Incest ராசுக்குட்டியின் "என் குடும்பம் "

[Dheena2003]

ராசுக்குட்டியின் "என் குடும்பம் "

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் அன்பான வணக்கம்!



நமது அட்மின் அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, இந்த கதையை ஒரு தனித் திரியில்  உங்கள் முன் கொண்டு வருவத்தில் மிக்க மகிழ்ச்சி.



"ராசுகுட்டி" — இவன் வெறும் ஒரு கதையின் நாயகன் மட்டுமல்ல; நம் வீட்டுப் பையன்!



அவனின் சிறுவயதுத் துளிர் முதல், அவனைக் சூழ்ந்திருக்கும் குடும்பத்தின் நிழலில் வளரும் காலம் வரை... அவனோடு சேர்ந்து நாமும் ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான பயணத்தை மேற்கொள்ளப் போகிறோம். இந்த பயணத்தில் அம்மா, அக்கா, தங்கை, பெரியம்மா, சித்தி, அத்தை என எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்கள் உங்களைச் சந்திக்க வரும். ஆனால், உறுதியாகச் சொல்கிறேன்... எந்தவொரு கதாபாத்திரமும் சாதாரணமாக வந்து கடந்து செல்லாது. ஒவ்வொன்றும் உங்கள் மனதின் ஆழத்தில் தங்களின் முத்திரையைப் பதித்துச் செல்லும் வண்ணம் தனித்துவமாகச் செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது!



காமத்தையும் கடந்து, மனித உணர்வுகளின் உன்னதத்தை அழகாகப் பேசும் ஒரு சாதாரண வாழ்க்கைக் கதையாக நீங்கள் இதைப் படித்தாலும் கூட, உங்கள் நெஞ்சத்தை உருகவைக்கும் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை.


வாருங்கள்... நாம் ஒவ்வொருவரும் ராசுகுட்டியின் கரங்களைப் பற்றிக் கொள்வோம். அவன் எதிர்கொண்ட சவால்கள், கண்ட காதல், தாங்கிய வலிகள் என அவனது வாழ்வின் புயலிலும் தென்றலிலும் அவனோடே சேர்ந்து நாமும் பயணிப்போம்!

ராசுகுட்டியின் பயணம்



சிறுவயதுத் துளிர் முதல்

சிறகடிக்கும் பருவம் வரை...

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கைப் பக்கங்களை

உணர்வோடு புரட்டிப் பார்க்கும் பயணம்!



அன்பின் தாய்மடி,

அரவணைக்கும் அக்கா-தங்கை,

அரவணைப்பின் அத்தை-சித்தி-பெரியம்மா...

எண்ணற்ற உறவுகளின் சங்கிலியாய்

நெஞ்சில் தடம் பதிக்கும் முகங்கள்!



காமத்தின் எல்லைகளைக் கடந்து,

காதலும் வலியும் கலந்த நெஞ்சோடு

வாழ்க்கைச் சவால்களை எதிர்கொள்ளும்

நம்ம வீட்டுப் பையன் 'ராசுகுட்டி'!



வாருங்கள்...

அவன் விழிகளின் வழியே

நமது நினைவுகளையும்,

அவன் வழிப்பயணத்தில்

நமது நெஞ்சத்தையும்
அவனோடே இணையவிட்டுப் பயணிப்போம்!

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 1
 
 
 
1996-ம் ஆண்டு...
 
 
 
அந்தக் மதுரை கிராமத்தின் ஓரத்தில், ஒரு சிறிய கூரை வீடு. சுற்றி விளைச்சல் நிலங்கள் செழிப்பாக இருந்தாலும், ராசகுட்டியின் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமானது அந்த அரை ஏக்கர் மானாவாரி நிலம் மட்டும்தான்.
 
 
 
மாநிறமாக இருந்தாலும், களையான முகம் கொண்ட அந்த ராஜேஷ்—அவனை ஊரே 'ராசகுட்டி' என்றுதான் அழைக்கும். அவன் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சின்ன வயதிலேயே விதி விளையாடியது. ஒரு விபத்தில் தந்தை மாணிக்கம் அவர்களைத் தவிக்கவிட்டுச் செல்ல, 16 வயதிலேயே குடும்பப் பாரம் அவன் தோளில் ஏறியது.
 
 
 
பன்னிரண்டு வயதே ஆன சின்னஞ்சிறு தங்கை, கணவனை இழந்த துக்கத்தில் உறைந்து போன தாய் அம்பிகா. அந்தக் கிழிந்த கூரை வீட்டிற்குள் வறுமை தாண்டவமாடியது.

[Dheena2003]

 
"பணம் இருக்கிறவங்க முன்னாடி நாம தலை குனியக் கூடாது ராசகுட்டி. நமக்குன்னு இருக்கிறது இந்த மானமும், படிப்பும்தான்,"
 
 
 
என்று சொல்லிச் சொல்லியே அவனை வளர்த்தாள் அம்பிகா. இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்த அவளை, ஊரில் இருந்த சிலர் பணத்தாசை காட்டி வளைக்கப் பார்த்தனர். ஆனால், அந்தத் தர்மபத்தினி எதற்கும் அசையவில்லை. கஞ்சி குடித்தாலும் தன் பிள்ளைகளின் கௌரவம் குலையக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.
 
 
 
ஒருவேளை சாப்பாட்டிற்கே கஷ்டப்பட்ட காலத்திலும், தன் கையில் இருந்த சிறு நகைகளை அடகு வைத்து, கூலி வேலைக்குச் சென்று தன் மகனை டிப்ளோமா படிக்க வைத்தாள்.
 
 
 
தன் தாயின் கண்ணீருக்குப் பலன் சேர்க்க வேண்டும் என்ற வெறியோடு படித்த ராசகுட்டி, 22 வயதில் பாரத்தை நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு வெளிநாட்டிற்குப்

[Dheena2003]

பறந்தான். பல ஆண்டுகள் அங்கே உழைத்துத் தேய்ந்த பிறகு, இதோ இப்போது குடும்பத்தின் நிலைமை சற்றுத் தலைதூக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.
 
 
 
அந்தச் சின்னஞ்சிறு கூரை வீடு இப்போது செங்கல் சுவர்களால் சற்றே பலமாக மாறியிருந்தது. வசதிகள் பெரிய அளவில் இல்லாவிட்டாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் நிறைந்திருந்தது அன்பும், பண்பும்தான். மாணிக்கம் விட்டுச் சென்ற அந்த அரை ஏக்கர் நிலத்தில் ராசகுட்டி தன் வியர்வையைச் சிந்தி உழைத்து, தன் தங்கை நந்தினி பெரிய மனுஷியானபோது உறவினர்கள் மெச்சும் படி விசேஷத்தைச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்தான்.
 
 
 
ஆனால், பாசம் என்பது பணத்தில் இல்லையே! ராசகுட்டி வெளிநாட்டிற்குச் சென்று நான்கு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அந்தச் சின்னஞ்சிறு வீட்டில் இப்போது ராசகுட்டியின் நினைவுகள் மட்டும்தான் குடியிருக்கின்றன.
 
 
 
தங்கை நந்தினி... சரியான வாணர சேட்டைக்காரப் பெண்! அண்ணனிடம் சண்டையிடுவதில் அவளுக்கு அத்தனை

[Dheena2003]

பிரியம். ஆனால், அண்ணன் இல்லாத இந்த நான்கு வருடங்களில் அவள் ஒரு நிமிடம் கூட அவனை நினைக்காமல் இருந்ததில்லை.
 
 
 
"பக்கத்து வீட்டுல இருக்கிற அண்ணன்மார் எல்லாம் அவங்க தங்கச்சிகளை டவுனுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறதைப் பார்க்கும்போது, என் அண்ணன் மட்டும் ஏன் எங்கேயோ இருக்கணும்? எனக்குன்னு யாருமே இல்லாத மாதிரி இருக்குமா..."
 
 
 
என்று நந்தினி ஏங்கும் போதெல்லாம், அம்மா அம்பிகாவின் கண்கள் குளம் போலப் பெருகும். அம்பிகாவிற்கு ராசகுட்டி வெறும் மகன் மட்டுமல்ல, மறைந்த தன் கணவன் மாணிக்கத்தின் மறு உருவம்! கணவன் போன பிறகு அந்த வீட்டின் தூணாக நின்று தாங்கியவன் அவன். வீட்டில் கஷ்டம் இருந்த காலத்தில்கூட, "அம்மா எனக்கு அது வேணும், இது வேணும்" என்று அவன் ஒருநாளும் அடம் பிடித்ததில்லை. அந்த முதிர்ச்சியும், தியாகமும்தான் அம்பிகாவை அவன் மீது இன்னும் அதிகப் பாசம் கொள்ளச் செய்தது.
 
 
 

[Dheena2003]

இந்நிலையில் தான், அந்த மகிழ்ச்சியான செய்தி ஒரு கடிதத்தின் வடிவில் வந்து சேர்ந்தது.
 
 
 
"அம்மா... லீவு கிடைச்சிருச்சு. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நான் ஊருக்கு வர்றேன்!"
 
 
 
இந்த ஒரு வரி, அந்த வீட்டின் முகவரியையே மாற்றிவிட்டது! அம்பிகாவிற்கும் நந்தினிக்கும் மகிழ்ச்சியில் கை கால் ஓடவில்லை. வறுமையால் வாடிய அந்த வீட்டில் இப்போது ஒரு புது உற்சாகம். வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது, ராசகுட்டிக்குத் தேவையான அவனுக்குப் பிடித்தமான தின்பண்டங்களைச் செய்யத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவது என இருவரும் ஊரே அதிரும் வகையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
 
 
 
அந்தச் சிறிய செங்கல் சுவர்கள் கொண்ட வீட்டின் வரவேற்பறையில், ஒரு பழைய மரச்சட்டத்தில் மாணிக்கத்தின் புகைப்படம். அதன் மேல் ஒரு சிறிய மாலை காய்ந்து போயிருந்தது. அம்பிகா மெல்ல அந்தப் படத்தின் அருகே சென்று, தன் சேலைத் தலைப்பால் கண்ணாடியைத் துடைத்தாள்.
 
 
 

[Dheena2003]

அவள் கண்களில் ஒரு மின்னல்... ஒரு நிழலாட்டம்! ராசகுட்டி ஊருக்கு வருகிறான் என்ற செய்தி வந்ததிலிருந்து, அவளுக்குள் இருக்கும் அந்தத் தர்மபத்தினி மனது என்னவோ நினைத்துக் கொள்கிறது.
 

[Dheena2003]

"என்னங்க... பாருங்களேன், நம்ம ராசகுட்டி வரப்போறான். எனக்கு என்னவோ அவன் மட்டும் வரல, நீங்களே நேர்ல வர்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அதே நிறம், அதே பேச்சு... என் புள்ளையப் பார்க்கும்போது உங்களைப் பார்க்கிற மாதிரியே இருக்குமே!"
 
 
 
அம்பிகா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துப் பேசும்போது, உண்மையில் மாணிக்கமே அங்கே நின்று பதில் சொல்வது போல் ஒரு பிரமை. கணவன் இறந்த அந்த 16 வயதிலிருந்து, தன் மகனைத்தான் அவள் தன் கணவனாக, தந்தையாக, தெய்வமாகப் பார்த்து வளர்ந்தாள். அவன் ஒருநாள் கூட அவளை எதிர்த்துப் பேசியதில்லை, ஒரு சிறு அடம் பிடித்ததில்லை. அந்தப் பண்புதான் இன்று அவளை ஒரு ராணியாக உணரச் செய்கிறது.
 
 
 
நந்தினியோ அண்ணன் வரும்போது அணிய வேண்டிய புது உடைகளை எடுத்து வைப்பதும், ஊரில் உள்ள தன் தோழிகளிடம் "எங்க அண்ணன் ஃபாரின்ல இருந்து வர்றான் தெரியுமா?" என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்வதுமாக இருக்கிறாள்.
 


இன்னும் 48 மணி நேரம்தான்..."

 

 

 

அந்தக் கூரை வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையும் ராசகுட்டியின் வருகைக்காகக் காத்துக் கிடக்கிறது.

 

 

 

அதே நாள் , வளைகுடா தேசத்தின் கடும் வெப்பம். வேலையை முடித்துவிட்டுச் சோர்ந்து போய் தன் அறைக்குத் திரும்பிய ராசகுட்டிக்கு, அந்தச் சோர்வெல்லாம் ஒரு நொடியில் மறைந்து போனது. சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த அரபு நாட்டு காலண்டரை வெறித்துப் பார்த்தான்.

 

 

 

அவன் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை. கடந்த ஒரு மாதமாகவே அவனுடைய உலகம் அந்த காலண்டரைச் சுற்றியே சுழன்றது. சரியாக முப்பது நாட்களுக்கு முன்னால்... "இன்னும் 28 நாள்... இன்னும் 20 நாள்..." என்று ஒவ்வொரு நாளையும் அவன் ஆசையோடு குறித்துக் கொண்டு வந்தான்.

 

 

 
அவன் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய போர்க்களமே நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்தச் சின்னஞ்சிறு வயதில், தன் 16 வயதிலேயே தந்தையை இழந்து, குடும்பப்

[Dheena2003]

பாரத்தைச் சுமந்து, இந்த பாலைவன தேசத்திற்கு வந்தவன். அவன் இங்கிருந்து அனுப்பும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், அந்தச் செங்கல் வீட்டுச் சுவரில் ஒரு கல்லாக மாறியது. அவனது வியர்வைதான் அவன் தங்கை நந்தினியின் கழுத்தில் மின்னும் சிறு நகையாக மாறியது.
 
 
 
"அம்மா... உன்னையும் நந்தினியையும் பார்க்கணும்னு என் உசிரே துடிக்குதுமா. இன்னும் ரெண்டே நாள்தான்..
 
 
 
கடிதத்தின் மூலமாக மட்டுமே தன் அன்பைப் பரிமாற முடியும் என்ற காலம் அது. ஒரு கடிதம் போய்ச் சேரவே பத்து நாட்களாகும். அவன் போட்ட அந்த கடைசி கடிதம் அம்மாவையும் தங்கையையும் எப்படி ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நினைத்துப் பார்த்தான்.
 
 
 
அவனுடைய சூட்கேஸ் ஏற்கனவே தயாராக இருந்தது. தங்கைக்குப் பிடித்தமான வெளிநாட்டுத் துணிகள், அம்மாவுக்கு ஒரு நல்ல புடவை என எல்லாவற்றையும் பார்த்துப் பார்த்து அடுக்கினான். அந்த அறையில் இருந்த அவனுடைய நண்பர்கள், "என்ன ராசகுட்டி... இன்னைக்கே கிளம்பிட்ட மாதிரி ஒரு சந்தோஷம் முகத்துல?" என்று கேலி செய்தார்கள்.
 
 
 
ஆமாம், அவனுக்குச் சந்தோஷம்தான்! இன்னும் நாற்பத்தி எட்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவன் அந்தக் கோவை மண்ணில் காலடி எடுத்து வைப்பான். தன் ஆசைத் தங்கையை அள்ளி அணைத்துக் கொள்வான், அம்மாவின் மடியில் தலை சாய்த்துத் தூங்குவான். அந்த நினைப்பே அவனை உறங்க விடாமல் செய்தது.
 
 
 
அந்தச் சிறிய அறையில், தன் துணிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டியின் கைகள் ஒரு நிமிடம் நடுங்கின. பீரோவின் ஒரு ஓரத்தில், யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஒரு துணி... அது வெறும் துணி அல்ல, அவனது உயிர் மூச்சு!
 
 
 
மெல்ல அதை வெளியே எடுத்தான். அது ஒரு பழைய, ஆங்காங்கே கிழிந்த பருத்திச் சேலை. அந்தச் சேலையைத் தன் முகத்தோடு அழுத்திப் பிடித்து, ஆழமாகச் சுவாசித்தான்.


[b]"ஆஆஅ... அத்தை..." அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு பெருமூச்சு கிளம்பியது. அந்தச் சேலையில் இன்னும் அந்த மணம் மாறாமல் அப்படியே இருந்தது. அது அவனுடைய அத்தை மலர் பயன்படுத்தியது. அவனுக்கு அம்மாவின் மேல் பாசம் உண்டு, தங்கை மேல் உயிர் உண்டு. ஆனால், இந்த மலர் அத்தை? அவளிடம் அவனுக்கு இருந்த அந்தப் பிணைப்பு விவரிக்க முடியாத ஒன்று.
[/b]
 

 

 

அந்தச் சேலையின் வாசனையை நுகர்ந்தபடியே பெட்டில் சாய்ந்த ராசகுட்டியின் கண்கள் மெல்ல மூடின. நினைவுகள் அப்படியே பின்னோக்கிச் சென்றன... நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால்!

 

 

 
[b]அப்போது அவனுக்கு இருபத்தி இரண்டு வயது கூடத் தொடங்கவில்லை. அந்தச் சிறிய செங்கல் வீட்டின் கொல்லைப்புறத்தில், நிலவில்லாத அந்த இரவில் நடந்த அந்தச் சம்பவம் அவனது வாழ்க்கையையே மாற்றிப் போட்டது.[/b]
 

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 2

[b]அவன் அந்தப் பழைய கிழிந்த சேலையின் வாசனையில் மூழ்கியிருக்க, நினைவுகள் 1990-களின் தொடக்கத்திற்குப் பின்னோக்கி ஓடின.[/b]
 

அந்தக் கிராமத்திலேயே மலர் அத்தைக்கு நிகர் அவள்தான். பெயர் மலர்விழி. பூப்போன்ற முகம் மட்டுமல்ல, அந்த ஊரே வியந்து பார்க்கும் படியான வாளிப்பான உடல் அமைப்பும் அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்தது. 

 
 



[b]அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள அந்த ஊரே தவம் கிடந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால், அந்த மலரோ பழனியாண்டி என்பவனிடம் தன் மனதைப் பறிகொடுத்திருந்தாள்.
[/b]
 

ராசகுட்டியின் அப்பா மாணிக்கத்திற்கு இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் ரத்தம் கொதித்தது.

 

"மலர்... அந்தப் பழனியாண்டி சரியான குடிகாரன்டி! ஊருக்கே தெரிஞ்ச விஷயம் இது. அவன் கூடப் போனா உன் வாழ்க்கை நரகமாயிடும். அந்தப் பயலை மறந்துடு,"

 

என்று அண்ணனாக எவ்வளவோ எச்சரித்துப் பார்த்தார். ஆனால், காதலுக்குக் கண் இல்லை என்பார்களே! அண்ணனின் பேச்சை மீறி, ஒரு நள்ளிரவில் தன் காதலனுடன் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள் மலர். அந்த ஒரு முடிவு, மாணிக்கத்தின் மானத்தையே வாங்கியது. அன்றிலிருந்து, "எனக்கு அப்படி ஒரு தங்கச்சியே கிடையாது!" என்று சொல்லி அவளைத் தன் குடும்பத்தை விட்டே ஒதுக்கி வைத்தார்.

 

ஆனால், மலரின் கனவு நீண்ட நாள் நீடிக்கவில்லை. சில மாதங்களிலேயே அவளுக்கு உண்மை சுடத் தொடங்கியது. அண்ணன் சொன்னது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை! குடிக்கு அடிமையான பழனியாண்டியுடன் அவளால் ஒரு நிமிடம் கூட நிம்மதியாக வாழ முடியவில்லை.

 

"அண்ணன் பேச்சை மீறிட்டு வந்துட்டோமே... இன்னைக்குத் தலையெழுத்தேன்னு இந்த நரகத்துல கிடக்க வேண்டியதுதான். நான் செஞ்ச தப்புக்கு இதுவே எனக்குக் கிடைச்ச தண்டனை,"

 

என்று கண்ணீர் வடித்தாள். ஆனால், அந்தத் தண்டனையையும் ஒரு தர்மபத்தினியாக ஏற்றுக்கொண்டு அந்த நரகத்திலேயே வாழத் தலைப்பட்டாள். ஊரே அவளை ஒதுக்கி வைத்திருந்தாலும், அவளுடைய அழகும் அந்தத் துணிச்சலும் இன்னும் குறையவில்லை.

 

அந்தச் சமயத்தில்தான், சிறுவனாக இருந்த ராசகுட்டி தன் அத்தையின் நிலை கண்டு கலங்கினான். அண்ணன் குடும்பம் அவளை வெறுத்தாலும், ராசகுட்டியின் மனதில் அத்தையின் மேல் ஒரு தனிப் பாசம் துளிர்விடத் தொடங்கியது.  

 

அந்தக் கிராமமே மலரை ஒதுக்கி வைத்திருந்த அந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில், அவளுக்கு ஒரே ஆறுதலாக இருந்தது ராசகுட்டி மட்டும்தான்.

 

அண்ணன் மாணிக்கம், "அவ நம்ம பேச்சை மீறிப் போனவ, அவகூட யாரும் ஒட்டும் உறவும் வச்சுக்கக் கூடாது" என்று கறாராகச் சொல்லியிருந்தார். ஆனாலும், தன் அத்தையின் தனிமையைக் கண்டு சிறுவன் ராசகுட்டியின் மனம் தாங்கவில்லை. அவன் மெல்ல மெல்ல, யாருக்கும் தெரியாமல் அத்தையைப் பார்க்கச் செல்லத் தொடங்கினான்.

 

ஆரம்பத்தில் மாணிக்கம் இதைக் கண்டித்தாலும், போகப்போக அவருக்கும் ஒரு தந்தை பாசம் உள்ளுக்குள் இருக்கவே செய்தது.

 

"சரி போகட்டும்... அந்தப் பாவிக்குத் துணையா யாருமில்லையே, இவனாவது போய் ஒரு ஆறுதலா இருக்கட்டும்,"

 

என்று அவர் கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டார். அந்தச் சிறுவன் ராசகுட்டிதான் மலர் அத்தைக்கு உலகமே ஆனது. சொந்தங்கள் எல்லாம் கைவிட்டு, ஊரே அவளை ஏளனமாகப் பார்த்த அந்தச் சூழலில், தன் அண்ணன் மகன் தன்னைத் தேடி வருவது அவளுக்குப் பெரும் ஆறுதலைத் தந்தது.

 

மலர் அத்தை, ராசகுட்டி வரும்போதெல்லாம் அவனைத் தன் உயிராகக் கருதிப் பராமரிப்பாள். அவனுக்குப் பிடித்தமான தின்பண்டங்களைச் செய்து கொடுப்பதும், அவனிடம் மனது விட்டுப் பேசுவதுமாக அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஒரு புது உறவு துளிர்விட்டது. ராசகுட்டியும் தன் அத்தையின் அந்தப் பேரழகையும், அவளுடைய அந்தத் தனிமைப் போராட்டத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து அவளிடம் ஈர்க்கப்பட்டான்.

 

அந்தப் பாசம் வெறும் அத்தை-மகன் உறவையும் தாண்டி, ஒரு ரகசியப் பிணைப்பாக மாறத் தொடங்கியது அந்த 1996-க்கு முந்தைய காலக்கட்டத்தில்தான்.

 

 

அந்தச் சாயந்திர நேரம்... சூரியன் மெல்ல மறைந்து செந்நிறம் படரத் தொடங்கியிருந்தது. வழக்கம்போல ராசகுட்டி தன் அத்தை மலரின் வீட்டுக்கு வந்தான். அப்போது அவனுக்கு வெறும் 19 வயதுதான். ரத்தத்தில் இளமை துள்ளிக் கொண்டிருந்த பருவம்.

 

கொல்லைப்புறத்தில் மாட்டுத் தொழுவத்திற்கு அருகே மலர் அத்தை மாட்டுக்குப் பால் கறக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு மரக்காலையும் கையில் பாத்திரத்தையும் வைத்துக் கொண்டு, மாட்டின் மடிக்குக் கீழே வசதியாகக் குந்துமணி இட்டு அமர்ந்தாள். இரண்டு கால்களையும் அகல விரித்து வைத்து அமர்ந்திருந்த அவளது தோற்றம், பார்ப்பவர் எவரையும் நிலை குலையச் செய்யும் ரகத்தில் இருந்தது.
 

 

வேலைக்கு இடையூறாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகத் தன் பருத்திச் சேலையை உள்பாவாடையுடன் சேர்த்து முழங்காலுக்கு மேல், பாதி தொடை வரை நன்றாகத் தூக்கிச் செருகி இருந்தாள். இடுப்பு மடிப்புக்கு நடுவே அந்தச் சேலை அழுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. வெயில் படாத அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்த தொடைகள், அந்த மாலை நேரத்து மங்கலான வெளிச்சத்திலும் தகதகவென மின்னின.

 

வழவழப்பான கெண்டைக்கால்களில் அணிந்திருந்த அந்த வெள்ளி ஜால்ரா கொலுசுகள், அவள் அசையும் போதெல்லாம் ஒருவிதக் காம இசை மீட்டியது. வாழைத்தண்டு போன்ற அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் பாதி வெளியே தெரிய, கறவை மாட்டின் மடிக்கு அருகே அவள் காலை விரித்து அமர்ந்திருந்த கோலம்... ராசகுட்டியின் கண்களை அங்கிருந்து நகர விடவில்லை.

 

சேலையின் மறைப்பில்லாமல், அவளது உள் தொடைப் பகுதியின் மென்மையான அந்த அடர்த்தியான கருமை முடிகள் லேசாக எட்டிப் பார்த்தன. குனிந்து வேலை செய்ததில், அவளது வயிற்றுச் சதைகள் அழகிய மடிப்புகளாக விழுந்து, இடுப்புப் பக்கம் வளையம் போட்டது போலப் பிதுங்கித் தெரிந்தது. 19 வயது ராசகுட்டிக்கு அதுவரை பார்த்திராத ஒரு பேரழகின் தரிசனம் அது.

 

மலர் அத்தை இதையெல்லாம் கவனிக்காதவள் போல, மாட்டின் மடியைத் தடவிப் பால் கறக்கத் தொடங்கினாள். பாத்திரத்தில் பால் விழும் 'சலசல' சத்தமும், அவளது கொலுசுச் சத்தமும் அந்த இடத்தையே ஒருவித மாயவலைக்குள் தள்ளியது.
 

[Dheena2003]

 
"என்னடா ராசகுட்டி... அப்படியே நின்னுகிட்டே இருக்க?  ?"என்று அவள் லேசான புன்னகையுடன் கேட்டபோது, ராசகுட்டிக்குத் தொண்டை உலர்ந்து போனது.  
 
ராசகுட்டி மெல்லத் தன் தலையைச் சொறிந்தபடி அவள் அருகே நெருங்கி வந்தான். அவனது கண்கள் அத்தையின் அந்தப் பேரழகில் நிலைகுலைந்து போயிருந்தன.
 
மலர் அத்தை மாட்டின் மடியைப் பிடித்துப் பால் கறக்கத் தொடங்கியபோது, அவளது உடல் அசைவுகள் அந்த இடத்தையே ஒருவிதக் காமப் போர்க்களமாக மாற்றின. மார்பை மறைக்க வேண்டிய சேலை மாராப்பு, ஒரு கயிறு போலச் சுருண்டு அவளது இரு மார்புகளுக்கும் நடுவே இருந்த அந்த ஆழமான பள்ளத்தாக்கில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தது. 38 வயதிலும் தளராத அந்தப் பிரம்மாண்டமான முப்பத்தாறு அங்குல மார்புகள், எந்தத் தடையுமின்றி லேசாகச் சரிந்தபடி அவளது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஈடுகொடுத்தன.
 
 

[Dheena2003]

அவள் கைகள் வேகமாப் பால் இழுக்க... ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்த மார்புச் சதைகள் ஒன்றோடொன்று உரசிக்கொண்டு குலுங்கின. கழுத்தில் கிடந்த அந்தத் தங்கத் தாலிச் சங்கிலி, மார்புகளின் மேடும் பள்ளமுமாக ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்தது. அவள் குனிந்து ஆட்டிப் பால் கறக்கும்போது, அவளது இடுப்புச் சதைகள் சைக்கிள் டயர் போல இரண்டு விலாப் பக்கமும் பிதுங்கி, ஒரு பேரழகின் தரிசனத்தைக் காட்டின. அந்த இடுப்பு மடிப்புகளில் மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாய்ப் பூத்திருந்தன.
 
ஆட்டுகிற வேகத்தில், ஏற்கனவே மேலே ஏறியிருந்த சேலை இன்னும் கொஞ்சம் நழுவியது. இப்போது அவளது அந்த மென்மையான உப்பியப் புடைப்பிற்குச் சற்றே கீழே, அடித் தொடை வரை முழுமையாகத் தெரிந்தது. அந்த 44 வயது மலரின்  தேகம், ஒரு பழுத்த கனியைப் போல ராசகுட்டியின் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.
 
19 வயது ராசகுட்டிக்கு உடல் எங்கும் ஒருவித மின்சாரம் பாய்ந்தது. அந்தத் தொடைகளின் வழவழப்பும், இடுப்பின் வளைவுகளும் அவனைத் தன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கச் செய்தன. அவன் அறியாமலேயே அவனது உடல் உறவு கொள்ளும் வெறியில் தவிக்கத் தொடங்கியது. அவனது கண்கள் அந்தத் தொடைகளுக்கும், மார்பின் பள்ளத்தாக்கிற்கும் இடையே அலைபாய்ந்தன.
 
மலர் அத்தை பால் கறப்பதை நிறுத்திவிட்டு நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் ஒருவிதக் குறும்பு மின்னியது.
 
"என்னடா ராசகுட்டி... அப்படியே திகைச்சுப் போய் நிக்கிற? அந்தப் பக்கம் உக்கார்ந்து பால் கறடா, ஏற்கனவே நேரமாச்சு. பொழுது சாயறதுக்குள்ள முடிக்கணும்," என்று மலர் அத்தை அதட்டலாகச் சொல்ல, ராசகுட்டி தன் கைலியைத் தொடை தெரிய மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு அவளுக்கு முன்னால் வந்து அமர்ந்தான்.
 
சிறு வயதில் இருந்தே அத்தைக்கு உதவியாகப் பால் கறந்த அனுபவம் அவனுக்கு உண்டு. அவன் வசதியாக அமர வேண்டும் என்பதற்காக, மலர் அத்தை தன் கால்களை இன்னும் சற்றே அகல விரித்து இடம் கொடுத்தாள். அவள் அப்படிச் செய்த அந்த ஒரு நொடி... ராசகுட்டியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது.
 
அவள் கால்களை விரித்தபோது, அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்த உள் தொடைகள் முழுமையாகத் தெரிந்தன. அடர்த்தியான கருமை முடிகள் மண்டியிருந்த அந்த இன்பச் சுரங்கம், மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஒரு சில விநாடிகள் அவனது கண்களில் மின்னி மறைந்தது. 19 வயது வாலிபனின் ரத்தம் சூடேறியது.
 

"ச்சே... ஒரே இருட்டா இருக்கே, சரியாத் தெரியலையே..." என்று உள்ளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் பொங்கியது அவனுக்கு. ஆனால், எதிரே அமர்ந்திருந்த மலர் அத்தை, தன் அண்ணன் மகன்தானே என்ற உரிமையில், கயிறு போலச் சுருண்டு கிடந்த தன் முந்தானையைப் பற்றியோ, பிளவுஸை மீறித் துள்ளிக் குதிக்கும் தன் மார்புகளைப் பற்றியோ கவலைப்படவில்லை.
 
அவள் தன் பால் கறக்கும் வேலையில் மூழ்கினாள். அவள் கைகள் அசையும்போது, அந்தப் பெரிய மார்புகள் இரண்டும் ராசகுட்டியின் ஆண்மையைச் சீண்டிப் பார்க்கும் வகையில் அசைந்தன.
 
"ம்ம்ம்... சின்னப் புள்ளையிலாம் என்னைச் சுத்திச் சுத்தி ஓடியாருவ... தோட்டத்துல எந்த வேலையா இருந்தாலும் என் கூடவே நிப்ப," என்று மலர் அத்தை பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி ஏக்கமாகச் சொல்லிக் கொண்டே பால் கறந்தாள்.
 
அவள் அப்படிச் சொல்லும்போது, அவளது கைகள் மாட்டின் மடியைத் தடவும் வேகமும், அவள் உடலின் அசைவுகளும் அந்த இடத்தையே ஒரு காமச் சூறாவளியாக மாற்றின. ராசகுட்டியின் கண்கள் பால் பாத்திரத்தில் இல்லை, அத்தையின் அந்தத் தகதகக்கும் தொடைகளிலும், குலுங்கும் மார்புகளிலும்தான் நிலைத்து நின்றன.
 
"எப்பவுமே உன்னையச் சுத்திதான் அத்தை வருவேன்... நீதான் என் உசுரு..."
 
ராசகுட்டியின் குரலில் ஒருவிதக் காமக் கரகரப்பு கலந்திருந்தது. சொல்லிக்கொண்டே அவன் தன் கைகளை நீட்டி மாட்டின் பால் மடியைப் பலமாகப் பற்றினான். அவன் விரல்கள் மடியைத் தடவும்போது, எதிரே அமர்ந்திருந்த மலர் அத்தையின் மார்புகள் அவனது மூச்சுக் காற்று படும் தூரத்தில் இருந்தன.
 
மருமகன் தன்னை 'உயிர்' என்று சொன்னதைக் கேட்டதும், மலர் அத்தையின் உள்ளம் ஒரு நிமிடம் சிலிர்த்தது. அவள் வேலையைச் சற்றே நிறுத்திவிட்டு, தன் மருமகனை உற்று கவனித்தாள்.
 
அவன் கைலியைத் தூக்கிக் கட்டியிருந்ததால், அவனது அடர்த்தியான முடி மண்டிய அந்த வலுவான தொடைகள் அப்படியே மலரின் கண்களுக்குத் தெரிந்தன. 19 வயது வாலிபனின் அந்த முரட்டுத்தனமான கால்களையும், துடிக்கத் தொடங்கியிருந்த அவனது மீசையையும் பார்த்தபோது, மலருக்குள் ஒரு புது உணர்வு பிறந்தது.
 
"இவன் இனிமே சின்னக் குழந்தை இல்லை... நல்ல ஆம்பளையா வளர்ந்து நிக்கிறான். அண்ணன் ரத்தம் அப்படியே பாய்ஞ்சு நிக்குது!"
 
என்று அவள் மனதுக்குள் ஒருவிதப் பூரிப்பு ஏற்பட்டது. ராசகுட்டியின் அந்த ஆண்மை நிறைந்த தோற்றம், 44 வயதான அந்தப் பழுத்த கனியான மலரின் அடிவயிற்றில் ஒருவித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
 
ராசகுட்டியின் கண்கள் அத்தையின் அந்த ஆழமான மார்புப் பள்ளத்தாக்கிலேயே நிலைத்திருந்தன. அவன் பால் கறக்கும் சாக்கில், தற்செயலாகத் தனது கையை அத்தையின் கையேடு உரசினான் 
 
ராசகுட்டி கைலியை உயர்த்தி மடித்துக் கட்டியிருந்த அந்த இடைவெளி வழியே, அவன் உள்ளே அணிந்திருந்த அந்தப் பச்சை நிற ஜட்டி மலர் அத்தையின் கண்களுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. 19 வயது வாலிபனின் அந்த முரட்டுத்தனமான உடலமைப்பும், ஜட்டியின் ஓரங்களில் இருந்து சுருண்டு வெளியே எட்டிப் பார்த்த அந்த அடர்த்தியான கருமை நிற மயிர் காடுகளும் மலரை ஒரு நிமிடம் சொக்கிப் போகச் செய்தன.
 
அவளது கண்கள் அந்த ஜட்டியின் எடுப்பான பாகத்திலேயே நிலைத்து நின்றன.
 
"என்னடா ராசகுட்டி... பார்க்கப் பார்க்க அப்படியே உங்க அப்பன் ஜாடையிலேயே வளர்ந்து நிக்கிற! நல்ல முரட்டு ஆளாத் தெரியுறயே..."
 
நான் வளர்ந்தது இப்பதான் உங்களுக்குத் தெரியுதா அத்தை?" என்று அவன் கேட்கும்போதே, அவனது கைலி இன்னும் கொஞ்சம் நழுவி அந்தப் பச்சை ஜட்டியின் ஓரத்தைக் காட்டியது.
 
மலர் அத்தைக்கு இப்போதுதான் ஒரு விஷயம் பொறி தட்டியது. 'எதிரில் இருக்கும் மருமகனின் ஜட்டி நமக்கே இவ்வளவு தெளிவாத் தெரியுதுன்னா, அவன் அங்கிருந்து நம்மளைப் பார்த்தால்... நம்ம உள் தொடை வரைக்கும் தெரியும்தானே? அவன் கூட உறுப்பை மறைக்க ஜட்டி போட்டுருக்கான், நாம உள்ளே ஒண்ணுமே போடலையே! அப்போ நம்ம இன்பச் சுரங்கம் முழுசா மருமகனுக்குத் தெரிஞ்சு இருக்குமோ?'
 
இந்த நினைப்பு வந்ததும் அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒருவித நடுக்கம் எடுத்தது. பதற்றத்தில் தன் ஒரு கையால் சேலையைத் தொடைக்கு நடுவே சற்றே அமுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையால் மாட்டின் மடியைத் தடவிப் பால் கறக்கத் தொடங்கினாள்.
 
ஆனால், அவள் அமுக்கிப் பிடித்த வேகத்தில் அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசி, அந்த இடமே ஒருவித மாமிச வாசனையால் நிறைந்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் அத்தையின் அந்தத் தடுமாற்றத்தையும், அவளது விரல்கள் சேலையை அமுக்கிப் பிடிக்கும் அழகையும் பார்த்து இன்னும் சூடேறினான்.
 
 
ராசகுட்டி முக்காலியில் அமர்ந்து குனிந்து மாட்டின் மடியை ஓங்கி இழுக்கும்போது, அவனது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஏற்ப எதிரே அமர்ந்திருந்த மலர் அத்தையின் கன்னத்திலும், வழுவழுப்பான கழுத்திலும் அந்தப் பால் மடி முட்டி மோதி விளையாடியது. 19 வயது வாலிபனின் அந்த அண்மை, மலரின் உடலில் ஒருவித மின்னல் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.
 
 

[Dheena2003]

ராசகுட்டியின் கைகள் மாட்டின் மடியைப் பற்றி இழுத்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவனது கண்கள் மட்டும் எதிரே குலுங்கிக் கொண்டிருந்த அத்தையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகளிலேயே நிலைத்திருந்தன. மாட்டின் மடியைப் பிசைந்து அவன் பால் கறக்கும்போது, அவனுக்கு அது மாட்டின் மடியாகத் தெரியவில்லை.

 
"என்னதான் மாட்டு மடியைப் பிடிச்சு இழுத்தாலும், அவனுக்கு அது எதிரே இருந்த அத்தையின் மார்பில் இருந்து கறக்கிற மாதிரியே ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது!" 
 
 
 
அவன் கைகள் மாட்டின் காம்புகளை அழுத்தும் போதெல்லாம், அவனது மனக்கண்ணில் அத்தையின் அந்த 36 அங்குல மார்புகளைப் பிசைவது போன்ற ஒரு சுகம் பரவியது. அந்த நினைப்பே அவனது ரத்தத்தைச் சூடேற்றியது. கைலிக்குள் இருந்த அவனது வீரியம், அந்தப் பச்சை ஜட்டியின் தடையையும் மீறி விடைத்துக் கொண்டு சீறியது.
 
 
"கொஞ்சம் தள்ளி உக்காந்துக்குப்பா..." என்று அவள் மெல்லிய குரலில், ஒருவிதக் கனிவோடு சொன்னாள்.  . அவனும் சற்றே பக்கவாட்டில் தள்ளி அமர்ந்து பால் கறக்கத் தொடங்கினான்.
 
 
ஆனால், ராசகுட்டியின் மனதுக்குள் ஒரு குறும்புத்தனம் தலைதூக்கியது. தன்னிடம் இருந்த அந்த இரண்டு மாட்டு மடியின் காம்புகளையும் லாவகமாகப் பிடித்து, அத்தையின் பக்கம் திருப்பினான். சட்டென்று அதிலிருந்து பீய்ச்சி அடித்த அந்த வெண்மையானப் பால், மலர் அத்தையின் கழுத்திலும், மார்பின் அந்த ஆழமான பள்ளத்தாக்கிலும் 'சிக்'கென்று தெறித்துப் பட்டது.
 

"டேய்... எருமை மாடு!" என்று கொஞ்சலாகத் திட்டியவள், அந்தப் பால் ஈரத்தில் இருந்து தப்பிக்கச் சற்றே அசைந்து குனிந்தாள். அவள் அசைந்த அந்த ஒரு நொடி... அவளது தோளில் தளர்வாக இருந்த அந்த மாராப்பு அப்படியே நழுவி கீழே விழுந்தது.


முக்காலியில் அமர்ந்து குனிந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த மருமகன் ராசகுட்டிக்கு, அத்தையின் அந்தப் பழுத்த கனிந்த மார்புகள் இரண்டும் இப்போது எந்தத் தடையுமின்றித் தெரிந்தன. ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேடுகள், பாலில் நனைந்த ஈரத்தில் இன்னும் எடுப்பாகத் தெரிந்து அவனுடன் கண்ணாமூச்சு காட்டின.
மலரின் கழுத்தில் வழிந்த அந்தப் பால் துளிகள், மெல்ல மெல்ல அவளது மார்புச் சந்துக்குள் இறங்குவதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தொண்டை காய்ந்து போனது. அவனது பச்சை ஜட்டிக்குள் இருந்த அந்த வீரியம் இப்போது கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்கத் தொடங்கியது.
மலர் அத்தையின் கழுத்திலும் மார்பிலும் அந்தப் பால் துளிகள் சிதறிக்கிடக்க, அவளது கைகளில் பால் துளிகள் ஒட்டியிருந்ததால் அதைத் துடைக்க முடியாமல் தவித்தாள். அந்தத் தவிப்பு ராசகுட்டிக்கு ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது
"இரு அத்தை... நானே துடைச்சு விடுறேன்," என்றபடி முன்னே வந்தவன், அவளது வழுவழுப்பான கழுத்தில் வழிந்த அந்தப் பால் துளியை மெல்லத் தன் விரலால் வழித்து எடுத்து, எதார்த்தமாகத் தன் நாக்கில் வைத்துச் சப்பினான்.



"டேய்... எருமை! அதுல வியர்வை கலந்திருக்கும்டா..." என்று மலர் அவனைத் தடுக்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது குரலில் தடையை விட ஒருவிதக் கனிவே அதிகமாக இருந்தது.


"இப்பதான் அத்தை இது ரொம்ப டேஸ்டா இருக்கு!" என்று குறும்புச் சிரிப்புடன் சொன்ன ராசகுட்டி, அடுத்த கணமே தன் கையை நீட்டி அவளது அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவுக்கு மேலே இருந்த பால் துளியை அழுத்தித் தடவினான். அவனது விரல் நுனி அந்த மேடுகளில் உரசியபடி அந்தப் பாலை வழித்து எடுத்து மீண்டும் வாயில் வைத்துச் சப்பியது

மருமகன் தன் மார்புப் பிளவைத் தொட்டு அழுத்தியதில் மலர் அதிர்ச்சியில் தலை நிமிர்ந்தாள். அவனது பார்வை தன் மார்பிலேயே நிலை குத்தி இருப்பதையும், அவன் தன் வியர்வை கலந்த பாலை ருசிப்பதையும் பார்த்தவளுக்கு உடலெங்கும் ஒருவிதக் குறுகுறுப்பு ஏற்பட்டது. அந்த உப்புக் கரித்த வியர்வை அவனுக்குத் தேனாகத் தெரிந்தது.

"ஐயோ... வியர்வையை இப்படி நக்கிக்கிட்டு..." என்று மலர் சொல்ல, ராசகுட்டியோ இன்னும் துணிச்சலாக, "நல்ல இருக்கு அத்தை ... அதான் இன்னும் நக்குவேன்," என்று அவளது நெஞ்சில் பூத்திருந்த வியர்வையை ஆசையோடு வழித்துச் சுவைத்தான்.

அந்தப் பாலின் மணமும் சேர்ந்து அவனை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது. மலர் அத்தைக்கும் அந்தத் தீண்டல் ஒருவித விவரிக்க முடியாத சுகத்தைக் கொடுத்தது. தன் அண்ணன் மகன் தன் உடலை இப்படி வெறித்துப் பார்ப்பதும், ரசிப்பதும் அவளுக்குத் தவறாகத் தோன்றவில்லை.

அந்த முலை பிளவுக்குள் ஒரு சொட்டுப் பால் ஆழமாக வழிந்து செல்ல, ராசகுட்டி விடாமல் தன் விரலை அந்த ஆழம் வரை விட்டு வழித்து எடுத்தான். மலரின் நரம்புகள் அனைத்தும் சிலிர்த்தன; வெட்கத்தில் அவள் தன் கால்களைச் சற்றே சுருக்கிக் கொண்டாள்.



பால் கறந்து முடிந்திருந்தது. நினைத்திருந்தால் அவள் அவனைத் தடுத்திருக்கலாம். ஆனால் அவளது அறிவு 'போதும்' என்று சொன்னாலும், அவளது தவிப்பான மனது 'இன்னும் கொஞ்சம்...' என்று அவனுக்கு மௌனமாக அனுமதி கொடுத்தது.


ராசகுட்டி அத்தையின் அந்த இரண்டு மார்புகளுக்கும் நடுவே தன் விரல்களை இன்னும் ஆழமாகத் தள்ளினான். மலர் அந்த இன்ப அதிர்ச்சியில் சொக்கிப் போய் அப்படியே சிலையாக நின்றாள். இருவருக்கும் இடையே அந்தத் தொழுவமே உருகிப் போகும் சூழல் நிலவியபோது...

'டிரிங்... டிரிங்...' - வாசலில் பால்காரனின் சைக்கிள் பெல் சத்தம் இடி போலக் கேட்டது!

"ஐயோ... பால்காரன் வந்துட்டான்!" என்று பதறிய மலர், சட்டென்று அவன் கையைத் தட்டிவிட்டு, மாராப்பை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு அள்ளிப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் ஓடினாள்.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 3

பால்காரனிடம் பாலைக் கொடுத்துவிட்டு, மிச்சமிருந்த கொஞ்சூண்டுப் பாலை எடுத்துக்கொண்டு காபி போடுவதற்காக அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றாள் மலர். அது ஒரு மிகச் சிறிய அடுப்பங்கரை. சொல்லப்போனால் அந்த வீடே ஒரு சிறிய கூடு போலத்தான் இருக்கும். ஒரு வசதியும் கிடையாது; இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க வேண்டும் என்றால்கூடக் கொல்லைப்புறத்தில் இருக்கும் காட்டுப் பகுதிக்குத்தான் செல்ல வேண்டும்.

அவள் அடுப்படியில் குனிந்து வேலை செய்வதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்கு, அவன் அப்பா மாணிக்கம் அடிக்கடிச் சொல்லும் வார்த்தைகள் காதுகளில் ஒலித்தன.

"ஏன்டா ராசகுட்டி... என் தங்கச்சி மலரோட அழகுக்கு, டவுன்ல இருக்கிற பெரிய மிட்டா மிராசுங்க எல்லாம் அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கக் கேட்க வந்தாங்கடா. ஆனா இந்தச் சிறுக்கி, எவன் பேச்சைக் கேட்டு அந்தப் பாவி குடிகாரன் கூடப் போயிட்டாளோ... இன்னைக்கு இப்படி ஒரு ஓட்டை வீட்டுல கஷ்டப்படுறாளே!"

அப்பா வருத்தப்பட்டுச் சொன்ன அந்த ஒவ்வொரு சொல்லும் இப்போது ராசகுட்டியின் கண் முன்னே நிழலாடியது.

உண்மையில் மலரின் தோற்றத்தைப் பார்த்தால், அவள் ஏதோ ஒரு பெரிய ஜமீன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றுதான் அனைவரும் நினைப்பார்கள். 38 வயதிலும் குறையாத அந்தப் பொலிவு, வாளிப்பான உடல் வாக்கு, தகதகக்கும் மஞ்சள் நிறத் தொடை என எதற்கும் ஒரு குறைச்சலும் இல்லை. ஆனால், போதிய வசதி வாய்ப்புகள் இல்லாததால், அவள் உடுத்தியிருந்த அந்த அழுக்குச் சேலையும், இந்தப் பழைய குடிசை வீடும் அவளது அழகை ஏளனம் செய்வது போலத் தெரிந்தது.

அடுப்பங்கரையின் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், அடுப்பு ஊதுவதற்காக அவள் குனிந்தபோது, அவளது இடுப்பு மடிப்புகளும், அந்த அழுக்குச் சேலையின் இடுக்கில் தெரிந்த அந்தப் பேரழகும் ராசகுட்டியை மீண்டும் ஒருமுறை திகைக்க வைத்தது.

 
"இவ்வளவு அழகான ஒரு பொம்பளை, இந்தக் குடிகாரன் கூட வந்து இப்படிச் சீரழியணுமா?" - ராசகுட்டியின் மனதில் ஒருவிதக் கோபமும், அதே சமயம் அத்தையின் மேல் ஒருவிதத் தாளாத ஆசையும் ஒருசேரக் கிளம்பியது.

"ராசகுட்டி... நீ போய் வெளிய உக்காருடா, நான் காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்," என்று மலர் அத்தை சொல்லியும், அவன் அதைச் சிறிதும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. அந்தச் சிறிய அடுப்பங்கரையின் ஒரு ஓரத்தில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு, அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் தன் கண்களால் விழுங்குவது போல ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த இடம் அவ்வளவு நெருக்கமானது. மலர் அத்தை அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து பால் பாத்திரத்தை எடுப்பதற்கும், சர்க்கரை போடுவதற்கும் முயலும் போதெல்லாம், அவனது உடலை உரசியபடிதான் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

அவள் அங்கும் இங்கும் நடக்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்தக் கனமான சூத்து, ராசகுட்டியின் அந்தப் பச்சை ஜட்டிக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்த சுன்னியை அழுத்தியபடி சென்றது. அந்தத் தற்செயலான அழுத்தம், ராசகுட்டியின் ரத்தத்தை இன்னும் சூடேற்றியது.

மலர் அத்தை அடுப்புச் சூட்டில் வேர்த்துப் போயிருந்தாள். அவள் நடக்கும்போதே தன் புடவைத் தலைப்பை எடுத்து, கழுத்திலும் மார்பிலும் வழிந்த அந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே போனாள். அவள் அப்படித் துடைக்கும்போது சேலை சற்றே விலகி, அவளது அந்தப் பின்புறத் தொடைகளின் வழவழப்பும், இடுப்பின் மடிப்புகளும் ராசகுட்டிக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

ராசகுட்டி அவளது அந்தப் பின் அழகையும், அசைவுகளையும் வெறித்துப் பார்த்தபடி சிலையாக நின்றான். அத்தைக்கும் அந்தத் தீண்டல் ஒருவித சுகத்தைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்; அதனால்தான் அவள் இடமிருந்தும் விலகாமல், மீண்டும் மீண்டும் அவனை உரசியபடியே தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

அந்தச் சிறிய அறையில் பாலின் மணமும், மலர் அத்தையின் வியர்வை கலந்த அந்தப் பெண்மை மணமும் சேர்ந்து ராசகுட்டியை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது.
  
“"ஏங்க அத்தை... மாமா இன்னும் வரலையா?"

ஒரு பெருமூச்சை வெளிவிட்டபடி, அடுப்பில் கொதிக்கும் பாலைக் கிளறிக் கொண்டே சலிப்போடு சொன்னாள்."அந்தக் குடிகாரருக்கு எங்கடா வீட்டைப் பத்தி நினைக்க இருக்கு? அவருக்கு அந்த மதுக்கடையும், அங்க இருக்குற வேலையும்தான் முக்கியம். என்னைப்பத்தி அவருக்கு என்ன கவலை?"

அவள் சொல்லும்போதே அவளது குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பும், ஏமாற்றமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது 

38 வயதிலும் ஒரு பூவைப் போலப் பூத்துக் குலுங்கும் தன் அத்தையை, அந்தக் குடிகாரன் இப்படித் தனிமையில் வாட விடுகிறானே என்ற எண்ணம் ராசகுட்டியின் ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்தது.

"அவர் வரமாட்டாரா அத்தை?" என்று அவன் மீண்டும் கேட்க,

"தெரியலடா... இன்னைக்கு என்ன ராவோ... என்னவோ!" என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டே குனிந்து காபித் தூள் டப்பாவை எடுத்தாள். அவள் குனிந்த அந்தச் சமயம், அவளது இடுப்பு மடிப்புக்கும் சேலைக்கும் இடையே இருந்த அந்த இடைவெளி ராசகுட்டியின் கண்களுக்கு விருந்தானது.

அப்போது அடுப்பங்கரையின் அந்த நெருக்கமான அமைதியைச் சிதைப்பது போல வெளியிலிருந்து ஒரு கரகரப்பான குரல் கேட்டது.

"ஏய்... மலரு! எங்கடி இருக்கே?"

சாராயம் குடித்துவிட்டு, தள்ளாடியபடி உள்ளே நுழைந்தார் மலரின் கணவன் பழனியாண்டி. நடக்கக்கூட முடியாமல் சுவற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தவரைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தலை முதல் கால் வரை அருவருப்பு மேலிட்டது.

எதோ சொல்ல வந்த பழனியாண்டி, அடுப்பங்கரையில் தன் மனைவியின் மிக அருகில் நின்றிருந்த ராசகுட்டியைப் பார்த்ததும் நின்றார். கண்கள் செருக, "அட... மருமகனே! நீ எப்ப வந்தே?" என்று குளறியபடியே கேட்டார்.

ராசகுட்டி அவரை ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தான். தலையில் முடி எல்லாம் கொட்டிப் போய், முகம் வீங்கி, பெரிய தொப்பையும் தொந்தியுமாக ஒரு உருவமில்லாத மனிதராகத் தெரிந்தார். 38 வயதிலும் ஒரு தேவதையைப் போல ஜொலிக்கும் தன் மலர் அத்தை எங்கே... இந்த அழுக்கு மனிதன் எங்கே?

"எந்தக் கோணத்துல பார்த்தாலும் என் அத்தைக்கு இவன் கால் தூசிக்குக்கூட வரமாட்டான். இவனைப் போய் எப்படித்தான் என் அத்தை காதலிச்சு, இந்த நரகத்துல வந்து விழுந்தாளோ?" என்று ராசகுட்டியின் ரத்தம் கொதித்தது.

யோ... வந்துட்டியா?" என்று மலர் அத்தை சலிப்புடன் வெளியே வர, சாராய வாடையுடன் தள்ளாடியபடி நின்றார் பழனியாண்டி.

"அடியே... மழை வரப் போகுதாம். வாய்க்கால்ல இருக்கிற மேடைத் தோண்டித் தண்ணி போற மாதிரி வழியைத் திருப்புடான்னு அந்தப் பய குமரேசன் சொல்லிட்டுப் போறான்," என்று குளறியபடியே சொல்லிவிட்டுத் திண்ணையில் அப்படியே சாய்ந்தார்.

மலர் அத்தைக்கு ஆத்திரம் தலைக்கு ஏறியது. "அடப் பாவி மனுஷா... ஒரு ஆம்பளையா இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? அடுப்பங்கரைக்கும் நாந்தான் போகணும், வெளி வேலைக்கும் நாந்தான் போகணும். எல்லாம் என் நேரம்!" என்று முணுமுணுத்தபடி, கையில் இருந்த காபியை அவரிடம் நீட்டினாள்.

அவர் அதை வாங்கிக் குடித்துவிட்டுப் போதையில் அங்கேயே சரிய, மலர் அத்தை ராசகுட்டியின் பக்கம் திரும்பினாள். அவளது முகத்தில் அந்தப் பதற்றம் இன்னும் அவளது அழகைக் கூட்டிக் காட்டியது.

"ராசகுட்டி... நீ இங்கேயே இருப்பா. நான் போயிட்டு வாய்க்கால்ல அந்தத் தண்ணி போற வழியைத் தோண்டிட்டு வந்திடுறேன். இல்லன்னா மழை பெய்ஞ்சா தண்ணி உள்ள வந்து பயிர் எல்லாம் நாசமாகிடும்,"

அத்தை இருங்க... நானும் வர்றேன்," என்று ராசகுட்டி பதட்டமாகச் சொல்லிக்கொண்டே ஓடிவந்து அந்தப் பழைய சைக்கிளைப் பற்றினான். "நீங்க பின்னாடி உட்காருங்க அத்தை, நான் ஓட்டுறேன்," என்று அவன் சொல்ல, மலர் அத்தை அவனை ஒருமுறை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

"பரவால்லடா... நீ முன்னாடி ஏறிக்கோ, நான் ஓட்டுறேன். எனக்குப் பழக்கம்தான்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவனுக்கு வழிவிடுவதற்காகத் தன் ஒரு காலைத் தூக்கி சைக்கிளின் மறுபக்கம் போட்டு நின்றாள்.

அவள் காலைத் தூக்கிப் போட்ட அந்த ஒரு நொடி... ஏற்கனவே முழங்காலுக்கு மேல் செருகப்பட்டிருந்த அந்தச் சேலை, இன்னும் கொஞ்சம் மேலே விலகி அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்தத் தொடையின் முழு அழகையும் அப்பட்டமாக ராசகுட்டியின் கண்களுக்குக் காட்டியது

ராசகுட்டி மெல்ல முன் பாரில்   ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். அவனது பின்புறம், மலர் அத்தையின் அந்த முப்பத்தாறு அங்குல இளகிய மார்புகளுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தது.

மலர் அத்தை சைக்கிளை மிதிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது முழங்கால்கள் ஒவ்வொன்றாக ஏறி இறங்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் ராசகுட்டியின் இடுப்புப் பக்கவாட்டில் உரசின

அத்தையின் அந்த மாமிசத் தீண்டலில் கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்கத் தொடங்கியது.

சைக்கிள் ஒவ்வொரு மேடுபள்ளத்தில் ஏறி இறங்கும்போதும், மலர் அத்தையின் அந்தப் பெரிய மார்புகள் ராசகுட்டியின் முதுகில் அழுத்தமாக வந்து மோதித் தெறித்தன.

"அத்தை... பார்த்து ஓட்டுங்க!" என்று அவன் சொல்லும்போது, அவனது குரலில் ஒருவிதக் காம நடுக்கம் இருந்தது.

"பயப்படாதடா... அத்தை இருக்கேன்ல!" என்று அவள் சொல்லும்போது, அவளது சூடான மூச்சுக் காற்று ராசகுட்டியின் பிடரியில் பட்டு அவனை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது. அந்த இருட்டிலும், வயல்வெளிப் பாதையில் மழையின் வாசனை வீசத் தொடங்க... அத்தையும் மருமகனும் மட்டும் அந்தச் சைக்கிளில் ஒரு ரகசியப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.

அந்தச் சிறிய நிலத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததும், மளமளவென வேலை தொடங்கினாள் மலர் அத்தை. பயிர் விளைந்திருக்கும் அந்த நிலத்திற்குத் தண்ணீர் பாயும் வழியைச் சரி செய்ய, மம்முட்டியைத் கையில் எடுத்தாள். அதற்குள் வானம் கருக்கத் தொடங்கி, லேசாகத் தூறல் போட ஆரம்பித்தது.

"ராசகுட்டி... நீ அந்த மோட்டார் ரூம்லேயே இருப்பா. இதோ இப்பவே தண்ணிப் பாதையை அடைச்சிட்டு வந்திடுறேன்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் சேலையை இடுப்பில் நன்றாக இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு சேறும் சகதியுமான வயலுக்குள் இறங்கினாள்.

அந்தச் சிறிய மோட்டார் ரூமின் ஓரத்தில் நின்றபடி ராசகுட்டி அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"பாவம் என் அத்தை... வீட்டுலயும் எல்லா வேலையையும் இழுத்துப் போட்டுச் செய்யுது. இங்கயும் ஒரு ஆம்பளைக்கு நிகரா மம்முட்டி பிடிச்சு வேலை பார்க்குதே!"
என்று நினைக்கும்போது அவனது நெஞ்சு விம்மியது



அதற்குள் மழை 'பொல பொல'வென வெளுத்து வாங்கத் தொடங்கியது. இடியும் மின்னலுமாக வானம் பிளக்க, அந்தப் பெருமழையில் மலர் அத்தை தனி ஆளாக நின்று மம்முட்டியால் மண்ணை வெட்டிப் பாதையை அடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

மழையில் நனைந்த அவளது சேலை, அவளது உடல்வாகோடு அப்பட்டமாக ஒட்டிக்கொண்டது. அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்தத் தொடைகளும், மார்பின் வளைவுகளும் மழையில் நனைந்து ஜாக்கெட்டுக்குள் எடுப்பாகத் தெரிந்தாலும்... ராசகுட்டியின் கண்களுக்கு இப்போது அது காமமாகத் தெரியவில்லை.

சேற்றில் கால் வழுக்க, மழையில் கண்கள் தெரியாமல் துடைத்துக் கொண்டே மலர் அத்தை மம்முட்டியை ஓங்கி வீசிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் போராட்டத்திற்கு இடையே, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு காய்ந்த முள்ளில் அவளது சேலை மாட்டி, 'சர்ர்ர்ர்' என்ற சத்தத்துடன் கிழிந்தது

அத்தை... விடுங்க, நான் வர்றேன்!" என்று கத்தியபடி, ராசகுட்டி அந்த மோட்டார் ரூமில் இருந்து மழையில் குதித்து அவளை நோக்கி ஓடினான்.

மலர் அத்தை சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தாள். ஒரு பத்து நிமிடம் தான் படும் கஷ்டத்தைக் கூடத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் ஓடி வரும் தன் மருமகனைப் பார்த்தபோது, அவளுக்கு அவன் அண்ணன் மாணிக்கமாகவே தெரிந்தான். அந்தக் கணத்தில் அவளது கண்களில் மழையோடு சேர்ந்து கண்ணீரும் வழிந்தது.

ஓடி வந்த ராசகுட்டி, தன் கைலியைத் தூக்கித் தொடை தெரிய மடித்துக் கட்டிக் கொண்டான். அருகிலிருந்த இன்னொரு மம்முட்டியை எடுத்தவன், "அத்தை... நீங்க ஓரமா நில்லுங்க," என்று சொல்லிவிட்டு மின்னல் வேகத்தில் வேலையில் இறங்கினான்.

மழை 'தொப் தொப்'பென்று அவர்கள் மேல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், 19 வயது இள ரத்தம் பாய்ந்த ராசகுட்டி ஒரு பம்பரம் போலச் செயல்பட்டான். மம்முட்டியை ஓங்கி மண்ணில் இறக்கி, அந்தத் தண்ணீர்ச் சீற்றத்தை அணைக்க அவன் காட்டிய வேகம் மலர் அத்தையை வியக்க வைத்தது. அவளை ஒரு சொட்டு வேலை கூடச் செய்ய விடாமல், அத்தனைப் பாரத்தையும் தன் தோளில் ஏற்றிக் கொண்டான்.

மழையில் நனைந்த அவனது அந்த முரட்டுத் தொடைகள், ஒரு முதிர்ந்த ஆண் மகனைப் போலக் கம்பீரமாக இருந்தன. அவன் மம்முட்டியைத் தூக்கி வீசும் போதெல்லாம், அவனது கைச் சதைகள் ஏறி இறங்கி அவனது திரட்சியான உடலமைப்பைக் காட்டின. 19 வயதிலேயே அவனது அந்த ஆளுமையையும், தன் மேல் அவன் காட்டும் அந்த அக்கறையையும் பார்த்த மலர் அத்தைக்கு, உடலெங்கும் ஒருவிதப் பெருமிதம் கலந்த சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.

ஒரு மணி நேரம் ஆக வேண்டிய வேலையை, தன் இளமை முறுக்கால் அரை மணி நேரத்திலேயே முடித்து முடித்தான் ராசகுட்டி. இருவரும் நனைந்தபடியே அந்தப் பம்செட் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். வந்த வேகத்தில் ராசகுட்டிக்குத் தொடர்ச்சியாகப் பலமான தும்மல் வரத் தொடங்கியது.

"ஐயோ... குட்டி! என்னடா இது... நல்லா நனைஞ்சிட்டயே," என்று பதறிய மலர் அத்தை, அவனருகே வந்து தன் கையில் இருந்த உலர்ந்த துண்டால் அவன் தலையைத் துடைத்துவிட்டாள்.

"ராசகுட்டி, இந்த நனைஞ்ச கைலியை அவிழ்த்துப்போடுடா. இங்க உள்ளே என்னோட பாவாடை ஒண்ணு காய்ஞ்சு போயிருக்கு, அதை இடுப்புல கட்டிக்கோ," என்று சொல்லிவிட்டு, காய்ந்த விறகுகளை எடுத்து வெளியே திண்ணையில் தீ மூட்டினாள். அந்தத் தீயின் கதகதப்பில் கொஞ்சம் காபி போட்டுக்கொண்டு உள்ளே வந்தவளுக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

மழையில் நனைந்ததால் ராசகுட்டியின் உடலில் குளிர் ஏறி, அது அப்படியே கடுமையான காய்ச்சலாக மாறியிருந்தது. அவனால் நிற்க முடியாமல் தரையிலேயே சுருண்டு கிடந்தான்.

"டேய் ராசகுட்டி... என்னடா ஆச்சு?" என்று அலறியபடி ஓடிவந்து அவன் கழுத்தில் கை வைத்தாள். அனல் போலக் கொதித்தது உடல்.

"ஐயோ... குட்டி! காய்ச்சல் அடிக்குதேடா!" என்று பதறியவள், தரையில் கிடந்த அவனது தலையை மெல்லத் தூக்கித் தன் மடியில் கிடத்தினாள்.

வெளியே இடியும் மின்னலுமாக மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. 1996-ல் போன் வசதி கிடையாது; யாரிடமும் உதவி கேட்க முடியாது. மழை நின்றால்தான் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல முடியும்.

"எல்லாம் என்னால வந்த வினை...  நான் செய்ய வேண்டிய வேலையை நீ செஞ்சு இப்படி ஆகிட்டியேடா," என்று மலர் அத்தை கலங்கினாள்.

நேரம் ஆக ஆக ராசகுட்டியின் நடுக்கம் அதிகமானது. குளிரில் அவன் பற்கள் கிடுகிடுக்க, மயக்க நிலையில் அத்தையின் மடியைத் தேடினான்

ஒவ்வொரு நொடியும் ராசகுட்டியின் உயிருக்கே ஆபத்தாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அவனது உடல் அனலாகக் கொதிப்பதும், அடுத்த நிமிடம் குளிர் நடுக்கத்தில் அவன் கண்கள் சொருகுவதும் மலர் அத்தையை நிலைகுலைய வைத்தது. இந்தச் சூட்டைக் குறைக்கவில்லை என்றால், அவன் உயிரை விடுவதற்கும் வாய்ப்பு இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

அப்போதுதான் மலருக்கு அந்த விபரீதமான யோசனை வந்தது. அது எந்த அளவுக்குக் கை கொடுக்கும் என்று தெரியவில்லை; ஆனால் தன் கண்முன்னே துடிதுடிக்கும் மருமகனைக் காப்பாற்ற அவள் எந்த எல்லைக்கும் போகத் துணிந்தாள்.

சட்டென்று எழுந்தவள், அந்தச் சிறிய மோட்டார் அறையின் ஒற்றைச் ஜன்னலையும், கதவையும் பலமாகத் தாழிட்டாள். வெளியே இடியும் மின்னலும் அந்த அறையை அதிர வைத்துக் கொண்டிருந்தன.

மெல்ல ராசகுட்டியின் முன் வந்தவள், தன் தோளில் இருந்த அந்த நனைந்த சேலையின் முந்தானையை மெல்ல உருவினாள். 'சலசல'வென்ற சத்தத்துடன் அந்தச் சேலை தரையில் விழுந்தது.

ஆம், யாரும் நினைத்துக்கூடப் பார்க்காத ஒரு முடிவு - தன்னுடைய உடல் வெப்பத்தின் மூலம் அவன் உடலில் ஏறியிருக்கும் அந்த நச்சுக்காய்ச்சலை இறக்க அவள் முடிவெடுத்தாள்.

மின்னல் வெட்டும் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், மலர் அத்தையின் அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும், ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேடுகளும் ஒரு தேவதையைப் போலத் தெரிந்தன.

 

"உசுரு போற நிலைமையில இருக்கிற புள்ளைய இப்படியே விட்டுட முடியாது... என் மானத்தை விட என் அண்ணன் புள்ளையோட உசுருதான் எனக்கு முக்கியம்!"

என்று மனதிற்குள் வைராக்கியம் கொண்டவள், நனைந்திருந்த தன் ஜாக்கெட்டையும் மெல்லக் கழற்றி எறிந்தாள். 38 வயதின் பழுத்த கனி போன்ற அவளது அந்தத் தகிக்கும் தேகம், இப்போது ராசகுட்டியின் குளிர் நடுக்கத்தைத் தீர்க்கத் தயாரானது.

 

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 4

மலர் இப்போது தன் மானமா அல்லது தன் மருமகனின் உயிரா என்கிற அந்த இக்கட்டான போராட்டத்தின் உச்சியில் நின்றிருந்தாள். ஒருவேளை காய்ச்சலில் துடிப்பது தன் குடிகாரக் கணவனாக இருந்திருந்தால், 'இவன் செத்தாலாவது நமக்கு நிம்மதி' என்று அப்படியே கைவிட்டுப் போயிருப்பாள். ஆனால் இங்கே கிடப்பது அவளது ரத்தமான அண்ணன் மகன்!

தன் அண்ணன் மறைந்ததற்குத் தானும் ஒரு மறைமுகக் காரணம் என்று மலர் அழாத நாட்களே இல்லை. தன் காதல் திருமணத்தால் அண்ணன் மனதளவில் எவ்வளவு பாதிக்கப்பட்டார் என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.

"அண்ணனைத்தான் பறிகொடுத்துட்டேன்... இப்போ அண்ணன் விட்டுட்டுப் போன அவரோட மறு உருவமான இந்த ராசகுட்டியையும் நான் பறிகொடுக்க விரும்பல! இவன் உயிருக்காக என் மானம் ஒரு தூசு!"

என்று வைராக்கியம் கொண்டாள். அவளைப் பொறுத்தவரை ராசகுட்டி வெறும் மருமகன் அல்ல, மீண்டும் பிறந்து வந்த தன் அண்ணன்.

அந்தச் சிறிய மோட்டார் ரூமின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், மின்னல் வெட்டும் சத்தத்திற்கு இடையே, மலர் தன் ஜாக்கெட்டின் முதல் கொக்கியைத் தகர்த்தாள்.

 
அடுத்த கணமே, அந்த இறுக்கமான ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அவளது முப்பத்தாறு அங்குலப் பிரம்மாண்டமான முலைகள், வெளியே வரத் துடித்துப் பிதுங்கிக் கொண்டு எட்டிப் பார்த்தன

மிச்சமிருந்த ஜாக்கெட் கொக்கிகளையும் மலர் பதற்றத்துடன் கழற்றினாள். இரண்டு பக்கமும் துணிகள் விலகிச் செல்ல, அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான முலைகள் இரண்டும் தன் மருமகனைப் பார்த்துக் குதித்து வெளியே வந்தன. அடுத்த நொடி, இடுப்பில் கட்டியிருந்த பாவாடை நாடாவையும் அவள் உருவ, அதுவும் 'பொத்தென' சுருண்டு அவளது காலடியில் விழுந்தது.

அந்த இருண்ட அறையில், மயங்கிக் கிடக்கும் தன் மருமகன் முன்னால் ஒரு தேவதையைப் போல முழு அம்மணமாக நின்றாள் மலர்.

மலர் அத்தையின் அந்தப் பெருத்த மார்பகங்கள் 38 வயதிலும் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் மார்புகளைப் போலத் திமிறிக் கொண்டு நின்றன.





அவளது குடிகாரக் கணவன் அவளைச் சரியாகத் தீண்டாததாலோ என்னவோ, அந்த மார்புகள் இன்னும் தளரவே இல்லை; அவ்வளவு இறுக்கமாக இருந்தன. அந்தப் பழுத்தக் கனிகளின் காம்புகளைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த அந்தப் பழுப்பு நிறக் கருவளையமும், அந்தக் குளிருக்கு ஈட்டி முனை போலக் கூர்மையாக நின்ற காம்புகளும் ராசகுட்டியின் முகத்திற்கு மிக அருகில் ஊசலாடின.

அப்படியே கீழே இறங்கினால், அவளது வயிறு ஒரு ஓவியம் போல இருந்தது. அந்த ஊரில் இருக்கும் மற்றப் பெண்களுக்குப் பிரசவம் பார்த்ததில் வயிறு தளர்ந்து தொப்பையாகப் போயிருக்கும். ஆனால், மலர் இதுவரை கருவுறாததால், அவளது வயிறு இடுப்பு மடிப்பு கூட இல்லாமல் அவ்வளவு எடுப்பாகவும் சமதளமாகவும் மின்னியது.

இன்னும் கீழே இறங்கினால், அவளது அந்தப் பெண்மைப் பொக்கிஷம்... அங்கே அடர்த்தியாக வளர்ந்திருந்த அந்த ரோமக் காடு, ஒரு அமேசான் வனம் போலப் புதராக மண்டி இருந்தது. கணவன் ஒழுங்காக உறவு கொள்ளாததால், அந்தப் பகுதி எந்தத் தடயமும் இன்றி அத்தனைப் பத்திரமாக, ஒரு ரகசியப் புதையலாக இருந்தது. ஆனால் இன்று, எதிர்பாராத விதமாக அந்தப் புதையலுக்கு வேலை வந்துவிட்டது.

மின்னல் வெட்டும் அந்த நொடிப் பொழுதில், மலரின் அந்தத் தகிக்கும் தேகம் ஒரு தங்கச் சிலையாக மின்னியது.

"அண்ணன் புள்ளையை இப்படியே சாக விட முடியாது... என் உடம்புல இருக்கிற அத்தனைச் சூட்டையும் அவனுக்குக் கொடுத்துக் காப்பாத்துவேன்!"

என்று வைராக்கியம் கொண்டவள், அப்படியே அம்மணமாகத் தரையில் சரிந்து, காய்ச்சலில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டியைத் தன் வெற்று மேனியோடு அள்ளி அணைத்துக் கொண்டாள். அவனது சுட்டெரிக்கும் நெஞ்சு, மலரின் குளிர்ந்த காம்புகளில் அழுந்தியது. இருவரின் உடலும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, அந்தச் சிறிய அறையில் ஒரு புதுவிதமான வெப்பத்தை உண்டாக்கியது.





மலரின் அந்தப் பருத்த மார்புகள் ராசகுட்டியின் நெஞ்சில் அழுந்திப் பிதுங்கி, இரு பக்கமும் வழிந்து நின்றன. காய்ச்சலின் தகிப்பில் மயங்கிக் கிடந்த அவனது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்து, ஆதுரத்தோடு முத்தமிட்டாள். ஆனால், ராசகுட்டி எந்த உணர்வும் இன்றிச் சிலையாகக் கிடந்தான்; அத்தையின் அந்த முழு நிர்வாண அழகைக் கூடப் பார்க்கும் நிலையில் அவன் இல்லை.

மலர் விடுவதாக இல்லை. அவனது உயிருக்குள் தன் உடல் சூட்டைப் பாய்ச்சத் துடித்தவள், அவன் மேல் அப்படியே படர்ந்தாள். அவனது காது மடல்களைத் தன் இதழ்களால் கவ்வி முத்தமிட்டாள்.

மெல்ல அவனது நெற்றியில் தொடங்கி, கன்னங்கள், தாடை என முகம் முழுவதையும் தன் ஈரமான இதழ்களால் ஆக்கிரமித்தாள். ஒவ்வொரு முத்தத்திலும் அவனது காய்ச்சல் தன் உடலுக்கு மாற வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டாள்.

அவளது அந்தப் பாரமான மார்புகள், அவனது நெஞ்சில் உரசித் தேய்க்கத் தொடங்கின. அந்தக் குளிரில் ஈட்டி முனை போலக் கூர்மையாக நின்ற மலரின் பெரிய காம்புகளும், ராசகுட்டியின் சிறிய காம்புகளும் ஒன்றோடொன்று உரசிக் கொண்டன. அந்த மாமிசத் தீண்டல் அந்த அறையின் வெப்பத்தை இன்னும் கூட்டியது.

இறுதியாக, மலர் அவனது இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் சிறைபிடித்தாள். மெல்லத் தன் நாவை அவனது வாய்க்குள் நுழைத்து, அவனது நாவோடு விளையாடித் துழாவினாள். அவனது வாய்க்குள் இருந்த அந்த காய்ச்சல் வெப்பத்தை அவள் தன் நாவால் சுவைத்தாள்.



அதே சமயம், அவளது மார்புகள் அவனது நெஞ்சைத் தொடர்ந்து அழுத்தித் தேய்த்துக் கொண்டிருக்க... எதிர்பாராத விதமாக ராசகுட்டியின் கைகளில் ஒரு சிறிய அசைவு தெரிந்தது!

மலர் அத்தைக்கு ஒரு மின்னல் வெட்டியது போல இருந்தது. மருமகனிடமிருந்து கிடைக்கும் அந்த  எதிர்வினையைக் கண்டதும், அவளுக்குள் ஒரு புதுத் தெம்பு பிறந்தது.  அவன் இன்னும் முழுமையாக நினைவு திரும்பவில்லை என்றாலும், அவனது உடல் அவளது தீண்டலுக்குப் பதில் கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

அவனது இரண்டு கைகளையும் தன் மென்மையான உள்ளங்கைகளால் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டாள். தன் முழு உடலையும் அவன் மேல் இன்னும் அழுத்தமாகப் படரவிட்டவள், தன் நாவை அவனது வாய்க்குள் ஆவேசமாக நுழைத்தாள்.

அவனது வாய்க்குள் இருந்த அந்த காய்ச்சல் வெப்பத்தில், மலரின் நாக்கு அவனது நாக்கோடு மல்லுக்கட்டியது. அவனது பற்களின் இடுக்குகளிலும், அண்ணத்திலும் தன் நாவால் துழாவித் துழாவி அந்தப் போதையை இன்னும் கூட்டினாள்.






அவள் ஆவேசமாக அவனது நாவைச் சுவைத்துத் துழாவியபோது, அவளது அந்தப் பாரமான மார்புகள் ராசகுட்டியின் நெஞ்சில் இன்னும் பலமாக அழுந்திப் பிதுங்கின. அந்தப் பெரிய மார்புக் காம்புகள் ஈட்டி முனை போல அவனது நெஞ்சில் குத்தி உரசியது, மயக்க நிலையில் இருந்த ராசகுட்டிக்கு ஒருவித விவரிக்க முடியாத மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.


மலர் விடாமல் அவனது இதழ்களைச் சுவைத்துக் கொண்டே, தன் மார்புகளால் அவனது நெஞ்சைத் தேய்த்து அந்த உடல் சூட்டை அவனுக்குக் கடத்தினாள். அவனது வாய்க்குள் தன் நாவால் அவள் செய்த அந்த மாயாஜாலம், ராசகுட்டியின் ஆழ்மனதில் இருந்த ஆண்மையை மெல்லத் தட்டியெழுப்பியது.

அந்தச் சிறிய அறையில், மழையின் சத்தத்தையும் மீறி மலர் அத்தையின் மூச்சுக்காற்றும், அவர்கள் இதழ்கள் இணையும் அந்த ஈரமான ஓசையும் மட்டுமே எதிரொலித்தது.

மலரின் அந்த ஆவேசமான இதழ் முத்தம் ராசகுட்டியின் உடலில் ஒரு சிறு அசைவை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆனால், வெறும் முத்தத்தால் மட்டும் அவனை முழுமையாகச் சரி பண்ண முடியாது என்று அவள் உணர்ந்தாள். மெல்லத் தன் இதழ்களை அவன் வாயிலிருந்து பிரித்தவள், தன் முகத்தை அவனது கொதிக்கும் நெஞ்சில் புதைத்தாள்.

அவளது அந்தப் பாரமான மார்புகள் அவன் நெஞ்சில் அழுந்திப் பிதுங்க, மலர் தன் கூர்மையான நாவால் ராசகுட்டியின் மார்புக் காம்புகளைச் சுற்றிப் கோலமிட்டாள். அந்தச் சிறிய காம்புகளைத் தன் வாய்க்குள் அடக்கிச் சப்பத் தொடங்கியவள், தன் முகத்தை அவன் நெஞ்சில் வைத்து இடமும் வலமுமாகப் புரட்டித் தேய்த்தாள். அவளது வியர்வை கலந்த அந்தப் பெண்மை வாசமும், மார்புகளின் தகிக்கும் சூடும் ராசகுட்டியின் ஆழ்மனதைத் தட்டியெழுப்பியது.

மெல்லக் கீழே நகர்ந்த மலர், அவனது வயிற்றுப் பகுதிக்கு வந்தாள். அங்கே ராசகுட்டியின் அந்த ஆழமான தொப்புள் சுழியோடு விளையாடத் தொடங்கினாள். தன் நாவைக் கூர்மையாக வைத்துக் கொண்டு, அந்தத் தொப்புளுக்குள் விட்டு விட்டு எடுத்தாள்.

"ராசகுட்டி... கண்ணைத் திறடா குட்டி!" என்று அவள் மனதுக்குள் வேண்டிக் கொண்டே அவனது தொப்புள் குழிக்குள் தன் நாவால் ஆழமாகத் துழாவினாள்.

அந்தத் தருணத்தில், ராசகுட்டி முதல் முறையாகத் தன் முழு உடலையும் லேசாக அசைத்தான். அவள் அந்தத் தொப்புள் சுழியைச் சுற்றி நக்கி விட, உணர்ச்சியின் உந்துதலால் அவன் தன் வயிற்றை உள்ளே இழுத்துச் சுருக்கிப் பின் நெளிந்தான். அவனது அந்தச் சிறிய அசைவு, மலர் அத்தைக்கு ஒரு பெரிய வெற்றியாகத் தெரிந்தது.

அவளது ஒவ்வொரு சீண்டலிலும் ராசகுட்டி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நினைவுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். அவனது உடல், அத்தையின் அந்தத் தகிக்கும் அம்மண மேனியின் தீண்டலுக்கு மெல்ல இடம் கொடுக்கத் தொடங்கியது



மலர் அத்தை மெல்லக் கீழே நகர்ந்து, ராசகுட்டியின் கால்களுக்கு இடையே வந்தாள். காய்ச்சலின் அனலில் தகித்துக் கொண்டிருந்த அவனது ஆண்மையின் மேல் போர்த்தப்பட்டிருந்த அந்தப் பழைய துணியை மெல்ல விலக்கினாள். அங்கே, ராசகுட்டியின் சுன்னி காய்ச்சலால் சற்றே சுருங்கிப் போய்க் கிடந்தது.


ஆனால், அதைப் பார்த்த மலர் அத்தைக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. 19 வயது வாலிபனுக்கு உரியது என்று சொல்ல முடியாத அளவிற்கு, அது நன்றாகவே வளர்ந்து கனமாக இருந்தது.

"இந்த வயசுலயே இவ்வளவு பெருசா வளர்ந்திருக்கே!" என்று வியப்போடு பார்த்தவள், அந்தப் பொக்கிஷத்தைத் தன் கைகளால் மெல்லப் பற்றினாள்.

அப்படியே கீழே குனிந்து, அவனது அந்த ஆண்மை வாசனையை ஆழமாகச் சுவாசித்தாள்.



தன் கூர்மையான நாவால் அந்தச் சுன்னியின் நுனியில் ஒரு கோலமிட்டு, மெல்ல நக்கி விட்டாள். கீழே இருந்த அவனது விதைப்பைகளையும் தன் நாவால் வருடினாள். ஆனால், ராசகுட்டியிடமிருந்து பெரிய அளவில் எதிர்வினை ஏதும் வரவில்லை. அவனது உடல் இன்னும் காய்ச்சலின் பிடியில் மந்தமாகவே இருந்தது.


மலர் விடுவதாக இல்லை. தன் மருமகனின் ஆண்மை விழித்தால் மட்டுமே அவனது ரத்த ஓட்டம் சீராகி, காய்ச்சல் இறங்கும் என்று அவள் திடமாக நம்பினாள்.

மெல்லத் தன் வாயைத் திறந்து, அவனது அந்தப் பருத்த ஆண்மையை முழுவதுமாகத் தன் வாய்க்குள் அடக்கிக் கொண்டாள். அவனது சுன்னியைத் தன் நாவால் சுழற்றிச் சுவைத்து, ஒரு கைக்குழந்தைக்குப் பாலூட்டுவது போல ஆவேசமாகச் சப்பத் தொடங்கினாள். அவளது தலை மேலேயும் கீழேயும் சீராக அசைந்தது.

அவளது நாவால் அந்தச் சுன்னியின் நுனியில் இருக்கும் சிறுநீர் துவாரத்தைத் துழாவித் துழாவி நக்கினாள். அந்தத் தகிக்கும் சூடும், அத்தையின் ஈரமான வாயின் அழுத்தமும் ராசகுட்டியின் நரம்புகளைத் தட்டியெழுப்பியது.



மயக்க நிலையில் இருந்த ராசகுட்டி, அந்த இன்ப அதிர்ச்சியில் முதல் முறையாகத் தன் இடுப்பை லேசாகத் தூக்கி நெளிந்தான். அவனது அடிவயிற்றில் ஒருவித மின்சாரம் பாய்ந்தது. அத்தையின் அந்த ஆவேசமான 'ஊம்பல் அவனது ஆழ்மனதில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த வீரியத்தை மெல்லத் தட்டியெழுப்பியது.


ராசகுட்டியின் ஆண்மையைத் தன் வாயிலிருந்து மெல்ல எடுத்த மலர் அத்தை, அதைப் பார்த்து அப்படியே திகைத்து நின்றாள். காய்ச்சலில் சுருங்கியிருந்த அந்தச் சுன்னி, இப்போது அத்தையின் ஈரமான தீண்டலில் முழு வீரியத்தோடு விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது. நரம்புகள் புடைக்க, இரும்புத் தடி போலக் கறுத்துத் திரண்டிருந்த அந்த ஆண்மையின் முன்தோல் சற்றே பின்வாங்கி, உள்ளே இருந்த அந்தச் சிவந்த ரோஜா மொட்டு மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது.

மலர் தன் வலது கையால் அந்த முன்தோலை மெல்லக் கீழே இழுத்தாள். அது 'சருக்'கெனக் கீழே இறங்கி, அந்த முழுமையான சிவந்த மொட்டை வெளியே கொண்டு வந்தது. அதைப் பார்த்த மலருக்குள் ஒரு வேகம் பிறந்தது; மீண்டும் ஆவேசமாக அந்த மொட்டைத் தன் வாய்க்குள் திணித்துச் சுவைத்தாள்.



அவளது வாய் அந்தப் பருத்த ஆண்மையை முழுவதுமாகத் தன் தொண்டை வரை உள்வாங்கியது. 19 வயது இளரத்தம் பாய்ந்த அந்தச் சுன்னி, இப்போது அத்தையின் வாய்க்குள் ஒரு மின்னலைப் போல ஜொலித்தது.


மலர் அத்தை ஆவேசமாகத் தன் தலையை மேலேயும் கீழேயும் அசைத்துச் சப்பத் தொடங்கினாள். அவள் வேகவேகமாகச் செய்யச் செய்ய, அவளது அந்தப் பாரமான மார்புகள் கழன்று விழுந்துவிடுவது போல முன்னும் பின்னும் குலுங்கி விளையாடின.

ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கீழே குனியும் போது, அவளது அந்தப் பெரிய மார்பகங்கள் ராசகுட்டியின் தொடைகளில் பலமாக மோதித் ததும்பின. அந்தப் பழுத்தக் கனிகளின் தகிப்பும், அத்தையின் வாயின் ஈரமும் சேர்ந்து ராசகுட்டியின் இடுப்பை மீண்டும் ஒருமுறைத் தூக்க வைத்தது. அவனது ஆண்மை இப்போது கல்லுப் போலக் கடினமாகி, மலர் அத்தையின் வாய்க்குள் விடைத்துக் கொண்டு நின்றது.

மின்னல் வெட்டும் அந்த நொடியில், தன் மருமகனின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஆண்மையை ஒரு வெறி பிடித்தவளைப் போலச் சுவைக்கும் மலர் அத்தையின் தோற்றம், அந்த அறையையே ஒரு அந்தப்புரமாக மாற்றியது. காய்ச்சல் மெல்ல இறங்கத் தொடங்கியது, ஆனால் காமத் தீ அங்கே கொழுந்துவிட்டு எரிய ஆரம்பித்தது.


மலர் இப்போது இந்தக் காமப் போரின் இறுதி அத்தியாயத்தை நோக்கி முன்னேறினாள். காய்ச்சலின் தகிப்பில் தள்ளாடியபடி கிடந்த ராசகுட்டியை ஒருமுறை மேலிருந்து கீழ் வரை தீர்க்கமாகப் பார்த்தாள். அவனது அந்தப் பருத்த ஆண்மை, ஒரு இரும்புத் தூணைப் போல வானத்தை நோக்கி விடைத்துக் கொண்டு நின்றது.

தன் இரண்டு கால்களையும் அவனது இடுப்புக்கு இருபுறமும் கவட்டை விரித்துப் போட்ட மலர், மெல்ல அவன் மேல் அமர்ந்தாள். தன் அந்த அடர்ந்த அமேசான் காடு போன்ற ரோமங்கள் நிறைந்த பெண்மையை, அவனது அந்த முரட்டுச் சுன்னியின் மேல் வைத்து ஆவேசமாகத் தேய்த்தாள்.

அவளது அந்தப் புதராக மண்டியிருந்த ரோமங்கள், ராசகுட்டியின் அந்தச் சிவந்த மொட்டிலும் நரம்பு புடைத்த தண்டிலும் உரசி ஒருவிதக் கிறக்கத்தை உண்டாக்கியது. அந்த உராய்வில், மலரின் பெண்மைப் பொக்கிஷம் தேனாகச் சுரந்து வழியத் தொடங்கியது.

அவள் இடுப்பை வளைத்து முன்னும் பின்னுமாக ஆட்ட, அவனது அந்தச் சிவந்த மொட்டு மட்டும் அவளது புண்டையைச் சற்றே கிழித்துக் கொண்டு லேசாக உள்ளே நுழைந்தது. ஆனால், முழுமையாகப் போகாமல் வழுக்கிக் கொண்டு மீண்டும் வெளியே வந்து அவளது ஈரமான இதழ்களில் மோதியது. அந்தத் தீண்டலில் மலர் அத்தைக்கு உடலெங்கும் மின்சாரம் பாய்ந்தது.

மறுபடியும் தன் இடுப்பை நன்றாக அழுத்தி, அவனது சுன்னியோடு தன் பெண்மையைச் சேர்த்து உரசித் தேய்த்தாள். அவளது சுரப்பும், ராசகுட்டியின் அந்தத் தகிக்கும் வீரியமும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஒரு ஈரமான போர்க்களமாக மாற்றியது. அந்தப் பருத்த ஆண்மையை முழுமையாகத் தன் கருப்பை வரை உள்வாங்க அவளது அந்தப் புதையல் இப்போது தாகத்தோடு ஏங்கித் தவித்தது.


மலர் இனி ஒரு நொடியும் தாமதிக்க விரும்பவில்லை. தன் ஒரு கையை மெல்லப் பின்னுக்குக் கொண்டு சென்று, இரும்புத் தடி போல விடைத்து நின்ற ராசகுட்டியின் அந்தப் பருத்த ஆண்மையைப் பற்றினாள். 



தேன் வழியும் தன் பெண்மைப் பொக்கிஷத்தின் வாசலில் அந்தச் சிவந்த மொட்டைச் சரியாகப் பொருத்திவிட்டு, தன் உடலின் முழுப் பாரத்தையும் அப்படியே அவன் மேல் இறக்கினாள்.


"ஆஆஆ... அம்மா!" என்று மலர் கண்கள் சொருக முனகினாள்.

அந்த முரட்டுச் சுன்னி, அவளது கன்னி கழியாதது போன்ற அந்த இறுக்கமான புண்டைக்குள் மெல்ல மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. சதை உராய்ந்து வழியும் அந்த ஈரமான சத்தத்தோடு, அவனது அந்த விஸ்வரூப ஆண்மை முழுவதுமாக அவளது கருப்பை வரை சென்று முட்டியது.


கொஞ்ச நேரம் அந்தப் பாரமான இன்பத்தை அப்படியே உள்வாங்கி அமர்ந்திருந்தவள், பின் ஆவேசமாகத் தன் ஆட்டத்தைத் தொடங்கினாள்.


தன் இடுப்பை உயர்த்தி அந்த முரட்டுச் சுன்னியைப் பாதி வெளியே கொண்டு வருவதும், பின் ஓங்கித் தன் முழுப் பலத்தோடு கீழே இறக்கி அவனைத் தன் அமேசான் காட்டிற்குள் புதைப்பதுமாகத் தீவிரமாகத் தாவித் தாவி விளையாடினாள்.

அவள் ஆவேசமாக அந்தச் சுன்னியின் மேல் ஏறி இறங்கும்போது, அவளது அந்தப் பாரமான முப்பத்தாறு அங்குல மார்புகள் மேலேயும் கீழேயும் கட்டுக்கடங்காமல் துள்ளிக் குதித்தன. அந்தப் பழுத்தக் கனிகள் ஒவ்வொன்றாக ராசகுட்டியின் நெஞ்சில் அடித்துத் ததும்பின.

அவளது கழுத்தில் இருந்த அந்தத் தங்கத் தாலிக் கொடி, அவள் ஆடும் வேகத்திற்கு அவளது மார்புகளுக்கு இடையே முன்னும் பின்னுமாக ஊஞ்சலாடிச் சத்தம் போட்டது. அந்தத் தாலிக் கொடி ஆடும் வேகம்,  ரகசிய உறவின் தீவிரத்தைச் சொல்லியது.

மயக்க நிலையில் இருந்த ராசகுட்டிக்கு, தன் அடிவயிற்றுக்குள் பாயும் அந்தத் தகிக்கும் சூடும், தன் மேல் குதித்துக் குதித்துத் தேய்க்கும் அத்தையின் அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும் ஒரு பெரும் போதையைத் தந்தன. அவனது காய்ச்சல் இப்போது காமத் தீயாக மாறி அவன் உடலெங்கும் பரவியது.

ராசகுட்டி மெல்லத் தன் கண்களை வெட்டித் திறந்தான். மங்கலான வெளிச்சத்தில், ஒரு பெண் உருவம் தன் மேல் அமர்ந்து ஆவேசமாகக் குதிப்பதைக் கண்டான். பார்வை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெளியத் தெளிய, அவன் கண்ட காட்சியை அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை.

அங்கே, தன் அத்தை மலர்... ஒரு தேவதையைப் போல முழு அம்மணமாக, அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மையின் மேல் அமர்ந்து, மார்புகள் குலுங்கக் குலுங்க அவனை மட்டை உரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனது 19 வயது வாலிப மூளைக்கு எதுவும் யோசிக்கத் தோன்றவில்லை; தன் கைகளை மெல்ல முன்னே கொண்டு வந்து, அத்தையின் அந்தப் பருத்த மார்புகளைப் பற்றினான்.

அதுவரை எந்த உணர்வும் இல்லாமல் இருந்தவன், இப்போது தானாகவே தன் கைகளால் மார்பைப் பற்றயதும் மலருக்குச் சந்தோஷம் தாங்க முடியவில்லை. அவன் அபாயக் கட்டத்தைத் தாண்டிவிட்டான் என்று புரிந்தவள், அவனது கைகளுக்கு மேலாகவே தன் கைகளை வைத்து, அந்தப் பழுத்தக் கனிகளை ஆக்ரோஷமாகப் பிசைந்தாள்.

[Dheena2003]

ராசகுட்டியும் விடவில்லை. தன் உள்ளங்கையால் அந்த மார்புகளை அழுத்திப் பிசைந்து, அந்தக் கூர்மையான காம்புகளைத் தன் விரல்களால் பிடித்து இழுத்தான். அந்தத் தீண்டலில் மலரின் வேகம் இன்னும் அதிகமானது.


"டப்... டப்... டப்..." என்று அந்தப் பம்செட் அறையைத் தாண்டி அந்தச் சத்தம் எதிரொலித்தது. மலர் தன் இடுப்பை ஆவேசமாக உயர்த்தி உயர்த்தி அந்த முரட்டுச் சுன்னியின் மேல் இறங்கினாள்.


இருவரும் உச்சத்தை நோக்கி அதிவேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். இறுதியாக, ராசகுட்டி தன் இடுப்பை ஒரு பெரும் ஏம்பாக ஏம்பினான். அவனது ஆண்மையிலிருந்து அந்த விந்துத் தாரை, அத்தையின் புண்டைக்குள் பீய்ச்சி அடித்தது. அது வெறும் விந்து மட்டும் அல்ல... அவனது உடலில் இருந்த அத்தனை காய்ச்சல் விஷத்தையும் அந்த வேகம் வெளியே தள்ளியது.

உடல் மெல்லத் தளர்ந்து குளிர்ந்தது. அந்தப் பெரும் போரில் வெற்றி பெற்ற களைப்பில், ராசகுட்டி அப்படியே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றான்.

வெளியே அடித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெரும் புயலும் மழையும் மெல்ல ஓய்ந்தது. மலர் அத்தையும் பெரும் சோர்வோடு, தன் அண்ணன் மகனின் அந்த இளமையான மார்பில் சாய்ந்து, அவனருகிலேயே படுத்துக்கொண்டாள்.  அந்த ஒரு மழையிரவு, அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையையும் என்றென்றைக்குமாக மாற்றிவிட்டது.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 5

அந்தப் பழைய மோட்டார் ரூமின் ஓட்டை வழியாகச் சூரிய வெளிச்சம் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. மழையின் ஈரவாசனையும், காய்ந்த விறகுகள் எரிந்து ஓய்ந்த சாம்பல் வாசனையும் அந்த அறையில் நிறைந்திருந்தது.

ராசகுட்டி மெல்லக் கண்களைத் திறந்தான். நேற்றைய காய்ச்சலின் சுவடு ஏதுமின்றி உடல் லேசாக இருந்தது. ஆனால், தன் மேல் ஏதோ ஒரு பாரமான இதமான சுமை இருப்பதை உணர்ந்து குனிந்து பார்த்தான். அங்கே... தன் அத்தை மலர், இன்னும் ஆடை ஏதுமின்றி தன் மார்பில் முகம் புதைத்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்.

நேற்று நடந்த அந்த ரகசியச் சங்கமத்தின் காட்சிகள் ஒவ்வொன்றாக அவனது நினைவுக்கு வந்தன. தன் அத்தை தன் உயிரைக் காப்பாற்ற எவ்வளவு பெரிய எல்லைக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்பதை நினைக்கையில் அவனுக்குப் பெருமிதமாகவும், அதே சமயம் ஒருவித நடுக்கமாகவும் இருந்தது.

மலர் மெல்லக் கண் விழித்தாள். ராசகுட்டி தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டதும், அவளுக்குள் ஒரு கணம் வெட்கமும், மறுகணம் ஒருவிதப் பதற்றமும் தொற்றிக் கொண்டது. சட்டென்று எழுந்து, தரையில் கிடந்த தன் கிழிந்த சேலையைஉடுத்தினாள் 





"ராசகுட்டி... இப்போ உடம்பு எப்படிப்பா இருக்கு? காய்ச்சல் எல்லாம் விட்டுடுச்சா?" என்று கேட்டாள். அவளது குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பு இருந்தது.


"நல்லா இருக்கேன் அத்தை... ஆனா நீங்க..." என்று அவன் இழுக்க, அதற்குள் ...அங்க ஆள் நடமாடும் சத்தம் கேட்க  அவள் அவன் வாயைத் தன் கைகளால் பொத்தினாள்.

"நேத்து நடந்தது எதுவுமே வெளிய தெரியக்கூடாது ராசகுட்டி. இது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் இடையில, இந்த மோட்டார் ரூமுக்குள்ளேயே புதைஞ்சு போகணும். இது பாவம் இல்ல... உன் உசுரைக் காப்பாத்த நான் செஞ்ச தர்மம்," என்று சொல்லிவிட்டு, அவசர அவசரமாகத் தன் கலைந்த தலைமுடியை முடிந்து கொண்டாள். வெளியே அந்த சத்தம் இவர்கள் இருக்கும் அறையை நோக்கி வர ...

அதற்குள் இருவரும் உடையை சரி செய்துகொண்டனர் 

வெளியே வந்தது பக்கத்து நிலத்து கோமளா. ஆடு மேய்க்கும் அவளது கண்கள் எப்போதுமே எதையாவது துருவிக்கொண்டே இருக்கும்.

"என்ன மலரு... என்ன ரெண்டு பேரும் இங்குட்டு இருக்கீங்க?" என்று கோமளா சந்தேகமாகப் பார்த்தபடி கேட்க, மலர் அத்தை தன் முகத்தில் எந்தப் பதற்றத்தையும் காட்டாமல், கலைந்திருந்த முந்தானையை இழுத்துச் சரி செய்தபடி வெளியே வந்தாள்.

"அட... வா கோமளா! நேத்து மழை அடிச்சுப் பெய்ஞ்சதா... அப்படியே இங்க ஒதுங்குனோம். விடாமப் பெய்ஞ்சதுல கண்ணு அசந்து அப்படியே தூங்கிட்டோம்," என்று இயல்பாகச் சொல்லிச் சமாளித்தாள்.

ராசகுட்டி எதுவும் பேசாமல் தலைகுனிந்து நின்றான். அவனது மனதில் நேற்று அந்த  அடர்ந்த காட்டிற்குள்             ( புண்டைக்குள் ) புகுந்து விளையாடிய நினைவுகள் இன்னும் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தன. கோமளாவின் முன்னால் அத்தையின் அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும், மார்புகளும் முழுமையாகப் போர்த்தப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்க அவனுக்கு ஒருவித ஏமாற்றமாக இருந்தது.

"ராசகுட்டி... நீ வீட்டுக்குக் கிளம்புப்பா. நான் கோமளா கூட அந்த ஆட்டுக்குத் தண்ணி காட்டிட்டு வந்திடுறேன்," என்று மலர் அத்தை சொன்னபோது, அவளது கண்களில் 'கிளம்பு' என்கிற கட்டளையும், 'நேற்று நடந்தது ரகசியமாக இருக்கட்டும்' என்கிற கெஞ்சலும் கலந்திருந்தது. கோமளா அங்கே நின்றுகொண்டிருந்ததால் ராசகுட்டியால் எதையும் பேச முடியவில்லை. மெல்லச் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

சைக்கிளை வேகமாக மிதித்துக் கொண்டு வரும்போது, ராசகுட்டியின் சட்டையில் ஒட்டியிருந்த அந்த மல்லிகைப் பூவும் வேர்வையும் கலந்த மலர் அத்தையின் ஜாக்கெட் மணம் அவனது நாசியைத் துளைத்தது. அந்த மணம் அவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் அந்தப் பழைய மோட்டார் ரூமின் ரகசியங்களை நினைவுபடுத்தியது.

வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, திண்ணையில் அவனது அம்மா படுத்திருந்தாள். அவள் ஏதோ வேலையாகக் களைத்துப் படுத்திருக்க, ராசகுட்டி அவளைப் பெருசாகச் சட்டை செய்யவில்லை. நேராகச் சென்று திண்ணையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து கொண்டான்.

அவனது கண்கள் எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது எல்லாம் நேற்று இரவு நடந்த அந்த விபரீதக் காட்சிகள் தான்.

"அத்தையின் அந்தப் பருத்த மார்புகள்... அந்த காடு போன்ற பெண்மை... தன் ஆண்மையை அவள் வாய்க்குள் வைத்துச் சுவைத்த அந்த இதமான ஸ்பரிசம்..."

நினைக்க நினைக்க 19 வயது இளம் ரத்தம் அவனது நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்தது. தன் கைலிக்குள்  விடைத்துக் கொண்டு நிற்கும் தன் ஆண்மையை அவன் உணர்ந்தான். காய்ச்சல் தீர்ந்தாலும், இப்போது அவனுக்குள் ஒரு புதுவிதமான காம தீ பற்றி எரிந்தது

அந்த அதிகாலைக் காற்று இதமாக வீச, திண்ணையில் படுத்திருந்த தன் அம்மாவைப் பார்த்தான் ராசகுட்டி. இதுவரை அவளுக்கு மகனாக மட்டுமே இருந்தவன், நேற்று அத்தையிடம் கண்ட அந்தப் பெண்மைத் தகிப்பிற்குப் பிறகு, இப்போது தன் பெற்ற தாயையும் ஒரு பெண்ணாகப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான். அந்த இளம் ரத்தம் அவனது புத்தியைத் தடுமாற வைத்தது

அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவனது அம்மாவின் மாராப்பு சற்றே விலகியிருந்தது. ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் ஒரு பக்க மார்பின் மேடு விம்மிக்கொண்டு வெளியே எட்டிப் பார்த்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் அப்படியே நிலை குத்தி நின்றன. ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் அனைத்தும் பூட்டியிருந்தாலும், அவளது அந்தப் பருத்த இளமைத் தகிப்பைச் சிறைபிடிக்க முடியாமல் அந்தத் துணி திணறியது.



"அத்தைக்குத் தான் புருஷன் இருந்தும் சுகம் இல்லை... ஆனா அம்மாக்கோ புருஷனே கிடையாது. அவளோட இந்த உடம்பு எத்தனை வருஷமா தாகத்தோட இருக்கும்?" என்கிற விபரீத எண்ணம் அவன் மனதில் மின்னலாக ஓடியது. உள்ளுக்குள் 'இது உன் அம்மாடா... தப்பு!' என்று ஒரு மெல்லிய குரல் கேட்டாலும், அத்தையோடு நேற்றுப் பகிர்ந்த அந்த ஈரமான நினைவுகள் அந்தக் குரலை அமுக்கிவிட்டன.


தலை முதல் கால் வரை தன் அம்மாவை ஒரு காமப் பார்வையால் அளவெடுக்கத் தொடங்கினான். மலர் அத்தையின் மார்புகள் பழுத்தக் கனிகள் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன என்றால், அவனது அம்மாவின் மார்புகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் இன்னும் கட்டுக்கோப்பாக, திமிறிக் கொண்டு நின்றன. மாராப்பு விலகிய அந்த இடைவெளியில் தெரிந்த அந்தப் பிளவு  அவனது ஆண்மையை மீண்டும் துடிக்க வைத்தது

அப்படியே அவள் ஒருக்களித்துப் படுத்திருந்தபோது, அவளது அந்தப் பருத்தக் குண்டிகள் புடவையை மீறி மேடாகத் தெரிந்தன. இடையின் வளைவில் தெரிந்த அந்த ஆழமான தொப்புள் சுழி, நேற்று அத்தை செய்த அந்தத் தொப்புள் விளையாட்டை அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்தியது. அம்மாவின் அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள் தன் நாவை விட்டுத் துழாவினால் எப்படி இருக்கும் என்கிற கற்பனை அவனது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.

அவளது உடலின் ஒவ்வொரு மடிப்பும், அந்தப் புடவையின் இறுக்கமும் ராசகுட்டிக்கு ஒரு புதிய போதையைத் தந்தது. ஒரு மகனாகப் பார்த்த அதே கண்கள், இன்று ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போலத் தன் தாயின் தேகத்தைத் தின்னத் தொடங்கின.
  
ஆனா அம்பிகா விழித்துக்கொள்ள "என்னடா ராசு... நேத்து மழையில எங்கடா போயிட்ட? அத்தையும் நீயும் வயலுக்குப் போனீங்கன்னு பழனியாண்டி சொன்னான்," என்று அவனது அம்மா தூக்கக் கலக்கத்தில் எழுந்து கேட்க, ராசகுட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் இதயம் படபடவெனத் துடித்தது.

"அது... மழை அடிச்சதுல அத்தைக்குத் துணையா பம்செட் ரூம்லயே தங்கிட்டோம்மா. இப்போதான் வந்தேன்  ," என்று திக்கித் திணறிச் சொன்னான். அவனது முகத்தில் வழிந்த அந்தத் திருட்டுத்தனமான வேர்வையை அவனது அம்மா கவனிக்கவில்லை.

தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த அவளுக்குத் தன் சேலை முந்தானை விலகிக் கிடப்பதோ, தன் மகன் தன்னை ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போலப் பார்ப்பதோ தெரியவில்லை. அவள் இப்போதும் ராசகுட்டியைத் தன் மடியில் விளையாடும் அந்தப் பழைய சிறுவனாகவே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்

.

"நேத்து உன்னைக் காணோம்னு பயந்தே போயிட்டேன்டா..." என்று வாஞ்சையோடு சொன்னவள், ராசகுட்டியின் தலைமுடியைக் கோதித் தன் மடியில் அப்படியே சாய்த்துக் கொண்டாள்.


ராசகுட்டியின் இதயம் இப்போது ரயிலைப் போலத் தண்டவாளத்தில் அதிரத் தொடங்கியது. நேற்றைய மழையிரவில் அத்தையோடு பகிர்ந்த அந்த உடலுறவு அவனது நரம்புகளில் உக்கிரமாகத் தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. இப்போது தன் அம்மாவின் மடியில் சாய்ந்திருக்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகள் முந்தானை தார்யமின்றி அவன் கண் முன்னால் ஊஞ்சலாடின. 

"அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள்... ஜாக்கெட்டின் துணியையும் மீறி விம்மிக்கொண்டு, அவன் மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் அசைந்தன. அந்த இளமைத் தகிப்பின் வாசம் அவனது நாசியைத் துளைத்தது."

அவளது மடியில் தலை சாய்த்திருந்த ராசகுட்டிக்கு, அம்மாவின் அடிவயிற்றின் சூடும், அந்தத் தொப்புள் சுழியின் அருகாமையும் ஒருவிதப் பித்தத்தை ஏற்றியது. ஒரு பக்கம் 'அம்மா' என்கிற பாசம் தடுத்தாலும், அவனது கண்கள் அந்த ஜாக்கெட் கொக்கிகளுக்கு இடையே பிதுங்கித் தெரியும் அந்தச் சதையையே வெறித்தன.

"என்னடா ராசு... உடம்பு ஒரு மாதிரி கொதிக்குது? நேத்து மலையில நனைஞ்சு  காய்ச்சல் வந்திடுச்சா?" என்று பதறிய அம்பிகா, அவனது நெற்றியில் கை வைத்தாள்.

அவள் குனிந்து பார்க்கும்போது, அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகள் அப்படியே சரிந்து ராசகுட்டியின் கன்னத்தில் உரசுவது போல வந்தன. அந்தத் தீண்டலில் ராசகுட்டியின் பச்சை ஜட்டிக்குள் அவனது ஆண்மை விஸ்வரூபம் எடுக்கத் தொடங்கியது. தன் அம்மாவின் மார்பில் முகம் புதைத்து, அந்த இதமான ஸ்பரிசத்தைச் சுவைக்க அவனது மனம் ஏங்கியது.



 

அம்பிகா அறியவில்லை, தன் மடியில் கிடப்பது தன் மகன் அல்ல... ஒரு பசித்த மிருகம் என்று!


ராசகுட்டிக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் சொர்க்கத்திற்கும் நரகத்திற்கும் சென்று வருவது போல இருந்தது. ஒருபுறம் 'அம்மா' என்கிற அந்தப் புனிதமான பிம்பம், "இது பாவம்டா... விட்டுடு!" என்று அவனது மனசாட்சியைத் தடுக்க, மறுபுறம் அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகள் அவன் கன்னத்தில் உரசிச் செல்வது அவனைச் சித்திரவதை செய்தது.

"நேற்று அத்தை கொடுத்த அந்தத் தகிக்கும் சுகம் இன்னும் நாவிலேயே ஒட்டியிருக்க... இன்று அதைவிடப் பெரிய ஒரு போதை அவன் மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்தது."

அப்போது அவனை இன்னும் சொத்துக்கும் விதமாக ஒரு விபரீதம் நடந்தது , ரஸ்குட்டி சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்த 2 ரூபாய் நாணயம் கீழ விழ , அதை எடுப்பதற்காக அம்பிகா கீழ குனிந்தாள் அவ்வளவுதான்! அவள் குனிந்த வேகத்தில், அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகள் அப்படியே ராசகுட்டியின் முகத்தில் பட்டு நசுங்கின. இரண்டு முலைகளுக்கும் நடுவில் உள்ள அந்த ஆழமான பிளவில் அவனது முகம் முழுவதுமாகப் புதைந்தது

அந்தத் தகிக்கும் ஜாக்கெட் துணியையும் மீறி, அவளது மார்புகளின் அந்த இளமைச் சூடும், மல்லிகைப்பூவும் வேர்வையும் கலந்த அந்தத் தாய்மை கலந்த பெண்மை வாசமும் ராசகுட்டியின் மூளையை ஏற்றியது. அவன் அதை ஆழமாகச் சுவாசித்து ரசித்தான்.

 

அவளது ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளுக்கு இடையே பிதுங்கிக் கொண்டு வெளியே தெரிந்த அந்தச் சிவந்த சதை மேடுகள், நேரடியாக அவனது உதடுகளில் உரசி நசுங்கின. அந்த மூன்று வினாடிகள்... அவனுக்கு இந்த உலகமே மறைந்து, ஒரு மாயமான சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டது போல இருந்தது. நேற்று அத்தை கொடுத்த அந்தப் பித்தத்தை விட, இன்று தன் அம்மாவின் இந்தத் தற்செயலான அணைப்பு அவனது ஆண்மையை உக்கிரமாகத் துடிக்க வைத்தது


"இந்தாடா ராசு... காசு விழுந்திடுச்சு," என்று நாணயத்தை எடுத்துக்கொண்டு அம்பிகா நிமிர்ந்தாள். அவளுக்குத் தெரியவில்லை, தன் மகனின் இதழ்கள் இப்போதுதான் தன் மார்புகளைச் சுவைத்து மீண்டிருக்கின்றன என்று! அந்த மூன்று வினாடி சொர்க்கத்திலிருந்து ராசகுட்டி இன்னும் மீளவில்லை.

சரியாக அந்த நேரத்தில், வாசலில் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு புரோக்கர் ரங்கசாமி உள்ளே வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் அம்பிகா   தன் கலைந்திருந்த முந்தானையை அவசர அவசரமாகச் சரிசெய்தபடி எழுந்து நின்றாள்.

ரங்கசாமி சாதாரண ஆள் இல்லை; இந்தப் பகுதியில் இருக்கும் இளைஞர்களைச் சென்னைக்கு அனுப்பி, அங்கிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு வேலைக்கு அனுப்பும் ஒரு கைதேர்ந்த புரோக்கர். படித்த இளைஞர்களைச் சரியாகக் கணித்து அவர்களைத் துபாய்க்கும், சிங்கப்பூருக்கும் அனுப்பி வைப்பதில் அவர் கில்லாடி. இதில் அவருக்குக் கமிஷன் கிடைத்தாலும், பல குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தை மாற்றியவர் என்கிற பெயரும் உண்டு

ராசகுட்டியையும் எப்படியாவது வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பி, தன் குடும்பக் கஷ்டத்தைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று அம்பிகா ஏற்கனவே ரங்கசாமியிடம் சிபாரிசு செய்திருந்தாள். அவரைப் பார்த்ததும், "ஏதாவது நல்ல செய்தி கொண்டு வந்திருப்பாரோ?" என்கிற ஏக்கமும் நம்பிக்கையும் அவளது முகத்தில் மின்னியது.

"அண்ணே... வாங்கண்ணே! என்ன இந்த நேரத்துல வந்திருக்கீங்க? தம்பிக்கு ஏதும் தகவல் வந்திருக்கா?" என்று ஆர்வத்தோடு அவரை வரவேற்றாள் அம்பிகா.

திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த ராசகுட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஒரு பக்கம் அத்தை மலர் கொடுத்த அந்த ஈரமான இன்பம், இன்னொரு பக்கம் தன் அம்மாவின் மடியில் கண்ட அந்தத் தற்செயலான சொர்க்கம்... இப்போதே இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டுமா என்கிற ஒரு மெல்லிய வருத்தம் அவனுக்குள் எட்டிப் பார்த்தது.

ரங்கசாமி தன் துண்டை உதறித் தோளில் போட்டபடி, "தகவல் இல்லாம வருவேனா அம்பிகா ? சென்னை ஆபிஸ்ல இருந்து கூப்பிட்டிருக்காங்க. ராசகுட்டியோட பாஸ்போர்ட் வேலை முடிஞ்சுடுச்சு, அடுத்த வாரம் மெடிக்கல் செக்கப்புக்கு வரச் சொல்லியிருக்காங்க,..சீக்கிரம் எனக்கு வர வேண்டிய 10000 எடுத்துவைங்க  என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார்.

அம்பிகாவுக்குத் தலையே சுற்றியது. சந்தோஷப்படுவதா அல்லது அவர் கேட்ட அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு எங்கே போவது என்று திகைத்து நின்றாள்.

"என்ன அண்ணே... நிஜமாவா சொல்லுறீங்க?" என்று கேட்டவளுக்கு, அவர் கேட்ட அந்தத் தொகை ஒரு பெரிய பாரமாக நெஞ்சில் ஏறியது.

"அட ஆமா புள்ள! சட்டுபுட்டுனு கிளம்புற வேலையைப் பாருங்க. அப்புறம் முக்கியமான விஷயம்... எனக்கு வரவேண்டிய அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை ரெண்டு நாள்ல எடுத்து வைங்க," என்று ரங்கசாமி கறாராகச் சொன்னார்.

பத்தாயிரம் என்பது 1996-ல் ஒரு பாமரக் குடும்பத்திற்குப் மிகப்பெரிய தொகை. "அண்ணே... ராசகுட்டி அங்க போய் சம்பாதிச்சு அனுப்புவான், அதுல கழிச்சுக்கோங்கண்ணே," என்று அம்பிகா கெஞ்சலாகக் கேட்க, ரங்கசாமி விடவில்லை.

"இந்த பாரும்மா... இதெல்லாம் என்கிட்ட வச்சுக்காத! இன்னும் ரெண்டு நாள்ல காசைத் தர்றதா இருந்தா சொல்லு, இல்லன்னா வேற ஒருத்தனை அனுப்பிடுவேன்," என்று சொல்லிவிட்டுப் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் விறுவிறுவெனக் கிளம்பிப் போனார்.

ராசகுட்டிக்கு மனதிற்குள் இந்த ஊரிலேயே, தன் அத்தை மற்றும் அம்மாவின் அந்த இதமான அரவணைப்பிலேயே தங்கிவிடலாம் என்றுதான் ஆசை. ஆனால், வீட்டின் வறுமை அவன் தொண்டையை அடைத்தது.

"அம்மா... நான் கண்டிப்பா போய்த்தான் ஆகணுமா?" என்று அவன் கேட்டபோது, அம்பிகாவின் கண்களில் ஒரு கணம் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. எந்தத் தாய்க்குத்தான் தன் பிள்ளையைப் பிரிய மனம் இருக்கும்? ஆனால், வீட்டின் நிலைமையை நினைத்து மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டாள்.

"என்ன ராசகுட்டி இப்படிப் கேட்டுட்ட? நம்ம வீட்டு நிலைமை உனக்குத் தெரியும் தானேப்பா. நீ போய்ச் சம்பாதிச்சாத்தான் நம்ம கஷ்டம் தீரும்," என்று பாரமான இதயத்தோடு சொன்னாள்.

"அதுக்கில்லம்மா... அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு என்ன பண்றது?" என்று அவன் தயக்கத்தோடு கேட்க, அம்பிகா ஒரு யோசனை சொன்னாள்.

"டேய்... உன் பத்மா பெரியம்மா கிட்ட கேட்டு வாங்கிட்டு வாடா. நான் ஏற்கனவே அவகிட்டப் பேசிட்டேன். எல்லாம் ரெடியானதும் வந்து வாங்கிக்கச் சொன்னா. அப்புறமா உன் சம்பளத்துல இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா திருப்பிக் கொடுத்திடலாம்," என்று அம்பிகா சொன்னதும் ராசகுட்டிக்கு ஒரு புதிய வழி தெரிந்தது.

பத்மா பெரியம்மா, அம்பிகாவின் அக்கா. அவர்கள் குடும்பம் பக்கத்து ஊரில் ஓரளவுக்கு வசதியாகவே வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அம்பிகா தன் கணவன் இறந்த பிறகு, அங்கு அடிக்கடி செல்வதைத் தவிர்த்து வந்தாள்; விசேஷங்களுக்கு மட்டுமே போவாள். ஆனால், இப்போது மகனின் எதிர்காலத்திற்காகத் தன் சுயமரியாதையைச் சற்றே தள்ளி வைத்துவிட்டு உதவியைக் கேட்டிருந்தாள்.

ராசகுட்டியும் சரி என்று தலையசைத்துவிட்டுத் தன் பெரியம்மா ஊருக்குக் கிளம்பத் தயாரானான்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 6

ராசகுட்டி சைக்கிளை வேகமாக மிதித்துக் கொண்டிருந்தான். காலையிலேயே அத்தையிடம் கண்ட அந்த உக்கிரம், அம்மாவின் மடியில் கிடைத்த அந்தச் சொர்க்கம் என அவனது மனது அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தாலும், பெரியம்மாவிடம் அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை வாங்கிவிட வேண்டும் என்கிற பதற்றமும் அவனுக்குள் இருந்தது.

பத்மா பெரியம்மாவின் வீடு என்பது அந்த ஊரிலேயே ஒரு தனி ராஜாங்கம். அம்பிகாவைப் போல அவள் அமைதியானவள் இல்லை; வாயைத் திறந்தாலே இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசி, கேட்பவர்களைக் கிறங்க வைப்பவள்.

பத்மா பெரியம்மா -

 




நல்ல திமிசு கட்டை போன்ற உடம்பு. இந்த வயதிலும் தன் புருஷன் முத்துப்பாண்டியிடம் நல்ல 'ஓல் வாங்கி ' உருண்டு திரண்ட தேகம். வயிற்றில் இரண்டு மடிப்புகள் விழுந்திருந்தாலும், மின்னும் அந்த முகமும், எடுப்பான அவளது அங்கங்களும் அவளை ஒரு முழுமையான பெண்மையின் அடையாளமாகவே காட்டியது.


அவளது கணவன் முத்துப்பாண்டி, அந்த ஊர் காய்கறிச் சந்தையின் சக்கரவர்த்தி. யாரிடம் எப்படிப் பேசி காரியம் சாதிக்க வேண்டும் என்பது அவருக்கு அத்தனை அப்பட்டமாகத் தெரியும். அவர்களுக்கு ஒரு மகன், ஒரு மகள்.



முதலில் மதுமிதா... ராசகுட்டியை விட மூன்று வயது மூத்தவள். அவளைப் பார்த்தால் ஒரு அரேபியக் குதிரையைப் பார்ப்பது போல இருக்கும்.


மதுமிதா -




சரியான ராங்கி! பணக்கார திமிர் அவளது நடையிலேயே தெரியும். அந்த இறுக்கமான பாவாடைத் தாவணியில் அவளது வளைவுகள் அப்படியே செதுக்கி வைத்த சிலையாக இருக்கும். எடுப்பான மார்புகளும், அகன்ற இடுப்பும், அவளது அந்த மேனியில் வழியும் பளபளப்பும் எந்த ஆணையும் ஒரு நிமிடம் தடுமாற வைக்கும். என்னதான் திமிர் பிடித்தவளாக இருந்தாலும், தன் சித்தி அம்பிகாவுக்கும் ராசகுட்டிக்கும் அவள்தான் உயிர்.


கடைசியாக மதன் - ராசகுட்டியின் அதே வயதுதான். படிப்பு ஏறவில்லை என்றாலும் அப்பாவோடு சேர்ந்து வியாபாரத்தைக் கவனித்துக் கொள்கிறான். அம்பிகா வீட்டுக்குத் தேவையான காய்கறிகளை மூட்டை மூட்டையாகக் கொண்டு வந்து போடுவதே இவன்தான். ராசகுட்டியும் மதனும் நல்ல நண்பர்கள் போலப் பழகிக் கொள்வார்கள்.



ராசகுட்டி அந்தப் பெரிய வீட்டின் வாசலில் நின்றபோது, வீடே மயான அமைதியாக வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. "பெரியப்பா... பெரியம்மா..." என்று அவன் கொடுத்த குரலுக்குப் பதிலில்லை. ஒருவேளை கோவிலுக்குப் போயிருப்பார்களோ என்று அவன் பதற்றமானாலும், வாசலில் கிடந்த பெரியப்பாவின் அந்த வெள்ளைச் செருப்பும், புல்லட்டும் அவர் வீட்டில்தான் இருக்கிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்தின.



வீட்டைச் சுற்றிப் பின்வாசல் வழியாக வந்தவனுக்கு, கதவு சற்றே திறந்திருந்தது நிம்மதியைத் தந்தது. ஆனால், உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்த அடுத்த நொடியே அவனது ரத்தம் உறையத் தொடங்கியது.



"ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்... டப்... டப்... டப்..."



அந்தச் சிறிய அறையிலிருந்து வந்த அந்த ஈரமான சத்தமும், ஒரு பெண்ணின் தகிக்கும் முனகலும் ராசகுட்டியின் 19 வயது காதுகளுக்குப் புதியதல்ல. நேற்று அத்தையோடு அந்த மோட்டார் ரூமில் கேட்ட அதே சத்தம்! அது தன் பெரியம்மா பத்மாவின் குரல் என்று தெரிந்ததும் அவனுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.



அங்கிருந்து ஓடிவிடலாம் என்று அவன் கால்கள் நினைத்தாலும், அவனது வாலிபக் குறும்பு அவனை அந்த அறைப்பக்கம் இழுத்தது. அப்போது உள்ளிருந்து பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் அந்தக் கரகரப்பான குரல் கேட்டது:



"உன் தங்கச்சி அம்பிகா மாதிரி உன் குண்டி... நல்ல புசுபுசுன்னு இருக்குடி பத்மா!"



ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'பெரியப்பாவா இப்படிப் பேசுகிறார்? அதுவும் தன் அம்மாவைப் பற்றி இவ்வளவு அப்பட்டமாகவா?' என்கிற அதிர்ச்சி அவனை அந்த இடத்திலேயே உறைய வைத்தது. ஆனாலும் அந்த அறையிலிருந்து வந்த 'சளக்... சளக்...' என்கிற ஈரமான சத்தமும், பெரியம்மாவின் ஆவேசமான முனகலும் அவனை அங்கிருந்து நகரவிடவில்லை.


மெல்ல அந்த அறையின் கதவு இடுக்கின் வழியாக ராசகுட்டி எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே பெரியம்மா பத்மா, தன் முரட்டு உடம்பைக் குனிய வைத்து, இரண்டு கைகளையும் கட்டிலில் ஊன்றி 'டாக்கி '  நிலையில் நின்றிருந்தாள். பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி பின்னால் இருந்து அவளது அந்தப் பருத்தக் குண்டிகளை ஆக்ரோஷமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் முரட்டுத் தடியால் அவளது புண்டையைத் தூர்வாரிக் கொண்டிருந்தார்.





பெரியம்மா பத்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள், அவள் குனிந்திருந்த நிலையில் அப்படியே கீழே தொங்கிக்கொண்டு, பெரியப்பாவின் ஒவ்வொரு இடிக்கும் ஏற்ப முன்னும் பின்னும் ஆவேசமாக ஊசலாடின. மலர் அத்தையின் மார்புகளை விட இவை அளவில் பெரியவை; ஆனால் வயதுக்கேற்ற தளர்ச்சியோடு அந்தப் பழுத்தக் கனிகள் ஒன்றோடொன்று மோதித் ததும்பின. அவள் கழுத்தில் பெரியப்பா கட்டிய தாலி, அந்தப் போர்க்களத்தில் 'தாம் தோம்' என்று மார்புகளுக்கு இடையே ஆடிக்கொண்டிருந்தது.

 

பெரியப்பா ஒரு அசுரனைப் போல மூச்சு வாங்க, தன் முழுப் பலத்தையும் திரட்டிப் பெரியம்மாவின் அந்த விரிந்த புண்டைக்குள் தன் தடியைச் சொருகிச் சொருகி எடுத்தார். ஒவ்வொரு முறை அவர் உள்ளே விடும்போதும், பெரியம்மாவின் அந்தப் பருத்தச் சதை மடிப்புகள் அதிர்ந்து குலுங்கின.

"ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்... மெதுவா பண்ணுயா... ஏன் தங்கச்சியை நினைச்சு என்னைக் கொல்லாதே... ஆஆஆ... ம்ம்ம்..." என்று பெரியம்மா பத்மா தன் சத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கதறினாள்.

பெரியப்பா ஒரு வித உறுமலுடன், "ஹா... ஹா..." என்று சத்தம் போட்டபடி, அவளது அந்த விரிந்தப் பெண்மையை விடாமல் வேட்டையாடினார். பெரியம்மாவின் முனகல் இப்போது ஒரு சிறு உருமல் சத்தமாக மாறி, அந்த அறையையே அதிர வைத்தது. வெளியே சத்தம் கேட்டுவிடுமோ என்று ராசகுட்டிதான் பயந்து நடுங்கினான்; ஆனால் அந்த இரண்டு காம வெறியர்களுக்கும் அந்தப் பயமே இல்லை.

 

பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராசகுட்டி தன் எச்சிலை பலமாக விழுங்கினான். நேற்று இரவு அத்தை மலரோடு நடந்த அந்தச் சங்கமம் ஒரு மென்மையான தாலாட்டு என்றால், இன்று பெரியப்பா இங்கே நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த அசுர வேட்டை ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தது. பெரியப்பாவின் ஒவ்வொரு அடியும் இடி போலப் பெரியம்மாவின் அந்த விரிந்த பிருஷ்டத்தில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.



இருவருக்கும் அருவியில் குளித்தது போல வேர்த்துக்கொட்டியது. அந்த ஜில்லென்ற மதிய நேரத்திலும், அவர்களின் காமத் தீயில் அந்த வியர்வை முத்துக்கள் பெரியம்மாவின் முதுகில் வழிந்து ஓடின. பெரியம்மா பத்மா, தன் மார்புகள் தரையைப் பார்த்தபடி ஊசலாட, "ம்ம்... ம்ம்ம்..." என்கிற காமஸ்வரத்தோடு பெரியப்பாவின் அந்த வேகத்திற்கு ஈடுகொடுத்து முன்னும் பின்னும் அசைந்து கொண்டிருந்தாள்.



"பெரியப்பா ஆவேசத்தின் உச்சியில், அவளது ஒரு பக்கப் பிருஷ்டத்தில் 'பட்... பட்...' என்று ஓங்கி அடிக்க, அந்தச் சத்தம் அறையெங்கும் எதிரொலித்தது. பெரியம்மா அதை ஒரு சுகமாக ஏற்றுக்கொண்டு கண்ணை மூடி அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள்."

 

சற்று நேரத்தில் பெரியப்பா முத்துப்பாண்டிக்கு உச்சகட்டம் நெருங்கியது. தன் பல்லை இறுகக் கடித்துக்கொண்டு, "ஆஆஆ..." என்று ஒரு மிருகத்தைப் போல உருமியபடி, பெரியம்மாவின் இடுப்பைத் தன் பக்கம் இழுத்து அமுக்கிப் பிடித்தார். அவனது அந்த முரட்டுச் சுன்னியிலிருந்து மதன நீர் பீய்ச்சி அடிப்பது, வெளியே மறைந்திருந்து பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.



"இனிமேல் இங்கே இருந்தால் மாட்டிக்குவோம்" என்று உணர்ந்த ராசகுட்டி, பூனைப் போல மெல்லப் பின்வாசல் வழியாக வெளியேறி, விறுவிறுவென முன் வாசலுக்கு வந்து திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டான்.



அவனது இதயம் இன்னும்  துடித்துக் கொண்டிருந்தது. கண்ணை மூடினால் பெரியம்மாவின் அந்தத் தொங்கும் மார்புகளும், பெரியப்பாவின் அந்த அசுர அடியும் தான் நினைவுக்கு வந்தன. தன் பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த இரண்டு ரூபாய் நாணயத்தைப் போல, இப்போதும் அவனது ஆண்மை ஜட்டிக்குள் விடைத்துக் கொண்டு நின்றது.



பத்து நிமிடம் கழித்து, உள்ளே ஆள் நடமாடும் சத்தம் கேட்டது. பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தன் கைலியைச் சரி செய்தபடி, முகத்தில் ஒருவிதத் திருப்தியுடன் வெளியே வந்தார். திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த ராசகுட்டியைப் பார்த்ததும் அவர் சற்றே திடுக்கிட்டாலும், உடனே சமாளித்துக் கொண்டார்.



"என்னடா ராசு... எப்போ வந்த? நான் உள்ளே கொஞ்சம் அசந்து தூங்கிட்டேன்," என்று ஒன்றுமே தெரியாதவர் போலக் கேட்டார்.



ராசகுட்டியும் ஒரு நல்ல நடிகனைப் போல "ஆமா பெரியப்பா, இப்பதான் சைக்கிளை நிறுத்தினேன்," என்று சமாளித்தான். உள்ளுக்குள் இன்னும் அந்த 'டப்... டப்...' சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.


அப்போது உள்ளிருந்து பத்மா பெரியம்மா வெளியே வந்தாள். சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் அந்த அசுர வேட்டையில் சிக்கித் தவித்தவள் என்று சொல்லவே முடியாதபடி, இப்போது ஒரு குடும்பத் தலைவியாக மிடுக்காக வந்தாள்.




பத்மா பெரியம்மாவின் அந்தப் பருத்த முந்தானை இடுப்பில் செருகப்பட்டிருக்க, அவளது அந்த ஆழமான தொப்புள் சுழி ராசகுட்டியின் கண்களை அப்படியே இழுத்தது. அவள் நடந்து வரும்போது, ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பெரிய மார்புகள் தாளலயம் தப்பாமல் குலுங்கின. அந்தத் தகிக்கும் உடம்பில் இன்னும் அந்த வியர்வை மணம் மாறாமல் இருந்தது.


"என்னடா ராசு... சென்னைக்குக் கிளம்பப் போறயாமே? ரங்கசாமி வந்து பேசிட்டுப் போனானா?" என்று அவள் கேட்டபோது, ராசகுட்டி தன் தயக்கத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

"ஆமா பெரியம்மா... ஆனா அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்குத்தான்..." என்று அவன் இழுக்க, பத்மா பெரியம்மா சிரித்துக் கொண்டே அவன் தலையைக் கோதினாள்.

"என்னடா ஆனா... ஓணான்னுட்டு! ரங்கசாமி எங்ககிட்டயும் வந்து சொல்லிட்டுத்தான் போனான். உனக்காகப் பெரியப்பா காசை எடுத்து வச்சிருக்காரு. இன்னைக்குப் பொழுது அடைஞ்சிடுச்சு, இங்கேயே தங்கு. நாளைக்குக் காலையில காசை வாங்கிட்டுப் போயேன்," என்று அவள் சொன்னதும், ராசகுட்டி உண்மையாலுமே கண்கலங்கிவிட்டான்.

தன் குடும்பக் கஷ்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு, தான் கேட்கும் முன்பே பெரியப்பாவும் பெரியம்மாவும் உதவி செய்ய முன்வந்தது அவனது மனதை உருக்கியது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி சிரித்துக் கொண்டே, "சரிடா ராசு... நீ போய் கை கால் கழுவிட்டு வா. உன் பெரியம்மா நல்லா ஆட்டுக்கறி குழம்பு வச்சிருக்கா , கொஞ்ச நேரத்துல உன் அக்கா மதுமிதாவும் மதனும் வந்ததும் எல்லாரும் ஒண்ணா உட்காரலாம்," என்று சொல்ல,

ராசுக்குட்டி தலை அசைத்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்,  சிறிது நேரத்தில் மதனோடு சேர்ந்து மதுமிதா அக்காவும் வந்துவிட, வீடே திருவிழாக் கோலம் பூண்டது.

மதனும் மதுமிதாவும் ராசகுட்டியை சும்மா விடுவார்களா? "என்னடா ராசு... சென்னைக்கு போறேன்னு பெரிய ஆளா ஆகிட்டியே? அங்க போனதும் எங்களை எல்லாம் மறந்துடுவியா?" என்று மதன் ஒரு பக்கம் கிண்டல் செய்ய, மதுமிதா அக்கா தன் பங்கிற்கு அவனை வம்புக்கு இழுத்தாள்.

மதுமிதா அக்கா -  , மெல்லிய தாவணியில் அவளது அந்த வளைவுகள் ராசகுட்டியின் கண்களைச் சுழற்றின. "என்னடா தம்பி... சென்னைக்கு போறதுக்கு முன்னாடி உன் அக்காவுக்கு ஏதும் சீர் செய்ய மாட்டியா?" என்று அவள் கண்ணைச் சிமிட்டிப் பேசும்போது, ராசகுட்டிக்கு முகம் சிவந்தது.

பாவம் ராசகுட்டி! அவர்களைப் போல வாயாடி இல்லை என்பதால், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் சிக்கித் தவித்தான். இடையில் பத்மா பெரியம்மா தான் அவனைப் பரிதாபப்பட்டு காப்பாற்றினாள்.

"ஏன்டா ராசு... இவங்க ரெண்டு பேரும் அம்புட்டு வாய்கிழிய பேசுறாங்க... நீ ஏன்டா பதிலுக்குப் பேசாம இப்படியே பாவமா இருக்க?" என்று பெரியம்மா கேட்க, ராசகுட்டி தன் அந்தச் சிரிப்பையே பதிலாகத் தந்தான்.

"விடு பெரியம்மா... அக்கா தானே பேசுறா, பேசிட்டுப் போகட்டும்," என்று அவன் குழைவாகச் சொன்னது மதுமிதாவுக்கு இன்னும் பிடித்துப்போனது.

"பாத்தியா அம்மா... என் தம்பி எவ்வளவு சமத்துன்னு!" என்று சொல்லியபடி, மதுமிதா ராசகுட்டியின் அருகில் வந்து அவனது கன்னத்தைக் கிள்ளினாள்.
பத்மா பெரியம்மா சிரித்துக் கொண்டே, "சரி சரி... எல்லாரும் கை கழுவிட்டு வாங்க. ஆட்டுக்கறி குழம்பு ஆறிடப் போகுது. மதுமிதா... தம்பிக்கு இலையைப் போட்டுப் பரிமாறு," என்று சொல்ல,  குடும்பமே ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டு முடித்தார்கள்

இரவு உணவிற்குப் பிறகு, மட்டன் குழம்பின் காரம் நாவிலேயே ஒட்டியிருக்க, அனைவரும் உறங்கத் தயாரானார்கள். அப்போது மதுமிதா மெல்ல ராசகுட்டியின் கையைப் பிடித்துச் சைகை காட்டி, புழக்கடைப் பக்கம் ரகசியமாக அழைத்துச் சென்றாள்.

"என்னக்கா... ஏதும் பிரச்சினையா? ஏன் இப்படிப் பதற்றமா இருக்க?" என்று ராசகுட்டி கேட்க, மதுமிதா அக்கா தன் தாவணித் தலைப்பைச் சரிசெய்தபடி அவனை நெருங்கி வந்தாள்.

. "டேய் ராசு... வீட்ல எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் பேச்சு எடுக்குறாங்கடா," என்று அவள் சொன்னதும், ராசகுட்டி ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.

"கல்யாணமா... உனக்கு இஷ்டம் இல்லையாக்கா? இன்னும் படிக்கணுமா?

மதுமிதா அவனைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்துவிட்டு, "படிப்பு இல்லடா... நான் ஒருத்தனை லவ் பண்றேன்!" என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டாள். ராசகுட்டிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "லவ்வா? இது பெரியப்பாவுக்கும் பெரியம்மாவுக்கும் தெரியுமா?"

"தெரியுமடா... அதான் அவசர அவசரமா வேற இடத்துல கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் பார்க்குறாங்க. நீதான்டா அவங்ககிட்டப் பேசி எப்படியாவது இதை நிப்பாட்டணும்," என்று மதுமிதா அவனது கைகளைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாள்.

"சரி... அந்தப் பையன் யாருக்கா?"

மதுமிதா சற்றுத் தயங்கிவிட்டு, "நம்ம தோட்டத்துக் குழி வேலைக்கு வருவாரே முனியாண்டி... அவரோட பையன் கணேஷ்," என்று சொன்னாள்.

கணேஷ் என்கிற பெயரைக் கேட்டதுமே ராசகுட்டியின் முகம் சுருங்கியது. கணேஷ்... அவனுக்குத் தெரியும், அவன் ஒருபோதும் மதுமிதா அக்காவுக்குப் பொருத்தமானவனாக இருக்க மாட்டான். ஏற்கனவே காதலித்து மணம் முடித்த மலர் அத்தையின் வாழ்க்கை  அல்லாடிக் கொண்டிருப்பதை அவன் நேரடியாகப் பார்த்தவன்.

"தன் அக்கா மதுமிதாவின் இந்த அழகான தேகம், அந்த   இளமை, ஒரு வேலையில்லாத கணேஷின் கையில் சிக்கிச் சீரழிந்து போவதா?" என்கிற எண்ணம் அவனை வாட்டியது. இப்போது சொன்னால் அக்கா சண்டைக்கு வருவாள் என்று தெரிந்த ராசகுட்டி, "சரிப்பா... நான் பேசிப் பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிச் சமாளித்து அங்கிருந்து ஒதுங்கினான்.


இரவு ஊரே அடங்கிவிட்டாலும், ராசகுட்டியின் கண்களில் மட்டும் தூக்கமே இல்லை. கடந்த இரண்டு நாட்களாக அவனது உடலில் ஏற்பட்ட அந்த ரசாயன மாற்றங்கள் அவனை ஒரு நிமிடம் கூட நிம்மதியாக இருக்க விடவில்லை. அவன் பார்க்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணையும், ஒவ்வொரு அசைவையும் இப்போது காமக் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

மோட்டார் ரூமில் அத்தை மலர் தன் மேல் அமர்ந்து ஆடிய அந்த ஆட்டம்... திண்ணையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த அம்மாவின் மார்புகள் தற்செயலாகத் தன் முகத்தில் நசுங்கிய அந்த மூன்று வினாடிச் சொர்க்கம்... இன்று மதியம் அந்த அறை இடுக்கில் பெரியம்மா பத்மா குனிந்து நிற்க, பெரியப்பா பின்னாலிருந்து அடித்த அந்த அசுர அடி... இவை அனைத்தும் அவனது நினைவலைகளில் ஊஞ்சலாடின.

"19 வயது இளமிரத்தம்... நரம்புகளில் சூடான லாவா குழம்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஜட்டிக்குள் விடைத்து நின்ற அவனது ஆண்மை, யாரிடமாவது தஞ்சம் புக ஏங்கியது.

இப்படியே எதைப் பற்றியோ நினைத்துக் கொண்டிருந்தவன், எப்போது கண் அயர்ந்தான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் சென்ற அவனது கனவிலும் அந்தப் பெண்மை உருவங்கள் வந்து போயின.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 7

நல்ல விடிந்துவிட்டிருந்தது. சோம்பல் முறித்துக்கொண்டு வெளியே வந்த ராசகுட்டியைப் பார்த்த பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, "ராசு... எந்திரிச்சுட்டியா? இதோ மதுமிதாவைக் காலேஜ்ல விட்டுட்டு நான் அப்படியே சந்தைக்குப் போறேன்ப்பா," என்றார்.

"ராசு... பின்னாடி தொழுவுல உன் பெரியம்மாவுக்கு உடம்பு முடியல, ஏதோ அவஸ்தைப்படுறா... போய் என்னன்னு கொஞ்சம் ஒத்தாசையா இரு," என்று பெரியப்பா சொல்லிட்டுப் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தார்


பைக்கில் ஏறிய மதுமிதா அக்கா, பெரியப்பாவுக்குத் தெரியாமல் ராசகுட்டியைப் பார்த்து, "டேய்... போறதுக்கு முன்னாடி என் காதலுக்கு ஒரு வழி சொல்லிட்டுப் போடா!" என்று கண்களாலேயே கெஞ்சினாள். அவளது அந்தத் தாவணி காற்றில் படபடக்க, அந்த அரேபியக் குதிரை போன்ற தேகம் மறைவது வரை அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


மதனும் ஏற்கனவே  சந்தைக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். இப்போது அந்தப் பெரிய வீட்டில் ராசகுட்டியும், தொழுவத்தில் இருக்கும் பெரியம்மா பத்மாவும் மட்டுமே.

"பெரியம்மாவுக்கு என்ன ஆச்சு?  " என்று முணுமுணுத்தபடி ராசகுட்டி பின்வாசல் வழியாகத் தொழுவத்திற்குச் சென்றான்.தொழுவத்திற்குள் நுழைந்ததும், அந்த மாட்டுச் சாணத்தின் வாசனையும், வைக்கோல் நெடியும் கலந்த ஒரு கமான மணம் அவனை வரவேற்றது

தொழுவத்திற்குப் பின்னால் இருந்த அந்த அடர்ந்த புதருக்குள், பெரியம்மா பத்மா தன் சேலையையும் பாவாடையையும் இடுப்பு வரை தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முரட்டுத்தனமான உடம்பு, ஒரு பெரிய பாறாங்கல் போலப் புதரின் நிழலில் அசைவின்றி இருந்தது.

"பெரியம்மா..." என்று கூப்பிட வாயெடுத்த ராசகுட்டி, அப்படியே பம்மி மறைந்து கொண்டான். காரணம், அவனது கண்களுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த பெரியம்மாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான சூத்தழகு!

"பெரியம்மாவின் அந்தப் பருத்தக் குண்டிகள், கொளக்கரையிலே வனைந்து வைத்த செம்மண் பானை போல மொழுமொழுவென்று அம்சமாக இருந்தன. அந்த மங்கலான வெளிச்சத்திலும், அவளது அந்த மேனியின் பளபளப்பும், இடுப்பின் ஆழமான வளைவும் ராசகுட்டியின் 19 வயது ஆண்மையைப் படக்கென்று நட்டுக்கொள்ள வைத்தன. நேற்று பெரியப்பா அந்தப் பிருஷ்டத்தில் அடித்த அடி, இன்னும் சிவந்த தழும்பாக அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது."

ரொம்ப நெருக்கத்தில், பெரியம்மா அங்கே திரும்பி அமர்ந்து அவனுக்குத் தன் சூத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். நேரம் ஆக ஆக, அவனுக்குள் ஒருவிதக் கிலி ஏற்பட்டது. எங்கே அவள் திரும்பித் தன்னைப் பார்த்துவிடுவாளோ, கையும் களவுமாகப் பிடித்துவிடுவாளோ என்கிற பயம் ஒரு பக்கம்... அந்தத் தகிக்கும் தேகத்தைக் கட்டிப்பிடித்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிற ஏக்கம் மறுபக்கம்.



பயமும் காமமும் கலந்த ஒரு குரலில், "பெரியம்மா..." என்று சன்னமாகக் கூப்பிட்டான்.


அங்குட்டே இருடா... நான் வெளியே போயிட்டு இருக்கேன்!" - பெரியம்மாவின் அந்தக் குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பும், களைப்பும் கலந்திருந்தது.

"பெரியப்பா உன்னைத் தேடச் சொல்லி அனுப்புச்சு... உனக்கு உடம்புக்கு முடியலையாமே?" என்று ராசகுட்டி கேட்க, "ஆமாடா ராசு... வவுரு சரியில்லை," என்றாள் பத்மா. அவளது குரல் தேய்ந்து போயிருந்தது.

"இங்குட்டு வாடா..." என்று அவள் அழைக்க, ராசகுட்டி சற்றே தயங்கினான். "நான்... அங்கயா?"

"ஒக்காந்துதான் இருக்கேன், வா!" - பெரியம்மாவின் அதிகாரமும் கெஞ்சலும் கலந்த அழைப்பைத் தட்ட முடியாமல் அந்தப் புதரைத் தாண்டி அவள் முன் சென்றான்.



அங்கே பத்மா பெரியம்மா மிகக் களைப்பாக அமர்ந்திருந்தாள். ராசகுட்டி அருகில் சென்றதும், ஒரு ஆதரவிற்காக அவனது கையைப் பிடித்து அவன் மேல் அப்படியே சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது அந்தப் பருத்த உடலின் சூடு அவன் மேல் பட, சற்று முன் பார்த்த அந்த மொழுமொழுவென்ற செம்மண் பானை போன்ற குண்டிகளின் நினைவு வந்து ராசகுட்டியின் ஜட்டிக்குள் அவனது ஆண்மை விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது.

"என்ன பெரியம்மா பண்ணுது?" என்று அவன் பதற்றத்தோடு கேட்க, காலையிலிருந்து நாலைந்து முறை பேதியாகிவிட்டதாகச் சொல்லி முனகினாள்.

"இரு பெரியம்மா... நான் கஷாயம் காய்ச்சித் தாரேன், சரியாயிடும்," என்று அவளை அங்கேயே அமரச் சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் ஓடினான். பத்து நிமிடத்தில் கஷாயத்தைத் தயார் செய்துவிட்டுத் திரும்ப வந்த ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது.

அங்கே பெரியம்மா பத்மா, முன்பக்கம் மட்டும் சேலையால் அரைகுறையாக மறைத்தபடி, பின்பக்கம் முழுவதையும் திறந்து காட்டி மீண்டும் அந்தப் பருத்தக் குண்டிகளை இவனுக்கு விருந்தாகப் படைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

"மறுபடியுமா பெரியம்மா? அந்தப் பழுத்தக் கனிகள் போன்ற பிருஷ்டங்கள், காற்றில் படபடக்க... இடுப்பு மடிப்புகளில் வழிந்த அந்த வேர்வைத் துளிகள் அவளது அந்தச் செம்மண் நிற மேனியை இன்னும் பளபளப்பாக்கின. குனிந்து அமர்ந்திருந்த அவளது நிலையில், அந்தப் பெரிய குண்டிகளுக்கு இடையே இருந்த அந்த ரகசியப் பிளவு ராசகுட்டியின் கண்களை அப்படியே கட்டிப்போட்டது."



அவன் கையில் இருந்த கஷாயக் கிண்ணம் லேசாக நடுங்கியது. "பெரியம்மா... இந்தாங்க கஷாயம்," என்று திக்கித் திணறிச் சொன்னான்.

அவள் மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அவளது ஜாக்கெட் கொக்கிகள் சில விலகி, அவளது அந்தப் பெரிய மார்புகள் தளர்ந்து கீழே ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தன. "ராசு... என்னால எழுந்திரிக்கக் கூட முடியலடா..


கையைக் குடுடா... உன்னைப் பிடிச்சு எழுந்துக்கிறேன்," என்று பெரியம்மா பத்மா தன் தளர்ந்த கையை நீட்டினாள். ராசகுட்டி ஆவலோடு அவளருகில் சென்று, அவளது அந்தப் பருத்தத் தோள்களைப் பற்றித் தூக்கினான். அவளது உடலின் அந்தத் தகிக்கும் சூடும், பெண்மை மணமும் அவன் நாசியைத் துளைக்க, அவளை மெல்ல நடத்தித் தொட்டி அருகே கொண்டு வந்தான்.

"நீ கொஞ்சம் அங்குட்டு இரு... நான் கால் கழுவிட்டு வாரேன்," என்றவள், சிறிது நேரத்தில் "ராசுக்குட்டி..." என்று மெல்லியக் குரலில் அழைத்தாள்.

உள்ளே சென்ற ராசகுட்டிக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது. பெரியம்மா பத்மா அங்கே அப்படியே குனிந்து அமர்ந்து, தன் பிரம்மாண்டமான குண்டிகளை மீண்டும் அவனுக்கு விருந்தாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். "டேய் வாடா... கையைக்கூடத் தூக்க முடியல, கொஞ்சம் தண்ணி மொண்டு ஊத்துடா," என்று அவள் சொல்ல, ராசகுட்டி குவளையில் தண்ணீரை மொண்டு அவளது அந்த மொழுமொழுவென்ற பிருஷ்டங்களின் மேல் ஊற்றினான்.



தண்ணீர் பட்டு அந்தச் செம்மண் நிறக் குண்டிகள் இன்னும் பளபளப்பாக மின்னின. "இரு பெரியம்மா... நானே கழுவி விடுறேன்," என்று அவன் சொன்னதும், "ஐயே கருமம்... அங்க போய் ஏண்டா?" என்று அவள் போலியாகச் சிணுங்கினாள்.

"ஏன் பெரியம்மா... சின்ன வயசுல எனக்கு நீ எத்தனை முறை கழுவி விட்டிருக்க?" என்று கேட்டபடி, ராசகுட்டி தன் கையை மெல்ல அவளது அந்தப் பருத்தக் குண்டிகளின் மேல் வைத்தான்.

"பெரியம்மாவின் அந்தச் சதைப்பற்றான குண்டிகளில் அவனது விரல்கள் பட்டதும், அவள் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. ராசகுட்டி விடவில்லை. ஒரு கையில் தண்ணீரை ஊற்றிக்கொண்டே, மறு கையால் அவளது அந்தப் பருத்தப் பிருஷ்டங்களைத் தடவிக்கொடுத்துக் கழுவத் தொடங்கினான். அவனது உள்ளங்கை அந்த வழுவழுப்பான மேட்டில் நழுவிச் சென்று, இரண்டு குண்டிகளுக்கும் நடுவில் இருந்த அந்த ஆழமான  பிளவுக்குள்  நுழைந்தது."

"ஆஆஆ... ம்ம்ம்... ராசு..." என்று  பத்மா முனகினாள். ராசகுட்டி தன் விரல்களால் அவளது அந்தச் சுருங்கிய பெண்மையின் பின் பகுதியைத்  அந்த ஈரமான இடுக்கில் தன் விரல்களை விட்டுத் துழாவ, பெரியம்மா தன் குண்டிகளை இன்னும் பின்னால் தள்ளி அவனது கைக்கு வசதியாகக் கொடுத்தாள்.

அந்தத் தனிமையில், ஒரு மகனாகக் கழுவி விடத் தொடங்கியவன், இப்போது ஒரு காதலனைப் போல அவளது அந்த மென்மையான அங்கங்களை ஆழமாகத் தடவிச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது அந்த மலத்துவாரத்தைச் சுற்றி அவன் விரல்கள் வட்டமிட்டபோது, பெரியம்மா பத்மாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காமப் பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது.




சரி அவ்வளவுதான் முடிஞ்சது..." என்று ராசகுட்டி தண்ணீரை ஊற்றி முடிக்க, பெரியம்மா பத்மாவிடமிருந்து அடுத்த விபரீதமான கட்டளை வந்தது.

"சரி... அப்படியே முன்னாடியும் கழுவி விட்டுரு ராசு!"

ராசகுட்டி அப்படியே அதிர்ந்து நின்றான். "பெரியம்மா... நானா? என்ன சொல்றீங்க?" என்று திக்கித் திணறி அவன் கேட்க, பத்மா பெரியம்மா கொஞ்சமும் பதற்றமில்லாமல் மெல்லத் திரும்பினாள். அவளது ஜாக்கெட் கொக்கிகள் ஏற்கனவே தளர்ந்து, அந்தப் பெரிய மார்புகள் வெளியே எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

"என்னடா ராசு... இவ்வளவு அதிர்ச்சியாகுற? அன்னைக்கு உன் பெரியப்பாவும் நானும் இருக்கும்போது, கொள்ளைப்புறம் கதவைத் திறந்து எல்லாத்தையும் ஆசை தீரப் பார்த்துட்டுத்தானே இருந்தே... அப்புறம் இப்போ என்ன புதுசாத் தயக்கம்?" பெரியம்மா இப்படிப் பட்டவர்த்தனமாகச் சொன்னதும் ராசகுட்டிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. தான் மறைந்திருந்து பார்த்தது அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது என்றதும் அவனது முகம் வேர்த்து விறுவிறுத்தது.

"பெரியம்மா... அது வந்து..." என்று அவன் ஏதோ சொல்ல வர, பத்மா அவனது கையைப் பிடித்துத் தன் கால்களுக்கு இடையே இருந்த அந்த ஈரமான பகுதிக்கு இழுத்தாள்.

"விடுடா... பார்த்தது பார்த்தாச்சு!" என்று பெரியம்மா பத்மா சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன அந்த நிமிடம், ராசகுட்டியின் மனதில் இருந்த அத்தனை பாரமும் இறங்கியது. அவனது கையிலிருந்த குவளையை வாங்கியவள், கொஞ்சமும் கூச்சமில்லாமல் தன் கால்களை விரித்து, அந்தச் செம்மண் நிறப் புண்டையில் தண்ணீரை ஊற்றிக் கழுவிக்கொண்டாள்.

அவளது அந்தத் துணிச்சலான செய்கை ராசகுட்டியின் 19 வயது ரத்தத்தைச் சூடாக்கியது. பிறகு மெல்ல எழுந்தவள், ராசகுட்டியின் தோளில் கை போட்டுக்கொண்டு, ஒரு கைத்தாங்கலாக வீட்டுக்குள் வந்தாள். கூடத்துத் திண்ணையில் அமர்ந்ததும், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பிடித்து உருவி ஒரு அழுத்தமான முத்தம் கொடுத்தாள்.

"மவராசனா இருப்பேடா நீ... என் மவ மதுமிதா கூட எனக்கு இப்படிச் செஞ்சு விடுவாளான்னு சந்தேகம் தான்," என்று அவள் உருக்கமாகச் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு ஒரு கணம் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

"என்ன பெரியம்மா இப்படிச் சொல்லிட்ட? நான் உன் தங்கச்சிக்குக் பிறந்தா என்ன, உனக்கு பிறந்தா என்ன? நான் உன் புள்ளை தானே," என்று அவன் குழைவாகச் சொன்னது பத்மா பெரியம்மாவின் மனதை அப்படியே கரைத்துவிட்டது.

நெகிழ்ச்சியில் அவள் ராசகுட்டியைத் தன் அருகில் இழுத்து அமரவைத்து, அவனது மடியில் அப்படியே தலைசாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள்

கொஞ்ச நேரம் அமைதியாகக் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். அந்தத் தனிமையில் அவர்களின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே சத்தமாக ஒலித்தது. மெல்லக் கண்ணைத் திறந்தவள், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள்:

"ராசு... குண்டியைக் கழுவி விடச் சொல்லி உன் மனசைக் கலைச்சிட்டேனோடா?"

"ஆ... அதெல்லாம் இல்ல பெரியம்மா. உனக்கு உடம்பு முடியாமப் போனதால தானே செஞ்சேன்," என்று அவன் தடுமாறினான்.

"நான் ஒரு கிறுக்கிடா... இன்னும் பழைய நினைப்புலயே உன்னைச் சின்னப் புள்ளைன்னே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். நீ இம்புட்டுப் பெரிய வாலிபப் பயலா வளர்ந்து நிக்கிறியேங்கிற எண்ணமே வரல பாரேன்," என்று அவள் சொல்லும்போதே, அவளது ஒரு கை மெல்ல அவனது வேட்டியின் மேல் ஊர்ந்து சென்றது.

"உனக்கு எப்பவும் நான் சின்னப் புள்ளை தானே பெரியம்மா," என்று அவன் சொல்ல, பத்மா பலமாகச் சிரித்தாள். "ஹா..ஹா..... ஆனா நீதான் கொஞ்சம் சங்கட்டமாயிட்டே போல. அப்புறம் ஏன்டா உன்னோட இது இப்படி முட்டிக்கிட்டு நிக்குது?"

கேட்டதோடு நில்லாமல், அப்படியே தன் சிவந்த கன்னத்தை ராசகுட்டியின் வேட்டிக்கு மேல் விடைத்து நின்ற அந்த வாலிபக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து அழுத்தினாள்.

"ஐயோ... பெரியம்மா!" என்று ராசகுட்டி பதறிப் பின்வாங்க முயல, "அப்படியே கம்முனு இருடா," என்று அதட்டியபடி, தன் கன்னத்தாலேயே அந்த முரட்டு விஸ்வரூபத்தைத் தடவிக்கொடுத்தாள். 19 வயது ரத்தம் அவனுக்குச் சிலிர்த்தது. அவளது கன்னத்தின் மென்மையும், அதில் படர்ந்திருந்த அந்த வியர்வைச் சூடும் அவனது ஆண்மையைத் தீயாய் சுட்டது.

"ஏன்டா... வலிக்கிதா?" என்று அவள் குறும்போடு கேட்க, "இல்ல... அது வந்து..." என்று அவன் வார்த்தை வராமல் நெளிந்தான்.

பத்மா விடவில்லை. அவனது அந்த முரட்டுப் புடைப்பைத் தன் கன்னத்தில் உரசியபடி, "இதுல இருந்து தண்ணியெல்லாம் வருமாடா?" என்று பச்சையாகக் கேட்டாள். ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. அவளையும் அறியாமல் "ம்... ம்ம்..." என்று முனகினான்.

"ஏன்டா... வெட்கமா இருக்கா?" என்று கேட்டவள், தன் மூக்கை அந்த வேட்டிக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து ஆழமாக மூச்சை உள்ளிழுத்து முகர்ந்தாள். "நீதான் வெட்கப்படுற... ஆனா உன் சின்னக்குட்டி நல்லா நிமிர்ந்து நிக்கிறான்," என்று அவள் சொல்லும்போது, அந்த மூச்சுக்காற்றின் சூடு ராசகுட்டிக்கு ஜிவ்வென்று உடலெங்கும் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

பத்மா தன் முகத்தை ராசகுட்டியின் அந்த வாலிபக் கூடாரத்தில் வைத்துத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தகிப்பான தருணத்தில், வாசலில் சைக்கிள் சத்தம் கேட்டது. மதன் வந்துவிட்டான்!

இருவரும் சட்டென விலகி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டனர். உள்ளே வந்த மதன், "என்ன ராசு... இன்னுமா இங்க இருக்க? அப்பா காசை எடுத்துட்டு உன் வீட்டுக்கே போயிருக்காருடா," என்றான்.

"ஓ... அப்படியா? பரவாயில்லை, நான் கொஞ்சம் கழிச்சுப் போய்க்கிறேன்," என்று ராசகுட்டி சொன்னான். ஆனால், பக்கத்தில் இருந்த பத்மா பெரியம்மா ஒரு குத்தலான சிரிப்போடு சொன்னாள்:

"டேய் ராசு... உன் பெரியப்பா, கொழுந்தியலை (உன் அம்மாவை ) சைட் அடிக்கத்தாண்டா அங்க ஓடியிருக்காரு! எதுக்கோ நீ கொஞ்சம் கழிச்சுப் போ," என்று அவள் நக்கலாகச் சிரித்த அந்த நொடியில், ராசகுட்டிக்குத் தலைக்குள் மின்சாரம் பாய்ந்தது.

நேற்று மதியம் அந்த அறை இடுக்கில் பெரியப்பா சொன்ன அந்த வார்த்தை அவன் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டது: "உன் தங்கச்சி அம்பிகா மாதிரி உன் குண்டி... நல்ல புசுபுசுன்னு இருக்குடி!" 'அப்படியானால் நிஜமாகவே பெரியப்பா என் அம்மாவை அந்த மாதிரி ஒரு பார்வையில்தான் பார்க்கிறாரா?' என்கிற ஆத்திரம் அவன் நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்தது. தான் மட்டும் அனுபவிக்க நினைக்கும் தன் அம்மாவை, வேறொருவர் அதுவும் பெரியப்பா அந்த எண்ணத்தோடு பார்ப்பதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை.

சட்டென வெளியே வந்து தன் சைக்கிளை எடுத்தான். பத்மா பெரியம்மா வாசல் வரை வந்து, "டேய் ராசு... சாப்பிட்டுட்டுப் போடா!" என்று கூப்பிட்டும் அவன் காதில் விழவில்லை.

"இல்ல பெரியம்மா... நான் வீட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு பெடலை மின்னல் வேகத்தில் மிதித்தான்.

"சைக்கிள் காற்றில் பறந்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவன் மனதுக்குள் ஓரே எண்ணம்தான் ஓடியது... 'பெரியப்பா இப்போ அம்மா கூட என்ன பண்ணிட்டு இருப்பாரு? ஒருவேளை பெரியம்மா குனிந்து நின்றது போல, என் அம்மாவையும் அவர்...'"

அந்த எண்ணம் வந்தபோதே அவனுக்கு ஆத்திரமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் கலந்த ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. "ஐயோ... நம்ம எண்ணம் ஏன் இப்படிப் போகுது?" என்று தன்னைத் தானே கடிந்து கொண்டாலும், கால்கள் சைக்கிளை இன்னும் வேகமாக மிதித்தன. அம்மாவிடம் பெரியப்பா அத்துமீறுவதற்குள் அங்கிருக்க வேண்டும் என்கிற வெறியில் அவன் பறந்தான்.


தன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்ததும், அங்கே நின்ற பெரியப்பாவின் அந்த கருப்பு நிற புல்லட்டும், வாசலில் கிடந்த அதே வெள்ளைச் செருப்பும் அவன் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தின. 'அப்படியானால் பெரியப்பா உள்ளேதான் இருக்கிறார்!'

மூச்சிரைக்க நின்றவன், சைக்கிளை ஸ்டேண்ட் கூடப் போடாமல் அப்படியே ஓரமாகத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு, விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

வாசலைக் கடந்ததும் அவனது கண்கள் விரிந்தன. அங்கே, அம்மா காலையில் உடுத்தியிருந்த அந்த நீல நிறச் சேலை, தரையில் அலங்கோலமாகக் கிடந்தது. அதைப் பார்த்ததுமே ராசகுட்டிக்கு 'பக்'கென்று இருந்தது. அவனது இதயம்  பட ..படவென துடிக்கத் தொடங்கியது.

இரண்டு அடி முன்னால் வைத்தான். அங்கே அம்மாவின் அதே பிளவுஸ்! அதை எடுக்கும்போதே அவனது கை நடுங்கியது. 'அம்மாவின் பிளவுஸ்... இங்கே தரையிலா?'

இன்னும் ஒரு அடி... அம்மாவின் பாவாடை! 'ஐயோ... அம்மா!' அவனது நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஆடைகள் அனைத்தும் இப்படி வரிசையாகச் சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்க்கும்போது, உள்ளே என்ன நடந்திருக்கும் என்கிற பயமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் அவனது 19 வயது உடம்பை உலுக்கியது.

அதே வேளையில், வீட்டின் கொள்ளைப்புறத்தில் இருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது...

"டப்... டப்... டப்..."

நேற்று மதியம் பெரியம்மா வீட்டில் கேட்ட அதே ஈரமான சத்தம்! கூடவே அம்மாவின் குரல்...

"ஆஆஆ... மெதுவா அத்தான்..."

ராசகுட்டிக்குத் தன் உடம்பில் இருந்த அத்தனை தார்மீக ஆத்திரமும்  தலைக்கேறியது. 'தன் அம்மாவை... பெரியப்பா...' என்கிற எண்ணம் அவனை அதிர வைத்தாலும், அந்தச் சத்தம் அவனை அந்தப் பக்கம் இழுத்தது.

தன் தைரியத்தை எல்லாம் வரவழைத்துக் கொண்டு, கொள்ளைப்புறக் கதவின் இடுக்கின் வழியாக எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே... பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவை ....தொடரும் !!

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 8

அந்தத் தனிமையில், ஒரு மகனாகக் கழுவி விடத் தொடங்கியவன், இப்போது ஒரு காதலனைப் போல அவளது அந்த மென்மையான அங்கங்களை ஆழமாகத் தடவிச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது அந்த மலத்துவாரத்தைச் சுற்றி அவன் விரல்கள் வட்டமிட்டபோது, பெரியம்மா பத்மாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காமப் பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது.




சரி அவ்வளவுதான் முடிஞ்சது..." என்று ராசகுட்டி தண்ணீரை ஊற்றி முடிக்க, பெரியம்மா பத்மாவிடமிருந்து அடுத்த விபரீதமான கட்டளை வந்தது.

"சரி... அப்படியே முன்னாடியும் கழுவி விட்டுரு ராசு!"

ராசகுட்டி அப்படியே அதிர்ந்து நின்றான். "பெரியம்மா... நானா? என்ன சொல்றீங்க?" என்று திக்கித் திணறி அவன் கேட்க, பத்மா பெரியம்மா கொஞ்சமும் பதற்றமில்லாமல் மெல்லத் திரும்பினாள். அவளது ஜாக்கெட் கொக்கிகள் ஏற்கனவே தளர்ந்து, அந்தப் பெரிய மார்புகள் வெளியே எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

"என்னடா ராசு... இவ்வளவு அதிர்ச்சியாகுற? அன்னைக்கு உன் பெரியப்பாவும் நானும் இருக்கும்போது, கொள்ளைப்புறம் கதவைத் திறந்து எல்லாத்தையும் ஆசை தீரப் பார்த்துட்டுத்தானே இருந்தே... அப்புறம் இப்போ என்ன புதுசாத் தயக்கம்?" பெரியம்மா இப்படிப் பட்டவர்த்தனமாகச் சொன்னதும் ராசகுட்டிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. தான் மறைந்திருந்து பார்த்தது அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது என்றதும் அவனது முகம் வேர்த்து விறுவிறுத்தது.

"பெரியம்மா... அது வந்து..." என்று அவன் ஏதோ சொல்ல வர, பத்மா அவனது கையைப் பிடித்துத் தன் கால்களுக்கு இடையே இருந்த அந்த ஈரமான பகுதிக்கு இழுத்தாள்.

"விடுடா... பார்த்தது பார்த்தாச்சு!" என்று பெரியம்மா பத்மா சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன அந்த நிமிடம், ராசகுட்டியின் மனதில் இருந்த அத்தனை பாரமும் இறங்கியது. அவனது கையிலிருந்த குவளையை வாங்கியவள், கொஞ்சமும் கூச்சமில்லாமல் தன் கால்களை விரித்து, அந்தச் செம்மண் நிறப் புண்டையில் தண்ணீரை ஊற்றிக் கழுவிக்கொண்டாள்.

அவளது அந்தத் துணிச்சலான செய்கை ராசகுட்டியின் 19 வயது ரத்தத்தைச் சூடாக்கியது. பிறகு மெல்ல எழுந்தவள், ராசகுட்டியின் தோளில் கை போட்டுக்கொண்டு, ஒரு கைத்தாங்கலாக வீட்டுக்குள் வந்தாள். கூடத்துத் திண்ணையில் அமர்ந்ததும், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பிடித்து உருவி ஒரு அழுத்தமான முத்தம் கொடுத்தாள்.

"மவராசனா இருப்பேடா நீ... என் மவ மதுமிதா கூட எனக்கு இப்படிச் செஞ்சு விடுவாளான்னு சந்தேகம் தான்," என்று அவள் உருக்கமாகச் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு ஒரு கணம் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

"என்ன பெரியம்மா இப்படிச் சொல்லிட்ட? நான் உன் தங்கச்சிக்குக் பிறந்தா என்ன, உனக்கு பிறந்தா என்ன? நான் உன் புள்ளை தானே," என்று அவன் குழைவாகச் சொன்னது பத்மா பெரியம்மாவின் மனதை அப்படியே கரைத்துவிட்டது.

நெகிழ்ச்சியில் அவள் ராசகுட்டியைத் தன் அருகில் இழுத்து அமரவைத்து, அவனது மடியில் அப்படியே தலைசாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள்

கொஞ்ச நேரம் அமைதியாகக் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். அந்தத் தனிமையில் அவர்களின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே சத்தமாக ஒலித்தது. மெல்லக் கண்ணைத் திறந்தவள், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள்:

"ராசு... குண்டியைக் கழுவி விடச் சொல்லி உன் மனசைக் கலைச்சிட்டேனோடா?"

"ஆ... அதெல்லாம் இல்ல பெரியம்மா. உனக்கு உடம்பு முடியாமப் போனதால தானே செஞ்சேன்," என்று அவன் தடுமாறினான்.

"நான் ஒரு கிறுக்கிடா... இன்னும் பழைய நினைப்புலயே உன்னைச் சின்னப் புள்ளைன்னே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். நீ இம்புட்டுப் பெரிய வாலிபப் பயலா வளர்ந்து நிக்கிறியேங்கிற எண்ணமே வரல பாரேன்," என்று அவள் சொல்லும்போதே, அவளது ஒரு கை மெல்ல அவனது வேட்டியின் மேல் ஊர்ந்து சென்றது.

"உனக்கு எப்பவும் நான் சின்னப் புள்ளை தானே பெரியம்மா," என்று அவன் சொல்ல, பத்மா பலமாகச் சிரித்தாள். "ஹா..ஹா..... ஆனா நீதான் கொஞ்சம் சங்கட்டமாயிட்டே போல. அப்புறம் ஏன்டா உன்னோட இது இப்படி முட்டிக்கிட்டு நிக்குது?"

கேட்டதோடு நில்லாமல், அப்படியே தன் சிவந்த கன்னத்தை ராசகுட்டியின் வேட்டிக்கு மேல் விடைத்து நின்ற அந்த வாலிபக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து அழுத்தினாள்.

"ஐயோ... பெரியம்மா!" என்று ராசகுட்டி பதறிப் பின்வாங்க முயல, "அப்படியே கம்முனு இருடா," என்று அதட்டியபடி, தன் கன்னத்தாலேயே அந்த முரட்டு விஸ்வரூபத்தைத் தடவிக்கொடுத்தாள். 19 வயது ரத்தம் அவனுக்குச் சிலிர்த்தது. அவளது கன்னத்தின் மென்மையும், அதில் படர்ந்திருந்த அந்த வியர்வைச் சூடும் அவனது ஆண்மையைத் தீயாய் சுட்டது.

"ஏன்டா... வலிக்கிதா?" என்று அவள் குறும்போடு கேட்க, "இல்ல... அது வந்து..." என்று அவன் வார்த்தை வராமல் நெளிந்தான்.

பத்மா விடவில்லை. அவனது அந்த முரட்டுப் புடைப்பைத் தன் கன்னத்தில் உரசியபடி, "இதுல இருந்து தண்ணியெல்லாம் வருமாடா?" என்று பச்சையாகக் கேட்டாள். ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. அவளையும் அறியாமல் "ம்... ம்ம்..." என்று முனகினான்.

"ஏன்டா... வெட்கமா இருக்கா?" என்று கேட்டவள், தன் மூக்கை அந்த வேட்டிக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து ஆழமாக மூச்சை உள்ளிழுத்து முகர்ந்தாள். "நீதான் வெட்கப்படுற... ஆனா உன் சின்னக்குட்டி நல்லா நிமிர்ந்து நிக்கிறான்," என்று அவள் சொல்லும்போது, அந்த மூச்சுக்காற்றின் சூடு ராசகுட்டிக்கு ஜிவ்வென்று உடலெங்கும் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

பத்மா தன் முகத்தை ராசகுட்டியின் அந்த வாலிபக் கூடாரத்தில் வைத்துத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தகிப்பான தருணத்தில், வாசலில் சைக்கிள் சத்தம் கேட்டது. மதன் வந்துவிட்டான்!

இருவரும் சட்டென விலகி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டனர். உள்ளே வந்த மதன், "என்ன ராசு... இன்னுமா இங்க இருக்க? அப்பா காசை எடுத்துட்டு உன் வீட்டுக்கே போயிருக்காருடா," என்றான்.

"ஓ... அப்படியா? பரவாயில்லை, நான் கொஞ்சம் கழிச்சுப் போய்க்கிறேன்," என்று ராசகுட்டி சொன்னான். ஆனால், பக்கத்தில் இருந்த பத்மா பெரியம்மா ஒரு குத்தலான சிரிப்போடு சொன்னாள்:

"டேய் ராசு... உன் பெரியப்பா, கொழுந்தியலை (உன் அம்மாவை ) சைட் அடிக்கத்தாண்டா அங்க ஓடியிருக்காரு! எதுக்கோ நீ கொஞ்சம் கழிச்சுப் போ," என்று அவள் நக்கலாகச் சிரித்த அந்த நொடியில், ராசகுட்டிக்குத் தலைக்குள் மின்சாரம் பாய்ந்தது.

நேற்று மதியம் அந்த அறை இடுக்கில் பெரியப்பா சொன்ன அந்த வார்த்தை அவன் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டது: "உன் தங்கச்சி அம்பிகா மாதிரி உன் குண்டி... நல்ல புசுபுசுன்னு இருக்குடி!" 'அப்படியானால் நிஜமாகவே பெரியப்பா என் அம்மாவை அந்த மாதிரி ஒரு பார்வையில்தான் பார்க்கிறாரா?' என்கிற ஆத்திரம் அவன் நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்தது. தான் மட்டும் அனுபவிக்க நினைக்கும் தன் அம்மாவை, வேறொருவர் அதுவும் பெரியப்பா அந்த எண்ணத்தோடு பார்ப்பதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை.

சட்டென வெளியே வந்து தன் சைக்கிளை எடுத்தான். பத்மா பெரியம்மா வாசல் வரை வந்து, "டேய் ராசு... சாப்பிட்டுட்டுப் போடா!" என்று கூப்பிட்டும் அவன் காதில் விழவில்லை.

"இல்ல பெரியம்மா... நான் வீட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு பெடலை மின்னல் வேகத்தில் மிதித்தான்.

"சைக்கிள் காற்றில் பறந்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவன் மனதுக்குள் ஓரே எண்ணம்தான் ஓடியது... 'பெரியப்பா இப்போ அம்மா கூட என்ன பண்ணிட்டு இருப்பாரு? ஒருவேளை பெரியம்மா குனிந்து நின்றது போல, என் அம்மாவையும் அவர்...'"

அந்த எண்ணம் வந்தபோதே அவனுக்கு ஆத்திரமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் கலந்த ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. "ஐயோ... நம்ம எண்ணம் ஏன் இப்படிப் போகுது?" என்று தன்னைத் தானே கடிந்து கொண்டாலும், கால்கள் சைக்கிளை இன்னும் வேகமாக மிதித்தன. அம்மாவிடம் பெரியப்பா அத்துமீறுவதற்குள் அங்கிருக்க வேண்டும் என்கிற வெறியில் அவன் பறந்தான்.


தன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்ததும், அங்கே நின்ற பெரியப்பாவின் அந்த கருப்பு நிற புல்லட்டும், வாசலில் கிடந்த அதே வெள்ளைச் செருப்பும் அவன் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தின. 'அப்படியானால் பெரியப்பா உள்ளேதான் இருக்கிறார்!'

மூச்சிரைக்க நின்றவன், சைக்கிளை ஸ்டேண்ட் கூடப் போடாமல் அப்படியே ஓரமாகத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு, விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

வாசலைக் கடந்ததும் அவனது கண்கள் விரிந்தன. அங்கே, அம்மா காலையில் உடுத்தியிருந்த அந்த நீல நிறச் சேலை, தரையில் அலங்கோலமாகக் கிடந்தது. அதைப் பார்த்ததுமே ராசகுட்டிக்கு 'பக்'கென்று இருந்தது. அவனது இதயம்  பட ..படவென துடிக்கத் தொடங்கியது.

இரண்டு அடி முன்னால் வைத்தான். அங்கே அம்மாவின் அதே பிளவுஸ்! அதை எடுக்கும்போதே அவனது கை நடுங்கியது. 'அம்மாவின் பிளவுஸ்... இங்கே தரையிலா?'

இன்னும் ஒரு அடி... அம்மாவின் பாவாடை! 'ஐயோ... அம்மா!' அவனது நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஆடைகள் அனைத்தும் இப்படி வரிசையாகச் சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்க்கும்போது, உள்ளே என்ன நடந்திருக்கும் என்கிற பயமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் அவனது 19 வயது உடம்பை உலுக்கியது.

அதே வேளையில், வீட்டின் கொள்ளைப்புறத்தில் இருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது...

"டப்... டப்... டப்..."

நேற்று மதியம் பெரியம்மா வீட்டில் கேட்ட அதே ஈரமான சத்தம்! கூடவே அம்மாவின் குரல்...

"ஆஆஆ... மெதுவா அத்தான்..."

ராசகுட்டிக்குத் தன் உடம்பில் இருந்த அத்தனை தார்மீக ஆத்திரமும்  தலைக்கேறியது. 'தன் அம்மாவை... பெரியப்பா...' என்கிற எண்ணம் அவனை அதிர வைத்தாலும், அந்தச் சத்தம் அவனை அந்தப் பக்கம் இழுத்தது.

தன் தைரியத்தை எல்லாம் வரவழைத்துக் கொண்டு, கொள்ளைப்புறக் கதவின் இடுக்கின் வழியாக எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே... பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவை ....தொடரும் !!



"பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் கண்கள் சட்டென மாறின. அதுவரை விறகு வெட்டிய அந்த ஆவேசம் மறைந்து, ஒருவிதப் பசியோடு அம்மாவின் அந்த விரிந்த பிருஷ்டங்களையும், குனியும்போது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்தப் பருத்தத் முலை பிளைவையும்  அவர் இமைக்காமல் பார்த்தார். அவரது நாக்கு நுனி உதட்டை ஒருமுறை நனைத்தது. நேற்று மதியம் பெரியம்மா பத்மாவை அவர் வேட்டையாடிய அதே அசுரப் பார்வை இப்போது தன் அம்மா அம்பிகாவின் மேல் நிலைத்து நின்றது."


அம்மா அம்பிகா இதைக் கவனிக்கவில்லை. அவள் விறகுகளை அடுக்கிக் கொண்டே, "அத்தான்... ரொம்ப வேர்க்குது உங்களுக்கு, உள்ளே வந்து மோர் குடிச்சிட்டுப் போங்க," என்று உரிமையோடு அழைத்தாள்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போது எல்லாம் ஓரளவுக்குப் புரிந்தது. 'பெரியப்பாதான் என் அம்மா மீது ஒரு வக்கிரமான ஆசையோடு அலைகிறார். ஆனால், என் அம்மா அம்பிகா அதைத் துளியும் கண்டுகொள்ளாமல், தன் அக்கா புருஷன் என்கிற மரியாதையோடு அப்பாவியாக இருக்கிறாள்.'

இதை உணர்ந்ததும், தன் அம்மா மீது வைத்திருந்த மரியாதை ராசகுட்டிக்கு இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்தது. 'சே... இப்படி ஒரு தங்கமான மனுஷியைப் போய் நாம தப்பா நினைச்சுட்டோமே!' என்று அவன் மனம் உருகியது. ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் நடந்த அந்தச் சம்பவம், அவன் கட்டியெழுப்பிய அந்த மரியாதையைச் சுக்குநூறாக ஆட்டம் காண வைத்தது.


பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி விறகு வெட்டி முடித்த அந்த வேளையில், அவரது உடல் முழுக்க வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பி நின்றன. அம்மா அம்பிகா ஒரு துண்டை எடுத்து அவரிடம் நீட்டி, "அத்தான்... எப்படி வேர்க்குது பாருங்க, இந்தாங்கத் துடைச்சுக்கோங்க," என்று உரிமையோடு சொன்னாள்.

ஆனால் பெரியப்பா அந்தத் துண்டை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. மின்னல் வேகத்தில் அவர் செய்த காரியம் ராசகுட்டியை உறைய வைத்தது.

"பெரியப்பா சட்டென அம்மாவின் முந்தானையைப் பற்றி ஓங்கி இழுக்க, அது சரிந்து கீழே விழுந்தது. ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள், இப்போது தடையின்றி அவர் முன்னே விடைத்து நின்றன. அடுத்த நொடியே, பெரியப்பா தன் முகம் முழுக்க இருந்த வேர்வையைத் துடைப்பது போல, அம்மாவின் அந்தப் பருத்த முலைகளுக்கு நடுவே இருந்த ஆழமான பிளவில் தன் முகத்தைப் புதைத்துத் தேய்த்தார்."



ராசகுட்டிக்கு இதயம் நின்றுவிடும் போல இருந்தது. அம்மாவின் அந்தப் பால் மணம் கலந்த வியர்வை வாசனையை அவர் ஆழமாக முகர்ந்து பார்த்தபோது, அம்பிகாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காம முனகல் வெளிப்பட்டது: "ஆஆஆ... அத்தான்... என்ன இது?"


ராசகுட்டி எதிர்பார்த்தது போல அம்மா ஆத்திரப்படவில்லை. அவளை அவர் ஒரு மிருகத்தைப் போல வேட்டையாடுவதைக் கண்டு அவள் சிணுங்கினாளே தவிர, கோபத்தில் அவரைத் தள்ளிவிடவில்லை.

பெரியப்பா விடாமல் அவளது அந்த மார்பிடைப் பிளவில் முகத்தை வைத்து அழுத்தித் தேய்க்க, அம்பிகா பதறியபடி அவரது தலையை மெல்ல விலக்கினாள். "ஐயோ... அத்தான்...என்ன இது ," என்று அவள் கிசுகிசுத்தபடியே, சரிந்து கிடந்த முந்தானையை எடுத்துத் தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டாள்

அவளது அந்தச் செய்கையில் ஒருவிதமான பயம் கலந்த கிளர்ச்சி தெரிந்தது. அவள் மறைத்தாலும், பெரியப்பாவின் அந்த வியர்வை இப்போது அவளது ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இறங்கி, அந்தப் பருத்தத் தேகத்தைச் சூடாக்கியிருந்தது

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ஒரு வக்கிரமான சிரிப்போடு, "உன் வாசனை... உன் அக்கா பத்மாவை விட அம்புட்டுத் தூக்கலா இருக்குடி அம்பிகா!" என்று பச்சையாகச் சொன்னபோது, அம்மா அம்பிகா முகம் சிவந்து கீழே குனிந்து கொண்டாள்.

மறைந்திருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'அம்மா எதிர்க்கவில்லையே... மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்த அசுரத் தீண்டலை ஒருவிதத் தவிப்போடு அனுபவிக்கிறாளோ?' என்கிற சந்தேகம் அவன் நெஞ்சைக் குடைந்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு தர்ம பத்தினியாகப் பார்த்த தன் அம்மா, இன்று பெரியப்பாவுக்கு ஒரு தாசியாக மாறிவிடுவாளோ என்று அவன் பயந்தான். அவனது 19 வயது வாலிப மூளை ஒரு பெரும் குழப்பத்தில் சிக்கியது.

ஆனால், அடுத்த வினாடி நடந்த அந்தச் சம்பவம், ராசகுட்டியின் கண்ணில் மீண்டும் தன் அம்மாவைப் பெரிய தேவதையாக நிலைநிறுத்தியது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவின் மௌனத்தைத் தமக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்கொண்டு, மீண்டும் அவளது இடுப்பைப் பற்றிக் கையை நீட்டினார். "என்ன அம்பிகா... இன்னும் எதுக்கு வெட்கம்? அந்தப்  ..." என்று அவர் அவளைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றார்.

"அடுத்த நொடி, அதுவரை சிணுங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மா அம்பிகாவின் முகம் சட்டென மாறியது. தன் இடுப்பில் பட வந்த பெரியப்பாவின் முரட்டுக்கையைப் பலமாகத் தட்டிவிட்டாள். அவளது கண்களில் இப்போது காமம் இல்லை... ஒரு பெண் சிங்கத்தின் ஆக்ரோஷம் தெரிந்தது."

"அத்தான்! இதுவரைக்கும் நீங்க பண்ணுனதுக்கு என் அக்கா மேல இருந்த மரியாதையில அமைதியா இருந்தேன். இங்க பாருங்க...உங்க கிட்ட ராசுக்குட்டிக்கு வெளிநாட்டு போக பணம் கேட்டதுக்கு என்ன அசிங்கமா நினைச்சிட்டிங்க

தன் சிதறிய ஆடைகளைச் சரிசெய்தபடி, "என் புருஷன் இல்லைங்கிறதால எனக்கு யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சீங்களா? இதுக்கு மேல ஒரு அடி நீங்க முன்னாடி வந்தீங்கன்னா, அப்புறம் நான் யாருன்னு காட்ட வேண்டியிருக்கும். ஒழுங்கா அந்தப் பணத்தை எடுத்துட்டு , கிளம்புற வழியைப் பாருங்க,..எனக்கு நீங்க கொடுக்குற பணத்தை விட மானம் தான் முக்கியம் " என்று அவள் விரல் நீட்டிச் சொன்னபோது, பெரியப்பாவின் அந்த வக்கிர முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போனது



இதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தன் அம்மா மீது இருந்த மரியாதை ஆயிரம் மடங்கு உயர்ந்தது. 'அம்மா சிணுங்கியது பயத்தினால் இல்லை... தன் அக்கா புருஷனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்துப் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் அவர் எல்லை மீறும்போது, அவள் ஒரு பத்தினியாகவே விஸ்வரூபம் எடுக்கிறாள்!'


அம்மா அம்பிகா தன் முந்தானையைத் திரையென இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, கண்கள் கலங்கிய நிலையில் விறுவிறுவென வீட்டிற்குள் புகுந்துகொண்டாள். வாசலில் நின்ற ராசகுட்டி, 'இப்போது உள்ளே போய் அம்மா முன்னாடி நிற்கலாமா? அவளுக்குத் துணையாக இருக்கலாமா?' என்று ஒரு கணம் யோசித்தான்.

ஆனால், அதற்குள் அடுத்த அதிர்ச்சி!

வெளியே போய்விடுவார் என்று நினைத்த பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, தன் செருப்பைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு,  அம்மாவின் பின்னாடியே வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்.  

"பெரியப்பா விடுவதாகத் தெரியவில்லை! ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'ஐயோ... அம்மா தனியாக இருக்கிறாளே, பெரியப்பா இப்படி அத்துமீறி உள்ளே போகிறாரே!' என்று பதறியவன், மீண்டும் ஜன்னல் இடுக்கிலும் கதவோரத்திலும் பதுங்கிக்கொண்டு அவர்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினான். அவனது இதயம் இப்போது முன்பை விட வேகமாக, ஒரு மேளச் சத்தம் போலத் துடித்தது."

உள்ளே, கூடத்தில் நின்றிருந்த அம்பிகா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். "அத்தான்... என்ன இது? எதுக்கு உள்ளே வர்றீங்க? மரியாதை கெட்டுப்போகும்னு சொன்னேன்ல... போங்க வெளியே!" என்று அவள் குரலில் நடுக்கமும் கோபமும் கலந்து ஒலித்தது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி அவளை நெருங்கிச் சென்றார்..அம்பிகாவின் நடுக்கத்தைக் கண்ட முத்துப்பாண்டி, சட்டெனத் தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டார். முரட்டுத்தனம் மறைந்து, அந்த இடத்தில் ஒரு  உருக்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

"என்ன அம்பிகா... என்னைப்போய் இப்படித் தப்பா நினைச்சுட்ட? இத்தனை வருஷமா உனக்குத் துணையா இருந்திருக்கேன்... என்னிக்காவது உன்கிட்ட அத்துமீறியிருப்பேனா? விறகு வெட்டும்போது உன் முந்தானை அப்படி இப்படியுமா ஒதுங்குச்சு... அதைப்பார்த்து பலவீனமான என் மனசு கொஞ்சம் சஞ்சலமாயிடுச்சு. உன்னைக் கட்டாயப்படுத்திப் பண்ற அளவுக்கு நான் ஒன்னும் மோசமான ஆளு இல்ல அம்பிகா," என்று அவர் பீடிகை போட்டார்

அம்பிகா அப்படியே திகைத்து நின்றாள். அவளது கோபம் மெல்ல வடிந்து, ஒருவிதத் தயக்கம் அவள் முகத்தில் நிழலாடியது.

பெரியப்பா விடவில்லை. "உன் புருஷன் போன பிறகு அந்த வாய்ப்பை நான் எனக்குச் சாதகமாப் பயன்படுத்தணும்னு நினைச்சிருந்தா, எப்பவோ அந்த முடிவு பண்ணியிருப்பேன். உன்னையும் என் குடும்பத்துல ஒருத்தியாத்தான் பார்க்கிறேன் அம்பிகா," என்று அவர் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு வெளியே ஆத்திரம் பொங்கியது.

"ராசகுட்டியின் கண்கள் விரிந்தன. 'அடப்பாவி... ஒரு பொம்பளைகிட்ட எப்படிப் பேசினா மனசு மாறுமோ, அந்த வித்தையெல்லாம் அள்ளி வச்சிருக்காரே!' என்று அவன் வியந்தான். பெரியப்பா அப்படி உருக்கமாகப் பேசப் பேச, அம்மாவின் அந்த இரும்பு போன்ற வைராக்கியம் மெல்ல உருகத் தொடங்கியது. அவள் முகத்தில் இருந்த அந்த ஆக்ரோஷம் மறைந்து, பெரியப்பா மேல் ஒருவிதப் பரிதாபம் எட்டிப் பார்த்தது."

அம்மா அம்பிகா மெல்லத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். "அத்தான்... அது வந்து... நான் அப்படி நினைச்சுக்கல. திடீர்னு நீங்க அப்படிப் பண்ணவும் எனக்குப் பயமாயிடுச்சு," என்று அவள் குரல் தணிந்து சொன்னாள்.

"பயப்படாத அம்பிகா... உன் மேல எனக்கு இருக்கிற பாசம் வேற. ஒரு அத்தானா , ஒரு உறவா உனக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்வேன். நீ இப்படி என்னைத் தள்ளிவச்சா எனக்கு மனசு தாங்காது," என்று சொன்ன முத்துப்பாண்டி, மீண்டும் ஒரு அடி முன்வைத்தார்.

இப்போது அவர் அம்மாவின் தோளைத் தொட்டபோது, அவள் அதைத் தட்டிவிடவில்லை. மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்தப் போலி அன்பில் மயங்கி, ஒருவிதமான சரணாகதிக்குத் தயாரானாள்

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தான் கொண்டு வந்திருந்த அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை அம்பிகாவின் கையில் திணித்தார். "இந்தா அம்பிகா... இதுல ராசுக்குட்டிக்குத் தேவையான அந்தப் பணம் இருக்கு. விறகு வெட்டி ரொம்பச் சோர்வாகிட்டேன்... கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் போகலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா நீ பேசினதுலேயே என் வயிறு நிறைஞ்சிடுச்சு. நான் போயிட்டு வர்றேன் தாயி," என்று ஒரு 'உத்தமர்' போலப் பிட்டைப் போட்டார்.

அவர் போட்ட அந்தப் போலிப் பாசம், ஜன்னல் ஓரம் பதுங்கியிருந்த ராசகுட்டிக்கே ஒரு நிமிடம் மனதை உருக்கியது. 'சே... என்ன இருந்தாலும் பெரியப்பாவை இப்படிப் பட்டினியா அனுப்பி இருக்கக்கூடாது,' என்று அவனுக்கே ஒரு கணம் அவர் மேல் பரிதாபம் வந்தது.

முத்துப்பாண்டி தன் தோளில் இருந்த துண்டை உதறிப் போட்டுக்கொண்டு வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். அம்பிகா தன் கையில் இருந்த அந்தப் பணக்கட்டையும், வெளியேறிக்கொண்டிருக்கும் அவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். அவளது நெஞ்சுக்குள் குற்றவுணர்வு தலைதூக்கியது.

"அத்தான்...!" - அவளது அந்தக் கூவல் ஒரு பெரும் விபரீதத்தின் தொடக்கப்புள்ளி.

வாசலை விட்டு காலை எடுத்து வைக்கப் போனவர், ஒரு தந்திரமான சிரிப்போடு திரும்பிப் பார்த்தார். "வாங்க... சாப்பிட்டுட்டுப் போங்க," என்று அம்பிகா அழைக்க, அவர் மறுபடியும் ஒரு நடிப்பைப் போட்டார். "பரவாயில்லை தாயி... நான் வீட்டுக்குப் போயே சாப்பிட்டுக்குறேன்," என்று மீண்டும் வெளியே போக எத்தனித்தார்.

அம்பிகா இப்போது உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஓடிப் போய் அவரது முரட்டுத்தனமான கையைப் பற்றினாள்.

"இப்ப நீங்க சாப்பிடாமப் போனீங்கன்னா, அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட பேசவே மாட்டேன்!" என்று அவள் பொய்க் கோபத்துடன் சொல்ல, பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் முகத்தில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு மின்னியது. தான் விரித்த வலையில் அந்த மீன் சிக்கிவிட்டது என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார்.

அவர் மெல்லத் தான் அணிந்திருந்த செருப்பைக் கழற்றினார்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மீண்டும் பொறி தட்டியது. 'பெரியப்பா உள்ளே வரப்போகிறார்... அம்மா தனியாகத்தான் சமைத்துப் போடப் போகிறாள்... இப்போது நான் உள்ளே போனால் அந்தப் 'பரிதாப' நாடகம் கெட்டுப் போய்விடுமே!' என்று அவன் மீண்டும் பம்மிக்கொண்டான்.

பெரியப்பா உள்ளே நுழையும்போது, அம்மாவின் கையைப் பிடித்திருந்த அந்தப் பிடி இன்னும் தளரவில்லை. அம்பிகா அவரை இழுத்துக்கொண்டு சமையலறைப் பக்கம் நடக்க, பெரியப்பாவின் கண்கள் அவளது அந்தப் பின்ப்புறத்து அழகை     ஆழமாக அளவெடுத்தன


கூடத்தில் இருந்த நாற்காலியில் உட்காரச் சொல்லியும், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ரொம்பவும் 'பவ்யமாக' சமையலறைத் தரையிலேயே அமர்ந்து கொண்டார். அம்மா அம்பிகா சட்டுபுட்டென்று ஏற்கனவே நறுக்கி வைத்திருந்த காய்கறிகளைச் சட்டியில் போட்டு வதக்கத் தொடங்கினாள்.

அந்தச் சின்னஞ்சிறு அடுப்பங்கரையின் வெப்பத்தில் அவளது மேனி முழுவதும் முத்து முத்தாய் வேர்வை அரும்பியது. அந்த வியர்வை வழியும் அழகை முத்துப்பாண்டி அணுஅணுவாக ரசித்தார். அடுப்பில் விறகைத் தள்ளுவதற்காகவும், கீழே கிடக்கும் கரண்டியை எடுப்பதற்காகவும் அம்பிகா ஒவ்வொரு முறை குனியும்போதும், அவளது முந்தானை அடம் பிடித்து விலகித் தரையில் புரண்டது.

"குனிந்து வேலை செய்துகொண்டிருந்த அம்பிகா, தன் இடது பக்க முந்தானை முழுவதுமாக விலகி இருப்பதை ஒரு கணம் கவனிக்கவே இல்லை. பிரா அணியாத அந்த ஜாக்கெட், அவளது அந்தப் பருத்த முலையைச் சிறைப்பிடிக்க முடியாமல் தவித்தது. ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இருந்து அந்தப் பால் நிறத் தகிப்பும், அதன் நுனியில் இருந்த அந்த வட்டக் கருவளையத்தின் ஒரு பகுதியும் பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் பசியான கண்களுக்குப் பூரணத் தரிசனம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது."


முத்துப்பாண்டி இமைக்காமல் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வில் உணர்ந்த அம்பிகா, சட்டெனத் தன் மார்பைப் பார்த்தாள். முந்தானை விலகித் தன் அந்தரங்கம் அப்பட்டமாகத் தெரிவதைக் கண்டவள், முகம் சிவக்கச் சட்டென அதை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள்.


தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டே, கையில் இருந்த கரண்டியை ஓங்கிப் பெரியப்பாவை நோக்கி, "என்ன அத்தான்... எங்க  பார்க்கிறீங்க?" என்பது போல விளையாட்டாக மிரட்டினாள்.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி சற்றும் பதறாமல், ஒரு சின்னப் பையனைப் போல அப்பாவியாகப் பயப்படுவது போல முகத்தை மாற்றிக் கொண்டார். அவரது அந்தத் திடீர் 'குழந்தைத் தனமான' நடிப்பைப் பார்த்ததும், அதுவரை இருந்த இறுக்கம் தளர்ந்து அம்மா அம்பிகா கலகலவெனச் சிரித்துவிட்டாள்.

அந்தச் சிரிப்பில் அவளது மார்புகள் துள்ளி அடங்கின. ஜன்னல் ஓரம் மறைந்திருந்த ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மூச்சே வந்தது. 'அப்பாடா... அம்மா கோபப்பட்டதும் ம் பயந்து அடங்கிவிட்டாரே ' என்று அவன் நினைத்தாலும், பெரியப்பா அந்தச்  பயத்துக்கு பின்னால் ஒரு பெரிய வலையை விரித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் உணரவில்லை