[K.rahul]

Nice start bro

[Paty@123]

Bagundi starting

[MadanaRathri]

                                  గీతగోవిందం

Epiosed -3




నా వైవాహిక జీవితంలో సంతోషం ఉన్న అదే సమయంలో, ఆమె మా అమ్మతో ప్రవర్తించే విధానం కొంచెం కొంచెంగా మారడం ప్రారంభించింది.కానీ మా ఇంట్లో చాల తొరగానే అత్త కోడలా మధ్య గొడవల మొదలు అయ్యాయి , ఆమె చెప్పిందే నా కుటుంబంలోని వాళ్లు వినాలనే ఆలోచన ఆమెకు రావడం ప్రారంభమైంది. ప్రతిరోజూ ఏదో ఒక విషయం గురించి మా అమ్మ గురించి ప్రతిరోజూ రాత్రి కంప్లైంట్ చేయడం ప్రారంభించింది. ఆమె మీద ఉన్న కోపంతో నేను ఆమె మీద కోపపడకుండా, నా సెక్స్ కోరిక తీరడానికి ఆమె మాయలో పడిపోయాను. మా అమ్మ మీద కూడా కాస్త చిరాకు రావడం ప్రారంభమైంది. ఇప్పటివరకు మా అమ్మ మీద కోపపడని నేను, ప్రతిరోజూ వాళ్ళతో గొడవపడటం ప్రారంభించాను. రోజులు గడుస్తుండగా వాళ్ళను వేరుగా కాపురం పెట్టాలని నన్ను బలవంతపెట్టింది. మొదట కుదరదు అని చెప్పడంతో నేను చాలా బాధపడగా, ఆమె నా మీద కోపపడింది. ఇది చూస్తున్న మా నాన్న వేరు కాపురం వెళ్లాలని, ఆయనే మా అమ్మను తీసుకుని పక్కనే ఒక ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుని వెళ్లిపోయారు. నాకు చాలా బాధగా అనిపించినా, అదే సమయంలో ఆమెను ఎలా అదుపు చేయాలో తెలియక తికమకపడ్డాను....


నా జీవితమే దారి తప్పడం మొదలైంది. అవును, నా తల్లిదండ్రులు ఒంటరిగా ఉండాల్సిన పరిస్థితికి నేనే కారణమయ్యాను. ఇలాగే నా జీవితం సాగింది. వాళ్ళను వేరుగా పంపించేశాక ఆమె నాతో చాలా ప్రేమగా నటించడం మొదలుపెట్టింది. నేను కూడా ఆమె అందించే కామసుఖానికి బానిసై ఆమె చెప్పిందల్లా ఆడాను. రోజూ నా మగ్గం వ్యాపారం చూసుకుని సాయంత్రం నా తల్లిదండ్రులను చూసి ఇంటికి వచ్చేవాడిని. మొదట నన్ను అర్థం చేసుకోని నా తల్లి, ఆ తర్వాత నా సంతోషమే ముఖ్యమని, తాము ఉండేది ఇంకొన్నాళ్లే అని చెప్పడంతో నేను చాలా బాధపడ్డాను. పైగా మా నాన్న మా అమ్మను తిట్టారు, అంతా బంధుత్వం అని చూసి తెచ్చుకున్న పిల్ల అని, మీ అమ్మ బంధువులు అందరూ ఒకటే రకం అని అన్నారు. ఆ తర్వాత వాళ్ళను సముదాయించి ఇంటికి వెళ్లాను. అక్కడ ఆమె నేను ఎందుకు ఆలస్యంగా వచ్చాను అని అడగ్గా, నేను కోపంగా మా అమ్మానాన్నలను చూడటానికి వెళ్ళాను అని చెప్పాను. ఆ తర్వాత రాత్రి తన శృంగార లీలలతో నన్ను తన వశం చేసుకుంది. ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా నా వ్యాపారాన్ని సొంతంగా పెట్టుకోమని బలవంతపెట్టింది. సగం లాభం నా స్నేహితుడికే పోతోందని, మొత్తం పని నేనే చూసుకుంటున్నానని, నా స్నేహితుడు వ్యాపారం మీద పెద్దగా శ్రద్ధ పెట్టడం లేదని... ఇలా ఎన్నో విషయాలను నేను సంతోషంగా సెక్స్‌లో ఉన్నప్పుడు పదే పదే చెప్పి నా మనసు మార్చింది. అంతేకాకుండా మనకు పిల్లలు పుడితే ఇంకా చాలా ఖర్చులు ఉంటాయని నాతో చెప్పి నా మనసు మార్చింది. నేను సొంతంగా వ్యాపారం చేయాలంటే డబ్బు కావాలి అని చెప్పగా, దానికి కూడా ఆమె బ్యాంకులో లోన్ తీసుకోమని చెప్పింది. పైగా తన అన్నయ్యకు తెలిసిన బ్యాంకులో తక్కువ వడ్డీకి లోన్ తీసుకోవచ్చు అని చెప్పి నన్ను ఒప్పించింది.


ఇలాగే నా జీవితం అంతా ఆమె చెప్పినట్లే సాగింది. మొదట నా స్నేహితుడు బాధపడ్డాడు. ఆ తర్వాత నేను అంతా నా భార్య చెప్పినట్లే వింటున్నానని అర్థం చేసుకుని, తను ఏమీ అనకుండా తన వాటా షేర్ ఎంతో అది చెప్పాడు. నేను కూడా లోన్ తీసుకుని అతనికి ఆ డబ్బు ఇచ్చేయగా, శుభాకాంక్షలు చెప్పి తను చెన్నై వెళ్లిపోయాడు. ఇప్పుడు మగ్గం వ్యాపారం అంతా నేనే చూసుకోగా, నా భార్య, ఆమె అన్నయ్య నాతో ఉండి సహాయం చేయడంతో వ్యాపారం బాగా సాగింది. లాభాలు రావడంతో నేను నా భార్య చెప్పినట్లే ఆడటం మొదలుపెట్టాను. ఈలోగా నా తల్లిదండ్రులను సరిగ్గా పట్టించుకోలేకపోయాను. హఠాత్తుగా ఒకరోజు మా నాన్న చనిపోవడంతో నేను కుప్పకూలిపోయాను. డబ్బు, శరీర సుఖం నా కళ్ళు మూసేశాయి. నా కోసం ఎంతో కష్టపడిన మా నాన్నను చివరి రోజుల్లో ఒంటరిగా వదిలేశాను అనే ఆలోచన నన్ను దహించివేసింది. ఆ తర్వాత నేను ఏమీ ఆలోచించలేకపోయాను, వ్యాపారం మీద దృష్టి పెట్టలేకపోయాను. మా అమ్మను మళ్ళీ నా ఇంటికే తీసుకువచ్చాను. ఇది నా భార్యకు అస్సలు నచ్చలేదు.


నేను ఇంట్లో లేని సమయంలో మా అమ్మతో విపరీతంగా చాకిరీ చేయించడం మొదలుపెట్టింది. ఆ విషయాన్ని మా అమ్మ నా దగ్గర దాచడంతో నాకు ఏమీ తెలియలేదు. ఇలా రోజులు గడుస్తుండగా మా అమ్మ ఆరోగ్యం చాలా క్షీణించింది. నేను ఒకరోజు త్వరగానే ఇంటికి రాగా, అక్కడ మా అమ్మ ఎండలో బట్టలన్నీ ఉతుకుతున్నారు. అది చూసి నేను ఇంట్లోకి వెళ్ళాను. అక్కడ నా భార్య టీవీ చూస్తోంది. నాకు విపరీతమైన కోపం వచ్చి వెంటనే నా భార్యతో గొడవపడ్డాను. ఇది చూస్తున్న మా అమ్మ, నేనే పని చేస్తున్నాను, ఆమెను తిట్టొద్దు అని చెప్పారు. కానీ నేను నా కోపాన్ని పూర్తిగా అదుపు చేసుకోలేక నా భార్య చెంప చెల్లుమనిపించాను. ఆమె ఏడుస్తూ లోపలికి వెళ్లిపోయింది. ఆ తర్వాత నేను కాస్త శాంతించి, మా అమ్మను విశ్రాంతి తీసుకోమని చెప్పి మళ్ళీ మగ్గం ఫ్యాక్టరీకి వెళ్లిపోయాను. దాదాపు ఏడు గంటల సమయంలో నాకు హఠాత్తుగా కాల్ వచ్చింది. అందులో పక్కింటి అక్క మా అమ్మ ఆరోగ్యం చాలా విషమంగా ఉందని చెప్పడంతో, నేను కంగారుపడి ఇంటికి వెళ్లాను. ఇంట్లో అమ్మ పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. ఇరుగుపొరుగు వారంతా అక్కడే ఉన్నారు. మా అమ్మకు మాట పడిపోయి ఊపిరి మాత్రమే ఆడుతోంది. నా భార్య కూడా దగ్గరే ఉండి ఏడుస్తోంది. ఆమెను చూడగానే నాకు విపరీతమైన కోపం వచ్చింది. కానీ అప్పుడు నా మానసిక స్థితి చాలా బాధలో ఉండటంతో నేను వెంటనే అంబులెన్స్ రప్పించి మా అమ్మను హాస్పిటల్‌కు తీసుకువెళ్ళాను. కానీ నా దురదృష్టం, మా అమ్మ హాస్పిటల్‌కు వెళ్లే దారిలోనే ప్రాణాలు విడిచారు. ఇక హాస్పిటల్‌కు తీసుకువెళితే పోస్ట్‌మార్టం, ఇతర ఫార్మాలిటీస్ అని ఇబ్బంది పెడతారని అంబులెన్స్ డ్రైవర్ చెప్పడంతో, నేను పిచ్చి పట్టినవాడిలా మళ్ళీ మా అమ్మ మృతదేహాన్ని ఇంటికే తీసుకువచ్చాను.


ఎట్టకేలకు దూరపు బంధువులు, ఇరుగుపొరుగు వారు అందరూ రాగా, కార్యక్రమాలన్నీ ముగిసి మా అమ్మ అంత్యక్రియలు జరిగాయి. నేను తీవ్రమైన బాధను మోస్తూ ఒక నడిచే శవంలా ఉన్నాను. ఇంట్లో నా అత్తామామలు, బావమరిది ఉన్నారు. నేను ఎవరితోనూ మాట్లాడలేదు. రెండు రోజులు ఒంటరిగా గదిలోనే ఉన్నాను. అన్నం తీసుకువచ్చిన నా భార్యతో ఏమీ మాట్లాడకుండా సైలెంట్‌గా ఉన్నాను. ఆమె ఎంత చెప్పినా నేను తినలేదు.


రెండు రోజులు అలాగే ఉన్న నేను, మూడో రోజు తెల్లవారుజామున ఆమె గాఢ నిద్రలో ఉండగా, నేను ఒక నిర్ణయానికి వచ్చి ఒక చిన్న బ్యాగ్ తీసుకున్నాను. అందులో మూడు జతల బట్టలు పెట్టుకున్నాను. ఆ తర్వాత నా ఏటీఎం, పర్స్ తీసుకున్నాను. మెల్లగా ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చాను. నా బైక్ తీసుకోకుండా నడుచుకుంటూ వెళ్లాను. నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి బస్సెక్కి ఈరోడ్ చేరుకున్నాను. అక్కడ ఒక టీ తాగాను. ఆ తర్వాత దగ్గరలో ఉన్న ఏటీఎంలో 20,000 రూపాయలు డ్రా చేశాను. ఆ తర్వాత బయటకు వచ్చాను. నా కళ్ళ ముందే మైసూర్ బస్సు రెడీగా ఉండటంతో అందులో ఎక్కాను.


ఆ తెల్లవారుజామున, ఆహ్లాదకరమైన చల్లని వాతావరణంలో ఆ బస్టాండ్‌లో అందరూ సంతోషంగా ఉన్నట్లు అనిపించింది, ఒక్క నన్ను తప్ప. నేను బస్సులో కూర్చున్నాను, రద్దీ పెద్దగా లేదు. సరిగ్గా 5:30 గంటలకు బస్సు బయలుదేరింది. నా మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు మెదులుతున్నాయి. మనసులో ఒక శూన్యత, ప్రపంచంలో ఎవరూ లేని అనాథలా అనిపించడంతో నా మనసులో మా అమ్మానాన్నల రూపం కదలాడి, ఆపుకోలేని ఏడుపుతో నా కళ్ళు చెమర్చాయి. అప్పుడు కండక్టర్ వచ్చి టికెట్ తీసుకోమనగా, నేను కూడా మైసూర్‌కు ఒక టికెట్ తీసుకుని కిటికీకి తల ఆనించుకుని పడుకున్నాను. నా మనసులోకి ఎన్నో ఆలోచనలు వచ్చాయి. ఇక నేను బతికి ఉండి ఏం చేయబోతున్నాను అని ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాను. బస్సు మోస్తరు వేగంతో వెళుతోంది. బన్నారి అమ్మన్ గుడి ముందు బస్సు ఆగగా, నా చిన్నతనంలో మా అమ్మానాన్నలతో కలిసి వచ్చిన జ్ఞాపకాలు గుర్తుకొచ్చాయి. ఆ తర్వాత ప్రకృతి రమణీయతతో ఉన్న దింబం ఘాట్ రోడ్ మీద బస్సు వెళుతుంటే, సహజమైన ఆ పొగమంచు అందాలను అందరూ ఆస్వాదిస్తున్నా నేను మాత్రం అలా ఉండలేకపోయాను. ఎక్కడికి వెళ్ళాలి, ఏం చేయాలి అనే ఆలోచనలతోనే నిద్రపోయాను. ఉదయం 11 గంటల ప్రాంతంలో బస్సు మైసూర్ చేరుకుంది. నేను బస్టాండ్‌లో దిగి అక్కడున్న టీ కొట్టులో టీ తాగి అక్కడే చుట్టుపక్కల చూశాను. ఎక్కడ చూసినా కన్నడ భాషే. నేను నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లాను. అక్కడ నా కంట ఒక చిన్న లాడ్జి పడింది. నేను లోపలికి వెళ్లి రూమ్ కావాలని చెప్పి అడ్వాన్స్, నా ఐడీ కార్డు ఇచ్చాను. ఆ తర్వాత ఒక రూమ్ బాయ్ నన్ను రూమ్‌కి తీసుకువెళ్ళాడు. నేను కూడా వెనకే వెళ్లాను. వాడు రూమ్‌లో నీళ్ల జగ్గు పెట్టి, "నిమగే ఏనాదరు బేకు అంద్రే నంగే కరే మాడి" అని నవ్వి వెళ్ళాడు. నేను అర్థం అయినట్టూ కానట్టూ తలూపి వాడికి ఒక వంద రూపాయల నోటు ఇచ్చాను.......

[ram123m]

Nice update

[ammakosam]

hot and sexy update..

[MadanaRathri]

హలో రీడర్స్!


ఇది నేను రాస్తున్న  కథ. నా " సంజయ్, సంగీత అమ్మ, కుటుంబ సాహసాలు " కథను చదువుతూ, ఆదరిస్తున్న పాఠకులందరికీ నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు.
ఈ రోజు రాత్రి ఈ కథకు సంబంధించి UPDATE 10 ను మీ ముందుకు తీసుకవస్తాను . తప్పకుండా చదివి ఎంజాయ్ చేస్తారని ఆశిస్తున్నాను.
https://xossipy.com/thread-74507-page-15.html

ముఖ్య గమనిక: కథకు సంబంధించి మీకు ఏమైనా సందేహాలు ఉన్నా, లేదా నాకు ఏమైనా సలహాలు, సూచనలు ఇవ్వాలనుకున్నా నిరభ్యంతరంగా నాతో పంచుకోవచ్చు. మీ ఫీడ్‌బ్యాక్ నాకు చాలా ముఖ్యం!

[Vizzus009]

Nice update

[sheenastevens]

Chala different ga undi bro...

Waiting for future updates....chinna suggesion- images story story ki konchem marchandi

[MadanaRathri]

                                     గీతగోవిందం

Epiosed -4




నేను బాగా నిద్రపోయాను. ఆకలి వేయడంతో మెలకువ వచ్చింది. వెంటనే లేచి ముఖం కడుక్కుని టైమ్ చూశాను. కచ్చితంగా సాయంత్రం 6 గంటలైంది. అరెరె మధ్యాహ్నం పడుకుని ఇలా నిద్రపోయానే అనుకుని నా చొక్కా తీసుకుని వేసుకున్నాను. ఇలా ప్రశాంతంగా నిద్రపోయి చాలా రోజులైంది. నెమ్మదిగా రూమ్ తలుపు లాక్ చేసి బయటకు వచ్చాను. రూమ్ బాయ్ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఏదైనా తీసుకురావాలా అని వాడికి తెలిసిన సగం కన్నడం, సగం తమిళంలో అడగ్గా, నేను నవ్వుతూ వద్దు, కాస్త బయటకు వెళ్లి వస్తాను అని సగం తమిళం, చేగలతో వాడికి అర్థమయ్యేలా చెప్పాను. ఆ తర్వాత నేను నెమ్మదిగా ఆ సాయంత్రం వేళ ఆ వీధి గుండా వెళ్లాను. అక్కడ చాలా దుకాణాలు ఉన్నాయి. నేను ఒక హోటల్‌కి వెళ్లి పూరీ, దోసె తిన్నాను. ఆహారం రుచి కాస్త భిన్నంగా ఉంది. ఆకలితో ఉండటంతో మొత్తాన్ని చాలా త్వరగా తినేసి బిల్ కట్టి బయటకు వచ్చాను. ముందుగా ఒక మొబైల్ షాపులో ఒక సిమ్ కార్డు కొన్నాను. చాలా సులభంగా దొరికింది, దాన్ని కొని నా పాత సిమ్ తీసేసి కొత్త సిమ్ వేసుకున్నాను. ఆ తర్వాత అక్కడున్న దుకాణాలను, జనాన్ని వింతగా చూస్తూ ఆ రమ్యమైన వాతావరణంలో నెమ్మదిగా నడిచాను.


తిన్న తర్వాత కాస్త ఓపిక వచ్చింది. ఒక అర కిలోమీటరు నడిచి వెళ్లి మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగాను. నాకు ఇప్పుడు మనసు కాస్త ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇక తర్వాత ఏం చేయాలని ఆలోచించాను. ఇంక ఎన్ని రోజులు ఈ ఊర్లో ఉండాలి అని నా మనసు ఎన్నో ఆలోచనలు చేసింది. రాత్రి 9 గంటలు దాటుతుండగా మళ్ళీ నా గదికి వచ్చి పడుకున్నాను. నిద్ర రాలేదు. ఆ తర్వాత నా మొబైల్‌లో బ్రౌజ్ చేసి దగ్గరలో ఉన్న చూడదగిన పర్యాటక ప్రదేశాలను చూసి, అక్కడికి వెళ్లాల్సిన బస్సు నంబర్ వంటివి నోట్ చేసుకున్నాను. ఆ తర్వాత అలాగే నిద్రపోయాను.


మరుసటి రోజు నిద్రలేచి స్నానం చేసి తయారై, ఒక కాఫీ తాగి చాముండేశ్వరి గుడికి వెళ్లాను. కొన్ని గంటల తర్వాత గుడిలో అమ్మవారిని దర్శించుకుని, మధ్యాహ్న భోజనం అక్కడే ముగించుకుని మళ్ళీ బస్సులో మైసూర్ వైపు ప్రయాణించాను. ఆ తర్వాత మైసూర్ ప్యాలెస్ వెళ్లి చూశాను. ఆ తర్వాత అక్కడున్న బజారుకు వెళ్లి ఒక టీ-షర్ట్ తీసుకున్నాను. ఆ తర్వాత ఒక ఆటోలో దగ్గరలో ఉన్న సినిమా థియేటర్‌కు వెళ్లాను. అక్కడ ఒక ఇంగ్లీష్ సినిమా ఆడుతోంది, అది చూసి మళ్ళీ బయటకు వచ్చి రాత్రి భోజనం ముగించుకుని రూమ్‌కి వచ్చాను. ఈరోజంతా తిరగడం వల్ల అలసిపోయి నిద్రపోయాను. మరుసటి రోజు ఉదయం రూమ్ ఖాళీ చేసి బెంగళూరు వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను. నాకే తెలియదు రేపు నా జీవితంలో ఒక మార్పు రాబోతోందని.


మరుసటి రోజు నేను లేచి స్నానం చేసి, వస్తువులన్నీ ప్యాక్ చేసి రూమ్ ఖాళీ చేశాను. రూమ్ మేనేజర్, "ఏం సార్ పని అయిపోయిందా, మళ్ళీ వస్తే రండి" అని సగం తమిళం, సగం కన్నడం కలిపి చెప్పగా, నేను అర్థం చేసుకుని సరే అని చెప్పి, రూమ్ బాయ్‌కి 100 రూపాయలు ఇచ్చి బస్టాండ్‌కి వచ్చాను. అక్కడ అల్పాహారం ముగించుకుని బెంగళూరు వెళ్లే బస్సు ఎక్కడానికి వచ్చాను. అక్కడ రకరకాల బస్సులు ఉన్నాయి. నేను మామూలు బస్సు ఎక్కాను. నెమ్మదిగా బస్సు బయలుదేరగానే కళ్ళు మూసుకుని నా జీవితంలో జరుగుతున్న విషయాలను నెమరువేసుకుంటూ నిద్రపోయాను. హఠాత్తుగా బస్సు ఆగినట్లు అనిపించడంతో నిద్రలేచాను. బస్సు మాండ్య బస్టాండ్‌లో ఆగి ఉంది. నేను కూడా బస్సు దిగి మూత్రవిసర్జన చేసి వద్దామని దిగాను. దిగి టాయిలెట్‌కి వెళ్లి వచ్చి పక్కనే ఉన్న మోటెల్‌కి వెళ్ళాను. అక్కడ డ్రైవర్, కండక్టర్ టీ తాగుతున్నారు. నేను కూడా ఒక టీ తాగుదామని దగ్గరలో ఉన్న టీ స్టాల్ దగ్గరకు వెళ్తే, అక్కడ ఒక అమ్మాయి ఏడుస్తూ తమిళంలో అక్కడి టీ కొట్టు వాడితో ఏదో అడుగుతోంది. ఆ కొట్టువాడు ఏమీ అర్థం కాక ఏదో కన్నడంలో చెబుతుంటే, ఆ అమ్మాయికి అది అర్థం కాక ఏడుస్తూనే చుట్టూ చూస్తోంది. నేను, పాపం తమిళ అమ్మాయి, ఏదో సమస్యలో ఉందనుకుని వెళ్లి, "ఏమ్మా సమస్య?" అని అడగ్గా, ఆమె కాస్త ఆశ్చర్యంతో తమిళం మాట్లాడిన నన్ను చూసి ఏడుస్తూనే, "సార్ మీరు తమిళా"
"లేదు నేను తెలుగు వాడిని బిజినెస్ పని మీద తిరుగుతూ ఉంటా కాబ్బటి  నాకు తమిళ్, వచ్చు కొంచం కన్నడ వచ్చు.." అని చెప్పాగానే  ఆ అమ్మాయి ఏడుస్తూ..
" నేను నా కాబోయే  భర్త ఇక్కడ బస్సులో వచ్చాం. నేను బాత్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వస్తే ఆయన కనిపించడం లేదు. మేము వచ్చిన బస్సు అక్కడే ఉంది. నేను లోపలికి వెళ్లి చూసినా ఆయన లేడు. ఆ బస్సు డ్రైవర్, కండక్టర్ అందరినీ అడిగాను, కానీ వాళ్ళు చెప్పేది నాకు అర్థం కాలేదు. నేను మళ్ళీ కిందకు వచ్చి చూశాను, ఎక్కడా కనిపించలేదు. మేము వచ్చిన బస్సు కూడా వెళ్ళిపోయింది. ఏం చేయాలో తెలియడం లేదు, అందరూ కన్నడంలో మాట్లాడుతున్నారు" అని ఆమె కంగారుగా ఏడుస్తూ చెప్పింది. నేను ఆమెకు కాస్త ధైర్యం చెప్పి, "ఏడవకండి, కనిపెడదాం" అని ఆమెకు ధైర్యం చెప్పి మళ్ళీ అక్కడ బస్సులు ఆగే చోటుకు రాగా, అక్కడ నేను వచ్చిన బస్సు కూడా వెళ్ళిపోయింది. నాకేం చేయాలో అర్థం కాలేదు. మా పక్క  బస్సు ఇలా బస్టాండ్‌లో వదిలి బయలుదేరితే, ఒకటి హారన్ కొట్టి పిలుస్తారు లేదా పక్కన ఉన్న ప్రయాణికుడు ఇంకా రాలేదని చెప్పి కండక్టర్‌ని ఆగమని చెబుతారు. ఇక్కడ అంతా భిన్నంగా ఉంది. నా బట్టలన్నీ ఆ బస్సులోనే ఉండిపోయాయి. అదృష్టవశాత్తూ పర్స్, ఏటీఎం అన్నీ నా జేబులోనే ఉన్నాయి. ఇక్కడ ఆ అమ్మాయికి సహాయం చేయడానికి వచ్చి నా వస్తువులనే పోగొట్టుకున్నాను. ఏదేమైనా పాపం ఆ అమ్మాయికి సహాయం చేయాలని నేను అనుకుని, ఆమెను "మీ మొబైల్ ఉందా?" అని అడిగాను. ఆమె దాన్ని కూడా తన హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లో పెట్టి దిగానని చెప్పింది. నేను ఏం చేయాలో తెలియక దగ్గరలో ఉన్న సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్లి కంప్లైంట్ ఇద్దాం అని చెప్పగా, ఆమె "వద్దు సార్ కొంచెం వెతికి చూసి తర్వాత సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్దాం" అని చెప్పడంతో, నేను సరే అని ఆ బస్టాండ్ మొత్తం చుట్టి వచ్చాం. ఆ తర్వాత నాకు ఒక విషయం గుర్తుకొచ్చి, "ఏమ్మా నీ భర్త ఫోన్ నంబర్ చెప్పు" అని చెప్పగా, ఆమె "అవును సార్ ముందే ట్రై చేసి ఉండాల్సింది" అని కాస్త కుదుటపడి నంబర్ చెప్పింది. నేను ఆమె చెప్పిన నంబర్‌కు కాల్ చేసి స్పీకర్‌లో పెట్టాను. అది స్విచ్ఛాఫ్ అని రావడంతో ఆమె మళ్ళీ భయంతో ఏడవడం ప్రారంభించింది. నేను మళ్ళీ ఆమెను సముదాయించి తర్వాత ఏం చేయాలని ఆలోచించాను. ఆమె ఇంకా ఏడుస్తూ నా దగ్గరే నిలబడింది. నేను దగ్గరలో ఉన్న టీ కొట్టులో మళ్ళీ టీ చెప్పి ఆమెకు ఒక టీ ఇచ్చాను. ఆమె వద్దు అంది. నేను ఆమెను బాధపడకండి, టీ తాగండి, కనిపెడదాం అని బలవంతపెట్టడంతో ఆమె తీసుకుని తాగింది. అయినా ఆమె ముఖం ఏడుపు వల్ల వాచిపోయింది. ఇప్పుడే ఆమెను పూర్తిగా బాగా చూశాను. చాలా అందంగా కనిపించింది. గుండ్రని ముఖం, విశాలమైన నుదురు, అందమైన కళ్ళు, కోటేరు లాంటి ముక్కు, దొండపండు లాంటి పెదవులు, చబ్బీ బుగ్గలు... బాగా తెల్లగా ఉంది. ఏడ్చి వాచిన ముఖంలో కూడా ఒక అందం ఉంది. ఒక మామూలు చుడీదార్ వేసుకుంది. కొంచెం ఎత్తు తక్కువ, నిండుగా ఉన్న మామిడిపండ్లు, సన్నటి నడుము, లావాటి తొడలతో ఉన్న ఆమెను నేను కళ్ళతోనే జుర్రుకోగా, ఆమె మెడలో తాళి గానీ కాలికి మట్టెలు గానీ లేవు. నేను అలా ఆమెను చూడటం ఆమెకు తెలిసి ఉండాలి, వేగంగా టీ తాగి గ్లాసును నా చేతికి ఇచ్చింది. ఆమె ఏడుపుతో ఉన్న ముఖంలో ఒక కోపం కనిపించింది. నాకు ఇబ్బందిగా అనిపించింది. నా బుద్ధిని తిట్టుకుని తిరిగి ఆ కొట్టు వాడికి టీకి డబ్బులిచ్చి చూడగా, అక్కడ బస్సు ఆగే చోటు వైపు చూసేలా దుకాణంలో సీసీటీవీ కెమెరా ఉంది. వెంటనే నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చి ఆ కొట్టు వాడితో, "ఇప్పుడు ఒక 2 గంటల సీసీటీవీ ఫుటేజ్ చూడగలమా?" అని సగం తమిళం, కన్నడం, ఇంగ్లీష్ కలిపి మాట్లాడగా, వాడు అర్థం చేసుకుని కుదరదని తిరస్కరించాడు. నేను ఎంత బ్రతిమాలినా వాడు వినలేదు. అప్పుడు లోపల ఉన్న ఒకతను నేను చెప్పింది విని సహాయం చేయడానికి ముందుకొచ్చాడు. ఆ తర్వాత తెలిసింది అతనే దుకాణం యజమాని అని. అతను నన్ను లోపలికి రమ్మన్నాడు. ఆమె కూడా నాతో వచ్చింది. నేను ఆమెను "ఎన్ని గంటలకు ఇక్కడికి వచ్చారు?" అని అడగ్గా ఆమె చెప్పడంతో, నేను ఆ దుకాణం యజమానితో సమయం చెప్పగా, అతను ఆ సమయానికి సంబంధించిన ఫుటేజ్‌ని ప్లే చేశాడు. అప్పుడే వాళ్ళు వచ్చిన బస్సు ఆ చోట వచ్చి ఆగడం స్పష్టంగా కనిపించింది. కొంతమంది బస్సులో నుండి దిగగా, ఆమె కూడా ఒంటరిగా దిగింది. ఆ తర్వాత నేను ఆమె వైపు చూడగా, ఆమె కూడా ఆసక్తిగా చూసింది. అప్పుడు కొద్దిసేపటి తర్వాత ఒక యువకుడు చేతిలో పెట్టె మరియు ఒక హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌తో దిగి చుట్టుపక్కల చూసి వేగంగా వెళ్లి దగ్గరలో ఉన్న ఒక కాల్ టాక్సీని పట్టుకుని అందులో వేగంగా ఎక్కి వెళ్లిపోయాడు. ఇది చూస్తున్న ఆమె, నేను ఆశ్చర్యపోయాము. అవును వాడు కావాలనే ఈమెను ఇక్కడ వదిలేసి పారిపోయాడు. ఇది చూసిన ఆమె మరింత గట్టిగా ఏడవసాగింది. నేను వెంటనే ఆ కొట్టు వాడికి ఒక 500 రూపాయల నోటు ఇచ్చి వేగంగా ఆమెను బయటకు తీసుకువచ్చాను.


బయటకు వచ్చాక, దగ్గరలో ఉన్న దుకాణంలో ఒక వాటర్ బాటిల్ కొని తీసుకువచ్చి ఆమెకు ఇచ్చాను. ఆమె ఏడుస్తూనే దాన్ని తీసుకుని వేగంగా తాగింది. ఆమెకు గొంతు అడ్డుపడి కాస్త దగ్గుతూ తాగింది. కొద్దిసేపు ఆమెతో ఏమీ మాట్లాడకుండా, కాస్త కోపం, ద్వేషం, నిరాశ అన్నీ తగ్గాక మాట్లాడదామని ఉన్నాను. ఒక పావుగంట గడిచాక ఆమె మాట్లాడింది.


ఆమె: సరే మీరు నాకు సహాయం చేసినందుకు ధన్యవాదాలు. మీరు వెళ్ళండి.


నేను ఆమెను ఆశ్చర్యంతో చూసి..


నేను: ఎందుకు, తర్వాత ఏం చేయబోతున్నావు?


ఆమె: ఇంకేం చేయాలి? నేను వాణ్ణి నమ్మి వచ్చాను. ఇప్పుడే మా తల్లిదండ్రులు చెప్పింది అర్థమవుతోంది. కానీ నేను మళ్ళీ మా ఇంటికి కూడా వెళ్ళలేను. నా రాత... అంటూ మళ్ళీ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.


నేను మళ్ళీ ఆమెను సముదాయించే విధంగా..


నేను: ఇక్కడ చూడు, ఊరికే ఏడుస్తూ ఉండకు. ఇక్కడున్నవాళ్లు మనల్నే చూస్తున్నారు.


ఆమె కాస్త కుదుటపడి ఏడుపు ఆపి..


ఆమె: ప్లీజ్ మీరు వెళ్ళండి, నేను ఎక్కడికైనా వెళ్తాను.


నేను: ఏం ఆడుకుంటున్నావా, బాష తెలియని ఊర్లో ఏం చేయబోతున్నావు? రా, నేను కావాలంటే నిన్ను మీ ఇంట్లో తీసుకుపోయి వదిలేస్తాను.


ఆమె: వద్దు సార్ ప్లీజ్. నేను మళ్ళీ ఇంటికి వెళితే అక్కడ పెద్ద గొడవ అవుతుంది.


నేను: మరి ఏం చేయడం? మీ ఫ్రెండ్ ఇల్లు ఉంటే చెప్పు, అక్కడికైనా తీసుకుపోయి వదులుతాను.


ఆమె: ప్లీజ్ వద్దు సార్. మీరు తప్పుగా అనుకోకపోతే నన్ను మీ ఇంటికి తీసుకువెళ్ళండి. నేను ఒక వారంలో ఏదైనా పని వెతుక్కుని వెళ్లిపోతాను.


నేను ఆమె చెప్పేది విని నవ్వాలో, ఏడ్వాలో అర్థం కాలేదు. నేనే ఇల్లు లేకుండా తిరుగుతున్నాను. సరే ఆమెతో ఇంక మాట్లాడకూడదని, సరే రా అని తీసుకువెళ్లి ఒక హోటల్లో బాగా తిన్నాం. పాపం ఆమె ఎప్పుడు తిందో, వేగంగా తిన్నది. ఆ తర్వాత మేము తిని మళ్ళీ బస్సు ఎక్కాలని నిర్ణయించుకున్నాం. కానీ నాకు ఆమెను ఎక్కడికి తీసుకువెళ్లాలో తెలియలేదు. సరే నేను బెంగళూరు బస్సు ఎక్కుదామని చెప్పగా, ఆమె బెంగళూరు అనగానే కాస్త తటపటాయించింది.


ఆమె: సార్ మీ ఊరు బెంగళూరా?
నేను: లేదు, ఒక పని మీద వెళదామని...
ఆమె: సార్ ప్లీజ్ అక్కడికి తర్వాత వెళ్ళండి, నాకు ఆ ఊరికి వెళ్లడం అస్సలు ఇష్టం లేదు.
నేను: సరే రా, మైసూర్ వెళదామా?
ఆమె: మ్మ్ సరే.


అని చెప్పగా మేము మైసూర్ బస్సు ఎక్కాము. నేనేమో ఏంటి ఇప్పుడే మైసూర్ నుంచి వచ్చాం, మళ్ళీ అక్కడికే తీసుకువెళుతుందే అనుకున్నా, బస్సులో ఆమెకు నా జీవితం గురించి పూర్తిగా చెప్పి, ఆమెను మళ్ళీ ఆమె తల్లిదండ్రుల దగ్గరికి చేర్చాలనే నిర్ణయంతో వెళ్ళాను.

కానీ నా జీవితలో నేను ఒక్కటి అనుకుంటే కానీ విధి వేరొక దారిలో తీసుకువెళ్ళింది....

విధి మాతో ఈ అట ఆడిందో కామెంట్ లో చెప్పండి ...

[Akash7281]

Super update bro emotion at peak level ?

[ammakosam]

nice update..

[tallboy70016]

Great going...

[ash.enigma]

so far chala bagundi story.
next enti ani chala interesting ga undi!!

[Vizzus009]

Nice update

[Rishithejabsj]

Chala bagundhi bro story konchm notahag try chestunnaru.. sex gurinchey kakunda emotion love betryal anni chupistunnaru....

[ammakosam]

next update eppudu bro

[Paty@123]

Next plz

[Nani666]

Nice update andi

[Veerab151]

Super update

[appalapradeep]

సూపర్ upd?