కాలనేత్రం

[Uday]

నేను ఈ స్టోరీని కంప్లీట్ చేస్తాను.. కానీ నాకు కూడా రాయడానికి మోటివేషన్ కావాలి కదా.. దీన్ని మెయిన్ సెక్షన్ లోకి మారిస్తే బెస్ట్ అనుకుంటున్నా..నా అంచనా ప్రకారం ఈ స్టోరీ 300 ఎపిసోడ్స్ వస్తాయి.. ప్రతి వారం 10 ఎపిసోడ్ ఇస్తాను.. ఇక ఈ స్టోరీ ఇక్కడి నుంచి మైండ్ గేమ్ లా ఉంటుంది.. హీరో కి ఏది నిజం, ఏది అబద్ధం ..అని తెలుసుకోవడం ఒక టాస్క్.. కొంచం ఓపికగా చదవండి

చాలా బాగా చెప్తున్నారు రామరావు గారు. అసలు చదివేవాళ్ళకు మతిపోతుంటే ఇక కథలోని పాత్రల పరిస్థితి ఏంటో. ఇప్పటి వరకు కలిసిన వాళ్ళకు ఏవరికీ జరిగిన జరగబోతున్న వాటిని గురించి పూర్తిగా తెలియదనుకుంటున్నా...చరణ్ నుంచి ఎన్ని ప్రశ్నలు వెలువడితే అన్ని నిజాలు/సమాధానాలతో సందేహాలన్నీ తీరొచ్చేమో...కొనసాగించండి.


కథను మీరేమన్నా మెయిన్ సెక్షన్ కి మార్చొచ్చేమో ప్రయత్నించండి. ఎడిట్ చేస్తూ ఇన్సెస్ట్ కి బదులు అడలట్రీ అని మార్చి....

[Mahesh12345]

బాబోయ్ మీకు మోటివేషన్ ఏమో కానీ మాకు మోషన్స్ అయ్యేటట్టు రాస్తున్నారు మీరు 

మీరేమో ప్రతి అప్డేట్ కొత్త కొత్త గా రాస్తున్నారు కానీ మీ అప్డేట్స్ అంత కొత్తగా మేము కామెంట్స్ చెయ్యలేకపోతున్నాం. ఏం చెయ్యమంటారు చెప్పండి 

ప్రతిసారీ బాగుంది చాలా బాగా రాస్తున్నారు అని చెప్పడానికి మాకు సిగ్గేస్తుంది పోనీ సైలెంట్ గా ఉందాం అంటే మీలాంటి వాళ్ళ స్టోరీ కి కూడా కామెంట్స్ పెట్టకపోతే అది ఇంకా చాలా తప్పు అనిపిస్తుంది 

ఇప్పుడు మీరే చెప్పండి మరి ఈసారి నుంచి ఎలాంటి కామెంట్స్ పెట్టాలో 

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 23
"ఆ నీడ ఎవరిది?"
రహస్య గుహలో...
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటోంది.
క్ర్ర్ర్ర్...
వేల సంవత్సరాలుగా మూసివున్నట్టుగా కనిపించిన ఆ రాతి ద్వారం వెనుక...
ఒక మనిషి నీడ నిలబడి ఉంది.
చరణ్ ఆ నీడను చూస్తూ కదలకుండా నిలిచాడు.
భారతి మాత్రం ఒక్కసారిగా అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్..."
ఆమె గొంతులో వణుకు.
"ఏమైంది అమ్మా?"
"ఆ నీడ దగ్గరకు వెళ్లకు."
దేవదత్త కూడా గంభీరంగా అన్నాడు.
"ఆమె మాట విను."
చరణ్ మాత్రం అడిగాడు...
"మీ ఇద్దరికీ అతను ఎవరో తెలుసా?"
ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
అంతలో...
ఆ నీడ ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.

---

చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతని కళ్ల ముందు ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనకు తెలియని తండ్రి ముఖం ఊహగా కనిపించింది.
"నాన్నా...?"
అతని నోటి నుంచి ఆ మాట జారింది.
నీడ ఆగిపోయింది.
తర్వాత...
ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చరణ్..."
అది అదే స్వరం.
చిన్నప్పటి నుంచి అతని కలల్లో వినిపించిన స్వరం.
చరణ్ మరో అడుగు ముందుకు వేశాడు.
భారతి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది.
"వద్దు!"
"అమ్మా..."
"నాకు అతన్ని తెలుసు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అయితే ఎవరు?"
భారతి కన్నీళ్లతో చెప్పింది...
"అతను నీ తండ్రి కాదు."

---

ఆ మాటతో...
ద్వారం వెనుక ఉన్న నీడ ఒక్కసారిగా నవ్వింది.
"చివరికి..."
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నువ్వు అదే అబద్ధం చెబుతున్నావు భారతి."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
"నువ్వు అతన్ని ఎలా తెలుసు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
నీడ ముందుకు వచ్చింది.
చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
అది...
అమరేంద్ర కాదు.
దేవదత్త కాదు.
అర్జున్ కాదు.
విక్రమ్ కాదు.
ఒక వృద్ధుడు.
కానీ అతని కళ్ళలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే నీలి కాంతి.

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా దిగ్భ్రాంతి చెందాడు.
"ఇది సాధ్యం కాదు..."
ఆ వృద్ధుడు అతని వైపు చూశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నువ్వు నన్ను చంపేశానని అనుకున్నావు."
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
"అవును."
వృద్ధుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నేను తిరిగి వచ్చాను."
చరణ్ అయోమయంగా అందరినీ చూస్తున్నాడు.
"ఎవరు మీరు?"
వృద్ధుడు అతని వైపు చూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు అతని కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన భావోద్వేగం కనిపించింది.
"నువ్వు నన్ను గుర్తుపట్టవు."
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"కానీ నేను..."
అతని స్వరం నెమ్మదించింది.
"నిన్ను పుట్టకముందే తెలుసు."

---

భారతి ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చింది.
"చరణ్, మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
వృద్ధుడు నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు వెళ్లినా ప్రయోజనం లేదు."
అతను తన చేతిని పైకెత్తాడు.
అతని అరచేతిలో...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర కూడా అదే సమయంలో స్పందించింది.
ఝఝఝఝం...!
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని మనసులో మరో జ్ఞాపకం మెరిసింది.
ఒక పాత ఆశ్రమం.
చిన్న చరణ్...
భారతి ఒడిలో.
ఆమె ముందు ఇదే వృద్ధుడు.
అతను చిన్న బిడ్డ నుదుటిపై చెయ్యి ఉంచి...
"ఇతని శక్తిని నిద్రపుచ్చండి."
అని చెబుతున్నాడు.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
"నువ్వు..."
అతను వృద్ధుడిని చూస్తూ అన్నాడు.
"నన్ను చిన్నప్పుడు చూశావు."
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
"అవును."
"అయితే నా తండ్రి ఎవరు?"
వృద్ధుడు సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
దేవదత్త మధ్యలోకి వచ్చాడు.
"ఇప్పుడు కాదు."
వృద్ధుడు అతన్ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇప్పటికీ నువ్వు అతన్ని రక్షించాలనుకుంటున్నావా?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
గుహ పైకప్పు నుంచి చిన్న రాయి కిందపడింది.
టక్!
అర్జున్ వెంటనే విల్లు పైకెత్తాడు.
"ఎవరో వస్తున్నారు."
విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
"మనల్ని ఎవరో అనుసరించారు."
అడవి బయట నుంచి...
అడుగుల శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
ఒక్కరు కాదు.
చాలామంది.
టక్... టక్... టక్...
వృద్ధుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అడిగాడు.
"వాళ్లు ఎవరు?"
వృద్ధుడు అతని వైపు చూసి అన్నాడు...
"నీ తండ్రిని వెతుకుతున్న వాళ్లు."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
"అయితే నా తండ్రి ఎక్కడ?"
వృద్ధుడు ద్వారం లోపల ఉన్న చీకటిని చూపించాడు.
"నువ్వు ఇంతకాలం వెతికింది ఒక మనిషిని కాదు, చరణ్."
అతని స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"నీ తండ్రి బంధించబడిన ప్రదేశాన్ని వెతికావు."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"అయితే ఆయన అక్కడ ఉన్నారా?"
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
"అవును."
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
ఆమె పెదవుల నుంచి మెల్లగా ఒక పేరు వచ్చింది...
"వీరేంద్ర..."
చరణ్ ఒక్కసారిగా తల్లి వైపు చూశాడు.
"వీరేంద్ర ఎవరు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
వృద్ధుడు మాత్రం అన్నాడు...
"నీ తండ్రి."
అదే క్షణంలో...
గుహ బయట నుంచి ఒక బలమైన దెబ్బ.
ధామ్!!!
రాతి ద్వారం కంపించింది.
మరో దెబ్బ.
ధామ్!!!
ద్వారం మీద పగుళ్లు ఏర్పడ్డాయి.
దేవదత్త కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"వాళ్లు లోపలికి వస్తే..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి అవకాశం ఇవ్వకూడదు."
చరణ్ మొదటిసారి తన చేతిలోని శక్తిని ప్రశాంతంగా గమనించాడు.
అతని నుదుటిపై నీలి కాంతి మండుతోంది.
అతను తల్లిని చూసి అన్నాడు...
"అమ్మా..."
"ఈసారి నేను పారిపోను."
బయట నుంచి మూడో దెబ్బ పడింది.
ధామ్!!!
రాతి ద్వారం...
పగిలిపోయింది.
చీకటి నుంచి అనేక మంది లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
వారి నాయకుడు ముందుకు వచ్చి...
చరణ్ వైపు చూస్తూ ఒక్క మాట అన్నాడు.
"వీరేంద్ర కొడుకును... ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత చివరకు కనుగొన్నాం."
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మరింత ప్రకాశించింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 24
"వీరేంద్ర కొడుకు"
"వీరేంద్ర కొడుకును... ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత చివరకు కనుగొన్నాం."
ఆ మాట గుహలో మార్మోగింది.
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.
కానీ అతను ముందుకు దూకలేదు.
తల్లి చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది—
"నీ మనసును అదుపులో పెట్టుకో."
చరణ్ లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
"నా తండ్రి పేరు వీరేంద్ర అయితే..."
అతను ఆ వ్యక్తిని నేరుగా చూశాడు.
"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నీకు నిజంగా ఆయనను కలవాలనుందా?"
"అవును."
"అయితే..."
అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"ముందు నీ తల్లి నుంచి ఒక సమాధానం తీసుకో."
అందరి చూపులు భారతి వైపు మళ్లాయి.
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.

---

"అమ్మా..."
చరణ్ మెల్లగా అడిగాడు.
"నాన్న పేరు వీరేంద్రేనా?"
భారతి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి...
తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి గురించి ఒక్క మాట కూడా వినని అతనికి...
ఇప్పుడు ఒక పేరు దొరికింది.
వీరేంద్ర.
"ఆయన బతికే ఉన్నారా?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
దేవదత్త మాత్రం ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
"ఆయన బతికే ఉన్నారు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అయితే నన్ను ఎందుకు చూడలేదు?"
దేవదత్త మౌనంగా నిలిచాడు.
ఈసారి...
అతని దగ్గర కూడా సమాధానం లేదు.

---

అప్పుడే గుహ బయట నుంచి అరుపులు వినిపించాయి.
"వాళ్లు లోపలికి వస్తున్నారు!"
అర్జున్ విల్లును సిద్ధం చేశాడు.
విక్రమ్ తన మనుషులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"ఎవరూ చరణ్ దగ్గరకు రాకూడదు."
చీకటి మార్గం నుంచి పలువురు వ్యక్తులు లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
కానీ...
వాళ్లు చరణ్‌పై దాడి చేయలేదు.
వారి లక్ష్యం...
ద్వారం పక్కన ఉన్న పురాతన రాతి పీఠం.
దానిపై ఉన్న నీలి రుద్రాక్షను ఒక వ్యక్తి తీసుకున్నాడు.
అమరేంద్ర గట్టిగా అరిచాడు—
"దాన్ని వదిలేయ్!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"ఇది లేకుండా ద్వారం తెరుచుకోదు."
దేవదత్త ఒక్కసారిగా అతని వైపు దూసుకెళ్లాడు.
చిన్నపాటి పోరాటం మొదలైంది.
కత్తుల ఢీకొట్టిన శబ్దం...
ఛంగ్!
ఛంగ్!
చరణ్ మాత్రం వెనక్కి నిలబడి అన్నింటినీ గమనిస్తున్నాడు.
అతని మనసులో ఒక విషయం స్పష్టమవుతోంది.
వాళ్లు తనను చంపడానికి రాలేదు.
వాళ్లకు కావలసింది...
ఆ రుద్రాక్ష.

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా గమనించాడు.
రుద్రాక్షను తీసుకున్న వ్యక్తి...
ఎడమ చేతితో పట్టుకున్నాడు.
అతని కుడి చేతిపై మాత్రం...
మూసిన కన్ను గుర్తు లేదు.
చరణ్ వెంటనే అర్థం చేసుకున్నాడు.
"ఆగండి!"
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
చరణ్ ఆ వ్యక్తిని చూపించాడు.
"అతను మీ వాళ్లలో ఒకడు కాదు."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఏం?"
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"అతను మనందరినీ మోసం చేస్తున్నాడు."
ఆ వ్యక్తి ముఖం మారిపోయింది.
"నీకు ఎలా తెలుసు?"
చరణ్ అతని చేతిని చూపించాడు.
"మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న వాళ్లు..."
"ఆ గుర్తును ఎడమ చేతిపై ధరిస్తారు."
ఆ వ్యక్తి వెంటనే తన చేయిని వెనక్కి దాచుకున్నాడు.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కానీ నీది కుడి చేతిపై ఉంది."
అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
బాణం అతని చేతిలోని రుద్రాక్షను కొట్టి కింద పడేసింది.
టక్!
విక్రమ్ ఆ వ్యక్తిని పట్టుకున్నాడు.
అతని ముఖానికి ఉన్న వస్త్రం తొలగింది.
ఎవరూ అతన్ని గుర్తుపట్టలేదు.
అతను మాత్రం నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
"మీరు గెలిచామని అనుకుంటున్నారు."
దేవదత్త అడిగాడు.
"నువ్వెవరి కోసం పని చేస్తున్నావు?"
అతను చరణ్ వైపు చూసాడు.
"అతనికోసం."
అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
చరణ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
ఎవరూ లేరు.
"ఎవరి కోసం?"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నీ తండ్రి కోసం."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా స్థంభించాడు.
"వీరేంద్ర?"
ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.
"అతను నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురావాలని కోరుకున్నాడు."
భారతి వెంటనే అరిచింది.
"అది అబద్ధం!"
ఆ వ్యక్తి ఆమె వైపు చూసి నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇంకా అతన్ని భయపడుతున్నావు భారతి."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"అమ్మా..."
"నాన్న ఏం చేశాడు?"
భారతి అతని ముఖాన్ని చూస్తూ...
చాలా మెల్లగా చెప్పింది.
"నీ తండ్రి చెడ్డవాడు కాదు, చరణ్."
చరణ్ ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కానీ ఆమె తర్వాత చెప్పిన మాట...
అతని గుండెను మళ్లీ కలవరపరిచింది.
"కానీ అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు..."
"ఏ నిర్ణయం?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"నిన్ను రక్షించడానికి... నన్ను నీ నుంచి దూరం చేయాలని."
చరణ్ కదలకుండా నిలిచిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి సమాధానం చెప్పేలోపే...
గుహలోని రాతి గోడ వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
చాలా దూరం నుంచి వచ్చినట్టుగా...
కానీ స్పష్టంగా.
"ఎందుకంటే చరణ్ నా దగ్గర ఉంటే... అతను ఎప్పటికీ సాధారణ మనిషిగా జీవించలేడు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశాడు.
ఆ స్వరం...
అతనికి పరిచయం.
అదే స్వరం...
ఇన్నాళ్లుగా తన కలల్లో వినిపించింది.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది.
"నాన్నా...?"
రాతి గోడపై...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 25
"నాన్న స్వరం"
రాతి గోడపై...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
చరణ్ ఆ గుర్తు వైపు అడుగు వేశాడు.
అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
"నాన్నా...?"
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత...
అదే స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.
"చరణ్..."
ఈసారి స్పష్టంగా.
అది భ్రమ కాదు.
అది నిజంగా ఒక మనిషి స్వరం.
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"నాన్నా... మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?"
సమాధానం రాలేదు.
దేవదత్త మాత్రం గోడను పరిశీలిస్తున్నాడు.
"ఇది గోడ వెనుక నుంచి రావడం లేదు."
అర్జున్ అడిగాడు.
"అయితే?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఎవరో ఈ గుహలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి మనసుకు ఆ స్వరాన్ని పంపిస్తున్నారు."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"అంటే అది నా తండ్రి స్వరం కాదా?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
భారతి మాత్రం చరణ్ దగ్గరకు వచ్చింది.
"ఇప్పుడు మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
చరణ్ తల్లి చేతిని వదిలించుకున్నాడు.
"లేదు."
ఆమె ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
"చరణ్..."
"ఇరవై సంవత్సరాలు నేను నీ మాట విన్నాను."
అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"ఇక ఒక్కసారి..."
"నా మనసు చెప్పేది నేను వింటాను."
భారతి కళ్ళలో బాధ కనిపించింది.
"నీ మనసును నమ్మడం ప్రమాదం."
చరణ్ మెల్లగా అన్నాడు...
"అందుకే నన్ను నేను పరీక్షించుకుంటాను."

---

అతను రాతి గోడ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
నీలి గుర్తుపై చేయి ఉంచాడు.
ఏమీ జరగలేదు.
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
అప్పుడు...
అతని మనసులో మూడు దృశ్యాలు కనిపించాయి.
మొదటిది—
తన తల్లి.
రెండోది—
దేవదత్త.
మూడోది—
ఒక గుహలో బంధించబడిన ఒక మనిషి.
ముగ్గురూ అతన్ని పిలుస్తున్నారు.
"చరణ్..."
చరణ్ అయోమయంలో పడ్డాడు.
"ఇవన్నీ నిజమా?"
అప్పుడే...
తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకం ఒకటి గుర్తొచ్చింది.
తల్లి తనకు చెప్పిన మాట:
"ఎవరైనా నిన్ను భయపెట్టాలని ప్రయత్నిస్తే... వాళ్లు చెప్పేదాన్ని కాకుండా, వాళ్లు దాచేదాన్ని గమనించు."
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతను మూడో దృశ్యాన్ని మళ్లీ గమనించాడు.
ఆ బంధించబడిన మనిషి...
ఎప్పుడూ తన ముఖాన్ని చూపించడం లేదు.
ఎందుకు?

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"అతను నా తండ్రి కాదు."
అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
భారతి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
దేవదత్త కూడా అతన్ని గమనించాడు.
చరణ్ గోడ వైపు చూపించాడు.
"నిజమైన నా తండ్రి అయితే..."
"ఆయన ముఖం నాకు ఎందుకు కనిపించదు?"
అమరేంద్ర నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఎందుకంటే అది ఒక జ్ఞాపకం కాదు."
"మరి?"
"నీకు చూపిస్తున్న ఒక చిత్రం."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఎవరు చూపిస్తున్నారు?"
అమరేంద్ర సమాధానం చెప్పలేదు.
అదే సమయంలో...
గుహలో ఉన్న దీపాలన్నీ ఒకేసారి ఆరిపోయాయి.

---

చీకటి.
ఒక క్షణం...
ఎవరూ ఏమీ చూడలేకపోయారు.
తర్వాత...
టక్...
ఒక రాయి కిందపడింది.
టక్...
మరో శబ్దం.
అర్జున్ వెంటనే విల్లు సిద్ధం చేశాడు.
"ఎవరో మన మధ్యలో ఉన్నారు."
విక్రమ్ తన మనుషులను వెనక్కి పంపించాడు.
"అందరూ ఒకరినొకరు గమనించండి."
చరణ్ మాత్రం కదల్లేదు.
అతనికి ఎవరో తన వెనుక నిలబడి ఉన్నట్టు అనిపించింది.
అతను నెమ్మదిగా తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
కానీ...
అతని భుజంపై ఒక చేయి పడింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి ఆ చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అది...
భారతి చేయి.
ఆమె భయంతో అతన్ని చూస్తోంది.
"నేనే."
చరణ్ ఆమె చేతిని వదిలాడు.
కానీ అతని చూపు నేలపై పడింది.
అక్కడ...
రెండు నీడలు ఉన్నాయి.
అతని నీడ.
భారతి నీడ.
మరియు...
మూడో నీడ.

---

చరణ్ వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
అతని నుదుటిపై ముద్ర వెలిగింది.
మూడో నీడ నెమ్మదిగా గోడపైకి కదిలింది.
దాని రూపం...
ఒక మనిషిలా మారింది.
అతను మెల్లగా అన్నాడు...
"నన్ను గుర్తుపట్టలేదా చరణ్?"
చరణ్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఎవరు నువ్వు?"
ఆ నీడ నవ్వింది.
"నన్ను తెలుసుకోవడానికి..."
"నీ తండ్రి అవసరం లేదు."
"నీ తల్లి గతం చాలు."
భారతి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకుంది.
"లేదు..."
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా?"
ఆ నీడ చెప్పింది...
"నీ తల్లి నీకు చెప్పని చివరి నిజం..."
"అది తెలుసుకుంటే..."
ఆ నీడ నెమ్మదిగా మాయమైంది.
"నీ తండ్రిని నువ్వే కనుగొంటావు."

---

దేవదత్త వెంటనే భారతి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"నువ్వు ఏం దాచావు?"
భారతి అతని వైపు చూడలేదు.
చరణ్ ఆమె ముందు నిలబడ్డాడు.
"ఇక ఏమీ దాచొద్దు."
భారతి కన్నీళ్లతో అతన్ని చూసింది.
"నువ్వు తెలుసుకోవాల్సిన సమయం..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఇప్పుడే."
ఆమె చివరకు తల ఊపింది.
"సరే."
"నీ తండ్రి వీరేంద్ర..."
చరణ్ శ్రద్ధగా విన్నాడు.
"అతను బంధించబడిన వ్యక్తి కాదు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"మరి?"
భారతి స్వరం వణికింది.
"అతనే ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నిన్ను ఈ ప్రపంచం నుంచి దాచాలని నిర్ణయించాడు."
"ఎందుకు?"
భారతి కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"ఎందుకంటే నీ జన్మ గురించి అతనికి తెలిసిన ఒక నిజం..."
ఆమె మాట పూర్తి చేయకముందే...
గుహలోని రాతి గోడపై ఒక కొత్త శాసనం వెలిగింది.
"చరణ్ — వీరేంద్ర కుమారుడు కాదు."
అందరూ స్థంభించారు.
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
దాని కింద మరో వాక్యం వెలిగింది.
"అతని జన్మ రహస్యం... వీరేంద్రకంటే కూడా పాతది."
కొనసాగుతుంది...

[Paty@123]

Suspense, suspence, suspence, Brain baddalayye suspence, very good writing, very good concept, need not to contain erotism, but neet to run the story in a little faster pace, plz continue, accept my,three kudos , next plz

[Paty@123]

I request the admin sir to change this story into main section, I don't know, but I feel all the readers need to have a look at this story pls

[Uday]

Ram_Rao సామీ ఏమిటీ రచ్చ, పొద్దున్నే రెండు బిపి మాత్రలు వేసుకునేటట్లు చేస్తున్నావయ్యా..తలంతా గిర్రున తిరుగుతోంది. ఏది నిజం, ఏది అబద్దం, ఎవరు నిజం, ఎవరు అబద్దం...కథను చదువుతున్నాననేది నిజం, కథనం అర్థమౌతుందనేది అబద్దం...అసలు రచయిత మనసులో ఏముందో తెలియడం లేదు...కొనసాగించండి

[Mahesh12345]

Ram_Rao సామీ ఏమిటీ రచ్చ, పొద్దున్నే రెండు బిపి మాత్రలు వేసుకునేటట్లు చేస్తున్నావయ్యా..తలంతా గిర్రున తిరుగుతోంది. ఏది నిజం, ఏది అబద్దం, ఎవరు నిజం, ఎవరు అబద్దం...కథను చదువుతున్నాననేది నిజం, కథనం అర్థమౌతుందనేది అబద్దం...అసలు రచయిత మనసులో ఏముందో తెలియడం లేదు...కొనసాగించండి

కరెక్ట్ మీరు చెప్పింది 

[sarit11]

I request the admin sir to change this story into main section, I don't know, but I feel all the readers need to have a look at this story pls

కాశీ...
శ్రీశైలం...
అహోబిలం...
ద్రాక్షారామం...
సింహాచలం...

మనందరికీ కథలు అంటే చాలా ఇష్టమే 
నాకు అందరూ వాటిని చదివి ఆనందించాలని ఉంటుంది. 

ఇలాంటివి రాకుండా చూసుకోవాలి మిత్రమా 

ఇంకా ఏమయినా ఉంటే ఎడిట్ చేయండి. 

మార్చేద్దాము.

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 26
"వీరేంద్ర కుమారుడు కాదు!"
రాతి గోడపై వెలిగిన ఆ వాక్యం...
"చరణ్ — వీరేంద్ర కుమారుడు కాదు."
గుహలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయారు.
చరణ్ మాత్రం ఆ శాసనాన్నే చూస్తున్నాడు.
అతని ముఖంలో కోపం లేదు.
ఆశ్చర్యం మాత్రమే.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత...
అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"అమ్మా..."
భారతి తలెత్తలేదు.
"అది నిజమా?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"చరణ్..."
"నిజం చెప్పు."
భారతి పెదవులు వణికాయి.
"నువ్వు వీరేంద్ర కొడుకు కాదు."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన జీవితానికి ఆధారంగా ఉన్న ఒకే ఒక్క విషయం...
ఇప్పుడు కూలిపోయింది.

---

దేవదత్త వెంటనే ముందుకు వచ్చాడు.
"భారతి, ఇక్కడితో ఆపు."
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"లేదు."
"ఇక ఎవరూ నన్ను ఆపకండి."
అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"నా గురించి ఇరవై సంవత్సరాలుగా మీరు ముగ్గురూ ఏదో ఒకటి దాచారు."
అతను దేవదత్త, అమరేంద్ర, భారతి వైపు చూశాడు.
"ఇప్పుడు ఒక్కొక్కరు..."
"ఒక్కో నిజం చెప్పాలి."
అర్జున్ తల ఊపాడు.
"అతను సరిగ్గా అడుగుతున్నాడు."
విక్రమ్ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అతన్ని గమనించాడు.
"నీకు ఏదో తెలుసు."
విక్రమ్ సమాధానం ఇవ్వలేదు.
"కదా?"
కొన్ని క్షణాల తర్వాత విక్రమ్ అన్నాడు...
"నాకు తెలిసింది నీ జన్మ రహస్యంలో ఒక భాగం మాత్రమే."

---

"ఆ భాగం ఏంటి?"
విక్రమ్ గుహ గోడపై ఉన్న శాసనం వైపు చూశాడు.
"వీరేంద్ర నీ తండ్రి కాదు."
"కానీ..."
అతను చరణ్ వైపు చూశాడు.
"వీరేంద్ర నిన్ను తన కొడుకులా పెంచాలని కోరుకున్నాడు."
చరణ్ అయోమయంగా అడిగాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే నీ అసలు తల్లిదండ్రులు..."
విక్రమ్ మాట ఆపాడు.
భారతి వెంటనే అతని వైపు చూసింది.
"విక్రమ్..."
అతను మౌనంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ గమనించాడు.
"నా అసలు తల్లిదండ్రులు ఎవరు?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పేవరకు నేను ఇక్కడి నుంచి కదలను."

---

అప్పుడే...
గుహలో ఒక చిన్న శబ్దం వినిపించింది.
టక్...
అందరూ వెనక్కి తిరిగారు.
రాతి గోడలోని ఒక భాగం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
అందులో...
ఒక పాత రాతి పెట్టె.
చరణ్ దాని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
పెట్టెపై ఉన్న గుర్తు...
అదే నీలి కన్ను.
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు.
"దాన్ని తాకకు."
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"అది తెరిస్తే..."
దేవదత్త మాట పూర్తికాకముందే...
చరణ్ చేయి పెట్టెపై పడింది.
ఝఝఝఝం...!
పెట్టె స్వయంగా తెరుచుకుంది.
అందులో...
ఒక చిన్న వస్త్రం.
ఒక పాత ఉంగరం.
మరియు...
ఒక లేఖ.
చరణ్ లేఖను తీసుకున్నాడు.
దానిపై ఒక్క మాట మాత్రమే ఉంది.
"నా కుమారుడికి."

---

చరణ్ చేతులు వణికాయి.
అతను లేఖను తెరిచాడు.
లోపల ఉన్న అక్షరాలు చాలా పాతవి.
అతను చదవడం ప్రారంభించాడు.

"నువ్వు ఈ లేఖ చదివే సమయానికి..."

"నువ్వు నీ నిజమైన తల్లిదండ్రుల గురించి తెలుసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉంటావు."

చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
లేఖలో తర్వాతి వాక్యం...
అతని జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.

"వీరేంద్ర నీ తండ్రి కాదు."

"భారతి నీ జన్మతల్లి కూడా కాదు."

చరణ్ చేతిలోని లేఖ కిందపడింది.
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
అతను ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా..."
ఆమె కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"నేను నీ తల్లి కాకపోయినా..."
చరణ్ ఆమె మాట ఆపాడు.
"నువ్వే నా అమ్మ."
భారతి అతన్ని చూసి ఏడ్చింది.
కానీ...
చరణ్ మళ్లీ లేఖను తీసుకున్నాడు.
"అయితే నా అసలు తల్లిదండ్రులు ఎవరు?"
లేఖలో చివరి భాగం చదివాడు.
అందులో...
ఒక పేరు మాత్రమే ఉంది.
"అగ్నివంశం."

---

అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
అర్జున్ ఆశ్చర్యంతో అన్నాడు...
"అది అసాధ్యం."
అమరేంద్ర వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"అగ్నివంశం అంతమైపోయింది."
దేవదత్త మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చరణ్ అతన్ని గమనించాడు.
"నీకు తెలుసు."
దేవదత్త తలెత్తి చూశాడు.
చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"నా నిజమైన తల్లిదండ్రులు ఎవరో నీకు తెలుసు."
దేవదత్త కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"అవును."
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ స్వరం మరింత గట్టిగా మారింది.
"చెప్పు!"
దేవదత్త చివరకు అతని వైపు చూశాడు.
"నీ తండ్రి పేరు..."
అతను ఒక్క క్షణం ఆగాడు.
"సూర్యవర్ధన్."
చరణ్ నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
"మరి నా తల్లి?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
గుహలోని దీపాలన్నీ ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయాయి.
రాతి గోడపై...
ఒక కొత్త చిత్రం ప్రత్యక్షమైంది.
ఒక స్త్రీ.
ఆమె ఒడిలో ఒక శిశువు.
ఆమె ముఖం కనిపించగానే...
భారతి కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
చరణ్ ఆ చిత్రాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
ఎందుకంటే...
ఆ స్త్రీ ముఖం...
తన ముఖంతో చాలా పోలి ఉంది.
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నీ తల్లి పేరు... మృణాళిని."
అదే సమయంలో...
గుహ వెలుపల ఒక స్వరం వినిపించింది.
"ఆమె పేరు చెప్పడానికి మీకు ఇరవై సంవత్సరాలు పట్టింది."
అందరూ ఒక్కసారిగా ద్వారం వైపు చూశారు.
చీకటిలో...
ఒక వృద్ధురాలు నిలబడి ఉంది.
ఆమె చేతిలో...
అదే నీలి రుద్రాక్ష.
చరణ్ ఆమెను చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
వృద్ధురాలు చిరునవ్వు నవ్వింది.
"చరణ్..."
"నీ తల్లి గురించి నిజం వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావా?"
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 27
"మృణాళిని ఎవరు?"
గుహ ద్వారం దగ్గర నిలబడిన ఆ వృద్ధురాలు...
ఆమె చేతిలో ఉన్న నీలి రుద్రాక్ష నెమ్మదిగా వెలుగుతోంది.
చరణ్ మాత్రం ఆమెనే చూస్తున్నాడు.
"నువ్వెవరు?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె చూపు భారతి మీద పడింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"నువ్వు ఈ అబ్బాయిని కాపాడావు."
భారతి తల వంచింది.
వృద్ధురాలు మళ్లీ చరణ్ వైపు చూసింది.
"కానీ అతని అసలు కథను నువ్వు కూడా పూర్తిగా తెలుసుకోలేదు."
చరణ్ ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"నా తల్లి మృణాళిని గురించి నీకు తెలుసా?"
వృద్ధురాలి కళ్ళలో ఒక్కసారిగా బాధ కనిపించింది.
"తెలుసు."
"ఆమె ఎక్కడుంది?"
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
"ఆమె..."
వృద్ధురాలు మాట ఆపింది.
"ఆమె చనిపోయిందా?"
ఆమె తల ఊపలేదు.
"అయితే బతికే ఉందా?"
వృద్ధురాలు నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"బతికి ఉంటే... ఈ ఇరవై సంవత్సరాల్లో నీ దగ్గరకు ఎందుకు రాలేదో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నావా?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని కళ్ళలో ప్రశ్న మాత్రమే.

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా మధ్యలోకి వచ్చాడు.
"ఇక చాలు."
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"నువ్వు మళ్లీ నన్ను ఆపుతున్నావు."
"ఎందుకంటే నీకు తెలియని కొన్ని నిజాలు ఉన్నాయి."
"అయితే చెప్పు."
దేవదత్త మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
చరణ్ గట్టిగా అన్నాడు—
"నా జీవితాన్ని మార్చిన ప్రతి నిర్ణయం మీరు తీసుకున్నారు. ఇప్పుడు నా గురించి నిర్ణయం తీసుకునే హక్కు మీకు లేదు."
ఆ మాటలకు భారతి కళ్ళలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
వృద్ధురాలు మాత్రం చిరునవ్వు నవ్వింది.
"అతనికి నిజం చెప్పాల్సిన సమయం వచ్చింది."
దేవదత్త ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు మాట్లాడితే..."
"ఏం చేస్తావు దేవదత్తా?"
వృద్ధురాలి స్వరం ఒక్కసారిగా మారింది.
"మళ్లీ ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం చేసినట్టేనా?"
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
చరణ్ గమనించాడు.
"మీ ఇద్దరికీ పాత పరిచయం ఉంది."
వృద్ధురాలు చెప్పింది—
"పరిచయం కాదు."
"అతను నా కుమారుడి జన్మ రాత్రి అక్కడ ఉన్నాడు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయాడు.

---

"నా జన్మ రాత్రి?"
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
ఆమె నెమ్మదిగా గుహలోకి నడిచింది.
"ఆ రాత్రి ముగ్గురు వ్యక్తులు అక్కడ ఉన్నారు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎవరు?"
"భారతి."
"దేవదత్త."
"మరియు..."
ఆమె ఆగింది.
"మృణాళిని."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
"నా తల్లి అక్కడే ఉందా?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పకముందే...
గుహ గోడపై ఉన్న నీలి గుర్తు మళ్లీ వెలిగింది.
ఝ్...ఝ్...
ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం.
ఒక చిన్న శిశువు.
అతని నుదుటిపై నీలి కాంతి.
పక్కనే ఒక యువతి.
ఆమె చేతుల్లో అదే శిశువు.
చరణ్ ఊపిరి బిగపట్టుకున్నాడు.
"మృణాళిని..."
ఆ దృశ్యంలో ఆమె ఎవరో ఒకరితో మాట్లాడుతోంది.
"ఈ బిడ్డను తీసుకెళ్లాలి."
మరో స్వరం—
"అతన్ని తీసుకెళ్తే కాలనేత్రం మేల్కొంటుంది."
మృణాళిని సమాధానం ఇచ్చింది—
"అది మేల్కొన్నా పర్వాలేదు."
ఆమె శిశువును గట్టిగా హత్తుకుంది.
"అతను బ్రతకాలి."
దృశ్యం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

---

చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అమ్మ..."
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు నాకు తల్లి కాకపోయినా..."
"నన్ను ఇరవై సంవత్సరాలు కాపాడావు."
భారతి అతని చెయ్యి పట్టుకుంది.
"నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకున్నాను అంతే."
"ఎవరికి?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ అర్థం చేసుకున్నాడు.
"మృణాళినికా?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
అదే సమాధానం.

---

అప్పుడే బయట నుంచి గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
అర్జున్ వెంటనే తన విల్లు తీసుకున్నాడు.
"ఎవరైనా వస్తున్నారు."
విక్రమ్ గుహ ద్వారం వైపు వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి అతను తిరిగి వచ్చాడు.
"ఒక్కడే కాదు."
"చాలామంది ఉన్నారు."
దేవదత్త ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
"వాళ్లు మన కోసం రాలేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అయితే?"
దేవదత్త నీలి రుద్రాక్ష వైపు చూశాడు.
"దాని కోసం వచ్చారు."
వృద్ధురాలు రుద్రాక్షను తన చేతిలో బిగించింది.
"ఇది వారి చేతికి వెళ్తే..."
ఆమె చరణ్ వైపు చూసింది.
"నీ తల్లి దాచిన చివరి రహస్యం కూడా బయటపడుతుంది."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏ రహస్యం?"
వృద్ధురాలు నెమ్మదిగా నవ్వింది.
"నువ్వు మృణాళిని కుమారుడివి మాత్రమే కాదు, చరణ్..."
గుహలోని నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా మరింత ప్రకాశించింది.
"నువ్వే ఆమె చివరి నిర్ణయం."
అప్పుడే...
గుహ వెలుపల ఒక గంభీరమైన స్వరం.
"నీలి రుద్రాక్షను మా చేతికి ఇవ్వండి."
అందరూ ద్వారం వైపు చూశారు.
ఆ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.
"లేకపోతే... మృణాళిని ఎక్కడుందో చెప్పాల్సి వస్తుంది."
చరణ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
కొనసాగుతుంది...

[Uday]

కాశీ...
శ్రీశైలం...
అహోబిలం...
ద్రాక్షారామం...
సింహాచలం...

మనందరికీ కథలు అంటే చాలా ఇష్టమే 
నాకు అందరూ వాటిని చదివి ఆనందించాలని ఉంటుంది. 

ఇలాంటివి రాకుండా చూసుకోవాలి మిత్రమా 

ఇంకా ఏమయినా ఉంటే ఎడిట్ చేయండి. 

మార్చేద్దాము.

అటువంటివేమీ లేవు సరిత్ మిత్రమా. రుద్రాక్ష వుండొచ్చుగా....దయచేసి మార్చేయండి.

[Ram_Rao]

కాశీ...
శ్రీశైలం...
అహోబిలం...
ద్రాక్షారామం...
సింహాచలం...

మనందరికీ కథలు అంటే చాలా ఇష్టమే 
నాకు అందరూ వాటిని చదివి ఆనందించాలని ఉంటుంది. 

ఇలాంటివి రాకుండా చూసుకోవాలి మిత్రమా 

ఇంకా ఏమయినా ఉంటే ఎడిట్ చేయండి. 

మార్చేద్దాము.

ఇది ఒక కల్పిత కథ ఇందులో ఉన్న ప్రపంచం వేరు..

[appalapradeep]

Super update

[utkrusta]

Good update

[Paty@123]

Next plz, plz admin sir change this story to main section

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 28
"మృణాళిని ఎక్కడుంది?"
"లేకపోతే... మృణాళిని ఎక్కడుందో చెప్పాల్సి వస్తుంది."
గుహలో ఆ మాట మార్మోగింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ద్వారం వైపు చూశాడు.
అతని ముఖంలో ఒకే ప్రశ్న.
"నా తల్లి ఎక్కడుంది?"
భారతి కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
దేవదత్త వెంటనే తన కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"అందరూ వెనక్కి!"
గుహ బయట నుంచి అడుగుల శబ్దాలు దగ్గరవుతున్నాయి.
టక్... టక్... టక్...
వృద్ధురాలు మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉంది.
చరణ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"వాళ్లకు మృణాళిని గురించి ఎలా తెలుసు?"
వృద్ధురాలు అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ చెప్పింది—
"ఎందుకంటే ఆమెను వెతుకుతున్నది వాళ్లు మాత్రమే కాదు."
"మరి ఎవరు?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
గుహ ద్వారం దగ్గర ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు.
అతని వెనుక మరో నలుగురు.
వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి.
కానీ వారి నాయకుడు మాత్రం ఖాళీ చేతులతో ముందుకు వచ్చాడు.
అతను చరణ్‌ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు అచ్చం ఆమెలానే ఉన్నావు."
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు—
"మృణాళిని ఎక్కడుంది?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం ఇవ్వకుండా...
వృద్ధురాలి చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షను చూశాడు.
"మాకు అది కావాలి."
చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"ముందు నా ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పు."
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇంకా అర్థం చేసుకోలేదు."
"ఏమిటి?"
"మృణాళిని కోసం నువ్వు వెతకడం లేదు."
అతని స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"మృణాళినే నిన్ను వెతుకుతోంది."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యాడు.
"అంటే?"
ఆ వ్యక్తి జేబులో నుంచి ఒక చిన్న వస్త్రపు ముక్క తీసి నేలపై పడేశాడు.
భారతి దాన్ని చూసిన వెంటనే గుర్తుపట్టింది.
ఆమె ముఖం తెల్లబడింది.
"ఇది..."
చరణ్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
దానిపై ఒక చిన్న గుర్తు ఉంది.
అదే నీలి కన్ను.
కానీ దాని కింద...
ఒక పేరు ఉంది.
"మృణాళిని"
చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"ఇది ఎక్కడ దొరికింది?"
ఆ వ్యక్తి చెప్పాడు—
"మూడు రోజుల క్రితం."
"ఎక్కడ?"
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"సప్తగిరి అడవుల్లో."
చరణ్ వెంటనే వృద్ధురాలి వైపు చూశాడు.
"నువ్వు కూడా సప్తగిరి గురించే చెప్పావు."
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
"అయితే ఆమె అక్కడే ఉందా?"
వృద్ధురాలు కాసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత...
"అక్కడ ఆమె జాడ ఉంది."

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా అన్నాడు—
"మనకు వెంటనే బయలుదేరాలి."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే వాళ్లు కూడా అక్కడికి వెళ్తారు."
చరణ్ బయట ఉన్న వ్యక్తిని చూశాడు.
"మీకు మృణాళిని ఎందుకు కావాలి?"
అతను చిన్నగా నవ్వాడు.
"మాకు ఆమె అవసరం లేదు."
"మరి?"
అతని చూపు చరణ్ మీద పడింది.
"ఆమె దగ్గర ఉన్నది మాకు కావాలి."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏముంది ఆమె దగ్గర?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
కానీ వృద్ధురాలు మాత్రం మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ జన్మ రహస్యం."

---

అంతే.
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"నా జన్మ రహస్యం..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"అది మృణాళిని దగ్గర ఉందా?"
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
"అయితే ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎందుకు దాచింది?"
వృద్ధురాలి చూపు భారతి వైపు వెళ్లింది.
"ఎందుకంటే..."
"నీకు నిజం తెలిసిన రోజు..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నీ శక్తి పూర్తిగా మేల్కొంటుంది."
చరణ్ తన చేతులను చూశాడు.
"అది జరిగితే?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పింది—
"కాలనేత్రం ద్వారం పూర్తిగా తెరుచుకుంటుంది."
గుహలో ఉన్న అందరూ ఒక్కసారిగా ఆ రాతి ద్వారం వైపు చూశారు.

---

అప్పుడే...
ద్వారం మీద ఉన్న ఐదవ గుర్తు వెలిగింది.
నీలి కాంతి.
తర్వాత...
ఆరవ గుర్తు.
దేవదత్త ముఖంలో భయం కనిపించింది.
"ఇది చాలా వేగంగా జరుగుతోంది."
అర్జున్ అడిగాడు—
"ఇంకా ఎన్ని గుర్తులు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పాడు—
"ఏడు."
విక్రమ్ వెంటనే అడిగాడు—
"ఆఖరి గుర్తు వెలిగితే?"
దేవదత్త చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ద్వారం తెరుచుకుంటుంది."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"అవతల ఏముంది?"
దేవదత్త మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"చెప్పు."
దేవదత్త చివరకు అన్నాడు—
"నీ శక్తికి మూలం."

---

బయట ఉన్న నాయకుడు ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు మీకు అర్థమైందా?"
అతను తన మనుషులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"మేము చరణ్‌ను తీసుకెళ్లడానికి రాలేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"మరి?"
అతను వెనక్కి తిరిగి గుహ బయట ఉన్న చీకటిని చూపించాడు.
"మేము అతన్ని సప్తగిరికి తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాం."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"నేను మీతో రాను."
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు రావాల్సిన అవసరం లేదు."
అతని మాట పూర్తయ్యేలోపే...
గుహ బయట నుంచి ఒక బలమైన గాలి లోపలికి దూసుకొచ్చింది.
వృద్ధురాలి చేతిలో ఉన్న నీలి రుద్రాక్ష...
గాల్లోకి లేచింది.
అది నేరుగా చరణ్ వైపు దూసుకొచ్చింది.
చరణ్ దాన్ని పట్టుకున్న క్షణంలో...
అతని కళ్ళు మూసుకుపోయాయి.
ఒక దృశ్యం.
ఒక పర్వతం.
వర్షంలో నిలబడి ఉన్న ఒక స్త్రీ.
ఆమె వెనక్కి తిరిగింది.
చరణ్ ఊపిరి ఆగిపోయింది.
ఆమె ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.
ఆమె పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది—
"చరణ్..."
అతను ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
"అమ్మ!"
భారతి ఆశ్చర్యంతో అతన్ని చూసింది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పాడు—
"ఆమె బతికే ఉంది."
అప్పుడే...
అతని చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షపై మరో శాసనం వెలిగింది.
"సప్తగిరి — ఏడవ రాత్రి."
దేవదత్త ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"మన దగ్గర సమయం లేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎంత సమయం?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఏడు రోజులు."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 29
"ఏడు రోజులు"
"మన దగ్గర సమయం లేదు."
దేవదత్త స్వరం గుహలో మార్మోగింది.
"ఎంత సమయం?" అని చరణ్ అడిగాడు.
దేవదత్త నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"ఏడు రోజులు."
చరణ్ చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"ఏడో రోజు ఏం జరుగుతుంది?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
భారతి మాత్రం కళ్ళు మూసుకుని నిలబడింది.
చరణ్ ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"అమ్మా..."
"ఏడో రోజు ఏం జరుగుతుంది?"
భారతి మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ తల్లి నిన్ను దాచిన కారణం అదే రోజు తెలుస్తుంది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అంటే... మృణాళిని నాకు ఏదో చెప్పబోతుందా?"
"అవును."
"ఏం?"
భారతి తల ఊపింది.
"అది ఆమె నోటి నుంచి నువ్వే వినాలి."

---

గుహలోని వాతావరణం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
వృద్ధురాలు ముందుకు వచ్చి నీలి రుద్రాక్షను చూసింది.
"ఇది ఇప్పుడు చరణ్‌ను ఎంచుకుంది."
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశాడు.
"అది సాధ్యం కాదు."
"ఎందుకు?"
"రుద్రాక్ష ఎప్పుడూ ఒకే వ్యక్తికి స్పందిస్తుంది."
వృద్ధురాలు చిరునవ్వు నవ్వింది.
"అందుకే ఇరవై సంవత్సరాలుగా అది నిశ్శబ్దంగా ఉంది."
చరణ్ తన చేతిని చూశాడు.
"ఇది నాకు ఎందుకు స్పందిస్తోంది?"
వృద్ధురాలు అతని కళ్ళలోకి చూసింది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నువ్వు ఎవరో తెలుసుకోవడానికి ఇది కూడా ఎదురుచూస్తోంది."

---

అంతలో...
గుహ బయట ఉన్న శత్రువుల నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
"మీ దగ్గర ఏడు రోజులు ఉన్నాయని అనుకుంటున్నారు."
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కానీ మా దగ్గర..."
"ఏడు రోజులు అవసరం లేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వెవరి కోసం పని చేస్తున్నావు?"
అతను సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని వెనుక ఉన్న వ్యక్తి ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"అతని పేరు చెప్పకు."
నాయకుడు అతన్ని చూసి ఆగిపోయాడు.
ఆ వ్యక్తి చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు—
"నీ తండ్రి గురించి నిజం తెలుసుకోవాలంటే... ముందుగా అతన్ని నమ్మడం నేర్చుకోవాలి."
చరణ్ అయోమయంగా అడిగాడు.
"ఎవరిని?"
ఆ వ్యక్తి...
దేవదత్త వైపు చూపించాడు.
అందరూ ఒక్కసారిగా దేవదత్తను చూశారు.

---

చరణ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"నువ్వు నాకు ఏం దాచావు?"
దేవదత్త మౌనంగా ఉన్నాడు.
"నా తండ్రి ఎవరో నీకు తెలుసు."
"అవును."
"మృణాళిని ఎక్కడుందో తెలుసు."
దేవదత్త మళ్లీ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"కాలనేత్రం ఏంటో కూడా తెలుసు."
దేవదత్త తల వంచాడు.
చరణ్ కళ్ళలో కోపం కనిపించింది.
"మరి ఇన్ని సంవత్సరాలు నన్నెందుకు మోసం చేశావు?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నిన్ను మోసం చేయలేదు."
"నిన్ను బ్రతికించాను."
చరణ్ కఠినంగా నవ్వాడు.
"అది రెండింటిలో తేడా ఏమిటి?"
దేవదత్త అతని కళ్ళలోకి చూశాడు.
"కొన్నిసార్లు ఒక మనిషిని బ్రతికించడానికి..."
"అతని గతాన్ని చంపాల్సి వస్తుంది."

---

అప్పుడే...
బయట నుంచి ఒక బాణం దూసుకొచ్చింది.
శ్శ్...!
అది దేవదత్త పక్కనున్న రాతిని తాకింది.
టక్!
అర్జున్ వెంటనే బయటకు పరుగెత్తాడు.
"మరో బృందం వచ్చింది!"
విక్రమ్ కత్తి తీసుకున్నాడు.
"వాళ్లు మనల్ని చుట్టుముట్టారు."
చరణ్ మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడ్డాడు.
భారతి అతన్ని చూసి అడిగింది—
"భయంగా ఉందా?"
చరణ్ తల ఊపాడు.
"లేదు."
"ఎందుకు?"
చరణ్ నీలి రుద్రాక్షను చూస్తూ అన్నాడు—
"ఎందుకంటే ఇప్పుడు నేను ఎవరినీ నమ్మాల్సిన అవసరం లేదు."
"ముందు నిజాన్ని తెలుసుకుంటాను."

---

అతను గుహ బయటకు అడుగు వేశాడు.
అతని ముందు...
పది మంది.
వారి వెనుక...
మరో ఇరవై మంది.
కానీ చరణ్ ఒక్క అడుగు కూడా వెనక్కి వేయలేదు.
ఒక వ్యక్తి ముందుకు వచ్చాడు.
"మా వెంట వస్తే..."
"నీ తల్లి దగ్గరకు తీసుకెళ్తాం."
చరణ్ అడిగాడు—
"మృణాళిని దగ్గరకు?"
"అవును."
చరణ్ అతని కళ్ళలోకి నేరుగా చూశాడు.
"అయితే..."
"ఒక ప్రశ్న."
"ఆమె నన్ను చూడాలనుకుంటుందా?"
ఆ వ్యక్తి కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"మీకు తెలియదు."
అతని చేతిలోని రుద్రాక్ష నీలి కాంతితో వెలిగింది.
"అంటే మీరు అబద్ధం చెబుతున్నారు."

---

అతను చేయి పైకెత్తాడు.
చుట్టూ ఉన్న గాలి ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయింది.
ఎవరూ దాడి చేయలేదు.
చరణ్ కూడా చేయలేదు.
అతను కేవలం కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
తర్వాత...
అందరి చేతుల్లోని ఆయుధాలు నేలపై పడిపోయాయి.
ఛంగ్!
ఛంగ్!
ఛంగ్!
ఎవరూ అర్థం చేసుకోలేకపోయారు.
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
"నేను యుద్ధం చేయడానికి రాలేదు."
"నా తల్లిని వెతకడానికి వచ్చాను."
ఆ వ్యక్తి వెనక్కి తగ్గాడు.
అతని ముఖంలో మొదటిసారి భయం.

---

అప్పుడే...
దూరంగా ఒక గుర్రం వేగంగా పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
దానిపై ఒక యువకుడు ఉన్నాడు.
అతను గుర్రం దిగి...
నేరుగా దేవదత్త దగ్గరకు వచ్చాడు.
"స్వామీ!"
దేవదత్త అతన్ని చూశాడు.
"ఏమైంది?"
యువకుడు ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అన్నాడు—
"సప్తగిరిలో మృణాళిని జాడ దొరికింది."
చరణ్ వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"ఎక్కడ?"
యువకుడు చరణ్ వైపు చూశాడు.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"నువ్వేనా..."
"చరణ్?"
చరణ్ తల ఊపాడు.
యువకుడు చేతిలో ఉన్న ఒక చిన్న వస్తువును బయటకు తీశాడు.
ఒక పాత వెండి తాయెత్తు.
దానిపై...
మృణాళిని పేరు.
"ఇది ఆమె దగ్గర దొరికింది."
చరణ్ దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
అదే క్షణంలో...
అతని కళ్ళ ముందు ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
సప్తగిరి పర్వతం.
ఒక చిన్న గుడిసె.
గుడిసె ముందు...
ఒక స్త్రీ నిలబడి ఉంది.
ఆమె నెమ్మదిగా తల తిప్పింది.
మృణాళిని.
ఆమె నేరుగా చరణ్ వైపు చూసింది.
ఆమె పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది—
"త్వరగా రా, నా బిడ్డా..."
దృశ్యం మాయమైంది.
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని ముఖంలో కన్నీళ్లు.
భారతి అతన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయింది.
కానీ...
దేవదత్త ముఖంలో మాత్రం భయం.
ఎందుకంటే అతనికి తెలుసు—
సప్తగిరికి వెళ్లే మార్గం ఒక్కటే కాదు.
మరో మార్గంలో...
ఇప్పటికే ఎవరో ముందుకు బయలుదేరారు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"వాళ్లు మనకంటే ముందే అక్కడికి చేరితే..."
అమరేంద్ర అడిగాడు—
"ఏమవుతుంది?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పాడు—
"మృణాళిని కాదు... చరణ్ గతమే వాళ్ల చేతుల్లో పడుతుంది."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 30
"సప్తగిరి వైపు ప్రయాణం"
దేవదత్త మాటలు గుహలో మార్మోగాయి.
"మృణాళిని కాదు... చరణ్ గతమే వాళ్ల చేతుల్లో పడుతుంది."
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు—
"నా గతంలో అంత ప్రమాదకరమైన విషయం ఏముంది?"
దేవదత్త కొద్దిసేపు అతని వైపు చూశాడు.
"అది సప్తగిరిలోనే తెలుస్తుంది."
"ఇప్పుడే చెప్పు."
"ఇప్పుడే చెబితే..."
దేవదత్త స్వరం నెమ్మదించింది.
"నువ్వు అక్కడికి వెళ్లకపోవచ్చు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"అంటే అక్కడికి వెళ్లడం ప్రమాదమా?"
దేవదత్త తల ఊపాడు.
"చాలా."
చరణ్ తన చేతిలోని వెండి తాయెత్తును బిగించి పట్టుకున్నాడు.
"అయితే నేను తప్పకుండా వెళ్తాను."

---

భారతి అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్..."
అతను ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఏమైంది అమ్మా?"
"ఏదైనా జరిగినా..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నీ శక్తిని కోపంతో ఉపయోగించకు."
చరణ్ చిన్నగా నవ్వాడు.
"నేను జాగ్రత్తగా ఉంటాను."
భారతి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"నేను చెప్పేది అది మాత్రమే కాదు."
చరణ్ మౌనంగా చూశాడు.
భారతి కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
"సప్తగిరిలో నీకు కనిపించేది ప్రతిదీ నిజం కాకపోవచ్చు."

---

కొద్దిసేపటికి...
చరణ్, భారతి, దేవదత్త, అర్జున్, విక్రమ్ మరియు అమరేంద్ర...
సప్తగిరి వైపు బయలుదేరారు.
అడవి మార్గం చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
పక్షుల శబ్దం కూడా వినిపించడం లేదు.
అర్జున్ చుట్టూ గమనిస్తూ అన్నాడు—
"ఈ అడవి సాధారణంగా ఇలా ఉండదు."
దేవదత్త తల ఊపాడు.
"ఎవరో ఇక్కడి జీవుల్ని కూడా భయపెట్టారు."
చరణ్ గుర్రం ఆపాడు.
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
అంతలో...
చరణ్‌కు దూరంగా ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చరణ్..."
అతను వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
భారతి అడిగింది—
"ఏమైంది?"
"ఎవరో నన్ను పిలిచారు."
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు—
"వినిపించిన స్వరాన్ని అనుసరించకు."
చరణ్ మౌనంగా ముందుకు సాగాడు.

---

సాయంత్రం...
వాళ్లు ఒక చిన్న అడవి గ్రామానికి చేరుకున్నారు.
గ్రామం మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
ఒక్క ఇంటి ముందు మాత్రమే దీపం వెలుగుతోంది.
విక్రమ్ అక్కడికి వెళ్లి తలుపు తట్టాడు.
టక్... టక్...
కొద్దిసేపటి తర్వాత తలుపు తెరుచుకుంది.
ఒక వృద్ధుడు బయటకు వచ్చాడు.
అతను చరణ్‌ను చూసిన వెంటనే...
అతని ముఖం మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏమైంది?"
వృద్ధుడు అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
అతని చేతులు వణికాయి.
"కాలనేత్రం..."
దేవదత్త వెంటనే అతని నోరు మూయించాడు.
"లోపలికి తీసుకెళ్లు."
వృద్ధుడు వారందరినీ ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లాడు.
తలుపు మూసుకున్న వెంటనే...
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"మృణాళిని నిన్ను ఇక్కడికి రావద్దని చెప్పింది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా లేచాడు.
"మీరు ఆమెను చూశారా?"
"అవును."
"ఎప్పుడు?"
వృద్ధుడు సమాధానం చెప్పాడు.
"నిన్న."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
"ఆమె ఎక్కడుంది?"
వృద్ధుడు కిటికీ వైపు చూశాడు.
"సప్తగిరి కొండపై ఉన్న పాత ఆలయంలో."

---

అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
చరణ్ వెంటనే బయటకు వెళ్లబోతుండగా...
వృద్ధుడు అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"ఆగు."
"ఎందుకు?"
"ఆలయంలోకి వెళ్లే ముందు..."
అతను ఒక చిన్న రాతి తాళం చరణ్ చేతిలో పెట్టాడు.
"ఇది నీ తల్లే నాకు ఇచ్చింది."
చరణ్ దాన్ని చూశాడు.
దానిపై ఒకే ఒక గుర్తు.
మూసిన కన్ను.
"దీంతో ఏం చేయాలి?"
వృద్ధుడు మెల్లగా అన్నాడు—
"ఆలయంలో ఒక తలుపు ఉంది."
"ఆ తలుపు తెరిస్తే..."
అతను చరణ్ కళ్ళలోకి చూశాడు.
"నీ తల్లి చెప్పని నిజం కనిపిస్తుంది."

---

అదే సమయంలో...
గ్రామం బయట...
ఒక చీకటి చెట్టు వెనుక ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.
అతని చేతిలో ఒక చిన్న పరికరం.
అందులో...
చరణ్ ముఖం కనిపిస్తోంది.
అతని పక్కన ఒక వ్యక్తి నిలబడ్డాడు.
"వాళ్లు గ్రామానికి చేరుకున్నారు."
మరొక స్వరం పరికరం నుంచి వినిపించింది.
"చరణ్ ఆలయంలోకి వెళ్లే వరకు వేచి ఉండండి."
"ఎందుకు?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత సమాధానం—
"ఎందుకంటే ఆ తలుపు తెరిచేది చరణ్ మాత్రమే."

---

రాత్రి.
చరణ్ ఆలయం వైపు ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
భారతి కొంత దూరంలో ఆగింది.
దేవదత్త అతన్ని ఆపలేదు.
చరణ్ కొండపైకి చేరుకున్నాడు.
అక్కడ...
వందల సంవత్సరాల పాత ఆలయం.
ద్వారం మూసి ఉంది.
అతను రాతి తాళాన్ని ద్వారం పక్కనున్న గుర్తుపై ఉంచాడు.
ఝఝఝఝం...
ఆలయం మొత్తం కంపించింది.
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
లోపల...
ఒకే ఒక దీపం వెలుగుతోంది.
ఆ దీపం ముందు...
ఒక స్త్రీ నిలబడి ఉంది.
చరణ్ అడుగు ఆగిపోయింది.
ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది.
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట—
"అమ్మా..."
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్ళలో ఆనందం లేదు.
భయం మాత్రమే.
ఆమె వెంటనే చెప్పింది—
"చరణ్... నువ్వు ఇక్కడికి రావాల్సింది కాదు."
చరణ్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నన్ను ఎందుకు దాచావు?"
మృణాళిని కళ్ళు మూసుకుంది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె వెనుక ఉన్న రాతి గోడపై...
ఒక భారీ నీలి కన్ను వెలిగింది.
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"నీ తండ్రి నుంచి నిన్ను కాపాడటానికి."
చరణ్ ఒక్కసారిగా స్థంభించాడు.
"నా తండ్రి... సూర్యవర్ధన్ కదా?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
తర్వాత...
"సూర్యవర్ధన్ నీ తండ్రి కాదు."
అదే క్షణంలో ఆలయం బయట...
ఎవరో తలుపు మూసేశారు.
ధామ్!!!
చరణ్ వెనక్కి తిరిగాడు.
మృణాళిని మాత్రం భయంతో అరిచింది—
"చరణ్! వాళ్లు నిన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చారు!"
కొనసాగుతుంది...