కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 31
"తండ్రి ఎవరు?"
ధామ్!!!
ఆలయ ద్వారం బలంగా మూసుకుపోయింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
బయట నుంచి అడుగుల శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
టక్... టక్... టక్...
మృణాళిని వెంటనే దీపం దగ్గరకు వెళ్లి దాన్ని ఆర్పేసింది.
ఆలయం మొత్తం చీకటిగా మారింది.
"అమ్మా..."
"శబ్దం చేయకు."
మృణాళిని చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"వాళ్లు మన మాటలు వినగలరు."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"వాళ్లు ఎవరు?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె ఆలయంలోని ఒక రాతి విగ్రహం వెనుకకు వెళ్లింది.
అక్కడ ఒక చిన్న రహస్య మార్గం కనిపించింది.
"ఇక్కడికి రా."
చరణ్ ఆమె వెంట నడిచాడు.

---

రహస్య మార్గంలోకి వెళ్లిన తర్వాత...
చరణ్ మళ్లీ అడిగాడు.
"నాకు నిజం చెప్పు."
మృణాళిని ఆగింది.
"ఏ నిజం?"
"నా తండ్రి ఎవరు?"
ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది.
"నువ్వు అడగకూడదనుకున్న ప్రశ్న ఇదే."
"ఇరవై సంవత్సరాలు నేను అడగలేదు."
చరణ్ స్వరం బాధతో నిండింది.
"ఇప్పుడు అడుగుతున్నాను."
మృణాళిని అతని వైపు తిరిగింది.
"నీ తండ్రి పేరు..."
ఆమె మాట ఆపింది.
"చెప్పు."
"సూర్యవర్ధన్ కాదు."
"అయితే ఎవరు?"
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"అతని పేరు... ఆర్యవర్ధన్."
చరణ్ అయోమయంగా చూశాడు.
"ఆర్యవర్ధన్ ఎవరు?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పకముందే...
వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"నీ తండ్రి."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
అక్కడ...
దేవదత్త నిలబడి ఉన్నాడు.

---

చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
దేవదత్త మృణాళినిని చూశాడు.
"ఇప్పటికైనా అతనికి మొత్తం నిజం చెప్పాలి."
మృణాళిని తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ ఇద్దరినీ చూస్తూ అన్నాడు—
"నా తండ్రి ఆర్యవర్ధన్ అయితే..."
"అతను ఎక్కడున్నాడు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
మృణాళిని మాత్రం మెల్లగా చెప్పింది—
"అతను నీ దగ్గరే ఉన్నాడు."
చరణ్ గుండె ఆగినట్టైంది.
"ఏం?"
మృణాళిని అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ చెప్పింది—
"నువ్వు చిన్నప్పటి నుంచి నమ్మిన వ్యక్తుల్లోనే..."
"నీ తండ్రి ఉన్నాడు."
చరణ్ ఒక్కొక్కరి ముఖాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు.
భారతి...
దేవదత్త...
అమరేంద్ర...
విక్రమ్...
అర్జున్...

---

అప్పుడే బయట భారీ శబ్దం.
ధామ్!!!
రహస్య మార్గం కూడా కంపించింది.
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు—
"వాళ్లు ఆలయంలోకి వచ్చారు."
మృణాళిని చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"మనకు ఎక్కువ సమయం లేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"నా తండ్రి ఎవరో చెప్పకుండా నేను ఇక్కడి నుంచి వెళ్లను."
మృణాళిని అతని చేతిలో ఒక పాత ఉంగరం పెట్టింది.
"ఇది చూడు."
చరణ్ ఉంగరాన్ని చూశాడు.
దానిపై...
అదే నీలి కన్ను.
కానీ దాని లోపల మరో చిన్న గుర్తు ఉంది.
అగ్ని.
మృణాళిని చెప్పింది—
"ఈ ఉంగరం నీ తండ్రిది."
చరణ్ దాన్ని బిగించి పట్టుకున్నాడు.
"అతను బతికే ఉన్నాడా?"
మృణాళిని కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అతను చనిపోయాడని అందరూ అనుకుంటున్నారు."
"కానీ..."
ఆమె స్వరం కంపించింది.
"నేను మాత్రం అతను బతికే ఉన్నాడని నమ్ముతున్నాను."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"ఎక్కడ?"
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"కాలనేత్రం ద్వారం అవతల."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అయితే ఆ ద్వారం..."
దేవదత్త మధ్యలో అన్నాడు—
"నీ తండ్రిని బంధించడానికి కాదు."
"మరి?"
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"అతన్ని కాపాడటానికి నిర్మించబడింది."
చరణ్‌కు ఇప్పటివరకు తెలిసిన కథ మొత్తం తలకిందులైంది.
తండ్రి బంధించబడలేదు.
కాలనేత్రం శాపం కాదు.
అయితే...
అసలు ప్రమాదం ఎవరు?

---

అంతలో రహస్య మార్గం చివరికి చేరుకున్నారు.
అక్కడ ఒక చిన్న రాతి తలుపు ఉంది.
మృణాళిని తలుపు తెరిచింది.
అవతల...
సప్తగిరి పర్వతం మరో వైపు ఉన్న లోయ.
వాళ్లు బయటకు వచ్చారు.
కానీ...
అక్కడ ఇప్పటికే ఎవరో ఉన్నారు.
చీకటిలో ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
మృణాళిని అతన్ని చూసి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
చరణ్ ముందుకు అడుగు వేశాడు.
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా వెలుగులోకి వచ్చాడు.
చరణ్ చేతిలోని ఉంగరం ఒక్కసారిగా వేడెక్కింది.
ఆ వ్యక్తి తన చేతిని పైకెత్తాడు.
అతని వేలికి...
అదే ఉంగరం.
చరణ్ ఊపిరి బిగపట్టుకున్నాడు.
ఆ వ్యక్తి నేరుగా అతని వైపు చూస్తూ అన్నాడు—
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నిన్ను కలవాలని ఎదురుచూస్తున్నాను, చరణ్."
మృణాళిని కన్నీళ్లతో ఒక్క మాట చెప్పింది—
"ఆర్యవర్ధన్..."
చరణ్ కదలలేకపోయాడు.
తన తండ్రి... అతని ముందే నిలబడి ఉన్నాడు.
కానీ ఆర్యవర్ధన్ ముఖంలో ఆనందం లేదు.
భయం ఉంది.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నన్ను కలిసినందుకు సంతోషించకు..."
"ఎందుకంటే వాళ్లు నిన్ను కాదు..."
అతను చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
"నీ లోపల ఉన్నదాన్ని వెతుకుతున్నారు."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 32
"నా లోపల ఉన్నది ఏమిటి?"
ఆర్యవర్ధన్ మాటలు విన్న వెంటనే...
చరణ్ కదలకుండా నిలిచిపోయాడు.
"నా లోపల ఉన్నదాన్ని వెతుకుతున్నారు..."
అతని స్వరం నెమ్మదిగా మారింది.
"అది ఏంటి నాన్నా?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్రపైనే ఉంది.
మృణాళిని ముందుకు వచ్చింది.
"ఆర్యవర్ధన్..."
"ఇక దాచడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు."
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అవును. కానీ నిజం చెప్పే ముందు మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
అంతలో...
దూరంగా గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
టక్... టక్... టక్...
ఆర్యవర్ధన్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
"ఎంతమంది?"
ఆర్యవర్ధన్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
"మనల్ని చుట్టుముట్టడానికి సరిపడా మంది."

---

చరణ్ మాత్రం ఆర్యవర్ధన్‌ను చూస్తూనే ఉన్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"నన్ను ఎందుకు వదిలేశావు?"
ఆర్యవర్ధన్ కళ్ళలో బాధ.
"నేను నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు."
"అయితే?"
"నిన్ను బ్రతికించాను."
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు—
"నా దగ్గర ఉండి కూడా నన్ను కాపాడలేవా?"
ఆర్యవర్ధన్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
"అతనికి చెప్పు."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నీ శక్తి పుట్టుకతో వచ్చింది కాదు, చరణ్."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"మరి?"
"అది..."
అతను చరణ్ ఛాతీ వైపు చూశాడు.
"నీ లోపల ఉంచబడింది."

---

చరణ్ తన ఛాతీపై చేయి పెట్టుకున్నాడు.
"ఎవరు పెట్టారు?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
ఒక బాణం వారి పక్కగా దూసుకెళ్లింది.
శ్శ్...!
రాతి గోడను తాకింది.
దేవదత్త అరిచాడు—
"కిందకు!"
అందరూ నేలపై వంగారు.
మరో బాణం.
మరోటి.
అర్జున్ వెంటనే ఎదురుదాడి ప్రారంభించాడు.
కొన్ని క్షణాల్లోనే అడవి మార్గం యుద్ధరంగంగా మారింది.
విక్రమ్ తన మనుషులతో శత్రువులను అడ్డుకున్నాడు.
ఆర్యవర్ధన్ మాత్రం చరణ్ దగ్గరే ఉన్నాడు.
"నువ్వు నా వెంట ఉండు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎక్కడికి?"
ఆర్యవర్ధన్ ముందున్న పర్వతాన్ని చూపించాడు.
"కాలనేత్రం ఆలయానికి."

---

వాళ్లు పర్వత మార్గంలో పరుగెత్తారు.
మృణాళిని వెనుక నుంచి వస్తోంది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా!"
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
"ఏమైంది?"
"నువ్వు ఇంతకాలం నన్ను ఎందుకు దూరంగా ఉంచావు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"నీ తండ్రి ఆజ్ఞ."
చరణ్ ఆర్యవర్ధన్ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"ఎందుకంటే ఒక రోజు నీ శక్తిని నిద్రలేపడానికి ఎవరో ప్రయత్నిస్తారని నాకు తెలుసు."
"ఎవరు?"
ఆర్యవర్ధన్ ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"నా అన్న."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీ అన్నా?"
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అతనే ఈ వేట వెనుక ఉన్నాడు."

---

అప్పుడే...
వెనుక నుంచి ఒక స్వరం.
"ఇప్పటికీ నా పేరు చెప్పడానికి భయపడుతున్నావా, ఆర్యవర్ధన్?"
అందరూ ఆగిపోయారు.
అడవి మార్గం చివర...
ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని వెనుక శత్రువుల బృందం.
ఆర్యవర్ధన్ ముఖం మారిపోయింది.
మృణాళిని చరణ్ ముందు నిలబడింది.
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చాలా సంవత్సరాల తర్వాత నా మేనల్లుడిని చూస్తున్నాను."
చరణ్ అతన్ని గమనించాడు.
"నువ్వెవరు?"
అతను ముందుకు వచ్చాడు.
"నేను నీ తండ్రి అన్నయ్యను."
ఆర్యవర్ధన్ గట్టిగా అన్నాడు—
"అతన్ని నమ్మకు!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"ఎందుకు?"
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"నీ తండ్రి నీకు ఒక విషయం చెప్పలేదు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఏమిటది?"
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నీ శక్తిని నీ తండ్రి నీలో పెట్టలేదు."
ఆర్యవర్ధన్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"అయితే ఎవరు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నీ తల్లి."
మృణాళిని ఒక్కసారిగా తల వంచింది.
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా...?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అవును."
చరణ్ కదలలేకపోయాడు.
మృణాళిని మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ శక్తిని నీలో ఉంచింది నేనే."
"ఎందుకు?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె చేతిలో ఉన్న వెండి తాయెత్తు ఒక్కసారిగా ప్రకాశించింది.
అదే సమయంలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్ర మండింది.
భూమి కంపించింది.
పర్వతం లోపల నుంచి ఒక భారీ గర్జన వినిపించింది.
ఓఓఓఓఓం...!
ఆర్యవర్ధన్ భయంతో అన్నాడు—
"ఇది జరగకూడదు..."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమైంది?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నీ శక్తి మేల్కొంటోంది."
దూరంగా...
కాలనేత్రం ఆలయ ద్వారం స్వయంగా తెరుచుకుంది.
మరియు దాని లోపల నుంచి...
ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది—
"వంశం తిరిగి వచ్చింది..."
కొనసాగుతుంది...

[sarit11]

ఇది ఒక కల్పిత కథ ఇందులో ఉన్న ప్రపంచం వేరు..

మిత్రమా ram rao 

ఈ కథ మరొక దగ్గర కూడా చూశాను 

ఇక్కడి నుండి అక్కడకు వెళ్తుందా , అక్కడి నుండి ఇక్కడికి వస్తున్నదా 

అక్కడ వ్రాసేది కూడా మీరేనా

[Paty@123]

మిత్రమా ram rao 

ఈ కథ మరొక దగ్గర కూడా చూశాను 

ఇక్కడి నుండి అక్కడికి వెళ్తుందా , అక్కడి నుండి ఇక్కడికి వస్తున్నదా 

అక్కడ వ్రాసేది కూడా మీరేనా

I think ikkadi nunche akkadiki veltondi

[Mahesh12345]

నేను ఎక్కువ మాట్లాడలేను మీ కథ గురించి కానీ ఒకే ఒక్క మాట మాత్రం చెప్తాను.

ఈ సైట్ లోకి వచ్చే ప్రతి ఒక్క వ్యక్తి ఆడ ఐన మగ ఐన పిల్లలు ఐన పెద్దలు ఐన ఎవరు ఐన సరే అందరు ఖచ్చితం గా చదవాల్సిన కథ ఇది 

ఆ ఒక్క మాట మాత్రం చెప్తాను అంతే 

చాలా అంటే చాలా బాగుంది తర్వాత అప్డేట్ కోసం వెయిటింగ్ 

[Ram_Rao]

మిత్రమా ram rao 

ఈ కథ మరొక దగ్గర కూడా చూశాను 

ఇక్కడి నుండి అక్కడకు వెళ్తుందా , అక్కడి నుండి ఇక్కడికి వస్తున్నదా 

అక్కడ వ్రాసేది కూడా మీరేనా

ఇక్కడ నుంచే ఎక్కడికి వెళ్తుంది అనుకుంట అయినా ఎక్కడ చూసారు

[Paty@123]

Good updates plz, I have seen it in one of the meta sites, ok sir,

[yekalavyass]

FATHER'S ELDER BROTHER IS PEDANANNA & YOUNGER BROTHER'S SON IS ALSO SON VARASA BUT NEPHEW IN ENGLISH, BUT NOT MENALLUDU IN TELUGU. MENALLUDU MEANS ANY SISTER'S SON!! VERY SORRY FOR MAKING THIS CLEAR!!!

[Uday]

FATHER'S ELDER BROTHER IS PEDANANNA & YOUNGER BROTHER'S SON IS ALSO SON VARASA BUT NEPHEW IN ENGLISH, BUT NOT MENALLUDU IN TELUGU.  MENALLUDU MEANS ANY SISTER'S SON!!  VERY SORRY FOR MAKING THIS CLEAR!!!

కథ గురించి చెప్పడానికేమీ లేదు. లేపడం, పెట్టడం, కార్చుకోవడం కాకుండా ఇక్కడ కలుగుతున్న అలజడి, ఉత్సుక చెప్పనలవి కాదు. ఒక చోట మిస్ అయ్యారు "మేనల్లుడని"...తప్పితే మీ కథనం 10 కి 10 మార్కులు కొట్టేస్తుంది.

[Paty@123]

Update cheyyandi bro plz

[Paty@123]

Ram rao garu konchem chudandi plz , update ivvandi sir

[Paty@123]

Sir, plz kanisam updates plz sir

[Ram_Rao]

Next Monday

[Paty@123]

Update is appreciated and required sir

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 33
"మేల్కొంటున్న శక్తి"
కాలనేత్రం ఆలయ ద్వారం...
ఎన్నో సంవత్సరాలుగా మూసుకుపోయిన ఆ ద్వారం...
ఇప్పుడు స్వయంగా తెరుచుకుంది.
ఘఘఘఘం...
పర్వతం మొత్తం కంపించింది.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్ర మండుతోంది.
అతను తన తలను పట్టుకున్నాడు.
"అమ్మా..."
మృణాళిని అతని దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.
"చరణ్!"
ఆర్యవర్ధన్ మాత్రం ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"అందరూ వెనక్కి వెళ్లండి."
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"అతని శక్తి మేల్కొంటున్నప్పుడు దగ్గరగా ఉండటం ప్రమాదం."

---

చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి నెమ్మదిగా తిరగడం మొదలైంది.
ఆకులు గాల్లోకి లేచాయి.
రాళ్లు నేల నుంచి కొద్దిగా పైకి ఎగిశాయి.
కానీ...
చరణ్ ఒక్కసారిగా తన శ్వాసను నియంత్రించాడు.
ఒక దీర్ఘమైన శ్వాస...
తర్వాత కళ్ళు తెరిచాడు.
అన్నీ మళ్లీ సాధారణంగా మారిపోయాయి.
దేవదత్త ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అతను నియంత్రించాడు."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
"అదే అతని ప్రత్యేకత."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నా శక్తి గురించి నీకు ఇంత తెలుసు."
"అయితే ఇంతకాలం నన్నెందుకు చీకటిలో ఉంచావు?"
ఆర్యవర్ధన్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
"ఇక నుంచి నా గురించి నిర్ణయాలు నేనే తీసుకుంటాను."

---

అప్పుడే...
ఆలయం లోపల నుంచి మరోసారి స్వరం వినిపించింది.
"వంశం తిరిగి వచ్చింది..."
చరణ్ ఆలయ ద్వారం వైపు చూశాడు.
"ఆ స్వరం ఎవరిది?"
ఆర్యవర్ధన్ చెప్పాడు—
"అది మనిషి స్వరం కాదు."
"మరి?"
"కాలనేత్రం సంరక్షకుడి స్వరం."
చరణ్ అడిగాడు—
"సంరక్షకుడు అంటే?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పింది.
"కాలనేత్రం ద్వారం తెరుచుకోకుండా కాపాడే శక్తి."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"అయితే అది ఇప్పుడు ఎందుకు మేల్కొంది?"
మృణాళిని అతని నుదుటిని చూసింది.
"నీ వల్ల."

---

ఆ సమయంలో...
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య ముందుకు వచ్చాడు.
"చాలు."
అతని మనుషులు ఆయుధాలు పైకెత్తారు.
"చరణ్ నా వెంట వస్తాడు."
ఆర్యవర్ధన్ అతని ముందు నిలబడ్డాడు.
"అది జరగదు."
అతని అన్న నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇరవై సంవత్సరాలు అతన్ని దాచావు."
"కానీ ఇప్పుడు అతన్ని దాచలేవు."
అతను చరణ్ వైపు చూపించాడు.
"అతని నుదుటి ముద్ర ఇప్పటికే మేల్కొంది."
"ఇక కాలనేత్రం అతన్ని గుర్తించింది."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అడిగాడు—
"నన్ను ఎందుకు కావాలి?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పాడు.
"నువ్వు తలుపు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఏ తలుపు?"
అతను ఆలయాన్ని చూపించాడు.
"కాలనేత్రం తలుపు."

---

అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అతను చరణ్‌ను తీసుకెళ్లాలనుకుంటున్నాడు."
విక్రమ్ సమాధానం ఇచ్చాడు—
"కాదు."
"అతనికి చరణ్ అవసరం కాదు."
అందరూ విక్రమ్ వైపు చూశారు.
విక్రమ్ చెప్పాడు—
"చరణ్ ద్వారా ఆ తలుపు తెరవాలనుకుంటున్నాడు."
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చివరకు ఎవరో అర్థం చేసుకున్నారు."
చరణ్ అడిగాడు—
"తలుపు తెరిస్తే ఏముంటుంది?"
అతని ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమైంది.
"నీకు కావలసిన ప్రతి సమాధానం."
"నీ పుట్టుక..."
"నీ తల్లి..."
"నీ తండ్రి..."
"మరియు..."
అతను కాసేపు ఆగాడు.
"నీ లోపల పెట్టబడిన శక్తి."

---

చరణ్ ఆలయ ద్వారం వైపు నడిచాడు.
మృణాళిని అతన్ని ఆపింది.
"వద్దు."
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఇరవై సంవత్సరాలు నన్ను నిజం నుంచి దూరంగా ఉంచావు."
"ఇప్పుడు అదే నిజం నా ముందు ఉంది."
"నేను వెనక్కి వెళ్లను."
మృణాళిని కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అది నీకు కనిపించేది నిజం కాకపోవచ్చు."
చరణ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
"అందుకే నేను నా మనసును నమ్ముతాను."
అతను ఆలయంలోకి అడుగు పెట్టాడు.

---

ఆలయం లోపల...
గోడలపై ఏడు వృత్తాలు ఉన్నాయి.
మొదటి ఆరు ఇప్పటికే నీలి కాంతితో వెలుగుతున్నాయి.
ఏడవది మాత్రం చీకటిలో ఉంది.
చరణ్ దాని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అతని నుదుటి ముద్ర...
ఆ ఏడవ వృత్తంతో స్పందించింది.
ఝ్...ఝ్...
అతను చేయి ముందుకు చాచాడు.
వెనుక నుంచి ఆర్యవర్ధన్ అరవసాగాడు—
"చరణ్! ఆగు!"
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ ముఖంలో భయం.
"ఏడవ గుర్తును తాకితే..."
అతను మాట ఆపాడు.
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏమవుతుంది?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నువ్వు నీ గతాన్ని చూడవు..."
"నీ భవిష్యత్తును చూస్తావు."
చరణ్ చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.
అతని వెనుక...
మృణాళిని నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
అదే సమయంలో ఆలయం బయట నుంచి ఆ తెలియని స్వరం మళ్లీ వినిపించింది—
"తాకనివ్వు..."
"అతను చూడాల్సిన సమయం వచ్చింది."
చరణ్ మెల్లగా ఏడవ గుర్తువైపు చేయి చాచాడు.
టక్...
అతని వేళ్లు ఆ గుర్తును తాకాయి.
ఒక్క క్షణంలో...
ఆలయం మొత్తం చీకటిలో మునిగిపోయింది.
తర్వాత...
చరణ్ ముందు ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
ఒక శిశువు.
ఒక రాత్రి.
మృణాళిని...
ఆర్యవర్ధన్...
భారతి...
మరియు...
వారి వెనుక నిలబడి ఉన్న మరో వ్యక్తి.
చరణ్ ఆ వ్యక్తి ముఖం చూడగానే...
"ఇతను ఎవరు...?"
అని ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఎందుకంటే...
ఆ వ్యక్తి ముఖం...
చరణ్ ముఖంలాగే ఉంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 34
"నా లాంటి వ్యక్తి ఎవరు?"
ఆలయం మొత్తం చీకటిలో మునిగిపోయింది.
చరణ్ కళ్ళ ముందు కనిపిస్తున్న దృశ్యం మాత్రం మరింత స్పష్టమవుతోంది.
ఒక శిశువు...
మృణాళిని...
ఆర్యవర్ధన్...
భారతి...
వారి వెనుక నిలబడి ఉన్న ఆ వ్యక్తి...
చరణ్‌లాగే ఉన్న ముఖం.
చరణ్ ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"ఇతను ఎవరు?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను మళ్లీ ఆ దృశ్యాన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు.
ఆ వ్యక్తి చేతిలో...
నీలి రుద్రాక్ష.
అతను శిశువు దగ్గరకు వచ్చి దాని నుదుటిపై చేయి ఉంచాడు.
అదే క్షణంలో...
శిశువు నుదుటిపై నీలి కాంతి వెలిగింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.

---

"అమ్మా!"
మృణాళిని అతని దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.
"ఏం చూశావు?"
చరణ్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"నా లాంటి వ్యక్తిని చూశాను."
మృణాళిని ముఖం మారిపోయింది.
ఆర్యవర్ధన్ కూడా నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ వారిద్దరినీ గమనించాడు.
"మీ ఇద్దరికీ తెలుసు."
మృణాళిని తల వంచింది.
"అవును."
"ఎవరు అతను?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత మృణాళిని మెల్లగా చెప్పింది—
"అతను నీ అన్నయ్య."
చరణ్ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయాడు.
"నాకు అన్నయ్య ఉన్నాడా?"
ఆర్యవర్ధన్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

---

"అతని పేరు ఏమిటి?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ స్వరం కాస్త గట్టిగా మారింది.
"అమ్మా... పేరు చెప్పు."
ఆమె చివరకు చెప్పింది—
"అతని పేరు... అర్జున్."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి చూశాడు.
ఆలయం బయట నిలబడి ఉన్న అర్జున్...
అతని ముఖం నిశ్చలంగా ఉంది.
చరణ్ అతని వైపు చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అర్జున్ కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"నువ్వా?"
అర్జున్ తల వంచాడు.
"అవును."

---

దేవదత్త ఆశ్చర్యంతో అర్జున్ వైపు చూశాడు.
"ఇది ఎలా సాధ్యం?"
అర్జున్ సమాధానం చెప్పాడు—
"నాకు కూడా ఇప్పటివరకు మొత్తం నిజం తెలియదు."
చరణ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"మనం ఎప్పటి నుంచో కలిసి ఉన్నాం."
"నువ్వు నా అన్నయ్యవైతే..."
"నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?"
అర్జున్ కళ్ళలో బాధ.
"ఎందుకంటే నాకు కూడా చెప్పలేదు."
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎవరు?"
అర్జున్ ఆర్యవర్ధన్ వైపు చూశాడు.
"మన తండ్రి."

---

ఆర్యవర్ధన్ ముందుకు వచ్చాడు.
"ఇద్దరినీ ఒకేసారి కాపాడటం సాధ్యం కాలేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే..."
ఆర్యవర్ధన్ గుహ గోడపై ఉన్న ఏడు గుర్తులను చూశాడు.
"కాలనేత్రం ఒకే రక్తానికి చెందిన ఇద్దరు వారసులను అంగీకరించదు."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అందుకే నన్ను దూరంగా పంపించావా?"
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అవును."
"చరణ్‌ను మాత్రం ఇక్కడే ఎందుకు ఉంచావు?"
ఆర్యవర్ధన్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకంటే అతని నుదుటిపై ముద్ర ఉంది."
చరణ్ అడిగాడు—
"అయితే నా అన్నయ్యకు?"
అర్జున్ తన చేతిని ముందుకు చూపించాడు.
అతని అరచేతిలో...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు.
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీ గుర్తు..."
అర్జున్ చెప్పాడు—
"నా దగ్గర ముద్ర లేదు."
"కేవలం గుర్తు మాత్రమే."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అదే తేడా."

---

అంతలో ఆలయం బయట నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది.
"అద్భుతం..."
అందరూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య ఆలయ ద్వారం దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు.
"ఇన్ని సంవత్సరాలు దాచిన రహస్యం..."
"ఇప్పుడు ఒకేసారి బయటపడింది."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నా అన్నయ్య గురించి నీకు ముందే తెలుసా?"
అతను నవ్వాడు.
"అతను నీ అన్నయ్య మాత్రమే కాదు."
అతని చూపు అర్జున్‌పై పడింది.
"కాలనేత్రం మొదట గుర్తించిన వారసుడు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
అర్జున్ కూడా షాక్ అయ్యాడు.
"అంటే?"
ఆ వ్యక్తి చెప్పాడు—
"కాలనేత్రం తలుపు తెరవడానికి నీ అవసరం లేదు, చరణ్."
"నీ అన్నయ్య చాలు."

---

చరణ్ వెంటనే అర్జున్ వైపు చూశాడు.
అర్జున్ ముఖంలో ఆందోళన.
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి వచ్చావా?"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"కాదు."
"అతన్ని తీసుకెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు."
అతను నేలపై ఉన్న పురాతన గుర్తును చూపించాడు.
"అతను ఇప్పటికే కాలనేత్రంతో అనుసంధానమై ఉన్నాడు."
అర్జున్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు ఒక్కసారిగా మండింది.
అర్జున్ బాధతో తన చేతిని పట్టుకున్నాడు.
చరణ్ అతని దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.
"అన్నా!"
అర్జున్ ఒక్కసారిగా తలెత్తి చూశాడు.
అతని కళ్ళు...
నీలి కాంతితో మెరిశాయి.
ఆలయం మొత్తం కంపించింది.
ఏడవ గుర్తు పూర్తిగా వెలిగింది.
అప్పుడు గోడపై కొత్త శాసనం ప్రత్యక్షమైంది—
"ఒకడు తలుపు."
"ఒకడు తాళం."
చరణ్ ఆ శాసనాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అయితే... మనలో తాళం ఎవరు?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పలేదు.
మృణాళిని మాత్రం కన్నీళ్లతో అర్జున్ వైపు చూసింది.
అదే సమయంలో...
అర్జున్ చేతిలోని నీలి గుర్తు మరింత ప్రకాశించింది.
అతను నెమ్మదిగా తలెత్తి చరణ్ వైపు చూశాడు.
కానీ...
అతని స్వరం అర్జున్‌ది కాదు.
"తాళం... నేనే."
కొనసాగుతుంది...

[Mahesh12345]

దండం రా దూత మీకు 

బాబోయ్ ఆ తలుపు తాళం 

నువ్వు అసలు ఏం రాస్తున్నావో నీకు ఐన తెలుస్తుందా భయ్యా మెంటల్ ఎక్కిస్తున్నావు నువ్వు.

ఇప్పుడు అదిరిపోయే రేంజ్ లోకి వచ్చింది కథ.

అసలు ఆట ఇప్పుడే మొదలయ్యింది ఇప్పుడే మొదలయ్యింది 

Bgm పదనిస నిస నిస ragaa of DC 

[Uday]

షరా మామూలే కథనం, కానీ ఈసారీ మరీ ఆలస్యమైపోయింది...నాకైతే ఏమీ అర్థం కావడం లేదు, అర్థమైయ్యే వరకు వదిలే ప్రసక్తి కూడా లేదు...కొనసాగించండి

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 35
"తాళం మేల్కొంది"
"తాళం... నేనే."
అర్జున్ నోటి నుంచి ఆ మాట బయటపడగానే...
ఆలయం మొత్తం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ఘఘఘఘం...!
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు మండుతోంది.
చరణ్ వెంటనే అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"అన్నా!"
అర్జున్ తలను పట్టుకున్నాడు.
"చరణ్... వెనక్కి వెళ్లు!"
"లేదు."
"నా దగ్గరికి రావద్దు!"
చరణ్ అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అదే క్షణంలో...
ఒక నీలి ప్రకంపన ఇద్దరినీ వెనక్కి విసిరేసింది.
చరణ్ నేలపై పడిపోయాడు.
అర్జున్ మోకాళ్లపై కూలిపోయాడు.

---

ఆలయం బయట ఉన్న శత్రువులు ఈ దృశ్యాన్ని చూసి వెంటనే లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
వారి నాయకుడు గట్టిగా అరిచాడు—
"అర్జున్‌ను పట్టుకోండి!"
పది మంది యోధులు ఒకేసారి ముందుకు వచ్చారు.
చరణ్ లేచాడు.
అతని ముఖంలో ఇప్పుడు భయం లేదు.
"నా అన్నను తాకే ముందు..."
అతను తన చేతులను బిగించాడు.
"నన్ను దాటాలి."
మొదటి యోధుడు కత్తితో దాడి చేశాడు.
చరణ్ పక్కకు తప్పుకుని...
అతని మణికట్టును పట్టుకుని నేలకేసి కొట్టాడు.
ధామ్!
రెండో వ్యక్తి వెనుక నుంచి దాడి చేశాడు.
చరణ్ తిరిగి అతని పొట్టపై బలమైన కిక్ ఇచ్చాడు.
అతను రాతి స్తంభాన్ని ఢీకొన్నాడు.
మరో ఇద్దరు ఒకేసారి దూసుకొచ్చారు.
చరణ్ ఒకరి దాడిని అడ్డుకుని...
మరొకరి చేతిలోని కత్తిని కింద పడేశాడు.
ఛంగ్!

---

అర్జున్ మాత్రం ఇంకా తన శక్తితో పోరాడుతున్నాడు.
అతని అరచేతి నుంచి నీలి కాంతి బయటకు వస్తోంది.
ఒక శత్రువు అతని దగ్గరకు రాగానే...
అర్జున్ చేయి ముందుకు వెళ్లింది.
భూమ్!
ఆ వ్యక్తి వెనక్కి ఎగిరిపోయాడు.
అర్జున్ ఆ శక్తిని చూసి తానే ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఇది..."
చరణ్ అతని దగ్గరకు వచ్చాడు.
"దాన్ని నియంత్రించు."
"నాకు రావడం లేదు."
"నన్ను చూడు."
అర్జున్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"శ్వాసను నియంత్రించు."
అర్జున్ నెమ్మదిగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.
చరణ్ చెప్పాడు—
"కోపంతో కాదు."
"మనసుతో."
అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
నీలి కాంతి క్రమంగా తగ్గింది.

---

అప్పటికే శత్రువుల నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో భారీ ఇనుప ఖడ్గం.
"చరణ్!"
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"నీ అన్నను తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాను."
చరణ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను నేలపై పడివున్న ఒక కత్తిని తీసుకున్నాడు.
నాయకుడు నవ్వాడు.
"నాతో పోరాడతావా?"
చరణ్ కత్తిని పక్కకు విసిరేశాడు.
"ఆయుధం అవసరం లేదు."
అతను ఖాళీ చేతులతో ముందుకు నడిచాడు.

---

మొదటి దెబ్బ...
ధామ్!
చరణ్ దాన్ని చేతితో అడ్డుకున్నాడు.
రెండో దెబ్బ...
చరణ్ కిందకు వంగి తప్పుకున్నాడు.
మూడో దెబ్బ...
అతను ప్రత్యర్థి చేతిని పట్టుకుని తిప్పాడు.
ఖడ్గం నేలపై పడిపోయింది.
నాయకుడు వెంటనే చరణ్‌పై దూకాడు.
ఇద్దరూ నేలపై పడిపోయారు.
కొన్ని క్షణాలు తీవ్రమైన చేతి పోరాటం.
చరణ్ ఒక దెబ్బను అడ్డుకుని...
అతని భుజాన్ని పట్టుకుని పక్కకు విసిరేశాడు.
నాయకుడు లేచి మళ్లీ దాడి చేశాడు.
ఈసారి...
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.
అతని చేతిలో శక్తి కేంద్రీకృతమైంది.
కానీ...
అతను ఆ శక్తిని ఉపయోగించలేదు.
కేవలం ఒక సాధారణ పంచ్.
ధామ్!
నాయకుడు నేలపై పడిపోయాడు.

---

ఆలయంలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం.
అర్జున్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"నువ్వు శక్తిని ఉపయోగించలేదు."
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ప్రతి పోరాటానికి శక్తి అవసరం లేదు."
మృణాళిని అతన్ని చూస్తూ నిలబడింది.
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"ఇదే నేను భయపడిన విషయం."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమిటి?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పాడు—
"నీ శక్తి పెరుగుతున్నది కాదు..."
"దాన్ని నియంత్రించే నీ సామర్థ్యం పెరుగుతోంది."

---

అప్పుడే...
బయట నుంచి గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
దేవదత్త ఆలయం బయటకు వెళ్లి తిరిగి వచ్చాడు.
"ఇంకో బృందం వస్తోంది."
చరణ్ వెంటనే అర్జున్ వైపు చూశాడు.
"వాళ్లు నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి మళ్లీ వస్తారు."
అర్జున్ అడిగాడు—
"అయితే?"
చరణ్ ఆలయం బయటకు నడిచాడు.
"ఈసారి మనమే వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్దాం."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎక్కడికి?"
చరణ్ దూరంగా ఉన్న కొండ మార్గాన్ని చూశాడు.
అక్కడ శత్రువుల జెండాలు కనిపిస్తున్నాయి.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"వాళ్ల స్థావరానికి."
అర్జున్ అతని పక్కన నిలబడ్డాడు.
"నేను కూడా వస్తాను."
చరణ్ అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
"ఈసారి మనిద్దరం కలిసి."
ఇద్దరూ కొండ దిగడం ప్రారంభించారు.
వెనుక...
మృణాళిని, ఆర్యవర్ధన్, దేవదత్త చూస్తూ నిలబడ్డారు.
ముందు...
శత్రువుల స్థావరం.
మరియు చరణ్ మొదటిసారి...
తన శత్రువుల వైపు స్వయంగా అడుగు వేస్తున్నాడు.
కొనసాగుతుంది...

[Mahesh12345]

చెప్పాను గా ఇప్పుడే మొదలయ్యింది అని ఇక ముందు ముందు మరింత రసవత్తరం గా ఉంటుంది ఐతే 

చాలా బాగుంది