కాలనేత్రం

[utkrusta]

Excellent update

[Uday]

సరిత్ భయ్యా, దీన్ని main సెక్షన్లోకి మార్చొచ్చుగా

[Paty@123]

Sir, idiain section lo vundali sir

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Paty@123]

Plz update

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 16
"అడవిలోని మొదటి పరీక్ష"
రాత్రి...
అడవి దారి మరింత చీకటిగా మారుతోంది.
చరణ్ ఒక చేతిలో పటాన్ని పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు.
అతని పక్కనే తల్లి భారతి.
ఆమె చేతిలో చిన్న దీపం.
కొన్ని క్షణాల క్రితం వరకు పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు...
ఇప్పుడు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా... చూశావా?"
భారతి పటం వైపు చూసింది.
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"చరణ్... దాన్ని వెంటనే మూసేయ్."
"ఎలా?"
"నీ చేతితో ఆ గుర్తును తాకు."
చరణ్ అలా చేశాడు.
కానీ...
అతని వేలు పటాన్ని తాకగానే...
ఒక కొత్త దారి కనిపించింది.
ముందు ఉన్న పాత దారి రెండు భాగాలుగా విడిపోయింది.
ఎడమ వైపు దట్టమైన చెట్లు.
కుడివైపు పొడవైన రాతి మార్గం.
పటంలో మాత్రం...
ఎడమ దారి నల్లగా ఉంది.
కుడి దారిపై ఒక చిన్న కాంతి కనిపిస్తోంది.
భారతి వెంటనే చెప్పింది.
"కుడివైపు వెళ్దాం."
చరణ్ మాత్రం ఎడమ వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
"అమ్మా... నాన్న అక్కడ ఉన్నట్టు ఎందుకో అనిపిస్తోంది."
భారతి ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది.
"అనిపించిందని ప్రతి దారిలోకి వెళ్లకూడదు."
"కానీ—"
"చరణ్!"
ఆమె స్వరం గట్టిగా మారింది.
"నీకు గుర్తుందా?"
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"నిన్ను చిన్నప్పటి నుంచి నేను ఏం నేర్పాను?"
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"మొదట మనసును అదుపులో పెట్టుకోవాలి."
భారతి తల ఊపింది.
"అవును. నీలో వచ్చే ప్రతి భావం నిజం కాదు."
చరణ్ పటాన్ని గట్టిగా మడిచాడు.
"సరే అమ్మా."
ఇద్దరూ కుడివైపు నడవడం ప్రారంభించారు.

---

వారికి తెలియకుండా...
కొద్దిదూరంలో ముగ్గురు వ్యక్తులు వారిని గమనిస్తున్నారు.
వారిలో ఒకడు మెల్లగా అన్నాడు...
"ఆమె ఇంకా అతన్ని నియంత్రిస్తోంది."
మరొకడు నవ్వాడు.
"ఎంతకాలం?"
మూడో వ్యక్తి మాత్రం చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"అతను తన తండ్రిని చూసే వరకు."

---

చరణ్, భారతి కొద్దిదూరం వెళ్లిన తర్వాత...
అడవి అంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.
కీచురాళ్ల శబ్దం లేదు.
ఆకుల కదలిక లేదు.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా..."
"ఏమైంది?"
"ఇక్కడ ఏదో తేడాగా ఉంది."
భారతి కూడా చుట్టూ చూసింది.
అప్పుడే...
ముందు ఉన్న ఒక చెట్టు వెనుక నుంచి ఎవరో బయటకు వచ్చారు.
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
అతను తన తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కూడా కదలకుండా నిలిచిపోయింది.
ఎందుకంటే...
వారి ముందు నిలబడి ఉన్నది...
భారతి!
చరణ్ వెంటనే తన పక్కన ఉన్న తల్లివైపు చూశాడు.
తర్వాత ఎదురుగా ఉన్న స్త్రీవైపు చూశాడు.
ఇద్దరూ ఒకేలా ఉన్నారు.
అదే ముఖం.
అదే దుస్తులు.
అదే స్వరం.
ఎదురుగా ఉన్న భారతి చేయి చాచింది.
"చరణ్..."
అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"నువ్వెవరు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు కనిపించాయి.
"నేనే నీ నిజమైన తల్లి."
చరణ్ పక్కన ఉన్న భారతి వెంటనే అన్నది...
"చరణ్! ఆమె మాట వినకు."
అప్పుడే...
ఆమె కూడా అదే మాట చెప్పింది.
"ఆమె మాట వినకు."
చరణ్ అయోమయంలో పడ్డాడు.

---

"ఎవరు నిజం?"
అతను గట్టిగా అడిగాడు.
ఇద్దరూ ఒకేసారి అన్నారు.
"నేనే!"
చరణ్ తల పట్టుకున్నాడు.
అతని నుదుటిపై పాత ముద్ర వేడెక్కింది.
భారతి అతని వైపు పరుగెత్తింది.
"చరణ్... శాంతించు!"
ఎదురుగా ఉన్న మరో భారతి చిరునవ్వు నవ్వింది.
"చూశావా?"
"నువ్వు నిజం తెలుసుకోకుండా అతన్ని ఎప్పటికీ కాపాడలేవు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఎవరు?"
ఆమె ముఖం నెమ్మదిగా మారడం ప్రారంభించింది.
కళ్ళు నల్లగా మారాయి.
చరణ్ పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు మళ్లీ కనిపించింది.
అప్పుడు చరణ్‌కు అర్థమైంది.
ఇది శత్రువు కాదు.
ఒక పరీక్ష.
అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
తల్లి తనకు చెప్పిన మాట గుర్తుకు వచ్చింది.

"నిజాన్ని కళ్ళు చూడవు చరణ్... మనసు చెబుతుంది."

చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతను తన తల్లి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
కానీ...
ఆమెను తాకలేదు.
కేవలం ఆమె చేతిలో ఉన్న దీపాన్ని చూశాడు.
ఆ దీపం వెలుగు...
గాలికి వ్యతిరేకంగా కదులుతోంది.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు నా అమ్మవి."
భారతి ఆశ్చర్యపోయింది.
"ఎలా చెప్పగలిగావు?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పేలోపే...
మరో భారతి గట్టిగా నవ్వింది.
ఆమె రూపం పొగలా మారిపోయింది.
అడవి మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారింది.
కానీ...
చరణ్ మాత్రం ఆగలేదు.
అతను పటాన్ని చూశాడు.
ఇప్పుడు దానిపై ఒక కొత్త వాక్యం కనిపిస్తోంది.
"మొదటి పరీక్ష పూర్తయింది."
దాని కింద...
"నిజాన్ని గుర్తించినవాడు... ఇప్పుడు అబద్ధాన్ని ఎదుర్కోవాలి."
అప్పుడే...
వెనుక నుంచి ఒక చప్పట్ల శబ్దం వినిపించింది.
చప్... చప్... చప్...
చరణ్, భారతి ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగారు.
చీకటిలో నుంచి ఒక వ్యక్తి బయటకు వచ్చాడు.
అతని ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.
చరణ్ అతన్ని వెంటనే గుర్తుపట్టాడు.
అదే వ్యక్తి...
తన ఇంటికి వచ్చి...
తన తండ్రి గురించి మాట్లాడిన అపరిచితుడు.
అతను చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"అభినందనలు చరణ్..."
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు.
"నువ్వెవరు?"
ఆ వ్యక్తి అతని వైపు రెండు అడుగులు వేశాడు.
"నేను నీ శత్రువును కాదు."
చరణ్ తల్లి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
ఆమె ముఖంలో భయం.
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అన్నాడు...
"కానీ నీ తల్లి మాత్రం నన్ను బాగా గుర్తుపడుతుంది."
చరణ్ భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
అతను నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"అమ్మా... ఇతను ఎవరు?"
భారతి కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
ఆమె చివరకు ఆ వ్యక్తి పేరు పలికింది...
"దేవదత్త..."
ఆ పేరు విన్న వెంటనే...
అడవి మధ్యలో ఉన్న పాత దేవాలయం గంట...
ఘణ్...!!!
అని ఒక్కసారిగా మోగింది.
దేవదత్త చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అవును, భారతి..."
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"మన కథ మళ్లీ మొదలైంది."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 17
"దేవదత్త తిరిగి వచ్చాడు"
పాత దేవాలయం గంట...
ఘణ్...!!!
అని మోగింది.
ఆ శబ్దంతో అడవి మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
చరణ్ చూపు దేవదత్తపై ఉంది.
కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న.
"ఈ మనిషిని అమ్మ ఎందుకు చూసి భయపడుతోంది?"
"అమ్మా... ఇతను ఎవరు?"
భారతి పెదవులు వణికాయి.
"చరణ్... ముందు నువ్వు వెనక్కి వెళ్లు."
దేవదత్త చిన్నగా నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కూడా అదే మాటా భారతి?"
భారతి అతని వైపు కోపంగా చూసింది.
"నీకు ఇక్కడ ఏం పని?"
"నేను కూడా అదే ప్రశ్న అడగాలి."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా అతనికి నువ్వు ఏం దాచావు?"

---

చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"నా గురించి మీ ఇద్దరికీ ఏం తెలుసు?"
దేవదత్త అతన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు.
"నీకు నిజం కావాలా చరణ్?"
"కావాలి."
"అయితే ముందు ఒక విషయం చెప్పు."
చరణ్ మౌనంగా చూశాడు.
"నిన్ను నీ అమ్మ ఎప్పుడైనా గ్రామం బయట ఎక్కువసేపు ఉండనిచ్చిందా?"
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"లేదు."
"ఎప్పుడైనా నీకు కోపం వచ్చినప్పుడు..."
దేవదత్త అతని కళ్లలోకి చూశాడు.
"నీ చేతిలో ఏదైనా విరిగిందా?"
చరణ్ ఒక్కసారిగా తన చేతివైపు చూసాడు.
అడవిలో చెట్టు బెరడుపై ఏర్పడిన చీలిక గుర్తొచ్చింది.
"మీకు ఎలా తెలుసు?"
దేవదత్త చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఎందుకంటే నువ్వు అనుకుంటున్నట్టు నువ్వు సాధారణ వ్యక్తివి కాదు."
"చాలు!"
భారతి గట్టిగా అరిచింది.
ఆమె మాటతో...
అక్కడి దీపం ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
చీకటిలో చరణ్ కళ్లలో ఒక స్వల్ప నీలి వెలుగు మెరిసింది.
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్... నన్ను చూడు."
"అమ్మా..."
"కళ్ళు మూసుకో."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత...
అతని ముఖం మళ్లీ ప్రశాంతంగా మారింది.
దేవదత్త ఇదంతా నిశ్శబ్దంగా గమనించాడు.
"ఇంకా నియంత్రణలోనే ఉన్నాడు."
భారతి అతని వైపు చూసింది.
"నీకు దానితో సంబంధం లేదు."

---

దేవదత్త మెల్లగా అడవి వైపు తిరిగాడు.
"నాకు సంబంధం లేదని నువ్వు అనుకుంటున్నావు."
అతను వెనక్కి చూడకుండా అన్నాడు.
"కానీ ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అతన్ని రక్షించడానికి నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది ఎవరో గుర్తుందా?"
చరణ్ ఒక్కసారిగా భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
"అమ్మా...?"
దేవదత్త తన చేతిలో ఉన్న చిన్న లోహపు పతకాన్ని బయటకు తీశాడు.
దానిపై ఒక గుర్తు ఉంది.
ఒక తెరిచిన కన్ను.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు ఒక్కసారిగా మండింది.
"ఆహ్...!"
అతను మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
"చరణ్!"
అతని కళ్ల ముందు ఒక దృశ్యం మెరిసింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
భారతి ఒక చిన్న శిశువును చేతిలో పట్టుకుని పరుగెత్తుతోంది.
ఆమె వెనుక...
దేవదత్త.
అతని చేతిలో అదే పతకం.
ముందు...
రాతి గోడలో ఒక రహస్య ద్వారం.
దేవదత్త గట్టిగా అరుస్తున్నాడు.
"భారతి! వెనక్కి తిరిగి చూడకు!"
చిన్న చరణ్ ఏడుస్తున్నాడు.
వెనుక నుంచి...
ఎవరో వారిని వెంబడిస్తున్నారు.
ఆ దృశ్యం ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

---

చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా ఉంది.
"అమ్మా..."
భారతి అతని ముఖాన్ని పట్టుకుంది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త వైపు చూపించాడు.
"ఇతను మనతో ఉన్నాడు."
దేవదత్త ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
భారతి కళ్ళలో భయం పెరిగింది.
"చరణ్... అది కేవలం జ్ఞాపకం కాదు."
దేవదత్త ముందుకు వచ్చాడు.
"అది నీ మనసులో బంధించబడిన నిజం."
చరణ్ లేచి నిలబడ్డాడు.
"అయితే..."
అతని స్వరం గట్టిగా మారింది.
"నువ్వు నన్ను ఎందుకు వదిలి వెళ్లిపోయావు?"
దేవదత్త కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"ఎందుకంటే నిన్ను నేను వదిలి వెళ్లలేదు."
అతని చూపు భారతి వైపు తిరిగింది.
"నిన్ను నా నుంచి ఎవరో దాచేశారు."
చరణ్ భారతి వైపు చూశాడు.
"అమ్మా... ఇతను ఏమంటున్నాడు?"
భారతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"ఇది నువ్వు అనుకుంటున్నట్టు కాదు."
"అయితే ఎలా ఉంది?"
చరణ్ గొంతులో మొదటిసారి ఆవేదన కనిపించింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నువ్వు నా కోసం అన్నీ చేశావు అమ్మా."
"నాకు తెలుసు."
"కానీ..."
అతను దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"ఇతను నా జీవితంలో ఎందుకు ఉన్నాడో మాత్రం ఇప్పుడు తెలుసుకోవాలి."

---

అప్పుడే...
చుట్టూ ఉన్న చెట్ల మధ్య అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
టక్... టక్... టక్...
దేవదత్త ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
భారతి వెంటనే అడిగింది.
"ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారు?"
దేవదత్త చుట్టూ చూశాడు.
"చరణ్ శక్తి మేల్కొన్న ప్రతిసారి..."
అతని మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ అడిగాడు.
"ఎవరు వాళ్లు?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"మూసిన కన్ను."
అదే సమయంలో...
చెట్ల మధ్య నుంచి ముగ్గురు వ్యక్తులు బయటకు వచ్చారు.
వారి ముఖాలకు నల్లటి వస్త్రాలు కప్పి ఉన్నాయి.
వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి.
చరణ్ వైపు చూసి వారిలో ఒకడు అన్నాడు...
"మేము నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి రాలేదు, చరణ్."
అతను నెమ్మదిగా ఆయుధాన్ని కింద పెట్టాడు.
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అయితే?"
ఆ వ్యక్తి భారతి వైపు చూపించాడు.
"నిన్ను ఎవరు మోసం చేస్తున్నారో చూపించడానికి వచ్చాం."
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
దేవదత్త వెంటనే చరణ్ ముందు నిలబడ్డాడు.
"వాళ్ల మాట వినకు."
మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నువ్వు అతనికి నిజం చెబుతావా దేవదత్త?"
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"చరణ్..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నిజం వినడానికి సిద్ధంగా ఉండు."
కానీ ఆ మాట పూర్తికాకముందే...
అడవి లోపల నుంచి ఒక బాణం వేగంగా దూసుకొచ్చింది.
ష్శ్శ్...!
దేవదత్త చరణ్‌ను పక్కకు తోశాడు.
ధామ్!
బాణం చెట్టులోకి దిగబడింది.
అందరూ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశారు.
దూరంగా...
చీకటి మధ్య ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం కనిపించడం లేదు.
కానీ...
అతని చేతిలో ఉన్న విల్లుపై...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తే ఉంది.
అతని స్వరం అడవిలో మార్మోగింది.
"దేవదత్త నిజం చెప్పేలోపే... చరణ్‌కు నేనే చెబుతాను."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 18
"చీకటిలోని స్వరం"
అడవి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుతూ...
ఒక బాణం వేగంగా దూసుకొచ్చింది.
ష్శ్శ్...!
చరణ్ పక్కనే ఉన్న చెట్టులో...
ధామ్!
అని దిగబడింది.
అందరి చూపులు వెంటనే ఆ దిశగా తిరిగాయి.
చీకటిలో...
ఒక మనిషి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం కనిపించడం లేదు.
కానీ అతని చేతిలో ఉన్న విల్లుపై మాత్రం...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే గుర్తు ఉంది.
దేవదత్త కోపంగా ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"ఎవరు నువ్వు?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
కేవలం చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"దేవదత్త చెప్పే ప్రతి నిజం వెనుక... ఒక అబద్ధం ఉంటుంది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"ఏం చెబుతున్నాడు ఇతను?"
దేవదత్త గట్టిగా అన్నాడు...
"చరణ్! అతని మాటలు వినకు."
ఆ చీకటి వ్యక్తి నవ్వాడు.
"చూశావా?"
"మళ్లీ అదే."
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం కూడా నువ్వు ఇదే అన్నావు."
భారతి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
చరణ్ ఆమెను గమనించాడు.
"అమ్మా... ఇతను ఎవరో నీకు తెలుసా?"
భారతి మౌనంగా ఉంది.
ఆమె కళ్ళలో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

---

చీకటిలో ఉన్న వ్యక్తి నెమ్మదిగా ముందుకు నడిచాడు.
చెట్ల మధ్య నుంచి చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
చరణ్ ఆశ్చర్యంతో అతన్ని చూశాడు.
ఆ వ్యక్తి వయసు దాదాపు యాభై సంవత్సరాలు.
ముఖంపై ఒక పాత గాయం.
చేతిలో విల్లు.
కళ్లలో కోపం కాదు...
ఒక పాత బాధ.
"నా పేరు అర్జున్."
అని అతను అన్నాడు.
చరణ్ అడిగాడు...
"నాకు ఏం కావాలి?"
అర్జున్ కాసేపు అతన్ని చూశాడు.
"నీకు కాదు."
అతని చూపు దేవదత్తపైకి మారింది.
"నాకు ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అడగాల్సిన ప్రశ్నలకు సమాధానాలు కావాలి."

---

దేవదత్త నవ్వాడు.
"ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నువ్వు గతాన్ని వదల్లేదా?"
"వదిలి ఉంటే..."
అర్జున్ తన విల్లును పైకి ఎత్తాడు.
"ఈరోజు చరణ్ శవాన్ని చూసి ఉండేవాడివి."
భారతి ఒక్కసారిగా చరణ్ ముందు నిలబడింది.
"ఏమంటున్నావు?"
అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నేను అతన్ని చంపడానికి రాలేదు."
అతను చెట్టులో దిగబడిన బాణాన్ని చూపించాడు.
"నేను నిన్ను హెచ్చరించడానికి వచ్చాను."
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"ఎవరి గురించి?"
అర్జున్ వెనక్కి అడుగు వేసి...
అడవిలో ఉన్న ముగ్గురు నల్ల దుస్తుల వ్యక్తుల వైపు చూశాడు.
"వాళ్ల గురించి."

---

అప్పటివరకు నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్న ఆ ముగ్గురు వ్యక్తులు...
ఒక్కసారిగా చుట్టూ చెదరిపోయారు.
వారి నాయకుడు నెమ్మదిగా చప్పట్లు కొట్టాడు.
చప్... చప్... చప్...
"బాగుంది."
"ఇప్పుడు కథ ఆసక్తికరంగా మారింది."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వెవరు?"
అతను ముఖానికి ఉన్న వస్త్రాన్ని తీసేశాడు.
కానీ...
ఆ ముఖాన్ని చూసి భారతి వెనక్కి తడబడింది.
"నువ్వా...?"
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా, ఇతను ఎవరు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"నీ తల్లి గతం గురించి నీకు చాలా తక్కువ తెలుసు చరణ్."
అతని పేరు...
విక్రమ్.

---

విక్రమ్ చేతిలో ఒక చిన్న పాత ఫోటో ఉంది.
దాన్ని చరణ్ ముందుకు విసిరాడు.
చరణ్ ఫోటో తీసుకున్నాడు.
అందులో...
భారతి.
దేవదత్త.
అర్జున్.
మరియు విక్రమ్.
నలుగురు ఒకే చోట నిలబడి ఉన్నారు.
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"అమ్మా... వీళ్లందరూ నీకు తెలుసా?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"అవును."
చరణ్ గుండెల్లో కోపం పెరిగింది.
"అయితే నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?"
భారతి నెమ్మదిగా అన్నది...
"నిన్ను ఈ కథ నుంచి దూరంగా ఉంచడానికి."
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"దూరంగా ఉంచావా?"
అతను చరణ్ వైపు చూపించాడు.
"అతనే ఈ కథకు కారణం."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"ఏం అర్థం?"
దేవదత్త వెంటనే అతన్ని ఆపాడు.
"విక్రమ్!"
కానీ విక్రమ్ ఆగలేదు.
"చరణ్ పుట్టిన రాత్రి..."
అతని మాటతో భారతి ముఖం పాలిపోయింది.
"విక్రమ్, చాలు!"
అర్జున్ కూడా గట్టిగా అన్నాడు.
"అతనికి ఇప్పుడు చెప్పడం మంచిది కాదు."
చరణ్ మాత్రం అందరినీ చూసి అడిగాడు...
"ఏమైంది ఆ రాత్రి?"

---

నిశ్శబ్దం.
కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
చివరకు అర్జున్ ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"నువ్వు పుట్టిన రోజే..."
అతను చరణ్ కళ్లలోకి చూశాడు.
"నిన్ను నీ తల్లే చంపాలని ప్రయత్నించింది."
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గింది.
"అది అబద్ధం!"
దేవదత్త కోపంతో అర్జున్ వైపు వెళ్లబోయాడు.
"నీకు ఏం తెలుసు?"
అర్జున్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"అంతా నాకు తెలుసు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.
"అమ్మా...?"
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
"చరణ్..."
"అతను అబద్ధం చెబుతున్నాడు."
కానీ...
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పాత ఫోటో ఒక్కసారిగా జారిపోయింది.
ఎందుకంటే...
అతని తలలో ఒక దృశ్యం కనిపించింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
ఒక చిన్న గది.
మంటలు.
తల్లి చేతిలో చిన్న శిశువు.
మరియు...
ఆమె చేతిలో ఒక కత్తి.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని చూపు తల్లిపై నిలిచింది.
"అమ్మా..."
అతని గొంతు వణికింది.
"ఆ రాత్రి నువ్వు నిజంగా నన్ను చంపాలని ప్రయత్నించావా?"
భారతి మాట్లాడలేకపోయింది.
ఆమె నిశ్శబ్దమే...
చరణ్ మనసును మరింత కలవరపెట్టింది.
అదే సమయంలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మెల్లగా నీలంగా వెలిగింది.
దేవదత్త వెంటనే గమనించాడు.
"అందరూ వెనక్కి జరగండి!"
విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చివరికి..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"మేము ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎదురు చూస్తున్న క్షణం వచ్చింది."
చరణ్ తన తల పట్టుకున్నాడు.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి బలంగా కదలసాగింది.
అతని కళ్ళలో కోపం.
బాధ.
అనుమానం.
ఒకేసారి...
అతని మనసులోని అన్ని ప్రశ్నలు...
తుఫానులా మారాయి.
చరణ్ తన శక్తిని నియంత్రించగలడా?
లేక నిజం పేరుతో ఎవరో అతని మనసును నియంత్రిస్తున్నారా?
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

ఈ స్టోరీ పైన ఎవరికీ ఇంట్రెస్ట్ లేనట్టు ఉంది... పెద్దగా రెస్పాన్స్ లేదు.. ఈ స్టోరీ ఇక్కడితో ఆపేయడం మంచిది అనుకుంటా

[Mahesh12345]

ఈ స్టోరీ పైన ఎవరికీ ఇంట్రెస్ట్ లేనట్టు ఉంది... పెద్దగా రెస్పాన్స్ లేదు.. ఈ స్టోరీ ఇక్కడితో ఆపేయడం మంచిది అనుకుంటా

ఇంట్రెస్ట్ లేదు అని నువ్వు అనుకుంటున్నావు బ్రో కానీ మా లాంటి కొద్ది మంది ఫ్యాన్స్ కూడా ఉన్నారు మీ స్టోరీ కి 

చాలా కొత్త కొత్తగా రాస్తున్నారు మీరు మూసిన కన్ను తెరిచిన కన్ను కొత్త కొత్త లోకం అంత చాలా బాగుంది 

ఇకపోతే భారతి విక్రమ్ అర్జున్ దేవదత్త అందరూ కలిసి ఫోటో దిగడం అక్కడ అందరికీ పరిచయం ఉండటం మళ్ళీ వాళ్ళు విడిపోవడం అసలు వాళ్ళకి ఏమి కావాలి చరణ్ నీ ఎందుకు పరీక్షిస్తున్నారు వాళ్ళు చరణ్ లోని శక్తి నీ బయటకి తెస్తే ఎవరికి లాభం ఎవరికి నష్టం బాబోయి మాములుగా లేదు 

ఏది ఏమైనా స్టోరీ మాత్రం చాలా బాగుంది 

Waiting for next update 

[utkrusta]

Excellent update

[Paty@123]

Oka mata chepta vinadi writer garu, ee story prambincharu, concept emito, patralu emito paricayam cheyyaledu, konni updates icharu, oka errati kannu, title kalanetram, talli koduku, migata varu ippide vastunnaru, katha ardham chesukovadaniki patrala background telusu kovadaniki inkonchem time padutundi, secondly meeru incest forum lo thread Enduku tericharo maku telidu, ee story lo incest vundemo memu request chesina admin deenni main section loki marchaledu, ikkadiki main section kante koddiga takkuva mandi vastaru, meeru Admin garini requst cheyyandi, main section ki marchamani, suspence baga maintain chestunnaru kathalo, konchem clarity cheyyandi, views vastayi, comments vastayi, plz continue cheyyandi

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 19
"తల్లి నిశ్శబ్దం"
అడవి మధ్యలో...
చరణ్ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చుట్టూ గాలి వేగంగా తిరుగుతోంది.
నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు...
నీలి కాంతితో మెరుస్తోంది.
అతని ముందు భారతి.
చరణ్ కళ్లలోకి చూడలేక...
తల వంచుకుని నిలబడి ఉంది.
"అమ్మా..."
చరణ్ స్వరం వణికింది.
"ఆ రాత్రి నువ్వు నిజంగా నన్ను చంపాలని ప్రయత్నించావా?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
అదే నిశ్శబ్దం...
చరణ్ మనసును మరింత గాయపరిచింది.

---

దూరంగా నిలబడి ఉన్న విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చూశావా చరణ్?"
"నిజం వినడానికి కొన్నిసార్లు మాటలు అవసరం ఉండవు."
దేవదత్త కోపంగా అతని వైపు తిరిగాడు.
"విక్రమ్... చాలు!"
"ఎందుకు?"
విక్రమ్ ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఈ అబ్బాయికి మీరు చెప్పిన అబద్ధాలు ఇంకా సరిపోలేదా?"
అర్జున్ కూడా ముందుకు వచ్చాడు.
"అతనికి నిజం తెలియాలి."
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"నిజం చెప్పడం అంటే నీకు తెలుసా?"
"నిజంలో సగం మాత్రమే చెబితే..."
"అది కూడా అబద్ధమే."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా తలెత్తి అందరినీ చూశాడు.
"ఎవరూ మాట్లాడొద్దు!"
అతని స్వరం గట్టిగా వినిపించింది.
ఒక్క క్షణం...
అడవి మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.
అతని కళ్ళు మళ్లీ తల్లి వైపు తిరిగాయి.
"అమ్మా..."
ఈసారి అతని స్వరంలో కోపం లేదు.
ఒక కొడుకు బాధ మాత్రమే ఉంది.
"నువ్వు నాకు చెప్పింది అబద్ధమా నిజమా?"
భారతి మెల్లగా అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్..."
"నేను నిన్ను చంపాలని అనుకోలేదు."
చరణ్ ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
కానీ ఆమె తర్వాత చెప్పిన మాటతో...
అతని ముఖం మళ్లీ మారిపోయింది.
"కానీ నిన్ను చంపాలని నేను ఒకసారి ప్రయత్నించాను."

---

అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
చరణ్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"ఎందుకంటే ఆ రాత్రి..."
ఆమె మాటలు వణికాయి.
"నువ్వు నా కొడుకుగా కనిపించలేదు."
చరణ్ ముఖం కఠినంగా మారింది.
"ఏమంటున్నావు?"
"నువ్వు పుట్టిన కొద్ది గంటల తర్వాత..."
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"ఆ గదిలో ఉన్న దీపాలన్నీ ఆరిపోయాయి."
"ఆ తర్వాత..."
"నీ కళ్ళు తెరిచావు."
చరణ్ నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.
"నీ కళ్ళలో నీలి కాంతి కనిపించింది."
ఆమె స్వరం వణికింది.
"నీ చుట్టూ ఉన్న వస్తువులన్నీ కదలడం ప్రారంభించాయి."
విక్రమ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు నిజం మొదలైంది."
దేవదత్త వెంటనే అడ్డుకున్నాడు.
"అతన్ని మాట్లాడనివ్వు."

---

భారతి తన మాట కొనసాగించింది.
"ఆ రాత్రి గదిలోకి ఎవరో వచ్చారు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా అడిగాడు.
"ఎవరు?"
భారతి తల ఊపింది.
"నేను వారి ముఖం చూడలేదు."
"వారి దగ్గర నుంచి ఒకే ఒక్క మాట వినిపించింది."
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.
'ఈ బిడ్డ బతికితే... వెయ్యిమంది చస్తారు.'
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
భారతి కొనసాగించింది.
"వాళ్లు నాకు ఒక కత్తి ఇచ్చారు."
"నీ గుండెపై పెట్టమన్నారు."
చరణ్ కళ్ళలో బాధ మెరిసింది.
"అయితే నువ్వు?"
భారతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"నేను..."
ఆమె స్వరం విరిగిపోయింది.
"ఒక క్షణం ఆ మాట నమ్మాను."

---

చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని తలలో మళ్లీ ఆ జ్ఞాపకం మెరిసింది.
మంటలు...
చీకటి గది...
తల్లి చేతిలో కత్తి...
ఒక చిన్న శిశువు ఏడుపు...
కానీ ఈసారి...
మరో విషయం కనిపించింది.
భారతి కత్తిని బిడ్డ దగ్గరకు తీసుకువెళ్తున్నప్పుడు...
ఆమె వెనుక నిలబడి ఉన్న ఒక నీడ.
ఆ నీడ ముఖం...
స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
కానీ అతని చేతిలో...
ఎర్రటి కన్ను గుర్తు ఉన్న ఉంగరం.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని చూపు విక్రమ్ చేతిపై పడింది.
విక్రమ్ చేతిలో కూడా...
అదే ఉంగరం ఉంది.
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"విక్రమ్..."
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
"ఆ రాత్రి నువ్వు అక్కడ ఉన్నావా?"

---

విక్రమ్ ముఖంలో చిరునవ్వు ఆగిపోయింది.
"నీకు ఆ దృశ్యం కనిపించిందా?"
దేవదత్త కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
అర్జున్ వెంటనే విల్లును గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
చరణ్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"సమాధానం చెప్పు."
విక్రమ్ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత అన్నాడు...
"అవును."
భారతి ఒక్కసారిగా అతని వైపు తిరిగింది.
"నువ్వు...?"
ఆమె ముఖంలో భయం కాదు.
కోపం.
"ఆ రాత్రి నువ్వు అక్కడే ఉన్నావా?"
విక్రమ్ ఆమెను చూస్తూ ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నేను అక్కడే ఉన్నాను."
"కానీ కత్తి నేను ఇవ్వలేదు."
చరణ్ అడిగాడు.
"అయితే ఎవరు ఇచ్చారు?"
విక్రమ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
అడవి మధ్యలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
చరణ్...
భారతి...
అర్జున్...
అందరి చూపులు దేవదత్తపైకి వెళ్లాయి.
దేవదత్త మాత్రం కదలలేదు.

---

చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"దేవదత్త...?"
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"అవును."
"నిన్ను కాపాడిన మనిషి..."
అతని స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
"నిన్ను చంపమని నీ తల్లికి చెప్పినవాడు కూడా ఇతనే."
చరణ్ కోపంగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
కానీ...
దేవదత్త ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
ఆ నిశ్శబ్దమే...
చరణ్ కోపాన్ని మరింత పెంచింది.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి వేగంగా తిరగడం ప్రారంభించింది.
చెట్ల కొమ్మలు ఊగాయి.
భారతి వెంటనే చరణ్ దగ్గరకు వెళ్లింది.
"చరణ్! శాంతించు!"
కానీ చరణ్ ఆమె వైపు చూడలేదు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
అతని స్వరం వణికింది.
"నన్ను ఎవరు కాపాడారు?"
అతను దేవదత్తను చూశాడు.
"నన్ను ఎవరు మోసం చేశారు?"
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మరింత ప్రకాశించింది.
అప్పుడే...
దేవదత్త మొదటిసారి మాట్లాడాడు.
"విక్రమ్ చెప్పింది నిజమే."
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా పెరిగింది.
భారతి ఆశ్చర్యంతో దేవదత్త వైపు చూసింది.
"దేవదత్త!"
అతను చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"కత్తి నేను ఇచ్చాను."
అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
కానీ దేవదత్త తన మాటను కొనసాగించాడు.
"కానీ నిన్ను చంపడానికి కాదు..."
చరణ్ ముఖంలో అయోమయం.
దేవదత్త తన జేబులో నుంచి ఒక చిన్న లోహపు వస్తువును బయటకు తీశాడు.
అది...
ఒక పాత తాళం.
దానిపై చెక్కి ఉంది—
కాలనేత్రం.
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఆ రాత్రి నిన్ను కాపాడటానికి... నీ తల్లి నిన్ను ఒక్కసారి చంపినట్టు ప్రపంచాన్ని నమ్మించాల్సి వచ్చింది."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"ఏమంటున్నావు?"
దేవదత్త తాళాన్ని అతని వైపు విసిరాడు.
చరణ్ దాన్ని పట్టుకున్నాడు.
అతని చేతికి తాళం తగిలిన క్షణం...
పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు...
మళ్లీ తెరుచుకుంది.
కానీ ఈసారి...
ఆ గుర్తు వెనుక ఒక కొత్త సందేశం కనిపించింది.
"చరణ్ బతికే ఉన్నాడని ఎవరికీ తెలియకూడదు."
అదే సమయంలో...
దూరంగా అడవి మధ్య నుంచి ఒక భారీ శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!
మళ్లీ...
ధమ్...!!
అందరూ ఆ దిశగా చూశారు.
విక్రమ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"అది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"
అర్జున్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఏమిటది?"
దేవదత్త కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత...
మొదటిసారి.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"చరణ్ శక్తి కోసం... నిజమైన వేటగాడు వచ్చాడు."
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పాత తాళం...
ఒక్కసారిగా...
తానే తిరగడం ప్రారంభించింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 20
"నిజమైన వేటగాడు"
అడవి మధ్యలో...
ఒక భారీ శబ్దం మార్మోగింది.
ధమ్...!
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పురాతన తాళం...
తనంతట తానే తిరగడం ప్రారంభించింది.
అందరూ ఆశ్చర్యంగా దానివైపు చూశారు.
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
"దేవదత్త... ఇది ఎందుకు తిరుగుతోంది?"
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"ఎవరో దాన్ని పిలుస్తున్నారు."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పేలోపే...
మరోసారి—
ధమ్...!!!
ఈసారి శబ్దం మరింత దగ్గరగా వచ్చింది.
అడవి నేల కూడా స్వల్పంగా కంపించింది.

---

విక్రమ్ వెంటనే తన సహచరుల వైపు తిరిగాడు.
"అందరూ సిద్ధంగా ఉండండి."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమిటది?"
విక్రమ్ మొదటిసారి చిరునవ్వు లేకుండా మాట్లాడాడు.
"ఇది మనిషి కాదు."
భారతి ఆందోళనగా చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్... మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలి."
చరణ్ వెంటనే ఆమె చేతిని చూశాడు.
"ఎక్కడికి అమ్మా?"
ఆమె మౌనంగా ఉంది.
దేవదత్త ముందుకు వచ్చాడు.
"ఎక్కడికి వెళ్లినా..."
అతని చూపు చుట్టూ ఉన్న అడవిపై ఉంది.
"ఇప్పటికి ఆలస్యం అయింది."

---

చరణ్ చేతిలో ఉన్న తాళం...
ఒక్కసారిగా నీలి కాంతిని వెదజల్లింది.
ముందు ఉన్న పాత రాతి మార్గం...
నెమ్మదిగా పక్కకు కదిలింది.
దాని వెనుక...
భూమిలోకి దిగే ఒక ఇరుకైన మార్గం కనిపించింది.
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు...
"ఇది ఇక్కడ ఉందా?"
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వు కూడా మొదటిసారి చూస్తున్నావా?"
విక్రమ్ మౌనంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ తాళాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"ఈ మార్గం ఎక్కడికి వెళ్తుంది?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పాడు.
"నీ గతంలోకి."

---

భారతి వెంటనే అడ్డుకుంది.
"లేదు."
చరణ్ ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"ఎందుకు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"చరణ్... ఇక్కడితో చాలు."
"ఇక నాకు ఏ నిజం తెలియాల్సిన అవసరం లేదు."
చరణ్ కాసేపు ఆమెను చూశాడు.
"నిజంగా నువ్వు అదే అనుకుంటున్నావా?"
భారతి మాట్లాడలేదు.
చరణ్ స్వరం మృదువుగా మారింది.
"అమ్మా..."
"నేను ఇరవై సంవత్సరాలుగా నీ మాటే విన్నాను."
"నువ్వు చెప్పిన చోటే ఉన్నాను."
"నువ్వు చెప్పిన వాళ్లతోనే మాట్లాడాను."
అతని కళ్ళలో బాధ.
"నువ్వు నన్ను కాపాడాలని చూసావని నాకు తెలుసు."
భారతి తల వంచుకుంది.
"కానీ..."
చరణ్ పక్కకు తిరిగి ఆ రహస్య మార్గాన్ని చూశాడు.
"ఎవరి నుంచి నన్ను కాపాడావో మాత్రం ఇప్పుడు తెలుసుకోవాలి."

---

అప్పుడే...
వెనుక ఉన్న చెట్లలో కదలిక వచ్చింది.
ఒక నల్లటి వస్త్రం ధరించిన వ్యక్తి వేగంగా బయటకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో కత్తి ఉంది.
అతను నేరుగా చరణ్ వైపు దూసుకొచ్చాడు.
"చరణ్... వెనక్కి!"
దేవదత్త గట్టిగా అరిచాడు.
చరణ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
తల్లి ముందుకు అడుగు వేసి...
దాడి చేస్తున్న వ్యక్తి చేయిని పట్టుకున్నాడు.
అతను చాలా బలంగా కొట్టలేదు.
కేవలం చేయిని పక్కకు నెట్టాడు.
కానీ...
ధామ్!
ఆ వ్యక్తి కొన్ని అడుగుల దూరంలో పడిపోయాడు.
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా తన చేతిని చూశాడు.
అతను శక్తిని ఉపయోగించాలనుకోలేదు.
కానీ...
తనను, తన తల్లిని రక్షించాలనే ఆలోచన...
తన శక్తిని మేల్కొలిపింది.
దేవదత్త అతని వైపు చూసి అన్నాడు...
"నియంత్రణ కోల్పోలేదు."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నేను కోపంగా లేను."
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"అదే ప్రమాదం."

---

ఆ వ్యక్తి నేలపై నుంచి లేచాడు.
అతని ముఖానికి ఉన్న వస్త్రం జారిపోయింది.
భారతి అతన్ని చూసి ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుంది.
"నువ్వా...?"
అతని ముఖంపై గాయం ఉంది.
అతను వణుకుతున్న స్వరంతో అన్నాడు...
"భారతి..."
"నన్ను క్షమించు."
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"ఇతను ఎవరు?"
భారతి నెమ్మదిగా చెప్పింది...
"ఇతను... రఘు."
దేవదత్త వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
రఘు చుట్టూ చూశాడు.
"వాళ్లు నన్ను పంపించారు."
విక్రమ్ అడిగాడు.
"ఎవరు వాళ్లు?"
రఘు ముఖంలో భయం కనిపించింది.
"అతను..."
అతని మాట పూర్తికాకముందే...
దూరంగా ఒక గంభీరమైన శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!!!
ఈసారి...
అందరూ కదలకుండా నిలిచిపోయారు.
రఘు కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అతను వచ్చేశాడు..."

---

అడవి చివర్లో ఉన్న చెట్లు...
ఒక్కొక్కటిగా కూలడం ప్రారంభించాయి.
క్ర్ర్రాక్...!
ధామ్!
చరణ్, దేవదత్త, విక్రమ్...
అందరూ ఆ దిశగా చూశారు.
చీకటిలో...
ఒక భారీ నీడ నెమ్మదిగా దగ్గరకు వస్తోంది.
కానీ...
చరణ్ కళ్ళలోకి ఆ నీడ చూడగానే...
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మండింది.
అతని మనసులో ఒక స్వరం వినిపించింది.
"పారిపోకు..."
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"ఎందుకు?"
అతను తనలో తాను అడిగాడు.
అదే స్వరం సమాధానం చెప్పింది.
"ఎందుకంటే అతను నిన్ను చంపడానికి రాలేదు."
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
ఆ నీడ మరింత దగ్గరికి వచ్చింది.
చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
అందరూ ఆశ్చర్యంతో నిలిచిపోయారు.
అతను ఎలాంటి రాక్షసుడు కాదు.
అతను ఒక మనిషి.
దాదాపు అరవై ఏళ్ల వయసు.
సాధారణమైన నల్లటి దుస్తులు.
చేతిలో ఎలాంటి ఆయుధం లేదు.
కానీ అతని కళ్ళలో...
ఒక విచిత్రమైన నీలి కాంతి.
చరణ్ నెమ్మదిగా ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"నువ్వెవరు?"
ఆ వ్యక్తి అతన్ని చాలా సేపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
తర్వాత...
చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
అతని స్వరం విన్న క్షణం...
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
ఎందుకంటే...
ఆ స్వరం అతను ఇంతకుముందే విన్నాడు.
దేవాలయంలో.
ఆ దర్శనంలో.
రాతి గుహలో.
"చరణ్..."
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అన్నాడు.
"నేను నీ తండ్రిని."
భారతి ఒక్కసారిగా కన్నీళ్లతో అతని వైపు చూసింది.
కానీ...
ఆమె ముఖంలో ఆనందం లేదు.
భయం ఉంది.
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు...
"అమ్మా... ఇతనేనా నా తండ్రి?"
భారతి వెంటనే గట్టిగా అరిచింది—
"చరణ్... అతని దగ్గరకు వెళ్లకు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అందరి మధ్య నిశ్శబ్దం.
ఆ వ్యక్తి మాత్రం ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చూశావా చరణ్?"
"నీ తల్లి నన్ను చూసి ఎందుకు భయపడుతుందో..."
అతని కళ్ళలో నీలి కాంతి మరింత పెరిగింది.
"అదే ఇప్పుడు నువ్వు తెలుసుకోవాల్సిన నిజం."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 21
"అతను నా తండ్రి కాదు...!"
"చరణ్... అతని దగ్గరకు వెళ్లకు!"
భారతి గట్టిగా అరిచింది.
అడవి మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.
చరణ్...
తన ముందు నిలబడి ఉన్న వ్యక్తిని చూశాడు.
తర్వాత...
తన తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళలో స్పష్టంగా భయం కనిపిస్తోంది.
"అమ్మా..."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"ఇతనేనా నా తండ్రి?"
భారతి వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆ వ్యక్తి మాత్రం చిన్నగా నవ్వాడు.
"ఇంకా ఆమె నీకు నిజం చెప్పలేదు."
దేవదత్త కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు.
"చాలు!"
ఆ వ్యక్తి దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నావంటే ఆశ్చర్యంగా ఉంది."
విక్రమ్ వెంటనే తన సహచరులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"అతన్ని చుట్టుముట్టండి!"
కానీ...
ఆ వ్యక్తి కదలలేదు.
అతని ముఖంలో ఎలాంటి భయం లేదు.

---

చరణ్ చేతిలో ఉన్న కాలనేత్రం తాళం...
ఒక్కసారిగా గాల్లోకి లేచింది.
ఘ్ర్ర్ర్...
అది వేగంగా తిరగసాగింది.
భారతి ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి అడుగు వేసింది.
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"చరణ్... ఆ తాళాన్ని పట్టుకో!"
కానీ...
తాళం అతని మాట వినలేదు.
అది నేరుగా ఆ వ్యక్తి దగ్గరకు వెళ్లింది.
ఆ వ్యక్తి తన చేయి చాచాడు.
తాళం అతని అరచేతిలోకి వచ్చి పడింది.
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"నువ్వు... దీన్ని ఎలా నియంత్రిస్తున్నావు?"
ఆ వ్యక్తి చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"ఎందుకంటే ఇది మొదట నాదే."

---

భారతి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకుంది.
దేవదత్త గట్టిగా అన్నాడు...
"అబద్ధం!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నిజంగా?"
అతను తాళం వెనుక భాగాన్ని తిప్పాడు.
దానిపై చెక్కి ఉన్న అక్షరాలు కనిపించాయి.
"అమరేంద్ర"
చరణ్ ఆ పేరును మెల్లగా చదివాడు.
"అమరేంద్ర..."
ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.
"అవును."
"అది నా పేరు."
చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"అయితే..."
అతని గొంతు వణికింది.
"నువ్వే నా తండ్రివా?"
అమరేంద్ర కళ్ళలోని నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా తగ్గింది.
కొన్ని క్షణాలు...
అతని ముఖంలో ఒక బాధ కనిపించింది.
కానీ...
భారతి వెంటనే ముందుకు వచ్చింది.
"లేదు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా?"
భారతి కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అతను..."
ఆమె మాటలు వణికాయి.
"అతను నీ తండ్రి కాదు."

---

అమరేంద్ర ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
అతను ప్రశాంతంగా అడిగాడు...
"అయితే ఎవరు?"
భారతి మౌనంగా ఉంది.
చరణ్ ఇప్పుడు పూర్తిగా అయోమయంలో ఉన్నాడు.
"ఇప్పటివరకు నువ్వు నా తండ్రి బతికే ఉన్నాడని చెప్పావు."
"అతను గుహలో ఉన్నాడని కూడా చెప్పావు."
అతను అమరేంద్ర వైపు చూపించాడు.
"ఇప్పుడు ఇతను కాదంటున్నావు."
చరణ్ గొంతులో ఆవేదన పెరిగింది.
"అయితే నా తండ్రి ఎవరు?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
"ఇప్పుడు నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను."
కానీ...
అమరేంద్ర ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
"నువ్వా నిజం చెప్పేది?"
దేవదత్త అతని వైపు కోపంగా చూశాడు.
"మూసుకుని ఉండు!"
అమరేంద్ర కళ్ళు నీలంగా మెరిశాయి.
"నువ్వు ఆ రాత్రి చేసిన పని గురించి చెబుతావా?"
భారతి ముఖం తెల్లబడింది.
విక్రమ్ కూడా ఒక్కసారిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"దేవదత్త..."
అతను నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"అతనికి ఆ విషయం కూడా తెలియదా?"

---

చరణ్ చుట్టూ చూశాడు.
"ఏ విషయం?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని కోపం పెరగసాగింది.
కానీ...
ఈసారి చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాలు లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
తల్లి నేర్పిన మాట గుర్తు చేసుకున్నాడు.
"కోపం వచ్చినప్పుడు శక్తిని ఆపడానికి ప్రయత్నించకు..."
"ముందు మనసును ప్రశాంతం చేసుకో."
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని నుదుటిపై ఉన్న కాంతి మెల్లగా తగ్గింది.
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూశాడు.
"ఇప్పుడు చెప్పండి."
చరణ్ స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"నిజం ఏదైనా నేను వింటాను."

---

అప్పుడే...
అమరేంద్ర చేతిలో ఉన్న తాళం ఒక్కసారిగా వేడెక్కింది.
అతను దాన్ని కింద పడేశాడు.
ధామ్!
భూమి స్వల్పంగా కంపించింది.
ముందు ఉన్న రహస్య మార్గం నుంచి...
నల్లటి పొగ బయటకు రావడం ప్రారంభమైంది.
విక్రమ్ భయంతో వెనక్కి తగ్గాడు.
"లేదు..."
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
"ఇంకా తెరుచుకోలేదు అనుకున్నాను."
చరణ్ అడిగాడు...
"ఏంటి అది?"
అమరేంద్ర మొదటిసారి గంభీరంగా అన్నాడు...
"కాలనేత్ర ద్వారం."
భారతి వెంటనే చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"మనకు ఇక్కడ ఉండకూడదు."
అమరేంద్ర ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నువ్వు కూడా ఇదే అన్నావు."
భారతి కళ్ళలో కోపం.
"ఎందుకంటే ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నువ్వు మమ్మల్ని మోసం చేశావు."
అమరేంద్ర ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
తర్వాత...
"అది నేనా చేశాను?"
అని అడిగాడు.
భారతి ముఖం మారిపోయింది.
"ఏమన్నావు?"
అమరేంద్ర తన తలను పట్టుకున్నాడు.
అతని కళ్ళలో నీలి కాంతి మళ్లీ పెరిగింది.
"నా జ్ఞాపకాలు..."
అతను బాధతో అన్నాడు.
"అవి నా జ్ఞాపకాలే కాదేమో."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూశాడు.
"అంటే?"
అమరేంద్ర నెమ్మదిగా చరణ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
ఈసారి...
భారతి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించలేదు.
అతను చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తును చూశాడు.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"ఇది..."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఏమైంది?"
అమరేంద్ర వెనక్కి తగ్గాడు.
అతని చేతులు వణికాయి.
"ఇది నీ శక్తి గుర్తు కాదు."
అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
దేవదత్త కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అమరేంద్ర...!"
కానీ అతను తన మాట కొనసాగించాడు.
"ఇది ఒక తాళం."
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు...
ఒక్కసారిగా కాలనేత్రం తాళంతో ఒకే కాంతిలో మెరుస్తోంది.
అమరేంద్ర నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"కాలనేత్ర ద్వారాన్ని తెరవడానికి చివరి తాళం..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"నువ్వే, చరణ్."
అప్పుడే...
భూమిలోని రహస్య ద్వారం నుంచి ఒక భయంకరమైన గాలి బయటకు వచ్చింది.
అందరూ వెనక్కి ఎగిరిపడ్డారు.
చరణ్ మాత్రమే...
ఆ కాంతి ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చెవుల్లో...
ఒక కొత్త స్వరం వినిపించింది.
ఈసారి...
అది తన తండ్రి స్వరం కాదు.
"చరణ్..."
"నన్ను బయటకు తీసుకురా."
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
ద్వారం లోపల...
ఒక భారీ కన్ను నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

నేను ఈ స్టోరీని కంప్లీట్ చేస్తాను.. కానీ నాకు కూడా రాయడానికి మోటివేషన్ కావాలి కదా.. దీన్ని మెయిన్ సెక్షన్ లోకి మారిస్తే బెస్ట్ అనుకుంటున్నా..నా అంచనా ప్రకారం ఈ స్టోరీ 300 ఎపిసోడ్స్ వస్తాయి.. ప్రతి వారం 10 ఎపిసోడ్ ఇస్తాను.. ఇక ఈ స్టోరీ ఇక్కడి నుంచి మైండ్ గేమ్ లా ఉంటుంది.. హీరో కి ఏది నిజం, ఏది అబద్ధం ..అని తెలుసుకోవడం ఒక టాస్క్.. కొంచం ఓపికగా చదవండి

[Paty@123]

Suspence, suspence, suspence, let us see how the writer is going break the suspence to the readers, sir, eagerly waiting

[meetsriram]

Good story, keep going

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 22
"ద్వారం అవతల ఎవరు?"
రహస్య గుహలో...
అందరూ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నారు.
చీకటితో నిండిన ఆ ద్వారం లోపల...
ఒక భారీ కన్ను నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
ఒక్కసారి...
మళ్లీ మూసుకుంది.
చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతని చెవుల్లో ఆ స్వరం ఇంకా వినిపిస్తోంది.

"చరణ్... నన్ను బయటకు తీసుకురా."

అతను ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
భారతి వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు!"
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా... లోపల ఎవరో ఉన్నారు."
"అందుకే వెళ్లకూడదు."
"ఆ స్వరం..."
"అది నీ తండ్రి స్వరం కావచ్చు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"నీకు ఎలా తెలుసు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.

---

దేవదత్త నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
"ఆ స్వరాన్ని నమ్మకు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
దేవదత్త కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"ఎందుకంటే..."
అతను ద్వారం వైపు చూశాడు.
"అది మనిషి స్వరం కాదు."
అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
అమరేంద్ర కూడా ఆ మాట విని తలెత్తాడు.
"దేవదత్త..."
అతని స్వరం మారిపోయింది.
"నువ్వు చెప్పేది నిజమైతే..."
"ఇప్పటికి అది మేల్కొని ఉండకూడదు."

---

అప్పుడే...
ద్వారం లోపల నుంచి మళ్లీ స్వరం వినిపించింది.
ఈసారి...
చాలా స్పష్టంగా.
"చరణ్..."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
ఆ స్వరం అతనికి పరిచయం.
చిన్నప్పటి నుంచి తన కలల్లో వినిపించిన అదే స్వరం.
"నువ్వు ఒంటరివి కాదు..."
చరణ్ కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"నాన్నా...?"
భారతి ఒక్కసారిగా అతని నోరు మూసింది.
"ఆ పేరు పలకకు!"
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి వణుకుతూ చెప్పింది...
"ఎందుకంటే నీ తండ్రి పేరు ఇక్కడ పలికితే..."
ఆమె ద్వారం వైపు చూసింది.
"అతను మేల్కొంటాడు."

---

ఆ మాట పూర్తికాకముందే...
ద్వారం మీద ఉన్న ఏడు గుర్తుల్లో...
ఒకటి వెలిగింది.
నీలం.
తర్వాత రెండోది.
ఎరుపు.
మూడోది...
నలుపు.
దేవదత్త వెంటనే అరిచాడు.
"అందరూ వెనక్కి!"
భూమి కంపించింది.
రాతి గోడల నుంచి ధూళి రాలింది.
చరణ్ మాత్రం అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర...
ద్వారం మీద ఉన్న గుర్తులతో స్పందిస్తోంది.

---

అమరేంద్ర ఒక్కసారిగా చరణ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
"నీ చేయి ఇవ్వు."
చరణ్ అతన్ని చూశాడు.
"ఎందుకు?"
"నీ శక్తిని నియంత్రించాలి."
చరణ్ చేయి ముందుకు చాచాడు.
అమరేంద్ర అతని మణికట్టును పట్టుకున్నాడు.
అంతే...
ఒక నీలి కాంతి ఇద్దరి మధ్య వ్యాపించింది.
అమరేంద్ర ఒక్కసారిగా వెనక్కి తూలిపోయాడు.
అతని కళ్ళలో ఆశ్చర్యం.
"ఇది..."
దేవదత్త అడిగాడు.
"ఏమైంది?"
అమరేంద్ర తన చేతిని చూస్తూ అన్నాడు...
"చరణ్ శక్తి నాది కాదు."
"మరి?"
అమరేంద్ర చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ఇది ఎవరో అతనిలో పెట్టిన శక్తి."
భారతి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"ఎవరు?"
అమరేంద్ర ఆమె వైపు చూశాడు.
"అది నీకు తెలుసు."
భారతి తల ఊపింది.
"నాకు తెలియదు."
అమరేంద్ర ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నువ్వు మర్చిపోయావు."

---

చరణ్ తల్లిని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
"అమ్మా..."
"నా శక్తిని ఎవరు ఇచ్చారు?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ స్వరం గట్టిగా మారింది.
"మళ్లీ అదే మాట!"
అతని చుట్టూ గాలి ఒక్కసారిగా తిరిగింది.
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు...
"చరణ్! శాంతించు."
కానీ ఈసారి...
చరణ్ తన శక్తిని తానే నియంత్రించాడు.
లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
గాలి మళ్లీ ప్రశాంతమైంది.
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూశాడు.
"నువ్వు..."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"ఇక నా కోపాన్ని ఎవ్వరూ ఉపయోగించుకోలేరు."

---

అప్పుడే...
ద్వారం లోపల నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది.
చాలా మెల్లగా.
"బాగుంది..."
అందరూ ద్వారం వైపు చూశారు.
"నువ్వు నేర్చుకుంటున్నావు."
చరణ్ అడిగాడు...
"నువ్వెవరు?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత సమాధానం వచ్చింది.
"నీ శత్రువు కాదు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"అయితే?"
ఆ స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
"నీ జన్మ రహస్యాన్ని తెలిసిన ఏకైక వ్యక్తిని."
భారతి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకుంది.
ఆమెకు ఒక పాత జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
ఒక రహస్య గది.
ఒక వృద్ధ స్త్రీ.
ఆమె చేతిలో ఒక శిశువు.
ఆ వృద్ధ స్త్రీ చెప్పిన మాట—

"ఈ బిడ్డను ప్రపంచం నుంచి దాచు..."

"ఎందుకంటే ఒకరోజు ప్రపంచం మొత్తం అతని కోసం వస్తుంది."

భారతి కళ్ళు తెరిచింది.
ఆమెకు అర్థమైంది.
ఆ వృద్ధ స్త్రీ ఇంకా బతికే ఉండవచ్చు.

---

దేవదత్త ఆమె ముఖాన్ని గమనించాడు.
"నీకు గుర్తొచ్చిందా?"
భారతి అతని వైపు చూసింది.
"ఆమె..."
దేవదత్త మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు.
"ఎవరు?"
భారతి చివరకు చెప్పింది...
"నీ జన్మ రహస్యానికి మొదటి సాక్షి."
"ఆమె ఎక్కడ ఉంది?"
భారతి నెమ్మదిగా సమాధానం ఇచ్చింది.
"సప్తగిరి అడవుల్లో..."
అంతలో...
ద్వారం మీద ఉన్న నాలుగో ముద్ర...
పగిలిపోయింది.
ఒక భారీ గర్జన గుహలో మార్మోగింది.
ద్వారం లోపల నుంచి అదే స్వరం చివరిసారి వినిపించింది.
"ఆమెను కలవడానికి ముందు..."
"నీ తండ్రిని కలవాలి, చరణ్."
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది.
చరణ్...
భారతి...
దేవదత్త...
అందరూ ఆ చీకటిలోకి చూస్తూ నిలిచిపోయారు.
అక్కడ...
ఒక మనిషి నీడ కనిపించింది.
అతను నెమ్మదిగా ముందుకు వస్తున్నాడు.
కానీ ఆ నీడ... నిజంగా చరణ్ తండ్రిదేనా?
లేక చరణ్‌ను తన వైపు లాగడానికి వేసిన మరో మాయా?
కొనసాగుతుంది...

[sunil879]

Excellent story with good narration
Keep going