Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

இவளை முழுமையான தேவுடியா ஆக்கி பின்னர் குரு இவளுக்கு கஸ்டமராக வர செய்யுங்கள்.இரண்டாவது கஸ்டமரிடம் இவளை கெட்ட வார்த்தை பேசி enjoy பண்ண வையுங்கள்.குரு 5 அல்லது 6வது கஸ்டமராக வரட்டும்.கணவன் முழுமையாக சரியாகி ஆபிஸ் போகும்போது அவன் மேனேஜர் அறையில் இவள் நிர்வானமாக 3/4 சுன்னி ஊம்பும் போது பார்க்கும் படி செய்யுங்கள்.

இவை அணைத்தும் எனது ஆலோசனைகள் மட்டுமே.

Waiting for update

உங்களுடைய ஐடியா நல்லா இருக்கு upcoming எபிசொட் add பண்றேன். இருந்தாலும் ஸ்ரீதிவ்யா ஒரு குடும்ப பெண் பத்தினி அவள் சூழ்நிலையால் இந்த தொழிலுக்குள் இழுக்கப்படுடுகிறாள். இறுதி வரை குடும்பபெண்ணாக இருக்க விரும்புகிறாள்.

[Devayani rasigan]

தங்கள் ஆதங்கம் புரிகிறது ! அதே சமயம் நான் உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புவது, பல வாசகர்கள் வாசித்து விட்டு பதில் எழுத போதுமான வசதி இருக்காது. உதாரணமாக மொபைல் போனில் கதை வாசிப்பவர்கள். அலுவலகத்திலிருந்து கதை வாசிப்பவர்க்ள். வீட்டிலிருந்து கதை வாசிப்பவர்கள், மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் அருகே இருப்பார்கள். பதில் போடுவதில் இது மாதிரி பல சங்கடங்கள், இடஞ்சல்கள், தடைகள் குறுக்கே வரும். 

அதே சமயம் கதையை நன்கு ரசிக்கிறார்கள், ரசிப்பார்கள். 



அதில் என்ன சந்தேகம் ? மிக மிக நன்றாக இருக்கிறது ! அடுத்த பாகம் வந்து விட்டதா ? என்று அடிக்கடி இங்கே வந்து வந்து பார்த்து விட்டு ஏமாறத்துடன் திரும்பி செல்கிறேன். என்னை மாதிரியே பலரும் வந்து செல்கிறார்கள்.

தங்கள் கதையின் பின்னணி, யதார்த்தமான சூழ்நிலைகள், ஆழ்ந்த கருத்து, சீரான நடை  எல்லாமே அருமையாக உள்ளது. எந்த வித மாற்றங்களும் செய்ய வேண்டாம். 

கொச்சையான அசிங்கமான கெட்ட வார்த்தைகள் இந்த கதைக்கு இப்போதைக்கு தேவையில்லை. அந்தந்த கதா பாத்திரங்களை பொறுத்து அந்த மாதிரி வசனம் தேவைப் படும். 

மனம் தளர வேண்டாம் ! தொடர்ந்து அடுத்தடுத்த பாகங்களை போடுங்க ! ரசிகர் கூட்டம் எண்ணிக்கை போகப்போக கூடும்

உங்களுடைய ஆதரவுக்கு நன்றி ?

[Devayani rasigan]

Update எப்போது வரும்

இன்னைக்கு இரவு

[Devayani rasigan]

குரு வீட்டில் இருள் நீங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியே மெல்லிய வெளிச்சம் உள்ளே சறுக்கி வந்தது. வெளியே பறவைகள் ‘க்யூ… க்யூ…’ என்று கூவின. காற்று திரைச்சீலையை லேசா அசைத்து ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்ற ஒலியை எழுப்பியது.

குரு கண் திறந்தான். தலையை இரு கைகளிலும் பிடித்தான். அந்தக் காட்சி மீண்டும் வந்தது. தண்ணீர். ஈர முடி. இடுப்பின் வளைவு. மார்பகங்களின் பக்கம். அவள் திரும்பாமல் நின்ற அந்த ஒரு நொடி.

*நான் பார்க்கக்கூடாது. தங்கை மாதிரி… ஆனா பார்த்துட்டேன்.*

மூச்சு ஆழமாக இழுத்தான். கை நடுங்கியது. எழுந்து குழாயருகே சென்றான். தண்ணீர் ‘ஷ்ஷ்ஷ்’ என்று ஓடியது. முகத்தில் பட்டது. குளிர். ஆனால் உள்ளே சூடு குறையவில்லை.

மொபைல் அடித்தது. சுமன் நம்பர்.

குரு : டேய் சுமன்…

சுமன் : டேய் குரு… காலை எப்படி இருக்க?

குரு : சும்மாடா… நீ எப்படி?

சுமன் : கொஞ்சம் பேட்டர். வீட்ல இருக்கேன். ரெஸ்ட். நீ வர முடியுமா?

குரு தலையைச் சாய்த்தான். அந்த நினைவு மீண்டும் சுழன்றது.

குரு : வரேன்டா. கொஞ்ச நேரத்துல.

சுமன் : சரிடா. ஸ்ரீதிவ்யா காபி போட்டுட்டு இருக்கா.

குரு போனை வைத்தான். கை இறுகியது. ஆடை மாற்றினான். வாசலைத் திறந்தான். வெளியே காற்று முகத்தை அடித்தது. சாலையில் ஆட்டோ ஹார்ன். ‘பார்ப்… பார்ப்…’.

சுமன் வீட்டு வாசலில் நின்றான். கால் ‘டக் டக்’ என்று ஒலித்தது. மணியை அடிக்காமல் உள்ளே நுழைந்தான். ஹாலில் ஃபேன் ‘வீய்ய்… வீய்ய்…’ என்று சுழன்றது. மருந்து வாசனை இல்லை. வீட்டு வாசனை. காபி. சோப்பு.

ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறையில் இருந்தாள். பச்சை சேலை கட்டி . ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. முடி பின்னப்பட்டிருந்தது. அவள் கை காபி குவளையை எடுத்தது ‘க்ளாங்’ என்ற சத்தம். திரும்பினாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… வாங்கண்ணா. உக்காருங்கண்ணா.

குரு பார்வை ஒரு கணம் அவள் இடுப்பில் விழுந்தது. சேலை மெல்லியதாக. வளைவு தெரிந்தது. உடனே விலக்கினான். முகம் சூடேறியது.

*மறுபடியும்… அந்தக் காட்சி.*

குரு : சரிம்மா… சுமன் எங்கே?

ஸ்ரீதிவ்யா : உள்ள படுக்கைல இருக்காங்கண்ணா. போங்கண்ணா.

குரு சுமன் அறைக்குச் சென்றான். சுமன் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தான். முகம் கொஞ்சம் பிரகாசம்.

சுமன் : டேய்… வாடா. உக்காரு.

குரு நாற்காலியில் உக்கார்தான். கைகளை மடியில் வைத்தான். விரல்கள் பின்னின.

குரு : எப்படி இருக்கடா?

சுமன் : நல்லா இருக்கு. டாக்டர் சொல்றாரு ரெஸ்ட் எடுக்கணும்னு. வேலை பாக்காதேன்னு.

குரு தலையசைத்தான். வெளியே ஸ்ரீதிவ்யா காபி கோப்பையுடன் வந்தாள். கோப்பை மேஜையில் வைத்தது ‘க்ளாங்’. அவள் சாய்ந்தபோது சேலை லேசா சரிந்தது. இடுப்பு கொஞ்சம் தெரிந்தது.

குரு பார்வை மீண்டும் அங்கே விழுந்தது. ஒரு நொடி. இரண்டு நொடி. அவள் திரும்பினாள். பார்வை சந்தித்தது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் கண்களில் ஒரு சந்தேகம் லேசா தெரிந்தது.

*அவர் என்ன பாக்குறாரு ?*

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… காபி குடுங்கண்ணா.

குரு : சரிம்மா…

கோப்பையை எடுத்தான். கை லேசா நடுங்கியது. காபி சூடாக இருந்தது. குடித்தான். சுவை கசந்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறைக்குத் திரும்பினாள். அடுப்பு ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று ஒலித்தது. எண்ணெய் சத்தம். தட்டுகள் ‘க்ளாங் க்ளாங்’.

சுமன் : டேய்… நீ அமைதியா இருக்க. என்ன ஆச்சு?

குரு : ஒண்ணும் இல்லடா… சும்மா.

சுமன் புருவம் நெறித்தான். ஆனால் ஒன்றும் கேட்கவில்லை.

ஸ்ரீதிவ்யா மீண்டும் வந்தாள். பழம் தட்டில் வைத்தாள்.

குரு பார்வை மீண்டும் அவள் மார்பில் விழுந்தது. இயற்கையாக உயர்ந்து தாழ்ந்தது. அந்த நினைவு—தண்ணீர் வழிந்த உடல்—மீண்டும் வந்தது.

*போதும்… பார்க்காதே.*

ஸ்ரீதிவ்யா தலையை உயர்த்தினாள். குருவின் பார்வையைப் பிடித்தாள். ஒரு கணம். அவள் கண்களில் பயம் கலந்த சந்தேகம்.

*இவருக்கு என்ன ஆச்சு ? நேத்துல… இருந்து ஒரு மாதிரி இருக்காரு ?*

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… எல்லாம் சரியா இருக்காண்ணா?

குரு : ஆமாம்மா… சரிதான்.

குரல் கரகரப்பாக வந்தது. தொண்டை இறுகியது.

சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா… நீயும் உக்காரு. ரொம்ப ஓடிட்டு இருக்க.

ஸ்ரீதிவ்யா : சரிங்க.
உக்கார்தாள். கைகளை மடியில் வைத்தாள். விரல்கள் சேலையைத் திருகின. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை லேசா அசைந்தது.


. அமைதி. ஃபேன் சுழன்றது. வெளியே தெருவில் ஆட்டோ ஹார்ன். உள்ளே காபி வாசனை.

மொபைல் அடித்தது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில். லட்சுமி நம்பர். அவள் எழுந்து வாசலுக்குச் சென்றாள். கதவை லேசா மூடினாள். ‘க்ளிக்’.

ஸ்ரீதிவ்யா : என்ன லட்சுமி?

லட்சுமி : திவ்யா… சுமன் வீட்ல இருக்கான? நீ யோசிச்சி பார்த்தியா ?

ஸ்ரீதிவ்யாவின் தொண்டை இறுகியது. கை நடுங்கியது. சுவரில் சாய்ந்தாள்.


ஸ்ரீதிவ்யா : இப்ப முடியாது லட்சுமி. கொஞ்சம் யோசிக்க நேரம் வேணும் .

லட்சுமி : காசு தேவைப்படும் இல்ல? மெடிசின்… ஸ்கூல்… சொல்லு. நான் ஏற்பாடு பண்றேன். ரவி கேக்குறான்.

ஸ்ரீதிவ்யா மூச்சு வேகமானது. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை அசைந்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா : பிறகு பேசலாம்.

போனை வைத்தாள். கைகளைக் கழுவினாள். தண்ணீர் ‘ஷ்ஷ்ஷ்’ என்று ஓடியது. முகத்தில் வியர்வை. துடைத்தாள்.

உள்ளே வந்தபோது குரு அவளைப் பார்த்தான். பார்வை நீண்டது. அவள் இடுப்பு. சேலை. வளைவு.

ஸ்ரீதிவ்யா நின்றாள். கண்கள் சந்தித்தன. சந்தேகம் தெளிவாக வளர்ந்தது.

*அவர் என்ன பாக்குறானரு ? என் உடலையா …?*

சுமன் : யாரு ஸ்ரீதிவ்யா?

ஸ்ரீதிவ்யா : லட்சுமிங்க. சும்மா கேட்டாங்க.

சுமன் : சரி. உக்காரு.

அவள் உக்கார்தாள். ஆனால் மனசு குழம்பினது. குருவின் பார்வை உடலில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நினைவு—குளியலறை—அவளுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்தப் பார்வை சொன்னது.

குரு எழுந்தான்.

குரு : டேய்… நான் மாடிக்கு போய் சிகரெட் அடிச்சிச்சிட்டு வரேன்னு .மெதுவா காதில் சொல்றான்

சுமன் : சரிடா. ஜாக்கிரதை.

குரு மாடிப்படி ஏறினான். கால் ‘டக் டக்’ என்று ஒலித்தது. மேலே சென்றான். தெரு காற்று வீசியது. சிகரெட் ஏற்றினான். புகை ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று எழுந்தது.

கீழே ஸ்ரீதிவ்யா நின்றாள். ஜன்னல் வழியே பார்த்தாள். குரு மேலே நின்றான். புகை. அவன் பார்வை கீழே விழுந்தது. அவள் சேலை. இடுப்பு.


வீட்டில் அமைதி உடைந்தது. ஃபேன் சத்தம். தட்டு சத்தம். ஆனால் உள்ளே ஒரு புதிய பதற்றம். குருவின் பார்வை. ஸ்ரீதிவ்யாவின் சந்தேகம். லட்சுமியின் அழுத்தம். சுமனின் அறியாமை.

குரு புகையை ஊதினான். கண்கள் மூடின. அந்தக் காட்சி மீண்டும் வந்தது. தண்ணீர். உடல். குற்ற உணர்ச்சி கனத்தது.

கீழே ஸ்ரீதிவ்யா கைகளை இறுக்கினாள். மனசுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

*இவர் ஏன் இப்படி பார்க்கிறார்?*

ஃபேன் சுழன்றது. காற்று வீசியது. வீடு அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் உள்ளே எல்லாம் மாறிக்கொண்டிருந்தது.




மாடியில் காற்று சுழன்றது. தெருவில் ஆட்டோ ஹார்ன் தொலைவில் மங்கின. குரு சிகரெட்டை உதட்டில் வைத்து புகை இழுத்தான். புகை ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று மேலே எழுந்து காற்றில் கலந்தது. கீழே ஜன்னல் வழியே ஸ்ரீதிவ்யாவின் பச்சை சேலை ஒரு கணம் தெரிந்தது. இடுப்பின் வளைவு. அந்த நினைவு மீண்டும் வந்தது—நீரால் ஈரமான உடல், முதுகு, சோப்பு நுரை.

*பார்க்கக்கூடாது. தங்கை மாதிரி. ஆனா பார்த்துட்டேன்.*

கை நடுங்கியது. சிகரெட் சாம்பல் கீழே விழுந்தது. அப்போதுதான் மேகம் கனத்தது. முதல் துளி முகத்தில் பட்டது. பிறகு இரண்டாவது. மழை திடீரென இறங்கியது. ‘ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்…’ என்ற சத்தம் கூரையில் அடித்தது. தண்ணீர் துளிகள் முகத்தில், கழுத்தில் ஓடின.

குரு சிகரெட்டை அணைத்தான். தண்ணீர் தொட்டிக்கு அடியில் ஓடினான். தொட்டியின் கீழ் இருள் கொஞ்சம் அடர்த்தியாக இருந்தது. தண்ணீர் ஓசை தொட்டி மேலே அடித்து கீழே சொட்டின. காற்று இன்னும் வீசியது. ஈரமான கற்கள் கால் கீழே சறுக்கின.

கீழே வீட்டில் ஸ்ரீதிவ்யா துணிகளை எடுக்க மாடிக்கு வந்தாள். பச்சை சேலை இறுக்கமாக கட்டப்பட்டிருந்தது. ப்ளவுஸ் மார்பை இறுக்கி பிடித்திருந்தது. முடி பின்னப்பட்டிருந்தது. நெற்றியில் வியர்வை துளிகள். மழை சத்தம் கேட்டு அவள் வேகமாக ஏறினாள். கால் ‘டக் டக்’ என்று படிகளில் ஒலித்தது.

மாடியில் மழை அடர்த்தியாக பெய்தது. தரை ஈரமாக இருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா துணிகளை எடுக்க ஓடினாள். கால் சறுக்கியது. உடல் முன்னே சாய்ந்தது. கை நீட்டினாள். ஆனால் பிடிக்க முடியவில்லை. தலை கீழே விழுந்தது. முழங்கால் கல்லில் மோதியது. ‘த்ட்’ என்ற சத்தம். உடல் தரையில் விழுந்தது. மூச்சு நின்றது. கண்கள் மூடின.

குரு தொட்டி அடியில் இருந்து பார்த்தான். உடல் திடீரென இறுகியது. சிகரெட் கையில் இருந்து விழுந்தது.

*ஸ்ரீதிவ்யா…*

அவன் ஓடினான். மழை முகத்தில் அடித்தது. கால் ஈரக் கற்களில் சறுக்கியது. ஆனால் நின்றான். ஸ்ரீதிவ்யா தரையில் படுத்திருந்தாள். சேலை சரிந்திருந்தது. இடுப்பு லேசா தெரிந்தது. முகம் வெளிறி இருந்தது. மூச்சு மெல்லியதாக இருந்தது.

குரு முழங்கால் மடித்து அருகில் உக்காந்தான். கை அவள் தோளில் பட்டது.

குரு : ஸ்ரீதிவ்யா… என்னம்மா… கண் திறம்மா…

பதில் இல்லை. மழை தொடர்ந்து பெய்தது. தண்ணீர் அவள் முகத்தில் ஓடியது. குரு அவளை தூக்கினான். உடல் இலகுவாக இருந்தது. ஆனால் அவன் கைகள் நடுங்கின. தொட்டிக்கு அடியில் கொண்டு சென்றான். அங்கே மழை குறைவாக பட்டது. தரையில் படுக்க வைத்தான். தலையை தன் மடியில் வைத்தான்.

கை நெற்றியில் வைத்தான். வியர்வை. குளிர். மூச்சு மெதுவாக வந்தது. ஆனால் கண்கள் திறக்கவில்லை.

*என்ன ஆச்சு… சுமன் தெரிஞ்சா…*

குரு கையால் மழை நீரை அவள் முகத்தில் இருந்து துடைத்தான். சேலை இடுப்பில் சரிந்திருந்தது. அவன் பார்வை ஒரு கணம் அங்கே விழுந்தது. உடனே விலக்கினான். முகம் சூடேறியது. குற்ற உணர்ச்சி கனத்தது.

குரு : ஸ்ரீதிவ்யா… கேளும்மா… நான் இருக்கேன்…

அவள் உதடுகள் லேசா அசைந்தன. ஆனால் ஒலி வரவில்லை. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை துணி ஈரமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. குரு தன் சட்டை முனையை கிழித்து அவள் நெற்றியில் வைத்தான். தண்ணீர் துளிகளை துடைத்தான்.

மழை சத்தம் தொட்டி மேலே தொடர்ந்தது. ‘ட்ரிப்… ட்ரிப்…’ என்று சொட்டின. காற்று தொட்டிக்கு அடியில் சுழன்றது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் முடி ஈரமாக சிதறிக்கிடந்தது. கழுத்தில் தண்ணீர் ஓடியது.

குரு அவள் கையை பிடித்தான். விரல்கள் குளிர்ந்திருந்தன. அழுத்தினான்.

குரு : கண் திறம்மா… பயப்படாதே…

மெதுவாக அவள் கண் இமைகள் அசைந்தன. ஒரு கண் திறந்தது. பிறகு இரண்டும். குருவின் முகத்தை பார்த்தாள். கண்கள் சந்தித்தன. ஒரு நொடி. இரண்டு நொடி. யாரும் பேசவில்லை.

மழை தொடர்ந்தது. தொட்டிக்கு அடியில் இருள். இருவரின் மூச்சு மட்டும் கேட்டது.

ஸ்ரீதிவ்யாவின் மனசு குழம்பினது.

*குருண்ணாவா … என்ன ஆச்சு எனக்கு … நான் விழுந்துட்டேனா… அவர் என்னை தூக்கிட்டு வந்தாரா…*

குரு பார்வையை விலக்கவில்லை. ஆனால் கை அவள் கையில் இருந்து மெதுவாக எடுத்தான். தலையை திருப்பினான்.

குரு : மழை வந்துச்சும்மா… நீ வழுக்கி விழுந்த. இப்ப எப்படி இருக்க?

ஸ்ரீதிவ்யா மெதுவாக தலையை அசைத்தாள். உடல் வலியால் நடுங்கியது. முழங்கால் எரிச்சல். தலை சுற்றியது. ஆனால் குருவின் கை தோளில் இருப்பது உணர்ந்தாள். சூடு. ஆறுதல். அதே நேரம் பயம்.

*நேத்துல… அந்த பார்வை… இப்ப இங்க…*

அவள் உதடுகள் துடித்தன.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… எனக்கு… தலை சுத்துதுண்ணா…

குரு உடனே தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்து அவள் உதட்டில் வைத்தான். தண்ணீர் மெதுவாக ஊற்றினான். அவள் குடித்தாள். தொண்டை ஈரமானது. மூச்சு சீரானது.

குரு : மெதுவா குடிம்மா… சுமன் கீழே இருக்கான். நான் கூப்பிடட்டுமா?

ஸ்ரீதிவ்யா வேண்டாம்னு தலையை அசைத்தாள். பயம் கண்களில் தெரிந்தது.

*கணவன் பார்த்தா பயப்படுவார் … *

குரு அவள் தலையை மெதுவா தூக்கி தன் மடியில் வைத்தான். கை முடியை சீவினான். ஈர முடி விரல்களில் ஒட்டின. அவன் மனசு மீண்டும் அந்தக் காட்சிக்கு ஓடியது—குளியலறை, நிர்வாணம், தண்ணீர்.

*போதும்… இப்ப இல்ல…*

மழை கொஞ்சம் குறைந்தது. ஆனால் தொட்டி மேலே இன்னும் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. காற்று குளிர்ந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா உடல் நடுங்கியது. குரு தன் சட்டையை கழற்றி அவள் மேல் போர்த்தினான். சட்டை ஈரமாக இருந்தது. ஆனால் சூடு கொடுத்தது.

குரு : கொஞ்சம் படுத்துக்கோம்மா… நான் இருக்கேன்…

ஸ்ரீதிவ்யா கண்களை மூடினாள். ஆனால் மனசு ஓடியது. குருவின் கை தோளில். அந்த தொடுதல். நேற்று இரவு ரவியுடன் நடந்தது. பணம். குற்ற உணர்ச்சி. இப்ப இங்க குருண்ணா .

* என்ன நடக்குது என் வாழ்க்கையில்…*

குரு அவள் முகத்தை பார்த்தான். கண்கள் மூடியிருந்தன. உதடுகள் லேசா பிரிந்திருந்தன. மூச்சு சீராக வந்தது. அவன் கை அவள் நெற்றியில் இருந்தது. வியர்வை குறைந்தது.

அமைதி நீண்டது. மழை சத்தம் மட்டும். இருவரும் பேசாமல் இருந்தனர். கண்கள் மீண்டும் சந்தித்தன. இந்த முறை நீண்ட நேரம். யாரும் விலக்கவில்லை.

குருவின் தொண்டை இறுகியது.

*இவளை நிர்வானமா பார்த்துட்டேன் … இப்ப இங்க இருக்கேன்… சுமனுக்கு தெரிஞ்சா…*

ஸ்ரீதிவ்யாவின் கை மெதுவா குருவின் கையை தொட்டது. விரல்கள் லேசா பிடித்தன. பயம். ஆறுதல். குழப்பம்.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… நான்… வீட்டுக்குப்போறேன் …

குரு : சரிம்மா… மெதுவா எழுந்துக்கோ… நான் தூக்குறேன்…

அவன் அவளை தூக்க முயன்றான். உடல் நெருக்கமாக வந்தது. சேலை ஈரமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. மார்பு அசைந்தது. குருவின் மூச்சு வேகமானது. ஆனால் அவன் கண்களை விலக்கினான். தலையை திருப்பினான்.

தொட்டிக்கு அடியில் இருள் தொடர்ந்தது. மழை மெதுவாக நின்றது. ஆனால் துளிகள் இன்னும் சொட்டின. இருவரின் மூச்சு மட்டும் அந்த சிறிய இடத்தில் ஒலித்தது.

[Mallikaimullai]

சூப்பர் கதை ப்ரோ!? Pl continue

[rampriya111333]

Nice update.

பிறர் தொடுதல் ஒரு பத்தினியை எப்படி முழுமையான விபச்சாரியாக மாற்றுகிறது என்பதுதானே இங்கு Fantasy.அவள் பத்தினி என்பது குறைந்து அவள் பிறரீ தொடுதலின் சிலிர்ப்பை உணர ஆரம்பித்து முழுமையான விபச்சாரி ஆவதுதான் சரியான பாதையாக இருக்கும் என்பது என் எண்ணம்.

Waiting for next updates

[Devayani rasigan]

சூப்பர் கதை ப்ரோ!? Pl continue

Thank you ?

[Devayani rasigan]

Nice update.

பிறர் தொடுதல் ஒரு பத்தினியை எப்படி முழுமையான விபச்சாரியாக மாற்றுகிறது என்பதுதானே இங்கு Fantasy.அவள் பத்தினி என்பது குறைந்து அவள் பிறரீ தொடுதலின் சிலிர்ப்பை உணர ஆரம்பித்து முழுமையான விபச்சாரி ஆவதுதான் சரியான பாதையாக இருக்கும் என்பது என் எண்ணம்.

Waiting for next updates

உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி. முயற்சி செய்கிறேன்.

[raasug]

குரு வீட்டில் இருள் நீங்கிக் கொண்டிருந்தது. 
... ... ...
... ... ...

அமைதி நீண்டது. மழை சத்தம் மட்டும். இருவரும் பேசாமல் இருந்தனர். கண்கள் மீண்டும் சந்தித்தன. இந்த முறை நீண்ட நேரம். யாரும் விலக்கவில்லை.

குருவின் தொண்டை இறுகியது.

ஸ்ரீதிவ்யாவின் கை மெதுவா குருவின் கையை தொட்டது. விரல்கள் லேசா பிடித்தன. பயம். ஆறுதல். குழப்பம்.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… நான்… வீட்டுக்குப்போறேன் …

குரு : சரிம்மா… மெதுவா எழுந்துக்கோ… நான் தூக்குறேன்…

 ஒரே ஒரு முறை மட்டும் கற்பை இழந்திருந்தாலும் மனதளவில் "திவ்யா" பத்தினி தான். இப்போது குரு அருகில் நெருங்கி வருகிறான். ஆகவே திவ்யா வின் மனதில் உள்ள மனப் போராட்டம்,  புரிகிறது ! 

குருவின் மனதிலும் ஒரு மனப் போராட்டம், காரணம் திவ்யா வின் கணவன் சுமன், குரு வின் நண்பன். அதே சமயம் திவ்யா வின் அழகு குரு வை ஒரு புறம் இழுக்கிறது. மறுபுறம் சுமனின் நட்புக்கு களங்கம் வரக் கூடாது என்ற எண்ணம் இழுக்கிறது. இரண்டுக்கும் இடையே சிக்கி குரு படும் அவஸ்தையும் புரிகிறது !  

இடையே லட்சுமி நாயர் போன் கால் வந்து "ரவி" யை ஞாபகப் படுத்துகிறது. "திவ்யா" வுக்கு கண்டிப்பாக பணம் தேவை தான். இப்போது "குரு" விடம் பண உதவி கேட்டு வாங்கலாம். ஆனால் அவன் மனதில் இருக்கும் எண்ணங்கள் தெரிந்தும் வாங்கினால் ... ? அது அவனது எண்ணத்துக்கு உரம் போட்டது போல் ஆகுமே !  அவன் ஆசைகள் மேலும் மேலும் கூடுமே ! 

அடுத்த பாகத்தை வாசிப்பதற்கு ஆவல் கூடுகிறது ! சீக்கிரமே அடுத்த பாகத்தை போடுங்க !

[Raju@Vijay]

Excellent narration guru oda antha thadu matram iyalba pothu kadhai
ravi idam povala illa new customer ta povala yosicha guru ipo

enna nadka pothu paka avalah iruku

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் குரு அந்த குளியலறையில் ஸ்ரீவித்யா பார்த்து அவன் மனதில் நினைத்து பார்த்து வீட்டிற்கு வந்து அவள் உடல் அழகை ரசித்துக் சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது.

[Renjith]

Super bro

[intrested]

அட்டகாசம் ஆரம்பம்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 11

​மாடிப்படி சுவர்களில் மழைக்காலத்தின் ஈரமான குளுமை ஒட்டியிருந்தது. படியின் ஒவ்வொரு கல்லிலும் இருவரின் காலடிகளும் மெதுவாக வைக்கப்பட்டன. 'டக்... டக்...' என்ற சத்தம் ஹால் வரை மெலிதாக எதிரொலித்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பச்சை நிறச் சேலையின் முந்தானையை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பிடித்து மார்போடு அணைத்திருந்தாள். அவளது விரல்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. நெற்றியில் அரும்பிய வியர்வைத் துளிகள் மழைக்காலக் குளுமையிலும் ஆறாமல் வழிந்தன. உள்ளுக்குள் இதயத்தின் துடிப்பு 'தட்... தட்...' என்று வேகமாகக் கேட்டது. மாடியில் தொட்டிக்கு அடியில் நடந்த அந்த நொடிகளும், குருவின் தொடுதலும், உதடுகளின் வெப்பமும் அவளது மனதை குற்ற உணர்ச்சியால் பிளந்து கொண்டிருந்தன.

​குரு முன்னால் இறங்கினான். அவனது சட்டையின் தோள்பட்டைப் பகுதி ஈரமாக இருந்தது. முகத்தில் ஒருவிதமான இறுக்கமும் தடுமாற்றமும் படிந்திருந்தன.

​ஹாலில் இருந்த பழைய மரச் சோபாவில் சுமன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் கையில் ஒரு மெலிதான போர்வை போர்த்தப்பட்டிருந்தது. மாடிப்படியிலிருந்து இறங்கும் சத்தம் கேட்டு அவன் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தான்.

​சுமன் : டேய் குரு... என்னடா இவ்ளோ நேரம்? ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்களும் மேல தான் இருந்தீங்களா?

​சுமனின் குரல் அமைதியாகத் தான் ஒலித்தது, ஆனால் அதில் லேசான கேள்வியும் சந்தேகமும் கலந்திருந்தது.
​மாடிப்படியின் கடைசி படியில் நின்ற குரு ஒரு நொடி தயங்கி நின்றான். ஸ்ரீதிவ்யா உடனே தன் முகத்தை லேசாகப் பக்கவாட்டில் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது கண்கள் தரையைப் பார்த்தன.

​குரு : ஆமாடா சுமன்... மேல துணி காயப்போட்டிருந்ததை எடுக்க ஸ்ரீதிவ்யா வந்தாங்க. திடீர்னு மழை பிடிச்சிக்கிச்சு. அதான் வாட்டர் டேங்க் நிழல்ல கொஞ்சம் நேரம் நிற்க வேண்டியதா போச்சுடா.

​சுமன் : அப்படியாடா... மழை ரொம்ப பலமா பெயஞ்சிதா?

​குரு : ஆமாடா, நல்ல மழை.

​சுமன் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தபடி ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான். அவளது சேலை முந்தானை ஈரமாக சுருங்கி இருந்தது, கூந்தல் இழைகள் கன்னத்தில் ஒட்டியிருந்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... என்னாச்சு? முகம் ஏன் ஒரு மாதிரி வெளுத்துப்போய் இருக்கு? கை எல்லாம் நடுங்குற மாதிரி இருக்கு?

​சுமனின் கேள்வி ஹாலின் அமைதியை சட்டென உடைத்தது. சீலிங் ஃபேன் 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்று மெதுவாகச் சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யாவுக்குத் தொண்டை வறண்டு போனது. நாக்கு ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. கணவனின் கேள்விகளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் தவித்தாள்.

​என்னங்க... நான் உங்க நண்பன் கூட மேல... கடவுளே! நான் என்ன சொல்வேன்? லட்சுமி கூட போனதும் தப்பு, இப்போ குருண்ணா கூட... நான் எப்படி உங்க மூஞ்சியைப் பார்ப்பேன்?

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது... வந்துங்க...
​அவளால் முழு வாக்கியத்தையும் பேச முடியவில்லை. உதடுகள் நடுங்கின. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக் கொண்டன.

​குரு உடனே குறுக்கிட்டுப் பேசினான்.

​குரு : டேய் சுமன், மேல மழை தண்ணில ஸ்ரீதிவ்யா லேசா வழுக்கி விழப் பார்த்தாங்கடா. நல்லவேளையா நான் பக்கத்துல இருந்ததால பிடிச்சுட்டேன். அந்த பயத்துல தான் இன்னும் நடுங்கிட்டு இருக்காங்க.
​சுமன் லேசான பதற்றத்துடன் எழுந்திருக்க முயன்றான்.

​சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா... பார்த்து போகக் கூடாதா? அடி எதுவும் படலையே?

​ஸ்ரீதிவ்யா : இ... இல்லைங்க... அடி எதுவும் படலைங்க. நான்... நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்ங்க.

​சுமனின் அன்பான கவலை அவளது நெஞ்சில் கூரிய முள்ளாகக் குத்தியது. கணவனின் நேர்மையான பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பதற்றத்தையும் முக மாற்றத்தையும் மறைப்பதற்காக ஹாலிலிருந்து மெதுவாக நகர்ந்து பால்கனிப் பகுதிக்குச் சென்றாள். பால்கனிக் கம்பிகளை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே பெய்து முடிந்த மழையின் துளிகளைப் பார்த்தாள். மரங்களின் இலைகளிலிருந்து சொட்டுச் சொட்டாகத் தண்ணீர் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்தது.
​அவளது மூச்சு வேகமாகவும் சீரற்றதாகவும் இருந்தது.
​பின்னால் மெல்லிய காலடிச் சத்தம் கேட்டது. குரு பால்கனி கதவோரம் வந்து நின்றான். சுமன் சோபாவில் அமர்ந்து டிவியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், பால்கனியில் பேசுவது அவனுக்குக் கேட்காது.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா…

​ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அவளது கண்கள் பயத்தில் விரிந்தன.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... நீங்க ஏன் இங்க வந்தீங்க? அவர் அங்கே இருக்காங்கண்ணா…

​குரு தன் குரலை மிகவும் தாழ்த்தி, தாழ்மையோடு பேசினான்.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா... என்னை மன்னிச்சிடும்மா. மேல வச்சு அப்படி நடந்திருக்கக் கூடாது. என் மனசு கட்டுப்பாட்டை இழந்துடுச்சு. சுமனுக்கு உண்மையாவே நான் துரோகம் பண்ணிட்டேன்னு உள்ளுக்குள்ள எரியுதும்மா. தயவுசெஞ்சு என்னை தப்பா நினைச்சுடாதீங்க.

​குருவின் முகத்தில் உண்மையான குற்ற உணர்ச்சியும் வேதனையும் தெரிந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... ப்ளீஸ்... இதைப் பத்தி இனிமே பேசாதீங்கண்ணா. எனக்கு நெஞ்செல்லாம் வெடிச்சுடும் போல இருக்கு. நான் ஏற்கனவே பெரிய பாவத்தைச் சுமந்துட்டு இருக்கேன். இதுல இதையும்... வேண்டாம்ண்ணா.
​
​குரு அவளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் வந்தான். அவளது தவிப்பைப் பார்த்து அவனுக்கு மனம் கேட்கவில்லை

​குரு : இல்லம்மா ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்க அழாதீங்க. இனிமே நான் உங்ககிட்ட எல்லை மீற மாட்டேன். சத்தியமா சொல்றேன்ம்மா.

​பேசிக்கொண்டே இருந்த வேகத்தில், குரு அறியாமல் தன் வலது கை விரல்களால் ஸ்ரீதிவ்யாவின் இடது கை விரல்களை மெதுவாகத் தொட்டான்.
​அந்தத் தொடுதல்... ஒரு மின்சார அதிர்ச்சியைப் போல ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடல் முழுதும் பரவியது.

​மாடியில் நடந்த அந்த அதிர்வுகளின் நினைவும், தற்போதைய தொடுதலின் சூடும் ஒன்றாகக் கலந்தன. ஸ்ரீதிவ்யாவின் விரல்கள் சட்டென இறுகின. குருவின் கை விரல்கள் அவளது விரல்களைத் தொட்ட அந்த நொடியில், அவளுக்குத் தன் உடம்பே நடுங்குவது போல இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மெல்லிய குரலில் நடுங்கியபடி) குருண்ணா... கையை எடுங்கண்ணா…

​அவள் தன் கையை பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றாள், ஆனால் குற்ற உணர்ச்சியின் பாரத்தால் அவளது கை பலமிழந்து நடுங்கியது.

​அதே நேரத்தில் ஹாலிலிருந்து சுமனின் குரல் கேட்டது.

​சுமன் : டேய் குரு... அங்க பால்கனில நின்று என்னடா பேசிட்டு இருக்கீங்க?

​சுமனின் குரல் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யா அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளது தோற்றம், நனைந்த சேலை, நடுங்கும் கைகள், முகத்தில் இருக்கும் பயம் என எதையும் சுமனிடமிருந்து மறைக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.
​ஸ்ரீதிவ்யாவின் கை குற்ற உணர்ச்சியால் நடுங்க, சுமன் ஹாலிலிருந்து அவர்களை நோக்கித் திரும்பினான்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 12:

​பால்கனியிலிருந்து வந்த குருவின் தொடுதலும் சுமனின் குரலும் ஸ்ரீதிவ்யாவை அப்படியே உறைந்துபோகச் செய்தன. நனைந்த சேலையும் நடுங்கும் கைகளும் அவளது பயத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டின. ஹாலில் சோபாவில் சாய்ந்திருந்த சுமன் தன் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டு அவர்களை விசித்திரமாகப் பார்த்தான்.

​சுமன் : டேய் குரு... அங்க பால்கனில நின்னு என்ன இன்னும் பேசிட்டு இருக்கீங்க? ரெண்டு பேரும் உள்ள வாங்களேன்.

​குரு ஒரு நொடி திகைத்துத் தன் முகத்தை இயல்பு நிலைக்கு மாற்றிக் கொண்டான். அவன் தொண்டை வறண்டு போக, சுமனைச் சமாளிக்க முன்வந்தான்.

​குரு : ஒண்ணுமில்லடா சுமன்... கீழே மழை நின்னாலும் இங்கேயும் காத்து அடிக்குதுல்ல, அதான் ஸ்ரீதிவ்யாகிட்ட சும்மா பேசிட்டு இருந்தேன். வா உள்ள போலாம்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் தலையைக் குனிந்தபடியே பால்கனியிலிருந்து ஹாலுக்குள் மெதுவாக நடந்தாள். அவளது கால்கள் நடுங்கின. கணவனின் கண்கள் தன்னைப் பார்ப்பதை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... உனக்கு என்னாச்சு? உடம்பு ரொம்ப நடுங்குது. உள்ள போய் உடனே டிரஸ் மாத்திட்டு ஒரு காபி போடுறியா?

​ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாங்க... நான்... நான் போய் மாத்திட்டு வரேன்.

​அவள் தன் பதற்றத்தை மறைக்க முயன்றாலும், குரல் தழதழத்தது. அங்கிருந்து அவசரமாக நழுவ நினைத்து சமையலறையை நோக்கி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினாள்.

​சமையலறைக்குள் நுழைந்த ஸ்ரீதிவ்யா கதவை மெதுவாகச் சாத்தினாள். சுவரோரம் சாய்ந்தபடி அவளது முகம் இரு கைகளாலும் மூடிக்கொள்ளப்பட்டது. மாடியில் குரு செய்ததும், பால்கனியில் கை தொட்டதும் அவளது நெஞ்சில் நெருப்பாய் எரிந்தது.

​கடவுளே... நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்? சுமன் என் கூட இருக்கான், ஆனா என் மனசு எங்கேயோ போகுது. குருண்ணா கூட மாடியில நடந்தது பெரிய பாவம்... இப்போ சுமன் முன்னால நிக்கக் கூட என்னால முடியல. என் வாழ்க்கை ஏன் இப்படி ஆச்சு?

​அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. மார்பு விம்ம, உதடுகளைக் கடித்தபடி தரையைப் பார்த்துக் கதறி அழுதாள். சமையலறை ஜன்னல் வழியே வெளியே வீசிய காற்று அவளது கண்ணீரை ஈரமாக்கியது. கை விரல்கள் தனது சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு அந்தத் துயரத்தைத் தாங்க முயன்றன.

​சமையலறையிலிருந்து அரைகுறையாகத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு வெளியே வந்த ஸ்ரீதிவ்யாவை ஹால் வாசல் அருகே குரு வழிமறித்தான். சுமன் தன் அறையில் சற்று ஓய்வெடுக்கச் சென்றிருந்த அந்த இடைவெளியைப் குரு பயன்படுத்திக் கொண்டான்.
​ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டு நின்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... என்ன இது? அவர் உள்ள இருக்காங்க... போங்கண்ணா…

​குரு எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் அவளது தோள்களைப் பிடித்து அப்படியே ஹால் கதவோரம் சேர்த்து அணைத்தான். ஸ்ரீதிவ்யா அதிர்ச்சியில் கண்கள் விரியத் தடிக்க, குரு அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி அவளது உதடுகளில் ஒரு வேகமான, சூடான லிப் கிஸ் (Lip Kiss) அடித்தான்.

​அந்த எதிர்பாராத முத்தத்தில் ஸ்ரீதிவ்யா உறைந்து போனாள். அவளது மூச்சு நின்றுபோவது போல் இருந்தது.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா... உன்னை என்னால மறக்க முடியலம்மா... என்னை மன்னிச்சிடு. நான் கிளம்புறேன்.

​அவன் அவளை விட்டு விலகி வாசலை நோக்கி வேகமாக நடந்து வெளியேறினான். ஸ்ரீதிவ்யா தன் உதட்டை நடுங்கும் கையால் துடைத்தபடி சுவரில் சாய்ந்து அப்படியே அதிர்ச்சியில் நின்றாள்.

​அப்போது அவளது பர்ஸில் இருந்த மொபைல் போன் 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 13:

​குரு அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறிச் சென்ற சில விநாடிகளில், ஹாலின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில் இருந்த மொபைல் போன் 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் அவளது காதுகளில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியைப் போல ஒலித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு நடுங்க, கை விரல்கள் பதற்றமடைய) ஐயோ... இந்த நேரத்துல யார் போன் பண்றது?

​அவள் தன் நடுங்கும் கைகளை பர்ஸுக்குள் விட்டு மொபைல் போனை வெளியே எடுத்தாள். ஸ்கிரீனில் 'லட்சுமி' என்ற பெயர் ஒளிர, அவளது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து குதிப்பது போல் இருந்தது. சற்று முன்பு குரு தந்த முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அவளது உதடுகளில் நீங்காத நிலையில், இந்த அழைப்பு அவளுக்கு மேலும் பீதியை ஏற்படுத்தியது.
​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள்) கடவுளே... இப்போ லட்சுமி போன் பண்றாளே, சுமன் ரூம்ல இருந்து வெளியே வந்துட்டா என்ன ஆகுறது?

​அவள் அவசரமாகக் கால் பட்டனைத் தட்டி போனை காதுக்குப் பொத்திக் கொண்டாள். அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல் வேகமாக ஏறி இறங்கியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : ஹ... ஹலோ லட்சுமி…

​லட்சுமி : (மறுமுனையில் புன்னகையுடன்) என்ன திவ்யா இவ்வளவு நேரம் போன் எடுக்கல? நான் அங்கிருந்து கிளம்பி ரொம்ப நேரமாச்சு. உன் குரல் என்ன ஒரு மாதிரி நடுங்குது? என்ன விஷயம்?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பார்வையை சுமன் இருக்கும் அறைக்கதவை நோக்கிப் பயத்துடன் ஓடவிட்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல லட்சுமி... இப்பதான் குருண்ணா வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போனாரு. அதான்…

​லட்சுமி : ஓ... அந்த குருவா? சரி விடு அதைப் பத்தி இப்போ பேச வேண்டாம். நான் உன்கிட்ட ரொம்ப முக்கியமான ஒரு விஷயம் சொல்லத்தான் போன் பண்ணேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா ஹால் மூலையில் நின்று கொண்டு தன் சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது முகத்தில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : என்ன லட்சுமி விஷயம்? ஏன் இப்படி திடீர்னு போன் பண்ணிப் பேசுற?

​லட்சுமி : வேற என்ன திவ்யா... உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா நேத்து நம்ம பார்த்தோமே ரவி... அவர்தான் உன்னை பத்தி விசாரிச்சார். உன்னோட குடும்ப கஷ்டம் எல்லாம் அவருக்குத் தெரியும். அவர் மூலமா உனக்கு ஒரு பெரிய தொகை அட்வான்ஸா வரப்போகுது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (அதிர்ச்சியுடன், குரலைத் தாழ்த்தி) என்னது பெரிய தொகையா? அட்வான்ஸா? லட்சுமி, நான் நேத்தே சொல்லிட்டேன்ல... எனக்கு அதுல விருப்பம் இல்லைனு. அப்புறம் எப்படி ரவி கொடுக்கிறது?

​லட்சுமி : (சிரித்தபடி) அடி முட்டாளே! உன்னோட கணவர் சுமனின் மருத்துவச் செலவுக்கும், உங்களோட கடனுக்கும் யார் பணம் கொடுப்பா? நீ என்னதான் யோசிச்சாலும் ரவி உனக்கு உதவத் தயாரா இருக்கார். இன்னைக்கு மாலையே உன்னோட அக்கவுண்டுக்கு பெரிய தொகை அட்வான்ஸ் வரப்போகுது. அதை வச்சு நீ உன் கஷ்டத்தைச் சமாளிக்கலாம்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்க, நடுங்கும் குரலில்) லட்சுமி... இது ரொம்பத் தப்புடி. நான் ஏற்கனவே ரவியோட நடந்த செயலால் உள்ளுக்குள்ள செத்துட்டு இருக்கேன். இதுல ரவி கொடுக்கிற பணத்தை வாங்குனா நான் என் கணவருக்கு பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அது. என்னால முடியாது.

​லட்சுமி : திவ்யா, கொஞ்சம் பிராக்டிகலா யோசி. குடும்பம், பசி, கடன் இதெல்லாம் இருந்தா தர்மம், நியாயம் பத்தி பேசிட்டு இருக்க முடியாது. ரவி உன்னை ரொம்ப விரும்புறார். அவர் உனக்கு உதவத்தான் பார்க்கிறார். யோசிச்சு ஒரு நல்ல முடிவா சொல்லு. நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.

​'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.

ஸ்ரீதிவ்யா மொபைல் போனை கையில் பிடித்தபடியே அப்படியே சுவரில் சரிந்து நின்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் அரற்றியபடி) கடவுளே... ரவி கொடுக்கிற பணம் என் குடும்பத்துக்குத் தேவைதான், ஆனா அந்தப் பணத்துக்காக நான் எவ்வளவுக்கு இறங்கிப் போவணும்? நேத்து நடந்ததே இன்னும் என் நெஞ்சை விட்டுப் போகல. இதுல இப்போ மறுபடியும்... இல்லை, நான் இதை வாங்கக் கூடாது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கையில் போனை வைத்துக் கொண்டு உலகமே மறந்து நின்று கொண்டிருந்தபோது, திடீரென சுமன் தன் அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஹாலுக்கு வெளியே வந்தான். ஓய்வு எடுத்து வந்த அவனது முகத்தில் லேசான சோர்வு இருந்தது.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... யார்கிட்ட இவ்வளவு நேரம் போன் பேசிட்டு இருந்த?

​அந்த எதிர்பாராத கேள்சியும், சுமனின் நேரான பார்ளையும் ஸ்ரீதிவ்யாவை நிலைகலங்கச் செய்தன. அவளது கால்கள் நடுங்கின. கையில் இருந்த மொபைல் போன் கீழே விழுந்துவிடுவது போல் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறியபடி, உதடுகள் வெளுக்க) அ... அது வந்துங்க...
​சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, மனைவியின் முகத்தில் இருக்கும் பதற்றத்தைக் கவனித்தான். அவளது வெளுத்த முகமும், நடுங்கும் கைகளும் அவனுக்குள் சந்தேகத்தின் விதையை ஆழமாக விதைத்தன.

​சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா? யார்கிட்ட பேசுனனு கேட்டேன்? முகமெல்லாம் ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி இருக்கு? யாரிடம் இவ்வளவு ரகசியமா பேசிட்டு இருந்த?

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது வந்துங்க... அது…

​சுமனின் தீவிரமான அந்தப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா வார்த்தைகள் வராமல் தவித்தாள். லட்சுமியின் பெயரைக் கூட அவளால் உச்சரிக்க முடியவில்லை. சுமனின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவளது மனம் பயத்தால் நடுங்கியது.

​சுமன் : (குரலை உயர்த்தி, சந்தேகத்துடன்) ஸ்ரீதிவ்யா! நான் கேட்டது உனக்குக் கேட்கலையா? யாரிடம் போன்ல பேசிட்டு இருந்தனு சொல்லு!

​சுமனின் அந்தத் தீவிரமான கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா உதடுகள் துடிக்க, வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக்கொள்ள நின்றாள்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 14:

​சுமனின் குரல் ஹாலின் சுவர்களில் எதிரொலித்து மீண்டும் அவனது காதுகளையே வந்தடைந்தது. அந்த அறையின் வெளிச்சம் சற்று மங்கலாக, ஜன்னல் வழியே வீசும் காற்றுடன் கலந்து ஒருவிதக் குளிரைத் தந்தது. ஆனால், அந்த அறையில் நின்றுகொண்டிருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு உடல் முழுவதும் வியர்வை கொட்டியது. அவளது விரல்கள் மொபைல் போனை இறுகப் பற்றியிருந்தன. கண்கள் கலங்கி, உதடுகள் நடுங்கின. சுமனின் பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான சந்தேகம் அவளது நெஞ்சைக் குத்தியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு நடுங்க, குரலைச் சமாளிக்க முயன்றபடி) அ... அது வந்துங்க…

​சுமன் சோபாவை விட்டு மெதுவாக எழுந்து அவளை நோக்கி சில அடிகள் முன்னால் வந்தான். அவனது கண்கள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் முகத்தில் ஓடிய ஒவ்வொரு ரேகையையும் கூர்ந்து கவனித்தன. அவளது வெளுத்த முகமும், சேலை முந்தானையை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் கைகளும் அவனுக்குள் இருந்த சந்தேகத்தை மேலும் அதிகரித்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா! நான் கேட்டது உனக்குக் கேட்கலையா? இவ்வளவு நேரமா யார் கிட்ட போன்ல அவ்வளவு இரகசியமா பேசிட்டு இருந்த? என் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசு. ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளுத்துப் போய் நடுங்குது?

​அவனது குரலில் இருந்த கடினத்தன்மை ஸ்ரீதிவ்யாவை நிலைகலங்கச் செய்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் குரு தனக்குத் தந்த முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அவளது உதடுகளில் நீங்காத நிலையில், இப்போது கணவனின் இந்த விசாரணை அவளைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் அரற்றியபடி) கடவுளே... இப்போ நான் என்ன பதில் சொல்வேன்? லட்சுமி பேசுனதை இவர்கிட்ட சொன்னா, குரு பத்தின உண்மையும் சேர்ந்து வெளியே வந்துடும். என்னால முடியாது... இப்போதைக்கு இதை எப்படியாவது சமாளிச்சே ஆகணும்.

​அவள் தன் நெஞ்சில் எழுந்த பெருமூச்சை அடக்கிக்கொண்டு, தன் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டாள். கணவனின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாமல், சற்று கீழிறங்கிய பார்வையோடு பேசத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறிய குரலைச் சீரமைத்துக்கொண்டு) நீங்க... நீங்க ஏன் இப்படித் தப்பா நினைக்கிறீங்க என்னங்க? அது... அது ஹாஸ்பிடல் பார்மசில இருந்துதான் போன் வந்துச்சு.

​சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, அவளது முகத்தை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

​சுமன் : ஹாஸ்பிடல் பார்மசியா? அதுக்கு ஏன் நீ இவ்வளவு பயப்படணும்? போன்ல பேசுனா என்னனு என்கிட்டயே சொல்லியிருக்கலாமே? முகமெல்லாம் ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி இருக்கு?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் நிலையைச் சமாளிக்கத் தன் கை விரல்களை மேலும் இறுக்கிக்கொண்டாள். அவள் சொன்ன அந்தப் பொய் அவளது தொண்டையிலேயே நின்றது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது வந்துங்க... உங்களுக்கும் சேர்த்து அந்த மாத்திரைங்க மறுபடியும் தீரப் போகுதுல்ல? பார்மசி பையன் போன் பண்ணி, இந்த மாத்திரை இன்னும் ரெண்டு நாளுக்குத்தான் இருக்கு, சீக்கிரம் வந்து வாங்குங்க இல்லன்னா ஸ்டாக் தீர்ந்துடும்னு சொன்னான். அதை கேட்ட உடனே எனக்குத் திடீர்னு பயம் வந்துடுச்சு. உங்களோட உடல்நிலையை நினைச்சுப் பயந்துட்டேன். அதான் என் குரல் அப்படி நடுங்குச்சு. வேற ஒண்ணுமில்லைங்க.

​அவள் பேசிய அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த பரிவும், கணவனின் உடல்நிலையைக் குறித்த அச்சமும் அவளது முகத்தில் அப்பியிருந்த கண்ணீரோடு சரியாகப் பொருந்தியது. ஸ்ரீதிவ்யா பேசிய அந்தப் பொய்யை மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுத்திய விதம் சுமனின் சந்தேகத்தைத் தளர்த்தத் தொடங்கியது.

​சுமன் அவளது முகத்தையே சில கணங்கள் அமைதியாக உற்று நோக்கினான். அவளது கண்களில் இருந்த கலக்கமும், கன்னத்தில் வழிந்த வியர்வையும் அவன் சொன்ன அந்த மருத்துவச் செலவுகள் மற்றும் மாத்திரைகளின் பயத்தால் ஏற்பட்டவை என்றே அவன் நம்பத் தொடங்கினான். அவனது முகத்திலிருந்த கடினமான இறுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பேச்சை அப்படியே விடாமல், சுமனின் கவனத்தை முழுமையாக திசைதிருப்புவதற்காக அவனது உடல்நிலையைப் பற்றியும் அடுத்தகட்ட மருத்துவச் செலவுகளைப் பற்றியும் பேசத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : டாக்டர் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்காங்கல்ல... உங்களுக்கே தெரியும், இந்த மாத்திரைகளைச் சரியா சாப்பிடலைன்னா ரொம்பப் பிரச்சனை ஆயிடும்னு. நம்மகிட்ட இருக்கிற பணமும் ரொம்பக் குறைவா இருக்கு. அடுத்த வாரத்துக்கப் பில் கட்டுறதுக்கு என்ன பண்றதுன்னு எனக்குத் தூக்கமே வர மாட்டேங்குதுங்க. அதை நினைச்சுதான் நான் போன் வந்தவுடனே உள்ளுக்குள்ளயே குமுறிட்டேன்.

​அவளது குரலில் இருந்த அந்த உண்மையான கவலை சுமனின் இதயத்தைத் தொட்டது. அவன் தன் சந்தேகத்தை முழுமையாக மறந்துவிட்டு, மனைவியின் நிலையை எண்ணி வருந்தினான்.

​சுமன் : (பெருமூச்சு விட்டபடி) ஸ்ரீதிவ்யா... நீ ரொம்பக் கஷ்டப்படுற, இல்லையா? என்னாலதான் உனக்கு இந்த நிலைமை. என் உடல்நிலை சரியில்லாமப் போனதுல இருந்து நீயும் சேர்த்துதான் தினமும் செத்துட்டு இருக்க.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உடனடியாக அவன் கையைப் பிடித்து) ஐயோ... அப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க என்னங்க. எனக்கு நீங்களும் நம்ம பசங்களும் மட்டும்தான் முக்கியம். உங்களைச் சரி பண்றதுதான் என்னோட முதல் வேலை. மத்ததெல்லாம் பத்தி நான் கவலைப்படவே இல்லை.

​அவளது அந்த வார்த்தைகளும், கணவனின் கையைப் பற்றிய அந்த ஸ்பரிசமும் சுமனின் மனதில் இருந்த அத்தனை சந்தேகங்களையும் அடித்துத் துடைத்தன. அவன் தன் மனைவியை முழுமையாக நம்பத் தொடங்கினான்.

​சுமன் தன் முகத்தில் ஒரு லேசான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, தன் மனைவியின் தோள்களின் மீது கைகளைப் போட்டான்.

​சுமன் : என்னை மன்னிச்சுடு ஸ்ரீதிவ்யா. நீ என்கிட்ட எதையோ மறைக்கிறியோன்னு நான் தப்பா நெனச்சுட்டேன். ஆனா உன்னோட இந்த அன்பும் கவலையும் தான் என்னை வாழ வச்சிட்டு இருக்கு. பார்மசி காரன் போன் பண்ணா என்ன, நம்ம மாத்திரையை எப்படியாவது ஏற்பாடு பண்ணிடலாம். நீ இவ்வளவு தூரம் டென்ஷன் ஆகாத.

​சுமனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சில் பாரம் குறைந்த மாதிரி இருந்தது. ஆனால், அதே சமயம் தான் சொன்ன அந்தப் பொய் இவ்வளவு எளிதாக அவன் நம்பிவிட்டதை நினைத்து அவளுக்குள்ளேயே ஒரு குற்ற உணர்ச்சி நச்சரவப் போலத் தலை தூக்கியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மனசுக்குள்) நான் இவர்கிட்ட எவ்வளவு பெரிய பொய் சொல்லியிருக்கேன்... இவர் என்னை எவ்வளவோ நம்பி என் தோள் மேல கை வைக்கிறார். ஆனா நான்... லட்சுமி சொன்ன அந்தப் பணத்தைப் பத்தியோ, குரு எனக்குக் கொடுத்த முத்தத்தைப் பத்தியோ இவர்கிட்ட சொல்லவே இல்லையே. நான் எவ்வளவு பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டு இருக்கேன்?
​அவளது கண்கள் மீண்டும் கலங்கத் தொடங்கின. ஆனால் சுமன் அதை அவள் காட்டிய கவலையின் வெளிப்பாடு என்றே தவறாகப் புரிந்துகொண்டான்.

​சுமன் : சரி ஸ்ரீதிவ்யா, நீ ரொம்ப நேரம் நின்னுகிட்டே இருக்க, போய் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு. எனக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லை. நான் போய் கொஞ்சம் படுக்கிறேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாங்க... நீங்க போய் ஓய்வெடுங்க. நான் போய் மத்த வேலையைப் பார்க்கிறேன்.

​சுமன் தனது அறைக்குள் மெதுவாக நடந்து சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டான். ஹாலில் இப்போது ஸ்ரீதிவ்யா மட்டுமே தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள். சுமனின் நம்பிக்கையைப் பெற்று இந்த முறை அவள் தப்பித்துவிட்டாள் என்றாலும், அந்தத் தப்பித்தல் அவளுக்கு எந்த நிம்மதியையும் தரவில்லை. மாறாக, அவளது மனதைச் சுற்றிலும் குற்ற உணர்ச்சியின் இருள் இன்னும் ஆழமாகப் பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கால்கள் தளர்ந்துபோக, அங்கிருந்து நகர்ந்து மெதுவாகச் சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

​சமையலறைக்குள் நுழைந்தவள் கதவை மெதுவாகச் சாத்திக்கொண்டு, சுவரோரம் சாய்ந்தபடி அப்படியே தரையில் சரிந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது முகம் இரு கைகளாலும் மூடிக்கொள்ளப்பட்டது.

​மார்பு விம்ம, உதடுகளைக் கடித்தபடி அவள் கதறி அழத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் துடித்தபடி) கடவுளே... நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்? என் கணவர் என்னை எந்த அளவுக்கு நம்புகிறார்? ஆனா நான் அவருக்குத் தெரியாம லட்சுமி மூலமா வரப்போற அந்த அட்வான்ஸ் பணத்தைப் பத்தி யோசிச்சிட்டு இருக்கேனே... அது மட்டும் என் அக்கவுண்டுக்கு வந்துட்டா, நான் என் கணவருக்கு பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அதுவாவே மாறிடுமே! குரு செஞ்ச காரியம் ஒரு பக்கம் என்னைச் சுடுது, இப்போ ரவி கொடுக்கிற பணமும் லட்சுமியின் பேச்சும் என்னை எங்கோ கொண்டு போய் நிப்பாட்டுது. நான் என்ன செய்யட்டும்?

​சமையலறை ஜன்னல் வழியே வெளியே வீசிய காற்று அவளது கண்ணீரைத் தொட்டுச் சென்றது. தன் கையில் இருந்த சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தத் துயரத்தையும் குற்ற உணர்ச்சியையும் தாங்க முடியாமல் அவள் மௌனமாகத் தவித்தாள்.

​வெளியே வீட்டின் அமைதி நீடிக்க, லட்சுமி கூறிய அட்வான்ஸ் பணம் தன் கைக்கு வந்தால் தனது குடும்பம் தப்பிக்கும் என்ற யதார்த்தமும், அதை வாங்குவதால் தான் இழக்கப்போகும் மாண்பும் அவளது மனதை இரண்டாகப் பிளந்து கொண்டிருந்தன.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 15:

​சமையலறையின் அந்தச் சின்ன வெளிச்சமற்ற மூலையில், வெள்ளைச் சுவரோடு சுவராகச் சரிந்து உட்கார்ந்திருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடல் ஒரு மரக்கட்டை போலிறுகிப் போயிருந்தது. அவளது கண்கள் இரண்டிலும் வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களில் உறைந்து போயிருந்த வியர்வையோடு கலந்து ஒருவித உப்புச் சுவையைத் தொண்டையில் ஏற்படுத்தியிருந்தது. மார்பகம் வெடித்துவிடும் போல வேகமாக ஏறி இறங்கிய மூச்சின் ஒலியும், வீட்டின் தூரத்து அறையிலிருந்து கேட்கும் சீலிங் ஃபேனின் மெல்லிய 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்ற சுழற்சிச் சத்தமும் மட்டுமே அந்தச் சமையலறையின் அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தன.

​அவளது விரல்கள் தன் சேலை முந்தானையை இரும்புக் கம்பி போல இறுக்கிப் பற்றியிருந்ததால், அந்தத் துணியின் நார்ப்பகுதிகள் அவளது விரல் நகங்களுக்குள் அழுந்தி ஒருவித வலியைத் தந்தன. அந்த வலி அவளுக்குத் தேவையாக இருந்தது; ஏனைய குற்ற உணர்ச்சியின் பாரத்தால் உறைந்துபோன அவளது மூளையை அந்தச் சிறிய உடல்வலிதான் நிஜ உலகிற்கு மீட்டுக் கொண்டுவந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் வெடித்துச் சிதறியபடி) கடவுளே... நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்? என் கணவர் சுமன், தன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு விநாடியையும் நோயோடு போராடி என் கைகளில் அடைக்கலமாகக் கொடுத்திருக்கிறான். அவன் என்னை இந்த உலகத்தில் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக நம்புகிறான். ஆனால் நான்... அந்த நம்பிக்கையின் முதுகில் இத்தனை பெரிய கத்தியையா பாய்ச்சுகிறேன்? லட்சுமி கொண்டுவரும் அந்த அட்வான்ஸ் பணம்... அந்த ரவி கொடுக்கப் போகும் பணம் என் கைக்கு வந்துவிட்டால், என் குடும்பத்தின் பசியும் கடனும் தீர்ந்துவிடும் என்பது நிஜம் தான். ஆனால், அதை வாங்குவதன் மூலம் நான் இழக்கப்போகும் என் மாண்பு... என் கற்பு... என் குடும்பத்தின் மரியாதை... இதற்குப் பெயர்தான் வாழ்க்கையா?

​அவளது உதடுகள் நடுங்கின. பற்கள் கீழ் உதத்தைக் கடித்து ஒரு சொட்டு இரத்தம் கசிவதைக் கூட உணராத அளவுக்கு அவளது மனது ஒரு பெரிய போர்க்களமாக மாறித் தவித்தது. சுமன் தன் அறைக்குள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தூரமான அமைதி, அவளது நெஞ்சில் இன்னும் பலமாக எடைக் கற்களைக் கட்டியது போல் இருந்தது. அவளால் அங்கேயே தொடர்ந்து உட்கார்ந்திருக்க முடியவில்லை. உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் சோர்ந்துபோயிருந்தாலும், கால்களின் தளர்ச்சியை மீறி அவள் மெதுவாகத் தரையை விட்டு எழுந்தாள்.

​சமையலறையிலிருந்து கால்களை இழுத்துக்கொண்டு வெளிவந்த ஸ்ரீதிவ்யா, ஹாலின் மையத்தில் நின்றுகொண்டு சுவரில் மாட்டியிருந்த பழைய வட்ட வடிவச் சுவர்க்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். அதன் முட்கள் நகரும் சத்தம் கூட அவளது காதுகளில் ஒரு இரும்பு முள் தைப்பது போல வலித்தது. மணி சரியாக மதியம் ஒன்று தாண்டிப் பத்து நிமிடங்களைத் தொட்டிருந்தது.

​ஹாலின் சன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த மதிய வெயில், தரை ஓடுகளின் மீது ஒரு நீண்ட மஞ்சள் கோடாகப் பரவியிருந்தது. அந்த வெயிலின் வெளிச்சத்தில் அவளது முகத்தின் வெளுத்த நிறமும், கலங்கிய கண்களும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. சுமன் தன் அறைக்குள் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்; அவனது இலேசான குறட்டைச் சத்தம் ஹாலின் மூலைகளில் எதிரொலித்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அந்தச் சோபாவின் ஓரத்தில் மெதுவாக அமர்ந்தாள். அவளது மனம் இன்னும் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியாமல் தவித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் முனகியபடி) நான் இதைத் தடுக்க வேண்டும்... லட்சுமி போன் செய்தால் எடுக்கக் கூடாது. அவள் வருவதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். இல்லை என்றால்... இல்லை என்றால் என்ன செய்வது? அடுத்த வாரம் மருத்துவமனை பில் கட்ட பணம் எங்கே இருக்கிறது? சுமனின் உயிரைக் காப்பாற்ற இந்தத் பாவி உடலை வித்தாக ஆக வேண்டுமா? என் வாழ்வு இப்படி சாக்கடையாக மாறிப்போனது ஏன்?

​அவளது கைகள் நடுங்கின. ஒவ்வொரு விநாடியும் அவளது நெஞ்சில் எரியும் நெருப்பு இன்னும் அதிகமாகப் பரவியது. சுமன் தூக்கத்திலிருந்து எப்போது வேண்டுமானாலும் விழித்துக்கொள்ளலாம் என்ற பயம் அவளது முதுகுத் தண்டில் ஒரு குளிரை ஓடவிட்டது.

​திடீரென வீட்டின் பிரதான கதவின் மீது மூன்று முறை தட்டப்பட்ட மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. 'தொக்... தொக்... தொக்...' அந்தச் சத்தம் அமைதியாக இருந்த ஹாலில் ஒரு வெடிமருந்து வெடித்தது போல ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் அதிர்ந்தது.

​அவளது இதயம் ஒரு நொடி நின்று மீண்டும் தடதடவென்று இயங்கத் தொடங்கியது. கால்கள் தரையோடு உறைந்துபோக, அவள் தள்ளாடியபடியே எழுந்து வாசல் கதவை நோக்கி நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்குச் சிலுசிலுப்பான பயத்தைத் தந்தது.

​கதவின் தாழ்ப்பாளை மெதுவாகத் திறந்தாள். 'க்ரீச்...' என்ற சத்தத்துடன் கதவு திறக்க, அங்கே வெளிச்சத்தில் லட்சுமி நின்றுகொண்டிருந்தாள். நீல நிறச் சேலையில், அவளது தோற்றம் ஒரு கம்பீரமான நம்பிக்கையைக் காட்டியது. முகத்தில் ஒரு லேசான புன்னகையுடன் அவள் உள்ளே நுழைந்தாள்.

​லட்சுமி : (குரலைத் தாழ்த்தி, மென்மையாக) என்ன திவ்யா... கதவைத் திறக்கவே இவ்வளவு நேரமா? நான் வெளியில நின்னுகிட்டு உன்னையே நினைச்சுட்டு இருந்தேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா பதற்றத்துடன் தன் பார்வையைச் சுமனின் அறைக்கதவை நோக்கி ஓடவிட்டாள். அறைக்கதவு மூடியே இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (நடுங்கிய குரலில்) லட்சுமி... நீ... நீ ஏன் திரும்ப இங்கே வந்தாய்? நான் தான் சொன்னேனே... எனக்கு இதில் விருப்பம் இல்லை என்று... தயவுசெய்து நீ கிளம்பு.
​லட்சுமி அவளது முகத்தின் பதற்றத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தபடியே, தன் கையில் இருந்த சிறிய தோல் பையை ஹால் டேபிள் மீது வைத்துவிட்டு, ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு மிக அருகில் வந்தாள். அவளது ஆடம்பரமான செர்ஃப்யூம் வாசனை அந்த இடத்தின் மருந்து வாசனையை மங்கச் செய்தது.

​லட்சுமி : (கண்ணில் ஒரு உறுதியோடு) திவ்யா, குழந்தைத்தனமா பேசாத. விருப்பம், கௌரவம் இதெல்லாம் வயிறு நிரம்பி இருக்கிறவங்க பேசுற வார்த்தை. உன்னோட கணவர் சுமன் அங்கே மரணத்தோட போராடிட்டு இருக்கான். அவனுக்கு அடுத்த மாத்திரை வாங்கவும், ஹாஸ்பிடல் பில் கட்டவும் உன்னோட இந்தத் தியரி எல்லாம் உதவாது. ரவி ரொம்ப நல்லவன்; அவர் உனக்குத் தரப் போற அட்வான்ஸ் பணம் உன் குடும்பத்தை அடுத்த பல மாதங்களுக்குக் காப்பாத்தும்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்கி, அழுகையுடன்) லட்சுமி... பணம் முக்கியம் தான், இல்லைன்னு நான் சொல்லல. ஆனா... ஆனா என் உடலை வித்து வாங்குற அந்தப் பணம் என் குடும்பத்துக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்குமா? நான் என் கணவருக்குச் பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் இது. என் மனசு என்னைச் சாவடிக்குதுடி.

​லட்சுமி தன் கையை நீட்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் தோளை உறுதியாகப் பற்றினாள். அந்தத் தொடுதல் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு ஒரு பலத்தைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவளை மேலும் பலவீனப்படுத்தியது.

​லட்சுமி : உன்னோட குற்ற உணர்ச்சி எனக்குப் புரியுது திவ்யா. தினமும் எல்லாப் பெண்களும் இப்படித்தான் நினைப்பாங்க. ஆனா, ஒரு நாள் நீயே யோசிச்சுப் பார்ப்ப... குடும்பத்துக்குக் கஷ்டம் வரும்போது நியாயம் பேசிகிட்டு இருக்க முடியாது. ரவி உன்னை நம்பிதான் அந்தப் பணத்தைத் தரத் தயாராக இருக்கார். உன்னோட பேங்க் அக்கவுண்ட் நம்பரைக் கொடு, இப்போதே ஆன்லைன்ல முதல் தவணை தொகையை வரவழைக்கச் சொல்றேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோடு சாய்ந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் கலங்கி, உதடுகள் நடுங்கின. சுமன் தன் அறையில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த நிசப்தம் அவளுக்குள் ஒரு குற்றவாளி கூண்டில் நின்ற உணர்வைத் தந்தது.
​லட்சுமி தன் பாக்கெட்டிலிருந்து மொபைல் போனை வெளியே எடுத்து ஸ்கிரீனைத் தட்டத் தொடங்கினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த வியாபாரத் தன்மை ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சைக் கிழித்தது.

​லட்சுமி : (போனை காதுக்குப் பொத்தியபடியே) திவ்யா... நேரம் பண்ணாத. ரவி ஆன்லைன்ல இருக்கார். அவரிடம் சொல்லட்டுமா? உன்னோட அக்கவுண்ட் டீடெயில்ஸ் என்ன?

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு துடிக்க, தழுதழுத்த குரலில்) லட்சுமி... நான்... நான் இதைச் செய்தால், என் வாழ்க்கையில் மீதமுள்ள நாள்கள் முழுவதும் ஒரு பிசாசு போலத்தான் வாழ வேண்டும். என் கணவர் முகம் பார்க்க எனக்குத் தகுதி இல்லாமல் போய்விடும்.

​லட்சுமி : (சற்று கண்டிப்பான குரலில்) திவ்யா! உன் கணவர் உன்னை உயிரா நேசிக்கிறார் உண்மைதான். ஆனா, அவரோட உயிரைக் காப்பாற்றப் போறது நீ செய்யப் போற இந்தத் தியாகம் தான். இதைத் தியாகமா நினைச்சுக்கோ, இல்லை வியாபாரமா நினைச்சுக்கோ. உன் குடும்பம் தப்பிக்கணும்னா இதைச் செஞ்சே ஆகணும். சீக்கிரம் உன் அக்கவுண்ட் நம்பரைச் சொல்லு.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கதறி அழுதாள். அந்த அழுகையின் சத்தம் வெளியே கேட்காதபடி தன் வாயை மற்றொரு கையால் அழுத்திக் கொண்டாள். சுமன் விழித்துக்கொண்டால் என்ன செய்வது என்ற பயமும், பணத்தின் தேவையும் அவளை ஒரு நடு நடுங்கும் நிலைக்குத் தள்ளின.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உடைந்த குரலில், மெலிதாக முனகியபடி) சரி... சொல்லுறேன்…

​அவள் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து நடுங்கும் விரல்களால் தன் மொபைல் போனை வெளியே எடுத்து, அதன் பாஸ்வேர்டைத் தட்டி தனது வங்கி கணக்கு எண்ணை லட்சுமியிடம் கூறத் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு எண்ணையும் அவள் சொல்லச் சொல்ல, அவளது ஆன்மா கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைந்துபோவதை அவள் உணர்ந்தாள்.

​லட்சுமி அதைத் தன் போனில் டைப் செய்துவிட்டு, மறுமுனையில் இருந்த ரவியிடம் குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினாள்.

​லட்சுமி : ரவி... நம்பர் அனுப்பிட்டேன். உடனே அந்தப் பணத்தை ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ணுங்க... சீக்கிரம்.

​போனைத் துண்டித்துவிட்டு லட்சுமி ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டாள். ஹாலில் மீண்டும் அந்தப் பயங்கரமான அமைதி கவிழ்ந்தது.

​அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், ஸ்ரீதிவ்யா கையில் இருந்த மொபைல் போன் திடீரென ஒரு சிறிய ஒலியுடன் அதிர்ந்தது.

​'டிங்!'

​அந்த ஓசை ஹாலின் சுவர்களில் பட்டு ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சில் ஒரு இடி போல இறங்கியது. அவளது கண்கள் அதிர்ச்சியுடன் அந்தப் போன் திரையை நோக்கின.

​ஸ்கிரீன் ஒளிர, அதில் வங்கி கணக்கில் பணம் வரவு வைக்கப்பட்டுவிட்டதற்கான நோட்டிபிகேஷன் வாசகம் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது.

​ஐந்து லட்சம் ரூபாய். அவளது குடும்பத்தின் கவலைகளையும், சுமனின் மருத்துவச் செலவுகளையும் ஒரே நொடியில் தீர்க்கக்கூடிய அந்தப் பெரிய தொகை இப்போது அவளது வங்கிக் கணக்கில் சேர்ந்துவிட்டது.
​ஆனால், அந்தப் பணத்தை வாங்கியதற்கான விலை என்ன என்பதை நினைத்தபோது அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு மரத்துப்போன உணர்வு பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (போன் திரையைப் பார்த்தபடியே, வெறித்த பார்வையோடு) வந்துடுச்சு... பணம் வந்துடுச்சு... ஆனா, நான் என்னை நானே வித்துட்டேன்…

​அவளது கால்கள் பலவீனமாகி அப்படியே தரை ஓடுகளின் மீது மண்டியிட்டுச் சரிந்தன. லட்சுமி அவளது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்து சமாதானம் செய்ய முயன்றாள், ஆனால் ஸ்ரீதிவ்யாவின் பார்வை அந்த மொபைல் திரையிலேயே உறைந்து போயிருந்தது.

[Raju@Vijay]

too emotional buildups and apt to the story title
well connected narration
keep rocking

[Devayani rasigan]

too emotional buildups and apt to the story title
well connected narration
keep rocking

Thank yoy