Incest தகா உறவு கதை கொண்ட படங்கள் -

[Shajith]

QUEEN OF HEARTS - 2019

2019 -இல் வெளி வந்த இந்த திரைப்படம்
ஹீரோவுக்கும் அவனது தந்தையின் இரண்டாவது மனைவிக்கும் நடக்கும் ஈர்ப்பை பற்றிய கதை இது.
இருவரின் நடிப்பும் நன்றாக இருக்கும்

Queen of Hearts — பெயர் மென்மையாக இருந்தாலும், படம் பேசும் விஷயம் மிகவும் சிக்கலானது.

ஒரு குடும்பத்தின் மீது முழு கட்டுப்பாடும் நம்பிக்கையும் வைத்திருக்கும் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில், எதிர்பாராத ஒரு உறவு நுழையும்போது, அவள் எடுத்துக்கொள்ளும் முடிவுகள் அந்தக் குடும்பத்தின் அடித்தளத்தையே எப்படி மாற்றுகின்றன என்பதுதான் படத்தின் மையம்.

படம் ஆசையை மட்டும் முன்னிலைப்படுத்தாமல், அதிகாரம், நம்பிக்கை, குற்றவுணர்வு, மறைக்கப்படும் உண்மைகள், குடும்ப உறவுகளின் எல்லைகள் ஆகியவற்றை மிகவும் அழுத்தமாகக் காட்டுகிறது. குறிப்பாக கதாநாயகியின் கதாபாத்திரத்தில் வரும் உளவியல் மாற்றங்களையும், முகபாவனைகள் மூலமாகவே பல உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் நடிப்பையும் கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது.

சில காட்சிகள் அதிர்ச்சியளிக்கலாம்; ஆனால் அந்தக் காட்சிகளைத் தாண்டி பார்க்கும்போது, ஒரு மனிதன் தன்னுடைய ஆசைக்கும், தன்னுடைய பொறுப்புகளுக்கும் இடையில் எடுக்கும் ஒரு தவறான முடிவு எவ்வளவு பெரிய விளைவுகளை உருவாக்கும்? என்பதுதான் படம் விட்டுச் செல்லும் முக்கியமான கேள்வி.

[Shajith]

நாராயணீண்டே  மூன்னமாக்கல் (Narayaneente Moonnaanmakkal ) -2025

விஸ்வநாதன் (விஸ்வன்), சேது மற்றும் பாஸ்கர் (பாஸ்கரன்) ஆகியோர் நீண்ட காலமாகப் பிரிந்திருந்த மூன்று சகோதரர்கள். உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்படும் தங்கள் தாயார் நாராயணியின் இறுதி நாட்கள் நெருங்கும் வேளையில், அவர்கள் கோயிலாண்டியில் உள்ள தங்கள் பூர்வீக வீட்டில் மீண்டும் ஒன்றுகூடுகிறார்கள்.

பாரம்பரிய விழுமியங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் விஸ்வன், குடும்பத்தின் பாரம்பரியத்தைக் காப்பவராகத் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்கிறார்; அதே சமயம் அவர் ஆழ்ந்த மனக்கசப்பையும் கொண்டிருக்கிறார். நடுத்தரச் சகோதரரான சேது, கற்றல் குறைபாடு காரணமாக அமைதியான மற்றும் பலராலும் கவனிக்கப்படாத வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார்; அவர் குடும்ப வீட்டிலேயே தங்கித் தாயாரைப் பராமரித்து வருகிறார். இளையவரான பாஸ்கரன், தனது காதலி நஃபீசாவைத் திருமணம் செய்துகொண்டு லண்டனுக்குச் சென்றதன் மூலம் குடும்பத்திலிருந்து விலகிச் சென்றார்; இந்த முடிவு அவருக்கும் அவரது மூத்த சகோதரர் விஸ்வனுக்கும் இடையே பிளவை ஏற்படுத்தியது.

சகோதரர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, பழைய மனக்கசப்புகள் மீண்டும் தலைதூக்குகின்றன. சமரசத்தை விரும்பும் சேது, சகோதரர்களிடையே உள்ள கசப்புணர்வை மறந்து இணக்கமாக இருக்குமாறு வலியுறுத்தி, அதிகரித்து வரும் பதற்றத்தைத் தணிக்க முயற்சிக்கிறார்.

பாஸ்கரனின் மகன் நிகிலும் விஸ்வனின் மகள் அதிராவும் ஒருவருக்கொருவர் காதலில் (நெருங்கிய இரத்த உறவுகளுக்கு இடையிலான காதலில்) ஈடுபடும்போது நிலைமை மிகவும் மோசமடைகிறது.

(ஆதிராவாகவும் நிகிலாகவும் நடித்தவர்கள் உரையாடலும்... இரு முறை அவர்கள் காட்டும் நெருக்கமும் நம்ம சு கிலேசம் அடைய வைக்கும்)

“நாராயணீண்டே மூன்னமாக்கல்” — பெயர் மூன்று மகன்களைச் சொன்னாலும், உண்மையில் இது ஒரு குடும்பத்தின் பல வருடங்களாகப் புதைத்து வைத்திருந்த உணர்வுகளையும் காயங்களையும் திறந்து காட்டும் கதை.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரே வீட்டுக்குள் மூன்று சகோதரர்கள் மீண்டும் ஒன்று கூடும்போது, வீடு பழைய வீடாகத்தான் இருக்கிறது… ஆனால் அதற்குள் வாழ்ந்த மனிதர்கள் மாறிவிட்டார்கள். ஒருவரிடம் பாரம்பரியத்தின் மீது பிடிப்பு, இன்னொருவரிடம் யாராலும் கவனிக்கப்படாத அமைதியான வாழ்க்கை, மற்றொருவரிடம் தனக்குப் பிடித்த வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான விலை — மூவருடைய வாழ்க்கையும் மூன்று வெவ்வேறு மனநிலைகளை காட்டுகிறது.

குறிப்பாக சேது கதாபாத்திரம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதிகமாக பேசாத ஒருவன், குடும்பத்தின் உடைந்த உறவுகளுக்கு நடுவில் சமரசத்தைத் தேடுகிறான். சில நேரங்களில் “ஆழம் உள்ள நீர் சத்தம் செய்யாது” என்பதுபோல, அதிகம் பேசாத மனிதர்களுக்குள்ளேதான் மிகப்பெரிய உணர்வுகள் புதைந்து கிடக்கும் என்பதை அந்தக் கதாபாத்திரம் உணர்த்துகிறது.

தாயின் இறுதி நாட்கள் நெருங்கும் நேரத்தில் கூட, பழைய மனக்கசப்புகளை விட்டுவிட முடியாமல் சகோதரர்கள் போராடுவது மிகவும் யதார்த்தமான விஷயம். “வீட்டுக்குள் இருக்கும் பிளவை வெளியுலகம் பார்க்காது; ஆனால் அந்தப் பிளவு வீட்டையே தாங்க முடியாத அளவுக்கு பலவீனப்படுத்திவிடும்.” இந்த உணர்வை படம் அழுத்தமாகக் காட்டுகிறது.

பாஸ்கரன் எடுத்த வாழ்க்கைத் தேர்வும், அதனால் விஸ்வனுக்குள் உருவான கோபமும் ஒரு விஷயத்தை நினைவுபடுத்துகிறது — “ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் வாழ்க்கை; ஆனால் ஒரு மனிதனின் முடிவு சில நேரங்களில் அவனை மட்டும் பாதிக்காது.” குடும்பம் என்ற அமைப்புக்குள் தனிமனித சுதந்திரமும், குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகளும் மோதும்போது எவ்வளவு பெரிய விரிசல் உருவாகிறது என்பதை படம் காட்டுகிறது.

அதற்குமேல், அடுத்த தலைமுறையில் உருவாகும் ஆதிரா–நிகில் உறவு கதையின் பதற்றத்தை இன்னும் அதிகமாக்குகிறது. அந்த உறவை படம் கொண்டு செல்லும் விதம் பலருக்கும் சங்கடத்தையும் அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தக்கூடியது. குறிப்பாக அவர்களுடைய உரையாடல்கள் மற்றும் நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் சில காட்சிகள் பார்வையாளரை அசௌகரியமான மனநிலைக்குள் கொண்டு செல்கின்றன. ஆனால் அந்தக் காட்சிகளின் நோக்கம் வெறும் அதிர்ச்சி ஏற்படுத்துவது மட்டுமல்ல; ஏற்கனவே பிளவுபட்ட குடும்பத்துக்குள் அந்த உறவு ஏற்படுத்தும் உளவியல் தாக்கத்தையும் படம் பேசுகிறது.

“வீட்டில் மறைத்த உண்மை ஒருநாள் கதவைத்தட்டி வெளியே வரும்” என்பதுபோல, பல வருடங்களாக பேசப்படாமல் இருந்த விஷயங்கள் எல்லாம் ஒரே இடத்தில் ஒன்று சேரும்போது வெடிக்கின்றன.

இந்தப் படத்தின் முக்கியமான சிறப்பு என்னவென்றால், யார் சரி, யார் தவறு என்று எளிதாக தீர்ப்பு சொல்லாமல், ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்துக்கும் பின்னால் இருக்கும் காயத்தையும், அவர்களின் முடிவுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணங்களையும் பார்க்க வைக்கிறது.

இறுதியில், “உறவு என்பது ஒரே ரத்தத்தில் இருப்பது மட்டும் அல்ல; ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளும் மனதிலும் இருக்கிறது” என்ற எண்ணத்தை படம் விட்டுச் செல்கிறது.

ஒரு குடும்பம் மீண்டும் ஒன்று சேர்வது எப்போதும் சந்தோஷமான முடிவைத் தராது…
சில நேரங்களில், ஒன்றாக அமர்ந்த பிறகுதான் எத்தனை வருடங்களாக நாம் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் தொலைவில் இருந்திருக்கிறோம் என்பது தெரியும்.

அந்த குடும்பத்தின் வலியையும், சொல்லப்படாத வார்த்தைகளையும், தலைமுறைகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளையும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கும் ஒரு கனமான குடும்ப நாடகம்.

[Shajith]

Homesick 2015

வெவ்வேறு இடங்களில் வளர்ந்த, ஒரே பெற்றோரைப் பகிர்ந்துகொண்ட இருவர் (half-siblings), வளர்ந்த பிறகு முதன்முறையாகச் சந்தித்து காதலில் விழுகிறார்கள்.
நாயகன்- Simon J. Berger
நாயகி-  Ine Marie Wilmann
இருவரின் நடிப்பும் அருமையாக இருக்கும்
இருவரின் கூடல் காட்சிகளில் உடல் மொழி அருமையாக இருக்கும்

Homesick (2015) — தலைப்பே படத்தின் உணர்வைச் சொல்லிவிடுகிறது. வெவ்வேறு சூழலில் வளர்ந்த, ஒரே பெற்றோரைப் பகிர்ந்து கொண்ட இருவர் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு சந்திக்கும்போது உருவாகும் எதிர்பாராத ஈர்ப்பை மையமாகக் கொண்ட கதை.

இந்தப் படத்தின் சுவாரஸ்யம் அவர்கள் காதலில் விழுகிறார்கள் என்பதில் மட்டும் இல்லை; அந்த உணர்வை அவர்கள் எப்படி புரிந்துகொள்கிறார்கள், ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், அதற்குள் இருக்கும் குழப்பத்துடன் எப்படி போராடுகிறார்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

Simon J. Berger மற்றும் Ine Marie Wilmann இருவரின் நடிப்பும் கதையின் உணர்ச்சியை நம்பும்படியாக கொண்டு செல்கிறது. குறிப்பாக அதிகமான வசனங்களை விட முகபாவனை, பார்வை, இடைவெளி, உடல்மொழி மூலமாக கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு.

இருவரின் நெருக்கமான காட்சிகளிலும் உடல்மொழி இயல்பாகவும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்கு ஏற்ற வகையிலும் அமைந்திருக்கிறது. அந்தக் காட்சிகளைத் தாண்டி பார்க்கும்போது, படம் உண்மையில் “ஒரு உணர்வு உருவாகிவிட்டால், அதை சரி–தவறு என்ற அளவுகோலில் மட்டும் வைத்து மனித மனதை புரிந்துகொள்ள முடியுமா?” என்ற சங்கடமான கேள்வியை முன்வைக்கிறது.

“மனித மனம் செல்லும் பாதைக்கு எப்போதும் எல்லைக் கோடு இருக்காது; ஆனால் அந்தப் பாதையில் எங்கு நிற்க வேண்டும் என்பதுதான் வாழ்க்கையின் சோதனை.”

அசாதாரணமான ஒரு உறவை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும், அதை விட கதாபாத்திரங்களின் மனக்குழப்பத்தையும் நடிகர்களின் நுணுக்கமான நடிப்பையும் கவனிக்க வைக்கும் படம்.

[Shajith]

The Handmaiden (2016) — வெறும் 18+ காட்சிகளுக்காக பார்க்க வேண்டிய படம் இல்லை; அந்தக் காட்சிகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கதைதான் இந்தப் படத்தின் உண்மையான பலம்.

1930களின் கொரியாவை பின்னணியாக வைத்து, பணம், ஏமாற்றம், அதிகாரம், ஆசை, காதல், நம்பிக்கை, விடுதலை என்று பல அடுக்குகளில் கதை நகர்கிறது. ஆரம்பத்தில் ஒரு மாதிரி தோன்றும் கதாபாத்திரங்களின் உண்மையான நோக்கங்கள், கதை முன்னேறும்போது ஒவ்வொன்றாக மாறி வெளிப்படுவது மிகவும் சுவாரஸ்யம்.

படத்தில் உடல் சார்ந்த நெருக்கமான காட்சிகள் வெளிப்படையாக இருக்கின்றன. ஆனால் அவை வெறும் பார்வையாளர்களை ஈர்ப்பதற்காக மட்டும் வைக்கப்படாமல், கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான ஈர்ப்பு, நம்பிக்கை மற்றும் அதிகார மாற்றத்தை வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் படமாக்கப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

குறிப்பாக பார்வை, முகபாவனை, உடல்மொழி, அமைதியான இடைவெளிகள், ஒளிப்பதிவு — இவை எல்லாமே சேர்ந்து காட்சிகளுக்கு ஒரு தனியான உணர்வை உருவாக்குகின்றன.

ஒரு கட்டத்தில் “யார் உண்மையைச் சொல்கிறார்கள்?” என்று நாமே சந்தேகிக்க ஆரம்பிப்போம். அதுதான் இந்தப் படத்தின் பெரிய சுவாரஸ்யம்.

“கண் காண்பது எல்லாம் உண்மை அல்ல; கதை சொல்லும் விதம் மாறும்போது, நாம் பார்த்த உண்மையும் மாறிவிடும்.”

18+ காட்சிகள் இருக்கிறது என்பது ஒரு பக்கம்; அந்தக் காட்சிகளை கதையின் உளவியலோடு இணைத்து பயன்படுத்தியிருப்பதுதான் இந்தப் படத்தை ஒரு சாதாரண erotic movie-யிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.

[Shajith]

The Dreamers (2003) — இது ஒரு சாதாரண காதல் படம் கிடையாது. 1968 Paris-ன் மாணவர் போராட்டங்களையும், மூன்று இளைஞர்களின் சினிமா மீதான ஈர்ப்பையும், அவர்களுக்குள் உருவாகும் எல்லை மீறிய நெருக்கத்தையும் ஒன்றாகக் கலந்த ஒரு வித்தியாசமான psychological drama.

படத்தில் mature மற்றும் உடல் சார்ந்த காட்சிகள் வெளிப்படையாக இருக்கின்றன. குறிப்பாக Théo–Isabelle இரட்டையர்களுக்கிடையிலான அசாதாரணமான நெருக்கம் படத்திற்கு ஒரு uncomfortable dimension-ஐ கொடுக்கிறது. ஆனால் அந்தக் காட்சிகளை மட்டும் மையமாக வைத்துப் பார்த்தால், படத்தின் மற்றொரு பெரிய பகுதி தவறிவிடும்.

சினிமாவை தங்களுடைய தனி உலகமாக மாற்றிக்கொள்ளும் அந்த மூன்று கதாபாத்திரங்கள், வெளியுலகத்தில் நடக்கும் அரசியல் மாற்றங்களிலிருந்து தங்களைத் துண்டித்துக்கொண்டு வாழ்கிறார்கள். அவர்களுடைய அறைக்குள் இருக்கும் சுதந்திரம் ஒரு விதமாக இருக்கிறது; வெளியே தெருக்களில் நடக்கும் சுதந்திரப் போராட்டம் இன்னொரு விதமாக இருக்கிறது.

படத்தின் காட்சியமைப்பில் பார்வை, அமைதி, உடல்மொழி, பழைய திரைப்படக் காட்சிகளை மீண்டும் உருவாக்குவது போன்றவை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. அதனால் சில நெருக்கமான காட்சிகள்கூட வெறும் காட்சியாக இல்லாமல் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் அவர்களுக்கிடையிலான dependency-யையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

“எல்லை இல்லாத சுதந்திரம் சில நேரங்களில் சுதந்திரமாக இல்லாமல், இன்னொரு வகையான சிறையாக மாறிவிடும்.”

Taboo relationship, cinema, youth, rebellion, loneliness, freedom — இவை எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகக் கலந்ததால், இந்தப் படம் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தாலும் சினிமா பார்வையில் பேசுவதற்கு நிறைய விஷயங்களை வைத்திருக்கிறது.

[Shajith]

Dogtooth (2009) — முதல் பார்வையில் ஒரு குடும்பக் கதை போலத் தெரிந்தாலும், படம் நகர நகர ஒரு குடும்பத்துக்குள் அதிகாரம் எப்படி ஒரு தனி உலகத்தையே உருவாக்க முடியும் என்பதை மிகவும் வித்தியாசமான முறையில் காட்டுகிறது.

வெளியுலகத்திலிருந்து முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட மூன்று சகோதரர்களை, அவர்களுடைய பெற்றோர் தங்களுடைய விதிமுறைகளுக்குள் வளர்க்கிறார்கள். வெளியுலகத்தைப் பற்றிய உண்மைகளையே மாற்றிச் சொல்லி, அவர்களுடைய சிந்தனை, மொழி, ஆசை, பயம் என அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்.

இதன் விளைவாக, சாதாரணமாகத் தோன்ற வேண்டிய குடும்ப உறவுகளே படிப்படியாக வித்தியாசமான வடிவத்தை எடுக்கின்றன. Incest உள்ளிட்ட taboo themes கூட இந்தச் சூழலின் ஒரு பகுதியாக வருகின்றன. BBFC-யும் படத்தை incest theme, isolation, strong sex மற்றும் nudity ஆகியவற்றைக் கொண்டதாக வகைப்படுத்தியுள்ளது.

ஆனால் இந்தப் படத்தின் உண்மையான அதிர்ச்சி அந்தக் காட்சிகளில் மட்டும் இல்லை. ஒரு மனிதனுக்கு வெளியுலகமே தெரியாமல் வளர்க்கப்பட்டால், அவனுடைய “உண்மை” என்றால் என்ன? அவன் சரி–தவறை எதை வைத்து தீர்மானிப்பான்? என்ற கேள்விதான் படம் முழுவதும் நம்மைத் தொடர்ந்து வருகிறது.

நடிகர்களின் முகபாவனைகளும், இயல்புக்கு மாறான அமைதியான நடிப்பும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் பதற்றமான சூழலும் சேர்ந்து ஒரு uncomfortable feeling-ஐ உருவாக்குகின்றன. குறிப்பாக இயக்குநர் சில விஷயங்களை நேரடியாக விளக்காமல் பார்வையாளரே புரிந்துகொள்ளும்படி விட்டிருப்பது படத்தின் தனித்துவம்.

“உலகத்தை ஒருவரிடமிருந்து மறைத்துவிட்டால், அவருடைய உலகத்தையே நம்மால் உருவாக்கிவிட முடியும்.”

அதுதான் Dogtooth சொல்லும் மிகப்பெரிய விஷயம்.

இது வெறும் adult அல்லது taboo-content படம் என்று பார்த்தால் அதன் பாதி அர்த்தம்தான் கிடைக்கும். அதிகாரம், குடும்பக் கட்டுப்பாடு, தனிமைப்படுத்தல், அறியாமை, சுதந்திரம் — இவை எப்படி மனிதனின் இயல்பையே மாற்றுகின்றன என்பதைப் பற்றிய ஒரு disturbing psychological film.

[maddy24122019]

அம்மாவும் பையனும் அனுபவிக்குற செமயான படம்

Taboo series முழுமைக்கும் பார்த்து விட்டேன் என்னுடைய பர்சனல் லிஸ்டில் இன்னும் உள்ளது Kayparkar Honeywilder - இருவரின் தீவிர விரும்பி நான்.
Kayparkar  - முலை மற்றும் நடிப்பின் தீவிர விரும்பி நான்.
Honeywilder - முக பாவனைகள் மற்றும் உடல் உறவின் பொது அவள் காட்டும் பாவங்கள் அடடா அதன் தீவிர விரும்பி நான்.
American Taboo - வாய்ப்பு கிடைத்தால் பாருங்கள்

[maddy24122019]

The Dreamers (2003) — இது ஒரு சாதாரண காதல் படம் கிடையாது. 1968 Paris-ன் மாணவர் போராட்டங்களையும், மூன்று இளைஞர்களின் சினிமா மீதான ஈர்ப்பையும், அவர்களுக்குள் உருவாகும் எல்லை மீறிய நெருக்கத்தையும் ஒன்றாகக் கலந்த ஒரு வித்தியாசமான psychological drama.

படத்தில் mature மற்றும் உடல் சார்ந்த காட்சிகள் வெளிப்படையாக இருக்கின்றன. குறிப்பாக Théo–Isabelle இரட்டையர்களுக்கிடையிலான அசாதாரணமான நெருக்கம் படத்திற்கு ஒரு uncomfortable dimension-ஐ கொடுக்கிறது. ஆனால் அந்தக் காட்சிகளை மட்டும் மையமாக வைத்துப் பார்த்தால், படத்தின் மற்றொரு பெரிய பகுதி தவறிவிடும்.

சினிமாவை தங்களுடைய தனி உலகமாக மாற்றிக்கொள்ளும் அந்த மூன்று கதாபாத்திரங்கள், வெளியுலகத்தில் நடக்கும் அரசியல் மாற்றங்களிலிருந்து தங்களைத் துண்டித்துக்கொண்டு வாழ்கிறார்கள். அவர்களுடைய அறைக்குள் இருக்கும் சுதந்திரம் ஒரு விதமாக இருக்கிறது; வெளியே தெருக்களில் நடக்கும் சுதந்திரப் போராட்டம் இன்னொரு விதமாக இருக்கிறது.

படத்தின் காட்சியமைப்பில் பார்வை, அமைதி, உடல்மொழி, பழைய திரைப்படக் காட்சிகளை மீண்டும் உருவாக்குவது போன்றவை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. அதனால் சில நெருக்கமான காட்சிகள்கூட வெறும் காட்சியாக இல்லாமல் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் அவர்களுக்கிடையிலான dependency-யையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

“எல்லை இல்லாத சுதந்திரம் சில நேரங்களில் சுதந்திரமாக இல்லாமல், இன்னொரு வகையான சிறையாக மாறிவிடும்.”

Taboo relationship, cinema, youth, rebellion, loneliness, freedom — இவை எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகக் கலந்ததால், இந்தப் படம் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தாலும் சினிமா பார்வையில் பேசுவதற்கு நிறைய விஷயங்களை வைத்திருக்கிறது.

பல நேரங்களில் உங்களை போல விரிவாக எழுதவே நான் நினைப்பேன் ஆனால் சூழல் அப்படி சுருக்கமாக எழுத வைத்து விடுகிறது

உங்கள் அனைத்து விமர்சனமும் என மன எண்ண ஓட்டத்தை போலவே உள்ளது

நான் பகிர்ந்த படங்களைக் என்ன கண்ணோட்டத்தோடு நான் பார்த்தேனோ அப்படியே உங்கள் பார்வையும்

நான் விவரிக்காமல் இதெல்லாம் யார் படிப்பார்கள் என்ற அலட்சிய எண்ணத்திலேயே படங்கள் குறித்து பகிர்ந்தேன்

தங்களின் பதில் பதிவிற்கு நன்றிகள் பல

நேரம் கிடைக்கையில் என் உள்ளக்கிடக்கையில் உள்ளதை அப்படியே எழுத முயல்கிறேன்