Adultery మోహపు ముసుగు

[Sanjana1340]

                                                                                         భాగం 1 — ఒక ఫ్రెండ్ రిక్వెస్ట్

“వెన్నెలా… ఆ పూల బుట్ట ఇలా ఇవ్వమ్మా!”
అమ్మ రెండోసారి పిలిచాక గానీ వెన్నెల ఈ లోకంలోకి రాలేదు.
“ఆ… ఇదిగో.”
బుట్ట అందిస్తూనే ఆమె చూపు మళ్లీ మండపం పక్కకు వెళ్లింది.
అక్కడ అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు. నల్ల చొక్కా చేతులు మోచేతుల వరకూ మడిచి, బేజ్ ప్యాంట్ వేసుకుని, ఎవరో చెప్పిన మాటకు నవ్వుతున్నాడు. చేతిలో కారు తాళాలు తిప్పుతూ మధ్యమధ్యలో పెళ్లి పనులు చూసుకుంటున్నాడు.
అర్జున్ ఆమె బావే. చిన్నప్పుడు కుటుంబ వేడుకల్లో కలిసేవాళ్లు. కానీ ఈసారి అతన్ని చూస్తుంటే వెన్నెలకు పలకరించడానికి కూడా ఏదో మొహమాటంగా ఉంది.
ఇద్దరూ అప్పుడే కాలేజీ మొదటి సంవత్సరంలో చేరారు. చిన్నప్పటిలా పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి “బావా!” అని పిలవలేకపోయింది.
“ఏంటి, అక్కడే చూస్తున్నావ్?”
పక్కన నిలబడిన కజిన్ అడగడంతో వెన్నెల ఉలిక్కిపడింది.
“ఏం లేదు.”
“నేనేమైనా ఉందన్నానా?”
వెన్నెల సమాధానం చెప్పకుండా పూలు సర్దడం మొదలుపెట్టింది.
కొద్దిసేపటికి అర్జునే ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
“వెన్నెల… నీ ఫోన్ ఒకసారి ఇస్తావా? నాది ఛార్జింగ్ పెట్టాను. నాన్నకి కాల్ చేయాలి.”
ఆమె వెంటనే ఫోన్ అన్‌లాక్ చేసి ఇచ్చింది.
అతను పక్కకు వెళ్లి మాట్లాడుతుంటే, వెన్నెల తన చేతిలోని పూల దండను రెండుసార్లు విప్పి మళ్లీ చుట్టింది.
తిరిగొచ్చి ఫోన్ ఇస్తూ అడిగాడు.
“కాలేజీ ఎలా ఉంది?”
“బాగుంది బావా. నువ్వు—”
“అర్జున్! కారు తీయరా!”
అవతలి నుంచి పిలుపు వచ్చింది.
“వస్తున్నా!” అంటూ అటు చూసి, “సరే, మళ్లీ మాట్లాడదాం,” అని వెళ్లిపోయాడు.
వెన్నెల చెప్పాలనుకున్న మిగతా మాట అక్కడే ఆగిపోయింది.
ఆ రాత్రంతా ఆమెకు గుర్తుండిపోయింది అతను అడిగిన ఆ ఒక్క ప్రశ్నే.
కాలేజీ ఎలా ఉంది?
పెళ్లి నుంచి ఇంటికి వచ్చాక వెన్నెల చేసిన మొదటి పని ఫేస్‌బుక్ తెరవడం.
అర్జున్ పేరు వెతికింది. ఒకే పేరుతో ఎన్నో అకౌంట్లు వచ్చాయి. కొన్ని ప్రొఫైళ్లు తెరిచి చూసి, చివరికి కామన్ రిలేటివ్స్ ద్వారా అతని అకౌంట్ కనిపెట్టింది.
ఫ్రెండ్ రిక్వెస్ట్ పంపే ముందు ప్రొఫైల్ ఫొటోను కాసేపు చూసింది.
తర్వాత తన ప్రొఫైల్ తెరిచింది.
పాత ఫొటో తీసేసి, పెళ్లిలో దిగిన ఫొటో పెట్టింది.
ఆ తరువాతే రిక్వెస్ట్ పంపింది.
పది నిమిషాలకు ఒకసారి ఫోన్ చూసుకుంది. రాత్రి పడుకునే ముందూ చూసింది. ఉదయం లేచాక కూడా నోటిఫికేషన్ లేదు.
కాలేజీలో వర్ష ఆమె పక్కన కూర్చోగానే అడిగింది.
“పెళ్లి విశేషాలేంటి?”
“బాగానే జరిగింది.”
“అంతేనా? నిన్న ఫొటోలు పంపమంటే పంపలేదు.”
వెన్నెల గ్యాలరీ తెరిచింది. ఒక్కో ఫొటో చూపిస్తూ ఉండగా, గ్రూప్ ఫొటో దగ్గర ఆమె వేలు ఆగింది.
వర్ష వెంటనే గమనించింది.
“ఎవరు?”
“ఎవరు అంటే?”
“నువ్వు జూమ్ చేసిన అబ్బాయి.”
వెన్నెల ఫోన్ వెనక్కి తీసుకుంది.
“మా బావ. అర్జున్.”
“ఓహో… బావా?”
“నువ్వు అలా అనకు.”
“నేను ఎలా అన్నాను?”
వెన్నెల నవ్వు ఆపుకోలేకపోయింది. వర్ష ఆమె భుజాన్ని తన భుజంతో తట్టింది.
“సరే. విషయం అర్థమైంది.”

ఆ సాయంత్రం నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
Arjun accepted your friend request.
వెన్నెల వెంటనే వర్షకు స్క్రీన్‌షాట్ పంపింది.
“యాక్సెప్ట్ చేశాడు!”
“నీ రిక్వెస్టే కదా. పెళ్లి ప్రపోజల్ కాదు. ముందు హాయ్ చెప్పు.”
వెన్నెల చాట్ తెరిచింది.
హాయ్ బావా.
పంపేసి ఫోన్ పక్కన పెట్టింది. మళ్లీ తీసుకుంది.
పావుగంట తర్వాత సమాధానం వచ్చింది.
హాయ్.
ఏం చేస్తున్నావ్?
ఫ్రెండ్స్‌తో బయట ఉన్నా.
ఓకే బావా.
ఇంకో మెసేజ్ వస్తుందేమోనని ఎదురుచూసింది. రాలేదు.
మరుసటి రోజు ఆమెనే మాట్లాడించింది. ఆ తర్వాతి రోజూ ఆమెనే.
అతను సమాధానం ఇచ్చేవాడు. కొన్నిసార్లు వెంటనే, కొన్నిసార్లు గంటల తర్వాత. ఆమె అడిగిన ప్రశ్నకు జవాబు చెప్పి ఆపేసేవాడు. తన గురించి ఏదైనా అడుగుతాడేమోనని వెన్నెల మరో ప్రశ్న వెతుక్కునేది.
“ఎప్పుడూ నువ్వే మెసేజ్ చేస్తున్నావా?” ఒకరోజు వర్ష అడిగింది.
“అతను కొంచెం బిజీ.”
“సరే. ఈరోజు నువ్వు పంపకు. అతనే చేస్తాడేమో చూద్దాం.”
వెన్నెల ఒప్పుకుంది.
ఆ రాత్రి తొమ్మిదింటికి చాట్ తెరిచింది. తొమ్మిదిన్నరకు మళ్లీ తెరిచింది.
పదింటికి—
తిన్నావా బావా?
అని పంపేసింది.
వర్షకు మాత్రం చెప్పలేదు.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, లంచ్ బ్రేక్‌లో వర్ష వెన్నెల ఫోన్ తీసుకుని పెళ్లి ఫొటోలు చూస్తోంది.
“మీ బావ ఈ ఫొటోలో బాగున్నాడు,” అంది.
వెన్నెల దగ్గరగా జరిగి చూసింది.
“నాకూ ఇదే ఇష్టం.”
“పంపు నాకు.”
“ఎందుకు?”
వర్ష ఆమెవైపు చూసి నవ్వింది.
“నీకు నచ్చిన ఫొటో ఏదో అడిగితే ఇంత విచారణా?”
వెన్నెల కూడా నవ్వేసింది. ఫొటో పంపింది.
ఆ రాత్రి అర్జున్ నుంచి మొదటిసారి మెసేజ్ వచ్చింది.
వెన్నెల గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. వెంటనే తెరిచింది.
నీ ఫొటోలో నీ పక్కన ఉన్న అమ్మాయి ఎవరు?
ఆమె చిరునవ్వు నెమ్మదిగా తగ్గింది.
నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్. వర్ష.
అవతల వెంటనే టైపింగ్ కనిపించింది.
మీ క్లాసేనా?
వెన్నెల ఆ మెసేజ్‌ను మరోసారి చదివింది.
ఇన్నిరోజుల్లో అతను తనను అడిగిన ప్రశ్నలు వేళ్లపై లెక్కపెట్టొచ్చు.
ఆ రాత్రి మాత్రం అతనికి మాట్లాడాలనిపిస్తోంది.
వర్ష గురించి!!!!

"మీ క్లాసేనా?"
అర్జున్ పంపిన మెసేజ్‌కి వెన్నెల వెంటనే సమాధానం ఇవ్వలేదు.
కొద్దిసేపటి క్రితం వరకూ అతనితో ఏం మాట్లాడాలా అని ఆలోచించింది. ఇప్పుడు అతనే మాట్లాడుతుంటే, ఆమెకు మాటలు రావడం లేదు.
అవును. నా పక్కనే కూర్చుంటుంది.
ఓహ్.
మళ్లీ ఏదైనా అడుగుతాడేమోనని చాట్ చూస్తూ ఉండిపోయింది.
బెంగళూరులో నీ కాలేజీ ఎలా ఉంది బావా?
బానే ఉంది.
హాస్టల్ ఫుడ్?
అలవాటైంది.
వర్ష గురించి అడిగినప్పుడు కనిపించిన ఉత్సాహం, ఆ రెండు సమాధానాల్లో వెన్నెలకు కనిపించలేదు.
సరే బావా. గుడ్ నైట్.
గుడ్ నైట్.
ఫోన్ పక్కన పెట్టి పడుకుంది. ఐదు నిమిషాల తర్వాత మళ్లీ తీసుకుని, తను పంపిన ఫొటో తెరిచింది.
ఆ ఫొటోలో తనకు నచ్చినది తన నవ్వు.
అతనికి కనిపించింది తన పక్కనున్న వర్ష!!
మరుసటి రోజు నంద్యాలలో ఎండ ఉదయం నుంచే మండిపోతోంది.
కాలేజీ గేటు దాటి వచ్చిన వర్ష, బ్యాగ్‌ను బెంచ్ మీద పడేసి వెన్నెల పక్కన కూర్చుంది.
“ఇవాళ కూడా ఆటో దొరకలేదు. సగం దూరం నడిచా.”
వెన్నెల వాటర్ బాటిల్ అందించింది.
వర్ష నీళ్లు తాగుతూ ఆమె ముఖం చూసింది.
“ఏంటి? ఇంట్లో ఏమైనా అన్నారా?”
“లేదు.”
“మరి?”
వెన్నెల నోటుబుక్ అంచు మడుస్తూ చెప్పింది.
“నిన్న మా బావ నీ గురించి అడిగాడు.”
“నా గురించా? ఏం అడిగాడు?”
“ఫొటోలో నా పక్కన ఉన్నది ఎవరని.”
“మరి చెప్పావా?”
“నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అని చెప్పా.”
“అంతే కదా.”
వర్ష బాటిల్ మూత పెట్టి ఆమెకిచ్చింది. వెన్నెల ఇంకా తనవైపే చూస్తుండటంతో చిన్నగా నవ్వింది.
“ఏయ్… ఎవరని అడిగాడని నేనేమైనా మీ బావని ఎత్తుకెళ్లిపోతానా?”
“నేనలా అనలేదు.”
“నీ మొహం అలా ఉంది.”
వెన్నెల పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు వచ్చింది.
లెక్చరర్ లోపలికి రావడంతో ఇద్దరూ పుస్తకాలు తీశారు. వర్ష తన పెన్ను కోసం బ్యాగ్ అంతా వెతికి, చివరికి వెన్నెల పెన్నే తీసుకుంది.
అప్పటికి వెన్నెల మనసు కొంచెం తేలికపడింది.
ఆ తర్వాత కొన్ని వారాలు అర్జున్‌తో మాటలు అలాగే సాగాయి.
వెన్నెల తన రోజులో జరిగిన చిన్న విషయాలన్నీ అతనికి చెప్పేది. క్లాసులో జరిగిన గొడవ, బస్సు మిస్సయిన సంగతి, ఇంట్లో అమ్మ చేసిన పాయసం—ఏదైనా అతనితో మాట్లాడడానికి ఒక కారణమే.
అర్జున్ అప్పుడప్పుడు మాత్రమే ఎక్కువగా మాట్లాడేవాడు.
ఒక రాత్రి మాత్రం అతనే కాల్ చేశాడు.
స్క్రీన్ మీద అతని పేరు చూడగానే వెన్నెల మంచం మీద నుంచి లేచి కూర్చుంది.
“హలో?”
“పడుకున్నావా?”
“లేదు బావా.”
గదిలో అమ్మ ఉందేమోనని తలుపువైపు చూసి, బయట వరండాలోకి వచ్చింది.
అవతల ట్రాఫిక్ శబ్దం వినిపిస్తోంది.
“ఎక్కడున్నావ్?”
“హాస్టల్ దగ్గర. బయటికి వచ్చా.”
“ఈ టైంలోనా?”
“ఇక్కడ ఇంకా జనాలు తిరుగుతూనే ఉంటారు.”
కాసేపు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు. అయినా వెన్నెలకు ఆ నిశ్శబ్దం ఇబ్బందిగా అనిపించలేదు.
“మీ కాలేజీ ఎలా ఉంటుంది?” అతను అడిగాడు.
“బాగుంటుంది. ఎందుకు?”
“ఊరికే. లెక్చరర్లు బాగా చెప్తారా?”
వెన్నెల ఒక్కసారిగా ఉత్సాహంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ఎవరు బాగా చెప్తారో, ఎవరి క్లాసులో నిద్ర వస్తుందో, క్యాంటీన్‌లో ఏది తినకూడదో కూడా చెప్పింది.
అర్జున్ నవ్వాడు.
“కాలేజీ గురించి అడిగితే మొత్తం రిపోర్ట్ ఇచ్చేస్తున్నావ్.”
“నువ్వే అడిగావుగా.”
“సరే. మీ దగ్గర సీట్లు ఖాళీ ఉన్నాయేమో తెలుసా?”
వెన్నెల మాట ఆగిపోయింది.
“ఎందుకు బావా?”
“ఇంకా ఏమీ అనుకోకు. ఇంట్లో నంద్యాలకు వచ్చేస్తే ఎలా ఉంటుందని మాట్లాడుతున్నారు.”
“నిజంగా?”
ఆమె గొంతులో వచ్చిన ఆనందం తనకే స్పష్టంగా వినిపించింది.
“ఇంకా నిర్ణయించలేదు, వెన్నెల.”
“కానీ… వస్తే బాగుంటుంది.”
“ఏం? రోజూ కాలేజీ రిపోర్ట్ ఇవ్వక్కర్లేదనా?”
వెన్నెల నవ్వింది.
“అవును. నువ్వే చూసుకోవచ్చు.”
కాల్ అయిపోయాక కూడా ఆమె వరండాలోనే నిలబడింది.
వీధిలో దాదాపు అన్ని ఇళ్ల లైట్లు ఆరిపోయాయి. లోపలి నుంచి అమ్మ పడుకోమని పిలిచింది.
“వస్తున్నా,” అంది.
వర్ష చాట్ తెరిచి టైప్ చేసింది.
మా బావ మన కాలేజీకి రావచ్చు.
వెంటనే ఇంకో మెసేజ్ పంపింది.
ఇంకా ఎవరికీ చెప్పకు.
తర్వాతి రోజు నుంచి వెన్నెలకు కాలేజీలో కనిపించే ప్రతి చోటూ అర్జున్ గుర్తొచ్చేవాడు.
క్యాంటీన్ చివర ఉన్న టేబుల్ దగ్గర కూర్చుంటాడా? మధ్యాహ్నం తమతోనే భోజనం చేస్తాడా? ఇంటికి వెళ్లేటప్పుడు గేటు దగ్గర తన కోసం ఆగుతాడా?
ఆమె ఊహల్లో అతను అప్పటికే నంద్యాలకు వచ్చేశాడు.
నిజానికి మాత్రం ఇంకా బెంగళూరులోనే ఉన్నాడు.
ఆఫీసులో ఎవరిని కలవాలో వెన్నెల తెలుసుకుంది. ట్రాన్స్‌ఫర్‌కు సంబంధించిన వివరాలు అడిగి, చెప్పినవన్నీ ఒక కాగితం మీద రాసుకుంది. వర్ష కూడా ఆమెతోనే తిరిగింది.
“ఇంత శ్రద్ధ నీ అసైన్‌మెంట్ మీద పెడితే బాగుండు,” అంది వర్ష.
“అది కూడా నువ్వే రాసిస్తావుగా.”
“అవును మరి. బావ వచ్చాక నన్ను మర్చిపోతావ్. ఇప్పుడే పని చేయించుకో.”
వెన్నెల ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“నిన్నెందుకు మర్చిపోతాను?”
వర్ష నవ్వుతూ చేయి విడిపించుకుంది.
“సరే, సరే. ముందు మెట్లు చూసి నడువు.”
ఇంట్లో పెద్దల మాటల ద్వారా వెన్నెలకు మిగతా విషయాలు తెలిసాయి.
బెంగళూరులో ఉండే ఖర్చు, ప్రయాణాలు, దూరంగా ఉండటం—అన్నీ ఆలోచించి అర్జున్ తల్లిదండ్రులు అతన్ని నంద్యాలకు తీసుకురావాలనుకుంటున్నారు. అర్జున్ కూడా గట్టిగా వద్దనలేదు.
కాలేజీల మధ్య అనుమతులు, పత్రాల పని పూర్తయ్యే వరకు కొన్ని వారాలు పట్టింది.
ఆ రోజుల్లో వెన్నెల దాదాపు ప్రతిరోజూ అడిగేది.
ఏమైంది బావా?
ఇంకా పని జరుగుతోంది.
ఎప్పుడు వస్తావ్?
తెలిశాక చెప్తా కదా.
ఆ సమాధానం చదివిన రోజు ఆమె మళ్లీ మెసేజ్ చేయలేదు.
రాత్రి అతని నుంచి కాల్ వచ్చింది.
“కోపమా?”
“లేదు.”
“మరి మెసేజ్ లేదు?”
వెన్నెల గోడకు ఆనుకుని నిలబడింది.
“తెలిశాక చెప్తానన్నావుగా.”
అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“సోమవారం వస్తున్నా.”
ఆమె నిటారుగా నిలబడింది.
“మన కాలేజీకా?”
“అవును. పని అయిపోయింది.”
వెన్నెలకు ఒకేసారి ఎన్నో ప్రశ్నలు వచ్చాయి. ఎప్పుడు బయలుదేరుతున్నాడు, ఎక్కడ ఉంటాడు, మొదటి రోజు ఎవరితో వస్తాడు—
కానీ ఆమె అడిగింది ఒక్కటే.
“నిజంగానేనా బావా?”
“అబద్ధం చెప్పి సోమవారం బెంగళూరులో కూర్చుంటానా?”
ఆమె నవ్వింది. ఆ నవ్వు విని అతనూ నవ్వాడు.
ఆ రాత్రి తొలిసారి, కాల్ ముగించింది అర్జున్ కాదు. లోపలి నుంచి అమ్మ పదేపదే పిలవడంతో వెన్నెలే ఇష్టం లేకుండా పెట్టేసింది.
సోమవారం వెన్నెల మామూలు కంటే అరగంట ముందే కాలేజీకి వచ్చింది.
గేటు పక్కన నిలబడి ఫోన్ చూస్తోంది. వర్ష వచ్చేసరికి ఆమె అప్పటికే రెండుసార్లు అర్జున్‌కు కాల్ చేసి ఉంది.
“చేరాడా?” వర్ష అడిగింది.
“దగ్గర్లో ఉన్నాడంట.”
“నువ్వు గేటు దగ్గర నిలబడకపోతే కాలేజీ కనిపెట్టలేడా?”
“నువ్వు కాసేపు ఊరుకుంటావా?”
వర్ష నవ్వుతూ ఆమె పక్కనే నిలబడింది.
కొద్దిసేపటికి గేటు బయట ఆటో ఆగింది.
ముందుగా ఒక బ్యాగ్ కనిపించింది. తర్వాత అర్జున్ దిగాడు. నీలం చొక్కా, భుజాన బ్యాక్‌ప్యాక్, చేతిలో పత్రాల ఫైల్.
అతను ఆటోకి డబ్బులు ఇచ్చి తిరిగేసరికి వెన్నెల చేయి ఊపింది.
ఆమెను చూసి నేరుగా వాళ్ల దగ్గరకు వచ్చాడు.
“ఎప్పటి నుంచి ఇక్కడ?”
“ఇప్పుడే వచ్చాం,” వెన్నెల అంది.
వర్ష ఆమెవైపు చూసింది. వెన్నెల చూడనట్టు నటించింది.
“ఇది వర్ష. చెప్పాను కదా.”
“హాయ్,” అంది వర్ష.
“హాయ్. గుర్తుంది,” అన్నాడు అర్జున్.
తర్వాత ఫైల్ కొంచెం పైకెత్తి వెన్నెలను అడిగాడు.
“ముందు ఆఫీసుకే కదా?”
“అవును బావా. పద.”
ముగ్గురూ లోపలికి నడిచారు.
మెట్ల దగ్గర వెన్నెల కొంచెం వెనుకపడింది. అర్జున్ ఆగి తిరిగి చూశాడు.
“రావా?”
“వస్తున్నా.”
ఆ చిన్న మాట చాలు. ఇన్ని రోజుల ఎదురుచూపులోని అలసటంతా ఆమెకు మాయమైంది.
ఆఫీసులో పత్రాలు ఇచ్చి, రిజిస్టర్‌లో సంతకం చేసిన తర్వాత అర్జున్ బయటకు వచ్చాడు.
“అయిపోయింది,” అన్నాడు.
వెన్నెల ముఖం వెలిగిపోయింది.
బెంగళూరు నుంచి వచ్చే మెసేజ్ కోసం ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం ఇక లేదు.
అర్జున్ ఇప్పుడు నంద్యాలలో ఉన్నాడు.
తన కాలేజీలోనే!!!
అర్జున్‌కు కాలేజీ అలవాటు పడటానికి వారం కూడా పట్టలేదు.
మొదటి రోజు అతన్ని క్లాస్‌లోకి తీసుకొచ్చి అందరికీ పరిచయం చేసింది వెన్నెలే. కానీ శుక్రవారం వచ్చేసరికి, తనకు పేర్లు కూడా తెలియని వాళ్లు అతన్ని పలకరిస్తున్నారు.
పందొమ్మిదేళ్ల అర్జున్ పెద్దగా మాట్లాడేవాడు కాదు. మాట్లాడినప్పుడు మాత్రం ఎదుటివాళ్లవైపు పూర్తిగా తిరిగి, వాళ్లు చెప్పేది వింటున్నట్టు చూసేవాడు. గట్టిగా నవ్వి అందరి దృష్టినీ ఆకర్షించే ప్రయత్నం చేసేవాడు కాదు. ఎవరో చేసిన జోక్‌కి చిన్నగా నవ్వి, చివర్లో ఒక మాట అనేవాడు. ఆ మాటకే టేబుల్ చుట్టూ ఉన్నవాళ్లంతా నవ్వేవారు.
వర్ష మొదట గమనించింది అదే.
అతని బట్టలు, నడక, మాట్లాడేటప్పుడు ఉండే నెమ్మది—అన్నీ ఆమెకు నచ్చాయి. అయినా అతనితో మాట్లాడేటప్పుడు వెన్నెలను కూడా సంభాషణలోకి లాగేది.
“మీ బావకి నంద్యాల బాగా నచ్చినట్టుంది,” అంది ఒకరోజు.
“ఏం?”
“నువ్వు చెప్పినంత బిజీగా ఏం లేడు. అందరితో మాట్లాడుతున్నాడు.”
వెన్నెల నవ్వింది.
“ఇక్కడ ఫ్రెండ్స్ అయ్యారుగా.”
ఆ మాట అంటున్నప్పుడు ఆమెకు ఆనందమే కలిగింది. తన వల్ల అతనికి కాలేజీ సులువైందనుకుంది.
లంచ్ బ్రేక్‌లో ముగ్గురూ క్యాంటీన్‌లో కూర్చున్నారు.
వెన్నెల ఇంటి నుంచి తెచ్చిన బాక్స్ తెరిచి అర్జున్ ముందుకు జరిపింది.
“అమ్మ నీకూ పెట్టింది.”
“నువ్వు అడిగావా, అత్తే పెట్టిందా?”
“ఎవరు పెడితే ఏంటి? తిను.”
అతను నవ్వుతూ తీసుకున్నాడు. వెన్నెల తన బాక్స్ మర్చిపోయి అతను తింటున్నదే చూస్తోంది.
వర్ష దాన్ని గమనించి తల దించుకుంది.
అప్పుడే పక్క టేబుల్ నుంచి ఓ అమ్మాయి పిలిచింది.
“అర్జున్… నోట్స్ తెచ్చావా?”
“తెచ్చా, సిరి. క్లాస్‌లో ఇస్తా.”
“నిన్నే ఇస్తానన్నావ్.”
“నిన్న ఇచ్చుంటే ఇవాళ నాతో మాట్లాడేదానివా?”
సిరి నవ్వుతూ, “నీకు మాటలు ఎక్కువ,” అంది.
“ఇప్పుడే గుర్తించావా?”
వెన్నెల స్పూన్‌తో అన్నం కలుపుతూ ఉండిపోయింది.
“అందరినీ అలాగే ఏడిపిస్తాడు,” అని వర్షతో అంది.
అర్జున్ విన్నాడు. ఆమె తన ప్రవర్తనకు ఎంత సులువుగా వివరణ ఇచ్చిందో కూడా గమనించాడు.
అతను దాన్ని సరిచేయలేదు.
ఆ మధ్యాహ్నం వర్ష ల్యాబ్‌లో చేసిన పని సేవ్ కాకుండా పోయింది.
“అయిపోయింది. గంట నుంచి చేసినదంతా పోయింది,” అంటూ కుర్చీలో వెనక్కి వాలింది.
పక్క సిస్టమ్ దగ్గరున్న అర్జున్ లేచి వచ్చాడు.
“ఒకసారి చూడనా?”
వర్ష పక్కకు జరిగింది.
అతను తొందరపడకుండా ఫోల్డర్లు వెతికాడు. ఆటోసేవ్‌లో కొంత పని కనిపించింది. మిగిలినది మళ్లీ చేయడానికి తన నోట్స్ ఇచ్చాడు.
“ఇంత ప్రశాంతంగా ఎలా ఉంటావ్?” అడిగింది వర్ష.
“కంప్యూటర్ మీద అరిస్తే ఫైల్ తిరిగొస్తుందా?”
ఆమె నవ్వింది.
“నాకు ముందు అరవాలని ఉంటుంది. తర్వాత ఆలోచిస్తా.”
“అయితే నువ్వు అరిచే పని చూసుకో. నేను ఇది చూస్తా.”
వెన్నెల ప్రింట్లు తీసుకుని వచ్చేసరికి ఇద్దరూ ఒకే స్క్రీన్‌ వైపు చూస్తున్నారు. వర్ష నవ్వుతూ ఏదో చెబుతోంది. అర్జున్ ఆమె మాట మధ్యలో ఆపకుండా వింటున్నాడు.
వెన్నెల చేతిలోని పేపర్లను సర్దుకుంది.
“వర్షా… నీ ప్రింట్లు.”
“థాంక్స్. ఇది చూడు, నా ఫైల్ పోయింది. మీ బావ కొంత వెతికి ఇచ్చాడు.”
“అవునా?”
వెన్నెల కూడా నవ్వింది. అర్జున్ తనవైపు చూస్తాడనుకుంది.
అతను ఇంకా స్క్రీన్‌నే చూస్తున్నాడు.
అర్జున్‌కు వెన్నెల ప్రేమ తెలియనిది కాదు.
తన కోసం తెచ్చే భోజనంలో, క్లాస్ అయిపోయినా గేటు దగ్గర ఆగడంలో, తను చిన్నగా మొహం చిట్లిస్తే వెంటనే “ఏమైంది బావా?” అని అడగడంలో అది స్పష్టంగా కనిపించేది.
ఆ శ్రద్ధ అతనికి ఇష్టం.
కానీ వెన్నెల ఊహిస్తున్న భవిష్యత్తు గురించి అతను ఆలోచించేవాడు కాదు.
వర్ష విషయంలో అతని ఆసక్తి వేరు. ఆమె దగ్గరగా కూర్చున్నప్పుడు సంభాషణను పొడిగించేవాడు. ఆమె నవ్వితే ఇంకో మాట అనేవాడు. ఆమెతో ఒంటరిగా మాట్లాడే అవకాశం కోసం చూసేవాడు.
వర్ష అతని ప్రశాంతతలో భద్రతను చూస్తోంది.
అర్జున్ మాత్రం ఆమె ఆకర్షణను పరీక్షిస్తున్నాడు—తన మెసేజ్‌కి ఎంత త్వరగా సమాధానం ఇస్తుంది, తను మెచ్చుకుంటే ఎలా స్పందిస్తుంది, వెన్నెల లేకపోయినా తనతో ఉండటానికి ఇష్టపడుతుందా అని.
ఒకరోజు ఇంగ్లీష్ లెక్చరర్ క్లాస్‌లోకి రాగానే అర్జున్ ముందరి బెంచ్ నుంచి అన్నాడు.
“మ్యామ్, ఇవాళ మీ క్లాస్ బంక్ కొట్టాలనుకున్నా. కానీ మీరు చెప్పే విధానం మిస్ అవుతాననిపించింది.”
ఆవిడ పుస్తకం టేబుల్ మీద పెట్టింది.
“అంత నచ్చితే నిన్న ఇచ్చిన అసైన్‌మెంట్ తీసి చూపించు, అర్జున్.”
వెనక బెంచీల్లో నవ్వులు వినిపించాయి.
అతను కూడా నవ్వాడు.
“రేపు ఇస్తా, మ్యామ్.”
“మాటలతో మార్కులు రావు. రాసుకొచ్చి ఇవ్వు.”
ల్యాబ్ ఫ్యాకల్టీతో కూడా ఇలాగే ఏదో పొగడ్త కలిపి మాట్లాడేవాడు. వాళ్లు పనికి సంబంధించిన ప్రశ్న అడిగితే, చిరునవ్వుతో తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించేవాడు.
వర్షకు మొదట అది అతని సరదా స్వభావంగా అనిపించింది.
వెన్నెలకు మాత్రం కొన్నిసార్లు ఇబ్బందిగా ఉండేది.
“అందరితో అలా మాట్లాడాలా?” అని ఒకసారి అడిగింది.
“ఎలా?”
“నీకు తెలుసు బావా.”
అతను ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు.
“నీతో మాట్లాడటం తగ్గించానా?”
వెన్నెల వెంటనే తల అడ్డంగా ఊపింది.
అతను ఆమె అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానం ఇవ్వలేదు. అయినా ఆమె మళ్లీ అడగలేకపోయింది.
ఆ శుక్రవారం వెన్నెల ఇంటికి ముందే వెళ్లాల్సి వచ్చింది.
“వర్షతో కలిసి వెళ్లు బావా. కొత్త రూట్‌లో బస్సులు గందరగోళంగా ఉంటాయి,” అని చెప్పింది.
గేటు బయట ఇద్దరూ పక్కపక్కన నడుస్తున్నారు.
“వెన్నెల నిన్ను బాగా చూసుకుంటుంది,” అంది వర్ష.
“చిన్నప్పటి నుంచీ అంతే.”
“నీ గురించి చాలా మాట్లాడుతుంది.”
“నా ముందు మాత్రం ఎక్కువ మాట్లాడదు.”
వర్ష అతనివైపు చూసింది.
“నువ్వు వినాలి కదా.”
అర్జున్ అడుగులు కొంచెం నెమ్మదించాయి.
“అంటే నేను విననంటావా?”
“కొన్నిసార్లు.”
అతను కోపపడతాడేమో అనుకుంది. కానీ నవ్వాడు.
“సరే. నువ్వు చెప్తున్నావుగా, వింటా.”
ఆ చిన్న సమాధానం వర్షకు నచ్చింది. తన మాటను తేలిగ్గా తీసిపారేయలేదనిపించింది.
బస్‌స్టాప్ దగ్గర నిలబడినప్పుడు అతను అడిగాడు.
“నువ్వెప్పుడూ అందరి గురించి ఇంత ఆలోచిస్తావా?”
“అందరి గురించి కాదు.”
“మరి నా గురించి?”
వర్ష రోడ్డు వైపు చూసింది.
“నీ బస్సు వచ్చిందేమో చూడు.”
అతను నవ్వాడు. ఆమె కూడా నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.
ఆ రాత్రి వర్ష ఫోన్‌కి మెసేజ్ వచ్చింది.
ఇంటికి చేరావా?
ఎప్పుడో. నువ్వు?
చేరా. ఇవాళ నీతో మాట్లాడటం బాగుంది.
వర్ష ఆ వాక్యాన్ని కాసేపు చూస్తూ ఉండిపోయింది.
వెంటనే వెన్నెల చాట్ తెరిచింది.
మీ బావ మెసేజ్ చేశాడు.
అని టైప్ చేసింది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత చెరిపేసింది.
చెప్పాల్సినంత పెద్ద విషయం కాదని తనకు తానే అనుకుంది.
అర్జున్‌కి సమాధానం పంపింది.
నాకూ.
అదే సమయంలో వెన్నెల అతనికి అడిగింది.
రేపు లంచ్‌కి ఏం తీసుకురాను బావా?
అతను పంపాడు.
నీ ఇష్టం. నువ్వు తెచ్చేది ఏదైనా బాగుంటుంది.
వెన్నెల ఆ మెసేజ్ చదివి నవ్వుకుంది.
వర్షతో చాట్ చేస్తుండగా సిరి నుంచి మరో మెసేజ్ వచ్చింది.
నా నోట్స్ ఇంకా నీ దగ్గరే ఉన్నాయి.
సోమవారం ఇస్తా. క్యాంటీన్‌లో కాఫీ నీది.
అని అర్జున్ సమాధానం ఇచ్చాడు.
తర్వాత మళ్లీ వర్ష చాట్ తెరిచాడు.
నిద్ర వస్తోందా? కాసేపు మాట్లాడదామా?
వర్ష గదిలో లైట్ ఆర్పి, ఫోన్ చేతిలో పట్టుకుని పడుకుంది.
పక్కనే ఉన్న వెన్నెల చాట్‌లో చివరి మెసేజ్ కనిపిస్తోంది.
రేపు త్వరగా రా. నీతో చాలా చెప్పాలి.
వర్ష దానికి గుండె గుర్తు పెట్టింది.
ఆ తర్వాత అర్జున్‌కు—
మాట్లాడు.
అని పంపింది.

[Sanjana1340]

వర్ష మెసేజ్ పంపి ఫోన్‌ను దిండు పక్కన పెట్టింది.
వెంటనే తీసుకుంది.
స్క్రీన్ మీద అర్జున్ పేరు కింద టైపింగ్… అని కనిపిస్తోంది.
పక్క గదిలో టీవీ శబ్దం తగ్గింది. అమ్మానాన్న పడుకోబోతున్నట్టున్నారు. వర్ష తన గది తలుపు వైపు చూసి, ఫోన్ బ్రైట్‌నెస్ తగ్గించింది.
మెసేజ్‌లోనా? కాల్ చేయనా?
ఆమె ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది.
ఇంట్లో అందరూ ఉన్నారు.
అయితే మెసేజ్‌లే. నువ్వు ఇబ్బంది పడకు.
ఆ సమాధానం చదివాక వర్షకు అతనితో మాట్లాడటం మరికొంచెం సులువుగా అనిపించింది.
ఏం మాట్లాడతావ్?
అది కూడా నేనే ఆలోచించాలా? మాట్లాడమంది నువ్వే కదా.
మాట్లాడదామా అని అడిగింది నువ్వు.
సరే. మొదటి గొడవలో నువ్వే గెలిచావ్.
వర్ష పెదవుల మీద నవ్వు వచ్చింది.
గొడవా? ఇంకా మొదలే పెట్టలేదు.
అయితే ముందే చెప్పు. సిద్ధంగా ఉంటా.
ఆమె సమాధానం రాయకుండా కాసేపు స్క్రీన్‌నే చూసింది. కాలేజీలో అతను మాట్లాడేటప్పుడు ఉండే చిన్న నవ్వు ఇప్పుడు ఆ అక్షరాల్లో కూడా కనిపిస్తున్నట్టుంది.
ఇంతకీ నిద్ర రావట్లేదా? అని అడిగింది.
ఇప్పటివరకూ రాలేదు. నీకు?
వస్తోంది.
సరే. పడుకో. రేపు మాట్లాడదాం.
అంత త్వరగా సంభాషణ ముగుస్తుందని ఆమె ఊహించలేదు.
వేలు కీబోర్డ్ మీదకు వెళ్లింది.
అంత నిద్ర ఏం కాదు.
మెసేజ్ పంపిన వెంటనే కళ్లుమూసుకుంది.
అది ఎందుకు చెప్పాను?
అవతల నుంచి సమాధానం వచ్చింది.
సరే. అయితే ఇంకో ఐదు నిమిషాలు.
వర్ష సమయం చూసింది.
పదకొండు పన్నెండు.
మొదట కాలేజీ గురించే మాట్లాడుకున్నారు.
కొత్త లెక్చరర్ పేరును అర్జున్ తప్పుగా గుర్తుపెట్టుకున్నాడు. వర్ష సరిచేసింది. క్యాంటీన్‌లో టీ ఎందుకు అంత తియ్యగా ఉంటుందో అతను అడిగాడు. అక్కడ కాఫీ కూడా అదే రుచిగా ఉంటుందని ఆమె చెప్పింది.
అయితే నన్ను కాఫీ తాగమని ఎందుకు చెప్పావ్?
నువ్వు కొత్తవాడివి కదా. అనుభవం రావాలి.
చాలా మంచిదానివి.
ఇప్పటికైనా తెలిసిందా?
ఆమె నవ్వుతున్నప్పుడు తలుపు బయట అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
“వర్షా, ఇంకా పడుకోలేదా?”
“పడుకుంటున్నా అమ్మా.”
ఫోన్‌ను వెంటనే తలకిందులుగా పెట్టింది. అమ్మ గదిలోకి రాలేదు. అడుగుల శబ్దం దూరమయ్యాక మళ్లీ స్క్రీన్ చూసింది.
రెండు మెసేజ్‌లు వచ్చాయి.
మాయమయ్యావేంటి?
నిద్రపోయావేమో. గుడ్ నైట్.
అమ్మ వచ్చింది.
అని వెంటనే పంపింది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత—
నేనేమీ అడగలేదు కదా, ఎందుకు వెళ్లావని.
వర్ష ఆ మెసేజ్ చదివి కనుబొమ్మలు ముడిచింది.
చెప్పకూడదా?
చెప్పొచ్చు. నచ్చింది.
ఈసారి ఆమెకు వెంటనే సమాధానం దొరకలేదు.
కప్పుకున్న దుప్పటిని కొంచెం కిందికి జరిపింది. ఫ్యాన్ తిరుగుతూనే ఉంది. అయినా ముఖానికి వెచ్చగా అనిపించింది.
ప్రతి మాటకీ ఏదో ఒకటి అంటావా?
నువ్వు ప్రతి మాటనీ అంత సీరియస్‌గా తీసుకుంటావా?
నేనేం తీసుకోలేదు.
సరే.
ఆ ఒక్క సరే ఆమెకు నచ్చలేదు.
అతను ఏం అనుకుంటున్నాడో తెలుసుకోవాలనిపించింది. కానీ అడిగితే, ఇప్పుడే తను చెప్పిన మాటకు విరుద్ధంగా ఉంటుంది.
అందుకే విషయం మార్చింది.
బెంగళూరు మిస్ అవుతున్నావా?
ఈసారి సమాధానం రావడానికి కొంచెం సమయం పట్టింది.
కొన్ని విషయాలు.
ఫ్రెండ్సా?
వాళ్లు. అక్కడ ఎప్పుడు బయటికి వెళ్లాలనిపించినా వెళ్లేవాళ్లం. ఇక్కడ ఇంట్లో చెప్పాలి.
అది నీ మంచికే.
నువ్వూ మా అమ్మలాగే మాట్లాడుతున్నావ్.
ఎవరో ఒకరు చెప్పాలి కదా.
అలాగే చెప్పు మరి.
వర్ష ఆ వాక్యం దగ్గర ఆగిపోయింది.
దానిలో ప్రత్యేకంగా ఏమీ లేదు. అయినా అది తనకు కొంచెం చోటు ఇచ్చినట్టుగా అనిపించింది.
అతని రోజులో. అతని విషయాల్లో.
అంతలో పై నుంచి మరో నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
వెన్నెల: పడుకున్నావా?
వర్ష చేతి కదలిక ఆగింది.
వెన్నెల చాట్ తెరిచింది.
ఇంకా లేదు. ఏంటి?
ఏం లేదు. రేపు బ్లూ చుడీదార్ వేసుకుందామనుకుంటున్నా.
వేసుకో. బాగుంటుంది.
బావకి ఆ కలర్ ఇష్టమంట. ఒకసారి చెప్పాడు.
వర్ష దిండు మీద నుంచి తల పైకెత్తింది.
ఆ చిన్న వాక్యం చదివాక, కాసేపటి క్రితం తనకు వచ్చిన ఆనందాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో తెలియలేదు.
అయితే అదే వేసుకో, అని పంపింది.
వెన్నెల నవ్వుతున్న ఎమోజీ పంపింది.
గుడ్ నైట్. రేపు త్వరగా రా.
వర్ష తిరిగి అర్జున్ చాట్ తెరిచింది.
రేపు ఫస్ట్ పీరియడ్ ఎవరిది? అని అడిగి ఉన్నాడు.
ఆమె జవాబు ఇచ్చి, వెంటనే—
ఇక పడుకుంటా. గుడ్ నైట్.
అని పంపింది.
ఐదు నిమిషాలు అయిపోయాయా?
వర్ష సమయం చూసింది.
పదకొండు యాభై ఎనిమిది.
తనకు తెలియకుండానే నలభై ఆరు నిమిషాలు గడిచిపోయాయి.
ఎప్పుడో, అని రాసింది.
సరే. గుడ్ నైట్, వర్ష.
అతను తన పేరు పూర్తిగా రాయడం ఇదే మొదటిసారి కాదు.
కానీ ఆమె దాన్ని గమనించడం మాత్రం ఇదే మొదటిసారి.
మరుసటి ఉదయం వెన్నెల క్లాస్‌లోకి వచ్చేసరికి వర్ష కిటికీ పక్కన కూర్చుని ఉంది.
“ఇవాళ నాకంటే ముందే వచ్చావే!”
వర్ష తన పక్క సీటు మీదున్న బ్యాగ్ తీసింది.
“ఆటో త్వరగా దొరికింది.”
వెన్నెల కూర్చుంటూ దుపట్టా సర్దుకుంది.
నీలం రంగు చుడీదార్. చిన్న వెండి చెవిపోగులు. మామూలుగా జడ వేసుకునే జుట్టును ఆ రోజు సగం క్లిప్ పెట్టి వదిలేసింది.
“ఎలా ఉంది?” అని అడిగింది.
వర్ష ఆమెను చూసింది.
“బాగున్నావ్.”
“నిజంగా?”
“అబద్ధం చెప్తే నువ్వు ఇంటికెళ్లి మార్చుకుని వస్తావా?”
వెన్నెల నవ్వుతూ ఆమె చేతిపై చిన్నగా కొట్టింది.
“నీకు ఏదీ సరిగ్గా చెప్పడం రాదు.”
వర్ష కూడా నవ్వింది. కానీ వెన్నెల తన బ్యాగ్ నుంచి చిన్న అద్దం తీసుకుని బొట్టు సరిచేసుకుంటుంటే, ఆమె నవ్వు నెమ్మదిగా తగ్గింది.
నిన్న రాత్రి జరిగిన సంభాషణ చెప్పడానికి ఇదే సరైన సమయమనిపించింది.
“వెన్నెలా…”
“హ్మ్?”
“నిన్న…”
అప్పుడే తలుపు దగ్గర ఎవరో అర్జున్‌ను పిలిచారు.
వెన్నెల వెంటనే అటు తిరిగింది.
అర్జున్ ఇద్దరు అబ్బాయిలతో మాట్లాడుతూ లోపలికి వచ్చాడు. బ్యాగ్‌ను తన బెంచ్ మీద పెట్టి, వాళ్ల దగ్గరకు నడిచాడు.
“ఇద్దరూ ఇంత త్వరగా?”
“మేము రోజూ ఈ టైంకే వస్తాం,” అంది వెన్నెల.
“అంటే నేనే లేటా?”
“నీకు ఇప్పుడర్థమైందా?” వర్ష అంది.
అతను ఆమెవైపు చూశాడు.
“రాత్రి ఆలస్యంగా పడుకున్నా.”
వర్ష చేతిలోని పెన్ను ఆగింది.
వెన్నెల వెంటనే అడిగింది.
“ఎందుకు బావా?”
“ఫోన్ చూస్తూ.”
అతని చూపు క్షణం వర్ష దగ్గర ఆగి, మళ్లీ వెన్నెలవైపు వెళ్లింది.
“అందుకే పొద్దున్నే లేవలేవు,” అంది వెన్నెల.
“ఇంకొకరు కూడా నిన్న ఇదే చెప్పారు.”
వర్ష పుస్తకం తెరిచింది.
అర్జున్ ఆమె స్పందన కోసం ఎదురుచూసినట్టు క్షణం నిలబడ్డాడు. తర్వాత వెన్నెలను చూసి—
“బ్లూ బాగుంది నీకు,” అన్నాడు.
వెన్నెల ముఖంలో వచ్చిన మార్పు వర్షకు స్పష్టంగా కనిపించింది.
“థాంక్స్ బావా.”
లెక్చరర్ వస్తుండటంతో అతను తన సీటుకు వెళ్లిపోయాడు.
వెన్నెల వర్షకు దగ్గరగా జరిగి, నెమ్మదిగా అడిగింది.
“విన్నావా?”
“విన్నా.”
“నేను చెప్పకుండానే గమనించాడు.”
వర్ష తల ఊపింది.
తను చెప్పాలనుకున్న విషయం మళ్లీ చెప్పలేదు.
రెండో పీరియడ్ ముగిశాక చిన్న విరామం వచ్చింది.
వెన్నెల క్లాస్ రిప్రజెంటేటివ్‌తో కలిసి ఆఫీసుకు వెళ్లింది. వర్ష నోట్స్ పూర్తి చేస్తూ కూర్చుంది.
ఆమె డెస్క్ మీద ఒక పెన్ను పడింది.
తలెత్తి చూసింది.
అర్జున్ ఎదురుగా ఉన్న బెంచ్ అంచున కూర్చున్నాడు.
“పని చేస్తుందేమో చూడు.”
వర్ష పెన్ను తీసుకుని పుస్తకం చివర చిన్న గీత గీసింది.
“చేస్తోంది.”
“అయితే నాకెందుకు రాయట్లేదు?”
“పేపర్ మీద పెట్టాలి. గాల్లో తిప్పితే రాయదు.”
అతను నవ్వాడు.
వర్ష పెన్ను వెనక్కి ఇచ్చింది. అతను తీసుకోకుండా ఆమె పుస్తకం వైపు చూశాడు.
“ఇంత నీట్‌గా ఎలా రాస్తావ్?”
“మెల్లగా.”
“నాకూ రాసిస్తావా?”
“లేదు.”
“ఆలోచించకుండా చెప్పేశావ్.”
“ఆలోచిస్తే కూడా అదే సమాధానం.”
అతను పెన్ను తీసుకుంటూ తల ఊపాడు.
“రాత్రి బాగా మాట్లాడావ్. పొద్దున్నుంచి మాత్రం కోపంగా ఉన్నావ్.”
వర్ష వెంటనే చుట్టూ చూసింది. పక్క బెంచ్‌లో ఇద్దరు అమ్మాయిలు తమ మాటల్లో ఉన్నారు.
“నెమ్మదిగా మాట్లాడు.”
అర్జున్ గొంతు తగ్గించాడు.
“ఇంతకీ కోపమా?”
“లేదు.”
“అయితే నా వైపు చూడట్లేదేంటి?”
ఆమె పుస్తకం మూసింది.
“నీ వైపే చూస్తూ కూర్చోవాలా?”
“అలా అనలేదు.”
అతని ముఖంలో అదే ప్రశాంతమైన నవ్వు.
వర్షకు చిరాకొచ్చింది. అతను ఇంత సులువుగా మాట్లాడుతుంటే, తనే ఎందుకు ప్రతి సమాధానం ఆలోచించి చెప్పాలి?
“నీకు అందరినీ ఇలా ఆటపట్టించడం అలవాటా?”
అతను వెంటనే జవాబు చెప్పలేదు.
“నువ్వు ఆటపట్టించనిస్తేనే.”
“నేనెప్పుడు అన్నాను?”
“ఇప్పటివరకు వెళ్లిపొమ్మనలేదు కదా.”
వర్ష కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు.
ఆమెకు నవ్వొచ్చింది. దాన్ని దాచుకోవడానికి పెదవులు బిగించింది.
అతను గమనించాడు.
“అదిగో.”
“ఏంటి?”
“కోపం లేదని తెలిసిపోయింది.”
“నీకు నువ్వే నిర్ణయించుకుంటావా?”
“అయితే నువ్వే చెప్పు.”
వర్ష సమాధానం చెప్పేలోపు కారిడార్‌లో వెన్నెల గొంతు వినిపించింది.
అర్జున్ బెంచ్ మీద నుంచి లేచాడు.
“నోట్స్ తర్వాత తీసుకుంటా,” అన్నాడు.
వెన్నెల లోపలికి వచ్చేసరికి అతను పుస్తకం వైపు చూపిస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు.
“ఏ నోట్స్ బావా?” అడిగింది.
“నిన్నవి.”
“నావి తీసుకో. అన్నీ రాసుకున్నా.”
“సరే. లంచ్ తర్వాత ఇవ్వు.”
వెన్నెల తన బ్యాగ్‌లో పుస్తకం వెతకడం మొదలుపెట్టింది.
వర్ష మాత్రం మూసిన తన నోటుబుక్‌పై చేయి అలాగే ఉంచింది.
అర్జున్ నిజంగా నోట్స్ కోసమే వచ్చాడా?
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తనకు తెలుసనిపించింది.
అది తెలిసినందుకు ఆనందపడాలో, ఇబ్బంది పడాలో మాత్రం తెలియలేదు.
మధ్యాహ్నానికి నంద్యాల ఎండ మరింత పెరిగింది.
క్యాంటీన్‌లో ఫ్యాన్ కిందున్న టేబుల్ దొరకక, ముగ్గురూ కిటికీ దగ్గర కూర్చున్నారు. బయట నుంచి వచ్చే గాలి వేడిగా ఉంది.
వెన్నెల బాక్స్ మూత తీసింది.
“బావా, నిన్న నువ్వన్నావని అమ్మ ఆలుగడ్డ వేపుడు చేసింది.”
“అత్తకి థాంక్స్ చెప్పు.”
“నాకేం లేదా? తీసుకొచ్చింది నేను.”
“నీకు కూడా.”
“అలా కాదు.”
అర్జున్ స్పూన్ కింద పెట్టి ఆమెవైపు పూర్తిగా తిరిగాడు.
“థాంక్యూ, వెన్నెల.”
ఆమె నవ్వేసింది.
వర్ష తన బాక్స్ తెరుస్తోంది. మూత బిగుసుకుపోయింది. రెండుసార్లు ప్రయత్నించి, దాన్ని టేబుల్ మీద పెట్టింది.
అర్జున్ చేయి చాపాడు.
“ఇవ్వు.”
“వస్తుంది.”
మరోసారి ప్రయత్నించింది. రాలేదు.
అతను ఏమీ అనకుండా చేయి అలాగే ఉంచాడు.
వర్ష చివరికి బాక్స్ అందించింది.
అతను మూత తీసి ఆమె ముందుంచాడు.
“థాంక్స్.”
“అలా కాదు.”
వెన్నెల వెంటనే నవ్వింది.
“నా డైలాగ్ నాకే వాడేశావ్!”
వర్షకు కూడా నవ్వొచ్చింది.
“చాలా థాంక్స్. సరిపోయిందా?”
అర్జున్ తల ఊపాడు.
“ఇప్పటికి.”
భోజనం మధ్యలో సిరి వచ్చి అతని పక్కన నిలబడింది.
“అర్జున్, నా రికార్డ్?”
“బ్యాగ్‌లో ఉంది.”
“ఇప్పుడిస్తావా? సబ్మిట్ చేయాలి.”
అతను లేచాడు.
“పద.”
వాళ్లిద్దరూ బయటికి వెళ్తుంటే వర్ష చూపు అనుకోకుండా వాళ్లను అనుసరించింది.
సిరి ఏదో అంది. అర్జున్ తల వంచి విన్నాడు. తర్వాత ఇద్దరూ నవ్వారు.
“అందరితో త్వరగా కలిసిపోతాడు కదా,” అంది వెన్నెల.
వర్ష చూపు వెనక్కి తిప్పుకుంది.
“అవును.”
వెన్నెల కాసేపు అన్నం తినకుండా కూర్చుంది.
“కొన్నిసార్లు నాకు భయం వేస్తుంది.”
వర్ష ఆమెవైపు చూసింది.
“ఎందుకు?”
“వాడికి అందరూ ఇష్టమే అనిపిస్తుంది.”
ఆమె ఆ మాట నవ్వుతూనే చెప్పింది. కానీ నవ్వు ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.
వర్ష చేతిలోని స్పూన్‌ను కింద పెట్టింది.
“వెన్నెలా…”
“అయినా నా దగ్గర వేరుగా ఉంటాడు,” అంటూ వెన్నెల వెంటనే మాట మార్చింది. “ఇంట్లో విషయాలన్నీ నాకు చెప్తాడు. కోపం వచ్చినా నాకే చూపిస్తాడు.”
వర్షకు ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు.
వెన్నెల కొద్దిగా ముందుకు వంగింది.
“ఒకటి అడగనా?”
“అడుగు.”
“వాడికి నేనంటే ఇష్టమో కాదో నీకు ఎప్పుడైనా అర్థమైతే… నాకు చెప్తావా?”
వర్ష ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయింది.
“నువ్వు బాగా గమనిస్తావుగా,” అంది వెన్నెల. “నాకు వాడి మాటల్లో ఏది సరదానో, ఏది నిజమో తెలియదు.”
“నువ్వే అడగొచ్చు కదా.”
వెన్నెల తల అడ్డంగా ఊపింది.
“ఇప్పుడు వద్దు. ఏమీ లేదంటే… తర్వాత మామూలుగా ఉండలేను.”
బయట నుంచి అర్జున్ తిరిగి వస్తున్నాడు.
వెన్నెల వెంటనే నిటారుగా కూర్చుంది.
“ఈ విషయం వాడికి చెప్పకు.”
వర్ష తల ఊపింది.
ఆమె ముందున్న భోజనం సగం కూడా పూర్తికాలేదు.
సాయంత్రం చివరి పీరియడ్‌లో వర్ష అతని వైపు చూడలేదు.
ఒకసారి వెనక నుంచి పేపర్ అడిగాడు. ఆమె వెన్నెల చేతికి ఇచ్చి పంపించింది.
క్లాస్ ముగిశాక కూడా పుస్తకాలు సర్దుకోవడంలోనే నిమగ్నమైపోయింది.
“నువ్వు గేటు దగ్గర ఉండు. నేను లైబ్రరీ పుస్తకం ఇచ్చేసి వస్తా,” అంది వెన్నెల.
వర్ష సరేనని బయటకు వచ్చింది.
మెట్ల మొదట్లో అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు.
ఆమెను చూడగానే ఫోన్ జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
“వెన్నెల లైబ్రరీకి వెళ్లింది,” అంది వర్ష.
“నేను వెన్నెల ఎక్కడని అడగలేదు.”
ఆమె ఆగింది.
కింద నుంచి విద్యార్థులు పైకి వస్తున్నారు. వాళ్లకు దారిచ్చేందుకు ఇద్దరూ పక్కకు జరిగారు.
“ఏమైంది?” అడిగాడు.
“ఏం కాలేదు.”
“లంచ్ తర్వాత నుంచి మాట్లాడట్లేదు.”
“క్లాసులో ఉన్నాం కదా.”
“ఇప్పుడు లేము.”
వర్ష కారిడార్ చివరికి చూసింది. వెన్నెల ఇంకా కనిపించలేదు.
అర్జున్ స్వరం ఈసారి సరదాగా లేదు.
“నేనేమైనా అన్నానా?”
ఆ ప్రశ్నతో ఆమె చిరాకు కొంచెం తగ్గింది. తను దూరంగా ఉండటాన్ని అతను గమనించాడన్న విషయం మాత్రం మనసులో నిలిచిపోయింది.
“లేదు, అర్జున్.”
అతను ఆమె ముఖం చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఏంటి?” అంది.
“ఏం లేదు. నా పేరు పెట్టి పిలిచావ్.”
వర్షకు వెంటనే అర్థం కాలేదు.
“మరి ఏం పిలవాలి?”
“నీ ఇష్టం. ఇది బాగుంది.”
ఆమె తల పక్కకు తిప్పుకుంది.
నవ్వకూడదనుకుంది.
అయినా నవ్వు వచ్చింది.
అర్జున్ ఇంకేమీ అనలేదు. ఆ ఒక్క నవ్వు వచ్చేవరకూ ఎదురుచూసినట్టుగా పక్కకు జరిగి, మెట్లవైపు చూపించాడు.
“పద. కింద వెయిట్ చేద్దాం.”
వాళ్లు మెట్లు దిగారు. ఈసారి వర్ష అతనికి కొంచెం దూరంగా నడిచింది.
అతను ఆ దూరాన్ని తగ్గించలేదు.
అదే ఆమెకు మరింత గమనించబడింది.
గేటు బయట వెన్నెల కోసం ఎదురుచూస్తూ వర్ష ఫోన్ చూసింది.
అర్జున్ తన పక్కనే నిలబడి ఉన్నాడు.
అయినా అతని నుంచి మెసేజ్ వచ్చింది.
ఈరోజు కూడా ఐదు నిమిషాలా?
వర్ష తలెత్తి అతన్ని చూసింది.
అతను ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుంటూ, ఏమీ జరగనట్టు రోడ్డు వైపు చూస్తున్నాడు.
“పక్కనే ఉన్నావుగా. చెప్పొచ్చు కదా,” అంది ఆమె నెమ్మదిగా.
“మెసేజ్‌లో అయితే ఆలోచించి సమాధానం చెప్తావని.”
“ఎవరన్నారు మాట్లాడతానని?”
అతను ఆమెవైపు తిరిగాడు.
“అందుకే అడిగాను.”
వర్ష ఫోన్ లాక్ చేసింది.
ఆవల లైబ్రరీ మెట్ల మీద వెన్నెల కనిపించింది. వాళ్లను చూసి చేయి ఊపింది.
వర్ష కూడా చేయి ఊపింది.
పక్కన అర్జున్ ఇంకా తన సమాధానం కోసం ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు.
“రాత్రి చూద్దాం,” అంది, అతనివైపు చూడకుండా.
“సరే.”
వెన్నెల దగ్గరకు రాగానే అర్జున్ ఆమె చేతిలోని పుస్తకం తీసుకుని పేరు చూశాడు.
“ఇదంతా చదువుతావా?”
“నువ్వు చదవకపోతే ఎవరూ చదవరనుకోకు బావా.”
వాళ్లిద్దరూ మాట్లాడుకుంటూ ముందుకు నడిచారు.
వర్ష ఒక అడుగు వెనుక నుంచి వాళ్లను అనుసరించింది.
తన ఫోన్‌లో ఇంకా సమాధానం ఇవ్వని ఆ మెసేజ్ ఉంది.
వెన్నెల అడిగిన మాట కూడా గుర్తుంది.
వాడికి నేనంటే ఇష్టమో కాదో నీకు ఎప్పుడైనా అర్థమైతే… నాకు చెప్తావా?
వర్ష ఫోన్‌ను బ్యాగ్‌లో పెట్టేసింది.
కానీ ఇంటికి చేరాక, పుస్తకాలు బయటకు తీయకముందే మళ్లీ దాన్నే తీసింది.

[actressdarkhub]

చక్కగా మొదలుపెట్టారు. అలాగే కొనసాగించండి

[ramd420]

కథ బాగా మొదలుపెట్టారు
బాగుంది
ఇలాగే కొనసాగించండి

[sez]

wow.....nice narration...... స్టోరీ నీ బాగా రాస్తున్నారు.....

[yekalavyass]

అందరితో ఫ్లర్ట్ చేస్తున్నాడు! వెన్నెలకి హాండ్ ఇస్తాడేమో!!

[Nani666]

Nice story andi.. papam vineela chudali mundu mundu

[utkrusta]

Good update

[Sasuke22]

Vennela papam

[Sanjana1340]

ఫోన్ తీసుకున్న వర్ష, బ్యాగ్‌ను ఇంకా భుజం మీదే ఉంచుకుని స్క్రీన్ ఆన్ చేసింది.
అర్జున్‌తో చాట్ తెరిచింది.
చివరగా కనిపిస్తున్నది అదే మెసేజ్.
‘ఈరోజు కూడా ఐదు నిమిషాలా?’
కాలేజీలో దానికి సమాధానం చెప్పేటప్పుడు తాను ఎంత మామూలుగా కనిపించడానికి ప్రయత్నించిందో గుర్తొచ్చింది. ఇప్పుడు గదిలో ఎవరూ లేకపోయినా, ఆ మెసేజ్ చూస్తుంటే పెదవుల మీదికి వస్తున్న నవ్వును ఆపుకుంది.
అతని పేరు కింద ఆన్‌లైన్ అని కనిపించింది.
కీబోర్డ్ తెరిచింది.
‘ఇంటికి వచ్చావా?’
రాసి, కొద్దిసేపు చూసి, తుడిచేసింది.
అతనే ఏదైనా పంపుతాడేమోనని మరో కొన్ని క్షణాలు ఎదురుచూసింది.
ఏమీ రాలేదు.
“వర్షా… వచ్చావా?”
బయట నుంచి అమ్మ పిలవడంతో ఫోన్ మంచం మీద పెట్టింది.
“వచ్చానమ్మా.”
“మరి పలకవేంటి? టీ పెట్టాను.”
బ్యాగ్ కింద పెట్టి, చెవులకున్న జూకాలు తీసి టేబుల్ మీద ఉంచింది. దుపట్టా సరిచేసుకుని బయటికి వెళ్తూ, గుమ్మం దగ్గర ఆగి వెనక్కి చూసింది.
ఫోన్ అలాగే ఉంది.
దాన్ని తీసుకెళ్లలేదు.
కానీ టీ తాగుతున్నంతసేపూ గదిలో ఏదైనా శబ్దమవుతుందేమోనని చెవులు మాత్రం అటే ఉన్నాయి.
తిరిగొచ్చేసరికి ఒక మెసేజ్ ఉంది.
అర్జున్‌ది.
‘రాత్రి చూద్దాం అన్నావు.’
దాని కింద మరోటి.
‘ఇప్పుడే ఏం రాసి తీసేశావు?’
వర్ష మంచం అంచున కూర్చుంది.
‘నీకు ఎలా తెలుసు?’
‘టైపింగ్ అని వచ్చింది.’
‘అంటే నా చాట్ ఓపెన్ చేసి పెట్టుకున్నావా?’
ఈసారి అతని సమాధానం వెంటనే రాలేదు.
వర్ష ముఖంలో చిన్న నవ్వు మొదలైంది.
కొద్దిసేపటికి—
‘పట్టేశావు.’
ఆ రెండు పదాలు మళ్లీ చదివింది.
సాకేదైనా చెప్తాడనుకుంది. పొరపాటున తెరిచాననో, వేరే మెసేజ్ చూస్తున్నాననో.
‘ఎందుకు?’ అని పంపింది.
‘ఏం రాస్తావో చూద్దామని.’
‘రాయకపోతే?’
‘అందుకే నేనే రాశాను.’
వర్ష కాళ్లు పైకి ముడుచుకుని కూర్చుంది. వెనకున్న దిండును దగ్గరకు లాక్కుంది.
‘నీకు వేరే పనేం లేదా?’
‘ఉంది. నువ్వు రిప్లై ఇవ్వకముందు అదే చేస్తున్నా.’
‘ఏం పని?’
‘ఇప్పుడది ఎందుకు? నువ్వేం రాసి తీసేశావో చెప్పు.’
‘గుర్తులేదు.’
‘అప్పుడేనా?’
‘అవును.’
‘సరే. నాకు నచ్చినట్టు అనుకుంటా.’
వర్ష వెంటనే టైప్ చేసింది.
‘ఎక్కువ ఊహించుకోకు. ఇంటికి వచ్చావా అని అడగబోయా. అంతే.’
‘వచ్చాను. టీ కూడా తాగాను. ఇంకేమైనా తెలుసుకోవాలా?’
‘అవసరం లేదు.’
‘నువ్వు?’
‘తాగాను.’
‘ఇంటికి వచ్చావా అని అడిగా.’
ఆమెకు నవ్వొచ్చింది.
‘అర్జున్!’
‘హా. ఇలా పిలవడానికి కూడా మెసేజ్ తీసేయాలా?’
ఫోన్‌ను దిండుమీద బోర్లా పెట్టింది.
కొన్ని సెకన్లే.
మళ్లీ తీసింది.
అతను ఇంకేమీ పంపలేదు.
ఈసారి ఆ నిశ్శబ్దం ఆమెకు నచ్చలేదు.
వెన్నెల ఫోన్ చేసింది.
ఆ పేరు కనిపించగానే వర్ష కూర్చున్న తీరు కొద్దిగా మారింది. దిండును పక్కకు జరిపి కాల్ తీసుకుంది.
“చెప్పవే.”
“ఏం చేస్తున్నావు?”
“ఇప్పుడే టీ తాగా. నువ్వు?”
“నేనూ. రేపు కొంచెం త్వరగా వస్తావా?”
“ఎందుకు?”
“లైబ్రరీకి వెళ్లాలి. క్లాస్ మొదలయ్యాక కుదరదు.”
“సరే. ఎంత త్వరగా?”
వెన్నెల సమయం చెప్పింది. తరువాత కాసేపు కాలేజీ విషయాలు మాట్లాడింది. వర్ష మధ్యలో స్పందిస్తున్నా, స్క్రీన్ పైభాగంలో ఏదైనా కొత్త నోటిఫికేషన్ వస్తుందేమోనని చూస్తోంది.
“వర్షా…”
“హ్మ్?”
“ఈరోజు బావ నీతో ఏం మాట్లాడాడు?”
ఆమె బొటనవేలు స్క్రీన్ మీద ఆగిపోయింది.
“ఎప్పుడు?”
“లైబ్రరీ దగ్గర.”
“మామూలుగానే.”
“అదే… ఏం మాట్లాడాడని.”
వర్ష బెడ్‌షీట్ అంచును వేళ్ల మధ్య మడిచింది.
“ఏదో ఆటపట్టిస్తున్నాడు. ఎందుకే?”
అటువైపు వెన్నెల చిన్నగా నవ్వింది.
“ఏం లేదు. నీతో బాగానే మాట్లాడుతున్నాడు కదా.”
“అందరితో మాట్లాడుతున్నాడుగా.”
“అది తెలుసు.”
వెన్నెల గొంతులోని నవ్వు ఈసారి కొద్దిగా తగ్గింది.
“కానీ నువ్వు కొత్తవాళ్లతో అంత త్వరగా మాట్లాడవు కదా. అందుకే అడిగా.”
వర్ష దగ్గర వెంటనే సమాధానం లేదు.
“నువ్వు ఉన్నావుగా. అందుకే పరిచయం అయింది.”
ఆ మాట వినగానే వెన్నెల మళ్లీ మామూలుగా మాట్లాడింది.
“అవునులే. రేపు మాత్రం లేట్ చేయకు.”
“సరే.”
కాల్ పెట్టేముందు వెన్నెల మరోసారి ఆగింది.
“వర్షా… బావకి నేను ఫోన్ చేశానని చెప్తావా?”
“నేనెందుకు చెప్తాను?”
ఆ ప్రశ్న అనుకున్నదానికంటే త్వరగా బయటకొచ్చింది.
“అంటే… ఒకవేళ నీకు మెసేజ్ చేస్తే చెప్పమని. నేను చేస్తే బిజీ అన్నాడు.”
వర్ష చూపు తన ఫోన్ మీదే నిలిచింది.
“ఎప్పుడు?”
“ఇందాకే.”
కొన్ని క్షణాలు గదిలో ఫ్యాన్ శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది.
“సరే,” అంది వర్ష.
కాల్ ముగిసింది.
అర్జున్ చాట్ తెరవకుండా ఫోన్ పక్కన పెట్టింది.
ఈసారి కాసేపు నిజంగానే దాన్ని ముట్టుకోలేదు.
రాత్రి భోజనం అయ్యాక పుస్తకం తీసుకుని కూర్చుంది.
మొదటి పేజీలో తేదీ వేసింది. క్లాస్‌లో సగం రాసుకున్న నోట్స్ పూర్తి చేయడానికి ప్రయత్నించింది.
ఫోన్ వెలిగింది.
‘ఇప్పుడు రాత్రయింది.’
వర్ష చూసి వదిలేసింది.
మరో ఐదు నిమిషాలకు—
‘చదువుతున్నావా?’
‘అవును.’
‘సరే. అయిపోయాక చెప్పు.’
అంతే.
మళ్లీ మెసేజ్ లేదు.
వర్ష పుస్తకంలోకి చూసింది. కాసేపటి క్రితం రాసిన వాక్యాన్నే మళ్లీ మొదలుపెట్టినట్టు గుర్తించి పెన్ ఆపింది.
ఫోన్ తీసుకుంది.
‘వెన్నెల ఫోన్ చేసిందట.’
అతని సమాధానం త్వరగానే వచ్చింది.
‘చేశాను ఇప్పుడే. రేపు త్వరగా రమ్మంది.’
‘సాయంత్రం బిజీ అన్నావట.’
‘అవును.’
వర్ష వేళ్లు కీబోర్డ్ మీద కదలలేదు.
వెంటనే మరో మెసేజ్ వచ్చింది.
‘నీతో మాట్లాడుతున్నా.’
ఆ మాట చదివినప్పుడు కలిగిన చిన్న సంతోషం ఆమెకే ఇబ్బందిగా అనిపించింది.
‘అందుకని తన కాల్ కట్ చేయాలా?’
ఈసారి అతను కొద్దిసేపు తీసుకున్నాడు.
‘చేయకూడదు. తరువాత చేస్తానని చెప్పి మర్చిపోయా.’
వర్ష సమాధానం ఇవ్వలేదు.
ఫోన్ మోగింది.
అర్జున్.
రెండుసార్లు మోగనిచ్చి తీసుకుంది.
“ఏంటి?”
“మెసేజ్‌లో తిడుతున్నావో, మామూలుగా అడుగుతున్నావో అర్థం కాలేదు.”
“తిడితే?”
“వినాలి.”
అతని గొంతులో నవ్వు ఉంది.
“ప్రతిదీ జోక్ చేయకు.”
“సరే.”
ఆమె ఊహించినట్టుగా వెంటనే మరో సరదా మాట అనలేదు.
అవతల ఏదో తలుపు మూసిన శబ్దం వచ్చింది. ఆ తరువాత అతని గొంతు స్పష్టంగా వినిపించింది.
“వెన్నెలతో మాట్లాడాను, వర్ష. చాలాసేపే మాట్లాడాను.”
“నాకు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.”
“నువ్వే అడిగావుగా.”
ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.
“ఇంకా కోపంగానే ఉందా?”
“కోపమేం లేదు.”
“అయితే ఒక్కసారి మామూలుగా మాట్లాడు.”
“ఇప్పుడు ఎలా మాట్లాడుతున్నాను?”
“కాలేజీలో లెక్చరర్ నోట్స్ అడిగినప్పుడు మాట్లాడినట్టు.”
ఆమె నవ్వును ఆపుకోలేకపోయింది.
అతను వెంటనే పట్టుకున్నాడు.
“ఇప్పుడు బాగుంది.”
“నీకు ఎవరైనా సీరియస్‌గా ఏదైనా చెప్పగలరా అసలు?”
“చెప్పొచ్చు. నువ్వు చెప్తే వింటున్నాగా.”
“విన్నట్టు మాత్రం బాగా నటిస్తావు.”
“ఈరోజంతా నా గురించే ఇంత గమనించావా?”
వర్ష కిందిపెదవిని లోపలికి మడిచి నవ్వు ఆపుకుంది.
“నువ్వే అందరికీ కనిపించేలా చేస్తుంటావు.”
“ఏం చేశాను?”
“కారిడార్‌లో ఆ అమ్మాయితో మాట్లాడావు కదా.”
“ఏ అమ్మాయి?”
“నీలం బ్యాగ్ వేసుకుంది.”
అవతల కాసేపు నిశ్శబ్దం.
తరువాత అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“బ్యాగ్ రంగు కూడా గుర్తుందా?”
వర్ష వెంటనే కూర్చున్న తీరు మార్చుకుంది.
“మా ముందే నిలబడ్డారు. కనిపించకుండా ఎలా ఉంటుంది?”
“సరే. కనిపించింది. తరువాత?”
“తరువాత ఏం లేదు.”
“ఆ అమ్మాయి పేరు కూడా చెప్పనా?”
“నాకెందుకు?”
“అదే నాకూ అర్థం కావట్లేదు. అడిగింది నువ్వు.”
వర్షకు తన మీదే చిరాకొచ్చింది.
“సరే. పుస్తకం చదువుకోవాలి. పెట్టేస్తాను.”
“ఒక్క నిమిషం.”
ఆమె ఫోన్ చెవి దగ్గరే ఉంచుకుంది.
“జోక్ చేశాను,” అన్నాడు అతను. “ఆమెకి క్లాస్‌రూమ్ ఎక్కడో తెలియలేదు. అడిగింది.”
“అడిగిన దానికంటే ఎక్కువే చెప్పినట్టున్నావు.”
మాట అనేసిన తరువాత వర్ష కళ్లుమూసుకుంది.
అవతల అతని నవ్వు ఈసారి దాచుకోలేదు.
“నీకు నచ్చలేదా?”
“ఏది?”
“నేను ఎక్కువ మాట్లాడటం.”
“నాతో కూడా ఎక్కువే మాట్లాడుతున్నావు.”
“నువ్వు పెట్టేయొచ్చుగా.”
ఆమె చేతిలోని పెన్ ఆగిపోయింది.
అతను తొందరపెట్టలేదు.
పది సెకన్లు గడిచాక వర్షే మాట్లాడింది.
“రేపు నోట్స్ కావాలని మళ్లీ నా దగ్గరికి రాకు.”
“వస్తాను.”
“ఇవ్వను.”
“నోట్స్ కోసం కాకపోతే?”
ఆమె ముఖం మీదికి వచ్చిన నవ్వును దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేకపోయినా, తల కిందకు వంచింది.
“నీ బెంచ్‌లో కూర్చుని నీ పని చూసుకో.”
“సరే. నువ్వు పిలిస్తేనే వస్తా.”
“నేను పిలవను.”
“చూద్దాం.”
అతను ఆ మాట చాలా మామూలుగా అన్నాడు. అదే ఆమెను మరింత ఇబ్బంది పెట్టింది.
బయట అమ్మ అడుగుల శబ్దం వినిపించడంతో వర్ష గొంతు తగ్గించింది.
“ఇక పెట్టేస్తాను.”
“హ్మ్.”
అతను ఒప్పుకున్నా కాల్ ముగించలేదు.
“నువ్వే పెట్టేయ్,” అంది.
“చదువుకోవాల్సింది నువ్వు.”
“అర్జున్…”
“సరే. గుడ్‌నైట్.”
“గుడ్‌నైట్.”
కాల్ ముగిసింది.
వర్ష స్క్రీన్ మీద సమయం చూసింది.
ఐదు నిమిషాలు ఎప్పుడో దాటిపోయాయి.
ఫోన్ పక్కన పెట్టి పుస్తకాన్ని తనవైపు జరుపుకుంది. పెన్ మూత తీసింది. మళ్లీ పెట్టింది.
తరువాత అర్జున్ చాట్ తెరిచింది.
‘రేపు త్వరగా వస్తున్నావా?’
పంపిన వెంటనే తనను తానే తిట్టుకుంది.
అతను చూసేశాడు.
‘వెన్నెల రమ్మందిగా. వస్తాను.’
వర్ష ఫోన్ కింద పెట్టబోతుండగా మరో మెసేజ్ వచ్చింది.
‘నువ్వు?’
‘నేనూ.’
‘అయితే వస్తాను.’
ఆ రెండు సమాధానాల మధ్య ఉన్న తేడా ఆమెకు అర్థమైంది.
అతను ఉద్దేశపూర్వకంగానే అలా రాశాడని కూడా అర్థమైంది.
అయినా ఆమె నవ్వింది.
అప్పుడే వెన్నెల మెసేజ్ వచ్చింది.
‘బావ రేపు త్వరగా వస్తానన్నాడు ?’
వర్ష నవ్వు మెల్లగా తగ్గింది.
మరో మెసేజ్.
‘వర్షా, రేపు కొంచెంసేపు మమ్మల్ని వదిలేస్తావా? బావతో ఒంటరిగా మాట్లాడాలి.’
ఆమె చాలాసేపు ఆ మెసేజ్‌నే చూసింది.
తరువాత—
‘సరే.’
అని పంపింది.
అర్జున్ చాట్‌లో ఇంకా సమాధానం ఇవ్వాల్సిన మెసేజ్ ఉంది.
‘అయితే వస్తాను.’
దానికి ఏం రాయాలో ఈసారి ఆమెకు నిజంగానే తెలియలేదు.
మరుసటి రోజు వర్ష కాలేజీకి వచ్చేసరికి గేటు దగ్గర ఇంకా పెద్దగా రద్దీ లేదు.
నంద్యాల ఎండ అప్పుడే నెమ్మదిగా పెరుగుతోంది. గేటు బయట టీ బండి దగ్గర ఇద్దరు అబ్బాయిలు నిలబడి ఉన్నారు. లోపల చెట్ల కింద రాలిన ఆకులను అటెండర్ ఒక పక్కకు ఊడుస్తున్నాడు.
వర్ష నడుస్తూనే ఫోన్ తీసింది.
వెన్నెల నుంచి పది నిమిషాల క్రితం వచ్చిన మెసేజ్.
‘బయలుదేరా. వచ్చాక గేటు దగ్గరే ఉండు.’
దానికి ‘వచ్చాను’ అని పంపి, ఫోన్ బ్యాగ్‌లో పెట్టబోయింది.
“త్వరగానే వచ్చావు.”
ఆ గొంతు వినగానే ఆమె తలెత్తింది.
గేటు పక్కన ఉన్న చెట్టుకు కొద్దిగా ఆనుకుని అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు. ఒక భుజాన బ్యాగ్. చేతిలో ఫోన్. ఆమె తనవైపు చూడగానే దాన్ని జేబులో పెట్టేశాడు.
వర్ష అడుగులు కాస్త నెమ్మదించాయి.
“నువ్వు ఇంకా ముందే వచ్చావుగా.”
“నిద్ర లేచా. వచ్చేశా.”
ఆమె అతని దగ్గరకు వెళ్లకుండా, ఇద్దరి మధ్య కొద్దిగా దూరం ఉంచుకుని ఆగింది.
అర్జున్ అది గమనించాడు.
“గుడ్‌మార్నింగ్ చెప్పొచ్చు.”
“గుడ్‌మార్నింగ్.”
“ఇంత కష్టంగానా?”
వర్ష చిన్నగా నవ్వింది.
“పొద్దున్నే మొదలుపెట్టకు.”
అతని చూపు ఆమె ముఖం మీద ఒక క్షణం ఆగింది.
“బాగా నిద్రపోయావా?”
“పోయాను.”
“చదవడం పూర్తయిందా?”
“అవ్వనిచ్చావా?”
అన్న వెంటనే వర్ష చూపు పక్కకు తిప్పుకుంది.
అర్జున్ ముఖంలో నవ్వు మెల్లగా పెరిగింది.
“నేనెప్పుడు ఆపాను?”
“సరే. నేనే చదవలేదు. సరిపోయిందా?”
“నువ్వే చెప్పావు.”
వర్ష గేటు బయటకు చూసింది.
వెన్నెల ఇంకా కనిపించలేదు.
“ఎవరి కోసం చూస్తున్నావు?” అడిగాడు అతను.
“వెన్నెల కోసం.”
“వస్తుంది.”
“తెలుసు.”
అతను ఆమెవైపు కొద్దిగా వంగి, గొంతు తగ్గించాడు.
“మరి వచ్చినప్పటి నుంచి నాతో మాట్లాడుతున్నందుకు ఎవరో పట్టుకుంటారన్నట్టు ఎందుకు చూస్తున్నావు?”
ఆమె వెంటనే అతని వైపు చూసింది.
“అలా ఏమీ లేదు.”
అర్జున్ నిటారుగా నిలబడ్డాడు. ఆ సమాధానాన్ని నమ్మినట్టు మాత్రం కనిపించలేదు.
వర్ష బ్యాగ్ పట్టీ సరిచేసుకుంది.
“నువ్వు వెన్నెల కోసం వచ్చావు కదా. తను వస్తుంది. నేను లైబ్రరీకి వెళ్తాను.”
“ఇద్దరూ కలిసి వెళ్తారనుకున్నా.”
“నాకు ముందే కొంచెం పని ఉంది.”
అతను ఏదో అడగబోయేలోపు గేటు బయట నుంచి వెన్నెల పిలిచింది.
“వర్షా!”
ఇద్దరూ అటు చూశారు.
వెన్నెల వేగంగా నడుచుకుంటూ వచ్చింది. వాళ్లిద్దరూ అక్కడే ఉండటం చూసి ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది.
“చాలాసేపయిందా వచ్చి?”
“ఇప్పుడే,” అంది వర్ష.
“బావ, నువ్వు?”
“నేనూ ఇప్పుడే.”
వర్ష ఒక్కసారి అతని వైపు చూసింది.
అతను ఆమెనే చూస్తున్నాడు.
ఆ చిన్న చూపును వెన్నెల గమనించలేదు. నడిచి వచ్చిన ఆయాసంతో బ్యాగ్‌ను మరో భుజానికి మార్చుకుంటోంది.
“నేను లైబ్రరీకి వెళ్లొస్తా,” అంది వర్ష.
“అప్పుడేనా?” వెన్నెల అడిగింది.
ఆమె ప్రశ్నలో ఆశ్చర్యం ఉన్నా, వర్ష కళ్లలోకి చూసిన వెంటనే రాత్రి మెసేజ్ గుర్తొచ్చింది.
“అంటే… సరే. నేను వస్తాను తరువాత.”
వర్ష తలూపింది.
అర్జున్ వైపు చూడకుండా ముందుకు నడిచింది.
కానీ నాలుగు అడుగులు వేశాక, వెనక వెన్నెల నవ్వు వినిపించడంతో ఆమె నడక క్షణం తడబడింది.
తిరిగి చూడలేదు.
చెట్ల కింద ఉన్న సిమెంట్ బెంచ్ దగ్గరకు వెన్నెలే తీసుకెళ్లింది.
“కూర్చో బావ.”
“ఏంటి? చాలా సీరియస్ విషయమా?”
“ముందు కూర్చో.”
అర్జున్ బ్యాగ్ పక్కన పెట్టి కూర్చున్నాడు. వెన్నెల అతని పక్కన కొంచెం దూరంగా కూర్చుంది.
ఇంతసేపూ ఏదో చెప్పాలని తొందరపడిన ఆమె, ఇప్పుడు చేతిలోని బ్యాగ్ జిప్‌తో ఆడుకుంటోంది.
అర్జున్ కొద్దిసేపు ఎదురుచూశాడు.
“నిన్న రాత్రి అంత హడావుడి చేశావు. ఇప్పుడు మాట్లాడవా?”
“ఏం హడావుడి చేశాను?”
“త్వరగా రా. లేట్ చేయకు. వచ్చాక ఫోన్ చేయి…”
వెన్నెల నవ్వింది.
“నువ్వు మర్చిపోతావని.”
“వచ్చానుగా.”
“అదే.”
మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
అర్జున్ చూపు ఎదురుగా ఉన్న కారిడార్ వైపు వెళ్లింది. లైబ్రరీ తలుపు అక్కడి నుంచి సగమే కనిపిస్తోంది.
“బావ.”
అతను వెన్నెల వైపు తిరిగాడు.
“నీకు నాతో మాట్లాడటం బోర్‌గా ఉంటుందా?”
అతని కనుబొమలు కొద్దిగా ముడిచాయి.
“ఎందుకు అలా అడుగుతున్నావు?”
“ఊరికే.”
“ఊరికే అయితే అడగవు.”
వెన్నెల బ్యాగ్ మీద చూపు నిలిపింది.
“నేను ఫోన్ చేస్తే ఏదో పని అంటావు. కాలేజీలో మాట్లాడదామంటే ఎవరో ఒకరు ఉంటారు. అందరితో సరదాగా మాట్లాడతావు… నా దగ్గరికి వచ్చేసరికి మాత్రం ‘ఏంటి వెన్నెల’ అంటావు.”
చివరి మాట అతని గొంతును అనుకరిస్తూ అంది.
అర్జున్ నవ్వాడు.
వెన్నెల కూడా నవ్వింది. కానీ వెంటనే ముఖం మళ్లీ గంభీరంగా మారిపోయింది.
“నిజంగానే అడుగుతున్నా.”
అతను జేబులోంచి తీసిన ఫోన్‌ను స్క్రీన్ కిందకు ఉండేలా బెంచ్ మీద పెట్టాడు.
“సరే. ఇప్పుడు చెప్పు. వింటున్నా.”
“ఇప్పుడు చెప్పడానికి ఏమీ లేదు.”
“మరి?”
ఆమె కొద్దిగా తలెత్తి అతన్ని చూసింది.
“ఏదైనా పని ఉంటేనే నీతో మాట్లాడాలా?”
ఈసారి అర్జున్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
వెన్నెల తనకు ఇంత దగ్గరగా ఎందుకు ఉండాలనుకుంటుందో అతనికి తెలియనిది కాదు. కానీ ఆమె ఆ విషయాన్ని మాటల్లోకి తీసుకొస్తే ఏం చెప్పాలో మాత్రం అతను ఆలోచించలేదు.
“అక్కర్లేదు,” అన్నాడు చివరికి. “మామూలుగా కూడా మాట్లాడొచ్చు.”
“అయితే నువ్వు కూడా అప్పుడప్పుడూ ఫోన్ చేయొచ్చుగా.”
“చేస్తాను.”
ఆమె వెంటనే అడిగింది.
“ఎప్పుడు?”
అతనికి మళ్లీ నవ్వొచ్చింది.
“టైమ్ చెప్పాలా?”
“నువ్వు చేస్తానంటే అలాగే ఉంటుంది.”
“సరే. ఈరోజు సాయంత్రం.”
వెన్నెల ముఖంలో వచ్చిన మార్పు అతనికి స్పష్టంగా కనిపించింది.
అంత చిన్న మాటకు ఆమె అంత సంతోషపడటం చూసి, అతను ఇంకాస్త సులభంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
ఆమె ఇంటి విషయాలు చెప్పింది. ఒక లెక్చరర్ గురించి ఫిర్యాదు చేసింది. అతను మధ్యమధ్యలో ఆటపట్టించాడు.
కొద్దిసేపటికి వెన్నెల పూర్తిగా మామూలైపోయింది.
అర్జున్ ఫోన్ కదిలింది.
స్క్రీన్ వెలిగింది.
అతను దాన్ని తిప్పి చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
వెన్నెల మాట మధ్యలో ఆగిపోయింది.
“ఎవరు?”
“బెంగళూరు ఫ్రెండ్.”
అతను రెండు మాటలు టైప్ చేసి ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు.
“చెప్పు. ఆ మేడమ్ ఏమంది?”
వెన్నెల తన మాట కొనసాగించింది.
అయితే ఇప్పటివరకు సులభంగా వచ్చిన మాటలు, ఆ తరువాత కొంచెం ఆలోచించి రావడం మొదలైంది.
లైబ్రరీలో వర్ష ఒకే పేరాగ్రాఫ్‌ను రెండోసారి చదువుతోంది.
ఎదురుగా ఉన్న కిటికీ నుంచి బెంచ్ కనిపించదు. అయినా బయట ఎవరి అడుగులు వినిపించినా ఆమె చూపు తలుపు వైపు వెళ్తోంది.
తనే వాళ్లను ఒంటరిగా వదిలేసి వచ్చింది.
వెన్నెల అడిగింది కూడా అదే.
అందులో తప్పేముంది?
వర్ష పెన్‌తో పుస్తకం పక్కన చిన్న గీత గీసింది.
తప్పేమీ లేదు.
కానీ పుస్తకం చదవడం మాత్రం జరగడం లేదు.
కొద్దిసేపటికి తలుపు దగ్గర వెన్నెల కనిపించింది.
ఆమె వెనక అర్జున్.
“ఇక్కడున్నావా!” అంటూ వెన్నెల వచ్చి వర్ష పక్కన కూర్చుంది.
“పని అయిందా?” అడిగింది వర్ష.
“హ్మ్.”
వెన్నెల నవ్వులోనే సమాధానం ఉంది.
అర్జున్ వాళ్ల ఎదురుగా కుర్చీ లాగాడు.
వర్ష అతని వైపు చూడకుండా పుస్తకంలోకి చూసింది.
“ఏం చదువుతున్నావు?” అడిగాడు.
ఆమె పుస్తకం కవర్ కొద్దిగా పైకి ఎత్తి చూపించింది.
“పేరు చదవడం వచ్చు,” అన్నాడు అతను నెమ్మదిగా.
వెన్నెల నవ్వింది.
“నీతో చెప్పించుకోడు బావ. చూపిస్తే సరిపోదు.”
వర్ష ఆమెవైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.
అర్జున్ మాత్రం వర్ష ముఖాన్ని గమనిస్తున్నాడు.
రాత్రి ఫోన్‌లో మాట్లాడిన అమ్మాయి, ఇప్పుడు ఎదురుగా కూర్చున్న అమ్మాయి ఒకేలా ప్రవర్తించడం లేదు.
అది అతనికి ఆసక్తిగా అనిపించింది.
వెన్నెల తనకు కావాల్సిన పుస్తకం పేరు చెప్పి లేచింది.
“ఆ ర్యాక్‌లో ఉంటుంది,” అంది వర్ష.
“చూసొస్తా. నా బ్యాగ్ ఇక్కడే ఉంచనా?”
“ఉంచు.”
వెన్నెల వెళ్లగానే అర్జున్ కొద్దిగా ముందుకు వంగాడు.
“ఏమైంది?”
“ఏం?”
“నన్ను చూడట్లేదు.”
వర్ష పేజీ తిప్పింది.
“చదువుతున్నా.”
అతను ఆమె పుస్తకం వైపు చూశాడు.
“వచ్చినప్పటి నుంచి అదే పేజీ.”
ఈసారి ఆమె తలెత్తింది.
“నువ్వొచ్చి ఎంతసేపైంది?”
“నిన్ను గమనించడానికి సరిపోయేంత.”
ఆ మాటకు వర్ష చూపు ఒక్క క్షణం అతని మీదే నిలిచిపోయింది.
అతను నవ్వలేదు.
అది ఆమె ఊహించలేదు.
పెన్‌ను పుస్తకం మధ్యలో పెట్టి మూసింది.
“నీకు ప్రతిదీ ఇలాగే మాట్లాడటం అలవాటా?”
“ఎలా?”
“నీకు తెలియనట్టు అడగకు.”
అర్జున్ కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకున్నాడు.
“నీకు నచ్చట్లేదా?”
వర్ష సమాధానం చెప్పబోయి ఆగిపోయింది.
“అది కాదు.”
“మరి?”
ఆమె ర్యాక్‌ల వైపు చూసింది. వెన్నెల లైబ్రేరియన్‌తో మాట్లాడుతోంది.
“వెన్నెలతో కాసేపు ఉండమన్నాను కదా,” అంది వర్ష.
అర్జున్ కనుబొమలు పైకెత్తాడు.
“నువ్వెప్పుడు అన్నావు?”
ఆమెకు పొరపాటు అర్థమైంది.
అతను క్షణం ఆమెను చూసి, తరువాత నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“అందుకే మమ్మల్ని వదిలేసి వచ్చావా?”
వర్ష ఏమీ అనలేదు.
“వెన్నెల అడిగిందా?”
“అర్జున్… తనని ఏమీ అడగకు.”
ఆమె గొంతులో తొలిసారి స్పష్టమైన ఆందోళన వినిపించింది.
అతను తలూపాడు.
“అడగను.”
వర్ష కొద్దిగా ఊపిరి వదిలింది.
అతను పుస్తకం అంచున ఉన్న ఆమె పెన్ వైపు చూపించాడు.
“అది ఇవ్వు.”
“ఎందుకు?”
తన బ్యాగ్ నుంచి నోట్‌బుక్ తీసి తెరిచాడు.
“పెన్ మర్చిపోయా.”
వర్ష తన పెన్ అతనికి ఇచ్చి, బ్యాగ్‌లోంచి మరోటి తీసుకుంది.
అర్జున్ ఏదో రాశాడు.
ఆమె చూడలేదు.
వెన్నెల పుస్తకంతో తిరిగొచ్చి కూర్చుంది.
“దొరికింది. కానీ ఇది ఈరోజే తిరిగివ్వాలంట.”
“అవసరమైన పేజీలు రాసుకో,” అంది వర్ష.
“అందుకే తీసుకొచ్చా.”
వెన్నెల నోట్‌బుక్ తెరిచింది. అర్జున్ వైపు తిరిగి—
“బావ, ఈ టాపిక్ నీకు తెలుసా?”
అతను పుస్తకాన్ని తనవైపు జరుపుకున్నాడు.
“చూపించు.”
వెన్నెల కుర్చీ కొద్దిగా అతని వైపు జరిపింది.
వర్ష తన పుస్తకం మళ్లీ తెరిచింది.
ఈసారి నిజంగానే చదవాలని నిర్ణయించుకుంది.
అప్పుడే టేబుల్ మీద నుంచి ఆమె పెన్ తిరిగొచ్చింది.
దాని కింద అర్జున్ నోట్‌బుక్.
వర్ష అతని వైపు చూసింది.
అతను వెన్నెల చూపిస్తున్న పేరాగ్రాఫ్ చదువుతున్నాడు.
తెరిచి ఉన్న నోట్‌బుక్ పేజీ చివర, చిన్న అక్షరాల్లో ఒక వాక్యం కనిపించింది.
‘నిన్న ఫోన్‌లో బాగా మాట్లాడావు. ఇప్పుడు నా వైపు చూడటానికి కూడా ఇంత ఆలోచించాలా?’
వర్ష వెంటనే నోట్‌బుక్‌ను కొద్దిగా తనవైపు లాక్కుంది.
ఆమె ముఖంలోకి వేడి ఎక్కింది.
పెన్ తీసుకుని కింద రాసింది.
‘వెన్నెల పక్కనే ఉంది. అల్లరి చేయకు.’
నోట్‌బుక్ వెనక్కి జరిపింది.
అర్జున్ తనవైపు వచ్చిన పేజీ చూసాడు.
పెదవుల దగ్గర చిన్న నవ్వు కనిపించింది.
ఏమీ రాయకుండా నోట్‌బుక్ మూసేశాడు.
వర్షకు దాంతో కాస్త ఉపశమనంగా అనిపించింది.
కానీ ఒక నిమిషం తరువాత అతను తలెత్తి చూసినప్పుడు, ఆమె అప్పటికే అతన్ని చూస్తోంది.
వెంటనే చూపు దించుకుంది.
వెన్నెల పుస్తకంలోని ఒక లైన్ కింద గీత గీస్తూ మాట్లాడుతోంది.
“ఇలా ముగ్గురం రోజూ త్వరగా వస్తే బాగుంటుంది కదా?”
వర్ష చేతిలోని పెన్ ఆగింది.
అర్జున్ ఆమె మీద నుంచి చూపు తిప్పుకోకుండానే అన్నాడు—
“నాకైతే బాగుంటుంది.”

[Sasuke22]

Continue bro..romance em leda..vennela ni enduk erripuv chestunad arjun

[Sanjana1340]

ముందుగా అందరికి కృతజ్ఞతలు. ఇదేదో స్లో రొమాన్స్ , నో రొమాన్స్ కథ అనుకోని పొరబడతారేమో , అస్సలు కాదు. ఇది పక్క కామ కథనే. ఇందులో ఎవ్వరు హీరోయిన్ కాదు. ఆలా అని అర్జున్ హీరో కూడా కాదు. పరిస్థితులు , మనుషుల ఆలోచనలతో సాగే కథ. మునుముందు చాల హార్డ్ కోర్ ఉంటుంది, కాబట్టి ఏ ఒక్కరికి అటాచ్మెంట్ పెట్టుకోకండి. ఆలా ఎందుకు చేసాడు, ఇలా ఎందుకు చేసింది అని అడగకండి. అది అంత కథలో భాగమే. సున్నిత మనసు కలవారు ఈ కథకి ఎంత దూరం గ ఉంటె అంత మంచిది వారికీ. నాకు స్లో గ స్టార్ట్ చేయడం ఇష్టం. కానీ దెంగుడు విషయంలో మాత్రం చాల హార్డ్ గ ఉంటుంది. కాబట్టి, మీరు మీ క్రష్ ని వెన్నెల లేదా వర్ష లో ఊహించుకొని, తర్వాత బాధ పడకండి.

[Nani666]

Nice update andi

[yekalavyass]

నేను ఇద్దరినే కాకుండా ఇంకా చాలా మందిని ఊహించుకుంటున్నాను!!

[Sasuke22]

Waiting andi..full hype estunar..story ite super undi..first romance epud start avudd

[Sanjana1340]

“నాకైతే బాగుంటుంది.”
అర్జున్ అలా అన్నప్పుడు వర్ష చూపు పుస్తకంలోనే ఉంది. కానీ అతను ఇంకా తననే చూస్తున్నాడని ఆమెకు తెలుసు.
వెన్నెల మాత్రం సంతోషంగా తలూపింది.
“అయితే రేపు కూడా ఇలాగే వచ్చేద్దాం.”
వర్ష ఏమీ అనలేదు.
పుస్తకంలో ఒక వాక్యం కింద అనవసరంగా గీత గీసింది.
అప్పుడే బయట బెల్ మోగింది.
లైబ్రరీలో కూర్చున్న కొద్దిమంది ఒక్కొక్కరుగా లేవడం మొదలుపెట్టారు. వెన్నెల పుస్తకాలు సర్దుకుంటూ, తెచ్చుకున్న పుస్తకంలో చివరిసారి పేజీ నంబర్ చూసుకుంది.
అర్జున్ తన నోట్‌బుక్ తీసుకోవడానికి చేయి చాపాడు.
వర్ష అతనికంటే ముందే దాన్ని అందుకుంది.
అతను ఆగాడు.
ఆమె నోట్‌బుక్ తెరిచి, తాము రాసుకున్న రెండు వాక్యాల మీద పెన్‌తో అడ్డంగా గీతలు పెట్టింది.
అర్జున్‌కు నవ్వొచ్చింది.
“అంత కష్టపడి రాశాను.”
వర్ష అతని వైపు చూడలేదు.
“క్లాస్ నోట్స్ కూడా అంత కష్టపడి రాయి.”
“ఏం రాశాడు?” వెన్నెల అడిగింది.
వర్ష చేతిలో పెన్ ఆగింది.
అర్జున్ నోట్‌బుక్ తీసుకుని మూసేశాడు.
“నా హ్యాండ్‌రైటింగ్ బాగోలేదట.”
వెన్నెల వెంటనే నవ్వింది.
“అది నిజమే బావ. నిన్న నీ నోట్స్ చూశాను. నువ్వెలా చదువుకుంటావో!”
“అందుకే మీ ఇద్దరితో తిరుగుతున్నా.”
“అవసరానికి మాత్రం బాగా మాట్లాడతావు.”
వెన్నెల బ్యాగ్ భుజాన వేసుకుని ముందుకు నడిచింది.
వర్ష కూడా లేవబోతుండగా అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“చదివాక కొట్టేసినా పర్లేదు.”
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
అతను నోట్‌బుక్‌ను బ్యాగ్‌లో పెడుతున్నాడు. ఏమీ జరగనట్టే.
వర్ష తన పెన్ మూతను కాస్త గట్టిగా పెట్టింది.
క్లాస్‌రూమ్ దగ్గరకు వచ్చేసరికి లోపల సందడి మొదలైంది.
వెన్నెల వాళ్ల బెంచ్ దగ్గరకు వెళ్లింది. వర్ష వెనకే వెళ్లబోతుంటే, తలుపు పక్కన నిలబడ్డ ఒక అమ్మాయి అర్జున్‌ను పిలిచింది.
“హాయ్. నిన్న చెప్పిన రూమ్ దొరికింది.”
అర్జున్ ఆగాడు.
“అయితే నా డైరెక్షన్స్ బాగున్నట్టే.”
“మొదట వేరే ఫ్లోర్‌కి వెళ్లాను.”
“అది నీ సొంత ప్రయోగం అయి ఉంటుంది.”
ఆ అమ్మాయి నవ్వింది.
వర్ష లోపలికి నడుస్తూ ఆమె భుజానికి ఉన్న నీలం బ్యాగ్‌ను చూసింది.
అదే అమ్మాయి.
“ఈరోజు మళ్లీ అక్కడికే వెళ్లాలి,” అంది ఆమె.
“ఈసారి సరిగ్గా వెళ్తావులే.”
“మళ్లీ తప్పిపోతే?”
అర్జున్ తల కొద్దిగా వంచి—
“అప్పుడు నన్ను వెతుకు.”
వర్ష నడక ఆపలేదు.
తన బెంచ్ దగ్గరకు వచ్చి బ్యాగ్‌ను కింద పెట్టింది. పుస్తకం తీసే ప్రయత్నంలో జిప్ పూర్తిగా తెరవకుండానే లాగింది.
“ఏమైంది?” వెన్నెల అడిగింది.
“ఏం లేదు. ఇరుక్కుంది.”
వెన్నెల బ్యాగ్ పట్టుకుంది.
“ఆగు. నేనుతీస్తా.”
వర్ష చేతులు వదిలేసింది.
తలుపు దగ్గర ఇంకా నవ్వులు వినిపిస్తున్నాయి.
ఆమె అటు చూడలేదు.
అర్జున్ లోపలికి వచ్చేసరికి లెక్చరర్ కూడా వచ్చారు.
అతను వెనక బెంచ్‌లో కూర్చున్నాడు.
వర్షకు వెనక్కి చూడాల్సిన అవసరం లేదు. అతని గొంతు, కుర్చీ లాగిన శబ్దం, పక్కనున్న అబ్బాయితో అన్న చిన్న మాట—అన్నీ వినిపించాయి.
క్లాస్ మొదలైంది.
మొదటి పది నిమిషాలు ఆమె బాగా రాసుకుంది. బోర్డు మీదున్నదంతా నోట్‌బుక్‌లోకి దించింది.
ఫోన్ బ్యాగ్‌లో కదిలింది.
తీయలేదు.
కొద్దిసేపటికి మళ్లీ కదిలింది.
ఈసారి బ్యాగ్ జిప్ కొద్దిగా తెరిచి చూసింది.
అర్జున్.
‘నీలం బ్యాగ్.’
దాని కింద—
‘ఈసారి కూడా చూశావా?’
వర్ష ముఖం మీదికి చిరునవ్వు రాబోయి ఆగిపోయింది.
ఆమె సమాధానం రాసింది.
‘క్లాస్ విను.’
‘నువ్వు వినట్లేదా?’
‘నీ మెసేజ్‌ల వల్ల.’
‘సరే.’
అతను మళ్లీ పంపలేదు.
వర్ష ఫోన్ పెట్టేసింది.
ఆ తరువాత వెనక నుంచి చిన్న శబ్దం వచ్చిన ప్రతిసారీ, అది అతనేనా అని గమనిస్తున్న తనను తాను ఆమె ఆపలేకపోయింది.
మొదటి క్లాస్ అయిపోయాక వెన్నెల నోట్‌బుక్ తీసుకుని ముందున్న అమ్మాయి దగ్గరకు వెళ్లింది. మధ్యలో మిస్సయిన రెండు లైన్లు రాసుకోవాలి.
వర్ష వాటర్ బాటిల్ తెరిచింది.
అర్జున్ వచ్చి పక్కనున్న ఖాళీ బెంచ్ అంచున కూర్చున్నాడు.
“క్లాస్ విన్నాను,” అన్నాడు.
వర్ష నీళ్లు తాగి మూత పెట్టింది.
“మంచిది.”
“ఇప్పుడైనా మాట్లాడొచ్చా?”
“మాట్లాడుతున్నావుగా.”
అతను కాసేపు ఆమెను చూసాడు.
“నువ్వు మెసేజ్‌లో ఒకలా ఉంటావు. ఎదురుగా ఇంకోలా ఉంటావు.”
“నువ్వు అందరి దగ్గరా ఒకేలా ఉంటావు.”
మాట బయటకు వచ్చాక వర్ష పుస్తకాలు సర్దడం మొదలుపెట్టింది.
అర్జున్ వెంటనే స్పందించలేదు.
ఆమె చేతిలోని పుస్తకాన్ని చూసి, తరువాత ముఖంలోకి చూసాడు.
“ఆ అమ్మాయితో మాట్లాడాననా?”
“ఎవరితో మాట్లాడితే నాకేంటి?”
“అదే. మరి ఈ మాట ఎందుకు వచ్చింది?”
వర్ష అతని వైపు తిరిగింది.
“నువ్వు ఏం మాట్లాడినా ఎదుటివాళ్లు నమ్మేస్తారని అనుకుంటావా?”
అతని ముఖంలో నవ్వు కొద్దిగా తగ్గింది.
“నేను అబద్ధం ఏం చెప్పాను?”
ఆ ప్రశ్నకు ఆమె దగ్గర స్పష్టమైన సమాధానం లేదు.
అతను తనకు ఏమీ చెప్పలేదు.
నచ్చావని అనలేదు. తనతో మాత్రమే మాట్లాడుతున్నానని అనలేదు.
అయినా—
వర్ష చూపు దించింది.
అర్జున్ ఆమె సమాధానం కోసం తొందరపెట్టలేదు.
కొద్దిసేపటికి ఆమెనే అంది.
“నువ్వు సరదాగా అంటావు. అవతలివాళ్లు కూడా సరదాగానే తీసుకోవాలి కదా.”
అతను కాస్త నిటారుగా కూర్చున్నాడు.
“నువ్వు అలా తీసుకుంటున్నావా?”
వర్ష ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది.
అతని ప్రశ్నలో ఆటపట్టించడం ఇంకా ఉంది. కానీ ఈసారి ఆమె తప్పించుకునే అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా కూడా కనిపించాడు.
ఆమె పుస్తకం మూసింది.
“తీసుకోవాలి అనుకుంటున్నాను.”
అర్జున్ చూపు ఆమె మీదే నిలిచింది.
ఆ సమాధానం అతను ఊహించలేదు.
వెన్నెల తిరిగొచ్చే అడుగులు వినిపించడంతో వర్ష కొద్దిగా పక్కకు జరిగి చోటిచ్చింది.
“ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారు?” అంటూ వెన్నెల కూర్చుంది.
“మీ ఫ్రెండ్ నన్ను విచారణ చేస్తోంది,” అన్నాడు అర్జున్.
వర్ష అతని వైపు చూసింది.
“సమాధానాలు చెప్పడం చేతకాక అలా అంటున్నాడు.”
వెన్నెల నవ్వింది.
“వర్షతో జాగ్రత్త బావ. ప్రశ్న అడిగితే వదలదు.”
అర్జున్ వర్షను చూస్తూ తలూపాడు.
“అర్థమవుతోంది.”
ఇంటర్వెల్‌లో ముగ్గురూ క్యాంటీన్‌కు వెళ్లారు.
వెన్నెలకు ఆకలిగా ఉందని చెప్పడంతో అర్జున్ కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లాడు. వర్ష, వెన్నెల కిటికీ పక్కన ఉన్న చిన్న టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు.
“ఏం తెమ్మంటావు?” అతను వెనక్కి తిరిగి అడిగాడు.
“నాకు సమోసా,” అంది వెన్నెల.
అతని చూపు వర్ష వైపు వెళ్లింది.
“నాకు టీ చాలు.”
“తినవా?”
“వద్దు.”
“ఖచ్చితంగా?”
వర్ష కనుబొమలు పైకెత్తింది.
“టీ.”
అతను నవ్వుకుని వెళ్లిపోయాడు.
వెన్నెల టేబుల్ మీద మోచేతులు పెట్టి వర్షకు దగ్గరగా వంగింది.
“ఈరోజు బావతో బాగా మాట్లాడాను.”
“చూశాను.”
“ఏమన్నాడో తెలుసా? సాయంత్రం తనే ఫోన్ చేస్తానన్నాడు.”
వర్ష వేళ్లు బ్యాగ్ పట్టీ మీద బిగిశాయి.
“అవునా?”
“నేనే అడిగా. ఎప్పుడూ నేనే చేస్తున్నానని.”
ఆమె ముఖంలో కొద్దిగా సిగ్గు, దానికంటే ఎక్కువ సంతోషం కనిపించాయి.
వర్ష నిజంగానే నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.
“మంచిదే.”
“నీ వల్లే.”
వర్ష తలెత్తింది.
“నా వల్ల ఏంటి?”
“నువ్వు మమ్మల్ని వదిలి వెళ్లావుగా. లేకపోతే నేను అడిగేదాన్ని కాదు.”
వర్ష ఏం చెప్పాలో ఆలోచిస్తుండగా అర్జున్ వచ్చాడు.
మూడు టీలు. ఒక ప్లేట్‌లో సమోసాలు.
వెన్నెల పక్కన ఖాళీ కుర్చీ ఉంది. వర్ష ఎదురుగా కూడా ఒకటి ఉంది.
అర్జున్ ట్రే పెట్టి ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.
ప్లేట్‌ను మధ్యకు జరిపాడు.
వెన్నెల వెంటనే ఒకటి తీసుకుంది.
“నువ్వు తీసుకో,” అంటూ వర్షను అడిగింది.
“వద్దే.”
అర్జున్ తన టీ తీసుకుంటూ అన్నాడు—
“వదిలేయ్. ఖచ్చితంగా అడిగాను.”
వర్ష అతని వైపు చూసింది.
అతను కప్పు వెనక నవ్వుతున్నాడు.
వెన్నెల వాళ్లిద్దరినీ చూసి తల ఊపింది.
“మీ ఇద్దరికీ ఈరోజు ఏమైంది? పొద్దున్నుంచీ ఒకరి మీద ఒకరు మాటలు వేసుకుంటున్నారు.”
“నీ ఫ్రెండ్ మొదలుపెట్టింది,” అన్నాడు అర్జున్.
“అవును,” అంది వర్ష. “నేనే.”
ఆమె అంత తేలిగ్గా ఒప్పుకోవడంతో అతనికి మళ్లీ నవ్వొచ్చింది.
టేబుల్ మీద పడిన టీ చుక్కను వర్ష టిష్యూతో తుడిచింది. తరువాత తన కప్పును కొద్దిగా దగ్గరకు జరుపుకుంది.
ఆమె తలెత్తేసరికి అర్జున్ చూస్తున్నాడు.
ఈసారి వర్ష వెంటనే చూపు దించలేదు.
రెండు క్షణాలు.
అతని నవ్వు నెమ్మదిగా తగ్గింది.
ఆమె కప్పు అందుకుని ప్రశాంతంగా టీ తాగింది.
వెన్నెల మాత్రం సమోసా వేడిగా ఉందని ఊదుకుంటోంది.
క్యాంటీన్ నుంచి బయటకు వచ్చేటప్పుడు వెన్నెలకు ఫోన్ వచ్చింది.
“అమ్మ,” అంటూ కొంచెం వెనక ఆగింది.
వర్ష నడక నెమ్మదించింది.
అర్జున్ ఆమె పక్కన చేరాడు.
కొన్ని అడుగులు ఇద్దరూ మౌనంగా నడిచారు.
“ఇప్పుడేంటి?” అడిగాడు అతను.
“ఏంటి?”
“క్యాంటీన్‌లో అలా చూశావు.”
వర్ష అతని వైపు తిరగకుండా నడుస్తూనే అంది—
“నువ్వేగా చూడట్లేదని అడిగావు.”
అర్జున్‌కు సమాధానం రావడానికి ఒక క్షణం పట్టింది.
ఆ లోపే ఆమె అతని వైపు చూసింది.
అతని ముఖంలో కనిపించిన చిన్న ఆశ్చర్యం ఆమెకు నచ్చింది.
మొదటిసారి, ఆ ఉదయం అతన్ని చూసి ఆమె ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా నవ్వింది.
అర్జున్ కూడా నవ్వాడు.
“ఇలా అయితే కష్టం.”
“ఏమైంది?”
“నువ్వు కూడా మొదలుపెట్టావు.”
వర్ష అడుగులు ఆపి, వెనక వస్తున్న వెన్నెల వైపు చూసింది.
తరువాత అర్జున్‌కు మాత్రమే వినిపించేలా అంది—
“నువ్వు సరదాగా తీసుకుంటావుగా.”
వెన్నెల కాల్ ముగించి దగ్గరకు వచ్చేసరికి, వర్ష ముందుకు నడిచింది.
ఈసారి ఆమె వెనక్కి చూడలేదు.
అర్జున్ మాత్రం ఆమె పక్కన చేరడానికి తన నడక కొద్దిగా వేగం చేశాడు.


కాలేజీ నుంచి ఇంటికొచ్చేసరికి హాల్లో రెండు బ్యాగులు సిద్ధంగా ఉన్నాయి.
వర్ష చెప్పులు విడుస్తూ వాటివైపు చూసింది.
“ఎక్కడికైనా వెళ్తున్నారా?”
వంటగదిలోంచి అమ్మ బయటకు వచ్చింది.
“కర్నూలు వెళ్తున్నాం. పెద్దమ్మ దగ్గర పని ఉందని చెప్పాను కదా. రేపు మధ్యాహ్నానికి వచ్చేస్తాం.”
“ఈరోజేనా?”
“నువ్వు కూడా వస్తావా?”
వర్ష భుజం మీదున్న బ్యాగ్‌ను సోఫాలో పెట్టింది.
“రేపు కాలేజీ ఉందమ్మా. నోట్స్ కూడా పూర్తి చేయాలి.”
“అయితే అన్నం పెట్టి ఉంచాను. రాత్రి బయట ఏమీ తెప్పించుకోకు.”
అమ్మ మిగతా విషయాలు చెప్తుంటే వర్ష తలూపుతూ విన్నది. నాన్న ఫోన్‌లో కారు డ్రైవర్‌తో మాట్లాడుతున్నారు.
ఇంట్లో వాళ్లు బయలుదేరే ముందు ఉండే చిన్న హడావుడి మొదలైంది. ఛార్జర్ ఎక్కడుందో వెతకడం, మందుల సంచి తీసుకున్నామో లేదో చూసుకోవడం, చివరి నిమిషంలో నీళ్ల బాటిల్ నింపడం.
వాళ్లు వెళ్లిపోయేసరికి ఏడున్నర దాటింది.
గేటు మూసి లోపలికి వచ్చిన వర్ష, హాల్లో లైట్ వేసింది.
కొద్దిసేపటి క్రితం మాటలతో నిండిపోయిన ఇల్లు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా అనిపించింది.
టీవీ ఆన్ చేసి శబ్దం కొద్దిగా తగ్గించింది. గదిలోకి వెళ్లి కాలేజీ దుస్తులు మార్చుకుని, మెత్తటి లేత నీలం కాటన్ కుర్తా వేసుకుంది. బిగించి కట్టుకున్న జుట్టును విప్పి, మళ్లీ వదులుగా క్లిప్ పెట్టుకుంది.
ఫోన్ తీసుకునేసరికి వెన్నెల మెసేజ్ కనిపించింది.
‘బావ ఫోన్ చేశాడు ?’
వర్ష ఆ మెసేజ్‌ను కాసేపు చూసింది.
‘మరి ఇంకా నిద్రపోలేదా?’ అని పంపింది.
‘ఇప్పుడే తింటున్నా. నువ్వు?’
‘ఇంకా లేదు.’
వెన్నెల నుంచి సమాధానం రాకముందే అర్జున్ మెసేజ్ వచ్చింది.
‘ఈరోజు కూడా చదువుతున్నావా?’
వర్ష సోఫాలో కూర్చుంది.
‘లేదు. ఇంట్లో పనులయ్యాయి ఇప్పుడే.’
‘అంత బిజీనా?’
‘అమ్మానాన్న కర్నూలు వెళ్లారు. వాళ్లని పంపించేసరికి ఆలస్యమైంది.’
అతని సమాధానం వెంటనే వచ్చింది.
‘నువ్వు వెళ్లలేదా?’
‘రేపు కాలేజీ ఉందిగా.’
‘అయితే ఇంట్లో ఒక్కదానివేనా?’
‘హ్మ్. టీవీ కూడా ఉంది తోడుగా.’
‘అది నీతో వాదించదు. బోర్ కొడుతుంది.’
వర్ష నవ్వుకుంది.
‘అందుకే ప్రశాంతంగా ఉంది.’
అతను నవ్వుతున్న ఎమోజీ పంపాడు.
ఆ తరువాత కాసేపు మెసేజ్ లేదు.
వర్ష వంటగదిలోకి వెళ్లి తన కోసం ప్లేట్ తీసింది.
ఎనిమిది గంటల ఏడు నిమిషాలకు ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
‘మీ వీధి చివర టీ బండి దగ్గర టీ బాగుంటుందా?’
వర్ష చేతిలోని స్పూన్ ప్లేట్‌లో పెట్టింది.
‘ఏ టీ బండి?’
‘మెయిన్ రోడ్ నుంచి మీ వీధిలోకి తిరిగే దగ్గర ఉన్నది.’
ఆమె నిటారుగా కూర్చుంది.
‘నువ్వెక్కడున్నావు?’
‘అక్కడే.’
వర్ష లేచి హాల్లోకి వచ్చింది. కర్టెన్ వైపు రెండు అడుగులు వేసి ఆగిపోయింది.
‘ఇక్కడేం చేస్తున్నావు?’
‘బయటికి వచ్చాను.’
‘మా వీధిలోకే ఎందుకు?’
కొన్ని క్షణాలు టైపింగ్ అని కనిపించింది.
‘నిన్ను చూడాలనిపించింది.’
వర్ష ఆ వాక్యాన్ని మళ్లీ చదివింది.
వెంటనే ఏం రాయాలో తోచలేదు.
ఇప్పటివరకు అతను సరదాగా అన్న ప్రతిమాటకు మరో అర్థం వెతుక్కోవచ్చు. కానీ ఈసారి అతనే అంత స్పష్టంగా చెప్పేశాడు.
‘కాలేజీలో పొద్దున్నుంచీ చూశావుగా.’
‘అప్పుడు నువ్వు నన్ను చూసి వెంటనే తల తిప్పుకునేదానివి.’
‘క్యాంటీన్‌లో చూశాను.’
‘అదే గుర్తొచ్చింది.’
ఆమె పెదవుల మీద నవ్వు వచ్చింది.
‘అందుకే ఇంతదూరం వచ్చావా?’
‘ఇప్పుడు అవునంటే నమ్ముతావా?’
వర్ష సోఫా అంచున కూర్చుంది.
‘నీ గురించి ఇంకా నిర్ణయించుకోలేదు.’
‘సరే. నిర్ణయించుకునేలోపు ఒకసారి కనిపించొచ్చు.’
ఆమె కర్టెన్ వైపు చూసింది.
‘నేను బయటికి రాను.’
‘రమ్మనలేదు. నేను ఇక్కడున్నానని చెప్పాను.’
ఆ సమాధానం చదివాక ఆమె భుజాల్లోని బిగువు కొద్దిగా తగ్గింది.
అయినా గుండె వేగం మాత్రం తగ్గలేదు.
ఎనిమిది పన్నెండు.
వర్ష భోజనం ప్లేట్ మీద మూత పెట్టి వచ్చింది.
‘తిన్నావా?’ అని అడిగింది.
‘ఇంకా లేదు. నువ్వు?’
‘తింటుంటే నువ్వు ఇక్కడున్నానన్నావు.’
‘అయితే ముందు తిను.’
‘ఇప్పుడు తినాలనిపించడం లేదు.’
పంపిన వెంటనే ఆమె కళ్లుమూసుకుంది.
అర్జున్ దాన్ని వదిలిపెట్టలేదు.
‘ఎందుకు?’
‘ఎక్కువ ప్రశ్నలు అడగకు.’
‘నీకు ఇబ్బందిగా ఉంటే వెళ్తాను, వర్ష.’
ఆమె వెంటనే టైప్ చేసింది.
‘నేనలా అనలేదు.’
సెండ్ చేసిన తరువాత ఆ మెసేజ్‌ను చూసి కిందిపెదవి కొరుక్కుంది.
అతని సమాధానం రావడానికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది.
‘అయితే కాసేపు ఉంటాను.’
వర్ష ఫోన్‌ను గుండెల దగ్గర ఉంచుకుంది. టీవీలో ఎవరో గట్టిగా నవ్వుతున్నారు. ఆమెకు ఆ శబ్దం అనవసరంగా అనిపించి రిమోట్‌తో మ్యూట్ చేసింది.
‘నీకు ఎదురుగా మాట్లాడటం కంటే ఇలా మెసేజ్ చేయడమే బాగా వచ్చు,’ అని పంపింది.
‘ఎదురుగా ఉంటే నువ్వు మాట్లాడనివ్వవు.’
‘నేనేం చేస్తాను?’
‘మధ్యలో అలా చూస్తావు. అనాలనుకున్నది మర్చిపోతాను.’
వర్ష ముఖం వేడెక్కింది.
‘ఇది మాత్రం అబద్ధం. నీకు మాటలు తగ్గిన రోజు చూడలేదు.’
‘ఈరోజు క్యాంటీన్ బయట తగ్గాయిగా.’
ఆమెకు ఆ క్షణం గుర్తొచ్చింది. తన మాటకు అతను కాసేపు సమాధానం చెప్పలేకపోవడం. తరువాత తనతో పాటు నడవడానికి వేగంగా రావడం.
‘అది నాకు నచ్చింది,’ అని రాసింది.
ఈసారి తుడిచేయలేదు.
అర్జున్ వెంటనే చదివాడు.
‘ఏది? నేను మాట్లాడలేకపోవడమా?’
‘నువ్వు కూడా కొంచెం తడబడగలవని తెలియడం.’
ఎనిమిది పద్దెనిమిది.
వర్ష గదిలోని అద్దం ముందు నిలబడింది.
ముఖం మీదికి వచ్చిన చిన్న జుట్టు పాయను చెవి వెనక్కి పెట్టుకుంది. వెంటనే తనను తాను చూసి నవ్వుకుంది.
అతను ఇంకా వీధి చివరే ఉన్నాడు.
తాను బయటికి రానని కూడా చెప్పింది.
మరి ఎందుకు సర్దుకుంటోంది?
ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
‘ఇప్పుడు నన్ను చూస్తే ఇంకా బాగా నచ్చుతుందేమో.’
‘ఎందుకు?’
‘మీ ఇంటివైపు నడవాలా, వద్దా అని పది నిమిషాల నుంచి ఇక్కడే నిలబడ్డాను.’
వర్ష అద్దం నుంచి చూపు తిప్పుకుంది.
‘కాలేజీలో అంత ధైర్యంగా ఉంటావు?’
‘అక్కడ రేపు మళ్లీ మాట్లాడొచ్చని తెలుసు. ఇక్కడ నువ్వు వెళ్లిపొమ్మంటే వెళ్లాలి.’
ఆమె కాసేపు ఆలోచించింది.
‘నేను వెళ్లిపొమ్మంటే నిజంగా వెళ్తావా?’
‘వెళ్తాను.’
ఆ చిన్న సమాధానం ఆమెకు నచ్చింది.
సోఫా దగ్గరకు తిరిగొచ్చి కూర్చుంది.
‘ఇంకా అనలేదు కదా.’
అర్జున్ నుంచి వెంటనే సమాధానం రాలేదు.
ఈసారి అతను ఏం రాస్తాడో చూడాలని ఆమెకు తొందరగా ఉంది.
చివరికి—
‘వర్ష… ఇలా మాట్లాడితే నీ దగ్గరకు రావాలనిపిస్తోంది.’
ఆమె వేళ్లు స్క్రీన్ మీద ఆగాయి.
‘వచ్చాక కూడా ఇలాగే మాట్లాడతావా?’
‘కొంచెం తక్కువ మాట్లాడతానేమో.’
‘మరి?’
‘నువ్వు నవ్వుతుంటే చూస్తాను. మెసేజ్‌లో నవ్వుతున్నావో లేదో ఊహించుకోవాల్సి వస్తోంది.’
వర్షకు తెలియకుండానే నవ్వు పెద్దదైంది.
‘ఇప్పుడు నవ్వట్లేదు.’
‘నమ్మను.’
‘అంత బాగా తెలుసా నీకు?’
‘నీకు నవ్వొచ్చినప్పుడు ముందు కోపంగా ఏదో అంటావు. తరువాత చూపు పక్కకు తిప్పుకుంటావు.’
ఆమె ఫోన్ నుంచి చూపు ఎత్తి ఎదురుగా ఉన్న ఖాళీ గోడను చూసింది.
అతను అంత గమనించాడా?
‘మరి నీకు?’ అని అడిగింది.
‘నాకేంటి?’
‘నేను దగ్గరుంటే ఏం చేస్తావు?’
ఆ మెసేజ్ పంపాక వర్ష ఫోన్‌ను ఒడిలో పెట్టేసింది. వెంటనే మళ్లీ తీసుకుంది.
‘ఇప్పుడైతే… నీ పక్కన కూర్చుంటాను. నువ్వు ఇంత ధైర్యంగా అడిగిన ప్రశ్నను మళ్లీ అడగగలవేమో చూస్తాను.’
‘అడుగుతాను.’
‘నా వైపు చూస్తూ?’
వర్ష రాయబోయి ఆగింది.
అతను మరో మెసేజ్ పంపాడు.
‘చూశావా. అప్పుడే ఆలోచిస్తున్నావు.’
ఎనిమిది ఇరవై ఐదు.
వర్ష కర్టెన్ అంచును కొద్దిగా జరిపింది.
గేటు బయట వీధి దీపం వెలుగుతోంది. ఎదురింటి తలుపులు మూసి ఉన్నాయి. దూరంగా ఒక బైక్ వెళ్లింది.
అతను కనిపించలేదు.
ఆమెకు చిన్న నిరాశ కలిగింది.
‘ఇంకా టీ బండి దగ్గరే ఉన్నావా?’
‘హ్మ్.’
‘టీ తాగావా కనీసం?’
‘ఎప్పుడో అయిపోయింది.’
‘మరి ఇంకా అక్కడే ఎందుకు?’
‘నువ్వు బయటికి రానన్నావు. నేను మీ ఇంటి దగ్గరకు రావచ్చో లేదో చెప్పలేదు.’
వర్ష కర్టెన్ వదిలేసింది.
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాల్సిన సమయం వచ్చిందని అర్థమైంది.
గదిలోని గడియారం వైపు చూసింది. అమ్మానాన్న వెళ్లి గంట కూడా కాలేదు. తాను మాత్రం ఈ సాయంత్రాన్ని చాలాసేపటి నుంచి ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా ఉంది.
వెన్నెల పేరు ఒక్కసారి మనసులోకి వచ్చింది.
ఫోన్‌ను కిందికి దించింది.
కొన్ని క్షణాలు అర్జున్ మెసేజ్ అలాగే తెరిచి ఉంది.
తరువాత ఆమె రాసింది—
‘గేటు దగ్గరకు రా.’
సెండ్ చేసిన వెంటనే గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.
‘నిజంగానా?’
ఆమె నవ్వింది.
‘ఇప్పుడెవరు ఎక్కువ ప్రశ్నలు అడుగుతున్నారు?’
అర్జున్ టీ బండి దగ్గర నుంచి నడవడం మొదలుపెట్టాడు.
వర్ష కిటికీ దగ్గర నిలబడింది.
వీధి మలుపు తిరిగి అతను కనిపించగానే, ఆమె కర్టెన్ వెనక్కి జరిగిపోయింది.
ఫోన్ కదిలింది.
‘వచ్చాను.’
ఆమె మళ్లీ నెమ్మదిగా చూసింది.
అతను గేటుకు కొద్దిగా దూరంగా నిలబడి ఉన్నాడు. ఒకసారి ఇంటివైపు, మరోసారి ఫోన్ వైపు చూస్తున్నాడు.
కాలేజీలో కనిపించే ఆ నిర్లక్ష్యపు ధైర్యం ఇప్పుడు కొంచెం తగ్గినట్టుగా ఉంది.
వర్షకు అది నచ్చింది.
‘చూస్తున్నాను,’ అని పంపింది.
అతను తలెత్తాడు.
ఆమె కర్టెన్ వెనక్కి లాక్కుంది.
వెంటనే మెసేజ్.
‘అది అన్యాయం. నువ్వు నన్ను చూడొచ్చు. నాకు మాత్రం కనిపించవా?’
‘కాస్త కంగారుగా ఉన్నట్టున్నావు.’
‘ఉన్నాను.’
ఆమె నవ్వు మెల్లగా ఆగింది.
అతను మళ్లీ సరదా సమాధానం చెప్తాడనుకుంది.
‘ఎందుకు?’
‘ఇప్పటివరకు నీకు ఏం చెప్పినా ఫోన్ వెనక దాక్కోవచ్చు. ఇప్పుడు తలుపు తీస్తే నువ్వు ఎదురుగా ఉంటావు.’
వర్ష తన చేతిలోని ఫోన్‌ను కొద్దిగా బిగించింది.
‘నేను కూడా అంత ధైర్యంగా ఏమీ లేను.’
ఆ మెసేజ్ చదివాక అర్జున్ గేటు దగ్గరకు ఒక అడుగు వేశాడు.
‘మరి ఇద్దరం కాసేపు మాట్లాడకుండా ఉంటాం.’
‘నువ్వు ఉండగలవా?’
‘నీ పక్కన కూర్చోనిస్తే ప్రయత్నిస్తాను.’
వర్ష కళ్లుమూసుకుని చిన్నగా నవ్వింది.
ఆమెకు ఇప్పుడు అతని గొంతు వినాలనిపించింది. ఫోన్‌లో కూడా కాదు.
తన ఎదురుగా నిలబడి, అదే మాట చెప్తే వినాలని ఉంది.
ఎనిమిది ముప్పై నాలుగు.
వర్ష తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.
తెరవలేదు.
‘ఇంకా గేటు బయటే ఉన్నావా?’
‘అవును.’
‘ఇక్కడి నుంచి వెళ్లమంటే?’
అతని సమాధానం రావడానికి ఈసారి కొంచెం సమయం పట్టింది.
‘వెళ్తాను. కానీ ముందు ఒకటి అడుగుతాను.’
‘ఏంటి?’
‘నిజంగా వెళ్లిపోవాలనుకుంటున్నావా?’
వర్ష తలుపుకు నుదురు కొద్దిగా ఆనించింది.
బయట అతని అడుగుల శబ్దం కూడా లేదు. అతను అక్కడే నిలబడి తన సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.
ఆమె నెమ్మదిగా టైప్ చేసింది.
‘లేదు.’
ఆ ఒక్క మాట పంపిన తరువాత ఆమెకు మళ్లీ ఏదీ దాచుకోవాలని అనిపించలేదు.
వెంటనే మరో మెసేజ్ రాసింది.
‘లోపలికి రా, అర్జున్.’
అతను చదివాడు.
‘తలుపు దగ్గరికి వచ్చాక కూడా నన్ను ఆటపట్టిస్తావా?’
వర్ష పెదవుల మీదికి మళ్లీ నవ్వు వచ్చింది.
‘ముందు వచ్చి చూడు.’
గేటు తెరుచుకున్న శబ్దం వినిపించింది.
ఆమె తలుపు నుంచి ఒక అడుగు వెనక్కి జరిగింది.
అడుగులు దగ్గరవుతున్నాయి.
ఫోన్ స్క్రీన్ మీద ఎనిమిది ముప్పై ఏడు కనిపిస్తోంది.
వీధి చివర ఉన్నానని అతను చెప్పి సరిగ్గా అరగంట అయింది.
తలుపు అవతల అర్జున్ ఆగాడు.
ఒక్క క్షణం ఇద్దరివైపులా నిశ్శబ్దం.
తరువాత బెల్ మోగింది.
వర్ష చేతిని గడియ మీద పెట్టింది.
ఇప్పటివరకు అతనికి పంపిన మాటలన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చి, ఆమె ముఖం మీద సిగ్గుతో కలిసిన నవ్వు విరిసింది.

[Sanjana1340]

గడియ తీసిన శబ్దం ఆ నిశ్శబ్దంలో వర్షకే ఎక్కువగా వినిపించింది.
తలుపు కొద్దిగా తెరిచింది.
అర్జున్ ఎదురుగా ఉన్నాడు.
ఫోన్‌లో చివరిగా పంపిన మెసేజ్ ఇంకా అతని స్క్రీన్ మీద వెలుగుతోంది. కానీ అతని చూపు మాత్రం ఆమె మీదే నిలిచిపోయింది.
వర్ష తలుపు పట్టుకుని అలాగే నిలబడింది.
ఇద్దరూ పలకరించలేదు.
ఇంతసేపు మెసేజ్‌లలో మాట్లాడుకున్నాక, ఇప్పుడు సాధారణంగా “హాయ్” అనడం కూడా విచిత్రంగా అనిపించింది.
మొదట అర్జునే చిన్నగా నవ్వాడు.
“వచ్చి చూడమన్నావు.”
వర్ష చూపు కిందకు వాలింది.
“అందుకని అక్కడే నిలబడతావా?”
ఆమె పక్కకు జరగగానే అతను లోపలికి వచ్చాడు.
తలుపు మూసి తిరిగేసరికి, అర్జున్ హాల్లో మధ్యలో నిలబడి ఉన్నాడు. ఇంటిని పరిశీలించకుండా తననే చూస్తుండటం ఆమెకు వెంటనే తెలిసిపోయింది.
“ఏంటి?”
“ఏమీ లేదు.”
“అయితే అలా చూడకు.”
అతను చూపు తిప్పుకున్నాడు.
వర్షకు నవ్వొచ్చింది.
“ఇంత త్వరగా మాట వింటావని తెలియదు.”
“ఇప్పుడే వచ్చాను కదా.”
ఆమె నవ్వు ఇంకాస్త పెరిగింది.
అర్జున్ అది చూస్తూ తన ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టేశాడు.
“కూర్చో.”
వర్ష సోఫా వైపు చూపించింది.
అతను కూర్చున్నాడు. ఆమె మాత్రం టేబుల్ మీదున్న రిమోట్ తీసి పక్కకు పెట్టింది. అప్పటికే సరిగ్గా ఉన్న కుషన్‌ను మరోసారి సరిచేసింది.
“వర్ష.”
“హ్మ్?”
“ఆ కుషన్ బాగానే ఉంది.”
ఆమె చేయి ఆగిపోయింది.
అతను నవ్వును దాచుకోలేదు.
“ఏదో ఒక పని చేయాలనిపిస్తోంది నీకు.”
వర్ష కుషన్ వదిలేసి నిటారుగా నిలబడింది.
“వచ్చినప్పటి నుంచి నన్నే గమనిస్తున్నావా?”
“హ్మ్.”
ఆ సమాధానం చాలా తేలిగ్గా వచ్చింది.
ఆమె మాత్రం దాన్ని అంత తేలిగ్గా తీసుకోలేకపోయింది.
“నీళ్లు తెస్తాను.”
వంటగది వైపు నడిచింది.
గ్లాసు అందుకుని బాటిల్ మూత తీస్తుండగా వెనక అడుగులు వినిపించాయి.
అర్జున్ గుమ్మం దగ్గర ఆగాడు.
“అక్కడ కూర్చోమన్నాను కదా.”
“నువ్వు ఇక్కడున్నావుగా.”
వర్ష నీళ్లు పోస్తూ నవ్వుకుంది.
“ఐదు నిమిషాలు ఒక్కడివే కూర్చోలేవా?”
“అక్కడ కూర్చోవడానికి ఇంతదూరం రాలేదు.”
ఆమె గ్లాసు అతనికి అందించింది.
వేళ్లు తగిలినప్పుడు అర్జున్ వెంటనే గ్లాసు తీసుకుని వెనక్కి జరగలేదు. క్షణం ఆగి ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు.
వర్ష కూడా ఈసారి చూపు దించలేదు.
“నీళ్లు,” అంది నెమ్మదిగా.
అతను గ్లాసు తీసుకున్నాడు.
“తెలుసు.”
ఆమె పక్కనుంచి బయటకు నడుస్తుంటే అతను దారి ఇచ్చాడు. అయితే ఆమె దాటే సమయంలో చేతిని ముందుకు చాపాడు.
వర్ష వేళ్లకు అతని వేళ్లు మెల్లగా తగిలాయి.
ఆమె ఆగింది.
అర్జున్ చేయి అలాగే ఉంచాడు.
వర్ష అతని వైపు చూసి, తరువాత ఆ చేతివైపు చూసింది.
తన చేతిని అతని చేతిలో ఉంచింది.
అతని ముఖంలో వచ్చిన చిన్న మార్పు ఆమెకు స్పష్టంగా కనిపించింది. ఇప్పటివరకు ఏ మాటకైనా సిద్ధంగా ఉండే అర్జున్, ఆ క్షణంలో ఏమీ అనలేదు.
వర్షకు అదే నచ్చింది.
హాల్లోకి వచ్చాక కూడా అతను ఆమె చేయి వదలలేదు.
సోఫా దగ్గర ఆగి వర్ష వెనక్కి తిరిగింది.
“ఇప్పుడు కూర్చుంటావా?”
“నువ్వూ కూర్చుంటే.”
ఆమె కూర్చుంది.
అర్జున్ పక్కన కూర్చున్నాక, ఇద్దరి మధ్య మిగిలిన చిన్న ఖాళీ కూడా ఆమెకు కొత్తగా అనిపించింది.
టీవీలో ఏదో కార్యక్రమం నిశ్శబ్దంగా కొనసాగుతోంది. తెర మీద మారుతున్న రంగులు ఎదురుగోడ మీద పడుతున్నాయి.
వర్ష రిమోట్ అందుకుని టీవీ ఆపేసింది.
“ఎందుకు?” అడిగాడు అతను.
“నువ్వు చూస్తున్నావా?”
“లేదు.”
“అందుకే.”
రిమోట్ టేబుల్ మీద పెట్టబోతుంటే అతని చేయి ఇంకా తన చేతిలో ఉందని గుర్తొచ్చింది. వదిలించుకోకుండా మరో చేత్తో పెట్టింది.
అర్జున్ అది గమనించి నవ్వాడు.
“ఏంటి?” అంది ఆమె.
“ఏమీ లేదు.”
“అప్పటినుంచీ అదే చెప్తున్నావు.”
“అన్నీ చెప్పాలా?”
ఆమె అతని వైపు తిరిగింది.
అతను అంత దగ్గరగా కూర్చుని మాట్లాడటం ఇదే మొదటిసారి. కాలేజీలో ఎప్పుడూ చుట్టూ ఎవరో ఉండేవారు. ఇక్కడ అతని గొంతు తగ్గినా ప్రతి మాట స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.
“ఫోన్‌లో అయితే చాలా చెప్పావు,” అంది వర్ష.
“నువ్వూ.”
ఆమె నవ్వి తల తిప్పుకుంది.
అర్జున్ తన బొటనవేలితో ఆమె చేతి మీద మెల్లగా తట్టాడు.
“ఇప్పుడు ఆ మాటలు మళ్లీ అడగనా?”
“వద్దు.”
“ఎందుకు?”
వర్ష అతని వైపు చూడకుండా సమాధానమిచ్చింది.
“నాకు గుర్తున్నాయి.”
బయట గేటు పక్కగా ఏదో వాహనం వెళ్లిన శబ్దం వినిపించింది.
వర్ష సహజంగానే కిటికీ వైపు చూసింది.
అర్జున్ ఆమె చేయి వదిలాడు.
ఆమె లేచి కర్టెన్ కొద్దిగా జరిపింది. వీధిలో ఓ ఆటో దాటి వెళ్తోంది. అంతే.
కర్టెన్ వదిలి తిరిగేసరికి అతను కొంచెం దూరంలో నిలబడి ఉన్నాడు.
“కంగారుగా ఉందా?” అడిగాడు.
ఆమె కొద్దిసేపు అతన్ని చూసింది.
“కొంచెం.”
“నేను కూర్చుంటాను. నువ్వు ఇక్కడికి రా.”
అతను వెనక్కి తిరగబోతుంటే వర్ష అతని చొక్కా చేతిని పట్టుకుంది.
అర్జున్ ఆగాడు.
ఆమె చేయి వదలలేదు.
“అంత దూరం వెళ్లమని అనలేదు.”
అతని పెదవుల మీద చిరునవ్వు వచ్చింది. కానీ ఈసారి దాన్ని మాటగా మార్చలేదు.
నెమ్మదిగా ఆమె వైపు తిరిగాడు.
వర్ష పట్టుకున్న చొక్కా చేతిని వదిలి, అతని చేయి పట్టుకుంది.
“నీకు మాత్రం అసలు కంగారు లేదా?”
“తలుపు బయట ఉన్నప్పుడు బాగా ఉంది.”
“ఇప్పుడు?”
“నువ్వే ఆపావుగా.”
ఆమె తల కిందకు వంచి నవ్వింది.
అర్జున్ ఖాళీ చేతిని ఆమె నడుము పక్కన మెల్లగా ఉంచి, ఆమె స్పందన కోసం ఆగాడు. వర్ష క్షణం అతని ముఖంలోకి చూసింది. తరువాత తనంతట తానే కొద్దిగా దగ్గరకు జరిగింది.
అతని భుజం మీద చేయి ఉంచింది.
ఆ చిన్న కదలిక తరువాత ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కిటికీ అవతల వీధి వెలుగుతోంది. లోపల గడియారం ముల్లు కదిలే శబ్దం కూడా వినిపిస్తోంది.
వర్ష అతని చొక్కా కాలర్ దగ్గర చూపు నిలిపింది.
“ఇప్పుడు ఏదైనా సరదా మాట అంటావనుకున్నా.”
“అననా?”
ఆమె తల అడ్డంగా ఊపింది.
అర్జున్ నవ్వు మెల్లగా తగ్గింది.
“సరే.”
వర్ష ముఖం మీదికి జారిన జుట్టును అతను మెల్లగా పక్కకు జరిపాడు.
ఆమె తలెత్తింది.
అతని చూపులో ఎప్పటిలా ఆటపట్టించడం లేదు. అది గమనించిన వెంటనే ఆమెకు ఏం మాట్లాడాలో తెలియకుండా పోయింది.
అర్జున్ కొద్దిగా దగ్గరగా వంగి ఆగాడు.
వర్ష అతని భుజం మీదున్న చేతిని తీయలేదు.
అతని కళ్లలోకి చూసి చిన్నగా తలూపింది.
అతను ఆమెను సున్నితంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
చిన్న ముద్దు.
వెనక్కి జరిగాక కూడా వర్ష కాసేపు కళ్లెత్తలేదు. తరువాత అతని ముఖంలోకి చూసి, ఆ సీరియస్ చూపును తట్టుకోలేక నవ్వేసింది.
అర్జున్ కూడా నవ్వాడు.
“ఏమైంది?”
ఆమె తల అడ్డంగా ఊపింది.
“ఏమీ లేదు.”
“ఇప్పుడు నువ్వు మొదలుపెట్టావు.”
వర్ష అతని భుజం మీద నుదురు ఆనించింది.
అతను ఆమె చుట్టూ చేతులు వేసి దగ్గరగా హత్తుకున్నాడు.
ఆమె కూడా అతన్ని హత్తుకుంది.
ఇంతసేపు ఏదో మాట్లాడాలని, ఏదో సమాధానం చెప్పాలని ఉన్న తొందర వర్షలో నెమ్మదిగా తగ్గిపోయింది.
కొద్దిసేపటి తరువాత ఆమె ముఖం పైకెత్తింది.
“టీ తాగుతావా?”
అర్జున్ నవ్వాడు.
“ఇప్పుడా?”
“ఏం అడగాలో తెలియక అడిగాను.”
ఆ నిజాయితీకి అతని నవ్వు మరింత మెత్తబడింది.
“అయితే అడగకు.”
వర్ష మళ్లీ అతని భుజం మీద తల ఆనించింది.
తరువాత సోఫా దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు ఆమె ముందులా దూరంగా కూర్చోలేదు.
అర్జున్ పక్కనే కూర్చుని, అతని చేతిని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
టేబుల్ మీద మూతపెట్టి ఉంచిన ప్లేట్ కనిపించడంతో అతను అడిగాడు—
“ఇంకా తినలేదుగా?”
“హ్మ్.”
“ముందు తిను.”
వర్ష అతన్ని చూసింది.
“వెళ్లిపోతావా?”
అతను సమాధానం చెప్పేముందే ఆమె తన ప్రశ్నకు తానే చిన్నగా నవ్వుకుంది.
ఇప్పుడు దాన్ని వెనక్కి తీసుకోలేదు.
అర్జున్ ఆమె చేతిని కొద్దిగా బిగించి పట్టుకున్నాడు.
“నువ్వు తినేవరకు ఉంటాను.”
వర్ష అతని భుజానికి ఆనుకుంది.
“తరువాత?”
అతను ఆమెవైపు తల తిప్పాడు.
ఆమె ఈసారి చూపు దించలేదు.
“ఇంకో ఐదు నిమిషాలు,” అంది.
వర్ష అలా అన్నాక అర్జున్ గడియారం వైపు చూశాడు.
ఆమె అతని చేతిని చిన్నగా లాగింది.
“నిజంగా లెక్కపెట్టమని కాదు.”
అతను నవ్వి ఆమెవైపు తిరిగాడు.
“అది నాకు అర్థమైంది.”
వర్ష అతని భుజం మీద నుంచి తల తీసింది. అయినా చేయి వదలలేదు.
కొన్ని క్షణాలు అతన్ని అలాగే చూసి, కొద్దిగా ముందుకు వంగి అతని చెంప మీద ముద్దుపెట్టుకుంది.
అర్జున్ మాట మధ్యలో ఆగిపోయాడు.
వర్షకు నవ్వొచ్చింది.
“ఇప్పుడు ఏదో అనబోయావు.”
“మర్చిపోయా.”
“మంచిదైంది.”
ఆమె లేచి నిలబడింది. ఈసారి అతని చేతిని తనే పట్టుకుని లాగింది.
“రా. నువ్వు కూడా తినలేదు కదా.”
వంటగదిలో లైట్ వెలిగించగానే హాల్లోంచి వచ్చిన నీడలు వెనక్కి తగ్గాయి.
వర్ష మూతలు తీసి చూసింది. అమ్మ పెట్టి వెళ్లిన అన్నం ఇంకా కొద్దిగా వెచ్చగానే ఉంది.
“ఇంకో ప్లేట్ తీసుకో,” అంది.
అర్జున్ కప్‌బోర్డ్ తెరిచాడు.
“అది కాదు. పక్కది.”
అతను మరో తలుపు తెరిచాడు.
వర్ష అతని పక్కకు వచ్చి, లోపలున్న ప్లేట్లు చూపించింది.
“ఇక్కడ.”
అర్జున్ ప్లేట్ తీసుకున్నా పక్కకు జరగలేదు.
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
“ఇప్పుడు దారి ఇస్తే వడ్డిస్తాను.”
అతను పక్కకు జరిగి, ఆమె చేతిలో ఉన్న గరిటె తీసుకున్నాడు.
“నేను పెడతాను. నువ్వు కూర్చో.”
“ఎంత తింటానో నీకేం తెలుసు?”
“చెప్పు.”
వర్ష అతని పక్కనే నిలబడి ప్లేట్ పట్టుకుంది.
“చాలు… అర్జున్, చాలు.”
అతను వెంటనే ఆపాడు.
“ఇంతేనా?”
“ఇప్పుడైతే ఇంతే.”
అతను ప్లేట్ ఆమె చేతికి ఇస్తూ ముఖంలోకి చూశాడు.
వర్ష నవ్వును దాచుకోలేకపోయింది.
“మళ్లీ మొదలుపెట్టకు.”
“నేనేం అనలేదు.”
“అనకపోయినా తెలుస్తోంది.”
ఆమె ప్లేట్ పక్కన పెట్టి నీళ్ల బాటిల్ అందుకోబోయింది. అర్జున్ ముందే తీసి ఇచ్చాడు.
వర్ష బాటిల్ తీసుకోకుండా అతన్ని కాసేపు చూసింది.
“ఏంటి?” అడిగాడు.
ఆమె సమాధానం చెప్పకుండా అతని చేతి మీద చేయి వేసింది.
అర్జున్ బాటిల్ కౌంటర్ మీద పెట్టాడు.
వర్ష దగ్గరకు జరిగి అతన్ని ముద్దుపెట్టుకుంది.
ఈసారి అతను ఆశ్చర్యపోలేదు. ఆమెను మెల్లగా హత్తుకుని, ముద్దు తరువాత నుదుటికి తన నుదురు ఆనించాడు.
ఇద్దరికీ నవ్వొచ్చింది.
“అన్నం చల్లారిపోతుంది,” అంది ఆమె.
“నువ్వే మొదలుపెట్టావు.”
“అయితే నువ్వు ఆపొచ్చుగా.”
అతను ఆమె చేతిలో ప్లేట్ పెట్టాడు.
“పద.”
హాల్లో చిన్న టేబుల్‌ను దగ్గరకు జరుపుకుని పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు.
మొదట ఇద్దరూ భోజనం మీద దృష్టిపెట్టాలని ప్రయత్నించారు. కానీ మధ్యమధ్యలో ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకోవడం ఆగలేదు.
వర్ష నీళ్ల గ్లాసు అందిస్తే అతని వేళ్లు ఆమె చేతిని క్షణం పట్టుకున్నాయి.
“గ్లాసు తీసుకో,” అంది.
“తీసుకున్నాను.”
“మరి చేయి?”
అతను వదిలాడు.
వర్ష గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టి, తన ఖాళీ చేతిని అతని చేతిలో ఉంచింది.
అర్జున్ ఆమెవైపు చూశాడు.
“ఇలా అయితే తినడం ఆలస్యమవుతుంది.”
“అవ్వనీ.”
ఆ ఒక్క మాట ఆమె అనుకున్నదానికంటే మెల్లగా బయటకొచ్చింది.
అతను ఆమె చేతిని పెదవులకు దగ్గరగా తీసుకుని చిన్న ముద్దుపెట్టాడు.
వర్ష చూపు దించుకుంది. కానీ చేయి వెనక్కి తీసుకోలేదు.
ప్లేట్లు తీసుకెళ్లడానికి ఇద్దరూ లేచారు.
“వదిలేయ్. నేను కడుగుతాను,” అంది వర్ష.
“నువ్వు పెట్టావుగా. ఇవి నేను కడుగుతాను.”
అర్జున్ సింక్ దగ్గర నిలబడ్డాడు. వర్ష పక్కనే ఉండి కడిగిన గ్లాసులు తీసి సర్దింది.
రోజూ చేసే చిన్న పనిలో అతను పక్కన ఉండటం ఆమెకు ఊహించని ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.
వర్ష అతన్ని చూస్తూ ఉండిపోయింది.
“ఏంటి?” అడిగాడు అర్జున్.
“ఏం లేదు.”
“ఈ మాట ఈరోజు చాలాసార్లు విన్నాను.”
ఆమె నవ్వి టవల్ అందించింది.
అతను చేతులు తుడుచుకుంటుంటే వర్ష అతని భుజానికి తల ఆనించింది.
అర్జున్ కదలకుండా ఆగాడు.
“అలసిపోయావా?”
“కొంచెం.”
అతను టవల్ పక్కన పెట్టి ఆమెవైపు తిరిగాడు.
వర్ష అతని చొక్కా కాలర్ దగ్గర చిన్న మడతను సరిచేసింది. పని పూర్తయినా చేతిని అక్కడి నుంచి తీయలేదు.
అర్జున్ ఆమె చెంపను మెల్లగా తాకాడు.
ఆమె తలెత్తింది.
అతను ఆమెను ముద్దుపెట్టుకున్నాడు. తరువాత ఆమె నుదుటిపై మరో చిన్న ముద్దు పెట్టి దగ్గరకు హత్తుకున్నాడు.
వర్ష అతని చుట్టూ చేతులు వేసింది.
వంటగదిలో ట్యాప్ పూర్తిగా మూయకపోవడంతో ఒక్కో చుక్క సింక్‌లో పడుతోంది.
కొద్దిసేపటికి ఆ శబ్దం గమనించి వర్ష నవ్వింది.
“అది ముందు ఆపు.”
అర్జున్ ఒక చేత్తో ట్యాప్ తిప్పి, మళ్లీ ఆమెవైపు చూశాడు.
“ఇంకేమైనా పనులున్నాయా?”
“ఉన్నా ఇప్పుడేం చేయను.”
హాల్లోకి తిరిగొచ్చాక వర్ష సోఫా అంచున కూర్చుంది.
అర్జున్ ఎదురుగా నిలబడి ఆమెకు చేయి అందించాడు.
ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుంది కానీ లేవలేదు.
“ఏంటి?”
“ఇంతసేపు నేనే నీ వెనక తిరిగాను. ఇప్పుడు నువ్వు రా.”
అతను పక్కన కూర్చోగానే వర్ష అతని భుజానికి ఆనుకుంది.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.
ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమెకు ఇంతకుముందులా ఏదో పని వెతుక్కోవాలని అనిపించలేదు. అతను పక్కన ఉన్నాడని పదేపదే నిర్ధారించుకోవాల్సిన అవసరమూ లేదు.
అర్జున్ ఆమె జుట్టుపై చిన్న ముద్దు పెట్టాడు.
వర్ష ముఖం పైకెత్తింది.
“ఏంటి?”
“ఏమీ లేదు.”
ఆమె నవ్వుతూ అతని చెంప మీద చేయి పెట్టింది.
“ఇప్పుడు ఆ మాట నమ్మను.”
అతను ఆమె చేతిమీద తన చేయి ఉంచాడు.
వర్ష దగ్గరకు జరిగి అతన్ని మరోసారి ముద్దుపెట్టుకుంది. వెనక్కి జరిగాక అతని ముఖాన్ని చూసి సిగ్గుతో నవ్వింది.
ఆ నవ్వు చూసి అతనూ నవ్వాడు.
ఆమె మళ్లీ అతని భుజం మీద తల పెట్టింది.
గడియారం నెమ్మదిగా ముందుకు కదులుతోంది.
కొద్దిసేపటికి వర్ష నిటారుగా కూర్చుని కళ్లను రుద్దుకుంది.
“నిద్ర వస్తోందా?” అడిగాడు అర్జున్.
“కొంచెం. పొద్దున్నే లేచాను కదా.”
అతను ఆమె ముఖం మీద పడిన జుట్టును పక్కకు జరిపాడు.
“నీ గది ఎటు?”
వర్ష హాల్ చివర ఉన్న తలుపు వైపు చూపించింది.
“అదిగో… ఎడమవైపు.”
అర్జున్ లేచి ఆమెకు చేయి అందించాడు.
ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుని లేవబోతుంటే అతను చిన్నగా అడిగాడు—
“తీసుకెళ్లనా?”
వర్ష అతని ముఖంలోకి చూసింది. అతను ఏమంటున్నాడో అర్థమవగానే నవ్వింది.
“అంత ధైర్యమా?”
“నీకు ఇష్టమైతే.”
ఆమె చేతులు అతని భుజాల మీద ఉంచింది.
“అయితే జాగ్రత్త.”
అర్జున్ ఆమెను మెల్లగా ఎత్తుకున్నాడు.
వర్షకు నవ్వొచ్చి అతని భుజాన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“నవ్వకు,” అన్నాడు అతను.
“నువ్వే అడిగావుగా.”
హాల్ దాటుతుండగా ఆమె చూపు అతని ముఖం మీదే నిలిచింది. తలుపు దగ్గరకు రాగానే చేయి చాపి దాన్ని కొద్దిగా తెరిచింది.
“ఇదే.”
గదిలో చిన్న టేబుల్ ల్యాంప్ వెలుగుతోంది. తెరిచి ఉంచిన నోట్‌బుక్, పక్కన పెన్, కుర్చీ మీద కాలేజీ బ్యాగ్ కనిపించాయి.
అర్జున్ ఆమెను మంచం అంచున జాగ్రత్తగా కూర్చోబెట్టాడు.
వెనక్కి జరగబోతుంటే వర్ష అతని చేయి పట్టుకుంది.
“ఇక్కడ కూర్చో.”
అతను ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.
వర్ష తల అతని భుజంపై వాల్చింది. అతను ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
ఈసారి ఇద్దరిలో ఎవరూ గడియారం వైపు చూడలేదు.

[Sasuke22]

First boney varsha tho anamata

[shashank13]

బాగుంధీ మీ రచన శైలి స్లో బర్నర్ కంటిన్యూ చేయండీ రేఁగులర్గా

[Sasuke22]

Update sanju