[Geneliarasigan]

INTRESTING STORY BRO .PLS CONTINUE

Thank you friend

[Geneliarasigan]

Episode - 190



ஆம்! அன்று நடந்த அதே குருதிக் கபாலப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றதற்காக, அவன் எதிர்பார்த்த சிற்பிகா அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

அவனுக்குக் கிடைத்தது...

தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷம் தோய்ந்த அந்தக் கொடிய அம்பு மட்டுமே!

அன்று அவனுக்குக் கிடைத்த பரிசாக இருந்த அந்த அம்புதான், இப்போது அவனது உயிரைப் பறிக்க வந்த சாபமாக மாறியிருந்தது.

மூவரில் இருவர் அவனோடு ஆக்ரோஷமாகச் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

மூவரும் மணலில் புரண்டு, ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொண்ட அந்த மரணப் போராட்டத்தின் நடுவே, அவனது இடுப்பில் சொருகப்பட்டிருந்த அம்புறை திடீரென நழுவியது.

அதிலிருந்து அந்த விஷம் தோய்ந்த அம்பு வெளியே வந்து மணலில் விழுந்தது.

ஆனால்...

அடுத்த கணமே விதி தனது கொடிய விளையாட்டைத் தொடங்கியது.

அவனுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒருவனின் தாக்குதலைத் தவிர்க்க அவன் உடலைத் திருப்பியபோது, மணலில் கிடந்த அந்த அம்பின் கூர்மையான முனை எதிர்பாராத விதமாக அவனது இடுப்புத் தசையை லேசாகக் கீறிப் பாய்ந்தது!

அவ்வளவுதான்...

தங்க முக்கோணப் பாம்பின் நச்சு விஷம் அவனது உஷ்ணமான குருதியோடு கலந்தது.

முதலில் அவனது உடல் லேசாகத் துடித்தது.

அடுத்த நொடியே—

ஒரு பயங்கரமான உலுக்கல்!

அவனது உடல் முழுவதும் விறைத்துப் போனது.

கைகால்கள் இறுகின.

தொண்டைக்குள் எழுந்த அலறல் அங்கேயே அடங்கியது.

கண்கள் சொருகத் தொடங்கின.

சில கணங்களுக்கு முன்பு வரை எதிரிகளைப் பிடித்துத் தள்ளிய அவனது கரங்கள், இப்போது மணலின் மீது சக்தியற்றுப் பட்டு விழுந்தன.

விஷம் நரம்புகளில் வேகமாகப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.

அவனது உயிர்ப்பும் அதே வேகத்தில் அவனை விட்டு விலகிக் கொண்டிருந்தது.

மல்லாந்து கிடந்த அவனது உடல் ஒருமுறை பலமாகத் துடித்தது.

பின்னர்...

அமைதி.

அவனுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த இருவரும் ஒரே நேரத்தில் தங்களது தாக்குதலை நிறுத்தினர்.

மூச்சுவாங்கியபடி, என்ன நடந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருவரும் அவனைப் பார்த்தபடி நின்றனர்.

அந்த அமைதியான சில விநாடிகளில்...

குடிசைக்குள் இருந்த காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மாவின் கண்கள் மட்டும் விழித்திருந்தன.

விஷம் ஏறி, உயிர் பிரியும் விளிம்பில் கிடந்த அந்த உடலை அவை உற்றுப் பார்த்தன.

அந்தக் கண்களில் கோபமில்லை...

அச்சமில்லை...

ஒரு கொடூரமான பசி மட்டுமே இருந்தது!

அன்று சிற்பிகாவுக்குப் பதிலாக அவனுக்குக் கிடைத்த அந்தத் தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷ அம்பு...

இன்று அவனது உயிரையே காவு வாங்கியிருந்தது.

காத்தவராயன் தன் இரு கைகளையும் விரித்தான்.

அவனது முகத்தில் வெற்றியின் வெறித்தனமான புன்னகை விரிந்தது.

அடுத்த கணம்—

“ஹா... ஹா... ஹா...!”

அண்டமே அதிர்ந்துபோகும் அளவுக்கு அவன் உரக்கச் சிரித்தான்.

“காத்து... நீ உண்மையில் ஆசைப்பட்டதெல்லாம் உனக்கு உடனுக்குடன் கிடைக்கிறது! அந்த மதிவதனி மட்டும் தான் ஆரம்பத்தில் எனக்கு பெரும் ஆட்டம் காட்டினாள்... ஆனால் என்ன? நீ ஆசைப்பட்டபடியே அவளும் உனது வலைக்குள் விழுந்துவிட்டாள்!”

தன் மார்பில் தானே தட்டிக்கொண்டான்.




“அடித்தூள்! நீயெல்லாம் ஒரு யோகக்காரப் பயடா!”

அவனது வெற்றிக் களிப்பு இன்னும் அடங்கவில்லை.

திடீரென அவன் முகம் மாறியது.

வானத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவனது கண்களில் வெறியும் ஆணவமும் கலந்தன.

“அக்ரூரரே...!”

அந்தப் பெயரை உச்சரித்த விதத்திலேயே அவனது நூற்றாண்டுக் கோபம் வெளிப்பட்டது.

“நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்துச் சென்ற அந்தச் சாபம்... இனி என்னிடம் வேலை செய்யாது!”

அவன் பற்களை நறநறவெனக் கடித்தபடி சிரித்தான்.

“உயிருள்ள மனிதனின் உடலுக்குள் நான் பிரவேசிக்க வேண்டுமென்றால், அவனது அனுமதியைப் பெற்றாக வேண்டும்... அதுதானே உங்கள் சாபம்?”

அவன் மெதுவாகத் தன் பார்வையை வெளியே கிடந்த அந்தக் காட்டுவாசியின் உடல்மீது திருப்பினான்.

“ஆனால்...”

அவனது உதடுகளில் மீண்டும் அந்தக் கொடிய புன்னகை மலர்ந்தது.

“மூச்சு அடங்கி... உயிர் பிரிந்து... வெறும் சடலமாக மாறப்போகும் இந்த உடலுக்குள் நுழைய எனக்கு எவனுடைய அனுமதியும் தேவையில்லை!”

அவன் இரு கைகளையும் விரித்தான்.

“இதோ...”

அவனது குரல் இப்போது குடிசை முழுவதும் அதிர்ந்தது.

“இவனது ஆன்மா இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும் அந்த ஒரு நொடி...”

ஒரு கணம் இடைவெளி விட்டான்.

“அதே நொடி...”

அவனது கண்கள் கொடூரமாகப் பிரகாசித்தன.

“இந்த வெற்றுடலுக்குள் நான் பிரவேசிப்பேன்!”

அவனது மிரட்டலான முழக்கம் குடிசையின் சுவர்களைத் தாக்கி எதிரொலித்தது.

வெளியே...

மணலில் கிடந்த அந்தத் துரோகக் காட்டுவாசியின் உயிர், உடலோடு தனது இறுதிப் போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தது.

அவனது விழிகள் நிலைகுத்தி நின்றன.

மார்பின் ஏற்றத் தாழ்வு...

மெதுவாக...

மெதுவாக...

குறைந்துகொண்டே வந்தது.

இன்னும் ஒரு மூச்சு...

இன்னும் ஒரு கணம்...

அதற்குப் பிறகு—

உயிர் உடலை விட்டுப் பிரிந்துவிடும்.

அந்த இறுதி நொடியை எதிர்பார்த்து, குடிசைக்குள் காத்தவராயனின் அசுர ஆவி பதுங்கியிருந்தது.

வேட்டைக்குத் தயாராகும் வேங்கையைப் போல...

அவன் முழு இருப்பும் அந்த ஒரே கணத்தை நோக்கி இறுகத் திரண்டது.

உயிர் பிரியும் நொடி வந்துவிட்டால்...

அடுத்த நொடி அந்த உடல் காத்தவராயனுடையதாகிவிடும்!

விஷம் ஏறி உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையே போராடிக் கொண்டிருந்த அந்தத் துரோகியின் உடலையே பயத்தோடும் திகைப்போடும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் அந்த இரு காட்டுவாசிகளும்.

அவர்களுக்குள் நடந்த சண்டை முற்றிலுமாக மறந்துபோயிருந்தது.

அந்த நேரத்தில்—

கிர்ர்ர்...

பின்னால் குடிசைக் கதவு மெதுவாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

குடிசையின் வாசலில்...

ஒரு நிழல்!

முதலில் அது வெறும் நிழலாகத்தான் தெரிந்தது.

அசைவற்ற இருளுக்குள் இருந்து, அந்த உருவம் மெல்ல மெல்ல முன்னோக்கி நகர்ந்தது.

ஆனால்...

அது சாதாரண நிழலாக இல்லை.

“நிழலுக்கு வெளிச்சம் எங்கே இருக்கும்?”

ஒருவனின் மனதுக்குள் அந்தக் கேள்வி மின்னியது.

குடிசைக்குள் இருந்த இருளிலிருந்து வெளிவந்த  உருவத்தின் முகம் முழுநிலவு போல  இருந்தது.

நிலவின் வெள்ளி ஒளி அவளது மேனியைத் தொட்டபோது, அந்த நிழல் மெதுவாக உருவம் பெறத் தொடங்கியது.

முதலில் நீண்ட கூந்தலின் நிழல்...

பின்னர் தோள்களின் வடிவம்...

அதன்பின் பெண்ணின் கம்பீரமான உடல்வாகு...

இருவரின் கண்களும் விரிந்தன.

“அது...”

ஒருவன் வார்த்தையை முடிக்க முடியாமல் தடுமாறினான்.

இவ்வளவு நேரம் காணாமல் போயிருந்த சிற்பிகா நினைவுக்கு வந்தாள்.

‘ஒருவேளை... சிற்பிகா இங்கு தான் இருக்கிறாளோ?’

இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி எழுந்தது.

ஆனால் பதில் கிடைக்கவில்லை.

அந்த உருவம் இன்னும் சில அடிகள் முன்னே வந்தது.

இப்போது நிலவொளி அவளது முகத்தைத் தொட்டது.

நிழல் முழுமையாக விலகியது.

அந்தப் பெண் குடிசையின் வாசலைக் கடந்து வெளியில் வந்து நின்றாள்.

அடுத்த கணம்—

அவளைப் பார்த்த இருவரின் முகங்களிலும் இருந்த சந்தேகம், பயமாக மாறியது.

அவர்களின் மூச்சு தொண்டைக்குள்ளேயே நின்றுவிட்டது.

கண்கள் இமைக்க மறந்தன.

அவர்கள் பார்த்தது...

சிற்பிகா அல்ல!

அது...

இஷிதா!



ஆனால் அவள் எப்படி அங்கே வந்தாள்?

குடிசைக்குள் இருந்தது யார்?

அப்படியானால் இத்தனை நேரம் அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த நிழல் யாருடையது?

ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ளக்கூட மறந்து, அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் அசைவின்றி நின்றனர்.

அவர்களுக்குத் தெரியாமல்...

அந்த இருண்ட இரவில் இன்னொரு பெரிய மர்மத்தின் கதவு திறந்துவிட்டிருந்தது!

அந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளின் பார்வையும் இஷிதாவின் மீதே நிலைத்து நின்றது.

அவளிடமிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட வெளிவரவில்லை.

ஆனால் அவர்களது மனதுக்குள் மட்டும் ஆயிரம் கேள்விகள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.

அவள் யார்?

அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் ஒரே நேரத்தில் அவளைப் பார்த்தனர்.

ஒரு கணம் அவர்கள் அசைவின்றி நின்றனர்.

அடுத்த கணமே அவர்களது கண்களில் சந்தேகம் மின்னியது.

அவர்கள் அந்தப் பெண்ணை இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை.

ஆனால் அந்த நேரத்தில், அந்த இடத்தில் அவள் தோன்றிய விதம் அவர்களுக்குள் எந்த நல்ல எண்ணத்தையும் உருவாக்கவில்லை.

குடிசைக்குள் சிற்பிகா இல்லை.

துரோகி உயிருக்கு போராடி கொண்டு கிடந்தான்.

அதற்கிடையில், எந்த அச்சமும் இல்லாமல் அந்தப் பெண் மட்டும் அமைதியாக வெளியே வந்துகொண்டிருந்தாள்.

அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த மெல்லிய புன்னகை...

அவர்களின் சந்தேகத்தை இன்னும் தீவிரப்படுத்தியது.

ஒருவன் திடீரென தனது ஆயுதத்தை உருவி உயர்த்தினான்.

மற்றவனும் தயக்கமின்றி அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்.

அவர்களது வாயிலிருந்து சில கடுமையான வார்த்தைகள் பறந்தன.

ஆனால் அந்த மொழி இஷிதாவுக்குப் புரியவில்லை.

அவள் அவர்களைப் பார்த்தபடியே நின்றாள்.

அவர்களது முகத்தில் இருந்த கோபத்தையும், கையில் உயர்ந்திருந்த ஆயுதத்தையும் மட்டுமே அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

அவள் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

அதே நேரத்தில்—
முதல் காட்டுவாசி அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

அவனது ஆயுதம் நிலவொளியில் மின்னியது.

இஷிதாவின் கண்கள் விரிந்தன.

அவள் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள கையை உயர்த்திய அந்த நொடியில்—

அவள் உதட்டில் இருந்த புன்னகை ஏனோ அவர்களை தடுத்து நிறுத்தியது..

அவள் அமைதியாக நின்றாள்.

அவளது கண்களில் ஒரு விசித்திரமான ஒளி.

உதட்டின் ஓரத்தில்...

மெல்லியதொரு மர்மப் புன்னகை.

அந்தப் புன்னகையில் பதில் இருந்ததா?

எச்சரிக்கை இருந்ததா?

அல்லது...

அவர்களுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு ரகசியத்தின் வெற்றிக் களிப்பு இருந்ததா?

அவர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

இஷிதா அவர்களைப் பார்த்தபடியே அந்த மெல்லிய புன்னகையை மட்டும் சற்றே விரித்தாள்.

அந்த ஒரு புன்னகை...

அவர்களது குழப்பத்தை இன்னும் ஆயிரம் மடங்கு பெருக்கியது.

அந்தத் துரோகக் காட்டுவாசியின் உடல் இறுதிமுறையாக ஒரு பயங்கரமான உலுக்கு உலுக்கியது.

அவனது விரல்கள் ஒருமுறை துடித்தன.

மார்பு மேலெழுந்தது...

மீண்டும் கீழிறங்கியது.

அவ்வளவுதான்.

அவனது உடல் அப்படியே அமைதியாக அடங்கியது.

உயிர் பிரிந்துவிட்டது.

அந்தக் கணத்தில் இஷிதாவின் பார்வையும் அந்த உயிரற்ற உடலின் மீதே நிலைத்திருந்தது.

ஆனால்...

அவளது முகத்தில் கொஞ்சம்கூட வருத்தமில்லை.

மாறாக, உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய ஏளனப் புன்னகை மட்டுமே மலர்ந்திருந்தது.

அந்தப் புன்னகையில் இரக்கம் இல்லை.

அதிர்ச்சி இல்லை.

மனித உணர்வுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு ரகசியம் மட்டுமே இருந்தது.

அடுத்த கணமே—

சட்டென்று!

தீவை உலுக்கி எடுத்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பயங்கரச் சூறாவளிக் காற்று ஒரு விநாடியில் நின்றுபோனது!

கடலின் பேரிரைச்சல் அடங்கியது.

அலைகளின் ஆர்ப்பரிப்பு நின்றது.

மரங்களின் கிளைகள் அசைவிழந்தன.

இலைகள் கூட காற்றில் உறைந்துபோனது போல அசைவின்றி நின்றன.

அந்த அளவுக்கு...

எங்கும் மௌனம்!

அது சாதாரணமான மௌனமல்ல.

காதுகளைக் கிழிக்கும் இரைச்சலைவிடவும் கொடூரமான மௌனம்.

இயற்கையே தன் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.

அந்த ஒரு விநாடியில்...

அந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளின் நெஞ்சங்களுக்குள் மட்டும் மரணத்தின் குளிர்ந்த நிழல் ஊடுருவியது.

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

யாராலும் ஒரு வார்த்தைகூட பேச முடியவில்லை.

எங்கோ...

அதல பாதாளத்தின் ஆழத்திலிருந்து...

தங்களை நோக்கி ஏதோ ஒரு பேராபத்து ஊர்ந்து வருவதை அவர்களின் உள்மனம் அடித்துச் சொன்னது.

கால்கள் நடுங்கின.

தொண்டை வறண்டது.

மூச்சு கூட வெளியே வரத் தயங்கியது.

செய்வதறியாமல் இருவரும் அங்கேயே உறைந்து நின்றனர்.

ஆனால் இஷிதா மட்டும்...

அந்த அமானுஷ்யமான அமைதிக்குள்ளும் அசையாமல் நின்றாள்.

அவளது உதட்டில் இருந்த அந்த ஏளனப் புன்னகை மட்டும் மறையவில்லை.

அவர்களுக்குத் தெரியாது...

அந்த மௌனம் பேரழிவின் முடிவு அல்ல.

அது...

பேரழிவு பிறப்பதற்கு முந்தைய கடைசி அமைதி!

அந்த உயிரற்றுக் கிடந்த சடலத்தை நோக்கி இஷிதா உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய ஏளனப் புன்னகையைச் சிந்தியதை அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் கவனித்தனர்.

அவ்வளவுதான்.

அவர்களின் மனதுக்குள் ஏற்கெனவே இருந்த குழப்பம் இன்னும் பல மடங்கு அதிகரித்தது.

‘இவளுக்கும் நம் குலத்தைச் சேர்ந்த இவனுக்கும் ஏதாவது ஆழமான தொடர்பு இருந்தால்... இவன் விஷம் ஏறித் துடித்துச் சாகும்போது இவள் அலறித் துடித்திருக்க வேண்டாமா?’

‘ஆனால்... இவள் முகத்தில் தெரியும் இந்தப் புன்னகை என்ன?’

அந்தக் கேள்விக்கு அவர்களிடம் எந்தப் பதிலும் இல்லை.

மாறாக, அவர்களது நெஞ்சுக்குள் பயம் மெதுவாகப் பரவத் தொடங்கியது.

“என்னதான் நடக்கிறது இந்தத் தீவில்...?”

ஒருவன் தன்னையும் அறியாமல் முணுமுணுத்தான்.

“சுனாமி வருவதற்கு முந்தைய அமைதியைப் பார்த்திருக்கிறோம்...”

அவன் இஷிதாவை நோக்கிப் பார்த்தான்.

“ஆனா இப்போ நிலவுற இந்த அமைதி... அதைவிடக் கொடூரமா இருக்கே!”

அவன் திடீரென அருகிலிருந்தவனின் கையைப் பற்றிப் பிடித்தான்.

“டேய்... வாடா! தயவுசெய்து இங்கிருந்து ஓடிடலாம்!”

அவன் இழுத்தான்.

ஆனால்...

அவர்களது கால்கள் நகரவில்லை.

பயத்தில் பாதங்கள் மண்ணோடு மண்ணாகப் பதிந்துவிட்டதைப் போல இருந்தன.

அப்போது—

அவர்களது பயத்தை மரண பீதியாக மாற்றும் அந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது.

மணலில் உயிரற்றுக் கிடந்த அந்தத் துரோகக் காட்டுவாசியின் உடலில் ஒரு சிறிய அசைவு தோன்றியது.

முதலில் அவனது வலது கை விரல் மட்டும் லேசாகத் துடித்தது.

பின்னர்...

மணலைப் பற்றியிருந்த அவனது விரல்கள் மெதுவாக இறுகின.

“டேய்...!”

ஒருவன் பயத்தில் மெல்லக் கத்தினான்.

மற்றவன் அவனைப் பார்க்கவில்லை.

அவனது பார்வை முழுவதும் அந்த உடலிலேயே பதிந்திருந்தது.

அடுத்த கணம்—

அந்தச் சடலத்தின் மார்புக்குள் ஒரு விசித்திரமான அசைவு.

மூச்சு நின்று பல நொடிகள் கடந்திருந்த அந்த உடல், திடீரென்று காற்றை உள்ளிழுத்தது.

“ஹ்ஹ்ஹ்...”

இருவரும் பின்னால் ஒரு அடி நகர்ந்தனர்.

“இது... எப்படி சாத்தியம்?”

அவர்களில் ஒருவனின் குரல் நடுங்கியது.

அவர்களால் அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லிக்கொள்ளக்கூட முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், அவனது இடுப்பில் இன்னும் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த அந்தத் தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷம் தோய்ந்த அம்பு லேசாக அசைந்தது.

அம்பின் முனை தசைக்குள் சிக்கியிருந்தது.

ஒரு கணம்...

இரண்டு கணம்...

பின்னர்—

சடாக்!

யாருடைய கையும் தொடாமல், அந்த அம்பு திடீரென உடலிலிருந்து வெளியேறி மணலில் விழுந்தது.

தங்க முக்கோணப் பாம்பின் வடிவம் கொண்ட அதன் முனை நிலவொளியில் மின்னியது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த இரு காட்டுவாசிகளும் உறைந்து போனார்கள்.

“அம்பு... தானாகவே வெளியே வந்துடுச்சே!”

அவன் முணுமுணுத்தான்.

ஆனால் அவர்களது அதிர்ச்சி அங்கே முடியவில்லை.

அம்பு வெளியேறிய இடத்தில் இருந்த காயத்தை அவர்கள் பார்த்தனர்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு அந்தக் காயத்திலிருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது.

இப்போது...

குருதி நின்றுவிட்டது.

காயத்தின் இரு விளிம்புகளும் மெதுவாக ஒன்றோடு ஒன்று நெருங்கின.

தசைகள் சுருங்கி இணைந்தன.

சிவந்த காயத்தின் தடம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்து கொண்டே போனது.

ஒருவன் தன் கண்களைத் தேய்த்துக்கொண்டான்.

மீண்டும் பார்த்தான்.

அந்தக் காயம் இருந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு சிறிய மங்கலான தடம் மட்டுமே.

“இது... மனித உடலா?”

அவனது குரல் கிட்டத்தட்ட கிசுகிசுப்பாக மாறியது.

அவனருகில் நின்றவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவனது உதடுகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

அந்த நேரத்தில்...

உயிரற்றுக் கிடந்த உடலுக்குள் காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மா முழுமையாக நிலைபெற்றது.

மார்புக்குள் மீண்டும் ஒரு துடிப்பு.

தட்...

இன்னொரு துடிப்பு.

தட்...

பின்னர்—

தட்!

இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.

அவனது கழுத்துத் தசைகள் இறுகின.

விரல்கள் மணலைப் பற்றின.

மெதுவாக அவனது உடல் எழ முயன்றது.

அதைப் பார்த்ததும் இரு காட்டுவாசிகளும் பின்னால் நகர்ந்தனர்.

“ஓடலாமா...?”

ஒருவன் கிசுகிசுத்தான்.

“எங்கே ஓடுறது...?”

மற்றவன் பதிலளித்தான்.

அவன் சொன்னதும் இருவரும் மீண்டும் அந்த உடலை நோக்கிப் பார்த்தனர்.

அந்தச் சடலம் இப்போது முழங்காலில் எழுந்திருந்தது.

தலை குனிந்திருந்தது.

சில நொடிகள் அப்படியே இருந்தது.

பின்னர்...

மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தியது.

அவனது கண்கள் திறந்தன.

அந்தக் கண்களில் அவர்கள் அறிந்த மனிதனின் உயிர் இல்லை.

குருதிச் சிவப்பில் மிளிர்ந்த அந்தப் பார்வைக்குள் வேறொரு இருப்பு விழித்திருந்தது.

காத்தவராயன்!

[Geneliarasigan]

Episode 191



அவன் தன் கைகளைப் பார்த்தான்.

விரல்களை மடித்துப் பார்த்தான்.

தோள்களைச் சுழற்றினான்.

புதிதாகக் கிடைத்த உடலைச் சோதித்துப் பார்ப்பதைப் போல, ஒவ்வொரு அசைவையும் நிதானமாகச் செய்தான்.

பின்னர் முழுமையாக எழுந்து நின்றான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை மரணத்தின் விளிம்பில் கிடந்த உடல்...

இப்போது அவர்களது முன்னால் உயிரோடு நின்றது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த இரு காட்டுவாசிகளின் முகங்களிலும் இருந்த கடைசி நம்பிக்கையும் சிதைந்தது.

அவர்களில் ஒருவன் நடுங்கியபடி பின்னால் நகர்ந்தான்.

அவனது காலில் இருந்த சக்தி திடீரென விலகியது.

அவன் தடுமாறி கீழே விழப் போனான்.

மற்றவன் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

ஆனால் அவனது பார்வையும் அந்த அசுர உருவத்திலிருந்து விலகவில்லை.

அந்த நேரத்தில்...

காத்தவராயனின் பார்வை மெதுவாக அவர்களை நோக்கித் திரும்பியது.

அவன் உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.

அது அந்தக் காட்டுவாசியின் புன்னகை அல்ல.

தன் சாபத்தைத் தாண்டி, உயிருள்ள உடலைத் தனக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொண்ட காத்தவராயனின் வெற்றிப் புன்னகை.

காத்தவராயன் அந்த உடலை முழுமையாகக் கைப்பற்றி, உயிர் பெற்று எழுந்த அந்த அடுத்த நொடி—

இதுவரை அமானுஷ்யமாக முடங்கிக் கிடந்த அந்தத் தீவு மீண்டும் உயிர் பெற்றது.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு அசைவின்றி உறைந்திருந்த மரங்களின் இலைகள் திடீரெனப் பேய்வேகத்தில் சலசலத்தன.

காற்று மீண்டும் சீறிப் பாய்ந்தது.

கடலும் தன் கோபத்தை மறந்திருக்கவில்லை என்பதுபோல், அடங்கிக் கிடந்த அலைகள் மீண்டும் கரையை நோக்கி ஆர்ப்பரித்துப் பாய்ந்தன.

சூறாவளிக் காற்று மரக்கிளைகளைப் பிடுங்கி வீசும் அளவுக்கு மீண்டும் கொந்தளிக்கத் தொடங்கியது.

இயற்கையே...

தனக்குள் அடைத்து வைத்திருந்த மூச்சை ஒரே நேரத்தில் வெளியே விட்டது போலிருந்தது.

ஆனால் அந்த இரு காட்டுவாசிகளின் மூச்சு மட்டும் இன்னும் அடங்கவில்லை.

அவர்களது கண்களில் மரண பீதி உறைந்து கிடந்தது.

அவர்களில் ஒருவன் நடுங்கியபடி முணுமுணுத்தான்:

“இறந்துபோன ஒருவன்... எப்படி மீண்டும் உயிரோடு வர முடியும்?”

அவனது பார்வை மணலில் கிடந்த அந்தத் தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷம் தோய்ந்த அம்பை நோக்கிச் சென்றது.

“இந்த விஷம் உடலுக்குள் பாய்ந்தால்... எப்பேர்ப்பட்ட வீரனாலும் உயிர் பிழைக்க முடியாதே...”

அவன் மீண்டும் காத்தவராயனைப் பார்த்தான்.

“அப்புறம்... இது எப்படி நடந்தது?”

அவனது குரல் தானாகவே நடுங்கியது.

“இது... மனிதனால் செய்யக்கூடிய காரியமா?”

அதற்கு அவனுடன் இருந்தவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

அவனது கண்கள் மட்டும் அந்த உருவத்தின் மீதே நிலைத்திருந்தன.

அந்த நேரத்தில்...

காத்தவராயன் அவர்களை நோக்கித் திரும்பினான்.

புதிதாகக் கிடைத்த அந்த உடலை ஒரு கணம் உணர்ந்துகொண்டதைப் போல நின்றான்.

பின்னர்—

முதல் அடி.

அவன் கால் மணலில் பதிந்தது.

சுற்றியிருந்த சருகுகள் காற்றில் சுழன்று எழுந்தன.

மணல் சற்றே அதிர்ந்தது.

அவன் நின்ற இடத்திலிருந்து பரவிய அந்த அமானுஷ்ய அழுத்தத்தை உணர்ந்த இருவரும் அறியாமலேயே ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தனர்.

காத்தவராயன் அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

பின்னர்...

இரண்டாவது அடி.

இந்த முறை அவனது நடையில் தயக்கமே இல்லை.

அது ஒரு சாதாரண மனிதனின் நடை அல்ல.

தன் முன்னால் நிற்பவர்களுக்கு இனி அவர்களது உயிர் தன்னுடைய கருணையில் மட்டுமே இருக்கிறது என்பதை அறிந்த ஒருவனின் நடை.

அவன் ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைத்தபோதும், காலடியில் கிடந்த உலர்ந்த இலைகள் காற்றில் சுழன்றெழுந்தன.

அந்த இருவரும்...

ஒவ்வொரு அடிக்கும் இரண்டு அடிகள் பின்னால் நகர்ந்தனர்.

ஒருவனின் முதுகு இறுதியில் ஒரு மரத்தின் தண்டில் மோதி நின்றது.

அவன் தப்பிக்க வழியில்லாமல் சுற்றிலும் பார்த்தான்.

மற்றவன் அவனருகில் வந்து நின்றான்.

இருவரின் பார்வையும் மீண்டும் காத்தவராயனை நோக்கித் திரும்பியது.

சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை...

அவன் அவர்களது குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு காட்டுவாசி.

இப்போது...

அதே உடலுக்குள் நின்றுகொண்டிருந்தவன் யார் என்பதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அவர்கள் அறிந்த மனிதனின் உடல் மட்டுமே அது.

அதற்குள் இருந்தவன்...

மரணத்தையே கடந்து திரும்பி வந்த ஒரு அசுர இருப்பு.

காத்தவராயன் இன்னொரு அடியை முன்னால் வைத்தான்.

அவனது குருதிச் சிவந்த கண்கள் இருவரையும் ஊடுருவிப் பார்த்தன.

அந்தக் கணத்தில், அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரே உணர்வு மட்டுமே இருந்தது—

தாங்கள் எதிர்கொண்டு நிற்பது ஒரு மனிதனை அல்ல.

மரணத்தின் கொடூரக் கரங்கள் கண்களுக்கு எதிரே தெளிவாகத் தெரிந்த அந்த நொடி...

பயத்தின் எல்லையைத் தாண்டிய ஒரு மிருகத்தனமான தற்காப்பு உணர்ச்சி அந்த இருவரில் ஒருவனுக்குள் திடீரென விழித்துக்கொண்டது!

சாகப் போகும் ஒரு உயிர், தன் கடைசி மூச்சு வரை போராடத் துடிக்கும் அந்த ஆதி இயற்கை விதி அவனை முழுமையாக ஆட்கொண்டது.

சுற்றிலும் மரண பீதி உறைந்து கிடந்த அந்த விநாடியில், அவனது பார்வை பக்கத்தில் கிடந்த ஒரு கனமான பாறையின் மீது விழுந்தது.

யோசிக்க ஒரு துளி நேரமும் இல்லை.

தன் உடலுக்குள் எஞ்சியிருந்த அத்தனை பலத்தையும் ஒன்றுதிரட்டி, அந்தப் பாறையை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பற்றினான்.

“ஆஅஹ்ஹ்ஹ்...!”

என்ற காட்டுமிராண்டித்தனமான அலறலுடன் அவன் முன்னால் பாய்ந்தான்.

அவனது கால்கள் மணலைக் கிழித்தன.

மூச்சு தடுமாறியது.

நெஞ்சுக்குள் பயம் கொதித்தாலும், அந்தப் பயத்தையே கோபமாக மாற்றிக்கொண்டு காத்தவராயனை நோக்கி வெறிபிடித்தவனைப் போல ஓடினான்.

காத்தவராயன் மட்டும் அசையவில்லை.

அவன் வருவதைப் பார்த்தும்...

ஒரு அடிகூட பின்னால் நகரவில்லை.

அந்த அமைதியே அவனைத் தாக்க வந்தவனின் உள்ளத்தில் இன்னும் அதிகமான வெறியைத் தூண்டியது.

“ஆஅஅ...!”

தன் முழு எடையையும் பாறையோடு சேர்த்து, காத்தவராயனின் அசுர மார்பின் மீது அந்தப் பாறையை ஆக்ரோஷமாக மோதினான்!

படாஅர்!

அந்த மோதலின் சத்தம் இரவைக் கிழித்தது.

பாறை அவனது மார்பில் மோதி, அவனது கைகளிலிருந்து நழுவி மணலில் விழுந்தது.

தாக்கியவன் மட்டும் ஒரு கணம் மூச்சை இழுத்தபடி நின்றான்.

அவன் கண்களில் ஒரு நொடிக்குச் சிறிய நம்பிக்கை மின்னியது.

“அவனை... வீழ்த்திட்டேனா...?”

அவன் மனம் கேட்டது.

அடுத்த கணமே...

அந்த நம்பிக்கை உறைந்துபோனது.

காத்தவராயன் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனது மார்பில் ஏற்பட்ட தாக்கத்தின் தடம் மட்டும் தெரிந்தது.

அவன் மெதுவாகத் தன் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.

பின்னர்...

அந்த மனிதனை நோக்கித் தலையை உயர்த்தினான்.

அவனது கண்களில் கோபம் இல்லை.

வலி இல்லை.

மாறாக...

“இவ்வளவுதானா?”

என்று கேட்பதுபோல் ஒரு குளிர்ந்த புன்னகை மட்டும் தோன்றியது.

அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தவுடன், பாறையைத் தூக்கிய அந்த மனிதனின் கைகளில் இருந்த பலம் முழுவதும் வடிந்துபோனது.

அவன் பின்னால் தடுமாறி நகர்ந்தான்.

அப்போது காத்தவராயன் மெதுவாக அவனை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தான்.

அந்த ஒரு அடியே...

அவனுக்குள் மீதமிருந்த தைரியத்தையும் நசுக்கியது.

காத்தவராயனின் உதட்டிலிருந்த ஏளனப் புன்னகை, அடுத்த நொடியே கொடூரமான ஆத்திரமாக மாறியது!

“அற்பப் பதரே... என் மீது கை வைக்க எவ்வளவு துணிச்சல் உனக்கு?!”

அவனது குரல் அந்த இரவின் இருளையே அதிர வைத்தது.

அடுத்த கணமே—

காத்தவராயனின் அசுரக் கரம் மின்னல் வேகத்தில் நீண்டது.

அந்தக் காட்டுவாசியின் கழுத்தை ஒரே பிடியில் இறுக்கமாகப் பற்றியவன், அவனை அப்படியே தரையிலிருந்து தூக்கி காற்றில் உயர்த்தினான்.

“அக்...க்...!”

மூச்சு அடைபட்ட காட்டுவாசியின் கால்கள் காற்றில் துடித்தன.

அவன் இரு கைகளாலும் காத்தவராயனின் கரத்தைப் பிடித்து விலக்க முயன்றான்.

“விடு...!”

ஆனால் அந்தப் பிடி அசையவே இல்லை.

அவனது முகம் சிவந்தது.

கண்கள் பிதுங்கின.

மூச்சுக்காகப் போராடியபடி, கால்களை வெறித்தனமாக உதைத்தான்.

தன் நண்பன் காற்றில் தொங்கியபடி மரணத்துடன் போராடுவதைக் கண்டதும், மற்ற காட்டுவாசிக்குள் இருந்த பயம் ஒரு கணத்தில் வேறொன்றாக மாறியது.

தோழனை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஆதி உணர்வு!

யோசிக்க அவனுக்கு நேரமில்லை.

பக்கத்தில் கிடந்த தடிமனான மரக்கிளையை இரு கைகளாலும் இறுகப் பற்றினான்.

பற்களைக் கடித்தபடி, தன் உடலின் எஞ்சியிருந்த ஒட்டுமொத்த பலத்தையும் ஒன்றுதிரட்டினான்.

“அவனை விட்டுடா!”

என்று அலறியபடி பின்பக்கமாக இரண்டு அடிகள் ஓடினான்.

அடுத்த கணம் முழு வேகத்தில் பாய்ந்து வந்து—

“ஆஅஹ்ஹ்ஹ்!”

என்று அலறியபடி, அந்த மரக்கிளையை காத்தவராயனின் முதுகில் ஓங்கி இறக்கினான்!

டொமீர்!

அந்தப் பயங்கரமான மோதலின் வேகத்தில், தடிமனான மரக்கிளையே தாங்காமல் படபடவென உடைந்து, அதன் துண்டுகள் நாலாபுறமும் சிதறின.

காத்தவராயன் அந்தத் தாக்குதலை எதிர்பார்க்கவில்லை.

மரக்கிளை முதுகில் மோதிய அதிர்ச்சியில் அவனது உடல் ஒரு கணம் முன்னால் தடுமாறியது.

அந்த ஒரே கணம் போதுமானதாக இருந்தது.

அவனது விரல்கள் சற்றுத் தளர்ந்தன.

காற்றில் துடித்துக்கொண்டிருந்த காட்டுவாசியின் கழுத்து அந்தப் பிடியிலிருந்து திடீரென விடுபட்டது.

அவன் தரையில் விழுந்ததும், இரு கைகளாலும் தொண்டையைப் பற்றிக்கொண்டு மூச்சுக்காகத் திணறினான்.

“ஹா... ஹா...”

அவன் மூச்சை இழுத்தான்.

“நான்... நான் உயிரோடிருக்கேனா...?”

ஆனால்...

அடுத்த கணத்தில் காத்தவராயன் மெதுவாக நிமிர்ந்து நின்றான்.

அவனது முதுகில் விழுந்த அடியின் தாக்கம் இன்னும் உடலில் இருந்தாலும், அவன் முகத்தில் வலி இல்லை.

மாறாக...

மெல்லத் தன் தலையைத் திருப்பி, பின்னால் நின்றவனை நோக்கிப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வை பட்டவுடன், மரக்கிளையைத் தூக்கியவனின் உடலிலிருந்த துணிச்சல் மீண்டும் நடுங்கத் தொடங்கியது.

தான் செய்தது காத்தவராயனை வீழ்த்தவில்லை...

அவனது கோபத்தை மட்டுமே இன்னும் ஆழமாக்கியிருக்கிறது என்பதை அந்தக் கண்களே சொல்லிவிட்டன.

அவன் செந்நிறக் கண்களில் கொதித்தெழுந்த கோபத்துடன் அதிவேகமாக முன்னேறி வர, பயத்தின் உச்சத்தில் இருந்த அந்தக் காட்டுவாசி நிலைதடுமாறி மணலில் மல்லாந்து விழுந்தான்.

அவன் எழுந்து நிற்பதற்குள்...

தடால்!

காத்தவராயனின் அசுரக் கால் அவனது மார்பின் மீது ஓங்கி மிதித்தது.

மடமடவென்று...

எலும்புகள் நொறுங்கிய சத்தம் அந்த இரவின் அமைதியைப் பிளந்தது.

அவனது மார்புக்கூடு உள்ளே அமுங்கியது.

நெஞ்சைப் பிளக்கும் வலி உடல் முழுவதும் பரவ, அவனது கண்கள் மெல்ல இருண்டன.

வாயின் ஓரத்திலிருந்து செந்நிறக் குருதி குபுக்குபுவென வழிந்தது.

ஆனால்...

அவனது உடலிலும், நண்பனைக் காப்பாற்றத் துணிந்து காத்தவராயனைத் தாக்கிய மற்ற காட்டுவாசியின் உடலிலும் இன்னும் உயிர் மிச்சமிருந்தது.

அதுவே அவர்களின் துரதிர்ஷ்டம்.

காத்தவராயன் தன் கொடூரமான பார்வையை இருவர் மீதும் செலுத்தினான்.

அடுத்த கணமே—

அவர்களது கால்களைத் தன் இரும்பைப் போன்ற கரங்களால் இறுக்கமாகப் பற்றினான்.

“இல்லை... இல்லை...!”

என்று அவர்கள் அலறுவதற்குள், அவர்களை மணல் பரப்பில் தரைதட்டாய்—

“தரதர...”

என்று இழுத்துச் செல்லத் தொடங்கினான்.

மணல் அவர்களது உடல்களை உரசியபடி பின்னால் சிதறியது.

“அம்மாடி... விட்டுடுடா...!”

“காப்பாத்துங்கடா!”

இருவரின் மரண அலறலும் அந்த அமானுஷ்ய இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு தீவு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அந்த அலறல்..



இந்தத் தீவில் யாருக்குக் கேட்க வேண்டுமோ—

அவர்களுக்கு அது துல்லியமாகக் கேட்டுவிட்டது.

ஆனால் காத்தவராயனின் வெறி இன்னும் அடங்கவில்லை.

இருவரின் கால்களையும் பிடித்தபடியே, அவன் தன் முழு அசுர பலத்தையும் திரட்டினான்.

ஒரே இழுப்பில் இருவரையும் தரையிலிருந்து தூக்கினான்.

அடுத்த நொடி—

அவர்கள் தலைகீழாகக் காற்றில் தொங்கினர்.

காத்தவராயன் அவர்களைச் சுழற்றத் தொடங்கினான்.

முதலில் மெதுவாக...

பின்னர் வேகம் அதிகரித்தது.

காற்று அவர்களது காதுகளைக் கிழித்துச் சென்றது.

உடல்கள் ஒவ்வொரு சுற்றிலும் வெறுமையில் சுழன்றன.

“ஐயோ...!”

“நிறுத்து...!”

அவர்களது குரல்கள் காற்றில் சிதறின.

காத்தவராயனின் கர்ஜனை அந்தச் சுழற்சிக்குள் கலந்து பயங்கரமாக ஒலித்தது.

பின்னர்...

ஒரே கணத்தில் அவன் தன் பிடியைத் தளர்த்தினான்.

“செத்துத் தொலைங்கடா!”

என்ற காத்தவராயனின் கர்ஜனையுடன்—

அவர்களது இரு உடல்களும் அவனது பிடியிலிருந்து பிய்த்தெறியப்பட்டன!

ஆகாயத்தில் தூக்கி வீசப்பட்ட பந்துகளைப் போல, இருவரும் பல அடி தூரம் வரை பறந்துசென்றனர்.
தடால்!

ஒருவனது உடல் மணலில் மோதி உருண்டது.

மற்றவன் அருகிலிருந்த பாறையின் விளிம்பில் மோதி கீழே சரிந்தான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடிய அந்த இரு மனிதர்களும் இப்போது அசைவற்றுக் கிடந்தனர்.

காத்தவராயன் மட்டும்...

அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனது மூச்சு மட்டும் கனமாக வெளியேறியது.

அவனது செந்நிறக் கண்களில் இருந்த வெறி இன்னும் அணையவில்லை.

பாறைகளின் மீது தூக்கி எறியப்பட்டு, உடலெங்கும் ரத்தக் காயங்களுடன் கிடந்த அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடுங்கினர்.

“எங்களை... யாராவது காப்பாற்ற வர மாட்டார்களா...?”

என்ற அவர்களின் மரணக் கதறல் இரவின் இருளுக்குள் கரைந்து போனது.

காத்தவராயன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.

அவன் மெதுவாக அவர்களை நோக்கி முன்னேறினான்.

இன்னும் ஒரே ஒரு அடி.

அவன் இரு அசுரக் கரங்களையும் விரித்துக்கொண்டு, அவர்களின் உயிரைப் பறிப்பதற்காகக் கீழே குனிந்த அந்தக் கணத்தில்—

“டமார்!”

மேலிருந்து ஏதோ ஒன்று மின்னலைப் போலப் பாய்ந்து வந்தது!

அடுத்த நொடி—

பளார்!

அந்த உருவத்தின் கால் காத்தவராயனின் தலையில் சரியாகப் பதிந்தது.

எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலில் காத்தவராயனின் உடல் கட்டுப்பாட்டை இழந்தது.

அவன் பல அடி தூரம் ஆகாயத்தில் தூக்கி வீசப்பட்டு, மணலில் சுழன்றபடி சென்று—

தடால்!

என்று விழுந்தான்.

ஒரு கணம்...

காத்தவராயனுக்கே என்ன நடந்தது என்பது புரியவில்லை.

கண்களுக்கு முன்னால் நட்சத்திரங்கள் சிதறுவது போலத் தோன்றியது.

தலைக்குள் பேரதிர்வு.

மூச்சு தடுமாறியது.

கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்புதான், கனமான பாறையால் மார்பில் முழு பலத்துடன் தாக்கப்பட்டபோதுகூட அசையாமல் நின்றவன் அவன்.

ஆனால் இப்போது...

இந்த ஒற்றை உதை அவனது அசுர உடலை மட்டுமல்ல—

அவனது அகங்காரத்தையே உலுக்கியிருந்தது.

மணலைப் பற்றிக்கொண்டு காத்தவராயன் மெதுவாக எழுந்தான்.

அவன் கண்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு எதிரே பார்த்தான்.

தாக்குதலால் எழுந்த தூசு இன்னும் முழுமையாக அடங்கவில்லை.

நிலவொளிக்குள்...

ஒரு உருவம் மட்டும் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.

காத்தவராயனின் செந்நிறக் கண்கள் அந்த உருவத்தின் மீது நிலைத்தன.

அது யார்?

அவன் அறிந்தவளா?

அல்லது இந்தத் தீவின் இருளிலிருந்து வந்த வேறொரு சக்தியா?

அந்த உருவம் மெதுவாக முன்னேறியது.

தட்...

மணலில் ஒரு காலடி.

மீண்டும்...

தட்...

மற்றொரு காலடி.

காற்றில் நீண்ட கூந்தல் மெதுவாக அசைந்தது.

முகம் இன்னும் காத்தவராயனுக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் அந்த உருவத்தின் முதுகு மட்டும் நிலவொளியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த இரு காட்டுவாசிகளும் திடீரென உறைந்தனர்.

ஒருவன் கண்களை விரித்தான்.

அடுத்த நொடி அவனது முகத்தில் இருந்த மரண பயம் மெதுவாக விலகியது.

அவனது உதடுகள் நடுங்கின.

“அவளா...?”

என்று கிட்டத்தட்ட மூச்சுக்குள் சொன்னான்.

அருகில் கிடந்த மற்றவன் அந்த உருவத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவளது நடை...

அவளது நீண்ட கூந்தல்...

அவளது தோளின் அமைப்பு...

அவள் நின்றுகொண்டிருந்த விதம்...

அவர்களுக்கு அவளை அடையாளம் காண இவை போதுமானதாக இருந்தன.

அவன் கண்களில் திடீரென நம்பிக்கை ஒளிர்ந்தது.

“ஆமாம்...”

அவன் மூச்சை இழுத்தான்.

“அவள்தான்...”

அந்த இரண்டு வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன், மற்றவன் நிம்மதியாகப் பெருமூச்சு விட்டான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு மரணத்துக்காகக் கதறிய அதே இருவரும்...

இப்போது ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

அவர்களின் கண்களில் மீண்டும் உயிர் திரும்பியிருந்தது.

“அவள் வந்துட்டா...”

ஒருவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

“நம்மைக் காப்பாத்த வந்துட்டா...!

அவனது குரலில் இருந்த நம்பிக்கை, மரணத்தின் விளிம்பில் நின்றிருந்த அவனுக்கே ஒரு புதிய உயிரை ஊட்டியது.

அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றிருப்பவள் யார் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.

அவள் வந்துவிட்டால்...

காத்தவராயனின் முன் தாங்கள் இனி தனியாக இல்லை.

அந்த நம்பிக்கை மட்டும் அவர்களுக்குள் போதுமானதாக இருந்தது.

ஒருவன் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் சற்றே எழ முயன்றான்.

“நம்மைக் காப்பாற்ற... அவள் வந்துட்டா...”
என்றான்.

மற்றவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவளை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அதே நேரத்தில்...

காத்தவராயன் அவர்களை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவர்களது முகத்தில் சில நொடிகளுக்கு முன்பு இருந்த மரண பயம் இல்லை.

அதற்குப் பதிலாக...

நம்பிக்கை.

அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்ததும் காத்தவராயனின் கண்கள் சுருங்கின.

அவன் மீண்டும் அந்த மர்ம உருவத்தை நோக்கித் திரும்பினான்.

அவள் இன்னும் முதுகைக் காட்டியபடியே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளது முகம் அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அவள் யார் என்பது அவனுக்கு இன்னும் புரியவில்லை.

ஆனால் காட்டுவாசிகளின் முகத்தில் தோன்றிய அந்த நம்பிக்கை...

அவள் சாதாரணமானவள் அல்ல என்பதை மட்டும் அவனுக்குச் சொல்லிவிட்டது.

காத்தவராயன் மெதுவாகக் கைமுட்டிகளை இறுக்கினான்.

அவனது உதடுகளில் கொடூரமான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

“அப்படியா...”

அவனது குரல் இருளுக்குள் ஒலித்தது.

“என்னை எதிர்த்து நிற்க... உனக்காக இத்தனை பேர் காத்திருக்கிறார்களா?”

அந்த உருவம் அசையவில்லை.

ஒரு கணம்...

காற்று மட்டும் அவளது கூந்தலை முகத்தின் குறுக்கே கொண்டு வந்தது.

அவள் மெதுவாகத் தலையைச் சாய்த்தாள்.

அவ்வளவுதான்.

ஆனால் அந்தச் சிறிய அசைவைக்கூட பார்த்த இரு காட்டுவாசிகளின் முகத்தில் மீண்டும் நம்பிக்கை மலர்ந்தது.

அவள் யார் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.

ஆனால்...

காத்தவராயன் இன்னும் அறியவில்லை.

“யார் நீ?”

அவன் கேட்டான்.

பதில் இல்லை.

“என்னைப் பார்த்தும் பேசாமல் நிற்கிறாயா?”

மீண்டும் அமைதி.

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெதுவாக மறைந்தது.

அதன் இடத்தில் சந்தேகம் தோன்றியது.

அந்த உருவம் இன்னும் அவனுக்கு முதுகையே காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அவளது நீண்ட கூந்தல் காற்றில் அசைந்தது.

நிலவொளி அவளது தோள்களை மட்டும் வருடியது.

காத்தவராயனின் கண்கள் அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்தன.

அவன் அறியாமல்...

அவனுக்குள் பல ஆண்டுகளாக உறங்கிக் கிடந்த ஏதோ ஒரு நினைவு மெதுவாக விழித்தெழ முயன்றது.

ஆனால் அந்த நினைவுக்கு இன்னும் உருவம் கிடைக்கவில்லை.

அவன் மீண்டும் கேட்டான்.

“யார் நீ...?”

இந்த முறை அவனது குரலில் கோபத்தைவிட ஆர்வமே அதிகமாக இருந்தது.

அந்தப் பெண் மெதுவாகத் தன் தலையைத் திருப்பத் தொடங்கினாள்.

இரு காட்டுவாசிகளின் இதயம் ஒரே நேரத்தில் வேகமாகத் துடித்தது.

அவர்கள் எதிர்பார்த்த தருணம் நெருங்கிவிட்டது.

காத்தவராயனும் கண்களைச் சுருக்கி அந்த முகத்தைப் பார்க்க முனைந்தான்.

ஒரு நொடி...

இன்னொரு நொடி...

அந்த இருண்ட இரவில்...

மூன்று ஜோடி கண்களும் ஒரே இடத்தை நோக்கி நிலைத்திருந்தன.

அந்த முகம் வெளிப்படும் அந்த ஒரு கணம்...

இந்த இரவின் அடுத்த அத்தியாயத்தையே மாற்றப்போகிறது.

ஒரு பக்கம்—

மரணத்தை வென்று எழுந்த அசுரன்.

மறுபக்கம்—

தன் முகத்தையே இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படுத்தாத மர்மப் பெண்.

இருவருக்கும் இடையில்...

மூச்சை நிறுத்தியபடி நின்றது அந்தத் தீவு.

அவள் யார்?

காத்தவராயனுக்கும்...

அந்த இரவுக்கும்...

அந்தக் காட்டுவாசிகளுக்கும்...

இனி மறைக்க முடியாத ஒரு உண்மை வெளிப்படப் போகிறது.

[Vasanthan]

OMG. Excellent updates

[Chennai Veeran]

Rocking update bro

[rameshsurya84]

BLOCK BUSTER UPDATE NANBA. EVERY SUNDAY VERY SPECIAL FOR ME. BECAUSE YOUR UPDATES

[rameshsurya84]

அவள் ப்ரியங்கா என்று பொய் சொல்ல மனம் நினைத்தாலும், அவள் சிற்பிகா-தான் என்று அறிவு சொல்கிறது. இன்றைய பதிவு மிக நன்றாக இருந்தது நண்பா. ஒரு சின்ன விஷயம் ஏன் Paragraph- ஆக இல்லாமல் வரிவரியாக இருக்கின்றது? இது வரை paragraph ஆகவே தங்களின் பதிவை படித்து பழகிவிட்டது அதனால் ஒரு சிறு நெருடல்.

இனி காத்தவராயன் உக்கிற ஆட்டமா? அல்லது சிற்பிகாவின் புலி பாய்ச்சலா?. காத்திருக்கிறேன் அடுத்த பதிவுக்காக நண்பா.

[rameshsurya84]

[Priya99]

இந்தப் பகுதி மிகவும் விறுவிறுப்பாகவும் சினிமாட்டிக் உணர்வுடனும் இருக்கிறது. குறிப்பாக காத்தவராயன் ஒரு காட்டுவாசியின் உடலைக் கைப்பற்றும் காட்சி, அதன்பிறகு தீவின் இயற்கையே சில நொடிகள் உறைந்து போவது, மீண்டும் அவன் உயிர் பெற்று எழுவது — இவை அனைத்தும் நல்ல supernatural impact கொடுக்கின்றன.

விஷ அம்பு ஆரம்பத்தில் பரிசாக அறிமுகமாகி, பின்னர் அதே அம்பு அவனது மரணத்திற்குக் காரணமாகி, இறுதியில் காத்தவராயனுக்கு உடலைக் கைப்பற்றும் வாய்ப்பாக மாறுவது மிகவும் சிறப்பான இணைப்பு.

அதற்குப் பிறகு காத்தவராயன் காட்டுவாசிகளைத் தாக்கும் தொடர் காட்சிகள் அவனுடைய அசுர பலத்தையும் கொடூரத்தையும் நன்றாக நிறுவுகின்றன. குறிப்பாக பாறை தாக்குதலை அவன் பொருட்படுத்தாமல் நிற்பதும், பின்னர் இருவரையும் தூக்கி வீசுவதும் அவனுடைய சக்தியை அழுத்தமாக காட்டுகிறது.

ஆனால் மிகச் சிறந்த பகுதி இறுதிதான்.

காத்தவராயன் வெற்றியின் உச்சத்தில் இருக்கும் நேரத்தில், மேலிருந்து வரும் அந்த மர்ம உருவம் ஒரே உதையில் அவனைத் தூக்கி வீசுவது நல்ல திருப்பம். அதைவிட சிறப்பு — அந்தப் பெண்ணின் முகத்தை உடனே காட்டாமல், நடை, கூந்தல், தோளின் அமைப்பு போன்ற குறிப்புகள் மூலம் காட்டுவாசிகள் அவளை அடையாளம் காண்பது. இது suspense-ஐ நன்றாகத் தக்க வைத்திருக்கிறது.

[Geneliarasigan]

அவள் ப்ரியங்கா என்று பொய் சொல்ல மனம் நினைத்தாலும், அவள் சிற்பிகா-தான் என்று அறிவு சொல்கிறது. இன்றைய பதிவு மிக நன்றாக இருந்தது நண்பா. ஒரு சின்ன விஷயம் ஏன் Paragraph- ஆக இல்லாமல் வரிவரியாக இருக்கின்றது? இது வரை paragraph ஆகவே தங்களின் பதிவை படித்து பழகிவிட்டது அதனால் ஒரு சிறு நெருடல்.  

இனி காத்தவராயன் உக்கிற ஆட்டமா? அல்லது சிற்பிகாவின் புலி பாய்ச்சலா?. காத்திருக்கிறேன் அடுத்த பதிவுக்காக நண்பா.

வரி வரியாக எழுதுவது மூலம் காட்சியை சொல்ல ரொம்ப எளிதாக இருக்கு நண்பா...

சில உரையாடல்களை சேர்க்க முடியுது..உதாரணமாக இந்த பாகத்தில்..


அந்த நேரத்தில்—

கிர்ர்ர்...

பின்னால் குடிசைக் கதவு மெதுவாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

குடிசையின் வாசலில்...

ஒரு நிழல்!

முதலில் அது வெறும் நிழலாகத்தான் தெரிந்தது.

அசைவற்ற இருளுக்குள் இருந்து, அந்த உருவம் மெல்ல மெல்ல முன்னோக்கி நகர்ந்தது.


இந்த பகுதியை புதன் எழுத ஆரம்பித்தேன்..அப்புறம் நேரம் கிடைக்கவே இல்லை..இன்று காலையில் மீண்டும் எழுத ஆரம்பிச்சி இப்போ சாயங்காலம் தான் போட முடிந்தது

அடுத்த பாகம் இன்றே எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்..அப்போ தான் அடுத்த பாகம் sunday கொடுக்க முடியும்..அடுத்து பாகம் இன்னும் விறுவிறுப்பாக கொடுக்க நிறைய உழைப்பு தேவை..

[rameshsurya84]

வரி வரியாக எழுதுவது மூலம் காட்சியை சொல்ல ரொம்ப எளிதாக இருக்கு நண்பா...

சில உரையாடல்களை சேர்க்க முடியுது..உதாரணமாக இந்த பாகத்தில்..


அந்த நேரத்தில்—

கிர்ர்ர்...

பின்னால் குடிசைக் கதவு மெதுவாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

குடிசையின் வாசலில்...

ஒரு நிழல்!

முதலில் அது வெறும் நிழலாகத்தான் தெரிந்தது.

அசைவற்ற இருளுக்குள் இருந்து, அந்த உருவம் மெல்ல மெல்ல முன்னோக்கி நகர்ந்தது.


இந்த பகுதியை புதன் எழுத ஆரம்பித்தேன்..அப்புறம் நேரம் கிடைக்கவே இல்லை..இன்று காலையில் மீண்டும் எழுத ஆரம்பிச்சி இப்போ சாயங்காலம் தான் போட முடிந்தது

அடுத்த பாகம் இன்றே எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்..அப்போ தான் அடுத்த பாகம் sunday கொடுக்க முடியும்..அடுத்து பாகம் இன்னும் விறுவிறுப்பாக கொடுக்க நிறைய உழைப்பு தேவை..

சரி தான் நண்பா

[Sankamithira]

Good one

[Sarran Raj]

Amazing

[krishkj]

Excellent continuity brother
Nice builtup for kathavarayan
Body ocupy scenes nice twist
Katuvaasi oda thappuku sariyana saavu but
Kathu ku advantages ah irunthchu
Later oru twist in end with buildup
Siripika 99% 1% tha vera yaroh vohnu doubt

Nice emotions

[Ajay Kailash]

Beautiful narration

[Raju@Vijay]

Siripika oda entry tha feel aachi avaloo buildup koduthum action scenes oda
final scorecard la kathu gets 0 feel but awesome visualised treat with action and mixed emotions

[Gandhi krishna]

Very very nice

[rkasso]

So so nice continuation.

[krishkj]

Yuthham kama yuthamah marumaa
Like siripika with riyan vs kayadu and kathu

[Geneliarasigan]

Yuthham kama yuthamah marumaa
Like siripika with riyan vs kayadu and kathu

நீங்க எதிர்பார்ப்பது நடக்கும் நண்பா..ஆனா அடுத்த update இல் இருக்காது..