[Arun_zuneh]

இரண்டாவது பேரில் உள்ள பகுதி 3யை நீக்க வில்லை

[rathibala]

இரண்டாவது பேரில் உள்ள பகுதி 3யை நீக்க வில்லை

தூக்கியாச்சு நண்பா. நன்றி..!

[nishanth1124]

Arumai arumai. தொடர்ந்து எழுதுங்க

[Shajith]

தீ இன்பமே..! — வாசித்தவரின் பார்வையில்
கதாசிரியர்: ரதிபாலா
ஒரு கதையைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது, “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற கேள்வி மனசுக்குள் வரணும். அந்த ஆர்வத்தை முதல் மூன்று பகுதிகளிலேயே உருவாக்கியிருக்கிறது “தீ இன்பமே..!”
கதை ஆரம்பமே ஒரு வித்தியாசமான முறையில் இருக்கிறது. 2026-ல் வசுவை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு, அவளுடைய வாழ்க்கையில் புதைந்து கிடக்கும் ஒரு சம்பவத்தை நினைவுகளின் வழியாக 2005-க்கு Flashback-ல் கொண்டு போகும் விதம் நல்ல ஒரு திரைக்கதை உணர்வைக் கொடுக்கிறது.
வசு என்ற கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அவள் வெறும் ஒரு கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், தன்னுடைய வயதுக்கும் அனுபவத்துக்கும் நடுவில் சிக்கிக்கொண்டு, புதிதாக வரும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு இளம் பெண்ணாக மெதுவாக உருவாகிறாள்.
வந்தனா–வசு உறவு ஆரம்பத்தில் சாதாரண அக்கா–தங்கை பாசமாகத் தெரிந்தாலும், அந்த உறவுக்குள் நடக்கும் சில சம்பவங்கள்தான் வசுவின் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத கதவுகளைத் திறக்கின்றன.
அதிலும் குறிப்பாக ரவி கதைக்குள் வரும் விதம் கவனிக்க வைக்கிறது.
ரவி ஒரே நேரத்தில் நல்லவனா, தவறு செய்கிறவனா என்று உடனே முடிவு செய்ய முடியாத அளவுக்கு கதாபாத்திரத்தை ஆசிரியர் நகர்த்தியிருக்கிறார். வசுவின் மனநிலை ஒரு பக்கம், ரவியின் குற்ற உணர்வு இன்னொரு பக்கம் என்று கதை நகரும்போது, வாசகருக்கும் ஒரு விதமான குழப்பம் ஏற்படுகிறது.
அந்தக் குழப்பம்தான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்.
ஒரு சம்பவம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கும்போது, அதே சம்பவத்தின் தாக்கம் வசுவின் மனதில் வேறு வடிவத்தில் திரும்பி வருகிறது. குறிப்பாக மூன்றாவது பகுதியில் அவளுக்குள் ஏற்படும் கோபம், அவமானம், ஏமாற்றம், ஈர்ப்பு, மறுப்பு, குழப்பம் எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று மாறி மாறி வருவது கதாபாத்திரத்தின் மனப்போராட்டத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் என்னவென்றால், வசு என்ன நினைக்கிறாள் என்பதை மட்டும் ஆசிரியர் சொல்லவில்லை; அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதன் மூலமாக அவளுடைய மனநிலையை வாசகனே புரிந்து கொள்ள வேண்டிய இடங்களையும் வைத்திருக்கிறார். அதனால் வசுவை நல்லவள்–கெட்டவள் என்று ஒரே வார்த்தையில் தீர்ப்பு சொல்ல முடியவில்லை.
அதுதான் கதாபாத்திரத்தின் வெற்றி.
மேலும், கதையில் 2005 காலகட்டத்தின் சூழலை கொண்டு வந்திருப்பதும் சுவாரஸ்யம். இன்றைய காலத்தைப் போல எல்லாமே உடனடியாக வெளிப்படையாகப் பேசப்படாத ஒரு காலகட்டத்தின் பின்னணியில் இந்தக் கதையை வைத்திருப்பதால், கதாபாத்திரங்களின் தயக்கமும் மறைப்பும் இயல்பாகவே கதைக்குள் கலக்கிறது.
ஆசிரியரின் எழுத்தில் இன்னொரு விஷயம் கவனிக்க வைக்கிறது — காட்சிகளை வேகமாக நகர்த்தும் நடை. ஒரு சம்பவம் முடிந்தவுடன் அடுத்த சம்பவத்துக்குள் வாசகரை இழுத்துக் கொண்டு போய்விடுகிறார். அதனால் “இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சுட்டு நிறுத்தலாம்” என்று நினைத்தாலும், அடுத்த பகுதியைத் திருப்பிப் பார்க்க வைக்கும் தன்மை இருக்கிறது.
பழமொழி ஒன்று உண்டு:
“தீயைத் தொட்டவனுக்குத்தான் அதன் சூடு தெரியும்.”
இந்தக் கதையில் வசு தொட்டிருப்பது வெறும் ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் அல்ல; அவளுடைய வாழ்க்கையையே மாற்றக்கூடிய ஒரு அனுபவம். அந்த அனுபவத்தின் சூடு அவளுடைய எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு தூரம் செல்கிறது என்பதுதான் இனி கதையின் மிகப்பெரிய கேள்வி.
முதல் மூன்று பகுதிகளை முடித்தபோது எனக்குத் தோன்றியது ஒன்றுதான்:
இது ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை இல்லை; ஒரு சம்பவத்தால் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை எப்படி மாறுகிறது என்பதைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை.
அதனால் “தீ இன்பமே..!” என்ற தலைப்பும் வெறும் தலைப்பாக இல்லாமல், கதையின் மனநிலையோடு சேர்ந்து பயணிக்கிறது.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் காட்சிகளைவிட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் பிடித்துக் கொண்டு போகும் முயற்சி நன்றாக இருக்கிறது. வசுவின் அடுத்த கட்ட வாழ்க்கை என்ன ஆகிறது, இந்த அனுபவம் அவளை எங்கே கொண்டு போகிறது, அவளுடைய கடந்த காலமும் எதிர்காலமும் எப்படி ஒன்றோடொன்று இணைகிறது என்பதுதான் இனி பார்க்க வேண்டிய சுவாரஸ்யம்.
மொத்தத்தில் — முதல் மூன்று பகுதிகள் ஒரு கதையை மட்டும் தொடங்கவில்லை; வசுவின் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு கதவைத் திறந்திருக்கின்றன. அந்தக் கதவுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது என்பதைக் காண வாசகனை காத்திருக்க வைக்கும் அளவுக்கு தொடக்கம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.
“தீ இன்பமே..!” — பெயரிலேயே தீ இருக்கிறது… அந்தத் தீ வசுவின் வாழ்க்கையை எரிக்கப் போகிறதா, வெளிச்சம் கொடுக்கப் போகிறதா என்பதுதான் அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் சுவாரஸ்யம்.

தீ இன்பமே..!” — தீப்பொறி விழுந்துவிட்டது; இனி அது வெளிச்சமாகுமா, தகிக்கும் நெருப்பாகுமா என்பதை அடுத்த அத்தியாயங்கள் சொல்லட்டும்.

[rathibala]

தீ இன்பமே..! — வாசித்தவரின் பார்வையில்
கதாசிரியர்: ரதிபாலா
ஒரு கதையைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது, “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற கேள்வி மனசுக்குள் வரணும். அந்த ஆர்வத்தை முதல் மூன்று பகுதிகளிலேயே உருவாக்கியிருக்கிறது “தீ இன்பமே..!”
கதை ஆரம்பமே ஒரு வித்தியாசமான முறையில் இருக்கிறது. 2026-ல் வசுவை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு, அவளுடைய வாழ்க்கையில் புதைந்து கிடக்கும் ஒரு சம்பவத்தை நினைவுகளின் வழியாக 2005-க்கு Flashback-ல் கொண்டு போகும் விதம் நல்ல ஒரு திரைக்கதை உணர்வைக் கொடுக்கிறது.
வசு என்ற கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அவள் வெறும் ஒரு கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், தன்னுடைய வயதுக்கும் அனுபவத்துக்கும் நடுவில் சிக்கிக்கொண்டு, புதிதாக வரும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு இளம் பெண்ணாக மெதுவாக உருவாகிறாள்.
வந்தனா–வசு உறவு ஆரம்பத்தில் சாதாரண அக்கா–தங்கை பாசமாகத் தெரிந்தாலும், அந்த உறவுக்குள் நடக்கும் சில சம்பவங்கள்தான் வசுவின் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத கதவுகளைத் திறக்கின்றன.
அதிலும் குறிப்பாக ரவி கதைக்குள் வரும் விதம் கவனிக்க வைக்கிறது.
ரவி ஒரே நேரத்தில் நல்லவனா, தவறு செய்கிறவனா என்று உடனே முடிவு செய்ய முடியாத அளவுக்கு கதாபாத்திரத்தை ஆசிரியர் நகர்த்தியிருக்கிறார். வசுவின் மனநிலை ஒரு பக்கம், ரவியின் குற்ற உணர்வு இன்னொரு பக்கம் என்று கதை நகரும்போது, வாசகருக்கும் ஒரு விதமான குழப்பம் ஏற்படுகிறது.
அந்தக் குழப்பம்தான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்.
ஒரு சம்பவம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கும்போது, அதே சம்பவத்தின் தாக்கம் வசுவின் மனதில் வேறு வடிவத்தில் திரும்பி வருகிறது. குறிப்பாக மூன்றாவது பகுதியில் அவளுக்குள் ஏற்படும் கோபம், அவமானம், ஏமாற்றம், ஈர்ப்பு, மறுப்பு, குழப்பம் எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று மாறி மாறி வருவது கதாபாத்திரத்தின் மனப்போராட்டத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் என்னவென்றால், வசு என்ன நினைக்கிறாள் என்பதை மட்டும் ஆசிரியர் சொல்லவில்லை; அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதன் மூலமாக அவளுடைய மனநிலையை வாசகனே புரிந்து கொள்ள வேண்டிய இடங்களையும் வைத்திருக்கிறார். அதனால் வசுவை நல்லவள்–கெட்டவள் என்று ஒரே வார்த்தையில் தீர்ப்பு சொல்ல முடியவில்லை.
அதுதான் கதாபாத்திரத்தின் வெற்றி.
மேலும், கதையில் 2005 காலகட்டத்தின் சூழலை கொண்டு வந்திருப்பதும் சுவாரஸ்யம். இன்றைய காலத்தைப் போல எல்லாமே உடனடியாக வெளிப்படையாகப் பேசப்படாத ஒரு காலகட்டத்தின் பின்னணியில் இந்தக் கதையை வைத்திருப்பதால், கதாபாத்திரங்களின் தயக்கமும் மறைப்பும் இயல்பாகவே கதைக்குள் கலக்கிறது.
ஆசிரியரின் எழுத்தில் இன்னொரு விஷயம் கவனிக்க வைக்கிறது — காட்சிகளை வேகமாக நகர்த்தும் நடை. ஒரு சம்பவம் முடிந்தவுடன் அடுத்த சம்பவத்துக்குள் வாசகரை இழுத்துக் கொண்டு போய்விடுகிறார். அதனால் “இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சுட்டு நிறுத்தலாம்” என்று நினைத்தாலும், அடுத்த பகுதியைத் திருப்பிப் பார்க்க வைக்கும் தன்மை இருக்கிறது.
பழமொழி ஒன்று உண்டு:
“தீயைத் தொட்டவனுக்குத்தான் அதன் சூடு தெரியும்.”
இந்தக் கதையில் வசு தொட்டிருப்பது வெறும் ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் அல்ல; அவளுடைய வாழ்க்கையையே மாற்றக்கூடிய ஒரு அனுபவம். அந்த அனுபவத்தின் சூடு அவளுடைய எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு தூரம் செல்கிறது என்பதுதான் இனி கதையின் மிகப்பெரிய கேள்வி.
முதல் மூன்று பகுதிகளை முடித்தபோது எனக்குத் தோன்றியது ஒன்றுதான்:
இது ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை இல்லை; ஒரு சம்பவத்தால் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை எப்படி மாறுகிறது என்பதைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை.
அதனால் “தீ இன்பமே..!” என்ற தலைப்பும் வெறும் தலைப்பாக இல்லாமல், கதையின் மனநிலையோடு சேர்ந்து பயணிக்கிறது.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் காட்சிகளைவிட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் பிடித்துக் கொண்டு போகும் முயற்சி நன்றாக இருக்கிறது. வசுவின் அடுத்த கட்ட வாழ்க்கை என்ன ஆகிறது, இந்த அனுபவம் அவளை எங்கே கொண்டு போகிறது, அவளுடைய கடந்த காலமும் எதிர்காலமும் எப்படி ஒன்றோடொன்று இணைகிறது என்பதுதான் இனி பார்க்க வேண்டிய சுவாரஸ்யம்.
மொத்தத்தில் — முதல் மூன்று பகுதிகள் ஒரு கதையை மட்டும் தொடங்கவில்லை; வசுவின் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு கதவைத் திறந்திருக்கின்றன. அந்தக் கதவுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது என்பதைக் காண வாசகனை காத்திருக்க வைக்கும் அளவுக்கு தொடக்கம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.
“தீ இன்பமே..!” — பெயரிலேயே தீ இருக்கிறது… அந்தத் தீ வசுவின் வாழ்க்கையை எரிக்கப் போகிறதா, வெளிச்சம் கொடுக்கப் போகிறதா என்பதுதான் அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் சுவாரஸ்யம்.

தீ இன்பமே..!” — தீப்பொறி விழுந்துவிட்டது; இனி அது வெளிச்சமாகுமா, தகிக்கும் நெருப்பாகுமா என்பதை அடுத்த அத்தியாயங்கள் சொல்லட்டும்.

நல்ல புரிதலுடன், அருமையான விமர்சனம். நன்றி..!

[rathibala]

பகுதி - 4

(காமத்துக்கு தாவும் முன், முக்கியமான கதையை சொல்ல வேண்டும். விருப்பப் பட்டவர்கள் மட்டும் இந்த பகுதியை படியுங்கள். நன்றி)

(வந்தனாவின் பெட்ரூம்)

ரவி சுவரை பார்த்த படி படுத்து கிடந்தான்.

தொட்டிலில் குழந்தையை போட்ட வந்தனா.. அவன் கழுத்தில் கையை போட, அவளது விரலில் ஈரம் பட்டது.

பதறி போனவள், “ஏங்க, என்னாச்சு…?!” தன் பக்கம் கணவனை இழுத்தாள்.

“வந்தனா.. ஸாரி  டி“ ரவி பேச முடியாமல் தடுமாற,

அவன் வாயை பொத்தியவள், “ச்சீ.. பொண்டாட்டிகிட்ட ஸாரி கேட்டு கிட்டு, நாம சண்ட போடுறது புதுசா என்ன..?!”

“...”

“எப்பவும் ஒரு வாரம் பேசமா இருப்பேன், இந்த தடவ.. ஒரு மாசம்.. விட்டு தள்ளுங்க..!” அவன் நெற்றி பொட்டில் முத்தமிட்டாள்.

“வசுவுடன் நடந்தது நடந்தாகவே இருக்கட்டும், இப்போது சொல்லி.. அவள்  சந்தோசத்தை கெடுக்க வேண்டாம்..” என்று எண்ணியவன், வந்தனாவை அணைத்தபடி தூக்கி போனான்.

---------------------

(வசுவின் பெட்ரூம்)

அலாரம் அடிக்க எழுந்து உக்கார்ந்தாள். பொழுது புலர ஆரம்பித்து இருந்தது.

நேற்று இரவு ரவியுடன் நடந்து கொண்டது சரியா..?! தவறா..?! என்று யோசிக்கும் மனநிலையில் அவள் இல்லை.

படிக்கெட்டில் துள்ளி குதித்து இறங்கி வந்தவள், வாசலில் ஒரு ஆணின் செருப்பு கிடப்பதை பார்த்ததும், ஜெர்க் அடித்து நின்றாள்.

(வசுவின் குடும்பத்தை பற்றி)

வசுவுக்கு 7 வயசு. அவரது அப்பா ரயில் இன்ஜின் ட்ரைவர். ஒரு கோர விபத்தில் இறந்து விட்டார். கமலா மறுமணம் செய்து கொள்ள வில்லை.  

கோவையில் சொந்த வீடு, இழப்பீடு, கூடவே மாத மாதம் பென்ஷன்.. இருவருக்கும் அது போதுமானது தான்.

அப்ப இத செருப்பு யாரோடது? வாங்க, வீட்டுக்குள்ள போய் பாப்போம்.

--------------

ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள். அம்மாவின் பெட்ரூம் கதவு பாதியாக திறந்து இருக்க, வேஷ்டியில் அந்த ஆணின் கால் பாதம் தென்பட, கிச்சனுக்குள் நுழைந்தாள்.

கமலா… ஈர துண்டை தலையில் சுற்றி இருந்தாள்.

“வசு.. காபி..?!”

“ம்ம்ம்ம்…”

கிளாஸை கொடுத்த கமலா, “அவரு வரமாட்டேன்னுதான் சொன்னாரு.. நான் தான்..” (தயங்கியபடி அவள் பேச)

ஏதும் சொல்லாமல்.. வசு திரும்ப,

“எம் மேல கோபமா வசு..?!”

தலையை ஆட்டி விட்டு.. ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள்.

(அம்மாவை கட்டிப்  பிடித்து தூங்கிய வசு, அப்பாவின் நண்பர் ராம்… வீட்டுக்கு வர ஆரம்பிக்க,

அம்மாவின் தேவையை உணர்ந்து கொண்டவள், தனது படுக்கையை மாடி ரூமுக்கு மாற்றி கொண்டாள்.

வசு வயதுக்கு வந்த பின், ராம் இங்கு வருவதை குறைந்து கொண்டார்)

-------------

வசு.. சாப்பிட்டு கொண்டுருக்க,  சட்டையை போட்ட ராம் ஹாலுக்குள் வந்தார்.

“காலேஜ்க்கு கிளம்பிட்டியா டா..?!”

தலையை ஆடியவள் கிளம்ப,  ஒரு பையை எடுத்து கொடுத்தார்.

“வேணாம் அங்கிள்..!”

“பொறந்த நாள் வருதுல..?! அவதான் குடுத்து விட்டா..” (அவ - ராமின் மனைவி லதா)

மெதுவாக பையை விரித்து பார்த்தாள். ஒரு புடவை ஜாக்கெட் இருந்தது.

“தேங்க்ஸ்..”  என்றவள், அம்மாவிடம் கொடுத்து விட்டு காலேஜ்க்கு கிளம்பினாள்.

----------------------

முன் வரிசையில் நின்ற அவளது தோழி வாணியை பின்னுக்கு போக சொன்ன வசு, துள்ள துடிக்க ஆடி முடிக்க, சிரித்த சுதா டீச்சர் அழைத்தாள்.

“மேம்..”

“குட் வசு.. அவன் பண்ணுனது சரின்னு புரிஞ்சு கிட்ட..  கீப் இட் அப்..!” கன்னத்தை கிள்ளி கொஞ்சி விட்டு கிளம்பினாள்.

(சுதாவுக்கு தெரிந்தது.. ரவி.. வந்தனாவை காரணம் காட்டி.. வசுவை உதறி தள்ளியது மட்டும்தான், நேற்று நடந்தது அல்ல)

“ஏய் வசு.. என்ன நடக்குது..!?” பின்னால் வந்த வாணி ஜடையை பிடித்து இழுத்தாள்.

“இன்னைக்கு.. நல்லா ஸ்டெப்ஸ் போட்டு இருப்பேன்.. அதுக்குத்தான்..” வசு மழுப்ப,

தன் காதை இழுத்து காட்டிய வாணி, “பாரு.. ஏற்க்கனவே குத்தியாச்சு..” முறைத்தாள்.

(வசுவும், வாணியும்.. சிறு வயதில் இருந்தே நெருங்கிய தோழிகள்)

“என்னடி.. சாப்பாடு..?!” வசுவின் டிபன் பாக்ஸை ஓபன் செய்து லெமன் ரைஸை அள்ளி வாயில் போட,

வசு.. பட படவென, ரவிக்கும் அவளுக்கும் இடையே நடந்த மோதல்.. முத்தம்.. அணைப்பு.. வியர்வை.. துடிப்பு.. அத்தனை விஷயங்களையும் சொல்லி முடித்தாள்.

வாணியின் வாயில் இருந்த லெமன் ரைஸ் அப்படியே இருக்க, மென்று முழுங்கியவள், வசுவின் தாவணியை விலகி பார்த்தாள்.

“ச்சீ கைய எடு..” வசு இழுத்து மூடினாள்.

“வைத்துக்குள்ள புள்ள ஏதும் இருக்கானு பாத்தேன்..” வாணி நக்கலாக சிரிக்க,

“ச்சீ.. நான் அப்படி பட்ட பொண்ணு இல்ல..!” வசு சினுங்க,

“உங்க அம்மா மேட்டர் அவனுக்கும் தெரிஞ்சு இருக்கும்.. அதுதான் பொசுக்குன்னு கைய வச்சுட்டான்..”

“ச்சீ.. அவரு அப்படி பட்ட ஆளு இல்ல..”

“எனக்கு.. இது தப்பா படுது வசு.. பாத்துக்க..”  வேகமாய் சாப்பிட்டு முடித்த வாணி.. வகுப்புக்கு கிளம்ப,

சாப்பாடை பிசைந்து கொண்டு இருந்த வசு, சாப்பிடாமல்.. டப்பாவை மூடினாள்.

—--------------------

மாலை.. வீட்டுக்கு வந்த வசு.. நைட்டியை மாட்டி கொண்டு மொட்டை மாடிக்கு செல்ல,

வந்தனா குழந்தைக்கு பால் சோறு ஊட்டி கொண்டு இருந்தாள்.

“பாரு டி.. சாப்பிடாம ஆடம் புடிக்குறத..” வந்தனா சினுங்க,

பக்கத்து மாடிக்கு தாவி சென்ற வசு,

“குடுங்க.. நான் ஊட்டி பாக்குறேன்..” குழந்தையை வாங்க, வந்தானா.. கிச்சனுக்குள் நுழைந்தாள்.

குழந்தையை தூக்கி கொண்டு நடந்த வசு, கொஞ்சி கொஞ்சி பேசியபடி, கிண்ணத்தை காலி செய்தாள்.

“தேங்க்ஸ் டி..” என்ற வந்தானா, குழந்தையை தூக்க, அது போகாமல் வசுவின் கழுத்தில் கிடந்த செயினை இறுக பிடித்து கொண்டது.

“என்ன வசியம் பண்ணுன்னா.. இப்படி ஒட்டிக்கிட்டான்..” அவன் குண்டியில் செல்லமாக அவள் கடிக்க,

“இருக்கட்டும் ..க்கா..”  என்ற வசு, குழந்தையுடன் நடக்க,

“வசு, எம் புருசனுக்கு… என்னாச்சுன்னு தெரியல டி..”

ஷாக் ஆன வசு திரும்ப, கேட்டுக்குள் நுழைந்த ரவி பைக்கை நிறுத்தினான்.

அவசர அவசரமாக குழந்தையை கொடுத்த வசு, தன் வீடு மாடிக்கு தாவ போக,

“ஏய் நில்லு..?! எதுக்கு அவர பாத்து ஓடுற..”

“இல்ல ..க்கா, கொஞ்சம் வேல இருக்கு..!” தடுமாற,

“இரு.. அவரும் வரட்டும்..!” அதட்டிய வந்தானா உள்ளே நுழைய,

வசுவின் உடல், பயத்தில் நடுங்க ஆரம்பித்தது.

“ஏய்.. உள்ள வா..” (வந்தனாவின் கணீர் குரல்)

தயங்கியபடி வசு உள்ளே நுழைந்தாள்.

தொட்டியில் குழந்தையை போட்ட வந்தனா, பாலை ஊற்றி அடுப்பில் வைத்தாள்.

குழந்தையின் தலை தொட்டிக்கு வெளியே தொங்க, ஓடி சென்ற வசு.. தலையை உள்ளே தள்ளி.. ஆட்ட ஆரம்பித்தாள்.

வசுவின் முகத்தை பார்க்காமல், கையில் இருந்த கவரை தரையில் இட்டு விட்டு.. பெட்ரூமுக்குள் நுழைய,

மூன்று கிளாஸ் டீயுடன் வந்த வந்தானா, ரவியை அழைத்தாள்.

கைலியுடன் ரவி ஹாலுக்குள் வர,

“அண்ணா.. அண்ணான்னு அவளும், வசு.. வசுன்னு நீங்களும்.. கொஞ்சிகிட்டு இருப்பிங்க.. ரெண்டு வாரமா என்னாச்சு ..?!"

வந்தனாவின் குரலில் இருவரும் ஆடித்தான் போனார்கள்.

ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க,

“சொல்ல போறிங்களா.. இல்லையா..?!” வந்தனா கடு கடுக்க,

“அண்ணா மேல எந்த தப்பும் இல்ல.. நான்தான்.. “ வசு தடுமாற,

“எனக்கு தெரியும்.. என்ன நடந்துச்சுனு..” என்ற வந்தனா, டீயை இருவருக்கும் கொடுத்தாள்.

இருவரது முகமும் பேய் அறைந்தது போல் ஆனது.

சிரித்த வந்தனா, டீயை உறிஞ்சியபடி, “வாயாடி.. எதாவது கிண்டல் பண்ணி இருப்பா.. உங்களுக்கு சுருக்குனு கோபம் வந்து இருக்கும்.. அது தான..?!”

மூச்சு அடைத்து நின்ற இருவரது முகமும்.. கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆக, டீயை குடித்து முடித்தார்கள்.

“பாவம்ங்க அவ.. சின்ன பொண்ணு.. ” என்ற வந்தனா, ரவி வாங்கி வந்த மல்லிகை பூவை இரண்டாக கட் செய்ய,

“அக்கா, வேணாம்..”

“அடி விழும்.. திரும்பு..”

வசுவின் ஒற்றை சடையை பிடித்து இழுத்து, மல்லிகை பூவை சொருகி விட்டாள்.

வசுவின் கண்களில் கண்ணீர், பொல பொலவென கொட்ட ஆரம்பித்தது.

பதறிய வந்தனா, வசுவை அவளது நெஞ்சோடு இறுக அணைத்து கொண்டாள்.

“நேத்து நைட் அவரு அழுதாரு.. இப்ப நீ அழுற..” புரியாமல் குழம்பியவள், அவளை தட்டி கொடுக்க,

“ஏய் வசு.. “ அம்மாவின் குரல் கேட்ட,

“அக்கா.. போறேன்..” வசு கிளம்ப,

“லூசு.. போயிட்டு வாறேன்னு சொல்லு..” முந்தானையால்.. வசுவின் முகத்தை துடைத்து விட்டாள்.


//அப்டேட் 1

ஒரு மாதம் கடந்து போனது. வசுவும் ரவியும் முன்பு போல் இல்லா விட்டாலும், பழையபடி பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

------------------

வசு.. காலேஜ்ஜில் இருந்து வீட்டுக்கு திரும்ப, வாசலில்  ஏகப்பட்ட செருப்புக்கள்.

யோசித்தபடி அவள் ஹாலுக்குள் நுழைய,

“உள்ள வாடி.. “  வசுவை இழுத்து கொண்டு வந்தனா பெட்ரூமுக்குள் நுழைந்தாள்.

“யாருக்கா, இவுங்க எல்லாம்..?!”

வசுவின் தோள்பட்டையில் குத்தி இருந்த பின்னை கழட்டியவள், “நீ அமெரிக்கா போக போற..” சிரித்தாள்.

“அமெரிக்காவுக்கா..?! அம்மா எங்க..?!”

“சரி.. மூஞ்ச கழுவிட்டு வா.. நல்ல நேரம் முடிய போகுது..” வந்தனா அவச படுத்தினாள்.

“ஐயோ.. என்னன்னு சொல்லுங்க..?!” வசு கத்த,

அவள் வாயை பொத்தியவள், “உன்ன பொண்ணு பாக்க வந்து இருக்காங்க..”

கதவு இடைவெளி வழியாக வசு பார்க்க, அவளது கண்ணனுக்கு ரவி தென்பட்டான்.

கமலா உள்ளே வந்தாள்.

“என்னம்மா இதெல்லாம்..?! அவரு (ராம்) வேல தானா..?! ” வசு கடுகடுத்தாள்.

“பையன்க்கு லீவ் இல்லையாம் டி.. சீக்கிரம் புடவைய கட்டு..” கமலா கிச்சனுக்கு திரும்பினாள்.

வசுவுக்கு என்ன சொல்வது என்று புரியவில்லை.

கண் இமைக்கும் நேரத்தில்.. வந்தனா.. வேகமாக புடவையை சுத்தி.. மல்லிகை சரத்தை ஜாடையில் சொருகி விட்டாள்.

வசுவின் கையில் டீ ட்ரே வந்து சேர்ந்தது.

குனிந்த தலை நிமிராமல்.. ஒவ்வொருவருக்காக டீயை கொடுத்து முடித்தவள்..  கடைசி சேர் முன் சென்று நின்றாள். 

குழந்தையின் கால் கொலுசு சிணுங்கி சத்தம் எழுப்ப, நிமிர்த்து பார்த்தாள்.

அவளது இடது கண்ணில் இருந்து விழுந்த ஒரு துளி கண்ணீர், எஞ்சி இருந்த அந்த கிளாசில் விழுந்தது.

கிளாஸை எடுத்த ரவி, உதட்டில் வைத்தான்.

---------------------

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் மொத்த கூட்டமும் காலியாக,  அழுகையை அடக்கிய வசு.. சோபாவில் உக்கார்ந்து இருந்தாள்.

அவளது மடியில் குழந்தை தூங்கி போனான்.

வந்தனா.. கிச்சனில் பாத்திரங்களை கழுவி கொண்டு இருந்தாள்.

ஹாலுக்குள் வந்த கமலா,  “ஏய்.. அவன் தூங்குறான் பாரு.. தொட்டில போட்டுட்டு வந்துரு..”

மூக்கை உறிஞ்சியவள், குழந்தையை அனுங்காமல் தூக்கி கொண்டு.. கிளம்பினாள்.

வந்தனா வீட்டுக்குள் நுழைந்தவள் குழந்தையை தொட்டியில் போட, ஹாலுக்குள் சத்தம் கேட்ட ரவி, பெட்ரூமுக்குள் இருந்து எழுந்து வந்தான்.

சில நொடிகள் அவனை பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை வெடித்து கிளம்ப.. ரவியை கட்டி அணைத்தவள்.. விம்மி அழ ஆரம்பித்தாள்.


//அப்டேட் 2
அவளது கைகள் இரண்டும் அவனது முதுகை நெறித்தது. விரல்களை மடக்கியவள்.. அவன் முதுகில் ஆத்திரம் தீர குத்தினாள்.

வசுவின் தலையை பின்னோக்கி விருட்டென இழுத்த ரவி… அழுது துடிக்கும் அவளது உதட்டில் உதட்டை பதித்தான். மெதுவாக ஆரம்பித்தவன், வேகத்தை அதிகரிக்க, உதடுகள் அவனது பல்லில் கடிபட்ட ஆரம்பித்தது.

தலையில் இருந்த மல்லிகை சரம்.. அவனது கையில் கசங்கி.. உதிர ஆரம்பித்தது. அவளது அழுகை அடங்கி போனது.



நொடிகள் நிமிடங்கள் ஆக, மெதுவாக அவளது உதட்டை விடுவித்தான். அவளது வாயில் இருந்த உமிழ் நீர் மொத்தமும் வறண்டு போனது.

சில நிமிடங்கள் சோபாவில் உக்கார்ந்து இருந்தாள். மூச்சு காற்று சீர் ஆனது.

தரையில் குனித்தவள், கசங்கி கிடந்த முல்லை மொட்டுக்களை பெருக்கி எடுத்தவள், விறு விறுவென படிக்கெட்டில் இறங்கி, தன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.


— தொடரும்

[Dhatchayani]

Soperbbb sir..

[Dhatchayani]

Soperbb sir.. emotionally connect aaga mudiudhu ella characters vodaum

[chellam74]

அப்பா என்னம்மா போகுது கதை ; இத விட சிறப்பா ஒரு கதை சொல்ல முடியாது;  ஆசிரியரே பாராட்டுக்கள்.  வேற லெவல் ;

[rathibala]

அப்பா என்னம்மா போகுது கதை ; இத விட சிறப்பா ஒரு கதை சொல்ல முடியாது;  ஆசிரியரே பாராட்டுக்கள்.  வேற லெவல் ;

இது ஒரு அழுகாச்சி காவியம்ன்னு.. படிக்கிற பல பேர் துண்ட காணும் துணிய காணும்னு ஓடிட்டு இருக்காங்க, நீங்க வேற..!  

பட், இந்த கதை இப்படித்தான் உணர்வு பூர்வமா நகர போகுது.. சும்மா எப்ப பாத்தாலும், தடவல், மேட்டர்.. ரிபீட், அப்பறம் அடுத்த பொண்ணுன்னு.. இருக்க போறது இல்ல.

வெறும் காமத்தை மட்டுமே கொண்டு செல்ல எண்ணம் இல்லை. அப்படி பட்ட கதைகள் ஆசை தீர எழுதியாகி விட்டது.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[Shajith]

ரதிபாலாவின் — “தீ இன்பமே..!”
பகுதி – 4
இந்தப் பகுதி வந்ததும், “கதை இனிமேல்தான் உண்மையான பாதைக்குள் நுழையப் போகிறது” என்ற உணர்வு வருகிறது. முதல் மூன்று பகுதிகளில் இருந்த சம்பவங்களையும், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் வெறும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளாக நகர்த்தாமல், அதன் பின்னால் இருக்கும் குடும்பப் பின்னணி, உறவுகளின் சிக்கல், மனப்போராட்டம், எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்த அச்சம் ஆகியவற்றை இந்தப் பகுதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகிறது.
குறிப்பாக, ஆரம்பத்திலேயே ரவி–வந்தனா இருவருக்கிடையேயான காட்சியை வைத்து, ரவியின் மனசுக்குள் இருக்கும் குற்ற உணர்வை காட்டியிருப்பது நல்ல தொடக்கம்.
“செய்த வினை செய்தவனைச் சுடும்” என்பார்கள். வெளியில் எவ்வளவு இயல்பாக நடந்தாலும், மனசுக்குள் ஒரு தவறு வந்து உட்கார்ந்துவிட்டால் அது மனிதனை விடுவதில்லை என்பதை ரவியின் நிலை காட்டுகிறது.
அதற்குப் பிறகு வசுவின் குடும்பப் பின்னணியை ஆசிரியர் கொண்டு வந்திருப்பது கதைக்கு இன்னொரு அடுக்கைச் சேர்க்கிறது. அப்பாவை இழந்த குடும்பம், அம்மாவின் தனிமை, ராமின் வருகை, அதனால் சிறு வயதிலேயே வசு சில விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வது—இவை எல்லாம் வசுவின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் பின்னணியாக இருக்கிறது.
“வீடு என்பது சுவர்கள் அல்ல; அதற்குள் வாழும் மனிதர்களின் நினைவுகள்தான்” என்பதுபோல, வசுவின் வீட்டுக்குள்ளேயே அவளுடைய கடந்த காலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம்—சுதா டீச்சர் கதாபாத்திரத்தின் தொடர்ச்சி.
அவர் வசுவிடம் சொல்வது வெறும் அறிவுரை மாதிரி தெரியவில்லை. இதுவரை நடந்ததைப் பார்த்து, வசுவின் வாழ்க்கை எங்கே போகக்கூடும் என்பதை ஒரு பெரியவர் பார்வையில் எச்சரிப்பது போல இருக்கிறது.
“குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை” என்பார்கள். ஆனால் இங்கே சுதா வசுவை குற்றவாளியாக்கவில்லை; அவள் எடுக்கப் போகும் முடிவின் விளைவைத்தான் அவளுக்குக் காட்டுகிறார். அதுதான் அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு எடை கொடுக்கிறது.
அதற்குப் பிறகு வரும் வாணி–வசு உரையாடல் இன்னொரு முக்கியமான பகுதி.
நண்பி என்ற பெயரில் எல்லாவற்றுக்கும் தலையாட்டாமல், “எனக்கு இது தப்பா படுது… பாத்துக்க” என்று எச்சரிப்பது கதையில் ஒரு சமநிலையை உருவாக்குகிறது.
“நண்பன் என்பவன் நம்மைத் தட்டிக் கொடுப்பவன் மட்டுமல்ல; தவறான பாதையில் போகும்போது கையைப் பிடித்து நிறுத்துபவனும் கூட.”
அந்த வகையில் வாணியின் பாத்திரம் இந்தப் பகுதியில் சரியாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய திருப்பம் என்னவென்றால்—வசுவுக்கு திருமணம் பார்க்க வருவது.
இத்தனை நேரம் ரவியைச் சுற்றியே மனதில் ஒரு குழப்பத்தோடு இருக்கும் வசுவின் முன்னால், திடீரென்று “நீ அமெரிக்கா போகப் போற” என்று வந்தனா சொல்லிவிட்டு, “பொண்ணு பார்க்க வந்திருக்காங்க” என்று சொல்லும் இடம் கதையின் பாதையை முற்றிலுமாக மாற்றுகிறது.
அதிலும் அந்தக் கூட்டத்தில் ரவி இருப்பது தான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய நாடகத் தருணம்.
இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். வசுவின் மனநிலையை நீண்ட விளக்கமாகச் சொல்லாமல், அவள் கொடுக்கும் டீயில் விழும் ஒரு கண்ணீர்த் துளி மூலமாக சொல்லியிருக்கிறார்.
அந்த ஒரு கண்ணீர்த்துளி, அந்தக் காட்சியில் ஒரு முழு அத்தியாயத்தையே பேசுகிறது.
“வாயால் சொல்ல முடியாததை கண்கள் சொல்லிவிடும்.”
அதிலும் அந்தக் கண்ணீர் விழுந்த டீயை ரவி எடுத்துக் குடிப்பது—அது வெறும் செயல் இல்லை; கதையின் அடுத்த கட்டத்துக்கான ஒரு மௌனமான குறியீடு மாதிரி தெரிகிறது.
கதையின் முடிவில், குழந்தையைத் தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு திரும்பி வரும் வசு, அடக்கி வைத்திருந்த அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ரவியை அணைத்துக் கொள்வது… இங்கேதான் பகுதி 4 மீண்டும் உணர்ச்சியின் உச்சத்தைத் தொடுகிறது.
“காயம் ஆறினாலும் தழும்பு மறையாது.”
முன்பு நடந்ததை இருவரும் மறந்தது போல நடந்து கொண்டாலும், மனதுக்குள் அது இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதை அந்த முடிவு தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
இந்தப் பகுதியின் சிறப்பு என்னவென்றால், காமத்தை முன்னிலைப்படுத்தாமல் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை எங்கே செல்கிறது என்பதைக் காட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதனால் அடுத்த பகுதியில் என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இயல்பாகவே உருவாகிறது.
அதே நேரத்தில், ஒரு சிறிய கருத்து—குடும்பப் பின்னணியை விளக்கும் சில இடங்கள் நேரடியாக விளக்கமாக வருவதால், கதையின் ஓட்டம் கொஞ்சம் தடைபடுகிறது. அந்தத் தகவல்களை சம்பவங்களுக்குள்ளேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் இயல்பாக இருந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில்,
முதல் மூன்று பகுதிகள் விதைத்த குழப்பத்திற்கு, நான்காவது பகுதி வேரைக் காட்டுகிறது.
முதல் பகுதிகளில் இருந்த ஈர்ப்பு இங்கே உறவாக மாறுகிறதா, குற்ற உணர்வாக மாறுகிறதா, இல்லை பிரிவாக மாறுகிறதா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
“விதைத்த விதை எப்படிப்பட்டதோ, அறுவடையும் அப்படித்தான் இருக்கும்.”
இப்போது வசு, ரவி, வந்தனா—மூவரும் தங்களுடைய கடந்த செயல்களின் விளைவுகளை சந்திக்கத் தொடங்கும் இடத்தில்தான் கதை நிற்கிறது.
அதனால்தான் “தீ இன்பமே..!” பகுதி 4, முந்தைய பகுதிகளை விட கதையின் மையத்தை நோக்கி நகரும் முக்கியமான திருப்புமுனைப் பகுதி என்று சொல்லலாம்.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் இந்தப் பகுதியில் “சம்பவம்” கொஞ்சம் குறைந்து, “மனிதர்களின் மனம்” அதிகமாக பேச ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதுதான் இந்தப் பகுதியின் பலம்.
“தொடர்கிறது” என்று முடித்தாலும், வாசகனுடைய கேள்விகள் அங்கேதான் ஆரம்பிக்கின்றன.
அடுத்த பகுதியில்தான் இந்தக் கண்ணீருக்கு என்ன முடிவு என்று பார்க்க வேண்டும்.

[rathibala]

ரதிபாலாவின் — “தீ இன்பமே..!”
பகுதி – 4
இந்தப் பகுதி வந்ததும், “கதை இனிமேல்தான் உண்மையான பாதைக்குள் நுழையப் போகிறது” என்ற உணர்வு வருகிறது. முதல் மூன்று பகுதிகளில் இருந்த சம்பவங்களையும், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் வெறும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளாக நகர்த்தாமல், அதன் பின்னால் இருக்கும் குடும்பப் பின்னணி, உறவுகளின் சிக்கல், மனப்போராட்டம், எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்த அச்சம் ஆகியவற்றை இந்தப் பகுதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகிறது.
குறிப்பாக, ஆரம்பத்திலேயே ரவி–வந்தனா இருவருக்கிடையேயான காட்சியை வைத்து, ரவியின் மனசுக்குள் இருக்கும் குற்ற உணர்வை காட்டியிருப்பது நல்ல தொடக்கம்.
“செய்த வினை செய்தவனைச் சுடும்” என்பார்கள். வெளியில் எவ்வளவு இயல்பாக நடந்தாலும், மனசுக்குள் ஒரு தவறு வந்து உட்கார்ந்துவிட்டால் அது மனிதனை விடுவதில்லை என்பதை ரவியின் நிலை காட்டுகிறது.
அதற்குப் பிறகு வசுவின் குடும்பப் பின்னணியை ஆசிரியர் கொண்டு வந்திருப்பது கதைக்கு இன்னொரு அடுக்கைச் சேர்க்கிறது. அப்பாவை இழந்த குடும்பம், அம்மாவின் தனிமை, ராமின் வருகை, அதனால் சிறு வயதிலேயே வசு சில விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வது—இவை எல்லாம் வசுவின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் பின்னணியாக இருக்கிறது.
“வீடு என்பது சுவர்கள் அல்ல; அதற்குள் வாழும் மனிதர்களின் நினைவுகள்தான்” என்பதுபோல, வசுவின் வீட்டுக்குள்ளேயே அவளுடைய கடந்த காலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம்—சுதா டீச்சர் கதாபாத்திரத்தின் தொடர்ச்சி.
அவர் வசுவிடம் சொல்வது வெறும் அறிவுரை மாதிரி தெரியவில்லை. இதுவரை நடந்ததைப் பார்த்து, வசுவின் வாழ்க்கை எங்கே போகக்கூடும் என்பதை ஒரு பெரியவர் பார்வையில் எச்சரிப்பது போல இருக்கிறது.
“குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை” என்பார்கள். ஆனால் இங்கே சுதா வசுவை குற்றவாளியாக்கவில்லை; அவள் எடுக்கப் போகும் முடிவின் விளைவைத்தான் அவளுக்குக் காட்டுகிறார். அதுதான் அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு எடை கொடுக்கிறது.
அதற்குப் பிறகு வரும் வாணி–வசு உரையாடல் இன்னொரு முக்கியமான பகுதி.
நண்பி என்ற பெயரில் எல்லாவற்றுக்கும் தலையாட்டாமல், “எனக்கு இது தப்பா படுது… பாத்துக்க” என்று எச்சரிப்பது கதையில் ஒரு சமநிலையை உருவாக்குகிறது.
“நண்பன் என்பவன் நம்மைத் தட்டிக் கொடுப்பவன் மட்டுமல்ல; தவறான பாதையில் போகும்போது கையைப் பிடித்து நிறுத்துபவனும் கூட.”
அந்த வகையில் வாணியின் பாத்திரம் இந்தப் பகுதியில் சரியாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய திருப்பம் என்னவென்றால்—வசுவுக்கு திருமணம் பார்க்க வருவது.
இத்தனை நேரம் ரவியைச் சுற்றியே மனதில் ஒரு குழப்பத்தோடு இருக்கும் வசுவின் முன்னால், திடீரென்று “நீ அமெரிக்கா போகப் போற” என்று வந்தனா சொல்லிவிட்டு, “பொண்ணு பார்க்க வந்திருக்காங்க” என்று சொல்லும் இடம் கதையின் பாதையை முற்றிலுமாக மாற்றுகிறது.
அதிலும் அந்தக் கூட்டத்தில் ரவி இருப்பது தான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய நாடகத் தருணம்.
இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். வசுவின் மனநிலையை நீண்ட விளக்கமாகச் சொல்லாமல், அவள் கொடுக்கும் டீயில் விழும் ஒரு கண்ணீர்த் துளி மூலமாக சொல்லியிருக்கிறார்.
அந்த ஒரு கண்ணீர்த்துளி, அந்தக் காட்சியில் ஒரு முழு அத்தியாயத்தையே பேசுகிறது.
“வாயால் சொல்ல முடியாததை கண்கள் சொல்லிவிடும்.”
அதிலும் அந்தக் கண்ணீர் விழுந்த டீயை ரவி எடுத்துக் குடிப்பது—அது வெறும் செயல் இல்லை; கதையின் அடுத்த கட்டத்துக்கான ஒரு மௌனமான குறியீடு மாதிரி தெரிகிறது.
கதையின் முடிவில், குழந்தையைத் தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு திரும்பி வரும் வசு, அடக்கி வைத்திருந்த அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ரவியை அணைத்துக் கொள்வது… இங்கேதான் பகுதி 4 மீண்டும் உணர்ச்சியின் உச்சத்தைத் தொடுகிறது.
“காயம் ஆறினாலும் தழும்பு மறையாது.”
முன்பு நடந்ததை இருவரும் மறந்தது போல நடந்து கொண்டாலும், மனதுக்குள் அது இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதை அந்த முடிவு தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
இந்தப் பகுதியின் சிறப்பு என்னவென்றால், காமத்தை முன்னிலைப்படுத்தாமல் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை எங்கே செல்கிறது என்பதைக் காட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதனால் அடுத்த பகுதியில் என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இயல்பாகவே உருவாகிறது.
அதே நேரத்தில், ஒரு சிறிய கருத்து—குடும்பப் பின்னணியை விளக்கும் சில இடங்கள் நேரடியாக விளக்கமாக வருவதால், கதையின் ஓட்டம் கொஞ்சம் தடைபடுகிறது. அந்தத் தகவல்களை சம்பவங்களுக்குள்ளேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் இயல்பாக இருந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில்,
முதல் மூன்று பகுதிகள் விதைத்த குழப்பத்திற்கு, நான்காவது பகுதி வேரைக் காட்டுகிறது.
முதல் பகுதிகளில் இருந்த ஈர்ப்பு இங்கே உறவாக மாறுகிறதா, குற்ற உணர்வாக மாறுகிறதா, இல்லை பிரிவாக மாறுகிறதா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
“விதைத்த விதை எப்படிப்பட்டதோ, அறுவடையும் அப்படித்தான் இருக்கும்.”
இப்போது வசு, ரவி, வந்தனா—மூவரும் தங்களுடைய கடந்த செயல்களின் விளைவுகளை சந்திக்கத் தொடங்கும் இடத்தில்தான் கதை நிற்கிறது.
அதனால்தான் “தீ இன்பமே..!” பகுதி 4, முந்தைய பகுதிகளை விட கதையின் மையத்தை நோக்கி நகரும் முக்கியமான திருப்புமுனைப் பகுதி என்று சொல்லலாம்.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் இந்தப் பகுதியில் “சம்பவம்” கொஞ்சம் குறைந்து, “மனிதர்களின் மனம்” அதிகமாக பேச ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதுதான் இந்தப் பகுதியின் பலம்.
“தொடர்கிறது” என்று முடித்தாலும், வாசகனுடைய கேள்விகள் அங்கேதான் ஆரம்பிக்கின்றன.
அடுத்த பகுதியில்தான் இந்தக் கண்ணீருக்கு என்ன முடிவு என்று பார்க்க வேண்டும்.

வசுவின் அப்பா, குடும்ப பின்னாடியே பற்றி இதுவரை சொல்லாத நான், 

இந்த இடத்தில்.. 


வாசலில் கிடந்த அந்த ஆணின் செருப்பு,
ஈர கூந்தலில் அம்மா,
அம்மாவின் கட்டிலில் அவர் தூங்கி எழுந்தது,
பின்பு வெளியே வந்த ராம், வசுவிடம் பேசி புடவை குடுத்தது
வாணி, "உங்க அம்மா மேட்டர் அவனுக்கும் தெரிஞ்சு இருக்கும்.. அதுதான் பொசுக்குன்னு கைய வச்சுட்டான்..",

இத்தோடு நிறுத்தி இருந்தால், வாசகர்களை, "இந்த ஆளு யாரு..?! எங்க இருந்து தீடிர்னு வந்தான்..? கமலாவுக்கு ராமுக்குமான உறவு என்ன..?" என்ற கேள்வியை எழுப்ப செய்திருக்க முடியும். சிறு சொதப்பல் தான்.  சுட்டி காட்டியதற்கு நன்றி..!

அதேபோல், வசு கட்டி அணைத்ததோடு நிறுத்தாமல், அதற்க்கான அர்த்தத்தை விட்டு இருக்க வேண்டும்..  

அப்டேட்க்கு மேல் மற்றொரு அப்டேட்டை சேர்த்து விட்டேன். ஏனெனில், அடுத்த பகுதி இட இரண்டு நாட்கள் ஆகும். நன்றி.

[sumathi05]

Thanks, Bala. This is what we women expect from you. Without emotion, there can't be proper romance or intimacy. You built it slowly between Vasu and Ravi.

[sumathi05]

ரதிபாலாவின் — “தீ இன்பமே..!”
பகுதி – 4
இந்தப் பகுதி வந்ததும், “கதை இனிமேல்தான் உண்மையான பாதைக்குள் நுழையப் போகிறது” என்ற உணர்வு வருகிறது. முதல் மூன்று பகுதிகளில் இருந்த சம்பவங்களையும், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் வெறும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளாக நகர்த்தாமல், அதன் பின்னால் இருக்கும் குடும்பப் பின்னணி, உறவுகளின் சிக்கல், மனப்போராட்டம், எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்த அச்சம் ஆகியவற்றை இந்தப் பகுதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகிறது.
குறிப்பாக, ஆரம்பத்திலேயே ரவி–வந்தனா இருவருக்கிடையேயான காட்சியை வைத்து, ரவியின் மனசுக்குள் இருக்கும் குற்ற உணர்வை காட்டியிருப்பது நல்ல தொடக்கம்.
“செய்த வினை செய்தவனைச் சுடும்” என்பார்கள். வெளியில் எவ்வளவு இயல்பாக நடந்தாலும், மனசுக்குள் ஒரு தவறு வந்து உட்கார்ந்துவிட்டால் அது மனிதனை விடுவதில்லை என்பதை ரவியின் நிலை காட்டுகிறது.
அதற்குப் பிறகு வசுவின் குடும்பப் பின்னணியை ஆசிரியர் கொண்டு வந்திருப்பது கதைக்கு இன்னொரு அடுக்கைச் சேர்க்கிறது. அப்பாவை இழந்த குடும்பம், அம்மாவின் தனிமை, ராமின் வருகை, அதனால் சிறு வயதிலேயே வசு சில விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வது—இவை எல்லாம் வசுவின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் பின்னணியாக இருக்கிறது.
“வீடு என்பது சுவர்கள் அல்ல; அதற்குள் வாழும் மனிதர்களின் நினைவுகள்தான்” என்பதுபோல, வசுவின் வீட்டுக்குள்ளேயே அவளுடைய கடந்த காலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம்—சுதா டீச்சர் கதாபாத்திரத்தின் தொடர்ச்சி.
அவர் வசுவிடம் சொல்வது வெறும் அறிவுரை மாதிரி தெரியவில்லை. இதுவரை நடந்ததைப் பார்த்து, வசுவின் வாழ்க்கை எங்கே போகக்கூடும் என்பதை ஒரு பெரியவர் பார்வையில் எச்சரிப்பது போல இருக்கிறது.
“குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை” என்பார்கள். ஆனால் இங்கே சுதா வசுவை குற்றவாளியாக்கவில்லை; அவள் எடுக்கப் போகும் முடிவின் விளைவைத்தான் அவளுக்குக் காட்டுகிறார். அதுதான் அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு எடை கொடுக்கிறது.
அதற்குப் பிறகு வரும் வாணி–வசு உரையாடல் இன்னொரு முக்கியமான பகுதி.
நண்பி என்ற பெயரில் எல்லாவற்றுக்கும் தலையாட்டாமல், “எனக்கு இது தப்பா படுது… பாத்துக்க” என்று எச்சரிப்பது கதையில் ஒரு சமநிலையை உருவாக்குகிறது.
“நண்பன் என்பவன் நம்மைத் தட்டிக் கொடுப்பவன் மட்டுமல்ல; தவறான பாதையில் போகும்போது கையைப் பிடித்து நிறுத்துபவனும் கூட.”
அந்த வகையில் வாணியின் பாத்திரம் இந்தப் பகுதியில் சரியாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய திருப்பம் என்னவென்றால்—வசுவுக்கு திருமணம் பார்க்க வருவது.
இத்தனை நேரம் ரவியைச் சுற்றியே மனதில் ஒரு குழப்பத்தோடு இருக்கும் வசுவின் முன்னால், திடீரென்று “நீ அமெரிக்கா போகப் போற” என்று வந்தனா சொல்லிவிட்டு, “பொண்ணு பார்க்க வந்திருக்காங்க” என்று சொல்லும் இடம் கதையின் பாதையை முற்றிலுமாக மாற்றுகிறது.
அதிலும் அந்தக் கூட்டத்தில் ரவி இருப்பது தான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய நாடகத் தருணம்.
இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். வசுவின் மனநிலையை நீண்ட விளக்கமாகச் சொல்லாமல், அவள் கொடுக்கும் டீயில் விழும் ஒரு கண்ணீர்த் துளி மூலமாக சொல்லியிருக்கிறார்.
அந்த ஒரு கண்ணீர்த்துளி, அந்தக் காட்சியில் ஒரு முழு அத்தியாயத்தையே பேசுகிறது.
“வாயால் சொல்ல முடியாததை கண்கள் சொல்லிவிடும்.”
அதிலும் அந்தக் கண்ணீர் விழுந்த டீயை ரவி எடுத்துக் குடிப்பது—அது வெறும் செயல் இல்லை; கதையின் அடுத்த கட்டத்துக்கான ஒரு மௌனமான குறியீடு மாதிரி தெரிகிறது.
கதையின் முடிவில், குழந்தையைத் தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு திரும்பி வரும் வசு, அடக்கி வைத்திருந்த அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ரவியை அணைத்துக் கொள்வது… இங்கேதான் பகுதி 4 மீண்டும் உணர்ச்சியின் உச்சத்தைத் தொடுகிறது.
“காயம் ஆறினாலும் தழும்பு மறையாது.”
முன்பு நடந்ததை இருவரும் மறந்தது போல நடந்து கொண்டாலும், மனதுக்குள் அது இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதை அந்த முடிவு தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
இந்தப் பகுதியின் சிறப்பு என்னவென்றால், காமத்தை முன்னிலைப்படுத்தாமல் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை எங்கே செல்கிறது என்பதைக் காட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதனால் அடுத்த பகுதியில் என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இயல்பாகவே உருவாகிறது.
அதே நேரத்தில், ஒரு சிறிய கருத்து—குடும்பப் பின்னணியை விளக்கும் சில இடங்கள் நேரடியாக விளக்கமாக வருவதால், கதையின் ஓட்டம் கொஞ்சம் தடைபடுகிறது. அந்தத் தகவல்களை சம்பவங்களுக்குள்ளேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் இயல்பாக இருந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில்,
முதல் மூன்று பகுதிகள் விதைத்த குழப்பத்திற்கு, நான்காவது பகுதி வேரைக் காட்டுகிறது.
முதல் பகுதிகளில் இருந்த ஈர்ப்பு இங்கே உறவாக மாறுகிறதா, குற்ற உணர்வாக மாறுகிறதா, இல்லை பிரிவாக மாறுகிறதா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
“விதைத்த விதை எப்படிப்பட்டதோ, அறுவடையும் அப்படித்தான் இருக்கும்.”
இப்போது வசு, ரவி, வந்தனா—மூவரும் தங்களுடைய கடந்த செயல்களின் விளைவுகளை சந்திக்கத் தொடங்கும் இடத்தில்தான் கதை நிற்கிறது.
அதனால்தான் “தீ இன்பமே..!” பகுதி 4, முந்தைய பகுதிகளை விட கதையின் மையத்தை நோக்கி நகரும் முக்கியமான திருப்புமுனைப் பகுதி என்று சொல்லலாம்.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் இந்தப் பகுதியில் “சம்பவம்” கொஞ்சம் குறைந்து, “மனிதர்களின் மனம்” அதிகமாக பேச ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதுதான் இந்தப் பகுதியின் பலம்.
“தொடர்கிறது” என்று முடித்தாலும், வாசகனுடைய கேள்விகள் அங்கேதான் ஆரம்பிக்கின்றன.
அடுத்த பகுதியில்தான் இந்தக் கண்ணீருக்கு என்ன முடிவு என்று பார்க்க வேண்டும்.

First time seeing such a detailed review on Xossipy. Excellent!

[Punidhan]

தீ இன்பமே..! — வாசித்தவரின் பார்வையில்
கதாசிரியர்: ரதிபாலா
ஒரு கதையைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது, “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற கேள்வி மனசுக்குள் வரணும். அந்த ஆர்வத்தை முதல் மூன்று பகுதிகளிலேயே உருவாக்கியிருக்கிறது “தீ இன்பமே..!”
கதை ஆரம்பமே ஒரு வித்தியாசமான முறையில் இருக்கிறது. 2026-ல் வசுவை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு, அவளுடைய வாழ்க்கையில் புதைந்து கிடக்கும் ஒரு சம்பவத்தை நினைவுகளின் வழியாக 2005-க்கு Flashback-ல் கொண்டு போகும் விதம் நல்ல ஒரு திரைக்கதை உணர்வைக் கொடுக்கிறது.
வசு என்ற கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அவள் வெறும் ஒரு கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், தன்னுடைய வயதுக்கும் அனுபவத்துக்கும் நடுவில் சிக்கிக்கொண்டு, புதிதாக வரும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு இளம் பெண்ணாக மெதுவாக உருவாகிறாள்.
வந்தனா–வசு உறவு ஆரம்பத்தில் சாதாரண அக்கா–தங்கை பாசமாகத் தெரிந்தாலும், அந்த உறவுக்குள் நடக்கும் சில சம்பவங்கள்தான் வசுவின் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத கதவுகளைத் திறக்கின்றன.
அதிலும் குறிப்பாக ரவி கதைக்குள் வரும் விதம் கவனிக்க வைக்கிறது.
ரவி ஒரே நேரத்தில் நல்லவனா, தவறு செய்கிறவனா என்று உடனே முடிவு செய்ய முடியாத அளவுக்கு கதாபாத்திரத்தை ஆசிரியர் நகர்த்தியிருக்கிறார். வசுவின் மனநிலை ஒரு பக்கம், ரவியின் குற்ற உணர்வு இன்னொரு பக்கம் என்று கதை நகரும்போது, வாசகருக்கும் ஒரு விதமான குழப்பம் ஏற்படுகிறது.
அந்தக் குழப்பம்தான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்.
ஒரு சம்பவம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கும்போது, அதே சம்பவத்தின் தாக்கம் வசுவின் மனதில் வேறு வடிவத்தில் திரும்பி வருகிறது. குறிப்பாக மூன்றாவது பகுதியில் அவளுக்குள் ஏற்படும் கோபம், அவமானம், ஏமாற்றம், ஈர்ப்பு, மறுப்பு, குழப்பம் எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று மாறி மாறி வருவது கதாபாத்திரத்தின் மனப்போராட்டத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் என்னவென்றால், வசு என்ன நினைக்கிறாள் என்பதை மட்டும் ஆசிரியர் சொல்லவில்லை; அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதன் மூலமாக அவளுடைய மனநிலையை வாசகனே புரிந்து கொள்ள வேண்டிய இடங்களையும் வைத்திருக்கிறார். அதனால் வசுவை நல்லவள்–கெட்டவள் என்று ஒரே வார்த்தையில் தீர்ப்பு சொல்ல முடியவில்லை.
அதுதான் கதாபாத்திரத்தின் வெற்றி.
மேலும், கதையில் 2005 காலகட்டத்தின் சூழலை கொண்டு வந்திருப்பதும் சுவாரஸ்யம். இன்றைய காலத்தைப் போல எல்லாமே உடனடியாக வெளிப்படையாகப் பேசப்படாத ஒரு காலகட்டத்தின் பின்னணியில் இந்தக் கதையை வைத்திருப்பதால், கதாபாத்திரங்களின் தயக்கமும் மறைப்பும் இயல்பாகவே கதைக்குள் கலக்கிறது.
ஆசிரியரின் எழுத்தில் இன்னொரு விஷயம் கவனிக்க வைக்கிறது — காட்சிகளை வேகமாக நகர்த்தும் நடை. ஒரு சம்பவம் முடிந்தவுடன் அடுத்த சம்பவத்துக்குள் வாசகரை இழுத்துக் கொண்டு போய்விடுகிறார். அதனால் “இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சுட்டு நிறுத்தலாம்” என்று நினைத்தாலும், அடுத்த பகுதியைத் திருப்பிப் பார்க்க வைக்கும் தன்மை இருக்கிறது.
பழமொழி ஒன்று உண்டு:
“தீயைத் தொட்டவனுக்குத்தான் அதன் சூடு தெரியும்.”
இந்தக் கதையில் வசு தொட்டிருப்பது வெறும் ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் அல்ல; அவளுடைய வாழ்க்கையையே மாற்றக்கூடிய ஒரு அனுபவம். அந்த அனுபவத்தின் சூடு அவளுடைய எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு தூரம் செல்கிறது என்பதுதான் இனி கதையின் மிகப்பெரிய கேள்வி.
முதல் மூன்று பகுதிகளை முடித்தபோது எனக்குத் தோன்றியது ஒன்றுதான்:
இது ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை இல்லை; ஒரு சம்பவத்தால் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை எப்படி மாறுகிறது என்பதைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை.
அதனால் “தீ இன்பமே..!” என்ற தலைப்பும் வெறும் தலைப்பாக இல்லாமல், கதையின் மனநிலையோடு சேர்ந்து பயணிக்கிறது.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் காட்சிகளைவிட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் பிடித்துக் கொண்டு போகும் முயற்சி நன்றாக இருக்கிறது. வசுவின் அடுத்த கட்ட வாழ்க்கை என்ன ஆகிறது, இந்த அனுபவம் அவளை எங்கே கொண்டு போகிறது, அவளுடைய கடந்த காலமும் எதிர்காலமும் எப்படி ஒன்றோடொன்று இணைகிறது என்பதுதான் இனி பார்க்க வேண்டிய சுவாரஸ்யம்.
மொத்தத்தில் — முதல் மூன்று பகுதிகள் ஒரு கதையை மட்டும் தொடங்கவில்லை; வசுவின் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு கதவைத் திறந்திருக்கின்றன. அந்தக் கதவுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது என்பதைக் காண வாசகனை காத்திருக்க வைக்கும் அளவுக்கு தொடக்கம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.
“தீ இன்பமே..!” — பெயரிலேயே தீ இருக்கிறது… அந்தத் தீ வசுவின் வாழ்க்கையை எரிக்கப் போகிறதா, வெளிச்சம் கொடுக்கப் போகிறதா என்பதுதான் அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் சுவாரஸ்யம்.

தீ இன்பமே..!” — தீப்பொறி விழுந்துவிட்டது; இனி அது வெளிச்சமாகுமா, தகிக்கும் நெருப்பாகுமா என்பதை அடுத்த அத்தியாயங்கள் சொல்லட்டும்.

அட்டகாசமான விமர்சனம்

[chellam74]

 True Agree with you 

[rathibala]

TK அந்தரங்க பக்கங்களுக்கு பிறகு, மீண்டும் ஒரு முறை  . அடுத்த பதில்..!

[Sarojini yes.]

Sooo nice...
Tnks.

[sumathi05]

Bala, please don't include lesbian scene. I hate that.