Incest சசியின் மறுமணம் - Pure Romantic Incest Story

[Dheena2003]

அதற்குள் தூரத்திலிருந்து 'பேஈஈ... பேஈஈ...' என்று மிக பலத்த சத்தத்துடன் ஹார்ன் அடித்துக் கொண்டு, சசி செல்ல வேண்டிய அந்த எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் 'சுக்கு... புக்கு... சுக்கு... புக்கு...' என்ற தாள லயத்தோடு மெதுவாக அந்தப் பிளாட்பாரத்தை நோக்கி வந்து சேர்ந்தது. ரயிலின் இன்ஜின் இவர்களைக் கடந்து செல்ல, ஏசி கோச்சுகள் ஒவ்வொன்றாக இவர்களின் முன்னால் வந்து மெல்ல நின்றன.



அப்பாடா...  எந்த லேட்டும் இல்லாம கரெக்டா ட்ரெயின் வந்துடுச்சுடி!" என்று பத்மா சொல்ல, சசி பெஞ்சின் கீழே வைத்திருந்த   லக்கேஜ் பேக்குகளைத் தூக்கிக் கொண்டு, அவர்கள் நால்வரும்  3rd AC  கோச்சின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி உள்ளே நுழைந்தார்கள்.


அப்போது மணி சரியாக இரவு 7 இருக்கும். ரயில் வந்து நின்றுவிட்டாலும், அது புறப்படுவதற்கு இன்னும் ஒரு அரை மணி நேரம் மீதமிருந்தது. "இன்னும் டைம் இருக்குல்ல சசி... நாங்களும் உள்ளே வந்து கொஞ்ச நேரம் உன்கூட உட்கார்ந்துட்டு அப்புறமா கீழே இறங்குறோம்" என்று விஜயா சொல்ல, நாலு பேரும் சசியின் சீட்டைத் தேடி உள்ளே சென்றார்கள்.

[Dheena2003]

சசி மத்திய அரசுப் பணியில், அதுவும் ரயில்வே துறையிலேயே நல்ல பதவியில் வேலை பார்ப்பதால், அவனுக்காகத் துறை ரீதியாகவே அந்த ஏசி கோச்சில் சீட் புக் செய்யப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் தங்களின் கேபினுக்குள் சென்று பார்த்தபோது, ஆச்சரியப்படும் விதமாக அந்த ஒட்டுமொத்தக் கோச்சும், அந்த கேபினும் கொஞ்சமும் ஆள் நடமாட்டமில்லாமல் அப்படியே முற்றிலும் காலியாக, நிசப்தமாகக் கிடந்தது.


இதைப் பார்த்த வர்ஷா தன் பெரிய கண்களை உருட்டி, "என்னண்ணே இது... கோச்சே இவ்வளவு வெறிச்சோடி கிடக்கு? நீ மட்டும் இந்த ஏசி ரூம்ல தனியாவா கேரளா வரைக்கும் போகப் போற?" என்று ஆச்சரியத்தோடு  கேட்டாள்.

சசி தன் லக்கேஜ் பேக்குகளை எல்லாம் அந்தப்  சீட்டுக்கு அடியில்  எடுத்து வைத்தான். வைத்தவன் நிமிர்ந்து, "இல்ல வர்ஷு... இது ஆரம்ப ஸ்டேஷன்ங்குறதால இப்போதைக்குக் காலியா இருக்கு. ட்ரெயின் கிளம்பி அடுத்தடுத்த மெயின் ஸ்டேஷன்கள் வரும்போது எல்லா சீட்டும் ஃபுல்லாயிடும்" என்று சிரித்தபடி பதிலளித்தான்.

[Dheena2003]

அது ஒரு தேர்ட் ஏசி கோச் என்பதால், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கேபினில் மொத்தம் நான்கு  Berths  மட்டுமே கொண்ட ஒரு பிரத்தியேகத் தனி அறை போல வசதியாக அமைந்திருந்தது. வெளியில் மற்றவர்கள் யாரும் இல்லாததால், அந்த நால்வரும்  அந்த சீட்டுகளில் சௌகரியமாக ஒருவருக்கு ஒருவர் நேருக்கு நேராக அமர்ந்து கொண்டார்கள்.


அங்கே அமர்ந்த அடுத்த நொடியே, வர்ஷாவுக்குள் இருந்த அந்த வால்தனம் மறுபடியும் தலைதூக்கியது. ரயில் நிலையப் பிளாட்பாரத்தில் விட்ட அந்த 'சோம்பு' கதையை மீண்டும் கையில் எடுத்தாள். வர்ஷாவும், பத்மாவும், விஜயாவும் மாறி மாறி ஒருவரை ஒருவர் செம கலாய் கலாய்த்து, அந்த ஏசி அறைக்குள்ளேயே சிரிப்பு மழையைப் பொழிந்தார்கள்.

ஆனால் சசி மட்டும் அவர்களின் அந்தப் பெண்களுக்கே உரிய அந்தரங்கக் கேலிப் பேச்சுகளைக் கேட்டு, வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து, தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அமைதியாகச் சிரித்தானே தவிர, அவர்களுக்கு ஏட்டிக்குப் போட்டியாகத் திருப்பி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் அப்படியே அடக்கமாக அமர்ந்திருந்தான்.

[Dheena2003]

அவனது இந்த அதீத அடக்கத்தைப் பார்த்த அம்மா விஜயா, அவனருகே நகர்ந்து வந்து அவனது லட்சணமான கன்னத்தைக் கைகளால் ஆசையோடு பற்றினாள். "ஏண்டா சசி... நாங்க குடும்பப் பொம்பளைங்களே உன்கிட்ட இவ்வளவு ஓப்பனா, ஜாலியாப் பேசுறோம். நீ ஏன்டா இன்னும் ஒரு சின்னப் புள்ளை மாதிரி இப்படி வெட்கப்பட்டுக்கிட்டே இருக்க? இங்க வேற யாருடா இருக்கா உன்னைத் தப்பா நினைக்கிறதுக்கு? நாங்கதானே இருக்கோம்" என்று கூறி, அவனது கன்னத்தில் மென்மையாக "நச்" என்று ஒரு பாச முத்தமிட்டாள்.



அம்மாவைத் தொடர்ந்து வர்ஷாவும் தன் கைகளை ஆட்டி, "ஆமாண்ணே... சும்மா எங்ககூட ஜாலியாப் பேசுண்ணே. நீ ஒருவேளை எங்களை வாயாடி சனியன்களுன்னு திட்டினாலும், எங்களுக்கு எல்லாம் இந்தச் சூடு, சுரணை, மானம் எதுவுமே கிடையாது! அதனால நாங்க உன்னை எப்பவும் தப்பா நினைக்கவே மாட்டோம், நீ ஃப்ரீயாப் பேசு" என்று தன் தோள்களைக் குலுக்கி நக்கலடித்தாள்.


அப்போது சித்தி பத்மா தன் புடவைத் தலைப்பைச் சரிசெய்தபடி, "ஏண்டா சசி... கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பிளாட்பாரத்துல வச்சு வர்ஷாவை நான் 'உன்கிட்ட சோம்பு இல்லையேடி'ன்னு கிண்டல் பண்ணுனேனே... அப்படினா நிஜமாவே என்னதுன்னு உனக்குத் தெரியுமாடா?" என்று தன் முகத்தில்  குறும்புத்தனத்தைத் தேக்கிக் கொண்டு கேட்டாள்.

[Dheena2003]

அவள் அப்படிக் கேட்டதும், அங்கே இருந்த விஜயா, பத்மா, வர்ஷா ஆகிய மூவரும் "இவன் என்ன பதில் சொல்லப் போறான்" என்ற அதீத ஆர்வத்தோடு சசியின் முகத்தையே கண் சிமிட்டாமல் உற்றுப் பார்த்தார்கள். சசிக்கு அதன் அர்த்தம்   தெரியும்; இருந்தாலும், தன் பெற்ற அம்மா மற்றும் சித்தியின் முன்னிலையில் அதை எப்படித் தன் வாயால் சொல்வது என்று தெரியாமல், வெட்கம் உடம்பைத் துளைக்கத் தன் தலையை அப்படியே கீழ் நோக்கிக் குனிந்து கொண்டு நெளிந்தான்.


அவன் வெட்கப்படுவதைப் பார்த்த வர்ஷா, "அடடா... என் அண்ணனுக்குத் தெரியல போலயே! இரு நானே உனக்குக் கத்துக் குடுக்குறேன்" என்று சொல்லிச் சிரித்தாள். "சும்மா சொல்லுண்ணே... இது பெரிய சோம்பு, இது பித்தளை சோம்பு!" என்று நாக்கு கூசாமல் சொன்னவள், சட்டென்று தன் வலது கையால் பெரியம்மா விஜயாவின் மார்பையும், தன் இடது கையால் தன் சொந்த அம்மா பத்மாவின் மார்பையும் அவர்களின் புடவையோடு சேர்த்து லேசாகத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் அழுத்திச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

அவள் பண்ணிய அந்த அதிரடி குறும்புத்தனத்தைப் பார்த்த விஜயாவும் பத்மாவும் வெட்கமும் அதிர்ச்சியும் ஒன்றாக முட்ட, "ச்சீ... நாயே! என்னடி பண்ற எரும மாடே!" என்று கத்திக்கொண்டே, அவளை அடிப்பதற்காகத் தங்களின் கைகளை ஓங்கினார்கள். வர்ஷாவோ அவர்களின் அடிகளுக்குப் பயந்து, சீட்டில் பின்னோக்கிச் சரிந்து கலகலவென்று சத்தமாகச் சிரித்தாள்.



விஜயா தன் புடவையைச் சரிசெய்துகொண்டே, வர்ஷாவைப் பார்த்து, "எங்களுக்காவது வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி நல்லா சதைப்பிடிப்பா, அடி வாங்குற அளவுக்குக் கனமான சோம்பு (முலைகள்) இருக்குடி! ஆனா உனக்கு அந்த சோம்பே இன்னும் முளைக்காம அப்படியே தட்டையாச்  இருக்கு, நீ எங்களை வந்து கிண்டல் பண்றா பாரு!" என்று பத்மாவுடன் சேர்ந்து கொண்டு வர்ஷாவைத் திருப்பி வாரினாள்.

[Dheena2003]

இப்படித் தன் கண் முன்னாடியே, தன் சொந்த அம்மாவும், சித்தியும், தங்கையும் மாறி மாறித் தங்களின் மார்பழகைப் பற்றியும், அதன் அளவுகளைப் பற்றியும் எந்தவொரு ஒளிவுமறைவும் இல்லாமல் வெட்டவெளிச்சமாகப் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டு, சசியின் ஆண்மைக்குள்ளும் உடம்பிற்குள்ளும் ஒரு புதிய கிளர்ச்சியும், இனம் புரியாத ஒரு காமச் சூடும் லேசாகத் தட்டத் தொடங்கியது. அவனது கண்கள் அந்த ஏசி அறையின் குளுமையிலும் தங்களை அறியாமல் அவர்களின் மார்பகங்களின் அசைவுகளையே ரகசியமாக ரசித்துப் பார்க்கத் தொடங்கின.


'பேஈஈ... பேஈஈ...' என்று ரயில் மீண்டும் ஒருமுறை மிக நீளமாக,  ஹார்ன் அடித்துத் தான் புறப்படுவதற்கான சமிக்ஞையைக் கொடுத்தது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும் அந்த ஏசி கேபினுக்குள் இருந்த விஜயா திடுக்கிட்டு எழுந்து, "அய்யோ! ட்ரெயின் கிளம்பப் போகுதுடி... வாங்க வாங்க, சீக்கிரம் கீழே இறங்குவோம்" என்று பதற்றத்துடன் பத்மாவையும் வர்ஷாவையும் அவசரப்படுத்தினாள்.

மூவரும் தங்களின் புடவைகளைச் சரிசெய்துகொண்டு, சசியின் தோள்களைத் தட்டி, "பத்திரமா போயிட்டு வாடா சசி" என்று சொல்லிவிட்டு  வேகத்தில் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிப் பிளாட்பாரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். சசி உடனே தன் சீட்டின் அருகில் இருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடி  ஜன்னல்  வழியே வெளியே பார்க்க, அவனது அம்மா, சித்தி, தங்கை மூவரும் பிளாட்பாரத்தில் அவனையே நோக்கி நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

[Dheena2003]

சசி ஜன்னல் வழியே தன் கைகளை அசைத்து அவர்களுக்கு டாட்டா காட்டினான். சில நொடிகள் முன்பு வரை அந்த ஏசி கேபினுக்குள்   பேசி, வாய்விட்டுச் சிரித்துக் கலகலப்பாக இருந்த அந்த மூன்று பெண்களின் முகமும், இப்போது சசி தங்களை விட்டுப் பிரிந்து கேரளாவுக்குச் செல்கிறான் என்ற நிஜமான துக்கத்தில் அப்படியே சட்டென்று சோகமாக மாறிப் போனது.


ரயில் சக்கரங்கள் மெதுவாகச் சுழன்று, பிளாட்பாரத்தை விட்டு நகர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  Move ஆகத் தொடங்கியது. வண்டியின் வேகம் லேசாகக் கூடுவதைப் பார்த்த விஜயா, ரயிலோடு இணையாகப் பிளாட்பாரத்தில் சில அடிகள் ஓடி வந்து, "சசி... மனசைத் தளரவிடாம எதற்கும் தைரியமா இருடா என் ராசா! அம்மா உன்னைத் தனியா விடமாட்டேன், வர்ற சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவுல உன்னைப் பார்க்க நான் கேரளாவுக்கே வர்றேன்டா!" என்று சத்தமாகத் தன் பாசக் குரலில் கத்தினாள்.



ரயிலின் உள்ளே இருந்த சசிக்கு அம்மாவின் குரல் கேட்கவில்லை என்றாலும், அவளது உதட்டசைவை வைத்து அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். அவனும் தன் முகத்தில் ஒரு சோகமான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, "சரிம்மா... நீங்க பத்திரமா வீட்டுக்குப்போங்க" என்பது போலப் பக்குவமாகத் தன் தலையை அசைத்தான்.

[Dheena2003]

ரயிலின் வேகம் இன்னும் அதிகரிக்க, அந்த எக்ஸ்பிரஸ் வண்டி பிளாட்பாரத்தின் எல்லையைக் கடந்து செல்லத் தொடங்கியது. ஆனாலும், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த அந்த மூன்று பெண்களும், சசியின் முகம் அந்த ஏசி ஜன்னல் வழியே தங்களின் கண்களை விட்டு முழுமையாக மறையும் வரை, தங்களின் கைகளை அசைப்பதை நிறுத்தவே இல்லை.


ரயில் முழுமையாகத் தங்களின் பார்வையை விட்டு மறைந்து, அந்தப் பிளாட்பாரமே வெறிச்சோடிப் போனதும், அதுவரை சசியை வழிஅனுப்புவதற்காகத் தன் துக்கத்தை மறைத்து, முகத்தில் போலிச் சிரிப்போடு கலகலப்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த வர்ஷாவின் அணை உடைந்தது. அவளது நீண்ட கண்களிலிருந்து கண்ணீர் குளம் போலத் திரண்டு, கன்னங்களில் சடசடவென்று அருவி போலச் சாடியது.



தன் மகள் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த விஜயா பதறிப்போய் அவளருகே வந்தாள். தன் புடவை முந்தானையால் வர்ஷாவின் முகத்தில் வழிந்த கண்ணீரை மிகவும் பாசத்தோடு துடைத்துவிட்டாள். "ஏய் வர்ஷா... ஏன்டி இப்படி அழுகுற? இப்பதானேடி எல்லாரும் ஜாலியாப் பேசிட்டு இருந்தோம், அதுக்குள்ள ஏன் இப்படி உடைஞ்சு போயிட்ட?" என்று அவளைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கேட்டாள் பெரியம்மா.

[Dheena2003]

வர்ஷா விஜயாவின் தோள்களில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு, "நம்ம அண்ணனுக்கு மட்டும் ஏன் பெரியம்மா இப்படி ஒரு கொடுமை நடக்கணும்? இந்த ஊர்ல எவநெவனோ... சிகரெட் பிடிச்சு, தண்ணி அடிச்சு, எந்தப் பொறுப்பும் இல்லாம ஊதாரித்தனமா சுத்திட்டு இருக்கான். அவனுக்கெல்லாம் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம நல்லபடியா கல்யாணம் முடிஞ்சு நல்ல வாழ்க்கை அமையுது! ஆனா, தப்பு தண்டாவே தெரியாத தங்கமான என் அண்ணனுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு அவமானம் நடக்கணும்?" என்று விம்மி விம்மி அழுது தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டினாள்.


அவள் சொன்ன அந்தப் பாசமான பேச்சைக் கேட்டதும், பக்கத்தில் நின்ற பத்மாவுக்கு நெஞ்சு உருகிப் போனது. வர்ஷாவைத் தன்பக்கம் இழுத்து, அவளது நெற்றியில் "நச்" என்று ஒரு ஆழமான முத்தமிட்டாள் பத்மா. "நீ ஒன்னும் கவலைப்படாதேடி வர்ஷா... அந்த ஆண்டவன் என் பிள்ளைக்குன்னு உன்ன மாதிரி ஒரு அழகான, தைரியமான மருமகளை உலகத்துல எங்கேயோ தேடி வச்சிருக்கான். கண்டிப்பா உன்னைப் போலவே என் புள்ளைக்கு ஒரு நல்ல மருமகள் கிடைப்பாடி" என்று மனமுருகிக் கூறினாள்.

வர்ஷா தன் கண்ணீரையும் மீறி, தன் அம்மா பத்மாவை ஒரு விசித்திரமான பார்வையோடு பார்த்தாள். "அம்மா... நீ எதுக்கு இந்த   பெரியம்மாவுக்குத் தங்கச்சியாப் பிறந்த? அதுக்குப்பதிலா எங்க பெரியப்பாவுக்குத் தங்கச்சியாப் பிறந்திருக்கலாம்ல! நீ அப்படிப் பிறந்திருந்தா, எனக்கும் சசி அண்ணனுக்கும் முறைப் பொண்ணு மாமா பையன் உறவு வந்திருக்கும்... அப்படியாவது நானே என் அண்ணனை ஆசையா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, அவனைக் கண்ணுக்குள்ள வச்சுக் காப்பாத்திருப்பேன்!" என்று தன் அடிமனதில் இருந்த அத்தனையுமே அப்பட்டமாகச் சொன்னாள்.

அவள் சொன்ன அந்த  கற்பனையையும், அண்ணன் மீது அவளுக்கு இருக்கும் அந்த எல்லையற்ற பாசத்தையும் கேட்ட பத்மாவின் கண்ணோரத்திலும் லேசாகக் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. "என்னை இப்போ என்னடி பண்ணச் சொல்ற? " என்று வர்ஷாவின் கன்னத்தைத் தட்டி, "நீ எதற்கும் பயப்படாதடி... கண்டிப்பா நம்ம சசி பிள்ளைக்கு இருக்குற அந்த நல்ல மனசுக்கு, அவனைப் புரிஞ்சுக்கக் கூடிய ஒரு  வரன் கூடிய சீக்கிரம் அமையும்" என்று அவளைத் தேற்றினாள்

[Dheena2003]

இங்கே ரயிலுக்குள், தன் தேர்ட் ஏசி கேபின் சீட்டில் தனியாக வந்து அமர்ந்தான் சசி. சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால் அவனது அம்மாவும், சித்தியும், தங்கையும் அமர்ந்து தங்களின் மார்பகங்களின் அளவுகளைப் பற்றிப் பேசித் தன்னை வம்புக்கு இழுத்து, அந்த இடத்தையே ஒரு திருவிழா போல ஆக்கியிருந்த அதே இடம், இப்போது அடியோடு மாறி எவருமே இல்லாமல் அப்படியே வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.



அந்த நிசப்தத்தில், சசி தன் ஜன்னல் வழியே வெளியே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் மரங்களையும், இருளையும் உற்றுப் பார்த்தான். "என் வாழ்க்கையில் எனக்கு அமையவிருந்த அந்த மனைவி தான் என்னை ஏமாற்றிவிட்டு, சரியாக அமையாமல் ஓடிப்போய்விட்டாள்... ஆனால், அவளைப் பற்றி நான் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? என்னை உயிராக நினைக்கும் என் அம்மா, எனக்குத் துணையாக இருக்கும் என் சித்தி, எனக்காகப் பெண் புலியாக மாறும் என் செல்லத் தங்கை வர்ஷா... இவர்களைப் போன்ற ஒரு பாசமான, அழகான குடும்பம் இந்த உலகத்தில் வேறு எவனுக்கும் அமைந்திருக்காது!" என்று தன் வீட்டுப் பெண்களைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தான். அவமானம் தந்த வடுக்கள் எல்லாம் மறைந்து, தன் உன்னதமான குடும்பத்தை நினைத்து சசியின் நெஞ்சு பெருமிதத்தால் அப்படியே அசாத்தியமாக நிறைந்து வழிந்தது.


முகூர்த்தப் பந்தலில்
முகம் குப்புற நான் விழுந்தபோது...
என் மானம் காக்க
மகா காளியாய் எழுந்தாள் என் தங்கை!

ஆண்மைக்கு அசிங்கமாய்
ஊர் பழி சுமத்தியபோது...
நெஞ்சோடு அணைத்து
நிம்மதி தந்தார்கள் என் இரு தாயார்கள்!

துரோகம் செய்து
ஓடிப்போன அந்த ஒருத்திக்காக...
நான் ஏன் கண்ணீர் வடித்து
என் காலத்தை வீணடிக்க வேண்டும்?

பெற்ற தாயின் பாசமும்,
சிற்றன்னையின் அரவணைப்பும்,
பெண் புலியாய் நிற்கும்
என் தங்கையின் வீரமும் இருக்கையில்...
என் வாழ்க்கையைத் துலக்க
எனக்கேன் தேவை இன்னொருத்தி?

பந்தங்கள் ஆயிரம்
என்னை விட்டு விலகிப் போனாலும்,
என் வீட்டுத் தேவதைகளின்
இந்தக் கூட்டே எனக்குப் பேரரண்!

அவமானம் தந்த வடுக்களை
அப்படியே மறந்துவிட்டேன்...
உங்களின் பேரன்பின் முன்னால்
தோற்றுத்தான் போனதடி அந்தத் துரோகம்!
என் செல்லக் குடும்பமே,
நீங்களே என் அசல் சிம்மாசனம்!

[Dheena2003]

கேரளாவில் நாட்கள் நகரத் தொடங்க, சசி எதற்கும் அஞ்சாமல் தன் கடமைகளை நோக்கி முன்னேறினான். அன்று காலையில் அவன் குளித்து முடித்து, நேர்த்தியாக இஸ்திரி செய்யப்பட்ட ஆடைகளை அணிந்து கம்பீரமாகத் தன் ஆபீசுக்குக் கிளம்பினான். மண்டபத்தில் நடந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு அவன் கலந்துகொள்ளும் முதல் வேலை நாள் என்பதால், அவனுக்குள் ஒரு புதிய தெளிவும், தன் தங்கை வர்ஷா கொடுத்த தைரியமும் அசாத்தியமாக நிறைந்திருந்தது.

ஆபீஸ் வளாகத்திற்குள் நுழைந்ததும், அங்கிருந்த சக ஆபீசர்கள் மற்றும் ஊழியர்கள் சிலர் அவனது திருமணத்தைப் பற்றியும், அது ஏன் திடீரென நின்று போனது என்றும் மிகுந்த ஆர்வத்தோடும் லேசான நக்கல் பார்வையோடும் அவனிடம் கேட்கத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் சசி, இந்த முறை தன் தலையைச் சற்றும் குனியவில்லை; நேர்க்கொண்ட பார்வையுடன் நிமிர்ந்து நின்று, "அவள் வேறொருவனைத் தீவிரமாகக் காதலித்திருக்கிறாள்... அந்த விஷயத்தை எங்களிடம் மறைத்துவிட்டு, கல்யாண மேடைக்கு வரும் முன்பே அவனுடன் ஓடிப்போய்விட்டாள். அவ்வளவுதான் விஷயம்!" என்று எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி அப்பட்டமாக உண்மையை உடைத்தான். அவனது இந்த நேர்மையான தைரியத்தைக் கண்டு, அவனை வம்புக்கு இழுக்க நினைத்த ஆபீசர்கள் வாயடைத்துப் போனார்கள்.


இங்குக் தமிழ்நாட்டில் உள்ள விஜயாவின் வீட்டிலேயும் நாளுக்கு நாள் பல நல்ல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு, பழைய சந்தோஷம் மெல்ல மெல்லத் துளிர்விடத் தொடங்கியது. திருமண மண்டப அவமானத்திற்குப் பயந்து வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்த அந்த அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை விஜயா, இப்போது தன் மகனின் தைரியத்தைப் பார்த்துத் தானும் புது உத்வேகம் பெற்றாள். அவள் மீண்டும் தன் பள்ளிக்குக் கிளம்பிச் சென்று, நூற்றுக்கணக்கான மாணவ-மாணவிகளுக்கு மத்தியில் கரும்பலகையின் முன்னால் மிகவும் கம்பீரமாக நின்று பாடம் நடத்தத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

அந்தப் பள்ளி வலாகத்திற்குள்ளேயே "விஜயா டீச்சர்னா சும்மா கெத்து" என்று எல்லாரும் போற்றும் அளவிற்கு, அவளுக்கே உரிய அந்தப் பழைய மிடுக்கோடும், ஆசிரியப் பணிக்கே உரிய பெரும் கௌரவத்தோடும் அவள் மீண்டும் வலம் வரத் தொடங்கினாள். அவளது முகம் வெட்கத்தையும் சோகத்தையும் உதறிவிட்டு, ஒரு சிங்கப் பெண்ணின் ஆளுமையோடு ஜொலித்தது. ஊராரின் வதந்திகளைத் தன் காலடியில் போட்டு மிதித்துவிட்டுத் தன் அன்றாட வாழ்க்கையைச்  கவனித்தாள்.


வாலு வர்ஷாவும் தன் பங்கிற்குத் தன் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்ட நகர்வை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கினாள். அண்ணனுக்காகப் பொது இடத்தில் வைத்துப் பெண் புலியாகச் சீறிய அந்த இளம் கல்லூரிப் பெண், இப்போது தேவையில்லாத சிந்தனைகளை எல்லாம் தன் மனதை விட்டு அடியோடு தூக்கி எறிந்தாள். தன் கல்லூரியின் இறுதி ஆண்டுப்   படிப்பில் அவளது ஒட்டுமொத்தக் கவனத்தையும், புத்தியையும் செலுத்தித் தீவிரமாகப் படிக்கத் தொடங்கினாள்



எப்படியாவது நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று, தன் அண்ணனைப் போலத் தானும் ஒரு பெரிய அரசு வேலைக்குச் சென்று தன் குடும்பத்தின் கௌரவத்தை இன்னும் பல மடங்கு உயர்த்த வேண்டும் என்ற லட்சியத்தோடு அவள் பம்பரமாகச் சுழன்றாள்.


வீட்டின் அத்தனை பொறுப்புகளையும் தாங்கும் சித்தி பத்மாவும் சும்மா இருக்கவில்லை. "இனிமேல் எந்தவொரு காசுக்கு ஆசைப்படும் தரகரையோ, மேட்ரிமோனி புரோக்கரையோ நாம் நம்பக் கூடாது. அவர்கள் பணத்திற்காக எதையாவது மறைத்து, தவறான வரன்களைக் கொண்டு வந்து நம் பிள்ளையின் வாழ்க்கையைக் கெடுத்துவிடுகிறார்கள்" என்பதை அவள் ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டாள். அதனால், சசிக்கு அடுத்துப் பார்க்கப் போகும் அந்தப்  புதிய பெண் தேடும்  பொறுப்பை, அவளே தன் சொந்தத் தோள்களில் முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டாள்.

[Dheena2003]

பத்மா தனக்குத் தெரிந்த நல்ல குடும்பங்கள், கௌரவமான உறவினர்கள் மற்றும் நம்பிக்கையான வட்டாரங்கள் மூலமாக, தன் செல்லப் பிள்ளை சசிக்கு ஏத்த ஒரு உண்மையான, லட்சணமான தங்கமான பெண்ணைத் தேடும் படலத்தைத் தீவிரமாகத் தொடங்கினாள். இந்த முறை எந்தவொரு தவறும் நடந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவளது தாயுள்ளம் அத்தனை உறுதியாகவும், எச்சரிக்கையாகவும் இருந்தது.


இவ்வாறாக, தங்களின் மீது விழுந்த அந்தப் பழிச்சொல்லின் கறையைத் தங்களின் அசாத்திய உழைப்பாலும், நேர்க்கொண்ட பார்வையாலும் துடைத்தெறிந்துவிட்டு, அவரவர் தங்களின் வாழ்க்கையின் கடமைகளை நோக்கி மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும், நேர்மறையாகவும் பயணிக்கத் தொடங்கினர். காலம் தன் பாணியில் மெதுவாகவும், அதே சமயம் அவர்களின் காயங்களை ஆற்றும் பக்குவத்தோடும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கடந்து சென்றது.

[Dheena2003]

ஒரு நாள் வியாழக்கிழமை மாலை, சசி தன் அலுவலக வேலைகள் அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு, களைப்புடன் தன் அறைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். அந்த மாலை நேரத்து மங்கலான வெளிச்சத்தில், அவன் குடியிருக்கும் தெருவின் திருப்பத்தில் ஒரு கௌரவமான கேரளா மலையாளி ஆள் அவனது பாதையை நாசுக்காக வழிமறித்து நின்றார். தூய வெள்ளை  வேட்டி , அதற்கு ஏத்தவாறு பளபளக்கும் வெள்ளைச் சட்டையும் அணிந்து, நெற்றியில் மங்களகரமாகச் சந்தனமும் குங்குமமும் வைத்திருந்த அவரது தோற்றம் பார்ப்பதற்கே ஒரு பெரிய குடும்பத்து மனிதர் போன்ற கம்பீரத்தைத் தந்தது.


முன்-பின்னே பார்த்திராத ஒரு புதிய நபர் திடீரெனத் தன் வழியில் வந்து நிற்பதைக் கண்ட சசிக்கு லேசான வியப்பு தட்டியது. "யார் இது? நம்ம இந்த ஊர்ல முன்ன பின்ன இவரைப் பார்த்ததே இல்லையே... இவருக்கு நம்மகிட்ட என்ன வேலையாக இருக்கும்?" என்று மனதில் யோசித்தபடியே அவரிடமிருந்து வரப்போகும் வார்த்தைகளுக்காகத் தன் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்து அமைதியாக நின்றான்.



அந்தப் பெரியவர் சசியை நேருக்கு நேர் பார்த்து, தன் முகத்தில் ஒரு கனிவான மலையாளப் புன்னகையை வரவழைத்து, "என்ன சாரே... சுகமனோ?" (எப்படி இருக்கீங்க சார், நல்லா இருக்கீங்களா?) என்று மிகவும் அக்கறையோடு விசாரித்தார். அங்கே வேலைக்கு வந்ததிலிருந்து மலையாள மொழியை ஓரளவு பழகியிருந்த சசியும், அவரது கனிவான விசாரிப்பில் முகமலர்ச்சியடைந்து, புன்னகைத்தபடியே "சுகம்... சுகம்... நீங்க?" 

[Dheena2003]

சசி கேட்டதும் , அந்த நபர் தன் இரு கரங்களையும் கூப்பி, "சார்... ஞான் தன்னை பிஜு (நான்தான் பிஜு). நிங்களுகே ஆவஸ்யங்கள் நிறைவேற்றான் எனிக்கு கழியும்" (உங்களுடைய தேவைகளை என்னால் நிறைவேற்ற முடியும்) என்று மிகவும் பணிவாகவும், அதே சமயம் ஒருவித ரகசியமான அழுத்தத்தோடும் கூறினார். அவர் சொன்ன அந்த விசித்திரமான வார்த்தைகளும், அவர் தன்னைத் தேடி வந்த நோக்கமும் சசிக்குள்ளே ஒரு புதிய குழப்பத்தையு  ஏற்படுத்தின.


அந்தப் பெரியவர் பிஜு  தன் முகத்தில் ஒரு வக்ரமான சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு, "ஆமா சாரே... என்கிட்ட சூப்பர் சூப்பர் கலெக்ஷன்ஸ் இருக்கு. நீங்க ரூமுக்குள்ள போய் தனியா நிம்மதியா உட்கார்ந்து பாருங்க" என்று கூறி, தன் பையிலிருந்து ஒரு பெரிய ஆல்பத்தையும், சில தனிப்பட்ட புகைப்படங்களையும் எடுத்துச் சசியின் கைகளில் திணித்தார். சசியும் அந்தப் புகைப்படங்களை வாங்கி, அதில் இருந்த பெண்களின் முகங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

என்ன டா இது நம்மளுக்கு பொண்ணுக்கு பார்க்குற விஷயம் கேரளாவுல இருக்க பிராக்ருக்கு கூட தெரிஞ்சிருக்கே ன்னு ஆற்வமாக அந்த ஆல்பத்தை புரட்டினான் , ஒவ்வொரு பெண்க்ளும் நல்ல லிப்ஸ்டிக் போட்டு பார்க்க அழகாக இருந்தார்கள் , அனால் ஒரு விஷயத்தை கவனித்தான் 

[Dheena2003]

ஒவ்வொரு புகைப்படத்தின் பின்புறமும் பேனாவால் சில எண்களும் குறியீடுகளும் எழுதப்பட்டிருந்தன. சசிக்கு அது என்னவென்று புரியவில்லை. ஒரு புகைப்படத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தவன், அங்கே "Per Hour ₹2000" (ஒரு மணி நேரத்திற்கு 2000 ரூபாய்) என்று எழுதப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தான். அடுத்தடுத்த போட்டோக்களைத் திருப்பிய போது, சிலவற்றில் 3000, 5000 எனப் பல விலைகள் எழுதப்பட்டிருந்தன.


சசிக்கு லேசான குழப்பம் தட்டியது. "ஏங்க பிஜு... கல்யாணத் தரகுல கமிஷன் வாங்குறதை பத்திக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா, இந்த போட்டோவுக்குப் பின்னாடி ஏன் 'ஒரு மணி நேரத்திற்கு 2000 ரூபாய்' அப்படின்னு எல்லாம் விலை விவரம் எழுதியிருக்கு? எனக்கு ஒன்னும் புரியலையே" என்று தன் நெற்றியைச் சுருக்கிக் கொண்டு அப்பாவித்தனமாகக் கேட்டான்.

அதைக் கேட்டதும் பிஜு கலகலவென்று சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டான். "அய்யோ சாரே... நீங்க என்ன இவ்வளவு பச்ச மண்ணோ இருக்கீங்க? இது கல்யாணப் பொண்ணுங்களோட போட்டோ இல்ல சாரே! அந்தப் பொண்ணுங்களோட 'ரேட்' ... ஒரு மணி நேரம் அவங்ககூட நீங்க ரூம்ல ஜாலியா இருக்குறதுக்கு 2000 ரூபாய், முழு நைட்டுக்குன்னா 5000 ரூபாய்!" என்று எந்தவொரு கூச்சமுமின்றிப் பட்டவர்த்தனமாகப் பேசினான்.

[Dheena2003]

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட அடுத்த கணமே, சசியின் தலைக்குள் இடி விழுந்தது போல இருந்தது. தன் உடம்பெல்லாம் அப்படியே ஒரு நொடியில் உறைந்து போக, அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. "அய்யோ கடவுளே... இவன் கல்யாணத் தரகன் இல்ல, ஒரு மோசமான 'பிம்ப்' (பெண்களை விபச்சாரத்திற்கு அழைத்து வரும் புரோக்கர்)!" என்பதை அவன் ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டான். அவனது முகம் அப்படியே அவமானத்திலும் அருவருப்பிலும் சுருங்கிப் போனது.


சசி உடனடியாக அந்தப் புகைப்படங்களை அவரிடம் நீட்டி, "சீ... என்ன காரியம் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க நீங்க? எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம், தயவுசெஞ்சு இங்கிருந்து கிளம்புங்க... எனக்கு இந்த மாதிரி அசிங்கமான விஷயத்துல கொஞ்சமும் இஷ்டம் இல்ல!" என்று மிகக் கடுமையான குரலில் மறுத்து, அவசர அவசரமாகத் தன் ரூமை நோக்கி நடக்க எத்தனித்தான்.

ஆனால் அந்தப் புரோக்கர் பிஜு சசியை அவ்வளவு சீக்கிரம் விடுவதாக இல்லை. அவன் சசியின் வழியை மீண்டும் மறித்து, அவனது கைகளைப் பலவந்தமாகப் பற்றிக் கொண்டான். "சாரே... அவசரப்படாதீங்க! புதுசா கேரளாவுக்கு வர்ற எல்லா ஆபீசர்ஸும் முதல்ல இப்படித்தான் சொல்லுவாங்க. நீங்க ரொம்ப நாளா இங்க தனியா இருக்கீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்... இப்போதைக்கு இந்த போட்டோக்களை உங்ககிட்டயே வச்சுக்கோங்க. ரூமுக்குள்ள போய் நல்லா யோசிச்சு, உங்களுக்கு எந்தப் ஐட்டம் வேணும்னு எனக்கு ஒரு போன் மட்டும் பண்ணுங்க. அடுத்த சில நிமிஷங்கள்ல அந்தப் பேரழகி உங்க ரூம் கதவைத் தட்டுவா!" என்று நைசாகப் பேசி வற்புறுத்தினான்.

[Dheena2003]

சசிக்கு ஒருபுறம் பயமாகவும், மறுபுறம் தன் வாழ்க்கையில் நடந்த அந்தத் திருமணச் சம்பவத்தின் வடுக்களும் நினைவுக்கு வந்தன. "ஊரே நம்மைப் பொட்டை என்று பழித்தது... ஆண்மைக் குறைவு என்று கேலி பேசியது..." என்ற எண்ணங்கள் அவனது அடிமனதில் ஒரு விசித்திரமான தவிப்பை ஏற்படுத்தின. அவனது கைகள் லேசாக நடுங்க, அவன் அந்தப் புகைப்படங்களை வாங்கலாமா வேண்டாமா என்ற  பெரும் தயக்கத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றான்.


ஆனால், அந்தப் புரோக்கரின் தொடர்ச்சியான வற்புறுத்தலாலும், தனக்குள் இருக்கும் அந்த ஆண்மையை ஏதோ ஒரு வகையில் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு விசித்திரமான,  உள்ளுணர்வாலும் தூண்டப்பட்டு, சசி அந்தப் புகைப்படங்களை அப்படியே தன் கைகளில் வாங்கிக் கொண்டான். எதுவும் பேசாமல், அவசர அவசரமாகத் தன் அறையின் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்து, கதவை இறுக்கமாகத் தாழிட்டுக் கொண்டான். அவனது நெஞ்சுக்கூடு இப்போது   கிடுகிடுவென அடித்துக் கொள்ளத் தொடங்கியது.

சசி தன் அறைக்குள் நுழைந்ததும், அந்தப் புகைப்படங்கள் அடங்கிய கவரை மேஜையின் மீது வைத்தான். தன் தோள் பையையும் லக்கேஜையும் ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு, அன்றைய நாளின் அத்தனை களைப்பும், மன அழுத்தமும் நீங்குவதற்காக நேராகக் குளியலறைக்குள் சென்று ஒரு நிமிர்ந்த குளியலைப் போட்டான். குளித்து முடித்துவிட்டு, வழியில் வாங்கிட்டு வந்திருந்த சப்பாத்தியையும் பார்சலை உடைத்துச் சாப்பிட்டு முடித்தான்.

[Dheena2003]

சாப்பிட்டு முடித்தவன், தன் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு நிம்மதியின்மை தட்டவே, உடனே தன் மொபைல் போனை எடுத்து ஊரில் இருக்கும் தன் அம்மா விஜயாவுக்குக் கால் செய்தான். ஆனால், என்ன காரணத்தினாலோ விஜயா அந்தப் பக்கமிருந்து அவனது அழைப்பை எடுக்கவில்லை. போன் தொடர்ந்து அடித்துக் கொண்டே இருந்துவிட்டுப் பாதியிலேயே கட் ஆனது.


அம்மா போன் எடுக்காததால், சசியின் கவனம் மெதுவாக மேஜையின் மீது இருந்த அந்த மர்மமான கவரின் பக்கம் திரும்பியது. அவனுக்குள் இருந்த ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உந்துதல், அந்தப் புகைப்படங்களை மீண்டும் எடுத்துப் பார்க்கத் தூண்டியது. மெதுவாக அந்த கவரைத் திறந்து, பிஜு கொடுத்த அந்தப் புகைப்படங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துத் தன் படுக்கையில் பரப்பி வைத்துப் பொறுமையாகப் பார்த்தான்.



அந்தப் புகைப்படங்களில் இருந்த ஒவ்வொரு ஐட்டமும் ஒவ்வொரு ரகமாக, வெவ்வேறான அழகோடு காட்சியளித்தன. பதினெட்டு வயது நிரம்பிய இளம் பருவப் பெண்கள் முதல், முதிர்ச்சியான தோற்றம்கொண்ட பெண்கள் வரை அத்தனை பேரும் தங்களின் உடலழகைக் காட்டி வளைந்து நெளிந்து போஸ் கொடுத்திருந்தனர். அதில் இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட புகைப்படத்தை மட்டும் சசி ரொம்ப நேரம் கண் இமைக்காமல் உற்றுப் பார்த்தான்.

[Dheena2003]

அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த பெண்மணிக்கு எப்படியும் ஒரு 40 வயதிற்கு மேல் இருக்கும் என்று அவனது அனுபவம் சொல்லியது. ஆனால், அவளது உடலமைப்போ பார்ப்பவர்களின் நரம்புகளை முறுக்கேற்றும் படி அத்தனை சதைப்பிடிப்போடு இருந்தது. அவளது மார்பகங்கள் இரண்டும் கொழுமுழுவென்று, புடவைக்குள்ளே அடங்க மறுத்துப் பிதுங்கி நின்றன; முகமோ அசல் கேரளா பெண்களுக்கே உரிய அந்த நளினத்தோடும், காம லீலையோடும் ஜொலித்தது.


தன்னையறியாமல் சசியின் வலது கை விரல்கள் அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த அவளது மார்பின் மீதும், முகத்தின் மீதும் மெதுவாகத் தடவின. அவன் விரல்கள் பட்ட அடுத்த நொடி, அவனது உடம்பிற்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது போலிருந்தது; அவனுக்கு இனம் புரியாத ஒரு மாபெரும் காம நமச்சலும், வீரியமும் அவனது ஆண் உறுப்பில் மெல்லத் தலைதூக்கி, அவனது ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளியே வரத் துடித்தது.

"இந்த ஒட்டுமொத்த உலகமே என்னை ஒரு பொட்டை என்று பழித்தது... ஆண்மையற்றவன் என்று கேலி பேசியது... ஏன், நாம் இன்னைக்கு இவளோடு ஒரு ரீஹெர்சல்   பார்த்து நம் ஆண்மை என்னவென்று நமக்கே நிரூபித்துக் கொள்ளக் கூடாது?" என்று சசியின் அடிமனது ஆக்ரோஷமாகக் கத்தியது. அவன் தன் விரலால் அந்தப் பெண்மணியின் சிவந்த உதட்டில் ஒரு கோடு போட்டுப் பார்த்தான். "எப்பா... நல்லா சொக்க வைக்குற உதடு!" என்று நினைத்து உருகினான்