కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 7
"కాపలాదారి అడుగులు"
ఆకాశం నల్లగా మారిపోయింది.
కొండపై కనిపించిన ఆ ఎర్రటి కన్ను...
ఒక్కసారిగా మూసుకుంది.
కానీ దాని తర్వాత వచ్చిన నిశ్శబ్దం మరింత భయంకరంగా ఉంది.
సన్యాసి కదలలేదు.
అతని చేతిలోని రుద్రాక్షమాల ఇంకా వేడిగానే ఉంది.
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుని అడిగింది...
"స్వామీ... అక్కడ ఎవరు ఉన్నారు?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు మాత్రం కొండపైనే ఉంది.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం..."
అతను నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
"ఆ కొండలో ఒక యుద్ధం జరిగింది."
"ఆ యుద్ధంలో గెలిచింది మనుషులు కాదు..."
"ఓడిపోయింది చీకటి కూడా కాదు."
తల్లి అయోమయంగా చూసింది.
"మరి ఎవరు గెలిచారు?"
సన్యాసి ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"ఎవరూ కాదు."

---

అదే సమయంలో...
కొండపై నుంచి ఒక రాయి దొర్లుకుంటూ కిందకు వచ్చింది.
ధడ్... ధడ్... ధడ్...
చివరకు అది సన్యాసి పాదాల దగ్గర ఆగింది.
రాయిపై ఒక గుర్తు ఉంది.
ఏడవ ముద్ర.
సన్యాసి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
అతని కళ్ళలో ఆందోళన పెరిగింది.
"ఇది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"
అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"ఎందుకంటే..."
"ముద్రలు ఇక దేవాలయంలో ఉండవు."
సన్యాసి వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
అక్కడ ఎవరూ లేరు.

---

ఇంటి లోపల...
బిడ్డ ఒక్కసారిగా ఏడవడం ప్రారంభించాడు.
తల్లి ఎంత ఊరడించినా ఏడుపు ఆగలేదు.
ఆమె అతన్ని ఊయలలో పెట్టబోతుండగా...
బిడ్డ చూపు తలుపు వైపు తిరిగింది.
తల్లి కూడా అదే వైపు చూసింది.
తలుపు దగ్గర...
ఒక చిన్న నీడ.
ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టుగా కనిపించింది.
"ఎవరు?"
ఆమె అడిగింది.
నీడ కదల్లేదు.
ఆమె ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.
అంతే...
ఆ నీడ మాయమైంది.
కానీ నేలపై మాత్రం...
ఒక చిన్న నల్ల రేఖ మిగిలింది.
సన్యాసి దాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా దిగ్భ్రాంతి చెందాడు.
"వెనక్కి వెళ్ళు!"
తల్లి భయంతో బిడ్డను పట్టుకుని వెనక్కి వచ్చింది.
సన్యాసి తన రుద్రాక్షమాలను నేలపై ఉంచాడు.
మంత్రం జపించాడు.
నల్ల రేఖ మెల్లగా పొగలా పైకి లేచింది.
ఆ పొగలో ఒక రూపం కనిపించింది.
ఒక చిన్న బాలుడు.
తన వయసు బిడ్డంతే.
కానీ అతని కళ్ళు...
పూర్తిగా నల్లగా ఉన్నాయి.
అతను సన్యాసిని చూస్తూ అన్నాడు...
"నన్ను గుర్తుపట్టలేదా గురుదేవా?"
సన్యాసి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
అతని గొంతు ఆగిపోయింది.
తల్లి భయంతో అడిగింది...
"స్వామీ... మీకు ఈ బాలుడు తెలుసా?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆ బాలుడి రూపం నెమ్మదిగా పొగలో కలిసిపోయింది.
వెళ్లే ముందు ఒక్క మాట మాత్రమే అన్నాడు...
"అతను పుట్టిన రోజు... నేను చనిపోయాను."

---

కొన్ని క్షణాలు...
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
తల్లి బిడ్డను చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"నా బిడ్డ పుట్టిన రోజే మీరు ఎలా చనిపోతారు?"
సన్యాసి ఆమె వైపు చూశాడు.
"నేను శరీరంతో బతికే ఉన్నాను..."
"కానీ..."
అతను తన గుండెపై చెయ్యి పెట్టుకున్నాడు.
"ఆ రోజు నా గతం చనిపోయింది."
అంతలో...
బయట ఉన్న తెల్ల నాగు ఒక్కసారిగా అడవివైపు తిరిగి చూసింది.
దూరంగా...
ఒకటి కాదు...
వందలాది కళ్ళు చీకటిలో మెరుస్తున్నాయి.
సన్యాసి వాటిని గమనించాడు.
అతని ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
తల్లి అడిగింది...
"ఎవరు?"
సన్యాసి బిడ్డను చూసాడు.
"నీ బిడ్డ కోసం వచ్చిన వాళ్లు కాదు..."
ఒక్క క్షణం ఆగాడు.
"వాడిని చంపకుండా... వాడి శక్తిని మేల్కొల్పడానికి వచ్చిన వాళ్లు."
అదే సమయంలో...
అడవి అంతా ఒకే గర్జనతో మార్మోగింది.
"కాలనేత్రం..."
బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
ఆ వెలుగు ఆకాశాన్ని తాకింది.
దూరంగా...
ఏడు పర్వతాల మధ్య దాగి ఉన్న ఒక పురాతన ద్వారం...
మొదటిసారి తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 8
"ఏడు పర్వతాల ద్వారం"
ఆకాశాన్ని తాకిన ఆ నీలి కాంతి...
కొన్ని క్షణాల పాటు రుద్రగిరి గ్రామం మొత్తాన్ని వెలుగుతో నింపింది.
తర్వాత...
అంతా చీకటి.
కానీ ఆ చీకటిలో ఒక విషయం మాత్రం మారిపోయింది.
ఏడు పర్వతాల మధ్య ఉన్న ఆ పురాతన ద్వారం తెరుచుకుంది.
వేల సంవత్సరాలుగా మూసివున్న ఆ ద్వారం వెనుక ఏముందో ఎవరికీ తెలియదు.
అయితే...
అక్కడి నుంచి వచ్చిన మొదటి శబ్దం మాత్రం అందరికీ వినిపించింది.
ఘఽఽఽం...
ఒక భారీ శంఖనాదంలా.

---

రుద్రగిరిలో సన్యాసి ఒక్కసారిగా నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
అతని ముఖంలో ఆందోళన.
"ఇది జరగకూడదు..."
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.
"ఏం జరుగుతోంది స్వామీ?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను తన చేతిలో ఉన్న రాతి ముద్రను నేలపై ఉంచాడు.
ఆ ముద్రపై ఉన్న గుర్తు నీలంగా వెలిగింది.
అదే సమయంలో...
బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు కూడా స్పందించింది.
రెండింటి మధ్య ఒక కాంతిరేఖ ఏర్పడింది.
సన్యాసి ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి తగ్గాడు.
"ముద్ర..."
అతని స్వరం వణికింది.
"బిడ్డను గుర్తించింది."

---

బయట నిలబడి ఉన్న ముగ్గురు యోధులు ఈ దృశ్యాన్ని చూశారు.
వారి నాయకుడు ఒక్కసారిగా కత్తిని కిందకు దించాడు.
"ఇక్కడ మనం పోరాడలేం."
మరొకడు ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
"ఎందుకు?"
అతను ఆకాశం వైపు చూపించాడు.
"ద్వారం తెరుచుకుంది."
"ఇప్పుడే?"
"అవును."
"అంటే..."
నాయకుడి ముఖంలో మొదటిసారి భయం కనిపించింది.
"ఆయన మనల్ని కూడా గమనిస్తున్నాడు."

---

అంతలో...
అడవిలో ఉన్న వందలాది నీడలు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాయి.
తెల్ల నాగు మాత్రం అక్కడే నిలబడింది.
దాని చూపు ఆకాశంపై.
ఒక నల్లటి మేఘం ఏడు పర్వతాల వైపు నుంచి రుద్రగిరిని చేరుతోంది.
ఆ మేఘంలో...
ఎవరో నడుస్తున్నట్లు కనిపించింది.
ఒక్క అడుగు...
మరో అడుగు...
ప్రతి అడుగుతో మెరుపులు పుడుతున్నాయి.
తల్లి ఆ దృశ్యాన్ని చూసి బిడ్డను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది.
"స్వామీ..."
"అతను ఎవరు?"
సన్యాసి నెమ్మదిగా లేచాడు.
"అతను..."
అతని చూపు ఆకాశంపైనే ఉంది.
"ఇప్పుడే మన దగ్గరకు రాడు."
"కానీ అతని చూపు..."
సన్యాసి బిడ్డను చూశాడు.
"ఇప్పటికే ఈ బిడ్డపై పడింది."

---

అదే సమయంలో...
ఏడు పర్వతాల మధ్య ఉన్న ద్వారం పూర్తిగా తెరుచుకుంది.
దాని లోపల...
ఒక విశాలమైన రాతి మార్గం.
ఆ మార్గం చివర...
ఒక భారీ సింహాసనం.
సింహాసనం ఖాళీగా ఉంది.
కానీ దాని ముందు నేలపై...
ఒక పురాతన ఖడ్గం పాతిపెట్టబడి ఉంది.
ఖడ్గం పిడికిలిపై ఒకే గుర్తు.
నీలి కన్ను.
అక్కడికి ఒక నీడ నెమ్మదిగా చేరింది.
ఆమె చేయి ఖడ్గం వైపు వెళ్లింది.
కానీ తాకలేదు.
"ఇంకా సమయం రాలేదు..."
అని ఆ స్వరం చెప్పింది.
"ముందు..."
ఆమె వెనక్కి తిరిగి చీకటిలోకి చూసింది.
"ఆ బిడ్డను ఎవరు కాపాడుతున్నారో తెలుసుకోవాలి."

---

రుద్రగిరిలో...
తల్లి తన బిడ్డను చూస్తూ మెల్లగా అడిగింది.
"నువ్వెవరివి?"
బిడ్డ సమాధానం చెప్పలేడు.
కానీ అతని చిన్న చేయి...
ఆమె కన్నీటిని తుడిచింది.
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా చిరునవ్వు వచ్చింది.
"నువ్వు ఎవరివైనా సరే..."
"నాకు మాత్రం..."
"నువ్వు నా బిడ్డవే."
సన్యాసి ఆ మాట విని నిశ్శబ్దంగా తల వంచాడు.
ఎందుకంటే అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
దైవశక్తిని కాపాడటానికి ఆయుధాలు అవసరం కావచ్చు...
కానీ ఆ శక్తిని మేల్కొలిపేది మాత్రం ఒక తల్లి ప్రేమే.
అదే సమయంలో...
దూరంగా ఉన్న ఆ పురాతన ద్వారం దగ్గర...
నీలి కన్ను ఖడ్గం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ఝఝఝఝం...!
ఖడ్గం నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"రక్షకుడు మేల్కొన్నాడు..."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 9
"రక్షకుడు ఎవరు?"
ఆ పురాతన ఖడ్గం నుంచి వచ్చిన ఆ స్వరం...
"రక్షకుడు మేల్కొన్నాడు..."
ఏడు పర్వతాల మధ్య మార్మోగింది.
ఆ స్వరం విన్న వెంటనే...
ఖడ్గం చుట్టూ ఉన్న రాతి నేలపై నీలి కాంతి వ్యాపించింది.
ఒక్కొక్కటిగా...
ఏడు గుర్తులు వెలిగాయి.
ఒకటి...
రెండు...
మూడు...
అయితే నాలుగో గుర్తు దగ్గర కాంతి ఆగిపోయింది.
అక్కడ...
ఒక లోతైన పగులు ఉంది.

---

రుద్రగిరిలో ఉన్న సన్యాసి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతనికి ఆ దృశ్యం కనిపించింది.
"ఖడ్గం మేల్కొంది..."
అతని పెదవుల నుంచి మాట జారింది.
తల్లి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
"ఏ ఖడ్గం?"
సన్యాసి కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత అన్నాడు...
"వేల సంవత్సరాల క్రితం..."
"ఒక యుద్ధంలో ఉపయోగించిన దైవాయుధం."
"దాన్ని ఎవరైనా తాకగలరా?"
"లేదు."
"ఎందుకు?"
సన్యాసి బిడ్డ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకంటే అది యోధుడి చేతిని కాదు... రక్షకుడి చేతిని మాత్రమే గుర్తిస్తుంది."

---

బయట ఉన్న ముగ్గురు యోధుల్లో ఒకడు ఆ మాట విని నవ్వాడు.
"రక్షకుడా?"
అతను కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"అలాంటి కథలు పిల్లలను భయపెట్టడానికి చెబుతారు."
అతను సన్యాసి వైపు దూసుకొచ్చాడు.
ఛఽఽక్!
సన్యాసి కదల్లేదు.
కేవలం తన కమండలాన్ని పైకి ఎత్తాడు.
యోధుడి కత్తి...
కమండలాన్ని తాకకముందే...
గాలిలోనే ఆగిపోయింది.
అతని చేయి వణికింది.
"ఇది..."
సన్యాసి ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"ఇది నా శక్తి కాదు."
"ఈ ఇంటిని ఎవరో కాపాడుతున్నారు."

---

అదే క్షణంలో...
ఇంటి లోపల ఉన్న బిడ్డ ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
ఆ నవ్వు వినగానే...
తెల్ల నాగు తన పడగను నేలపై వంచింది.
సన్యాసి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అది..."
తల్లి అడిగింది.
"ఏమైంది?"
సన్యాసి నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నాగరక్షకుడు అతనికి నమస్కరించాడు."
తల్లి మాట రాలేక నిలిచిపోయింది.

---

అయితే...
దూరంగా ఉన్న ఒక కొండపై...
మరో వ్యక్తి ఈ దృశ్యాన్ని గమనిస్తున్నాడు.
అతని చేతిలో పురాతన అద్దంలాంటి ఒక నల్లటి రాయి.
ఆ రాయిలో రుద్రగిరి ఇంటి దృశ్యం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
అతను బిడ్డను చూస్తూ మెల్లగా అన్నాడు...
"చివరికి..."
"నిన్ను కనుగొన్నాను."
అతని వెనుక ఒక వృద్ధురాలు నిలబడి ఉంది.
"అతన్ని చంపమంటారా?"
ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.
"లేదు."
"అతన్ని చంపితే..."
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కాలనేత్రం మేల్కొంటుంది."
వృద్ధురాలు ఆశ్చర్యపోయింది.
"అయితే?"
అతను నల్లటి రాయిని మూసివేశాడు.
"అతన్ని మన దగ్గరకు తీసుకురావాలి."

---

రుద్రగిరిలో...
సన్యాసి ఒక్కసారిగా తల్లి వైపు తిరిగాడు.
"మనకు ఎక్కువ సమయం లేదు."
"ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?"
"ఈ గ్రామం నుంచి."
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా పట్టుకుంది.
"ఎందుకు?"
సన్యాసి తలుపు బయటకు చూశాడు.
దూరంగా...
ఆకాశం కింద నల్లటి పొగ కదులుతోంది.
"ఎందుకంటే..."
అతని స్వరం నెమ్మదించింది.
"ఇప్పటి వరకు వాళ్లు బిడ్డ కోసం వెతికారు."
అతను బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
"ఇక నుంచి... బిడ్డ వాళ్లను వెతకబోతున్నాడు."
తల్లి ఏమీ అర్థం కాక అతని వైపు చూసింది.
అప్పుడే...
బిడ్డ తన చిన్న చేతిని ముందుకు చాపాడు.
అతని వేలు...
ఇంటి తూర్పు గోడ వైపు చూపించింది.
అక్కడ ఏమీ లేదు.
కానీ...
సన్యాసికి మాత్రం కనిపించింది.
గోడ వెనుక...
ఒక రహస్య ద్వారం.
అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం.
"ఇది..."
"ఇక్కడ ఎప్పటి నుంచి ఉంది?"
ద్వారం మీద నీలి అక్షరాలు వెలిగాయి.
"రక్షకుడి ప్రయాణం ఇక్కడి నుంచే ప్రారంభమవుతుంది."
అదే సమయంలో...
దూరంగా ఉన్న ఏడు పర్వతాల మధ్య...
దైవ ఖడ్గం పూర్తిగా మేల్కొంది.
ఝఝఝఝం...!
కానీ దాని పక్కనే ఉన్న నాలుగో ముద్ర...
నెమ్మదిగా...
పగలడం ప్రారంభించింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 10
"రహస్య ద్వారం"
గోడపై వెలిగిన ఆ అక్షరాలను చూసి తల్లి నిశ్చేష్టురాలైంది.
"రక్షకుడి ప్రయాణం ఇక్కడి నుంచే ప్రారంభమవుతుంది."
ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.
"స్వామీ..."
ఆమె గొంతులో భయం.
"ఇది ఏంటి?"
సన్యాసి మాత్రం ఆ గోడనే చూస్తున్నాడు.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా...
అతను వెతికిన ద్వారం ఇదే.
కానీ అది ఎప్పుడూ కనిపించలేదు.
ఈ రోజు వరకు.

---

సన్యాసి నెమ్మదిగా గోడ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
రాతిపై చెక్కిన నీలి అక్షరాలను చేతితో తాకాడు.
వెంటనే...
ఝఝఝఝం...!
అతని చేతి నుంచి నీలి కాంతి బయటకు వచ్చింది.
గోడ మొత్తం కంపించింది.
ఒక గంభీరమైన శబ్దంతో రాళ్లు పక్కకు జరిగాయి.
వాటి వెనుక...
చీకటిలోకి దిగే మెట్లు కనిపించాయి.
తల్లి వెనక్కి అడుగు వేసింది.
"లోపలికి వెళ్లాలా?"
సన్యాసి తల ఊపాడు.
"ఇప్పుడే."
"కానీ అక్కడ ఏముందో మనకు తెలియదు."
సన్యాసి బిడ్డ వైపు చూశాడు.
"అతనికి తెలుసు."
తల్లి ఆశ్చర్యపోయింది.
"అతనికి ఎలా తెలుసు?"
సన్యాసి మెల్లగా అన్నాడు...
"ఎందుకంటే ఈ ద్వారం మన కోసం తెరుచుకోలేదు."
అతను బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
"అది అతని కోసం తెరుచుకుంది."

---

బయట ఉన్న ముగ్గురు యోధులు ఈ దృశ్యాన్ని గమనించారు.
వారి నాయకుడు వెంటనే అరచాడు.
"వాళ్లను ఆపండి!"
ముగ్గురూ ఇంటి వైపు పరుగెత్తారు.
కానీ తెల్ల నాగు వారి మధ్యకు వచ్చి నిలబడింది.
మొదటి యోధుడు కత్తిని పైకెత్తాడు.
ఈసారి...
సన్యాసి అతన్ని ఆపలేదు.
నాగు నెమ్మదిగా తన పడగను విప్పింది.
దాని వెనుక...
ఇంకా రెండు నాగులు బయటకు వచ్చాయి.
తర్వాత నాలుగు.
తర్వాత ఎనిమిది.
కొన్ని క్షణాల్లో...
ఇంటి చుట్టూ వందలాది నాగులు కదలసాగాయి.
యోధుల కాళ్లు వణికాయి.
"వెనక్కి!"
వారు వెనక్కి పరుగెత్తారు.

---

ఇంతలో...
తల్లి, సన్యాసి, బిడ్డ...
ఆ రహస్య మెట్లపైకి దిగుతున్నారు.
ప్రతి మెట్టు దిగుతున్న కొద్దీ...
బయటి ప్రపంచం నుంచి వారి శబ్దం దూరమవుతోంది.
మొదటి పది మెట్లు...
నిశ్శబ్దం.
ఇరవై మెట్లు...
చల్లని గాలి.
ముప్పై మెట్లు...
గోడలపై విచిత్రమైన చిత్రాలు కనిపించాయి.
ఒక చిత్రంలో...
ఒక మహా యోధుడు.
అతని ఎదుట...
నల్లటి అగ్నితో తయారైన ఒక రాక్షసుడు.
మధ్యలో...
ఏడు ప్రకాశించే ముద్రలు.
తల్లి ఆగిపోయింది.
"ఇది ఎవరు?"
సన్యాసి చిత్రాన్ని చూస్తూ అన్నాడు...
"కాలనేత్రం."
ఆమె మరో చిత్రాన్ని చూసింది.
అందులో ఒక చిన్న శిశువు.
అతని చుట్టూ ఏడు కాంతి వలయాలు.
ఆ శిశువును ఒక స్త్రీ తన ఒడిలో పట్టుకుని ఉంది.
తల్లి ఒక్కసారిగా తన బిడ్డ వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"ఇది..."
"నా బిడ్డలా ఉంది."
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
ఎందుకంటే అతనికీ అదే అనిపించింది.

---

మెట్లు చివరకు ముగిశాయి.
వారి ముందున్న భారీ గది ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
గది మధ్యలో...
ఒక రాతి సింహాసనం.
దాని ముందు...
ఒక చిన్న పీఠం.
పీఠంపై ఒక వస్తువు ఉంది.
ఒక నీలి రుద్రాక్ష.
బిడ్డ దాన్ని చూసిన వెంటనే చేతిని చాపాడు.
తల్లి భయంతో అతని చేతిని ఆపింది.
"ఆగు!"
సన్యాసి వెంటనే అన్నాడు...
"ఆపకు."
తల్లి అతని వైపు చూసింది.
"ఎందుకు?"
సన్యాసి కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నేను ఈ రుద్రాక్ష కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను."
"ఎందుకు?"
అతను నెమ్మదిగా సమాధానం ఇచ్చాడు.
"ఎందుకంటే ఇది నాకు ఒక మాట ఇచ్చింది."
"ఏ మాట?"
సన్యాసి బిడ్డ వైపు చూశాడు.
"రక్షకుడు పుట్టిన రోజు... నేను అతని తల్లిని అతని దగ్గరకు తీసుకెళ్తానని."
తల్లి గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
"ఏమంటున్నారు?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పేలోపే...
బిడ్డ నీలి రుద్రాక్షను తాకాడు.
ఝఝఝఝం...!
గది మొత్తం నీలి కాంతితో నిండిపోయింది.
గోడలపై ఉన్న చిత్రాలు కదలడం ప్రారంభించాయి.
ఒక చివరి చిత్రం కనిపించింది.
అందులో...
అదే తల్లి.
కానీ ఆమె ఒడిలో బిడ్డ లేడు.
ఆమె ముందు...
ఒక భారీ యుద్ధభూమి.
ఆకాశంలో కాలనేత్రం.
మరియు ఆమె చేతిలో...
దైవ ఖడ్గం.
తల్లి భయంతో వెనక్కి తగ్గింది.
"ఇది... నేను కాదు."
సన్యాసి మాత్రం ఆ చిత్రాన్ని చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది...
"నీకు ఇంకా తెలియని శక్తి... నీలో కూడా ఉంది."
అప్పుడే...
రహస్య గుహ ద్వారం బయట నుంచి భారీ శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!
మరోసారి...
ధమ్...!!
సన్యాసి ముఖం గంభీరంగా మారింది.
ఎవరో...
ఆ రహస్య ద్వారం వరకు చేరుకున్నారు.
మూడోసారి శబ్దం వచ్చింది.
ధమ్...!!!
రాతి ద్వారంపై...
ఎర్రటి కన్ను గుర్తు వెలిగింది.
కొనసాగుతుంది...

[Mahesh12345]

కథ ఇప్పటివరకు చదివాక నాకు అర్థమైంది ఏంటి అంటే రక్షకుడు ఆ బిడ్డ అని అవునా అంటే ఒక యుద్ధం జరిగింది దానిలో రాక్షసులు బందిప బడ్డారు అలానే దైవత్వం ఉన్న వాళ్ళు మళ్ళీ పుట్టారు అంతేనా 

ఏమో అండి మీరే చెప్పాలి 

నాకు తెలిసింది నాకు అర్థమైంది చెప్పాను 

ఏది ఏమైనా ఈ కథ మాత్రం చాలా బ్యూటిఫుల్ గా ఉంది ఎందుకంటే ఇలాంటి కథ ఈ xossipy సైట్ మొత్తం మీద ఎక్కడ లేదు మీలో చాలా ప్రతిభ ఉంది ఇదే కథ తో కనుక సినిమా తీస్తే నెంబర్ వన్ హిట్ మాములు హిట్ కాదు ఇండియా వైడ్ హిట్ అవుతుంది. ప్రతి ఇండస్ట్రీ లో కూడా ఇండస్టీ హిట్ అవుతుంది అంత బాగుంది కథ 

నెక్స్ట్ అప్డేట్ కోసం వెయిటింగ్ అండి 

[k3vv3]

మిత్రమా

కథ, బాగుంది, కానీ కథనంలో వ్యాక్యాలు మరీ క్లుప్తంగా ఉన్నాయి. వాటిని విశాలం (వివరంగా) చేస్తే బాగుంటుంది

ఆలోచించండి.

[Paty@123]

Katha cheppadam kuda oka art, itu vanti kathalaithe mareenu, baga rastunnaru, continue

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 11
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
ఇరవై సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
రుద్రగిరి గ్రామంలో జరిగిన ఆ రాత్రి గురించి ఇప్పుడు ఎవరికీ పూర్తిగా గుర్తు లేదు.
కొంతమంది దాన్ని ఒక పాత కథ అంటారు.
మరికొందరు...
అది కేవలం ఒక భయంకరమైన కల అని నమ్ముతారు.
కానీ...
నల్లమల అడవుల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో మాత్రం...
ఆ కథ ఇంకా బతికే ఉంది.
అక్కడే...
ఒక యువకుడు తన తల్లితో కలిసి జీవిస్తున్నాడు.
అతని పేరు...
చరణ్.
వయసు...
20 సంవత్సరాలు.

---

ఉదయం.
చిన్న మట్టి ఇల్లు.
ఇంటి ముందు కట్టెల పొయ్యి దగ్గర చరణ్ తల్లి వంట చేస్తోంది.
చరణ్ మాత్రం ఇంటి వెనుక ఉన్న చెట్ల మధ్య కూర్చుని పుస్తకం చదువుతున్నాడు.
చూడటానికి అతను సాధారణ యువకుడిలానే ఉంటాడు.
ప్రశాంతంగా...
తక్కువగా మాట్లాడే స్వభావం.
కానీ...
అతని తల్లి మాత్రం ఒక విషయం ఎప్పుడూ గమనిస్తుంది.
చరణ్ కోపంగా ఉన్నప్పుడు...
అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన మార్పు వస్తుంది.
అందుకే ఆమె చిన్నప్పటి నుంచి అతనికి ఒక మాట చెబుతూనే ఉంది.
"ఎంత కోపం వచ్చినా... నీ మనసును అదుపులో పెట్టుకో."

---

"చరణ్!"
తల్లి పిలిచింది.
"వస్తున్నా అమ్మా."
చరణ్ పుస్తకం మూసి ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
ఆమె అతని ముందు అన్నం పెట్టింది.
"ఈరోజు మళ్లీ అడవిలోకి వెళ్లావా?"
చరణ్ నవ్వాడు.
"కట్టెల కోసం వెళ్లాను."
"అబద్ధం చెప్పకు."
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
తల్లి అతని ముఖాన్ని చూసింది.
"నిన్న రాత్రి కూడా నిద్రలో మాట్లాడావు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఏం మాట్లాడాను?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
కొన్ని క్షణాలు అతన్ని చూస్తూ...
"ఒక పేరు అన్నావు."
చరణ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"ఏ పేరు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది.
"కాలనేత్రం."
చరణ్ చేతిలో ఉన్న గ్లాస్ నేలపై పడిపోయింది.

---

కొన్ని క్షణాలు...
ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
చరణ్ తల పట్టుకున్నాడు.
"అమ్మా..."
"నాకు ఆ పేరు ఎందుకు తెలుసో నాకు తెలియదు."
తల్లి ముఖం మాత్రం మారిపోయింది.
ఆమె వెంటనే మాట మార్చింది.
"అది వదిలేయ్."
"కాదు."
చరణ్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నన్ను ఒక ప్రశ్న అడగకుండా పెంచావు."
"ఈరోజు మాత్రం నాకు సమాధానం కావాలి."
తల్లి అతని కళ్ళలోకి చూడలేకపోయింది.
"నీకు తెలుసుకోవాల్సిన సమయం ఇంకా రాలేదు."
చరణ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
కానీ ఆ నవ్వులో బాధ ఉంది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా అదే మాట చెబుతున్నావు అమ్మా."

---

అతను బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
తల్లి ఒంటరిగా నిలబడిపోయింది.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
ఇంటి మూలలో ఉన్న పాత పెట్టె దగ్గరకు వెళ్లింది.
తాళం తీసింది.
పెట్టె తెరిచింది.
అందులో...
ఒక పాత రుద్రాక్షమాల.
ఒక చిన్న రాతి ముద్ర.
మరియు...
చరణ్ పుట్టిన రాత్రి నుంచి దాచుకున్న ఒక పాత వస్త్రం.
ఆమె ఆ వస్త్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.
"ఇంకెంతకాలం దాచగలను?"
అని తనలో తాను అనుకుంది.

---

అడవిలో...
చరణ్ ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
అతని మనసులో ఒకటే ప్రశ్న.
"నా గురించి అమ్మ ఎందుకు నిజం చెప్పడం లేదు?"
అప్పుడే...
అతని వెనుక ఆకులు కదిలాయి.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
తిరిగి చూశాడు.
ఎవరూ లేరు.
మళ్లీ ముందుకు నడిచాడు.
కొన్ని అడుగుల తర్వాత...
అతని ముందున్న చెట్టుపై ఒక గుర్తు కనిపించింది.
ఎర్రటి కన్ను.
చరణ్ దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అతని నుదుటిపై చెమట పట్టింది.
ఆ గుర్తును చూసిన వెంటనే...
అతని మనసులో ఒక పాత దృశ్యం మెరిపించింది.
ఒక తల్లి...
ఒక చిన్న బిడ్డ...
ఒక చీకటి గది...
మరియు ఒక స్వరం.

"నీ శక్తిని నువ్వే నియంత్రించాలి..."

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
దృశ్యం మాయమైంది.
అతను చెట్టును తాకాడు.
ఏమీ జరగలేదు.
కానీ...
అతని చేతి కింద ఉన్న చెక్కలో...
ఒక చిన్న చీలిక ఏర్పడింది.
చరణ్ వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
అతను తన చేతిని చూస్తూ గుసగుసలాడాడు...
"మళ్లీ అదే..."

---

దూరంగా...
ఎవరో అతన్ని గమనిస్తున్నారు.
చరణ్‌కు తెలియకుండా...
ఒక వ్యక్తి చెట్ల మధ్య నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో ఎలాంటి ఆయుధం లేదు.
అతని ముఖంలో భయం కూడా లేదు.
కేవలం...
ఒక చిన్న చిరునవ్వు.
అతను ఫోన్‌లో ఎవరికో మాట్లాడాడు.
"అతను శక్తిని ఉపయోగించలేదు."
అవతలి వ్యక్తి ఏదో అడిగాడు.
అతను సమాధానం ఇచ్చాడు.
"లేదు... అతనికి ఇంకా తన గురించి ఏమీ తెలియదు."
కొన్ని క్షణాలు మౌనం.
తర్వాత అతను చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"అందుకే మన ఆట ఇంకా మొదలు కాలేదు."

---

అదే సమయంలో...
ఇంట్లో చరణ్ తల్లి పాత పెట్టెను మూసేస్తోంది.
కానీ పెట్టె అడుగున...
ఆమె ఎప్పుడూ చూడని ఒక చిన్న రాతి పలక కనిపించింది.
దానిపై ఒక వాక్యం చెక్కబడి ఉంది.

"చరణ్‌కు నిజం చెప్పిన రోజు... అతని శక్తి కాదు, అతని శత్రువులు మేల్కొంటారు."

ఆమె చేతులు వణికాయి.
ఆమె రాతిపలకను గుండెలకు హత్తుకుంది.
అప్పుడు...
ఇంటి తలుపు దగ్గర మూడు సార్లు శబ్దం వినిపించింది.
టక్...
టక్...
టక్...
ఆమె తలెత్తి చూసింది.
తలుపు బయట...
ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.
ఒక స్వరం వినిపించింది.
"అమ్మా..."
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
ఎందుకంటే...
అది చరణ్ స్వరం కాదు.
కొనసాగుతుంది...

[Paty@123]

Maintaining the suspence very well, plz continue

[Paty@123]

Next plz sir

[utkrusta]

Excellent update

[appalapradeep]

Super update

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 12
"తలుపు అవతల ఎవరు?"
టక్...
టక్...
టక్...
ఆ శబ్దం ఇంకా తలుపు మీద మార్మోగుతూనే ఉంది.
చరణ్ తల్లి చేతిలో ఉన్న రాతిపలక నేలపై జారిపడింది.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
తలుపు అవతల నిలబడి ఉన్నది...
చరణ్ కాదు.
ఆమెకు ఆ స్వరం కూడా పరిచయం లేదు.
"ఎవరు?"
ఆమె వణుకుతూ అడిగింది.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత...
"తలుపు తెరువు."
అంతే.
ఆమెకు ఒక్క విషయం అర్థమైంది.
తన గతం తన ఇంటి తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.

---

అదే సమయంలో...
అడవిలో చరణ్ వేగంగా ఇంటి వైపు నడుస్తున్నాడు.
ఎందుకో తెలియదు.
కానీ అతని గుండెల్లో ఒక అసహజమైన ఆందోళన మొదలైంది.
అతని అడుగులు వేగం పెంచాయి.
దారిలో ఉన్న చెట్లు ఒక్కసారిగా అతనికి అపరిచితంగా అనిపించాయి.
చిన్నప్పటి నుంచి తాను నడిచిన దారి...
ఈరోజు మాత్రం కొత్తగా కనిపిస్తోంది.
అతను ఆగిపోయాడు.
దూరంగా తన ఇంటి వైపు చూశాడు.
ఇంటి మీదుగా...
ఒక నల్లటి పక్షి ఎగిరింది.
అది సాధారణ పక్షి కాదు.
దాని కాళ్లకు ఒక చిన్న నల్లటి దారం కట్టబడి ఉంది.
చరణ్ దాన్ని గమనించగానే...
అతని తలలో మళ్లీ అదే స్వరం వినిపించింది.
"వెనక్కి వెళ్ళు..."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"ఎవరు నాతో మాట్లాడుతున్నారు?"
సమాధానం లేదు.
కానీ అతని చేతి వేళ్లు తెలియకుండానే బిగుసుకున్నాయి.

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తల్లి తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది.
తలుపు తెరవడానికి ముందే...
ఆమెకు ఒక పాత జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
అదే రాత్రి.
అదే భయం.
అదే తలుపు.
కానీ అప్పట్లో...
తలుపు అవతల ఉన్నది ఒక మనిషి కాదు.
ఒక ప్రమాదం.
ఆమె వెంటనే వెనక్కి వచ్చింది.
తలుపు తీయలేదు.
బయట నుంచి మళ్లీ స్వరం.
"నీ కొడుకు గురించి తెలుసుకోవాలంటే..."
ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"తలుపు తెరువు."
ఆమె గట్టిగా అడిగింది.
"నీకు చరణ్ గురించి ఎలా తెలుసు?"
ఈసారి సమాధానం వచ్చింది.
"నువ్వు అతన్ని ఎలా కాపాడావో నాకు తెలుసు."
ఆమె చేతులు వణికాయి.

---

అప్పుడే...
తలుపు అవతల ఉన్న వ్యక్తి ఒక చిన్న వస్తువు నేలపై పెట్టాడు.
"ఇది నీదే."
అని చెప్పి వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
తల్లి తలుపు కింద నుంచి కనిపిస్తున్న ఆ వస్తువును చూసింది.
ఒక చిన్న...
వెండి గజ్జె.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
అది సాధారణ గజ్జె కాదు.
చరణ్ పుట్టిన రాత్రి...
అతని ఊయల పక్కన ఆమె చూసిన అదే గజ్జె.
కానీ...
ఆమె దాన్ని ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం కాల్చేసింది.
"ఇది ఎలా...?"
ఆమె గొంతు వణికింది.

---

అదే సమయంలో...
చరణ్ ఇంటి దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.
దూరం నుంచే తలుపు ముందు ఒక అపరిచితుడి నీడ కనిపించింది.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
అతని చూపు ఆ వ్యక్తిపైనే నిలిచిపోయింది.
ఆ వ్యక్తి కూడా చరణ్ వైపు చూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు...
ఇద్దరూ ఒక్క మాట మాట్లాడలేదు.
తర్వాత ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
చరణ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"నన్ను మీకు తెలుసా?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను తల్లి వైపు చూసి అన్నాడు...
"ఇక దాచడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు."
తల్లి ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చింది.
"చరణ్... నువ్వు లోపలికి వెళ్ళు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు అమ్మా?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
అపరిచితుడు మాత్రం నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నీ తల్లి నీకు ఇరవై సంవత్సరాలుగా చెప్పని ఒక నిజం ఉంది."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళలో భయం.
చరణ్ స్వరం గట్టిగా మారింది.
"ఏ నిజం?"

---

అపరిచితుడు ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"నీ తండ్రి గురించి."
చరణ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఆ ప్రశ్నను అతను ఎన్నోసార్లు తన తల్లిని అడిగాడు.
ప్రతి సారి...
ఆమె మౌనమే సమాధానం.
ఈరోజు...
మొదటిసారి...
ఎవరో ఆ మాట బయటకు చెప్పారు.
"నా తండ్రి..."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"ఆయన ఎవరు?"
తల్లి కళ్ళ నుంచి కన్నీరు జారింది.
ఆమె నోరు తెరిచింది.
కానీ మాట బయటకు రాలేదు.
అపరిచితుడు మాత్రం వెనక్కి తిరిగాడు.
"ఈరోజు కాదు."
"ఎందుకు?"
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు.
అతను ఆగి వెనక్కి చూశాడు.
"ఎందుకంటే నీ తండ్రి గురించి నిజం తెలుసుకునే ముందు..."
అతని చూపు చరణ్ కళ్లపై నిలిచింది.
"నీ శక్తిని ఎవరు మేల్కొలుపుతున్నారో తెలుసుకోవాలి."
అంతే...
అతను అడవిలోకి నడిచి వెళ్లిపోయాడు.
చరణ్ అతని వెంట వెళ్లబోతుండగా...
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు!"
చరణ్ ఆమెను చూసాడు.
ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి.
"నన్ను వదిలేయ్ అమ్మా."
"లేదు చరణ్..."
ఆమె కన్నీళ్లతో అతన్ని చూసింది.
"నువ్వు అతని వెంట వెళ్తే... నేను నిన్ను రెండోసారి కోల్పోతాను."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"రెండోసారి?"
తల్లి నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయింది.
చరణ్ కళ్ళలో అనుమానం మరింత పెరిగింది.
"అమ్మా..."
"నేను నీకు తెలియని..."
అతని గొంతు వణికింది.
"ఏం చేశాను?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
అయితే...
ఆ రాత్రి మొదటిసారి...
ఆమె దాచిన నిజం...
చరణ్ ముందే తలుపు తెరిచి నిలబడింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 13
"రెండోసారి కోల్పోతాను అంటే...?"
చరణ్ ఆ ఒక్క మాట దగ్గరే ఆగిపోయాడు.
"రెండోసారి?"
ఆ ప్రశ్న గాల్లోనే వేలాడుతూ ఉంది.
తల్లి మాత్రం తల దించుకుంది.
ఆమెకు తెలుసు...
ఇక ఈ రహస్యం ఎక్కువకాలం దాచలేను.
చరణ్ నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
"అమ్మా..."
ఆమె తలెత్తలేదు.
"నువ్వు ఎప్పుడూ నాకు ఒకటే చెప్పేదానివి."
"మన గురించి ఎవరినీ అడగొద్దని..."
"నా గతం గురించి తెలుసుకోవద్దని..."
"నా తండ్రి గురించి మాట్లాడవద్దని..."
అతని గొంతులో బాధ పెరిగింది.
"కానీ ఇప్పుడు..."
అతను ఆమె చేతులను పట్టుకున్నాడు.
"నువ్వే 'రెండోసారి' అంటున్నావు."
తల్లి కళ్ళలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
"చరణ్..."
"నిజం చెప్పు అమ్మా."
కొన్ని క్షణాలు ఆమె మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత...
"నువ్వు పుట్టిన రాత్రి..."
ఆమె గొంతు వణికింది.
"నిన్ను నేను ఒక్కసారి కోల్పోయాను."
చరణ్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
"ఏం అంటున్నావు?"

---

ఆమె మెల్లగా ఇంట్లోకి నడిచింది.
చరణ్ కూడా వెంట వెళ్లాడు.
ఇంటి మూలలో ఉన్న పాత పెట్టెను తీసుకొచ్చింది.
దాని తాళం తెరిచింది.
లోపల...
ఒక పాత వస్త్రం.
ఒక రుద్రాక్షమాల.
ఒక వెండి గజ్జె.
మరియు...
ఒక చిన్న నల్లటి రాయి.
చరణ్ ఆ రాయిని చూసిన వెంటనే...
అతని తలలో ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన నొప్పి వచ్చింది.
"అమ్మా..."
అతను నుదిటిని పట్టుకున్నాడు.
అతని కళ్ళ ముందు దృశ్యాలు మెరుస్తున్నాయి.
మంటలు...
అరుస్తున్న ప్రజలు...
ఒక పెద్ద దేవాలయం...
మరియు...
ఒక చిన్న బిడ్డను చేతుల్లో పట్టుకుని పరుగెత్తుతున్న ఒక స్త్రీ.
ఆ స్త్రీ ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
కానీ ఆమె గొంతు మాత్రం వినిపించింది.
"నా బిడ్డను ఎవరూ తీసుకెళ్లలేరు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా మారింది.
తల్లి అతని భుజాలను పట్టుకుంది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ ఆ నల్లటి రాయిని చూస్తూ అడిగాడు.
"ఇది ఏంటి?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
ఇంటి బయట కుక్కలు మొరగడం మొదలుపెట్టాయి.
ఒక్కటి కాదు.
రెండు కాదు.
గ్రామం మొత్తం కుక్కలు ఒకేసారి మొరుగుతున్నాయి.
తల్లి వెంటనే పెట్టె మూసింది.
"దీపం ఆర్పు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎవరైనా మన ఇంటిని గమనిస్తున్నారు."
చరణ్ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
బయట చీకటి.
ఏమీ కనిపించలేదు.
అతను మరింత జాగ్రత్తగా చూశాడు.
అప్పుడు...
చెట్ల మధ్య ఒక చిన్న కాంతి మెరిసింది.
ఎవరో చేతిలో పట్టుకున్న దీపంలా.
చరణ్ తలుపు వైపు అడుగు వేశాడు.
"నేను చూస్తాను."
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు."
"ఎందుకు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"అది మనిషి చేతిలో ఉన్న దీపం కాదు."

---

అడవిలో...
ఒక వ్యక్తి నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో నిజంగానే ఒక దీపం ఉంది.
కానీ ఆ దీపంలో నూనె లేదు.
వత్తి లేదు.
అయినా...
అది మండుతోంది.
ఆ కాంతిలో అతని ముఖం కనిపించింది.
అదే అపరిచితుడు.
అతను ఇంటి వైపు చూస్తూ మాట్లాడాడు.
"చరణ్..."
అతని పక్కన ఒక యువకుడు నిలబడ్డాడు.
"అతనికి నిజం తెలిసిపోయిందా?"
అపరిచితుడు తల ఊపాడు.
"లేదు."
"అయితే మనం ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నాం?"
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నిజం చెప్పడానికి కాదు..."
అతని చూపు ఇంటి వైపు.
"అతని తల్లి ఎంతవరకు అతన్ని కాపాడుతుందో చూడడానికి."

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తన తల్లి వైపు చూస్తున్నాడు.
"అమ్మా..."
"ఆ మనిషి ఎవరు?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"అతను నా తండ్రి గురించి ఎందుకు మాట్లాడాడు?"
మళ్లీ మౌనం.
చరణ్ గొంతు గట్టిగా మారింది.
"నువ్వు నాకు నిజం చెప్పకపోతే..."
అతను తలుపు వైపు చూశాడు.
"నేనే తెలుసుకుంటాను."
తల్లి ఒక్కసారిగా అతని ముందు నిలబడింది.
"చరణ్!"
ఆమె కళ్ళలో భయం.
"నీకు తెలియని విషయాలు తెలుసుకోవడానికి వెళ్లకు."
"ఎందుకు?"
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె చాలా కాలంగా దాచుకున్న ఒక మాటను చివరకు బయటకు తెచ్చింది.
"నీ తండ్రి చనిపోలేదు."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
ఇంటి లోపల...
దీపం ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
అదే సమయంలో...
అడవిలో నిలబడి ఉన్న అపరిచితుడి చేతిలోని రహస్య దీపం మరింత ప్రకాశించింది.
అతను మెల్లగా అన్నాడు...
"ఇప్పుడు నిజమైన ఆట మొదలైంది."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 14
"చనిపోలేదు..."
"నీ తండ్రి చనిపోలేదు."
ఆ మాట విన్న క్షణం...
చరణ్‌కు చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మొత్తం ఆగిపోయినట్టైంది.
అతని తల్లి మాత్రం తల దించుకుని నిలబడింది.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనలో దాచుకున్న నిజం...
ఈరోజు ఒక్క మాటగా బయటకు వచ్చింది.
"నాన్న... బతికే ఉన్నాడా?"
చరణ్ స్వరం వణికింది.
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"అమ్మా..."
ఈసారి అతని స్వరంలో కోపం లేదు.
బాధ మాత్రమే ఉంది.
"అయితే ఇన్ని సంవత్సరాలు నాకు ఎందుకు అబద్ధం చెప్పావు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"అది అబద్ధం కాదు చరణ్..."
"మరి?"
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
"నిన్ను బతికించడానికి చెప్పాల్సిన అబద్ధం."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"నన్ను బతికించడానికి?"
అతని మనసులో ప్రశ్నలు మరింత పెరిగాయి.
"నా తండ్రి ఎవరు?"
"ఎక్కడ ఉన్నాడు?"
"ఎందుకు మన దగ్గరకు రాలేదు?"
తల్లి పెదవులు వణికాయి.
"ఆయన నీ దగ్గరకు రావాలని ఎన్నిసార్లు ప్రయత్నించాడు..."
చరణ్ కళ్ళలో ఆశ మెరిసింది.
"అయితే?"
"ప్రతి సారి..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
"ప్రతి సారి ఎవరో అతన్ని ఆపారు."
"ఎవరు?"
తల్లి మౌనంగా ఉంది.
చరణ్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఎవరు అమ్మా?"
ఆమె కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీకు తెలియదా?"
ఆమె తల ఊపింది.
"కానీ..."
కొన్ని క్షణాలు ఆగి చెప్పింది.
"వాళ్ల గుర్తు మాత్రం నాకు తెలుసు."

---

ఆమె పాత పెట్టె నుంచి ఒక చిన్న వస్త్రాన్ని తీసింది.
దానిపై నల్లటి దారంతో ఒక గుర్తు కుట్టబడి ఉంది.
మూసిన కన్ను.
చరణ్ దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
"ఇదే గుర్తు..."
అతను ఒక్కసారిగా అన్నాడు.
"ఈరోజు అడవిలో చూశాను."
తల్లి ముఖం పాలిపోయింది.
"ఏమన్నావు?"
"ఒక చెట్టుపై ఉంది."
ఆమె వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్..."
"నువ్వు ఆ గుర్తును మళ్లీ ఎక్కడైనా చూస్తే..."
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అక్కడి నుంచి వెంటనే వెళ్ళిపో."

---

అదే సమయంలో...
అడవి చివర్లో ఉన్న పాత రాతి వంతెన దగ్గర...
అపరిచితుడు ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని దగ్గరకు ఒక యువకుడు వచ్చాడు.
"అతనికి తండ్రి బతికే ఉన్నాడని తెలిసిపోయింది."
అపరిచితుడు ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
"ఎవరు చెప్పారు?"
"అతని తల్లి."
కొన్ని క్షణాలు మౌనం.
అపరిచితుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అది మనకు కావాల్సిందే."
యువకుడు అయోమయంగా చూశాడు.
"ఎందుకు?"
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా చరణ్ శక్తిని నియంత్రించింది అతని భయం కాదు..."
"మరి?"
"అతని తల్లి."
"ఇప్పుడు అతనికి తన తండ్రి బతికే ఉన్నాడని తెలిసింది."
అతను దూరంగా ఉన్న గ్రామం వైపు చూశాడు.
"ఇక అతను నిజం కోసం బయటకు వస్తాడు."

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తన తల్లి చేతిలోని ఆ వస్త్రాన్ని చూస్తున్నాడు.
"ఈ గుర్తు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?"
తల్లి సమాధానం చెప్పేలోపే...
ఇంటి బయట నుంచి ఒక శబ్దం.
ఘణ్...
పాత ఇనుప గంట మోగింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు చూశారు.
మళ్లీ...
ఘణ్...
తల్లి ముఖం మారిపోయింది.
"ఇది..."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఏమైంది?"
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"ఈ గంట ఇరవై సంవత్సరాలుగా మోగలేదు."

---

చరణ్ తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాడు.
ఇంటి ముందు ఉన్న చిన్న దేవాలయం వైపు చూశాడు.
గంట ఇంకా ఊగుతోంది.
కానీ...
దాన్ని మోగించడానికి అక్కడ ఎవరూ లేరు.
చరణ్ నెమ్మదిగా దేవాలయం వైపు నడిచాడు.
తల్లి వెనుక నుంచి అరచింది.
"చరణ్! వెళ్ళకు!"
అతను ఆగలేదు.
గుడి లోపలికి వెళ్లాడు.
అక్కడి రాతి విగ్రహం వెనుక...
ఒక చిన్న పెట్టె కనిపించింది.
దాన్ని తెరిచాడు.
లోపల ఒక పాత కాగితం.
అతను దాన్ని విప్పాడు.
ఒకే ఒక్క వాక్యం ఉంది.

"నీ తండ్రిని వెతకకు... అతనే నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తాడు."

చరణ్ ఆ కాగితాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అప్పుడే...
అతని వెనుక ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చాలా ఆలస్యం అయింది, చరణ్."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
కానీ దేవాలయం గోడపై...
ఒక కొత్త గుర్తు వెలిగింది.
మూసిన కన్ను...
దాని పక్కనే...
ఒక తెరిచిన కన్ను.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర కూడా అదే సమయంలో మండింది.
అతని కళ్ళ ముందు ఒక్క దృశ్యం మెరిసింది.
ఒక మనిషి...
రక్తంతో తడిసిన చేతులతో...
ఒక గుహలో బంధించబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం పూర్తిగా కనిపించలేదు.
కానీ అతని స్వరం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.
"చరణ్..."
"నేను నీ తండ్రిని."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 15
"నీ తండ్రి ఎవరు?"
దేవాలయంలో...
చరణ్ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చెవుల్లో ఇంకా అదే స్వరం మార్మోగుతోంది.
"చరణ్..."
"నేను నీ తండ్రిని."
అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
మళ్లీ ఆ దృశ్యం కనిపించింది.
చీకటి గుహ...
రాతి గోడలకు బంధించబడిన ఒక మనిషి...
రక్తంతో తడిసిన చేతులు...
కానీ ముఖం మాత్రం కనిపించడం లేదు.
"నాన్నా...?"
చరణ్ నోటి నుంచి ఆ ఒక్క మాట బయటకు వచ్చింది.
అంతే...
దృశ్యం మాయమైంది.

---

చరణ్ వెంటనే దేవాలయం బయటకు పరుగెత్తాడు.
అతని తల్లి అక్కడే నిలబడి ఉంది.
ఆమె ముఖం చూసిన వెంటనే...
చరణ్‌కు అర్థమైంది.
ఆమెకు ఏదో తెలుసు.
"అమ్మా..."
ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగాడు.
"అది నాన్నేనా?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"నాకు కనిపించిన మనిషి..."
"అతనేనా?"
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
చివరకు తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి లేడని నమ్మాడు.
ఇప్పుడు...
అతను బతికే ఉన్నాడని మాత్రమే కాదు...
ఎక్కడో బంధించబడి ఉన్నాడని కూడా తెలిసింది.

---

"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
తల్లి మౌనంగా ఉంది.
"అమ్మా!"
ఈసారి చరణ్ గొంతు గట్టిగా మారింది.
"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
ఆమె కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ కోపంగా చూశాడు.
"మళ్లీ అబద్ధం చెబుతున్నావు."
"నిజమే చరణ్."
"అయితే ఇప్పుడే ఆ దృశ్యం ఎలా వచ్చింది?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేకపోయింది.
అప్పుడే...
దేవాలయంలోని గంట స్వయంగా మోగింది.
ఘణ్...!
ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగి చూశారు.
గుడి గోడపై ఉన్న తెరిచిన కన్ను నెమ్మదిగా మసకబారింది.
దాని కింద...
ఒక చిన్న రాతి పలక బయటకు వచ్చింది.
చరణ్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
అందులో ఒక పటం చెక్కబడి ఉంది.
మూడు పర్వతాలు...
ఒక నది...
మరియు అడవి మధ్యలో ఒక గుర్తు.
మూసిన కన్ను.

---

తల్లి ఆ పటాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా భయపడింది.
"దాన్ని కింద పెట్టు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"ఆ ప్రదేశానికి ఎవరూ వెళ్లరు."
"ఎందుకు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"ఎందుకంటే అక్కడికి వెళ్లిన వాళ్లలో ఎవరూ తిరిగి రాలేదు."
చరణ్ పటాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"అయితే..."
అతని కళ్ళలో నిర్ణయం.
"నాన్న అక్కడే ఉంటే?"
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వెళ్లకు."
"అమ్మా..."
"నిన్ను కోల్పోవడానికి నేను మరోసారి సిద్ధంగా లేను."
ఆమె గొంతు విరిగిపోయింది.
"నువ్వు చిన్నవాడివిగా ఉన్నప్పుడు..."
"ఒక్కసారి నిన్ను నా చేతుల్లో నుంచి తీసుకెళ్లారు."
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"ప్రతి రోజు నువ్వు తిరిగి నా దగ్గరికి వస్తావా అని భయపడ్డాను."
చరణ్ ఆమెను చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచాడు.
"ఈసారి నేను వెళ్లినా..."
"నిన్ను వదిలి వెళ్లను."

---

అదే సమయంలో...
అడవి అంచున...
అదే అపరిచితుడు నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో ఒక చిన్న లోహపు పతకం.
దానిపై...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే గుర్తు.
అతని పక్కన ఉన్న యువకుడు అడిగాడు.
"అతను పటాన్ని కనుగొన్నాడు."
అపరిచితుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అదే కావాలి."
"అతను అక్కడికి వెళ్తే?"
"వెళ్తాడు."
"అతని తల్లి?"
అతను కాసేపు ఆలోచించాడు.
"ఆమె కూడా వెళ్తుంది."
యువకుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు ఆమెను కూడా?"
అపరిచితుడు సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను చేతిలోని పతకాన్ని తిప్పాడు.
దాని వెనుక ఒక పేరు చెక్కబడి ఉంది.
"భారతి."

---

రాత్రి...
చరణ్ ఇంట్లో తన ప్రయాణానికి సిద్ధమవుతున్నాడు.
తల్లి నిశ్శబ్దంగా అతని కోసం కొన్ని వస్తువులు సర్దుతోంది.
బట్టలు...
నీటి సీసా...
కొన్ని మందులు...
చివరగా...
ఆమె పాత రుద్రాక్షమాలను అతని చేతిలో పెట్టింది.
"ఇది నీ దగ్గరే ఉంచుకో."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఇది ఇంతకాలం ఎందుకు దాచావు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"నీ తండ్రి చివరిసారి నన్ను చూసినప్పుడు..."
ఆమె గొంతు ఆగిపోయింది.
"ఇదే నా చేతిలో పెట్టాడు."
చరణ్ రుద్రాక్షమాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"అతను నన్ను చూసాడా?"
తల్లి కళ్ళు మూసుకుంది.
"అప్పుడు నువ్వు..."
ఆమె కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"కేవలం కొన్ని గంటల వాడివి."
చరణ్ కళ్ళలో నీళ్లు చేరాయి.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనకు తెలియని ఒక తండ్రి...
తన పుట్టిన రాత్రే తనను చూసి ఉండవచ్చు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నేను ఆయనను తీసుకొస్తాను, అమ్మా."
తల్లి అతన్ని హత్తుకుంది.
"నువ్వు తిరిగి వస్తే చాలు."

---

అర్ధరాత్రి...
వాళ్లు బయలుదేరారు.
అడవి దారి మొదలైంది.
చరణ్ చేతిలో పటం.
తల్లి చేతిలో దీపం.
వాళ్లకు తెలియదు...
వారి వెనుక...
ముగ్గురు వ్యక్తులు కూడా అదే దారిలో నడుస్తున్నారు.
ముందు...
మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న ఆ పర్వతం.
అక్కడే...
చరణ్ తండ్రి బంధించబడి ఉన్నాడా?
లేక...
ఆ పటం వాళ్లను మరో ఉచ్చులోకి తీసుకెళ్తుందా?
చరణ్ పటం వైపు చూసాడు.
అందులో ఉన్న మూసిన కన్ను...
నెమ్మదిగా...
తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

ఇది మిథికల్ అడ్వెంచర్ రొమాంటిక్ యాక్షన్ స్టోరీ  ఇది ఎందుకు ఇన్సెట్స్ గ్రూప్ లో ఉంది

[Mahesh12345]

ఇది మిథికల్ అడ్వెంచర్ రొమాంటిక్ యాక్షన్ స్టోరీ  ఇది ఎందుకు ఇన్సెట్స్ గ్రూప్ లో ఉంది

అది మీరు సరిత్ గారినే అడగాలి ఇకపోతే బాబోయ్ మీరు రాసే కథ మాములు కథ కాదు.ఆ కథ కథనం అలానే ట్విస్ట్స్ అన్ని వేరే లెవెల్ అంతే 

Waiting for next update 

[ramd420]

కథ చాలా బాగుంది
చాలా కొత్తగా రాస్తున్నారు

[Paty@123]

Chala baga maintain chestunnaru