத்திருக்கங்கள்ல.. அதுல ஏதாவது டிஷர்ட் வாங்கிக்குறேன். நீ இந்த தடவை லெஹெங்கா தான் வாங்குறே.. உன்ன அதுல பாக்கணும்னு இப்போவே என்னோட மனசு துடிக்குது" என்று உற்சாகமூட்டினான். 

"அண்ணா அதெல்லாம் வேணம்னா..உன்னோட காசுக்கு நீ வாங்கிக்கோ. என்னோட காசுக்கு நான் வாங்கிக்குறேன்" 

அன்பு கொஞ்சம் அதட்டலாக "நான் சொல்லுறத கேக்கப்போறியா இல்லையா.. பேசாம இதை வாங்கிக்கோ" 

"அம்மா திட்ட போறாங்கன்னா" 

"ஏய் நான் அம்மாவை சமாளிச்சுக்குறேன்.  நீ இந்த லெஹெங்கால உனக்கு புடிச்சத செலக்ட் பண்ணு" என்று மீண்டும் அவளை சமாதானப்படுத்தினான். 

அவளுக்கும் சரி என்று பட்டது.  ஒவ்வொரு மாடலையும் பிரித்து காமித்தால் அந்த கடைப்பெண்.  அன்பு, லதா புரட்டி புரட்டி பார்த்து விட்டு கடைசியாக ஒரு மாடல் சூஸ் பண்ணினார்கள்.  நல்ல ஜரிகைல டிசைன் செய்யப்பட்டு இருந்தது.  சிவப்பு கலர். 

"அண்ணா.. இது நல்லா இருக்கும்ல" 

"வேணும்னா ட்ரயல் பாத்து செக் பண்ணிக்கோ" 

"அதுவும் நல்லது தான்" 

அவள் அந்த லெஹெங்கா செட் எடுத்து கொண்டு ட்ரயல் ரூமுக்குள் சென்றாள்.  அன்பு அங்கேயே வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு இருந்தான்.  கொஞ்சம் நேரத்தில் லதா தேவதை போல அந்த லெஹெங்கா பாவாடையை கீழே படாமல் இரு கையால் லேசாக தூக்கி கொண்டு வெளியே வந்தாள்.  ட்ரயல் பார்க்க தானே என்று மேலே துப்பட்டா அணியாமல் வந்து நின்றாள்.  அந்த சோலி (ப்ளௌஸ்) அவள் மொலை ரெண்டையும் அழகாக பற்றி இருந்தது.  அப்படியே அவளை உறைந்து போய் பார்த்து நின்றான் "அண்ணா.. எப்படி இருக்கு" 

"என்னடி ஆளே மாறிட்டே.  சேட்டு விட்டு பொண்ணு மாதிரி சும்மா கும்முன்னு இருக்கே" 

அவள் கன்னம் சிவந்திட "அண்ணா.. இந்த சோலி ல பின் ஜிப் போட முடியல கொஞ்சம் போட்டு விடேன்" என்று சொல்லி தன் தலை முடியை முன்னாள் நகர்த்தி அவனுக்கு முதுகை காமித்தால்.  பாதி வரை ஏத்தி விடப்பட்டிருந்த ஜிப் புடித்து மெல்ல மேல் நகர்த்திட அவளுக்கு கொஞ்சம் டைட் ஆகியது.  "அண்ணா போதும்.  ரொம்ப டைட் ஆ இருக்கு" என்று அந்த கடைப்பெண்ணை கூப்பிட்டாள்.  அவள் வந்து பார்த்துட்டு, அடுத்த சைஸ் சோலி எடுத்து கொடுத்து, அதை ட்ரை பண்ண சொன்னாள்.  லதா மீண்டும் ட்ரயல் ரூம் சென்று மாத்தி விட்டு வந்தாள்.  இம்முறையும் "அண்ணா.. கொஞ்சம் ஜிப் ஏத்தி விடு" என்று திரும்பினாள்.  இம்முறை ஜிப் கொஞ்சம் கீழே இருந்தது.  அவள் உள்ளே அணிந்திருந்த ப்ரா பட்டை தெரிந்தது.  அதை பார்த்ததும் அவனுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது.  அவள் மீண்டும் "அண்ணா.. சீக்கிரம் ஏத்தி விடு" என்று சொன்னதும் தன்னிலைக்கு வந்து சட்டென்று ஏத்தி விட்டான். 

அப்போது அந்த கடைப்பெண் வந்து அவளை சுத்தி பாத்துட்டு "இது ரைட்டா இருக்கு தானே" 

"ஆமா.. நல்லா இருக்கு" என்று தலையசைத்து விட்டு அன்புவிடம் "அண்ணா.. நல்லா இருக்கா.. அம்மா திட்ட மாட்டாங்களா" 

அன்பு அவளை கீழிருந்து மேல் வரை பார்த்தான்.  முதல் முறை லதா தொப்புள் கீழே லெஹெங்கா அணிந்திருந்தாள்.  லெஹெங்கா சோலி நடுவே அவளின் சின்ன தொப்பையில் அழகான தொப்புள் பார்க்க ரம்மியமாக இருந்தது.  அப்படியே மேலே கண்கள் மேய்ந்திட அவள் மொலை ரெண்டு பகுதியிலும் சரிகை வேலை செய்ப்பாடு அழகாக இருந்தது.  அதிலும் கழுத்து பகுதி கொஞ்சம் கீழிறக்கி இருந்ததால் அவள் மொலையின் லேசான பிளவும் தெரிந்தது.  அவள் இடது மொலை தொடங்கும் இடத்தில மச்சமும் தெரிந்தது.  அதை பார்த்து அவன் லேசாக சிரித்தான்.  அன்று நடந்த விஷயம் என்று அவளும் உணர்ந்து அந்த மச்சத்தின் மேலே கை வைத்து மறைத்தாள் 

"அண்ணா.. ரொம்ப வல்கரா இல்லைல" 

அவனும் லேசாக சிரித்து விட்டு "வால்கர்ன்னா ??" 

"இல்லைனா.. அது வந்து.. அம்மா பாத்தா கழுத்து ஏன் இவ்வளவு இறக்கமா இருக்குன்னு கேக்க மாட்டாங்களா??" என்று நாணத்தில் கொஞ்சம் தலை குனிந்தாள். 

"எந்த காலத்துல இருக்கே நீ.. எங்க காலேஜ் பொண்ணுங்க எல்லாம் எப்படி டிரஸ் பண்ணுவாங்க தெரியுமா.  அதுவும் இல்லாம நீ இதுக்கு மேலே துப்பட்டா போட போறேல்ல.  அப்புறம் என்ன." 

அவளுக்கும் அது சரி என்று பட்டது.  கண்ணாடி முன் நின்று பார்த்து விட்டு உள்ளே சென்று கழட்டி கொண்டு வந்தாள்.  அதை எல்லாம் எடுத்து கடைப்பெண் மடித்து ஒரு கவரில் வைத்து பில் போட்டாள்.  அதன் விலை 2200 ருபாய் என்று பில் வந்தபோது தான் இருவரும் கொஞ்சம் யோசித்தனர்.  அன்பு "இருக்கட்டும் லதா.. இது உனக்கு புடிச்சிருக்கலா.  இதையே எடுத்துக்கலாம்.  எனக்கு 300 ரூபாய்க்கு வேற சின்ன கடைல பாத்துக்கலாம்" என்று பணம் கொடுத்து விட்டு வெளியே வந்தனர். 

"அண்ணா.. சாரி.." 

"எதுக்கு சாரி எல்லாம்.  என் தங்கச்சி அழகா இருக்கணும்.  அது தான் எனக்கு வேணும்" என்று அடுத்த ஒரு சின்ன கடைக்குள் சென்றனர்.  அங்கே அன்பு தனக்கு ஒரு டீஷர்ட் வாங்கியதும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர். 

வீடு வந்ததும் செல்வி அவர்கள் வாங்கி வந்த துணிகளை பார்த்து விட்டு விலையை பார்த்து அதிர்ந்தாள்.  லதாவை திட்ட தொடங்கினாள்.  ஒரு கரண்டி கொண்டு வந்து அடிக்கவும் வந்தாள்.  அன்பு அவள் பக்கம் இருந்து அம்மாவை சமாளித்தான்.  சில நிமிடங்கள் வாக்குவாதம் நடந்து முடிக்க கடைசியில் செல்வி என்னமோ போகட்டும்னு விட்டு விட்டாள்.  செல்வி கிட்சனுக்குள் சென்று "டேய் அன்பு.. இங்க வா" 

"என்னம்மா.." 

இன்னொரு 500 ருபாய் எடுத்து நீட்டி "நீ ஒரு ஜீன் இல்ல வேற பேண்ட் ஏதாவது வாங்கிக்கோ" 

"அம்மா.. இருக்கட்டும்மா." 

"பேசாம வாங்கிக்கோடா.. பெரிய மனுஷா" என்று சிரித்தாள்.  அவள் சிரிக்கும் போது மீண்டும் மயங்கினான்.  ஆனால் அவள் சொன்ன வார்த்தை மீண்டும் நினைவுக்கு வர முகம் கொஞ்சம் சோர்ந்து வாங்கி கொண்டு வெளியே வந்தான். 

லதா அதை கவனித்து "பாத்தியா.. என்ன தான் இருந்தாலும் அம்மாக்கு உன் மேல தான் பாசம் அதிகம்.  என்ஜாய் என்ஜாய்" என்று சிரித்தாள். 

செல்வி "ஏய் லதா.. மேல துணி காயப்போட்டு இருக்கு.  அதை போயி எடுத்துட்டு வா" 

"நான் எதுக்கு போகணும்.  அது தான் உன் செல்ல புள்ளை இருக்கானே.  அவனை போயி எடுத்துட்டு வர சொல்லலாம்ல" என்று நக்கலாக சிரித்தாள். 

அன்பு எழுந்து மாடிக்கு செல்ல வெளியேறினான்.  செல்வி லதாவை முறைத்திட, அவளும் உடனே அவன் பின்னாடியே ஓடி வந்து "அண்ணா.. நான் எடுத்துட்டு வர்றேன்.  நீ இரு" 

"இருக்கட்டும் டி.  நான் பாத்துக்குறேன்" 

இருவரும் சேர்ந்து மாடிக்கு வந்தனர்.  ஆளுக்கு ஒரு பக்கமாக இருந்து துணிகளை எடுக்க ஆரம்பித்தனர்.  சில நிமிடங்களில் இருவர் கையிலும் துணிகள் நிறைந்து இருந்தன.  "அண்ணா ஒரு நிமிஷம்.. கொஞ்சம் இங்க நின்னு பேசிட்டு போகலாமா" என்று தண்ணி தொட்டி பக்கம் சென்றாள்.  காலைல அம்மா இந்த தொட்டி கீழே தான் நின்று பேசினா என்று ஞாபகம் வந்தது. 

இருவரின் துணிகளை ஒரு திண்டில் வைத்து விட்டு லதா "அண்ணா.. தேங்க்ஸ் ன்னா.. நீ இருந்தா தான் வீடு வீடு மாதிரி இருக்கு" 

"இதை சொல்ல தான் இருக்க சொன்னியா" 

"அண்ணா.. உண்மைல அந்த டிரஸ் எனக்கு நல்லா இருந்துச்சா" 

"ஏண்டி இப்போ அந்த சந்தேகம்.  கடைல அவ்வளவு மாடல் பாத்து எடுத்தே" 

"நல்லா தான் இருந்துச்சு.  ஆனா இப்போ ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கு" என்று அவள் வெட்கப்பட்டாள். 

அவள் முகத்தை அன்பு புடித்து நிமிர்த்தி பார்த்தான்.  "பாரு டா.. என் தங்கச்சிக்கு வெக்கத்தை.  அதெல்லாம் அந்த டிரஸ் ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு" 

"தேங்க்ஸ் ன்னா.. சரி நீ இந்த டிரஸ் எனக்கு எடுத்து தந்தத்துக்கு நான் உனக்கு ஏதாவது செஞ்சாகனும்.  சொல்லு.. உனக்கு என்ன வேணும்னு" 

"உன் கிட்ட ஏது காசு" என்று சிரித்தான். 

"உனக்கு வேணுங்கிறத சொல்லு.  காசை பத்தி நான் யோசிச்சுக்குறேன்" என்று குறும்பாக சிரித்தாள்.  அவளின் குறும்பு சிரிப்பும் உதடும் அவனுக்குள் ஒரு வித கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.  தனக்குள்ளே பேசி கொண்டான்.  இது என்ன அம்மா, தங்கச்சி மேல காதல் உணர்வு வருது.  இது தப்பில்லையா.. என்று யோசித்தான்.  "என்னனா ஏதோ யோசிச்சிட்டு இருக்கே" என்று அவனை குலுக்கிட அவன் சுயநினைவுக்கு வந்தான். 

"ரொம்ப அழகா இருக்கே.  உன்ன கட்டிக்க போறவன் குடுத்து வச்சவன்" 

"ஐயோ போண்ணா..உனக்கு என்ன வேணும்னு கேட்டா.. என்ன என்னவோ பேசிட்டு இருக்கே" 

"சரி.. நான் ஒன்னு கேப்பேன்.  முடிஞ்சா கொடு.  ஆனா அப்பா அம்மா கிட்ட சொல்ல கூடாது" 

"நீ ஏதாவது பெருசா கேட்டா.. அப்புறம் காசுக்கு எங்க போறது" 

"இது காசு சம்மந்தப்பட்டது இல்லை.  கண்டிப்பா உன்னாலே கொடுக்க முடியுறது தான்" 

"அப்படின்னா.. ஓகே.  சொல்லு.  என்ன வேணும்"  அன்பு மெல்ல அவள் கையை புடித்து கொண்டான்.  "ஏய் எதுக்கு கைய புடிச்சுக்குறே" 

"நான் கேட்டதும்.. நீ அறைஞ்சிட்டேன்னா" என்று சிரித்தான். 

"அதெல்லாம் அடிக்க மாட்டேன்.  சொல்லு" 

அன்பு கொஞ்சம் எச்சிலை முழுங்கி கொண்டு "லதா.. தப்பா நினைக்காதே.  உன்னை பாக்கும் போதெல்லாம் எனக்குள்ளே ஏதோ ஒரு விதமான ஏக்கம் ஏற்படுது.  இதை என்ன சொல்லன்னு தெரியல." என்று நிறுத்தினான்.  அவளும் ஏதோ ஒரு ஆச்சரியத்தில் அவனை பார்த்து கொண்டு இருக்க அவன் தொடர்ந்தான் "அது வந்து.. எனக்கு ஒரு முத்தம் கொடுக்குறியா" என்று தலை குனிந்து நின்றான். 

அவன் அப்படி கேப்பான் என்று அவள் நினைக்கவில்லை.  அப்படியே ஒரு சில நிமிடங்கள் உறைந்தாள். 

தொடரும்

[fortis3028]

Ufff ... A very beautiful and a slow burn story... மிக அழகான எழுத்து நடை, நேர்த்தியான பதிவு... நண்பா இது ஒரு காவியம்... சிறுவயது காலங்கள் பற்றி அம்மா மகன் உரையாடல் என்னை என் சிறுவயது நாட்களுக்கு கொண்டு சென்று விட்டது... வர்ணனைகள் மிகவும் அற்புதம்... முத்ததில் முத்தம் கிளைமாக்சு super நண்பா...

[Punidhan]

இங்கங்கு ஊஞ்சலாக நான் போகிறேன்
அங்கங்கு தீயில் நான் வேகிறேன்

இரண்டு அழகு தேவதைகள் இடையில் காமத்தின் தீயில் அன்பு

அன்னை தங்கை என்று உறவுகள் இருந்தாலும் இருவரும் பெண்கள் தானே

மகன் அண்ணன் என்றாலும் அவன் ஆண் தானே

@aishu love every episode

Especially the dialogues sooooo beautiful sooooo realistic sooooo hotttttt Sooooo erotic

[Amma Pasam]

Good update bro
Keep rocking

[Mogan]

சென்ற கதைக்கு லைக், கமெண்ட் பதிவிட்ட நண்பர்களுக்கு என்னுடைய நன்றிகள்.

Ammapasam
Voice_of_Punjab
flamingopink
venkygeethu
KILANDIL
kurumargal
omprakash_71
Vkdon
sundarb

கதைக்கு வரும் வரவேற்பு மிக குறைவாக இருப்பதை உணர்கிறேன்.  சிறுகதைகள் புடிக்கவில்லை என்றால் கமெண்ட்டில் தெரிவிக்கவும்.

அடுத்த கதை ஒன்று மாமனாருக்கும் மருமகளுக்கும் இடையே ஏற்படும் காம உணர்வை பற்றி எழுதி கொண்டிருக்கிறேன்.  இன்று இரவுக்குள் முடித்து பதிவிட வேண்டும் என்று நினைத்துள்ளேன்.  உங்களிடம் இருந்து வரும் வரவேற்பு மட்டுமே என்னை உற்சாகப்படுத்தும்.  பிடித்தால் பாராட்டும், பிடிக்கவில்லை என்றால் உங்கள் விமர்சனத்தையும் பதிவிடுங்கள். திருத்தி கொள்கிறேன்.

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

 உங்கள் கதைகளுக்கு நான் அடிமையாகி விட்டேன் நண்பா

[fortis3028]

Vanakkam nanba.. Ungal kadhaikku varaverpu kurayavillai.. Views miha adhigam... Aanal comment eludha neraya per somberithana padugiraargal.. Enakku therindhavarai log in kooda seivadhillai.. adutha update nokki ethirpaarthu kodirukkirom true fans

[Shajith]

“அம்மாவுடன் எதிர்பாராமல் நடந்த கலவி” — Aisshu

ஆறு பாகங்களிலும் ஒரு கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவு வரை கொண்டு சென்று, வாசகரை அடுத்தது என்ன என்ற எதிர்பார்ப்புடன் நகர்த்தியிருக்கிறார் ஆசிரியர் Aisshu. இது நீண்ட தொடர்கதையாக இல்லாமல், ஆறு பாகங்களுக்குள் தொடக்கம்–வளர்ச்சி–மாற்றம்–முடிவு என்று ஒரு முழுமையான வட்டத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதுதான் முதலில் கவனிக்க வைக்கும் விஷயம்.

முதல் பாகத்தில் சாதாரணமான ஒரு குடும்பச் சூழலோடு கதை தொடங்குகிறது. கணவன் நீண்ட காலமாக வெளியூரில் இருப்பது, மனைவியின் தனிமை, மகனின் தாய்மீது இருக்கும் பாசம், இருவருக்கிடையேயான இயல்பான உரையாடல்கள் என்று கதை ஆரம்பத்தில் மிகவும் குடும்ப வாழ்க்கையைச் சுற்றியே நகர்கிறது. குறிப்பாக தாயின் மனநிலையையும், கணவன் இல்லாத வாழ்க்கையால் உருவாகும் வெறுமையையும் ஆரம்பத்திலேயே விதையாகப் போட்டிருப்பது பின்னர் வரும் மாற்றங்களுக்கு ஒரு பின்னணியை உருவாக்குகிறது.

“தனிமை என்பது யாரும் இல்லாத நிலை அல்ல; அருகில் இருப்பவரிடம் மனதைப் பகிர முடியாத நிலை.”
இந்த வரியை சுபாவின் கதாபாத்திரத்திற்குப் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

இரண்டாம், மூன்றாம் பாகங்களில் அந்த இயல்பான தாய்–மகன் நெருக்கம் படிப்படியாக வேறு ஒரு உணர்ச்சிப் பாதைக்கு நகர்கிறது. இங்கே கதையின் முக்கியமான அம்சம் திடீர் மாற்றம் மட்டும் அல்ல; அந்த மாற்றத்திற்கு முன்பாக சிறுசிறு நிகழ்வுகள் மூலம் மனநிலையை ஆசிரியர் கட்டமைத்த விதம். ஒரு பார்வை, ஒரு உரையாடல், ஒன்றாக செலவிடும் நேரம், பழைய நினைவுகள் என ஒவ்வொன்றும் அடுத்த கட்டத்திற்கான மனநிலையை உருவாக்குகின்றன.

அதனால் “சிறு துளி பெருவெள்ளம்” என்ற பழமொழி இந்தக் கதையின் நகர்வுக்கு பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சிறியதாகத் தோன்றும் உணர்வுகள் பின்னர் கதையின் மையமாக மாறுகின்றன.

நான்காம் பாகத்தில் கதையின் மனநிலை இன்னும் சிக்கலாகிறது. குறிப்பாக சுபாவின் கணவன் விவேக்கின் நீண்டகாலப் பிரிவு, அவளுக்குள் இருக்கும் எதிர்பார்ப்பு, கவனிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஏக்கம் ஆகியவை கதாபாத்திரத்தின் உளவியலைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. அதே நேரத்தில் கோபியின் மனதிலும் பாசம், குழப்பம், குற்றவுணர்வு போன்றவை ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன.

“மனம் ஒரு குரங்கு; ஒரு கிளையில் இருந்து இன்னொரு கிளைக்கு தாவிக்கொண்டே இருக்கும்.”
கோபியின் மனநிலையைப் பார்க்கும்போது இந்தப் பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது.

ஐந்தாம் பாகத்தில் பார்லர் சம்பவம் கதையின் மிக முக்கியமான திருப்பங்களில் ஒன்றாக வருகிறது. வெளிப்புறத்தில் அது ஒரு சாதாரண அழகு நிலைய அனுபவமாகத் தொடங்கினாலும், சுபாவின் மனநிலையில் அது பலவிதமான உணர்வுகளை எழுப்புகிறது. கணவனிடம் இருந்து எதிர்பார்த்த கவனம் கிடைக்காததும், மகன் தன்னை கவனிப்பதும், தன்னுடைய அழகை மீண்டும் உணர்வதும் அவளுடைய மனநிலையை மாற்றுகின்றன.

அதன்பிறகு கோயில் காட்சி, மாலை மாற்றிக் கொள்ளும் நிகழ்வு, வெளியுலகில் அவர்கள் கணவன்–மனைவி என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் தருணம் ஆகியவை கதையின் உளவியல் சிக்கலை இன்னும் வலுப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக அந்தக் காட்சிகளுக்கு உடனடியாக வரும் “விளையாட்டு” உரையாடல், கதையின் எல்லைகள் எவ்வாறு படிப்படியாக மாறுகின்றன என்பதை காட்டுகிறது.

ஆறாம் பாகம் கதையின் உச்சக்கட்டமாக அமைந்திருக்கிறது. கடந்த கால திருமண நினைவுகளை சுபா பகிர்வதும், அந்த நினைவுகளை கோபி விளையாட்டாக மீண்டும் உருவாக்க முயல்வதும் கதையின் மிகப்பெரிய மனநிலை மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இங்கேதான் ஆரம்பத்தில் இருந்த தாய்–மகன் உறவு கதையின் வேறு ஒரு வடிவத்திற்குள் முழுமையாகச் சென்று விடுகிறது.

இந்தப் பகுதியில் ஆசிரியர் பயன்படுத்திய முக்கியமான உளவியல் அம்சம் “அவன் என்ன நினைக்கிறான்? அவள் என்ன நினைக்கிறாள்?” என்ற குழப்பம்தான். கதாபாத்திரங்களுக்குள்ளேயே ஒரு பக்கம் ஈர்ப்பு, இன்னொரு பக்கம் குற்றவுணர்வு என்று முரண்பட்ட உணர்வுகள் தொடர்ந்து வருகின்றன.

ஆனால் இந்தக் கதையின் அடிப்படை வலிமை அதிர்ச்சியான சம்பவங்களில் மட்டும் இல்லை. அதன் பின்னால் இருக்கும் தனிமை, கவனிக்கப்பட வேண்டும் என்ற மனித ஆசை, நீண்ட பிரிவு, உறவுக்குள் உருவாகும் வெற்றிடம், அன்புக்கும் சார்புக்கும் இடையிலான எல்லை ஆகியவற்றில்தான் இருக்கிறது.

விவேக் பணத்தையும் எதிர்காலத்தையும் கட்டமைக்க முயற்சி செய்கிறார். சுபா அதே நேரத்தில் நிகழ்காலத்தில் ஒரு துணையை எதிர்பார்க்கிறார். கோபி தனது தாயுடன் அதிக நேரம் செலவிடுவதன் மூலம் அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப ஆரம்பிக்கிறார். இந்த மூன்று பேரின் தேவைகளும் வெவ்வேறு திசைகளில் செல்லும்போதுதான் கதையின் மோதல் உருவாகிறது.

“வீடு என்பது சுவர், கதவு கொண்ட இடம் மட்டும் அல்ல; மனதை புரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் இருக்கும் இடம்தான் வீடு.”
இந்தக் கதையின் பல தருணங்கள் அந்த எண்ணத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன.

எழுத்து நடையைப் பொறுத்தவரை, ஆசிரியர் மிகவும் நேரடியான உரையாடல்களை அதிகமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அதனால் கதாபாத்திரங்கள் வாசகருக்கு அருகில் இருப்பது போன்ற உணர்வு வருகிறது. குறிப்பாக சுபாவின் உரையாடல்களில் அவளுடைய தயக்கம், ஏக்கம், குழப்பம் ஆகியவை வெளிப்படுகின்றன. கோபியின் உரையாடல்களில் ஆரம்பத்தில் இருக்கும் குழந்தைத்தனமான பாசம் பின்னர் எப்படி வேறு மனநிலையாக மாறுகிறது என்பதும் தொடர்ச்சியாகக் காட்டப்படுகிறது.

கதையின் வேகம் முதல் பகுதிகளில் மெதுவாக இருந்து, நடுப்பகுதியில் வேகமெடுத்து, இறுதியில் உச்சத்தை அடைகிறது. ஆறு பாகங்களுக்குள் கதை முடிந்துவிடுவதால் தேவையில்லாமல் நீட்டிக்கப்பட்ட உணர்வு ஏற்படவில்லை. அதே நேரத்தில் சில இடங்களில் நிகழ்வுகள் இன்னும் சற்றே ஆழமான உளவியல் விளக்கத்துடன் வந்திருந்தால் கதாபாத்திரங்களின் மனமாற்றங்கள் இன்னும் வலுவாகப் பதிந்திருக்கும் என்பதும் சொல்லக்கூடிய ஒரு வாசகர் கருத்து.

முடிவில் “முற்றும்” என்று வந்த விதமும் சரியான நிறைவு உணர்வைக் கொடுக்கிறது. தொடங்கிய இடத்திலிருந்து கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை படிப்படியாக மாற்றி, ஆறாவது பாகத்தில் கதையை முடித்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

மொத்தத்தில், இந்த ஆறு பாகங்களையும் ஒரு தொகுப்பாகப் பார்க்கும்போது, இது வெறும் சம்பவங்களை வரிசையாகச் சொல்லும் கதை அல்ல; தனிமை எப்படி மனித மனதை மாற்றுகிறது, கவனமும் பாசமும் எப்படி ஒரு மனிதனின் முடிவுகளை பாதிக்கிறது, எல்லைகள் எப்படி படிப்படியாக மங்குகின்றன என்பதை மையமாகக் கொண்ட ஒரு உளவியல் சார்ந்த கதையாக வாசிக்க முடிகிறது.

“கதை முடிந்தாலும், கதாபாத்திரங்கள் எழுப்பிய கேள்விகள் வாசகரின் மனதில் தொடர்ந்து இருக்கலாம்.”

ஆறு பாகங்களையும் முழுமையாக முடித்த Aisshu அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.
கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதி வரை ஒரே ஓட்டத்தில் கொண்டு சென்று, ஆறாவது பாகத்திலேயே முழுமையான முடிவை கொடுத்த விதத்திற்கு பாராட்டுகள்.

வாழ்த்துகள் Aisshu… இன்னும் பல வித்தியாசமான கதைகளுடன் தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துகள்! ❤️

[Shajith]

“அப்பா மகளுக்குள் ஏற்பட்ட உறவு” — ஒரு வாசகர் பார்வை

ஒரு கதையைப் படித்து முடித்த பிறகும் அதன் சம்பவங்களைத் தாண்டி, “இப்படி ஒரு சூழ்நிலை எப்படி உருவானது?” என்ற கேள்வி மனதுக்குள் தொடர்ந்து ஓடினால், அந்தக் கதை வாசகரைத் தொட்டுவிட்டது என்று சொல்லலாம். அந்த வகையில் இந்த ஐந்து பகுதிகளும் ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை ஒரு குடும்பத்தின் வெளிப்புற வாழ்க்கைக்கும், அதன் உள்ளே மறைந்து கிடக்கும் உணர்ச்சிகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை மையமாகக் கொண்டு நகர்கிறது.

விவேக்–சுபா வாழ்க்கையை ஆரம்பத்தில் காட்டிய விதம் கவனிக்கத்தக்கது. பொருளாதார நெருக்கடி வந்தபோது மனைவி வேலைக்குச் செல்வது, குடும்பத்தை இருவரும் சேர்ந்து உயர்த்துவது, பிள்ளைகளின் வாழ்க்கை முன்னேறுவது என்று ஒரு சாதாரண நடுத்தரக் குடும்பத்தின் பயணமாக ஆரம்பிக்கும் கதை, பின்னர் முற்றிலும் வேறொரு மனநிலைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது. குறிப்பாக கணவன்–மனைவி உறவில் காலப்போக்கில் உருவான இடைவெளியை ஆசிரியர் ஆரம்பத்திலேயே விதையாக வைத்திருப்பது, பின்னர் வரும் மனமாற்றங்களுக்கு ஒரு பின்னணியாக அமைந்திருக்கிறது.

“வீட்டின் சுவர் பேசாது; ஆனால் வீட்டுக்குள் நடப்பதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும்.”
இந்த வரி இந்தக் கதையின் மைய உணர்வுக்கு மிகவும் பொருந்துகிறது. வெளியுலகத்திற்கு ஒரு குடும்பம் எப்படி தெரிகிறது என்பதற்கும், அதே குடும்பத்தின் நான்கு சுவர்களுக்குள் ஒவ்வொருவரும் என்ன உணர்கிறார்கள் என்பதற்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம் இருக்க முடியும் என்பதை கதை தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துகிறது.

விவேக்கின் கதாபாத்திரத்தில் தனிமை, மனக்குறை, அன்பிற்கான ஏக்கம், தன்னைப் புரிந்துகொள்ள யாராவது வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கின்றன. அவர் எடுக்கும் முடிவுகளை சரி என்று கதை சொல்லவில்லை; ஆனால் அவர் எப்படிப்பட்ட மனநிலைக்குள் நகர்ந்தார் என்பதற்கான பின்னணியை ஆசிரியர் உருவாக்குகிறார். அதனால் அவரை வெறும் ஒரு செயல் மூலமாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு சிக்கலான மனித மனமாகப் பார்க்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

சுபாவின் கதாபாத்திரமும் கவனிக்கத்தக்கது. குடும்பத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவள் எடுத்த முடிவுகள் ஒருபுறம்; கணவனின் மனதில் உருவாகும் வெற்றிடம் மறுபுறம். “பணம் வீட்டை கட்டலாம்; ஆனால் மனதை கட்டிப்போட முடியாது” என்ற கருத்தை இந்தக் கதை பல இடங்களில் நினைவூட்டுகிறது. பொருளாதார முன்னேற்றம் வந்தாலும் உறவுகளில் உரையாடலும் அக்கறையும் குறைந்துவிட்டால் அந்த முன்னேற்றத்தின் அர்த்தம் என்ன என்ற கேள்வியை கதை வாசகரிடம் விட்டுச் செல்கிறது.

கோகிலாவின் கதாபாத்திரம் தான் கதையின் மிகப்பெரிய மனநிலை மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. ஆரம்பத்தில் தந்தையிடம் மனம் திறந்து பேசும் மகளாகவும், குடும்பத்தில் நடப்பதை கவனிக்கும் ஒருவராகவும் அவள் அறிமுகமாகிறாள். பின்னர் அவளுக்குள் உருவாகும் குழப்பம், ஏக்கம், தயக்கம், உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை, மனதிற்குள் நடக்கும் போராட்டம் ஆகியவற்றை ஆசிரியர் படிப்படியாக நகர்த்துகிறார்.

“மனம் செல்லும் பாதைக்கு எல்லை வைக்காவிட்டால், திரும்பி வர வேண்டிய பாதையே மறந்து போய்விடும்.”
இந்தக் கதையின் உளவியல் நகர்வை நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் ஒரு சிந்தனை இது.

Part 3 முதல் Part 5 வரை கதையின் மனநிலை மேலும் சிக்கலானதாக மாறுகிறது. கதாபாத்திரங்களுக்குள் இருக்கும் உணர்ச்சிகள் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாமல் இருந்தாலும், அவர்களுடைய பார்வைகள், தயக்கங்கள், அமைதிகள், பேசாமல் தவிர்க்கும் தருணங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக அந்த மனநிலையை வாசகர் உணர முடிகிறது.

குறிப்பாக இருவருக்குள்ளும் தோன்றும் ஏக்கம் மற்றும் தயக்கம் ஒரே நேரத்தில் பயணிப்பது கதையில் ஒரு வித்தியாசமான உளவியல் அடுக்கை உருவாக்குகிறது. ஒரு பக்கம் மனம் ஏதோ ஒன்றை நாடுகிறது; இன்னொரு பக்கம் அது சரியா தவறா என்ற கேள்வி தொடர்ந்து உள்ளுக்குள் எழுகிறது. அந்த முரண்பாட்டை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகக் காட்டியிருந்தால் கதாபாத்திரங்களின் மனப்போராட்டம் இன்னும் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும்.

“வார்த்தை வெளியேறிய பின் திரும்பாது; செயல் நடந்த பின் அதன் நிழலும் திரும்பாது.”
கதையின் பல திருப்பங்களை நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் ஒரு கருத்தாக இது இருக்கிறது.

கதையில் மிகவும் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம், ஒரு உணர்வு எப்படி மெதுவாக ஒரு முடிவாக மாறுகிறது என்பதுதான். ஆரம்பத்தில் இருந்த குழப்பம், பின்னர் உருவாகும் எதிர்பார்ப்பு, அதைத் தொடர்ந்து வரும் தயக்கம், அதன் பிறகு மனதுக்குள் உருவாகும் ஏற்றுக்கொள்ளல்—இப்படி கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சி பயணம் படிப்படியாக நகர்கிறது.

இங்கே ஆசிரியர் இன்னொரு விஷயத்தையும் அழகாகத் தொட்டிருக்கிறார். மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் சில உணர்ச்சிகளுக்கு அவர்கள் உடனடியாக பெயர் வைக்க முடியாது. சில நேரங்களில் அது அன்பா, பாசமா, தனிமையா, ஏக்கமா, அல்லது வெறும் மனதின் பலவீனமா என்பதே புரியாமல் போகலாம். அந்த “என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை; ஆனால் ஏதோ ஒன்று மாறிவிட்டது” என்ற மனநிலையை இந்தக் கதையில் பல இடங்களில் உணர முடிகிறது.

“நிழலைப் பிடிக்க ஓடினால் பாதை தெரியாது; பாதையைப் பார்த்து நடந்தால் நிழல் தானாக வரும்.”
மனிதன் தனது உணர்ச்சிகளுக்கு பின்னால் சிந்தனையையும் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பது போல இந்தச் சொலவடை கதையோடு பொருந்துகிறது.

Part 5-ன் முடிவு குறிப்பாக கதையை ஒரு எதிர்பாராத நிலையில் நிறுத்துகிறது. ஆரம்பத்தில் குடும்ப வாழ்க்கையின் பொருளாதார போராட்டத்தைச் சொல்லி தொடங்கிய கதை, முடிவில் மனித மனத்தின் கட்டுப்பாடற்ற நகர்வை மையமாக்கி நிறைவடைகிறது. அந்த ஆரம்பம்–முடிவு வித்தியாசமே இந்தக் கதையின் முக்கியமான தனிச்சிறப்புகளில் ஒன்று.

அதே நேரத்தில், வாசகராக எனக்குத் தோன்றிய ஒரு சிறிய கருத்து—சில முக்கியமான தருணங்களில் சம்பவங்களின் விவரிப்பைக் காட்டிலும் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வு, குற்றவுணர்வு, பயம், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சம், உறவுகளின் மீதான தாக்கம் ஆகியவற்றுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்திருந்தால் கதை இன்னும் ஆழமான மனவியல் படைப்பாக மாறியிருக்கும்.

“கதை முடிந்தாலும் கேள்விகள் முடிவதில்லை; சில கதைகள் பதிலைத் தராமல் சிந்தனையை மட்டும் விட்டுச் செல்கின்றன.”

மொத்தத்தில், இது ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதையாக ஆரம்பித்து, பின்னர் தனிமை, ஏக்கம், மனக்குழப்பம், உறவுகளுக்குள் உருவாகும் இடைவெளி, மறைக்கப்படும் உணர்ச்சிகள், மனித மனத்தின் தடுமாற்றம் போன்ற பல அடுக்குகளைத் தொட்டுச் செல்லும் ஒரு வித்தியாசமான படைப்பாக அமைந்திருக்கிறது. கதையின் கரு மிகவும் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தாலும், வாசகருக்குள் பல கேள்விகளை எழுப்பும் வகையில் கதை நகர்கிறது.

ஐந்து பகுதிகளையும் தொடர்ச்சியாக வாசிக்க வைத்ததற்காகவும், ஆரம்பத்தில் அமைதியாக நகர்ந்த கதையை படிப்படியாக வேறொரு மனநிலைக்கு எடுத்துச் சென்றதற்காகவும் கதாசிரியர் Aisshu அவர்களுக்கு பாராட்டுகள்.

கதையின் கருவைத் தாண்டி மனித மனத்தின் பல்வேறு நிலைகளை வாசகரிடம் கொண்டு சேர்க்க முயன்ற விதத்திற்கும், கதையை ஆரம்பம் முதல் “முற்றும்” வரை தொடர்ந்து நகர்த்திய விதத்திற்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

Aisshu அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். இன்னும் பல வித்தியாசமான கதைகளையும், ஆழமான கதாபாத்திரங்களையும், வாசித்த பின்பும் மனதில் கேள்விகளை எழுப்பும் படைப்புகளையும் தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துகிறேன். ❤️

[Shajith]

“மாமனார் அமெரிக்கா வந்த போது” — Aisshu அவர்களின் கதை குறித்த வாசகர் பார்வை

ஒரு குடும்பத்திற்குள் ஒரு புதிய மனிதர் வருவது சாதாரண நிகழ்வாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த வருகை ஏற்கனவே அமைதியாக இருந்த உறவுகளின் மனநிலையை மாற்றத் தொடங்கினால், அந்த வருகையே ஒரு கதையின் மையமாகிவிடுகிறது. அந்த வகையில் “மாமனார் அமெரிக்கா வந்த போது” என்ற தலைப்பு ஆரம்பத்தில் ஒரு குடும்ப நிகழ்வைப் போலத் தோன்றினாலும், கதை நகர நகர அது பல்வேறு மனநிலைகளையும், எதிர்பார்ப்புகளையும், எல்லை மீறும் முடிவுகளையும் பேசும் கதையாக மாறுகிறது.

கவிதாவின் கதாபாத்திரம் இந்தக் கதையில் மிகவும் முக்கியமானது. ஆரம்பத்தில் கணவனின் தந்தையைப் பார்த்தாலே தயக்கம், பயம், மரியாதை கலந்த மனநிலை கொண்ட பெண்ணாக அவள் காட்டப்படுகிறாள். ஆனால் ராஜதுரையின் அணுகுமுறை மாறும்போது, அவளுடைய மனதிலும் ஒரு மாற்றம் உருவாகிறது. அந்த மாற்றம் திடீரென்று நிகழ்வதில்லை; சிறுசிறு சம்பவங்கள், கவனிப்பு, அன்பு, ஆதரவு, கணவன்–மனைவி இடையே உருவாகியிருந்த இடைவெளி ஆகியவை சேர்ந்து அவளுடைய மனக்குழப்பத்தை அதிகரிக்கின்றன.

ராஜதுரை கதாபாத்திரத்திலும் இரண்டு வேறுபட்ட முகங்கள் தெரிகின்றன. ஆரம்பத்தில் கட்டுப்பாடு, ஒழுக்கம், குடும்பப் பொறுப்பு கொண்ட முன்னாள் ராணுவ மனிதராக அறிமுகமாகிறார். பின்னர் தனிமை, இழப்பு, பாசம், ஈர்ப்பு, குற்ற உணர்வு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும் மனிதராக மாறுகிறார். குறிப்பாக மனைவியை இழந்த பிறகு அவர் அனுபவிக்கும் வெறுமையை கதையின் பின்னணி நன்றாகப் பயன்படுத்துகிறது.

“மனித மனம் ஒரு பூட்டிய அறை அல்ல; அது யாரும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் கதவைத் திறந்து விடும்.” என்ற எண்ணத்தை இந்தக் கதை பல இடங்களில் நினைவுபடுத்துகிறது.

ரமேஷ் கதையில் நேரடியாக அதிகமாக மையப்படுத்தப்படவில்லை என்றாலும், அவனுடைய பங்கு மிகவும் முக்கியமானது. ஏனென்றால் கவிதாவின் மனதில் உருவாகும் வெற்றிடத்திற்கு காரணமான சூழ்நிலைகளில் அவனுடைய கவனக்குறைவும், தம்பதியருக்கிடையிலான உணர்ச்சி இடைவெளியும் முக்கிய காரணிகளாகக் காட்டப்படுகின்றன. அதே நேரத்தில், ஒரு உறவில் ஏற்பட்ட குறைபாடு மற்றொரு தவறான முடிவை நியாயப்படுத்திவிடாது என்பதையும் வாசகர் தனக்குள் கேள்வியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

கதையின் மிகப்பெரிய பலம் மனநிலைகளின் படிப்படியான மாற்றம். ஆரம்பத்தில் “இது தவறு” என்ற எண்ணம் இருக்கிறது. பின்னர் “ஏன் இப்படி உணர்கிறேன்?” என்ற குழப்பம் வருகிறது. அதன் பிறகு அந்தக் குழப்பமே ஒரு முடிவாக மாறுகிறது. இறுதியில் அந்த முடிவு ஒரு புதிய வாழ்க்கைச் சூழ்நிலையையே உருவாக்குகிறது. இந்த மாற்றங்களை அவசரப்படுத்தாமல் பல கட்டங்களாக நகர்த்தியிருப்பது கதையின் சுவாரஸ்யத்தை அதிகரிக்கிறது.

அதே நேரத்தில், சில இடங்களில் கதை மிகவும் நீளமாக ஒரே உணர்ச்சியைத் தொடர்ந்து விவரிக்கிறது. அங்கே கொஞ்சம் சுருக்கம் இருந்திருந்தால் கதையின் வேகம் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். குறிப்பாக சில சம்பவங்களை வாசகரின் கற்பனைக்கு விட்டிருந்தால், அவற்றின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கலாம். “சொல்லாத வார்த்தைக்கும் ஒரு சத்தம் உண்டு; காட்டாத உணர்ச்சிக்கும் ஒரு ஆழம் உண்டு.” என்பதுபோல, சில இடங்களில் மறைமுகமான எழுத்து இன்னும் வலிமையாக இருந்திருக்கும்.

சுதேஷ் என்ற குழந்தை கதையில் ஒரு முக்கியமான குடும்பப் பிணைப்பாக இருக்கிறான். அவன் இருப்பது கதையின் பல இடங்களில் குடும்பம் என்ற உணர்வை நினைவூட்டுகிறது. குறிப்பாக பெரியவர்களின் ரகசிய உலகத்திற்கும், குழந்தையின் இயல்பான உலகத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடு வாசகருக்கு ஒரு விதமான மன அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது. இதை இன்னும் ஆழமாகக் கொண்டு சென்றிருந்தால் கதையின் உளவியல் தாக்கம் கூடுதலாக இருந்திருக்கும்.

கதையின் இறுதியில் கர்ப்பம் பற்றிய திருப்பம் வருவது மிகப்பெரிய முடிச்சாக அமைகிறது. இதுவரை ரகசியமாக இருந்த உறவு, இனி மறைக்க முடியாத ஒரு விளைவைக் கொண்டுவருகிறது. “விளையாட்டாக ஆரம்பித்தது” என்று ராஜதுரை சொல்லும் தருணமும், கவிதா அதை ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கமாக பார்க்கும் தருணமும் கதையின் இரண்டு வேறுபட்ட மனநிலைகளை அழகாக வெளிப்படுத்துகின்றன.

“விதைத்த விதை எப்போது மரமாகும் என்று தெரியாது; ஆனால் அது வளரத் தொடங்கிய பிறகு அதன் நிழலிலிருந்து தப்புவது எளிதல்ல.” — இந்தக் கதையின் இறுதி திருப்பத்திற்கு பொருந்தக்கூடிய ஒரு எண்ணம் இது.

மொத்தத்தில், இந்தக் கதை ஒரு சாதாரண குடும்பச் சந்திப்பிலிருந்து தொடங்கி, தனிமை, பாசம், திருமண வாழ்க்கையின் இடைவெளி, மனக்குழப்பம், ரகசியம், குற்ற உணர்வு, ஆசை, எல்லை மீறல் மற்றும் அதன் விளைவுகள் வரை பல அடுக்குகளில் நகர்கிறது. கதையின் ஒவ்வொரு முடிவும் அடுத்த கேள்வியை உருவாக்கும் வகையில் அமைந்திருப்பது வாசிப்பைத் தொடர்ந்து கொண்டு செல்கிறது.

ஒரு கதையின் வெற்றி அது சொல்லும் சம்பவங்களில் மட்டும் இல்லை; “இது நடந்திருந்தால் நான் என்ன செய்திருப்பேன்?” என்று வாசகரை தனக்குள் கேட்க வைப்பதிலும் இருக்கிறது. அந்த வகையில் இந்தக் கதை பல இடங்களில் வாசகரை நின்று யோசிக்க வைக்கிறது.

Aisshu அவர்களுக்கு பாராட்டுகள். குடும்ப உறவுகளின் பின்னால் இருக்கும் மனித மனத்தின் பல அடுக்குகளை மையமாக வைத்து கதையை நகர்த்திய விதம் கவனிக்கத்தக்கது. குறிப்பாக கதாபாத்திரங்களின் மனமாற்றங்களை படிப்படியாகக் கொண்டு சென்றிருப்பது கதையின் முக்கியமான பலம்.

இன்னும் பல வித்தியாசமான கதைக்கருக்கள், ஆழமான கதாபாத்திரங்கள், எதிர்பாராத திருப்பங்களுடன் தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துகள் ஆசிரியரே.

[Shajith]

“குடும்பத்துக்குள் குதூகலம்” — Part 1 முதல் Part 14 வரை வாசகர் பார்வை

Aisshu அவர்களின் “குடும்பத்துக்குள் குதூகலம்” தொடரை Part 1 முதல் Part 14 வரை படித்தபோது, முதலில் என்னை அதிகமாக ஈர்த்தது கதையின் 1990களின் குடும்பப் பின்னணி. செல்போன், இணையம், சமூக வலைத்தளங்கள் எதுவும் இல்லாத அந்த காலகட்டத்தில் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்க்கை எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதை மிகவும் இயல்பான சம்பவங்களின் வழியாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். வீட்டில் எல்லோரும் ஒன்றாக இருப்பது, அப்பாவின் வேலை, அம்மாவின் வீட்டு வேலை, பிள்ளைகளின் படிப்பு, துணி காயப்போடுவது, கடைக்குச் செல்வது, தீபாவளிக்குத் துணி எடுப்பது என்று ஆரம்பத்தில் கதை ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கை குறிப்பைப் போலவே நகர்கிறது.

தியாகு–செல்வி தம்பதியர், அன்பு–லதா சகோதர உறவு என குடும்பத்தின் அடிப்படை அமைப்பு தெளிவாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக அன்பு வீட்டைவிட்டு கல்லூரி விடுதிக்குச் செல்லும் தருணங்களிலும், மீண்டும் பல மாதங்களுக்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வரும் தருணங்களிலும் குடும்பத்தின் பாசத்தை ஆசிரியர் நன்றாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது இருக்கும் ஏக்கம், வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது கிடைக்கும் வரவேற்பு, அம்மா சமைக்கும் உணவின் மீதான பாசம் போன்ற சிறிய விஷயங்கள்தான் அந்தப் பகுதிகளுக்கு உணர்வைக் கொடுக்கின்றன.

அன்புவின் கதாபாத்திர வளர்ச்சியும் கவனிக்கத்தக்கது. ஆரம்பத்தில் அமைதியான, படிப்பில் சிறந்த மாணவனாக அறிமுகமாகும் அவன், கல்லூரி வாழ்க்கை, சீனியர்களின் ராகிங், தவறான நட்புச் சூழல், தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத சில உணர்வுகள் என்று படிப்படியாக மனதளவில் குழப்பமடைகிறான். ஆனால் அதே நேரத்தில் ஓவியத் திறமை அவனுடைய தனித்துவமான அடையாளமாக உருவாகிறது. கல்லூரியில் ஏற்பட்ட பிரச்சினைகளுக்குப் பிறகு கூட, இறுதியில் “தாய்மை” என்ற கருத்தை மையமாக வைத்து ஓவியப் போட்டியில் வெற்றி பெறுவது கதையில் அழகான முரணாக இருக்கிறது. தவறான பாதைகளால் தடுமாறும் ஒரு இளைஞனுக்குள் இருக்கும் நல்ல திறமையை கதை மறக்காமல் காட்டுகிறது.

குறிப்பாக அன்புவின் ஓவியத்துக்குக் கிடைக்கும் பாராட்டும், அவன் சம்பாதித்த பரிசுப் பணத்தில் அம்மாவுக்கு கொலுசு, அப்பாவுக்கு வாசனைத் திரவியம், தங்கைக்கு பரிசு வாங்குவதும் அவனுடைய குடும்பப் பாசத்தை வெளிப்படுத்தும் நல்ல காட்சிகள். “காசின் மதிப்பு அது எவ்வளவு என்பதில் இல்லை; யாருக்காக செலவிடப்படுகிறது என்பதில் இருக்கிறது” என்ற உணர்வை அந்தப் பகுதி அழகாகக் கொடுக்கிறது.

செல்வியின் கதாபாத்திரம் கதையின் இன்னொரு முக்கியமான தூண். ஆரம்பத்தில் ஒரு சாதாரண குடும்பப் பெண்ணாகத் தெரியும் அவள், கணவன்–மனைவி இடையிலான மனக்கசப்பு, தனிமை, புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற ஏக்கம் போன்ற காரணங்களால் படிப்படியாக மனதளவில் மாற்றமடைகிறாள். வயது, குடும்பப் பொறுப்பு, மனைவியாக இருக்கும் நிலை, தாயாக இருக்கும் நிலை என்று பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கதாபாத்திரமாக அவள் உருவாகியிருக்கிறார். குறிப்பாக கணவனிடம் இருந்து கிடைக்கும் சில வார்த்தைகள் ஒருவருடைய மனதை எவ்வளவு ஆழமாக காயப்படுத்த முடியும் என்பதையும் கதை காட்டுகிறது.

இந்தத் தொடரில் புத்தகம்/பத்திரிகை இடம்பெறும் விதமும் ஒரு முக்கியமான narrative device. அது வெறும் ஒரு பொருளாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் சிந்தனையை மாற்றும் ஒரு காரணியாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதன்மூலம் ஒரு விஷயம் தெளிவாக வருகிறது — மனதில் ஏற்கனவே இருக்கும் குழப்பத்திற்கு தவறான உள்ளடக்கம் கிடைத்தால், அது அந்தக் குழப்பத்தை இன்னும் பெரிதாக்கலாம். அதே நேரத்தில் அந்தப் பகுதிகளில் வரும் சில கதைகளும் சம்பவங்களும் வாசகரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் வகையில் அமைந்திருக்கின்றன; அவற்றை கதை விமர்சன ரீதியாக இன்னும் தெளிவாகக் கையாள முடிந்தால் தாக்கம் அதிகரிக்கும்.

கதையின் மிக முக்கியமான அம்சம், ஆரம்பத்தில் சாதாரண குடும்பப் பாசமாகத் தெரிந்த சில உறவுகள் பின்னர் எல்லைகள், நம்பிக்கை, குற்ற உணர்வு, மனக்குழப்பம் ஆகிய கேள்விகளை எழுப்பும் நிலைக்குச் செல்வதுதான். இங்கேதான் கதை ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதையிலிருந்து உளவியல் கதையாக மாறுகிறது. குறிப்பாக Part 14-ல் நடந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு, கதாபாத்திரங்களுக்குள் “இது சரியா, தவறா?” என்ற மனப்போராட்டம் வெளிப்படையாகத் தொடங்குகிறது. இதை ஆசிரியர் அடுத்த பகுதிகளில் இன்னும் உளவியல் ரீதியாக அணுகினால் கதைக்கு கூடுதல் ஆழம் கிடைக்கும்.

Part 14-ன் இறுதி தருணம் அடுத்த பகுதிக்கான முக்கியமான திருப்பமாக இருக்கிறது. அன்பு தனது மனதில் உருவான குழப்பத்தை முதன்முறையாக வார்த்தைகளாக வெளிப்படுத்துகிறான்; லதா எதிர்பாராத நிலையில் நிற்கிறாள். அந்த இடத்தில் கதையை நிறுத்தியது suspense-ஐ உருவாக்குகிறது. “ஒரு வார்த்தை சொல்லும் முன் மனம் ஆயிரம் கேள்விகளை கேட்கும்; ஒரு முடிவு எடுக்கும் முன் ஒரு குடும்பத்தின் எல்லைகள் நினைவுக்கு வர வேண்டும்” என்ற சிந்தனையை அடுத்த பகுதிகளுக்கான அடிப்படையாகக் கொள்ளலாம்.

எனக்கு இந்தக் கதையில் பிடித்த இன்னொரு விஷயம், பெரிய சம்பவங்களுக்கு நடுவிலும் குடும்பத்தின் சாதாரண வாழ்க்கையை ஆசிரியர் விடாமல் கொண்டு செல்வது. புதிய வீடு கட்டும் கனவு, கடன், நகைகளை வைத்து பணம் ஏற்பாடு செய்வது, தீபாவளி உடைகள் வாங்குவது, கல்லூரிப் படிப்பு, வேலைக்கான எதிர்கால கனவு என்று குடும்ப வாழ்க்கையின் பல விஷயங்கள் கதைக்கு ஒரு நிஜத்தன்மையை கொடுக்கின்றன. அந்தப் பின்னணிதான் கதையின் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு அடித்தளமாக இருக்கிறது.

அதே நேரத்தில் சில இடங்களில் ஒரே மாதிரியான உணர்வுகள் நீண்ட நேரம் விவரிக்கப்படுவதால் கதையின் வேகம் சற்று குறைகிறது. குறிப்பாக கதாபாத்திரங்களின் மனக்குழப்பத்தை நீண்ட விளக்கங்களுக்குப் பதிலாக சிறிய உரையாடல்கள், மௌனம், பார்வை மாற்றம், குற்ற உணர்வு, தவிர்க்கும் நடத்தை போன்றவற்றின் மூலம் காட்டினால் வாசகரின் கற்பனைக்கும் அதிக இடம் கிடைக்கும். சொல்லாமல் உணர வைக்கும் இடங்கள்தான் பல நேரங்களில் நீண்ட விளக்கங்களை விட அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

மேலும், கல்லூரி ராகிங் தொடர்பான பகுதிகளில் இருக்கும் பிரச்சினைகளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சமூகப் பார்வை கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும். மாணவர்களின் திறமையை கண்டுபிடிப்பதற்கும் அவர்களை அவமானப்படுத்துவதற்கும் இடையில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. அன்புவின் ஓவியத் திறமை பாராட்டப்பட்டாலும், அவன் எதிர்கொண்ட சில அனுபவங்கள் அவனுடைய மனதில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தையும் தொடர்ந்து காட்டலாம்.

“குடும்பம் என்பது ஒரே கூரையின் கீழ் இருப்பவர்களின் கூட்டம் அல்ல; எல்லைகளை மதித்துக்கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டிய இடம்” — இந்த எண்ணத்தை அடுத்த பகுதிகள் இன்னும் வலுவாக எடுத்துச் சென்றால், கதையின் உளவியல் பரிமாணம் சிறப்பாக வெளிப்படும்.

மொத்தத்தில் Part 1 முதல் Part 14 வரை கதை பல மாற்றங்களைச் சந்தித்திருக்கிறது. 1990களின் அழகான குடும்பப் பின்னணியில் தொடங்கி, அன்புவின் கல்லூரி வாழ்க்கை, ராகிங், ஓவியத் திறமை, செல்வியின் தனிமை, தியாகு–செல்வி உறவில் உருவாகும் இடைவெளி, லதாவின் வளர்ந்து வரும் தனித்துவம், புதிய வீடு பற்றிய குடும்பக் கனவு என்று பல கோடுகள் ஒன்றோடொன்று பின்னப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போது Part 14 முடிவில் வந்திருக்கும் மனக்குழப்பம், அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் இந்தக் குடும்பத்தின் உறவுகளை எந்த திசையில் கொண்டு செல்லப் போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது.

“விதைத்த எண்ணம் எங்கே சென்று முடியும் என்பதை காலம்தான் சொல்லும்; ஆனால் எல்லை தெரிந்த மனம்தான் உறவை காப்பாற்றும்.”

இது வரை கதையை இவ்வளவு நீளமாகவும் பல அடுக்குகளுடனும் கொண்டு வந்திருக்கும் Aisshu அவர்களுக்கு பாராட்டுகள். குறிப்பாக கதையின் 1990களின் சூழல், குடும்ப வாழ்க்கையின் சிறு சிறு விவரங்கள், அன்புவின் ஓவியத் திறமை, கதாபாத்திரங்களின் மனப்போராட்டங்கள் ஆகியவை தொடரை வாசிக்க வைக்கும் அம்சங்களாக இருக்கின்றன.

Part 14-ல் கேள்வியாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் அந்த ஒரு தருணத்துக்கான பதில் என்ன? அன்புவின் மனக்குழப்பம் எந்த முடிவை நோக்கிச் செல்கிறது? குடும்பத்தின் பாசமும் எல்லைகளும் அடுத்த பகுதிகளில் எப்படி சோதிக்கப்படப் போகின்றன?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலைத் தெரிந்துகொள்ள அடுத்த பகுதிகளுக்காக காத்திருக்கிறேன்.

[rkasso]

so nice story