Incest சசியின் மறுமணம் - Pure Romantic Incest Story

[Dheena2003]

உடனடியாகப் புஷ்பா சசியின் கைகளைச் செல்லமாகத் தட்டிவிட்டாள்; தன் வலது கையைத் தன் மார்புக்குக் கீழே கொண்டு சென்று, "பட்... பட்... பட்..." என்று  வேகத்தில் ஒற்றைக் கையாலேயே மிச்சமிருந்த அந்த மூன்று கொக்கிகளையும் ஒரே இழுப்பாக இழுத்துக் கழற்றி எறிந்தாள். கொக்கிகள் அத்தனையும் விடுபட்டதும், அவளது ஜாக்கெட் இருபுறமும் விலகிப் போக, அவளது மார்புகள் தங்களின் பாரம் தாங்காமல் அப்படியே இருபுறமும் தாராளமாக விரிந்து கொடுத்தன.




ஜாக்கெட் முழுமையாக விலகியதும், உள்ளே வெள்ளை நிறத்தில் இறுக்கமாக அணிந்திருந்த பிராவுக்குள்  இருந்து அவளது மார்புகள் அப்பட்டமாகக் காட்சியளித்தன. அந்த வெள்ளை நிறப் பிராவின் கப்புகளுக்குள் அடங்க மறுத்து, அவளது மார்பகங்களின் மேல் பகுதியும் பக்கவாட்டுச் சதைகளும் அப்படியே திமிறிக் கொண்டு வெளியே தள்ளிக் கொண்டிருந்தன.


சசி அந்த வெள்ளை நிறப் பிராவுக்குள் பளபளவென ஜொலித்த அவளது மார்புகளைப் பார்த்ததும், அவனுக்குள் இருந்த அத்தனை கட்டுப்பாடுகளும் சுக்குநூறாக உடைந்து போயின. தன் இரு கைகளையும் அப்படியே முன்னோக்கி நீட்டியவன், அந்த மார்புகளைப் பிராவோடு சேர்த்துத் தன் இரண்டு உள்ளங்கைகளாலும் ஆசையோடு அமுக்கினான்.

[Dheena2003]

அவளது மார்புகளின் அந்த அசாத்திய மென்மையும், சூடும் அவனது கைகளில் முழுமையாகத் தட்டுப்பட்டன. சசி தன் கை விரல்களாலும், உள்ளங்கையாலும் அந்தப் பருத்த முலைச் சதைகளை மாறி மாறிப் பிசைந்து, அழுத்தி, அணுஅணுவாக ரசிக்கத் தொடங்கினான்; அவனது அழுத்தத்தின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் புஷ்பா தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, "ஆஹ்..." என்று சுகத்தில் முனகினாள்.


இருவரின் உடல்களும் படுக்கையில் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, காமக் கடலில் மூழ்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தன. சசியின் கைகள் அவளது பிராவின் கொக்கியை நோக்கி நகரத் தொடங்கின; ஆனால், அதே சமயம் அந்த வீட்டின் பிரதான வாசலை நோக்கி விஜயாவின் காலடிச் சத்தங்கள் நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதை அந்தப் படுக்கையறையில் இருந்த காம ஜோடிகள் இருவருமே இன்னும் அறியாமல் இருந்தனர்.

ஆட்டோவை விட்டு மெல்ல இறங்கிய விஜயா, அந்த ஆட்டோக்காரருக்குக் கொடுக்க வேண்டிய சவாரிக் காசைக் கனிவோடு எண்ணிக் கொடுத்தாள். கையில் இருந்த அந்த ஒரே ஒரு சிறிய துணிப் பையைத் தன் தோளோடு அணைத்தபடி, தன் மகனின் வீட்டு வாசல் படியில் வந்து நின்றாள். ஆனால், அவளது எதிர்பார்ப்பிற்கு மாறாக, வீட்டின் பிரதான மரக் கதவு உள்பக்கமாக முழுமையாக மூடப்பட்டு, தாழிடப்பட்டுக் கிடந்தது.

[Dheena2003]

"அய்யோ பாவம்... மணி இப்போ நைட்டு ஒன்பதுக்கு மேல ஆகுதுல்ல... சசி ஆபீஸ் வேலைக்கு எல்லாம் போயிட்டு வந்து ரொம்ப டயர்டா   சீக்கிரமாவே தூங்கிருப்பானோ?" என்று விஜயா தனக்குள்ளேயே பாசத்தோடு நினைத்துக் கொண்டாள். கதவுக்கு அருகில் இருந்த காலிங் பெல்லை அழுத்தப் போன அவளது கை, சட்டென்று பாதியிலேயே நின்றது.


"வேண்டாம்... பெல் அடிச்சா பையனோட தூக்கம் கலைஞ்சிடும். அவன் நல்லா தூங்கட்டும், நம்மகிட்டதான் இந்த வீட்டோட இன்னொரு   Duplicate Key எப்பவும் பையில இருக்குமே!" என்று நினைத்தவள், தன்  பைக்குள் கையை விட்டு அந்தச் சாவியை எடுத்தாள். மிகவும் சத்தமில்லாமல் பூட்டில் சாவியை நுழைத்து, நாசுக்காகத் திருகிக் கதவைத் திறந்தாள்.

மிகவும் நிசப்தமாக உள்ளே வந்தவள், தன் மகனின் தூக்கம் கெடக் கூடாது என்பதில் கண்ணும்கருத்துமாக இருந்து, கதவை மெதுவாகச் சாத்தி உள்பக்கமாகப் லேசாகத் தாழிட்டுக் கொண்டாள். ஹாலில் இருந்த மெயின் சுவிட்சைப் போட்டுப் பிரகாசமான லைட்டை எரியவிட்டாள். ஆனால், லைட் எரிந்த அடுத்த கணமே, அந்த ஹாலில் அவள் கண்ட காட்சி அவளை அப்படியே திகைக்க வைத்தது.

அங்கே சோபாவுக்கு அருகிலும் தரையிலும் சசியின் ஆபீஸ் பிராண்டட் ஷர்ட்டும், அவனது பனியனும் ஆங்காங்கே கசங்கிப் போய், அலங்கோலமாகச் சிதறிக் கிடந்தன. அதைத் தரையிலிருந்து குனிந்து கைகளில் எடுத்த விஜயா, "இவன் ஒருத்தன்... எப்போவுமே இப்படித்தான்! துணிகளைக் கழற்றிப் போட்டா அதைக்கூடச் சரியா மடிச்சு வைக்கத் தெரியாம ஊதாரி மாதிரிப் போட்டு வச்சிருக்கான் பாரு!" என்று தன் மகனைப் பாசத்தோடு செல்லமாகத் திட்டியபடியே, அந்தத் துணிகளை நன்றாக உதறி மடித்து சோபாவின் ஓரமாக வைத்தாள்.

[Dheena2003]

அப்படி மடித்து வைத்துவிட்டுத் திரும்பிய போது, அவளது காலடியில் ஏதோ ஒரு வழவழப்பான பட்டுத் துணி தட்டுப்பட்டது. குனிந்து அதைத் தன் கைகளில் எடுத்தவள் அப்படியே உறைந்து போனாள்; அது ஒரு  ,   கசங்கிய சிவப்பு நிற ஜரிகைச் சேலை! "என்ன இது... சசி மட்டும் தனியா இருக்குற இந்த ஆம்பளப் புள்ளைங்க ரூம்ல, இந்த லேடிஸ் சேலை எப்படி இங்க தரையில வந்து கிடக்கு?" என்று அவளுக்குள் ஒரு பெரும் ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியும் கலந்த குழப்பம் தட்டியது.


அத்தோடு நிறுத்தாமல், சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவளது கண்களில், அந்த சோபாவின் இடுக்கில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு  பெண்களுக்கான ஹேண்ட் பேக் தட்டுப்பட்டது. "நம்மளத் தவிர இந்த வீட்டுக்கு வேற எந்தப் பொம்பளை வந்திருப்பா? அதுவும் இந்த  நேரத்துல..." என்ற  குழப்பத்துடன், அவசர அவசரமாக அந்தப் பேக்கின் ஜிப்பைத் திறந்து உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று பார்த்தாள்.

அந்தப் பேக்கிற்குள் கையை விட்டுப் பார்த்த விஜயாவின் கைகளில், சதுர வடிவிலான பிளாஸ்டிக் பாக்கெட்டுகள் சில தட்டுப்பட்டன. அதை வெளியில் எடுத்துப் பார்த்த அவளது கண்களே பிதுங்கிவிடும் போலிருந்தது; உள்ளே ஆண்களுக்கான 'காண்டம்'  பாக்கெட்டுகள், அதுவும் ஒன்று இரண்டு அல்ல... பத்துக்கும் மேற்பட்ட பாக்கெட்டுகள் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன!

அதைப் பார்த்த அடுத்த நொடி விஜயாவுக்குத் திடுக்கிட்டது; உடம்பெல்லாம் ஒரு பயங்கரமான நடுக்கம் பரவியது. "இது... இது  ! அய்யோ கடவுளே... என் பையன் ரூம்ல இப்படி ஒரு அசிங்கமா?" என்று நினைத்தவள், பயத்தில் தன் நெஞ்சில் கைவத்துக் கொண்டாள். அவளது தாயுள்ளம் ஏதோ ஒரு விபரீதத்தை உணர்ந்து கிடுகிடுவென அடித்துக் கொண்டது

[Dheena2003]

அவளது பார்வையின் கவனம் உடனடியாக ஹாலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த சசியின் படுக்கையறையின்   பக்கம் திரும்பியது. அந்தப் பெட்ரூமின் கதவு முழுமையாக மூடப்படாமல், லேசாகப் பாதி திறந்த நிலையில், உள்ளே இருந்து மங்கலான ஜீரோ வாட்ஸ் நைட்கல்ப் வெளிச்சம் மட்டும் லேசாக வெளியே கசிந்து வந்து கொண்டிருந்தது.


"அய்யோ... என் மகனுக்கு ஏதோ  நடக்குது போலயே! யாரோ திருட்டுப் பொம்பளை உள்ள பூந்து என் புள்ளையை ஏதாச்சும் பண்ணிடுவாளோ!" என்று பயந்து போன அந்தத் தாய், தன் கையில் இருந்த துணிப் பையைத் தரையில் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு,  அந்தப் பெட்ரூம் கதவை நோக்கிப் பாய்ந்து சென்று, தன் முழு பலத்தோடு கதவை "தடாரென்று" தள்ளித் திறந்தாள்!

அவ்வளவுதான்! கதவு திறந்த அடுத்த கணமே, உள்ளே தெரிந்த அந்தக் காட்சியைக் கண்ட விஜயாவின் நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது; அவளது ஒட்டுமொத்தப் பூவுலகமும் ஒரு நொடியில் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறியது போல உறைந்து நின்றாள்.

அங்கே... படுக்கையறைக் கட்டிலில் அவளது செல்ல மகன் சசி  மேல் ஆடைகளின்றி ஒரு ஷார்ட்ஸ்  வெற்றுடம்போடு மல்லாக்கப் படுத்திருக்க, அவனுக்கு மேலே 40 வயது மதிக்கத்தக்க, நல்ல குண்டான, சதைப்பிடிப்பான ஒரு  பெண்மணி  ஏறி அமர்ந்திருந்தாள்! அவளது பின் பக்கத்து பிராவின் கொக்கிகள் எல்லாம் கழற்றப்பட்டு,  இருபுறமும் விலகி அலங்கோலமாகக் காட்சியளித்தது.

[Dheena2003]

அவள் பிராவை முழுமையாக உடம்பிலிருந்து கழற்றி எடுக்காமல், அப்படியே சசியின் உடம்போடு உடம்பாகக் குனிந்து, அவனது கழுத்திலும் நெஞ்சிலும் தன் முகம் புதைத்து, காம வெறியோடு  முத்தமிட்டுக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்! சசியின் கைகளோ அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகளைப் பற்றியிருந்தன!


தன் கண் முன்னாடியே, தன் குலக்கொழுந்து, தப்பு தண்டாவே தெரியாது என்று தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்த தன்  தங்க மகன், ஒரு விபச்சாரப் பெண்ணுடன் படுக்கையில்   கிடப்பதைக் கண்ட விஜயாவால் தன் ஆத்திரத்தையும் அதிர்ச்சியையும் தாங்கவே முடியவில்லை. 



அந்தப் படுக்கையறையே அதிரும்படி, தன் தொண்டை நரம்புகள் புடைக்க, "சசி...!!!" என்று பயங்கரமான ஆக்ரோஷக் குரலில் கத்தினாள் அந்தத் தாய்! விஜயா 

அதுவரை அந்த ஏசி அறையின் குளுமையிலும் காமக் கடலில் முழுமையாக மூழ்கிக் கிறங்கிக் கிடந்த அந்த இருவருக்கும், அந்த  ஆக்ரோஷக் குரல் ஒரு பேரிடியாக வந்து இறங்கியது. திடுக்கிட்டு அந்தச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த நொடி, கட்டிலில் கிடந்த சசியும் அவனுக்கு மேலே காம வெறியோடு அமர்ந்திருந்த புஷ்பாவும் ஒரே சேர தங்களின் தலைகளைத் திருப்பி வாசலை நோக்கிப் பார்த்தார்கள்.

அங்கே வாசலில் புடவை கலைந்து, முகம் முழுவதும் அசாத்திய கோபத்தோடும் அதிர்ச்சியோடும் நின்று கொண்டிருந்த விஜயாவைப் பார்த்த புஷ்பாவுக்கு முதலில் உண்மை என்னவென்று புரியவில்லை. அவள் தன் கலைந்த ஜாக்கெட்டை லேசாகத் தன் கைகளால் மறைத்துக் கொண்டு, "என்ன சாரே... இவன் நமக்குத் தெரியாம இன்னைக்கு நைட்டுக்கு இன்னொரு ஐட்டத்தைக் கூட புக் பண்ணியிருந்தானா என்ன?" என்று விஜயாவை ஒரு அலட்சியப் பார்வையோடு பார்த்துச் சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.

ஆனால் சசிக்கோ, தன் கண் முன்னால் நிற்பது தன் சொந்த அம்மா விஜயா தான் என்பதை நம்புவதற்கே சில நொடிகள் எடுத்தன. அவன் காண்பது கனவா இல்லை நிஜமா என்று அவனது புத்தி தடுமாறியது. தன் அம்மா தான் அங்கே நிற்கிறாள் என்பதை முழுமையாக உணர்ந்த அடுத்த கணமே, அவனது உடம்பில் இருந்த காம வெறி எல்லாம் பறந்தோடி, மரண பயம் அவனது உச்சி முதல் பாதம் வரை கிடுகிடுவெனப் பரவியது.

[Dheena2003]

அம்மாஆஆ...!!!" என்று பயமும் நடுக்கமும் கலந்த குரலில் அலறிய சசி, சற்றும் தாமதிக்காமல் தன் மேல் அமர்ந்திருந்த புஷ்பாவைத் தன் இரு கைகளாலும் பலமாகப் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட்டுப் படுக்கையிலிருந்து பட்டென்று எழும்பினான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன், கட்டிலின் ஓரத்தில் கிடந்த ஒரு பெரிய போர்வையை அவசர அவசரமாக இழுத்துத் தன் வெற்றுடம்பை முழுமையாக மறைத்துக் கொண்டு சுவரோரமாக நடுங்கி நின்றான்.




சசியின் வாயிலிருந்து அத்தனை பயத்தோடு வந்த அந்த "அம்மா" என்ற வார்த்தையைக் கேட்ட அடுத்த கணமே, புஷ்பாவுக்கு ஒட்டுமொத்த மேட்டரும்   புரிந்துவிட்டது. "அடடா... இவன்  அம்மாவே இங்க நேரடியா வந்து நிக்கிறாங்க... நாம இன்னைக்குச் செமயா மாட்டிக்கிட்டோம்!" என்பதை அவள் உணர்ந்து கொண்டாள்.

தன் மகனின் இந்த லட்சணத்தைப் பார்த்த விஜயாவின் முகம் கோபத்திலும் அவமானத்திலும் அப்படியே சிவந்து போய்விட்டது. அவளது உடம்பு ஆத்திரத்தில் நடுங்க, அவளது கண்கள் புஷ்பாவை நோக்கித் திரும்பின. விஜயா புஷ்பாவை அத்தனை கேவலமாகவும் உக்கிரமாகவும் பார்க்க, அவளது பார்வைக்கு முன்னால் நிற்க முடியாமல் புஷ்பாவுக்குள் லேசான நடுக்கம் வரத் தொடங்கியது.

[Dheena2003]

இருப்பினும், புஷ்பா பல வருடங்களாக இந்தத் தொழிலில் இருக்கும் ஒரு முதிர்ச்சியான பெண் என்பதால், அவள் தன் முகத்தில் எந்தவொரு பெரிய பதற்றமும் இல்லாதவாறு காட்டிக் கொண்டாள். "ஒரு நிமிஷம்..." என்று தன் கைகளை நீட்டி விஜயாவைத் தடுத்தவள், மெத்தையின் கீழே கசங்கிக் கிடந்த தன் பிளவுஸையும் ஜாக்கெட்டையும் கைகளில் எடுத்தாள்.


விஜயாவைத் தாண்டி அப்படியே கம்பீரமாக நடந்து அந்தப் படுக்கையறையை விட்டு வெளியே ஹாலுக்கு வந்தாள் புஷ்பா. சோபாவின் அருகில் தரையில் அலங்கோலமாகச் சுருண்டு கிடந்த தன் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து, எவ்வித அவசரமும் இன்றி மிகவும் நிதானமாகத் தன் உடம்பில் சுற்றி, முந்தானையை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு மங்கலமாகத் தயாரானாள்.

எப்படியும் இவள் இங்கே வந்து நின்ற பிறகு, அதற்கு மேல் அங்கே சசியோடு படுக்கை சுகத்தை அனுபவிக்கவோ, தொழிலைத் தொடரவோ முடியாது என்பது புஷ்பாவுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே, அவள் சிறிதும் கூச்சமின்றித் தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு, "ஏண்டா தம்பி... இப்போ உங்க அம்மா வந்துட்டாங்க, அதுக்காக நான் சும்மா போக முடியுமா? என்னோட காசைத் தாடா, நான் கிளம்புறேன்!" என்று சசியை நோக்கி உரத்த குரலில் கேட்டாள்.



கட்டிலில் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு நின்ற சசியோ, புஷ்பாவின் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. அவன் தன் அம்மாவின் முகத்தையே இமைக்காமல், பயத்தில் உறைந்து போய் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது இதயம் இப்போது மணிக்கு ஆயிரம் கிலோமீட்டர் வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது.

விஜயா தன் ஆத்திரத்தை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது என்று தெரியாமல், தன் உதடுகளை இறுக்கமாகக் கடித்து, பற்களை நறநறவென்று கடித்தபடி சசியைப் பார்த்தாள். "சசி... முதல்ல அவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய காசைக் கொடுத்துட்டு, அவளை இந்த வீட்டை விட்டு உடனே வெளிய அனுப்பு! உன்கிட்ட நான் தனியா கொஞ்சம் பேசணும்!" என்று அசாத்தியமான அதிகாரக் குரலில் கட்டளையிட்டாள்.

[Dheena2003]

தன் பெற்ற அம்மாவின் இப்படி ஒரு ருத்ர தாண்டவ ரூபத்தை சசி தன் வாழ்நாளில்,   பார்த்ததே இல்லை. எப்போதும் சாந்தமாக, அன்பாகப் பேசும் அம்மா இன்று காளியாக நிற்பதைப் பார்த்தவன், போர்வையை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டு பாய்ந்து எழுந்தான்.


வேக வேகமாக ஓடிச் சென்று, மேஜையின் மீது கிடந்த தன் பர்ஸைத்   திறந்தான். ஏற்கனவே புஷ்பாவிற்குக் கொடுப்பதற்காகத் தான் குளித்து முடித்த உடனேயே எண்ணித் தனிப் பாக்கெட்டில் எடுத்து வைத்திருந்த அந்த 7000 ரூபாய் பணத்தை அப்படியே கைகளில் எடுத்தான்.

கைகள் நடுங்க, நடுங்க அந்தப் பணத்தை எடுத்து வந்து புஷ்பாவின் கைகளில் திணித்தான். புஷ்பா அந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு, கொஞ்சமும் அவசரப்படாமல் விஜயாவின் முன்னாலேயே "ஒன்று, இரண்டு, மூன்று..." என எழுபது நூறு ரூபாய் தாள்களையும் மிகவும் பொறுமையாக எண்ணிப் பார்த்தாள்.

பணம் சரியாக 7000 ரூபாய் இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்ட புஷ்பாவின் முகம், காமத்திலிருந்து அப்படியே பணத்தாசைக்கு மாறிப் போனது. "அப்பாடா... உள்ளே வந்து ஒரு மணி நேரம் கூட முழுசா ஆகல... அதுக்குள்ள எந்தவொரு கஷ்டமும் இல்லாம அசால்ட்டா 7000 ரூபாய் சம்பாதிச்சாச்சு!" என்று தனக்குள்ளேயே  சந்தோஷத்தோடு நினைத்துக் கொண்டாள்.

[Dheena2003]

தன் முகத்தில் ஒரு வக்ரமான, கேலியான புன்னகையை வரவழைத்துச் சசியைப் பார்த்து ஒரு கண் சிமிட்டியவள், விஜயாவை ஒரு அலட்சியப் பார்வையோடு கடந்து, தன் ஹேண்ட் பேக்கைத் தூக்கிக் கொண்டு அந்த வீட்டின் பிரதான கதவைத் திறந்து கொண்டு நிதானமாக வெளியேறிச் சென்றாள்.


புஷ்பா வெளியே சென்ற அடுத்த விநாடி, அந்த வீட்டின் கதவு "டமார்" என்று மூடும் சத்தம் கேட்டது. இப்போது அந்தப்  வீட்டில், அந்தப் படுக்கையறையில், வெற்றுடம்போடு போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு நிற்கும் சசியும்,  காளியாக நிற்கும் அவனது அம்மா விஜயாவும் மட்டுமே நேருக்கு நேராக எஞ்சியிருந்தார்கள். அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி, ஒரு  புயலுக்கான அனல் காற்று அங்கே வீசத் தொடங்கியது.

புஷ்பா வீட்டை விட்டு வெளியேறிய அடுத்த நொடி, அந்த அறையே மயான அமைதியில் மூழ்கியது. விஜயா தன் கையில் வைத்திருந்த துணிப்பையைத் தரையில் 'பளார்' என்று தூக்கி எறிந்தாள்; அவளது அசாத்திய கோபத்தின் வேகம் அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி அனலாக வீசியது. "டேய்... என்னடா இது? இப்படிப்பட்ட அசிங்கத்தை என் கண்ணு முன்னாடியே பண்ண உனக்கு எப்படிடா மனசு வந்துச்சு? ஊர் முழுக்க என் மவன் தங்கமான பையன், தப்பு தண்டா தெரியாதவன்னு பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கேன், ஆனா நீ இங்க என்ன காரியம்டா பண்ணிட்டு இருக்க?!" என்று தன் தொண்டை நரம்புகள் புடைக்கக் கத்திப் படபடா வென்று வார்த்தைகளால் விளாசினாள்.

அம்மாவின் அந்த விஸ்வரூபக் கோபத்தைக் கண்ட சசி, பயத்தில் அப்படியே பாய்ந்து போய் கட்டிலின் மூலையில் பதுங்கிக் கொண்டான். போர்வையைத் தன் உடம்போடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாகச் சுருட்டிக் கொண்டு, தன் தலையைக் குனிந்தபடி, "அம்மா... அம்மா தயவுசெஞ்சு நான் சொல்றதைக் கேளுமா... நான் தப்பானவன் இல்லைம்மா..." என்று நடுங்கும் குரலில்  . அவனது கண்கள் பயத்தில் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன.

[Dheena2003]

"வாய் மூடடா நாசமாப் போனவனே! இன்னும் என்னடா விளக்கம் சொல்லப் போற நீ? நான் வரலைன்னா இந்நேரம் அந்தப் பொம்பளையோட என்னென்ன  பண்ணிருப்ப?!" என்று விஜயா பாய்ந்து வந்து அவனது தோள்களைப் பிடித்து உலுக்கினாள். அவளது   வார்த்தைகளால் அவனது நெஞ்சைத் துளைத்தன. "கல்யாண மேடையில அந்தப் பொண்ணு ஓடிப்போனதுக்கு இந்த ஊரே உன்னை ஆம்பளையான்னு கேட்டுப் பழிச்சப்ப கூட, என் புள்ளை சொக்கத்தங்கம்டான்னு நெஞ்சை நிமித்திப் பேசினேனே... என் நெஞ்சுல இப்போ நீயே கத்தியை இறக்கிட்டியடா!" என்று அலறினாள்.


சசி கட்டிலில் இன்னும் பின்னோக்கி நகர்ந்து சுவரோடு ஒட்டிக்கொண்டான். "அம்மா... அதுக்காகத்தான்மா நான் இதை பண்ணுனேன்!   எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல... ஊரே என்னை ஆம்பளையான்னு கேலி பேசும்போது, எனக்கே என் மேல ஒரு சந்தேகம் வந்துடுச்சுமா.. , அதான் அந்தப் புரோக்கர் பேச்சைக் கேட்டு..கொஞ்சம் ப்ராக்டிகலா ." என்று அழுதுகொண்டே தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டினான்.

"அடீங்கப்பா... பெரிய பிராக்டிகல் நாலெட்ஜ் வளர்க்கக் கிளம்பிட்டாரு என் மகராசன்! டேய், ஆண்மையை நிரூபிக்கிறதுக்கு இப்படி காசு கொடுத்து ஒரு விபச்சாரப் பொம்பளையைத்தான் கூட்டிட்டு வரணுமாடா?!" என்று விஜயா தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக்   ஆக்ரோஷத்தோடு கத்தினாள். "உன் தங்கை வர்ஷா அங்க ஊர்ல உனக்காகப் பெண் புலியா நின்னு சண்டை போட்டாளே, அவ முகத்துல இப்போ நான் எப்படிடா முழிப்பேன்? உன் சித்தி பத்மா உனக்காக ஊர் ஊரா நல்ல பொண்ணா தேடிட்டு இருக்காளே, அவகிட்ட இந்த அசிங்கத்தை நான் எப்படிடா சொல்லுவேன்?!" என்று தன் மகனின் நெஞ்சைத் துளைக்கும்படி கேட்டு, அவனது மனசாட்சியை ஒட்டுமொத்தமாக உலுக்கினாள் விஜயா.


விஜயா அப்படித் தன் தங்கை வர்ஷாவையும், சித்தி பத்மாவையும் பற்றிப் பேசித் தன்னை அசிங்கப்படுத்தியதும், அதுவரை பயந்து நடுங்கிப் பதுங்கிக் கிடந்த சசிக்குள்ளும் ஏதோ ஒன்று சுளீரென்று தைத்தது. அவனது பொறுமை எல்லையைக் கடக்க, இந்த முறை அவனும் தன் முகத்தை ஆக்ரோஷமாக மாற்றிக் கொண்டு, அம்மாவுக்கு இணையாகக் கோபப்பட்டான்.

[Dheena2003]

அம்மா... போதும் நிறுத்துங்க! உங்களுக்கு எப்பப் பார்த்தாலும் ஊர்ல இருக்குற சித்தியைப் பத்தியும், வர்ஷாவைப் பத்தியும் மட்டும்தான் கவலைப்படுறீங்க. அவங்களை வச்சு எனக்கு அட்வைஸ் பண்றீங்களே... ஆனா, பெத்த தாயான உங்களுக்கு ஏன் இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் என்னைப்பத்தி மட்டும் கொஞ்சம் கூடப் புரியவே இல்லை?!" என்று சசி தன் குரலை உயர்த்தி ஆவேசமாகக் கேட்டான்.


தன் அம்மாவிடம்  எப்போதும் சாந்தமாகப் பேசும் சசி, முதன்முறையாக இப்படித் தடித்த குரலில் எதிர்த்துப் பேசுவதைக் கண்ட விஜயா ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். அவளது கண்கள் விரிய, "என்னடா... என்னை எதிர்த்துப் பேசுறியா?" என்பது போல அவனையே உற்றுப் பார்த்தாள்.

சசி தன் இடுப்பில் சுற்றியிருந்த போர்வையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, கட்டிலில் நேராக நிமிர்ந்து நின்றான். "ஆமாம்மா, பேசுறேன்! அந்தத் திருமண மண்டபத்துல வச்சு, அந்தப் பொண்ணு வேற ஒருத்தனோட ஓடிப்போனதுக்கு, இந்த ஒட்டுமொத்த ஊர்க்காரனுங்களும் என்னை 'பொட்டை பொட்டை'ன்னு சொல்லும்போது என் மனசு எவ்வளவு துடிச்சிருக்கும்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?!" என்று தன் நெஞ்சில் கையை அடித்துக் கொண்டு கத்தினான்.

"ஊர்ல இருக்குற எவனெவனோ என் ஆண்மையைக் கேலி பேசி, அசிங்கமாப் பழிச்சுப் பேசும்போது, ஒரு கட்டத்துல எனக்கே என் உடம்பு மேல  சந்தேகம் வந்துடுச்சுமா! நான் நிஜமாவே ஒரு ஆம்பளைதானா, இல்ல ஊர்க்காரங்க சொல்றதுதான் உண்மையான்னு எனக்கே ஒரு பயம் வந்துடுச்சு. அந்தச் சந்தேகத்தைத் தீர்த்துக்க வேற வழி தெரியாமத்தான் நான் இந்த  முடிவை எடுத்தேன்!" என்று தன் கண்ணீரோடு உண்மையை உடைத்தான்.

[Dheena2003]

விஜயா அவனது பேச்சைக் கேட்டுத் தன் முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு, "என்னடா... நீ பண்ணுன இந்த அசிங்கமான காரியம் நியாயம்தான்னு   என்கிட்டயே சொல்லுறியா   நீ?! தப்பு பண்ணிட்டு அதுக்கு   சப்பக்கட்டு கட்டுறியே, உனக்குக் கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்காடா?" என்று தன் கைகளை ஓங்கிக் கோபத்துடன் கேட்டாள்.


சசி கொஞ்சமும் பின்வாங்காமல், "எனக்கு நியாயம், அநியாயம் எதைப்பத்தியும் இப்போ கவலை இல்லைம்மா! ஆனா, நான் இன்னைக்குப் பண்ணின இந்த காரியத்துக்கு நான் மட்டுமே முழுப் பொறுப்பாக முடியாது. என்னை இந்த நிலைமைக்குத் தள்ளுன அந்தப் பாவி மகளும், என்னை அசிங்கமாப் பேசின இந்த உலகமும்தான் இதுக்கு முழுமுதற் காரணம்!" என்று தன் ஆத்திரத்தை உலகத்தின் மீது திருப்பினான்.

"சீ... வாய் மூடுடா!   இப்படிப் பேசுறதுக்கு உனக்கே கொஞ்சம் கூட அசிங்கமா இல்லையாடா சசி?!" என்று விஜயா கேவலமாகப் பார்த்துத் துப்பினாள்.

அம்மாவின் அந்த வார்த்தை   அவனது முகம் அப்படியே அவமானத்திலும் ஆத்திரத்திலும் சிவந்து போக, "ஆமாம்மா... எனக்கு அசிங்கமாவே இல்லை! இப்போ உங்களுக்கு என்ன வேணும்? நான் பண்ணுனது தப்புதான், போதும்!" என்று கத்தினான்.

 . தயவுசெஞ்சு என்னை இப்போதைக்குக் கொஞ்சம் தனியா இருக்க விடுங்கம்மா... உங்களோடு பேச எனக்கு  இஷ்டமும் இல்லை!" என்று  , தன் கோபத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று விஜயாவைப் பார்த்துக் கூறியவன் 
 ,  தன் இடுப்பில் இருந்த போர்வையோடு விறுவிறுவென்று படுக்கையறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவனது காலடிகள் கோபத்தில் தரை அதிரும்படி ஹாலை நோக்கிக் கடந்து சென்றன

[Dheena2003]

அங்கே ஹாலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த மற்றொரு தனி அறைக்குள்   சசி வேக வேகமாக நுழைந்தான். உள்ளே சென்ற அடுத்த விநாடி,   கதவை "பட்டென்..." என்று  வீடே அதிரும் அளவிற்கு  வேகமாக மூடி, உள்பக்கமாகத் தாழிட்டுக் கொண்டான்.


 ஒரு மாபெரும் போர்க்களம் முடிவுக்கு வந்த பிறகு நிலவுமே ஒரு பயங்கரமான நிசப்தம், அதைப் போலத்தான் இருந்தது சசியின் அந்த ஒட்டுமொத்த வீடும். தன் ஆண்மையின் மீது விழுந்த வடுக்களையும், தாயின் முன்னால் அம்பலப்பட்டுப் போன அவமானத்தையும் தாங்க முடியாமல், சசி அந்தத் தனி அறைக்குள் போர்வையோடு சுருண்டு கிடந்தான். இருள் சூழ்ந்த அந்தப் படுக்கையறையில், தன்  குடும்ப கௌரவத்தையும் மீறித் தான் செய்த தவறை நினைத்து வெட்கத்திலும், ஆத்திரத்திலும் அவனது நெஞ்சுக்கூடு விம்மி விம்மி அழ, தலையணையில் முகம் புதைத்துத் தனிமையில் தவித்துக் கொண்டிருந்தான் அந்த மகன்.

மறுபுறம், ஹாலில் இருந்த  சோபாவின் ஓரத்தில், தன் மகனின் கோபப் பேச்சால் நிலைகுலைந்து போய் அப்படியே அசைவற்று அமர்ந்திருந்தாள் அம்மா விஜயா.  கோபத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று தன் முகத்திற்கு நேராகக் கதவைச் சாத்திய மகனின் அந்த ருத்ர வடிவத்தையே விக்கித்துப்போய் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். "என் புள்ளையை இந்த உலகம் எந்தளவுக்குக் காயப்படுத்தியிருந்தா, அவன் இப்படி ஒரு விபரீதமான முடிவை எடுத்திருப்பான்" என்று அவனது ஆண்மையின் வலியைத் தன் தாயுள்ளத்தால் மெல்ல உணர்ந்து, அந்த நிசப்தமான இரவில்   அமைதியாக கண்ணீர் வடித்தாள் அந்தத் தாய்.

[Dheena2003]

மறுநாள் அதிகாலையில் சூரியன் உதித்து விடிந்ததும், விஜயா தன் முகத்தில் இருந்த சோகத்தை உதறிவிட்டு விறுவிறுவென்று எழுந்து வீட்டின் அத்தனை ஜன்னல்களையும் திறந்துவிட்டாள். "கண்ட கண்ட வேசி, அசிங்கமான பொம்பளைங்க எல்லாம் கால் வச்சு நம்ம வீட்டோட லட்சுமிகரத்தையே கெடுத்துட்டாளுங்க" என்ற ஆத்திரத்தில், அந்த வீடு முழுவதையும் தண்ணீரை ஊற்றி நன்றாகக் கழுவி, துடைத்துச் சுத்தம் செய்தாள்.  சோபாவில் கிடந்த காண்டம் பாக்கெட்டுகள் என அவளது அசிங்கமான அடையாளங்கள் அத்தனையையும் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவரில் அள்ளிப் போட்டு, வீட்டை விட்டு வெளியே கொண்டு போய் குப்பையில் எறிந்தாள்.



வீடு முழுவதும் சுத்தமாக மாறியதும்,  வீடு முழுக்கச் சாம்பிராணி புகை போட்டாள். அந்தப் புகை வீட்டின் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம் பரவி, புஷ்பா விட்டுச் சென்ற அந்த அசிங்கமான காம வாசனையை அடியோடு துடைத்தெறிந்தது. வீடு முழுவதும் மீண்டும் ஒரு மங்களகரமான, தெய்வீகமான நறுமணம் கமழத் தொடங்கியதும், தன் மகனின் மனதில் இருக்கும் அந்த அழுக்கும், குழப்பமும் நீங்கி அவன் நல்வழிப்பட வேண்டும் என்று அந்தத் தாய் மனமுருக இறைவனை வேண்டிக் கொண்டாள்.

[Dheena2003]

மணி ஒன்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, விஜயா சமையலறையில் பம்பரமாகச் சுழன்று தன் மகனுக்காக டிபன் ரெடி பண்ணிக் கொண்டிருந்தாள். நேற்று இரவு என்னதான் மாபெரும் புயல் வீசியிருந்தாலும், தன் பிள்ளை பசியோடு ஆபீசுக்குச் செல்லக் கூடாது என்ற அந்த ஒரே ஒரு தாயுள்ளத்தின் தவிப்போடு, அவள் சுடச்சுட இட்லிகளை அவித்து எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.


அதே சமயம், நேற்று இரவு கோபத்தில் தனி அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்ட சசி, மெல்லக் கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தான். அவன் வெளியே வந்த அடுத்த நொடி, அவனது நாசியைத் துளைத்தது அந்தத் தெய்வீக நறுமணம்; வீடு முழுவதும் நேற்று இரவின் எந்தவொரு அசிங்கமான சுவடும் இல்லாமல் கமகமவென்று சாம்பிராணி வாசனை நிறைந்து கிடந்தது.

வீட்டின் அந்தப் புனிதமான மாற்றத்தைக் கண்ட சசி, எதுவும் பேசாமல் நேராக பாத்ரூமிற்குள் சென்று தன் காலைக் கடன்களை முடித்தான். நேற்று உடம்பில் ஒட்டியிருந்த அத்தனை காம அழுக்குகளும், மனப் போராட்டங்களும் நீங்குவது போலத் தண்ணீரை அள்ளி ஊற்றிக் குளித்துவிட்டு, தன்  ஆபீஸ் யூனிஃபார்மை அணிந்து கொண்டு  வெளியே வந்தான்.

[Dheena2003]

அவன் குளித்து முடித்து வெளியே வருவதற்குள், விஜயா அவித்த இட்லிகளைத் தட்டில் அடுக்கி, அதற்கு ஏத்த சுவையான சட்னியையும் அரைத்து, டைனிங் டேபிளில் எல்லாவற்றையும் ஆசையோடு எடுத்து வைத்தாள். நேற்று நடந்த சண்டையை மறந்து, தன் மகனுக்குப் பசியார உணவளிக்க வேண்டும் என்று அவள் ஆவலோடு காத்திருந்தாள்.


ஆனால் சசியோ, டைனிங் டேபிளின் பக்கம் தன் பார்வையைக்கூடத் திருப்பவில்லை; அவன் நேராக ஹாலின் ஓரத்தில் இருந்த தன் ஆபீஸ் ஷூக்களை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு, கையில் தன் பைலைத் தூக்கிக் கொண்டு எவ்வித சத்தமும் இன்றி வீட்டை விட்டு விறுவிறுவென்று வெளியேறினான். அம்மாவின் முகத்தைப் பார்ப்பதற்கோ, அவளிடம் பேசுவதற்கோ அவனுக்கு இன்னும் மனம் வரவில்லை.

தன் மகன் நேராக வந்து சாப்பிடாமல், தன்னை அடியோடு புறக்கணித்துவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியே செல்வதைப் பார்த்த விஜயாவின் நெஞ்சம் அப்படியே பதறிப் போனது. "அய்யோ... நேத்து நைட்டுல இருந்து பையன் வயிறு காஞ்சு போயிருக்கானே, இப்போ காலையிலயும் சாப்பிடாம இவன் பாட்டுக்குக் கிளம்புறானே!" என்று அவளது தாயுள்ளம் துடித்தது.

[Dheena2003]

இவன் சாப்பிடாம இப்போ எங்க போறான்?" என்ற பதற்றத்துடன், சமையலறை கரண்டியை அப்படியே மேஜையில் போட்டுவிட்டு, "சசி... சசி... நில்றா, சாப்பிடாம எங்கடா போற?!" என்று பாசக் குரலில் கத்திக்கொண்டே அவளது கால்கள் சசியின் பின்னாடியே வாசலை நோக்கி ஓடி வந்தன.


ஆனால், அதற்குள் சசி வீட்டின் போர்டிகோவில் நின்ற தன் புல்லட் பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து, சாவியைத் திருகி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்திருந்தான். அம்மாவின் குரல் அவனது காதில் விழுந்தும், அவன் வண்டியின் ஆக்சிலேட்டரை பலமாக முறுக்கி, மின்னல் வேகத்தில் அந்த வீட்டின் காம்பவுண்ட் கேட்டைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டான்.

பையன் தன்னைத் திரும்பிப் பார்க்காமல்,  பசியோடு ஆபிசுக்கு ஓடுவதைக் கண்ட விஜயா, அப்படியே வீட்டின் வாசல் படியிலேயே சில நொடிகள் சிலையாக உறைந்து போய் நின்றாள். அவளது கண்கள் கலங்கி, நெஞ்சுக்குள்  வேதனை வந்து குடியேறியது.

தன் செல்லப் பிள்ளை காலையிலேயே பசியோடும், மனக் காயங்களோடும்  செல்வதையே ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் விஜயா. வண்டி சாலையின் எல்லையைக் கடந்து மறையும் வரை, அவளது பாசப் பார்வை தன் மகனின் வழியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது; நேற்று நடந்த சம்பவத்தின் வடுக்கள் இன்னும் தங்களின் உறவுக்குள் ஒரு மௌனப் பெருஞ்சுவரை எழுப்பியிருப்பதை அந்தத் தாய் ஆழமாக உணர்ந்தாள்.

[Dheena2003]

என்னதான் சசி தன் அம்மா விஜயாவிடம் கோபமாகப் பேசிவிட்டு வீட்டை விட்டு   கிளம்பி வந்திருந்தாலும், அவனது உள்ளம் அணுஅணுவாகப் பெரும் வேதனையடைந்து காயப்பட்டிருந்தது. ஆபீஸிற்கு வந்தவன் தன் சீட்டில் அமர்ந்து ஃபைல்களைப் புரட்டினாலும், அவனால் தன்  வேலையில் சற்றும் கவனம் செலுத்த முடியாமல் புத்தி தடுமாறினான். தன் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் தாயை எதிர்த்து ஒரு சிறிய வார்த்தை கூடப் பேசாத தான், நேற்று இரவு அத்தனை கோபத்தில் அம்மாவையே எதிர்த்துப் பேசி, முகத்திற்கு நேராகக் கதவைச் சாத்திவிட்டோமே என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவனது அடிமனதை உலுக்கிக் குமரிக் கொண்டே இருந்தது.


இங்கு வீட்டில், தன் மகன் காலையில் பசியோடு போனது தாங்காமல் அம்மா விஜயா மதிய நேரமாகியும் சமையலறையிலேயே தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். "காலைலதான் கோவிச்சுட்டு சாப்பிடாம போயிட்டான்... மதியம் சாப்பாட்டு வேளைக்காவது தன் பசி தாங்காமல் கண்டிப்பா வீட்டுக்கு வருவான்" என்று ஆவலோடும் பாசத்தோடும் சமைத்து முடித்துவிட்டு, வீட்டின் பிரதான வாசலையே இமைக்காமல் பார்த்துக் காத்திருந்தாள். ஆனால், மணி இரண்டு கடந்தும் அவனது புல்லட் பைக் சத்தம் கேட்கவே இல்லை; அவன் வீட்டுப் பக்கம் வராததால் அவளது தாயுள்ளம் ஏமாற்றத்தில் வாடியது.

தன் மகனின் இந்த விசித்திரமான பிடிவாதத்தையும், நேற்று நடந்த அந்த விபரீத சம்பவத்தையும் தன் மனதிற்குள் மட்டுமே பூட்டி வைக்க முடியாமல் விஜயாவின் நெஞ்சு வெடிக்கும் நிலைக்கு வந்தது. வேறு வழியின்றி, தன் பாரத்தைக் கொட்டத் தன் போனை எடுத்தவள்,   தன்   தங்கை பத்மாவிற்குத் தடதடவென்று கால் செய்தாள். மறுமுனையில் பத்மா போனை எடுத்த அடுத்த கணமே, விஜயாவால் தன் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் "பத்மா..." என்று கூவி அழுதுவிட்டாள்.

[Dheena2003]

அக்கா அழுவதைக் கேட்டுப் பத்மா பதறிப்போய் என்னவென்று கேட்க, விஜயா கேரளாவுக்குத் தான்  வந்ததில் தொடங்கி, நள்ளிரவில் சசியின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது கண்ட அந்த  காட்சி வரை அனைத்தையும் விவரித்தாள். சசி ஒரு விபச்சாரப் பெண்ணை வீட்டிற்குள் கூட்டி வந்து படுக்கையில் அசிங்கமாக லீலைகள் செய்ததையும், அதைத் தட்டிக் கேட்டதற்கு அவன் தன்னை எதிர்த்து  கோபப்பட்டதையும் ஒன்றுவிடாமல் அழுதுகொண்டே கொட்டினாள்.


"நம்ம சசி இப்படி ஒரு அசிங்கமான காரியத்துல இறங்குவான்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கலடி பத்மா... அந்தப் பாவி மகள் பண்ணுன துரோகமும், ஊர்க்காரங்க பேசின பழிச்சொல்லும்தான் என் தங்க மகனை இப்படி ஒரு வழியில கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கு" என்று கண்ணீரோடு தன் தங்கை பத்மாவிடம் போனில் சொல்லிப் புலம்பினாள் விஜயா. அக்காவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்   பத்மாவும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய், சசியின் இந்த விபரீத மாற்றத்தை எண்ணித் தன் நெஞ்சில் கைவத்துக் கொண்டாள்.

ஆனாலும்  தன் அக்கா விஜயா போனில் அழுது புலம்புவதைக் கேட்டும், பத்மா எவ்விதப் பதற்றமும் அடையாமல் மிகவும் நிதானமாக இருந்தாள். அவள்   அங்க நிலவும் அந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையையும், சசியின் அடிமனதில் இருக்கும் மாபெரும் ஆண்மைத் தவிப்பையும் ஒரு தாயாகவும் சித்தியாகவும் மிகத் துல்லியமாகப் புரிந்து கொண்டாள்.

அவள் தன் அக்கா விஜயாவை மெதுவாகச் சமாதானப்படுத்தி, "அக்கா... முதல்ல அழுகையை நிறுத்து. பாவம்டி நம்ம சசி! அவன் ஏதோ கெட்ட சகவாசத்தாலோ, இல்ல காம வெறியாலோ அந்தப் பொம்பளையைக் கூட்டிட்டு வரலடி. அந்தப் பாவி மகள் பண்ணுன துரோகத்தால, இந்த ஊரே அவனைக் கேலி பேசினப்ப அவனோட மனசு எந்தளவுக்குக் காயப்பட்டிருக்கும்னு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருக்கா" என்று அன்போடு கூறினாள்.