Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

நந்தினி : 28 வயசு. அழகு பேரழகு தேவதை என்றே சொல்லலாம். அணைத்து ஆண்களையும் ஏங்க வைக்கும் உலக அழகி. 5 வருடம் காதல். திருமணம் முடிந்து 3 வருடம் ஆகிறது. ஆக மொத்தம் 8 வருடம் காதல். இரண்டு வயசுல ஒரு குழந்தை உள்ளது. செக்ஸ் வாழ்க்கை சலிப்பே இல்லாம போனது, 

ரத்னம் : 32 வயசு. ஒரு கம்பெனியில் மேனேஜர் வேலை பாக்குறான். ரொம்ப நல்லவன். காதல் மனைவி மீது அளவு கடந்த பாசம். குழந்தை என்றால் உயிர். கம்பெனி to வீடு என்று தான் இருப்பான். வாரம் ஒருநாள் குடும்பத்தோடு தியேட்டர். கோயில். பார்க், ஹோட்டல் என்று எங்கயாவது கூட்டிட்டு போவான். தினம் பல பொசிஷனில் ஓத்து விட்டு தான் தூங்குவான். நந்தினியும் சலித்தவள் இல்ல. இவனுக்கு ஈடு கொடுப்பாள்.  

சுதா  : 48 வயசு. ரத்னம் அம்மா.. மருமகளுக்கு போட்டியாக இருப்பாள் அழகில், கணவர் கிடையாது.  குடும்பம் சந்தோசமா போய் கொண்டு இருந்தது. 

ஒருநாள் 



CEO:
“ரத்னம், ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். நீங்க ஒரு மாதம் திருநெல்வேலி கிளைக்கு போகணும். அங்க இப்போ மேனேஜர் இல்லை. அடுத்த மாதம்தான் இன்டர்வியூ வைத்து புதிய மேனேஜரை தேர்வு செய்யப் போறாங்க. அதுவரைக்கும் அந்த கிளையை நீங்க பார்த்துக்கணும்.”

ரத்னம்:
“சார்… ஒரு மாதமா?”

CEO:
“ஆமாம் ரத்னம். சரியாக ஒரு மாதம்.”

ரத்னம்:
“சார், வேற யாரையாவது அனுப்ப முடியாதா? நான் இங்க இருக்குற வேலைகளையும் பார்த்துட்டு இருக்கேன். வீட்டுலயும்…”

CEO:
“உங்க குடும்ப நிலைமை எனக்குப் புரியும் ரத்னம். ஆனா இது கம்பெனிக்கு இப்போ ரொம்ப முக்கியமான விஷயம். திருநெல்வேலி கிளை அடுத்த ஒரு மாதம் சரியாக இயங்கணும்.”

ரத்னம்:
“சார்… என்னால முடியாது என்று சொல்லல. ஆனா ஒரு மாதம் குடும்பத்தை விட்டுட்டு இருக்கணும்னு நினைக்கும்போது…”

CEO:
“நீங்க இந்த கம்பெனியில் பல வருடமா நம்பிக்கைக்குரிய ஆளா இருக்கீங்க. அதனாலதான் உங்களை கேட்கிறேன். இந்த ஒரு மாதத்தை மட்டும் உதவி பண்ணுங்க. அடுத்த மாதம் புதிய மேனேஜர் வந்ததும் நீங்க திரும்பி வந்துடலாம்.”

ரத்னம்:
“சார், கொஞ்சம் யோசிக்க நேரம் கொடுங்க.”

CEO:
“சரி. ஆனா நாளைக்குள் முடிவு சொல்லணும்.”

ரத்னம் அமைதியாக தலையசைத்தான்.

அத்தியாயம் – 2 : வீட்டு வாசலில்
மாலை நேரம். ரத்னம் வீட்டுக்குள் வந்ததும், நந்தினி வழக்கம்போல் சிரித்தபடி கதவைத் திறந்தாள்.

நந்தினி:
“என்னங்க, இன்னைக்கு கொஞ்சம் சோர்வா இருக்கீங்க போல?”

ரத்னம்:
“ஆமா… ஆபீஸ்ல ஒரு விஷயம் நடந்துச்சு.”

நந்தினி:
“என்ன விஷயம்?”

ரத்னம் உடனே பதில் சொல்லாமல் சோபாவில் உட்கார்ந்தான்.

நந்தினி:
“என்னங்க? ஏதாவது பிரச்சனையா?”

ரத்னம்:
“பிரச்சனைன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா நமக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமான விஷயம்.”

அந்த நேரத்தில் சுதாவும் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

சுதா:
“என்ன ரத்னம்? ஏன் இப்படி பேசுற?”

ரத்னம்:
“அம்மா… CEO என்னை ஒரு மாதம் திருநெல்வேலி கிளைக்கு அனுப்புறாரு.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதமா?”

ரத்னம்:
“ஆமா.”

சுதா:
“அதுக்கு என்ன அவசரம்? வேற யாரையாவது அனுப்பலாமே?”

ரத்னம்:
“நானும் அதைத்தான் சொன்னேன். ஆனா அங்க இப்போ மேனேஜர் இல்லை. அடுத்த மாதம்தான் புதிய ஆள் வருவாராம். அதுவரைக்கும் நான் பார்த்துக்கணுமாம்.”

நந்தினி:
“நீங்க போகணுமா?”

ரத்னம்:
“அதுதான் தெரியல. நான் முதல்ல வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்.”

சுதா:
“சரியா சொன்ன. ஒரு மாதம் குடும்பத்தை விட்டுட்டு எதுக்கு போகணும்?”

ரத்னம்:
“அம்மா, எனக்கும் போக விருப்பம் இல்லை.”

நந்தினி:
“அப்படின்னா போகாதீங்க.”

ரத்னம் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்:
“நானும் அதைத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனா வேலைன்னு வரும்போது எல்லா நேரமும் நமக்கு பிடிச்ச மாதிரி முடிவு எடுக்க முடியாது.”

நந்தினி:
“வேலை முக்கியம்தான். ஆனா நீங்க இல்லாம இந்த வீடு எப்படி இருக்கும்? காலையில எழுந்ததும் உங்களைப் பார்க்கணும். இரவு நீங்க வீட்டுக்கு வருவீங்கன்னு எதிர்பார்க்கணும். குழந்தை உங்களைத் தேடும்.”

சுதா:
“அதுதான். ஒரு மாதம் ரொம்ப நீண்ட காலம்.”

ரத்னம்:
“எனக்கும் தெரியும் அம்மா. ஆனா CEO நேரடியாக கேட்டிருக்கார். நான் மறுத்துட்டே இருந்தா அது என்னோட வேலையையும் பாதிக்கலாம்.”

நந்தினி:
“அவ்வளவு முக்கியமா?”

ரத்னம்:
“ஆமா. நம்பிக்கை வைத்து என்னை அனுப்புறாரு. நான் போகலன்னா, ‘கம்பெனி தேவையான நேரத்தில் ரத்னம் உதவல’ன்னு நினைக்கலாம்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

சுதா:
“நீ போகணும்னு முடிவு பண்ணிட்டியா?”

ரத்னம்:
“இல்லம்மா. நீங்களும் நந்தினியும் என்ன சொல்றீங்கன்னு கேட்டுத்தான் முடிவு பண்ணணும்னு நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி:
“எனக்கு பிடிக்கல.”

ரத்னம்:
“எனக்கும் பிடிக்கல.”

நந்தினி:
“அப்படியிருக்கும்போது ஏன் போகணும்?”

ரத்னம்:
“நம்ம வாழ்க்கைக்காகத்தான்.”

நந்தினி:
“நம்ம வாழ்க்கைக்காகவே நீங்க வீட்டை விட்டு போகணுமா?”

ரத்னம்:
“சில நேரம் நம்ம வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னு நினைச்சுதான் சில கஷ்டமான விஷயங்களை ஏத்துக்கணும்.”

சுதா பெருமூச்சு விட்டாள்.

சுதா:
“சரி ரத்னம். உனக்கு இது வேலைக்காக ரொம்ப அவசியம்னு தோணுதுன்னா போ. ஆனா ஒரு விஷயம்… உன்னை நீ கவனிச்சுக்கணும்.”

ரத்னம்:
“சரி மா.”

நந்தினி இன்னும் அமைதியாக இருந்தாள்.

ரத்னம்:
“நந்தினி…”

நந்தினி:
“ம்…”

ரத்னம்:
“நீ என்ன சொல்ற?”

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

நந்தினி:
“போக வேண்டியதுதான் என்றால் போங்க. ஆனா தினமும் எனக்கு போன் பண்ணணும்.”

ரத்னம்:
“தினமும் இரண்டு தடவை பேசுறேன்.”

நந்தினி:
“இரண்டு தடவை போதாது.”
ரத்னம்:
“அப்படின்னா மூன்று தடவை.”
நந்தினி:
“அது சரி.”

சுதா சிரித்தாள்.

சுதா:
“அடடா… இப்பவே கணக்கு ஆரம்பிச்சுடுச்சா?”

நந்தினி:
“அம்மா, ஒரு மாதம் இவர் இல்லாம இருக்கணும்னு சொல்றாங்க. குறைந்தது போன்லயாவது பேசட்டுமே.”

ரத்னம்:
“நான் உங்களை எல்லாரையும் தினமும் பேசாம இருக்க மாட்டேன்.”

அந்த இரவு
குழந்தை தூங்கிய பிறகு, நந்தினியும் ரத்னமும் அறையில் தனியாக இருந்தார்கள்.
நந்தினி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

ரத்னம்:
“என்ன யோசிச்சிட்டு இருக்க?”

நந்தினி:
“நீங்க போறதைப் பற்றித்தான்.”

ரத்னம்:
“இன்னும் கோபமா?”

நந்தினி:
“கோபம் இல்ல. மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு.”

ரத்னம் அவளருகில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

ரத்னம்:
“எனக்கும் கஷ்டம்தான்.”

நந்தினி:
“நீங்க இல்லாத வீடு எப்படி இருக்கும்னு எனக்கு தெரியல.”

ரத்னம்:
“ஒரு மாதம்தான்.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதம் உங்களுக்கு சின்ன காலமா இருக்கலாம். எனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நீளமா இருக்கும்.”

ரத்னம்:
“நான் தினமும் உன்னோட பேசுவேன். குழந்தையோட பேசுவேன். வீடியோ கால் பண்ணுவோம்.”

நந்தினி:
“நீங்க சீக்கிரம் திரும்பி வரணும்.”

ரத்னம்:
“கண்டிப்பா.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதம் முடிஞ்சதும் நேராக வீட்டுக்குத்தான் வரணும். நடுவுல எங்கயும் போகக்கூடாது.”

ரத்னம்:
“சரி மேடம்.”

நந்தினி:
“என்னை கிண்டல் பண்ணாதீங்க.”

ரத்னம்:
“கிண்டல் இல்ல. நீ இப்படி பேசுறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு இன்னும் உன்னை விட்டுப் போக மனசே வரல.”

நந்தினி மெதுவாக அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.

நந்தினி:
“எவ்வளவு வருடம் நம்ம காதல்?”

ரத்னம்:
“எட்டு வருடம்.”

நந்தினி:
“எட்டு வருடமா தினமும் உங்களைப் பார்த்து பழகிட்டேன். இப்போ திடீர்னு ஒரு மாதம்
 பிரிவு…”

ரத்னம்:
“இந்த எட்டு வருடத்துல நாம எவ்வளவோ விஷயம் கடந்து வந்திருக்கோம். இதையும் கடந்து போயிடலாம்.”

நந்தினி:
“நீங்க என்னை மறந்துட மாட்டீங்களே?”

ரத்னம்:
“உன்னை மறக்க முடியுமா?”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க.”

ரத்னம்:
“என் வாழ்க்கையில் எனக்கு கிடைத்த பெரிய சந்தோஷம் நீ. அதுக்கப்புறம் நம்ம குழந்தை. உங்களை விட்டுட்டு நான் சந்தோஷமா இருக்க முடியுமா?”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“சரி. இப்போ கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருக்கு.”

ரத்னம்:
“அப்படின்னா நாளைக்கு நான் கிளம்பும்போது அழக்கூடாது.”

நந்தினி:
“முயற்சி பண்றேன்.”

ரத்னம்:
“அதுதான் என் பொண்ணு.”
அவன் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

நந்தினி:
“நாளைக்கு நீங்க போறதுக்கு முன்னாடி என்னை எழுப்பணும்.”

ரத்னம்:
“கண்டிப்பா.”

நந்தினி:
“நீங்க கிளம்புறதை நான் பார்க்கணும்.”

ரத்னம்:
“சரி.”

மறுநாள் காலை
காலை. வீட்டில் பரபரப்பு.
சுதா குழந்தைக்கு காலை உணவு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். நந்தினி ரத்னத்தின் பயணப் பையைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

சுதா:
“எல்லாம் எடுத்துட்டியா?”

ரத்னம்:
“ஆமாம்மா.”

நந்தினி:
“மருந்து?”

ரத்னம்:
“எடுத்துட்டேன்.”

நந்தினி:
“சார்ஜர்?”

ரத்னம்:
“அதுவும் இருக்கு.”

நந்தினி:
“ஆபீஸ் ஃபைல்?”

ரத்னம்:
“அதுவும் இருக்கு.”

சுதா:
“அவனை விடு நந்தினி. அவன் குழந்தையா? எல்லாத்தையும் பார்த்துக்குவான்.”

நந்தினி:
“அத்தை , ஒரு மாதம் வெளியூர்ல இருக்கப் போறாரு. எதுவும் குறையக்கூடாது.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்:
“நான் இல்லாத நேரத்துல நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துக்கணும்.”

சுதா:
“அதைப் பற்றி நீ கவலைப்படாதே.”

குழந்தை ஓடிவந்து ரத்னத்தின் காலை கட்டிப்பிடித்தது.

ரத்னம்:
“அப்பா போறேன்.” 

சுதா : "டேய்.. போறேன் சொல்லாத." போய்ட்டு வரேன் சொல்லு " 

ரத்னம் : " சரி மா "

குழந்தை உடனே அழத் தொடங்கியது.

ரத்னம்:
“அழக்கூடாது. அப்பா சீக்கிரம் வந்துடுவேன்.”

நந்தினியின் கண்களிலும் கண்ணீர்.

ரத்னம்:
“நந்தினி… நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா?”

நந்தினி:
“என்ன?”

ரத்னம்:
“அழக்கூடாதுன்னு.”

நந்தினி:
“நான் அழல.”

ரத்னம்:
“கண்ணுல தண்ணி இருக்கு.”

நந்தினி:
“அது… தானா வந்தது.”

ரத்னம் சிரித்தபடி அவளுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தான்.

ரத்னம்:
“ஒரு மாதம் சீக்கிரம் போயிடும்.”

நந்தினி:
“தினமும் போன்.”

ரத்னம்:
“தினமும்.”

நந்தினி:
“வீடியோ கால்.”

ரத்னம்:
“வீடியோ கால்.”

நந்தினி:
“சாப்பாடு நேரத்துக்கு.”

ரத்னம்:
“சாப்பிடுறேன்.”

சுதா:
“போதும்மா. அவனை பஸ்ஸுக்கு அனுப்பணும்.”

ரத்னம் அம்மாவின் காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கினான்.

சுதா:
“பத்திரமா போயிட்டு வா. வேலை முடிச்சதும் உடனே வீட்டுக்கு வந்துடு.”

ரத்னம்:
“சரி மா.”
அவன் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்:
“நான் கிளம்புறேன்.”

நந்தினி:
“பத்திரமா போங்க.”

ரத்னம்:
“நான் போன் பண்றேன்.”

நந்தினி:
“காத்திருப்பேன்.”

ரத்னம் குழந்தையை ஒரு முறை அணைத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றான்.
வாசலில் நின்ற நந்தினி அவன் செல்லும் வண்டியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
வண்டி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தூரமாகிப் போனது.
நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர்.
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்:
நந்தினி:
“ஒரு மாதம்தானே… சீக்கிரம் திரும்பி வந்துடுங்க…”

அந்த வார்த்தைகளுடன் ரத்னத்தின் ஒரு மாதப் பயணம் தொடங்கியது. 

 இதற்கு பின்னாள் CEO சதி உள்ளது என்று தெரியாம ரத்னம் கிளம்பி சென்றான்.

[zulfique]

Super start

[Vettaiyyan]

Excellent. Soon rathnam will lose his wife and mother to CEO

[Sankamithira]

Amazing bro

[Johnnythedevil]

Superb start. Keep writing.

[Sivamurugan 85]

 ரத்னம் கிளம்பிய கார் திருநெல்வேலி நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபடி, அவன் மனதில் ஒரே எண்ணம்தான்.
‘ஒரு மாதம் சீக்கிரம் முடிஞ்சிடணும்… நந்தினியையும் குழந்தையையும் விட்டுட்டு இருக்கவே முடியல.’
அதே நேரத்தில் அவனுடைய அலுவலகத்தில் CEOவும் MD சந்தோஷும் தனியாக அமர்ந்திருந்தார்கள்.

CEO:
“சந்தோஷ், ரத்னம் கிளம்பிட்டான்.”

சந்தோஷ்:
“நல்லது. நீங்க சொன்ன மாதிரியே எல்லாம் நடந்துடுச்சு.”

CEO:
“ஆனா ஒரு விஷயம். அவன் குடும்பத்துக்கு எந்த சந்தேகமும் வரக்கூடாது.”

சந்தோஷ்:
“அதை நான் பார்த்துக்குறேன்.”.. இனி நந்தினி ரத்னத்துக்கு இல்ல எனக்கு மட்டும் தான். "

CEO:
“ரத்னம் நம்ம மேல ரொம்ப நம்பிக்கை வச்சிருக்கான்.”

சந்தோஷ்:
“அந்த நம்பிக்கையைத்தான் பயன்படுத்தப் போறோம்.”

CEO சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

CEO:
“நீ நந்தினியைப் பற்றி இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுறது எனக்கு புரியுது. ஆனா எல்லாமே திட்டமிட்டபடி நடக்கணும். அவசரப்பட்டுடாதே.”

சந்தோஷ்:
“நான் அவசரப்பட மாட்டேன். அவளே நம்ம கம்பெனிக்குள்ள வரணும். அதுதான் முதல் படி.”

CEO:
“அவள் ரத்னத்தோட மனைவி. ரத்னத்துக்கு உன் மேல நம்பிக்கை இருக்கு. அதனால ஒரு சின்ன தவறு நடந்தாலும் எல்லாம் வெளியில் வந்துடும்.”

சந்தோஷ்:
“அதனாலதான் முதலில் அவளுக்கு நல்ல வேலை வாய்ப்பு கொடுக்கப் போறோம். அவளோட திறமையைப் பாராட்டுவோம். அவளுக்கு எந்த சந்தேகமும் வராத மாதிரி பார்த்துக்கலாம்.”

CEO:
“சரி. ஆனால் நினைவில் வை… நம்ம திட்டம் வெளியில் தெரியக்கூடாது.”

சந்தோஷ்:
“தெரியாது.”

சந்தோஷின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு.
ரத்னத்தின் வீடு
சில நாட்கள் கழித்து, சந்தோஷ் ரத்னத்தின் வீட்டுக்கு வந்தார்.
வாசலில் சுதா இருந்தாள்.

சுதா:
“வாங்க சார் . ரத்னம் உங்களைப் பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கான்.”

சந்தோஷ்: ( "வாவ் என்ன அழகு டா சாமி ") நீங்க தான் நந்தினியா..? 

சுதா : " ஐயோஓஓ நா இல்ல.. நா ரத்னம் அம்மா சுதா..' ரத்னம் மனைவி உள்ள இருக்கா "

சந்தோஷ் 
“அப்படியா மா?  "நீங்க தான் அவுரு மனைவி நினைச்சிட்டேன்.சாரி.. நம்பவே முடியல  உங்களை பார்த்தா ரத்னம் அம்மா மாதிரி இல்ல.. நீங்க தப்பா நினைக்க மாட்டிங்களா.."? உங்க வயசு எத்தனை கேட்டுட்டு உள்ளே வந்தான் 

சுதா : "இதுல தப்பா நினைக்க என்ன இருக்கு.."ரியல் ஏஜ் 45 தான். ஆதார் கார்டு 48 போட்டு இருக்கு." 

சந்தோஷ் : "45 தானா.. ஐயோ ஆண்ட்டி நம்பவே முடியல. நீங்க அழகி போட்டில் கலந்தா.. நீங்க தான் ஜெயிப்பீங்க "என்று அவளுக்கு ஐஸ் வைத்தான். 

சுதா : " போங்க சார் நீங்க வேற " அவளுக்கு கர்வம் வந்தது கூடவே வெட்கம் வந்தது "ஐயோஓஓ உங்களை நிக்க வச்சே பேசிட்டு இருக்கேன் உக்காருங்க" 

சந்தோஷ் :"ரத்னம் இல்லாத நேரத்துல நான் வந்து தொந்தரவு பண்றேனா?”

சுதா:
“அதெல்லாம் இல்லை. நீங்க வீட்டுக்கு வர்றது நல்லதுதான். ரத்னம் இல்லாததால வீடே கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கு.”

சந்தோஷ்:
“அதனாலதான் நான் அடிக்கடி வந்து பார்த்துட்டு போறேன். ரத்னம் நம்ம கம்பெனிக்கு முக்கியமான ஆள். அவன் குடும்பமும் நம்ம குடும்பம் மாதிரிதான்.”

அந்த நேரத்தில் நந்தினி வெளியே வந்தாள். 

அவளை பார்த்த உடனே அவன் மயங்கி விழுவது போல ஆனான் "ப்பா இவா தான் அழகு. உன்ன என்னைக்கு பாத்தேனோ.."அன்னைலிருந்து கிறுக்கு புடிச்சி இருக்கேன் டி.."என்று மனதில் பேசி கொண்டு இருந்தான் 


நந்தினி:
“வாங்க சார்.”

சந்தோஷ்: "அவன் சுயநினைவில் இல்லை."மறுபடியும் சார் என்று கூப்பிட்டாள் " அப்போ நார்மலா ஆனான் 
“வாங்க நந்தினி. எப்படி இருக்கீங்க?”

நந்தினி:
“நல்லா இருக்கேன் சார்.”

சந்தோஷ்:
“ரத்னம் எப்படி இருக்கான்? திருநெல்வேலியில் வேலை ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கா?”

நந்தினி:
“அதிகமா பேச மாட்டாரு. ஆனா தினமும் போன் பண்றாரு. வேலையும் சரியா போயிட்டு இருக்குன்னு சொல்றாரு.”

சந்தோஷ்:
“அவன் அப்படித்தான். வேலையைப் பொறுப்பா செய்வான்.”

சுதா சிரித்தாள்.
சுதா:
“சின்ன வயசுல இருந்தே பொறுப்பு அதிகம். இப்போ குடும்பம் வந்த பிறகு இன்னும் அதிகமாயிடுச்சு.”

சந்தோஷ்:
“அது நல்ல விஷயம் மா.”
சந்தோஷ் குழந்தையுடன் விளையாட ஆரம்பித்தான் 
“என்ன குட்டி, அப்பா இல்லாம சோகமா இருக்கியா?”
குழந்தை சிரித்தது.

நந்தினி:
“அப்பாவை ரொம்ப மிஸ் பண்றான்.”

சந்தோஷ்:
“அப்பா சீக்கிரம் வந்துடுவாரு.”
சந்தோஷ் குடும்பத்துடன் இயல்பாகப் பழகுவது போல நடந்து கொண்டான். கொஞ்சம் இருந்து விட்டு "ஓகே நா இங்க பக்கத்துல ஒரு வேலையா வந்தேன்," வர வழியில் தான் நியாபகம் வந்தது. ரத்னம் வீடு இங்க தான் இருக்குனு அதான் சும்மா பேசிட்டு போகலாம் வந்தேன் " ஓகே நந்தினி. நா கிளம்புறேன். ஆண்ட்டி நா வரேன் என்று கிளம்பினான் 

வேலை வாய்ப்பு
ஒருநாள் CEO நந்தினியிடம் பேசினார்.

CEO:
“நந்தினி, உங்க படிப்பு பற்றி ரத்னம் சொல்லியிருக்கான்.”

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

CEO:
“நீங்க நல்லா படிச்சிருக்கீங்கன்னு சொன்னான். அதோட உங்களுக்கு நிர்வாக வேலைகளில் ஆர்வம் இருக்குன்னும் சொன்னான்.”

நந்தினி:
“ஆமாம் சார். படிச்சிருக்கேன். ஆனா திருமணத்துக்குப் பிறகு வேலைக்கு போகலை.”

CEO:
“அதனாலதான் உங்களை ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க சார்.”

CEO:
“எங்க கம்பெனியில் ஒரு நல்ல பதவி காலியா இருக்கு. உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா வேலைக்கு வரலாம்.”

நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
நந்தினி:
“நானா சார்?”

CEO:
“ஆமாம். உங்க தகுதிக்கு ஏற்ற வேலைதான். உடனே முடிவு சொல்ல வேண்டாம். வீட்டுல பேசிட்டு முடிவு எடுங்க.”

அப்போது அருகில் இருந்த சந்தோஷ் பேசினார்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, உங்களைப் பற்றி ரத்னம் நிறைய நல்ல விஷயம் சொல்லியிருக்கான். நீங்கள் படிச்சிருக்கிறதை வீட்டுக்குள்ள மட்டும் வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”

நந்தினி:
“எனக்கு வேலை செய்யணும்னு ஆசை இருந்தது சார். ஆனா குழந்தை சின்னதா இருந்ததால…”

சந்தோஷ்:
“குழந்தையை கவனிக்க வேண்டிய பொறுப்பு உங்களுக்கு இருக்கு. அதே நேரம் உங்க திறமையையும் பயன்படுத்திக்கலாம். வேலை நேரம் கூட உங்களுக்கு வசதியா இருக்கும்.”

நந்தினி:
“நான் வீட்டுல பேசிட்டு சொல்லுறேன்.”

CEO:
“சரி. ரத்னத்திடமும் பேசிக்கோங்க.”

அன்று இரவு நந்தினி ரத்னத்துக்கு போன் செய்தாள்.

ரத்னம்:
“ஹலோ நந்தினி.”

நந்தினி:
“என்னங்க, என்ன பண்றீங்க?”

ரத்னம்:
“வேலை முடிச்சுட்டு ரூம்ல இருக்கேன். நீ என்ன பண்ற?”

நந்தினி:
“உங்க கம்பெனிலிருந்து ஒரு விஷயம் சொன்னாங்க.”

ரத்னம்:
“என்ன?”

நந்தினி:
“என்னை வேலைக்கு வரச் சொல்றாங்க.”

ரத்னம்:
“உன்னையா ?”

நந்தினி:
“ஆமா.”

ரத்னம்:
“யார் சொன்னாங்க?”

நந்தினி:
“CEO சார். MD சந்தோஷ் சாரும் இருந்தார்.”

ரத்னம்:
“அப்படியா…”

நந்தினி:
“உங்களுக்கு பிடிக்கலையா?”

ரத்னம்:
“அப்படியெல்லாம் இல்லை. நீ வேலைக்கு போகணும்னு ஆசைப்பட்டிருந்தியே.”

நந்தினி:
“ஆனா குழந்தை?”

ரத்னம்:
“அம்மா இருக்காங்க. நீயும் பார்த்துக்கலாம். வேலை நேரம் எப்படி இருக்குன்னு முதலில் தெரிஞ்சுக்கோ.”

நந்தினி:
“அப்படின்னா நான் போகலாமா?”

ரத்னம்:
“நிச்சயமா போகலாம்.”

நந்தினி:
“உங்களுக்கு உண்மையாவே சம்மதமா?”

ரத்னம்:
“நீ சந்தோஷமா இருந்தா எனக்கும் சந்தோஷம். நீ படிச்சதை பயன்படுத்துறது நல்லதுதான்.”

நந்தினி:
“ரொம்ப நன்றி.”

ரத்னம்:
“எதுக்கு நன்றி?”

நந்தினி:
“என்ன முடிவு எடுத்தாலும் என்னை நம்புறீங்க.”

ரத்னம்:
“நான் உன்னை நம்பாம யாரை நம்புவேன்?”அப்பறம் ரொமான்ஸ் பேச்சு கொஞ்சம் நேரத்தில் பேசி விட்டு போன் வைத்தார்கள் 

சுதாவின் சந்தேகம்

நந்தினி போனை வைத்ததும் சுதா அவளைப் பார்த்தாள்.

சுதா:
“என்னத்தை ?”

நந்தினி:
“அம்மா, கம்பெனியில் வேலைக்கு வரச் சொல்றாங்க.”

சுதா:
“நீ போகப் போறியா?”

நந்தினி:
“ரத்னம் சம்மதம் சொல்லிட்டாரு.”

சுதா:
“அப்படின்னா போ. ஆனா குழந்தையை கவனிக்கணும்.”உனக்கு பிடிக்கலனா விட்டுரு "

நந்தினி: "சரி அத்தை " தேங்க்ஸ் 

சுதா:  "எதுக்கு தேங்க்ஸ் "..?
“உனக்கு வேலை செய்யணும்னு ஆசை இருந்தது எனக்கு தெரியும். நீ சந்தோஷமா இருந்தா போதும்.”

நந்தினி:
“தேங்க்ஸ் அத்தை ”

சுதா:
“ஆனா ஒரு விஷயம்.”

நந்தினி:
“என்ன?”

சுதா:
“புதுசா போற இடம். யாரையும் உடனே முழுசா நம்பிடாதே. நல்லா பழகிக்கோ. ஆனா கொஞ்சம் கவனமாவும் இரு.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“சரி அத்தை .”

அடுத்த நாள் காலை.

நந்தினி அழகாகவும் எளிமையாகவும் தயாரானாள். அவள் கையில் ஆபீஸ் பேக்.
குழந்தையை சுதாவிடம் ஒப்படைத்தாள்.

நந்தினி:
“அத்தை மதிய சாப்பாடு நேரத்துக்கு கொடுத்துடுங்க.”

சுதா:
“நீ கவலைப்படாதே. நான் பார்த்துக்குறேன்.”

நந்தினி:
“நான் சீக்கிரம் வந்துடுறேன்.”

சுதா:
“முதல் நாளே அவசரப்படாதே. வேலை என்னன்னு நல்லா கத்துக்கிட்டு வா.”

நந்தினி:
“சரி அத்தை ”

நந்தினி கிளம்பினாள்.
அதே நேரத்தில் கம்பெனியில் CEOவும் MD சந்தோஷும் அவளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

CEO:
“இன்னைக்கு அவள் முதல் நாள்.”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம்.”

CEO:
“எல்லாம் நம்ம திட்டப்படி நடக்கணும்.”

சந்தோஷ்:
“நடக்கும்.”

CEO:
“அவளுக்கு நம்ம மேல எந்த சந்தேகமும் வரக்கூடாது.”

சந்தோஷ்:
“அவளுக்கு நாம நல்லவர்களா தான் தெரியணும்.”

CEO:
“ரத்னத்துக்கும்.”

சந்தோஷ்:
“அவனுக்கும்.”

அந்த நேரத்தில் அலுவலக வரவேற்பாளர் உள்ளே வந்து நின்றாள்.

வரவேற்பாளர்:
“சார்… நந்தினி மேடம் வந்துட்டாங்க.”

சந்தோஷ் உடனே எழுந்தான்.
சந்தோஷ்:
“அவங்களை உள்ளே வரச் சொல்லுங்க.”

சில நொடிகளில் அலுவலகத்தின் பெரிய கண்ணாடிக் கதவு திறந்தது.
கையில் பேக்குடன் நந்தினி உள்ளே வந்தாள்.
அவளுக்கு எதிரில் இருந்த பிரம்மாண்டமான அலுவலகத்தைப் பார்த்து சிறிது ஆச்சரியப்பட்டாள்.
அவள் மனதில் ஒரே எண்ணம்:
‘இன்னைக்கு முதல் நாள்… நல்லா வேலை கத்துக்கணும். ரத்னம் என்மேல நம்பிக்கை வச்சிருக்கார்.’
அவள் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் முதல் அடியை அலுவலகத்தின் உள்ளே வைத்தாள்.
அவளுக்குத் தெரியாது…
அவள் வேலைக்காக நுழைந்த அந்த அலுவலகமே, அவளைச் சுற்றி மெதுவாக பின்னப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு பெரிய சூழ்ச்சியின் தொடக்கம் என்பதை. 

சந்தோஷ் : " நந்தினியை அவளுடைய கேபினுள் உட்கார வைத்துவிட்டு இவன் அவனுடைய கேபினுக்குள் சென்றான் " "நந்தினி இனி என் ஆட்டம் தான் ரத்னம் வரதுக்குள்ள உன்ன என் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வச்சி இருப்பேன்" என் ஓலு உனக்கு புடிச்சி அதுல நீ ஏங்கி போய் இருக்க போற. "என்று மனதுக்குள் திட்டம் போட்டான்.

[Vasanthan]

Excellent update

[Vasanthan]

Is santhosh son of ceo or two different person targeting to have her

[Chennai Veeran]

Lovely

[Chennai Veeran]

Interesting update. Without sex for one month she is easily prone to bedding. They will extend for 6 months soon

[Sankamithira]

Good one

[Sarran Raj]

Will santhosh have big cock than rathnam. She can't live without that thereafter and pussy can't grip her husband small cock.

[Ajay Kailash]

Beautiful narration

[Asha 7777]

[tweeny_fory]

Bro, story செமையா போயிட்டு இருக்கு, ரொம்ப் பிடிச்சிருக்கு!

நந்தினி எப்படி அந்த வலையில் மாட்டப் போறா? அவளுக்கு விஷயம் புரியுறதுக்குள்ள நிலைமை எங்கு போய் நிற்கும்னு தெரிஞ்சுக்க ரொம்ப ஈகரா வெயிட் பண்றேன்..

Next update சீக்கிரம் போடுங்க!

[vishuvanathan]

Hot start. Well planned by santhosh. Can her make forget husband and child and fall in love with him. CEO should fuck Sudha. Both should be fucked when they are in call with Rathinam.

[Sankamithira]

Can't wait to read how this dutiful young loving wife lose her chastity and fall in love with another man.

[Rajani Rajendran]

Can't wait to read how this dutiful young loving wife lose her chastity and fall in love with another man.

The real win of santhosh is making Nandhini fall in love with him. Can he do it.

[Gandhi krishna]

Very very nice

[xbiilove]

Good update