Adultery டியூசன் தந்த பாடம்

[Venusboy]

அடுத்த நாள் செவ்வாய்க்கிழமை.

கார்த்திக் மாலை டியூஷனுக்கு வந்தான். வழக்கம்போல புத்தகத்தோடு. நான் அவனை உள்ளே அழைத்தேன். அன்று ராஜ் ஆபீஸிலிருந்து சற்று முன்னதாகவே வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். சோபாவில் உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

கார்த்திக் என்னைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் தயங்கினான். “அக்கா… ராஜ் அண்ணா வீட்ல இருக்காங்களா?”

“ஆமா. உள்ள இருக்கு. வா,” என்று சொல்லி அவனை அழைத்தேன்.

ராஜ் எங்களைப் பார்த்து தலையாட்டினான். “வாடா கார்த்தி. உக்காரு.”

கார்த்திக் நாற்காலியில் உக்காந்தான். நான் அவன் புத்தகத்தை எடுத்து டவுட் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். ராஜ் டிவியை மியூட் பண்ணி எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரம் அமைதி. பிறகு ராஜ் பேசினான்.

“கார்த்தி, உன் மார்க் நல்லா வந்திருக்குன்னு கேள்விப்பட்டேன். சந்தோஷம்.”

“நன்றி அண்ணா. அக்கா டியூஷன் நல்லா இருந்ததுனாலதான்.”

ராஜ் சிரித்தான். “அக்கா மட்டும் இல்ல. நீயும் நல்லா படிச்சிருக்க. சரி… இன்னிக்கு வேற பசங்க வர மாட்டாங்க. நீ மட்டும்தான். கொஞ்சம் நேரம் இரு. பிறகு பேசலாம்.”

நான் புத்தகத்தை மூடினேன். கார்த்திக் என்னைப் பார்த்தான். நான் தலையாட்டினேன். ராஜ் எழுந்து சமையலறைக்குப் போய் தண்ணீர் எடுத்து வந்தான். மூன்று கிளாஸில் ஊற்றி எங்களுக்குக் கொடுத்தான்.

“உக்காருங்க. பேசலாம்,” என்று சொல்லி சோபாவில் அமர்ந்தான். நான் அவனருகில் அமர்ந்தேன். கார்த்திக் எதிரே உக்காந்தான்.

ராஜ் நேராகப் பேசினான். “கார்த்தி, உனக்குத் தெரியும். நான் என் பொண்டாட்டியை வேற ஆம்பளையோட சேரட்டும்னு அனுமதிச்சிருக்கேன். நீ அந்த ஆள். நேத்து முதல் நாள் நடந்ததெல்லாம் எனக்குத் தெரியும். அவள் எல்லாம் சொல்லிட்டா.”

கார்த்திக் முகம் சிவந்தது. அவன் கீழே பார்த்தான். “அண்ணா… நான்…”

“பயப்படாதே. நான் கோவப்படல. மாறாக… எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. அவள் உன்னோட இருக்கும்போது எப்படி இருக்கான்னு பாக்கணும்னு ஆசை. இன்னிக்கு நீ இருக்க. நான் இருக்கேன். அவள் இருக்கா. மூணு பேரும் சேர்ந்து இருக்கலாம். உனக்கு ஒகேயா?”

கார்த்திக் என்னைப் பார்த்தான். நான் மெதுவாகத் தலையாட்டினேன். “பயப்படாதே. ராஜ் சொல்றது உண்மை. எனக்கும் பிடிக்கும்.”

கார்த்திக் கொஞ்சம் நேரம் யோசிச்சான். பிறகு மெல்லிய குரலில், “ஒகே அண்ணா… ஆனா நான் முதல் முறையா இப்படி…”

“எல்லாரும் முதல் முறைதான். மெதுவா போவோம்,” என்று ராஜ் சொன்னான்.

அவன் என்னைத் திருப்பிப் பார்த்தான். “நீ ஆரம்பி. அவனை அழை.”

நான் எழுந்து கார்த்திக்கருகில் சென்றேன். அவன் கன்னத்தில் கையை வைத்து, மெதுவாக முத்தமிட்டேன். அவன் உதடுகள் நடுங்கின. நான் அவன் கழுத்தை அணைத்து இன்னும் ஆழமாக முத்தமிட்டேன். ராஜ் சோபாவில் உட்கார்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கையை தன் தொடையில் வைத்திருந்தான்.

கார்த்திக் என் இடுப்பைப் பிடித்தான். நான் அவன் மடியில் உட்கார்ந்தேன். நைட்டி மேலே சரிய, என் தொடைகள் அவன் கால்களில் பட்டன. அவன் கைகள் என் முதுகில் சென்றன. நான் அவன் காதில், “பயப்படாதே… ராஜ் பாக்குறான்… ஆனா எல்லாம் சரி” என்று கிசுகிசுத்தேன்.

ராஜ் எழுந்து எங்களருகில் வந்தான். அவன் என் தலைமுடியைப் பின்னால் எடுத்து, என் கழுத்தில் முத்தமிட்டான். “நൈசா இருக்கு. தொடர்,” என்று சொன்னான்.

நான் கார்த்திக்கின் டி-ஷர்ட்டை மேலே தூக்கினேன். அவன் மார்பு வெளியே வந்தது. நான் அதில் முத்தமிட்டேன். ராஜ் என் நைட்டியின் கழுத்துப்பகுதியை இழுத்து, என் தோளை முத்தமிட்டான். இருவருடைய கைகளும் என் உடலில் அலைந்தன. கார்த்திக் என் முலையை மேலே இருந்து பிடித்தான். ராஜ் கீழிருந்து என் தொடையை வருடினான்.

நான் எழுந்து நின்று நைட்டியை மேலே தூக்கினேன். உள்ளே பிராவும் பேண்டியும் மட்டும். ராஜ் பிராவை அவிழ்த்தான். கார்த்திக் என் முலையை வாயில் போட்டு சப்பினான். ராஜ் பின்னால் நின்று என் கழுத்தை முத்தமிட்டுக்கொண்டே என் இடுப்பை அணைத்திருந்தான்.

“பெட்ரூம் போவோமா?” என்று ராஜ் கேட்டான்.

நான் தலையாட்டினேன். கார்த்திக் எழுந்து நின்றான். அவன் ட்ரவுசரில் ஏற்கனவே கடினமாகி இருந்தது. நாங்கள் மூவரும் படுக்கை அறைக்குச் சென்றோம். ராஜ் கதவை மூடினான்.

படுக்கையில் நான் படுத்துக்கொண்டேன். கார்த்திக் என் மேல் ஏறி முத்தமிட்டான். ராஜ் பக்கத்தில் படுத்து என் கையைப் பிடித்து தன் சுன்னியில் வைத்தான். நான் இருவரையும் தொட்டுக்கொண்டிருந்தேன். கார்த்திக் என் பேண்டியை கழற்றினான். ராஜ் என் கால்களை அகட்டினான்.

“முதல்ல அவனை உள்ளே விடு. நான் பாக்குறேன்,” என்று ராஜ் சொன்னான்.

கார்த்திக் என் கால்களுக்கு நடுவே நிலைகொண்டான். அவன் சுன்னியை என் புண்டை வாயில் வைத்து மெதுவாக உள்ளே தள்ளினான். நான் ஆஹ் என்று சத்தமிட்டேன். ராஜ் என் முலையைப் பிடித்து கசக்கினான். “நில்லாம அடிடா… அவளுக்குப் பிடிக்கும்,” என்று சொன்னான்.

கார்த்திக் வேகத்தை அதிகரித்தான். படுக்கை சத்தம் போட்டது. ராஜ் என் வாயை முத்தமிட்டான். “எப்படி இருக்கு? அவன் சுன்னி உன் உள்ளே?”

“ஆழமா… நல்லா இருக்கு…” என்று நான் கதறினேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து ராஜ் கார்த்திக்கை நிறுத்தினான். “மாத்து. நான் வரேன்.”

கார்த்திக் விலகினான். ராஜ் என் மேல் ஏறி உள்ளே நுழைந்தான். அவன் வேகம் அதிகமாக இருந்தது. கார்த்திக் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து என் முலையை சப்பிக்கொண்டிருந்தான். நான் ஒரு கையால் கார்த்திக்கின் சுன்னியைப் பிடித்து வருடினேன்.

“இருவரையும் சேர்த்துத் தொடணும்னு ஆசை,” என்று நான் சொன்னேன்.

ராஜ் விலகினான். நான் நான்கு கால்களில் நின்றேன். ராஜ் பின்னால் இருந்து உள்ளே நுழைந்தான். கார்த்திக் முன்னால் நின்று தன் சுன்னியை என் வாயில் கொடுத்தான். நான் சப்பினேன். ராஜ் என் இடுப்பைப் பிடித்து அடித்துக்கொண்டிருந்தான். கார்த்திக் என் தலையைப் பிடித்து ஆழமாகத் தள்ளினான்.

மூவருடைய மூச்சு சத்தமும், படுக்கை சத்தமும், என் கதறலும் அறையை நிரப்பின. ராஜ் வேகமாக அடித்துவிட்டு, “நான் விடப் போறேன்” என்றான். கார்த்திக்கும் அதே நேரத்தில் என் வாயில் வெடித்தான். ராஜ் என் உள்ளே விட்டான். நான் இருவரையும் பிடித்துக்கொண்டு உச்சத்தை அடைந்தேன்.

மூவரும் படுக்கையில் விழுந்தோம். வியர்வையில் நனைந்திருந்தோம். ராஜ் என் தோளில் கையைப் போட்டான். கார்த்திக் என் மறுபக்கத்தில் படுத்திருந்தான். சிறிது நேரம் யாரும் பேசவில்லை. மூச்சு மட்டும்.

பிறகு ராஜ் சிரித்தான். “முதல் தடவை இப்படி. நல்லா இருந்தது.”

கார்த்திக் வெட்கத்துடன் தலையாட்டினான். நான் இருவரையும் பார்த்து சிரித்தேன். “இன்னும் கொஞ்சம் இளைப்பாறுங்க. பிறகு இன்னொரு ரவுண்ட் போடலாம்.”

ராஜ் என் முலையைத் தொட்டுக்கொண்டே, “சரி. ஆனா இன்னிக்கு இரவு முழுக்க இரு. நாளைக்குப் பார்த்துக்குவோம்,” என்றான்.

கார்த்திக் ஒன்றும் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் கை என் தொடையில் மெதுவாக அசைந்துகொண்டிருந்தது. நாங்கள் மூவரும் அப்படியே படுத்திருந்தோம். வெளியே மழை பெய்கிறது. உள்ளே மூவருடைய உடல்களின் வெப்பம் மட்டும்.

[Venusboy]

அடுத்த சில நாட்கள் கழித்து.

கார்த்திக் டியூஷனுக்கு வரவே இல்லை. புதன்கிழமை, வியாழக்கிழமை, வெள்ளிக்கிழமை… எல்லா நாளும் மற்ற பசங்க வந்தாங்க. அருண், சரத், விஜய் வழக்கம்போல வந்து உக்காந்து படிச்சாங்க. ஆனா கார்த்திக் மட்டும் காணோம்.

முதல் நாள் நான் பெரிசா யோசிக்கல. “மார்க் நல்லா வந்ததுனால கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துக்கிட்டு இருப்பான்”னு நினைச்சேன். ஆனா மூணு நாள் ஆனும் வரல. அவன் அம்மாவும் உண்மையைச் சொல்லல. “மாடம், கார்த்திக் கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்லாம இருக்கு. ஜுரம் வந்திருக்கு. அதனால வர Madikkala”னு போனில் சொன்னாங்க.

நான் போனை வைச்சுட்டு சோபாவில் உக்காந்தேன். உள்ளூர தெரிஞ்சது. அவன் பயந்துட்டான். அன்று இரவு நடந்ததெல்லாம் அவனுக்கு ஜாஸ்தியா போயிடுச்சு. ராஜ் முன்னாடி எல்லாம் நடந்தது… அவன் வயசுக்கு அது ரொம்ப பெரிசா தோணியிருக்கும்.

சாயந்திரம் ராஜ் வந்தான். சாப்பாடு சாப்பிடும்போது நான் சொன்னேன்.

“கார்த்திக் மூணு நாளா வரல. அவன் அம்மா ஜுரம்னு சொல்றாங்க.

[Thangaraasu]

Oru sinna payyan vlakai naasam

[Venusboy]

ராஜ் வீட்டுக்கு வந்ததும் சாப்பாடு மேசையில் உக்காந்தான். நான் சமைத்த சாம்பாரும் ரசமும் வைத்திருந்தேன். அவன் சாப்பிடும்போது நான் பக்கத்தில் உக்காந்து பேசினேன்.

“கார்த்திக் மூணு நாளா வரல. அவன் அம்மா ஜுரம்னு சொல்றாங்க. ஆனா எனக்குத் தெரியும்… அன்று இரவு நடந்ததெல்லாம் அவனுக்கு ரொம்ப அதிகமா போயிடுச்சு. பயந்துட்டான் போல.”

ராஜ் தலையை ஆட்டினான். “ஆமா. முதல் முறை அப்படி நடந்தா சிலருக்கு ஷாக் ஆகும். வயசுல இருக்கான். கொஞ்சம் நேரம் விட்டுவிடு. அவன் தானே வருவான்.”

நான் மெதுவாகச் சொன்னேன். “நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

ராஜ் சாப்பாட்டை முடித்துவிட்டு என் கையைப் பிடித்தான். “நான் நினைக்கிறேன்… அவன் உனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. உனக்கும் அவனுக்கும் இடையே ஏதோ இருக்கிறது. நான் அதைத் தடுக்க மாட்டேன். மாறாக… எனக்குப் பிடிக்கும் நீ அவனோட இருக்கும்போது.”

நான் அவன் கண்ணில் பார்த்தேன். “நீ இருக்கும்போதுதானே?”

ராஜ் சிரித்தான். “இல்லை. நான் இல்லாதபோதும். உனக்கு விருப்பமானால். நான் பொறாமைப்பட மாட்டேன். உண்மை.”

அன்று இரவு நாங்கள் படுக்கைக்குச் சென்றோம். ராஜ் என்னை இறுக அணைத்து முத்தமிட்டான். ஆனால் அன்று எந்த விளையாட்டும் இல்லை. வெறும் அமைதி. வெளியே மழை நின்றுவிட்டது. உள்ளே என் மனசு மட்டும் கார்த்திக் பக்கம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அடுத்த நாள் காலை ராஜ் ஆபீஸுக்குப் போகும் முன் என்னை அழைத்தான்.

“கேள். அடுத்த வாரம் முதல் நான் ஒரு மாதத்துக்கு டெல்லி போகணும். ஆபீஸ் மீட்டிங். திட்டம் பெரியது. ஒரு மாதம் அங்கேயே தங்கணும். நீ தனியா இருக்கப் போற.”

நான் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தேன். “ஒரு மாசமா? இவ்வளவு நாள் சொல்லலயே?”

“நேத்துதான் கன்ஃபர்ம் ஆச்சு. நீ பயப்படாதே. வீட்டுக்கு வர மாட்டாங்க. நீ பாத்துக்கோ. ஆனா…” அவன் என் இடுப்பை இழுத்து தன் அருகில் இழுத்தான். “…கார்த்திக் வந்தா அவனை விரட்டாதே. நீ விரும்பினால் அவனை வைத்துக்கோ. நான் திரும்பி வரும்போது நீ சொல்லு. எனக்குக் கேட்க ஆசை.”

நான் அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்தேன். “நீ உண்மையா சொல்ற?”

“ஆமா. என் பொண்டாட்டிக்கு சுதந்திரம் கொடுத்திருக்கேன். அதை நான் மதிக்கிறேன். போயிட்டு வா.” அவன் என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு வெளியே சென்றான்.

அன்று மாலை டியூஷன் நேரம். அருண், சரத், விஜய் வந்தார்கள். கார்த்திக் இல்லை. நான் பாடம் சொல்லி முடித்து அவர்களை அனுப்பிவிட்டேன். வீடு அமைதியாகிவிட்டது. நான் சோபாவில் உக்காந்து டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மனசு மட்டும் அலைபாய்ந்தது.

இரவு ஒன்பது மணி. மொபைல் அடித்தது. கார்த்திக் நம்பர்.

நான் எடுத்தேன். “ஹலோ…”

அவன் குரல் மெல்லியதாக இருந்தது. “அக்கா… நான்… பேசலாமா?”

“பேசு கார்த்தி. எப்படி இருக்க?”

“ஜுரம் போயிடுச்சு. ஆனா… அன்று நடந்தது நினைச்சு… வர முடியல. மன்னிச்சுக்கோங்க.”

நான் மெதுவாகச் சிரித்தேன். “பயப்படாதே. ராஜ் அண்ணாவும் நான் பேசினோம். நீ வரலாம். யாரும் கோவப்பட மாட்டாங்க.”

அவன் கொஞ்சம் நேரம் மௌனமாக இருந்தான். பிறகு, “அண்ணா வீட்ல இருக்காங்களா?”

“இல்லை. அவர் டெல்லி போயிட்டாரு. ஒரு மாசம் ஆபீஸ் மீட்டிங். நாளைக்கு ஃப்ளைட்.”

மறுபக்கம் அமைதி. பிறகு அவன் குரல் கொஞ்சம் தெளிவாக வந்தது. “அப்போ… நான் நாளைக்கு டியூஷனுக்கு வரலாமா?”

“வா. மற்ற பசங்க வந்தாலும் சரி. நீ தனியா வந்தாலும் சரி. நான் இருக்கேன்.”

“சரி அக்கா… நன்றி.” அவன் போனை வைத்துவிட்டான்.

நான் போனை கீழே வைத்து சோபாவில் சாய்ந்தேன். உள்ளே ஒரு வினோதமான உற்சாகம். ராஜ் ஒரு மாசம் இல்லாதபோது… கார்த்திக் மட்டும்… 

அடுத்த நாள் காலை ராஜ் பேக் போட்டுக்கொண்டு புறப்பட்டான். விமான நிலையத்துக்கு டாக்ஸி வந்தது. அவன் என்னை இறுக அணைத்து முத்தமிட்டான்.

“ஒரு மாசம். நீ பாத்துக்கோ. கார்த்திக் வந்தா… நீ விரும்பும்போது அவனை வை. நான் திரும்பி வரும்போது எல்லாம் சொல்லு. விவரமா. புரிஞ்சதா?”

நான் தலையாட்டினேன். “புரிஞ்சுது. போயிட்டு வா.”

அவன் சிரித்துக்கொண்டே கார் ஏறினான். நான் கேட் வரை போய் அவனை அனுப்பினேன். வீடு திரும்பி வந்ததும் அமைதி. நான் சமையலறைக்குப் போய் காபி போட்டேன். மனசு ஏற்கனவே மாலை நேரத்தை எண்ணிக்கொண்டிருந்தது.

மாலை நான்கு மணி. டியூஷன் நேரம். அருண், சரத் வந்தார்கள். விஜய் இன்று வரவில்லை. நான் பாடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். ஐந்து மணிக்கு அவர்கள் போனார்கள். நான் கதவை மூடினேன்.

ஆறு மணி. மணியடித்தது. நான் கதவைத் திறந்தேன்.

கார்த்திக் நின்றிருந்தான். புத்தகத்தோடு. ஆனால் அவன் கண்கள் வேறு ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தன. அவன் உள்ளே வந்தான். நான் கதவை மூடினேன்.

“வா. உக்காரு,” என்று சொல்லி அவனை சோபாவுக்கு அழைத்தேன்.

அவன் உக்காந்தான். நான் அவன் அருகில் அமர்ந்தேன். புத்தகத்தைத் திறக்கவில்லை.

“அண்ணா ஒரு மாசம் இல்லையா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“ஆமா. டெல்லி. ஒரு மாசம்.”

கார்த்திக் என் முகத்தைப் பார்த்தான். “அப்போ… நான்… தினமும் வரலாமா?”

நான் மெதுவாக அவன் கையைப் பிடித்தேன். “வரலாம். டியூஷனுக்கும்… வேறு காரணத்துக்கும்.”

அவன் முகம் சிவந்தது. ஆனால் அவன் கை என் கையை இறுகப் பிடித்தது.

நான் எழுந்து நின்று அவன் முன்னால் நின்றேன். “இன்று மற்ற பசங்க போயிட்டாங்க. நீ மட்டும்தான். பயப்படாதே.”

நான் அவன் கன்னத்தில் கையை வைத்து மெதுவாக முத்தமிட்டேன். அவன் உதடுகள் நடுங்கின. ஆனால் இந்த முறை அவன் என் இடுப்பைப் பிடித்து என்னை தன் மடியில் இழுத்தான்.

நான் அவன் மடியில் உக்காந்தேன். நைட்டி மேலே சரிய, என் தொடைகள் அவன் கால்களில் பட்டன. அவன் கைகள் என் முதுகில் சென்றன. நான் அவன் காதில் கிசுகிசுத்தேன்.

“இன்று ராஜ் இல்ல. நான் மட்டும்தான். நீ என்ன வேணும்னாலும் செய்யலாம்.”

கார்த்திக் என் தலைமுடியைப் பின்னால் எடுத்து, என் கழுத்தில் முத்தமிட்டான். அவன் மூச்சு வெப்பமாக இருந்தது. நான் அவன் டி-ஷர்ட்டை மேலே தூக்கினேன். அவன் மார்பு வெளியே வந்தது. நான் அதில் முத்தமிட்டேன். அவன் என் நைட்டியின் கழுத்துப்பகுதியை இழுத்து, என் தோளை முத்தமிட்டான்.

நான் எழுந்து நின்று நைட்டியை மேலே தூக்கினேன். உள்ளே பிராவும் பேண்டியும் மட்டும். கார்த்திக் பிராவை அவிழ்த்தான். அவன் என் முலையை வாயில் போட்டு சப்பினான். அவன் கைகள் என் தொடையை வருடின.

“பெட்ரூம் போவோமா?” என்று நான் கேட்டேன்.

அவன் தலையாட்டினான். நாங்கள் இருவரும் படுக்கை அறைக்குச் சென்றோம். நான் கதவை மூடினேன்.

படுக்கையில் நான் படுத்துக்கொண்டேன். கார்த்திக் என் மேல் ஏறி முத்தமிட்டான். அவன் கைகள் என் உடலில் அலைந்தன. நான் அவன் ட்ரவுசரை அவிழ்த்தேன். அவன் சுன்னி ஏற்கனவே கடினமாகி இருந்தது. நான் அதைப் பிடித்து வருடினேன்.

கார்த்திக் என் பேண்டியை கழற்றினான். என் கால்களை அகட்டினான். அவன் சுன்னியை என் புண்டை வாயில் வைத்து மெதுவாக உள்ளே தள்ளினான். நான் ஆஹ் என்று சத்தமிட்டேன்.

“ஆழமா போடா… பயப்படாதே,” என்று நான் சொன்னேன்.

கார்த்திக் வேகத்தை அதிகரித்தான். படுக்கை சத்தம் போட்டது. அவன் என் முலையைப் பிடித்து கசக்கினான். நான் அவன் முதுகைப் பிடித்துக்கொண்டு கதறினேன்.

“எப்படி இருக்கு? உன் சுன்னி என் உள்ளே?”

“ஆழமா… நல்லா இருக்கு அக்கா…” அவன் மூச்சு வாங்கியபடி சொன்னான்.

சிறிது நேரம் கழித்து நான் அவனை நிறுத்தினேன். “மாத்து. நான் மேலே வரேன்.”

அவன் படுத்துக்கொண்டான். நான் அவன் மேல் ஏறி உட்கார்ந்து, அவன் சுன்னியை என் உள்ளே விட்டுக்கொண்டு மெதுவாக அசைந்தேன். அவன் என் இடுப்பைப் பிடித்து மேலே தள்ளினான். நான் வேகமாக அடித்தேன். அவன் என் முலையை சப்பிக்கொண்டிருந்தான்.

“இருவரையும் சேர்த்துத் தொடணும்னு ஆசை… ஆனா இன்று நீ மட்டும்தான்,” என்று நான் சிரித்தேன்.

நான் நான்கு கால்களில் நின்றேன். கார்த்திக் பின்னால் இருந்து உள்ளே நுழைந்தான். அவன் என் இடுப்பைப் பிடித்து அடித்துக்கொண்டிருந்தான். நான் படுக்கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கதறினேன்.

மூச்சு சத்தமும், படுக்கை சத்தமும், என் கதறலும் அறையை நிரப்பின. கார்த்திக் வேகமாக அடித்துவிட்டு, “நான் விடப் போறேன் அக்கா” என்றான். அவன் என் உள்ளே விட்டான். நான் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டு உச்சத்தை அடைந்தேன்.

இருவரும் படுக்கையில் விழுந்தோம். வியர்வையில் நனைந்திருந்தோம். கார்த்திக் என் தோளில் கையைப் போட்டான். சிறிது நேரம் யாரும் பேசவில்லை. மூச்சு மட்டும்.



கார்த்திக் வெட்கத்துடன் தலையாட்டினான். நான் அவனைப் பார்த்து சிரித்தேன். “இன்னும் கொஞ்சம் இளைப்பாறு. பிறகு இன்னொரு ரவுண்ட் போடலாம். ஒரு மாசம் இருக்கே… தினமும் இப்படி இருக்கலாம்.”

கார்த்திக் என் முலையைத் தொட்டுக்கொண்டே, “சரி அக்கா. நான் நாளைக்கும் வருவேன்,” என்றான்.

அவன் கை என் தொடையில் மெதுவாக அசைந்துகொண்டிருந்தது. நாங்கள் இருவரும் அப்படியே படுத்திருந்தோம். வெளியே காற்று அடித்தது. உள்ளே இருவருடைய உடல்களின் வெப்பம் மட்டும்.

ராஜ் டெல்லியில் இருந்தான். நான் வீட்டில் கார்த்திக்கோடு. ஒரு மாசம்… என்னவெல்லாம் நடக்கப்போகிறது என்று யோசித்துக்கொண்டே நான் அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்துக்கொண்டேன்.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[Venusboy]

அடுத்த நாள் காலை பத்து மணி இருக்கும். வாசலில் கார் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது.
நான் சமையலறையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். யாராக இருக்கும் என்று யோசித்துக்கொண்டே கதவைத் திறந்தேன். வாசலில் கையில் பெரிய சூட்கேஸுடன் அத்தை (ராஜின் அம்மா) நின்றிருந்தார்!
எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. முகம் சட்டென்று மாறியதை மறைத்துக்கொண்டு, “வாங்... வாங்க அத்தை. திடீர்னு? போன் கூட பண்ணல?” என்று கேட்டேன்.
அத்தை உள்ளே வந்து சோபாவில் அமர்ந்தார். “ராஜ் தான் போன் பண்ணிச் சொன்னான். அவன் ஒரு மாசம் டெல்லி போறானாம், நீ வீட்ல தனியா இருப்பியேனு என்னை வந்து தங்கச் சொன்னான். நேத்து ராத்திரிதான் முடிவாச்சு, அதான் உன்கிட்ட சொல்ல நேரமில்ல.”
என் தலை சுற்றியது. ராஜ் டெல்லி போகும்போது அத்தையை இங்கே வரச்சொல்லி பிளான் பண்ணியிருப்பான் என்று நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவில்லை! இனிமேல் வீட்டில் எந்தச் சுதந்திரமும் இருக்காது.
“சரிங்க அத்தை, நீங்க டிராவல் பண்ணி வந்திருக்கீங்க. முகம் கழுவிட்டு வாங்க, காபி கொண்டு வரேன்” என்று சொல்லி சமையலறைக்குச் சென்றேன்.
மனசுக்குள் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. ‘ஐயோ, சாயந்திரம் கார்த்திக் வருவானே! அத்தை இங்க இருக்கும்போது எப்படி?’
மாலை அஞ்சு மணி ஆச்சு. வழக்கம்போல அருணும் சரத்தும் வந்தாங்க. அத்தை ஹால்ல உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துக்கிட்டே, பசங்க படிக்கிறதை கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.
ஆறு மணிக்கு கார்த்திக் வந்தான். கதவைத் திறந்து என்னை பார்த்ததும் அவன் முகத்தில் ஒரு எதிர்பார்ப்பு தெரிந்தது. ஆனால் ஹால்ல அத்தை உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்ததும் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான்.
“வா கார்த்தி, உக்காரு” என்று நான் சாதாரணமாக அழைத்தேன்.
அத்தை கார்த்திக்கைப் மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்தார். “யாரும்மா இந்த பையன்? புதுசா வரானா?” என்று விசாரிக்கும் குரலில் கேட்டார்.
“இல்ல அத்தை, இவனும் என் டியூஷன் ஸ்டூடண்ட் தான். பேரு கார்த்திக். ரெண்டு நாளா உடம்பு சரியில்ல, அதான் இன்னைக்கு வந்திருக்கான்” என்று சமாளித்தேன்.
கார்த்திக் பயந்துபோய் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான். அவனால் என் கண்ணைப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை. அத்தை அங்கேயே உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்ததால், எங்களால் பேசக்கூட முடியவில்லை. நான் வழக்கம்போல அவனுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
ஆனால் மேஜைக்கு அடியில்... கார்த்திக்கின் கால் என் காலை லேசாகத் தொட்டது. அவன் பயந்திருந்தாலும், அவன் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று எனக்குப் புரிந்தது. நான் மெதுவாக என் காலை அவன் காலோடு உரசி, ‘பயப்படாதே’ என்பது போல சிக்னல் கொடுத்தேன்.
பாடம் முடிந்து எட்டு மணிக்கு கார்த்திக் கிளம்பினான். போகும்போது அத்தை பார்க்காத நேரத்தில், அவன் என் கையை லேசாக அழுத்திப் பிடித்து, “அக்கா...” என்று முணுமுணுத்தான்.
நான் அவன் காதில் லேசாக, “இப்போ அத்தை இருக்காங்க... அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்” என்று கிசுகிசுத்தேன்.
அவன் ஏமாற்றத்துடனும், அதே சமயம் ஒருவித எதிர்பார்ப்புடனும் கிளம்பிச் சென்றான்.
அத்தை வந்ததால் வீட்டிலிருந்த சுதந்திரம் மொத்தமாகப் போய்விட்டது.

[Venusboy]

அடுத்த சில நாட்கள் அப்படித்தான் நகர்ந்தன. அத்தையின் கவனமான பார்வையால் வீட்டில் நிலைமை மிகவும் கட்டுப்பாடுடன் இருந்தது. ஆனால், இந்தத் தடங்கலை நினைத்து நான் நிலைதடுமாறவில்லை.
நான் வழக்கம்போல என் வீட்டு வேலைகளைச் சாதாரணமாக, எந்தவித மாற்றமும் இல்லாமல் செய்யத் தொடங்கினேன். அத்தைக்கு வேண்டிய சமையல், உபசரிப்பு, வீட்டைப் பராமரிப்பது என எல்லாவற்றையும் ஒரு நல்ல மருமகளாகச் செய்து வந்தேன். என் முகத்தில் எந்த ஒரு பதற்றமும் வெளிப்படாதவாறு பார்த்துக்கொண்டேன்.
மாலை டியூஷன் நேரத்தின் போது, அருண் மற்றும் சரத் வந்தார்கள். அவர்களுடன் கார்த்திக்கும் தவறாமல் வரத் தொடங்கினான்.
அத்தை எப்போதும்போல ஹாலில் உட்கார்ந்து சீரியல் பார்த்துக்கொண்டோ அல்லது எங்களைக் கவனித்துக்கொண்டோ இருந்தார். கார்த்திக் உள்ளே நுழையும்போதெல்லாம் அவன் முகத்தில் பயமும், ஏமாற்றமும் கலந்து தெரிந்தது. அத்தையின் இருப்பைப் பார்த்து அவன் மிகவும் தயங்கினான்.
நான் அவனைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்து, உதட்டில் விரலை வைத்து, "அமைதியா இரு... அவசரப்படாதே" என்பது போலச் சைகை செய்தேன்.
அவனும் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு அமைதியானான். மேஜையில் மற்ற மாணவர்களுடன் அமர்ந்து படிக்கத் தொடங்கினான். நான் அவர்களுக்குப் பாடம் நடத்திக்கொண்டே, இயல்பாக நடமாடினேன்.
ஆனால், மேஜைக்கு அடியில் விளையாட்டு ரகசியமாகத் தொடர்ந்தது.
நான் அத்தைக்குத் தெரியாமல், மேஜைக்குக் கீழே என் காலை கார்த்திக்கின் கால்களோடு மெதுவாக உரஸினேன். கார்த்திக் முதலில் திடுக்கிட்டான், பிறகு என் காலின் ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்து அமைதியானான். நான் அவனைக் கூர்ந்து பார்த்து, தன் பார்வையாலேயே அவனுக்குத் தைரியம் சொன்னேன்.
பாடம் முடிந்து மற்ற பசங்க கிளம்பியதும், கார்த்திக் மெதுவாக எழுந்தான். அத்தை சமையலறைப் பக்கம் தண்ணீர் குடிக்கச் சென்ற அந்த சில நொடிகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டேன்.
கார்த்திக்கின் அருகில் சென்று, அவன் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்து, அவன் காதில் மிக மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தேன்:
"அத்தை இருக்காங்கன்னு பயப்படாதே. நான் எல்லாம் பாத்துக்கிறேன். இப்போதைக்கு அமைதியா இரு... நேரம் வரும்போது நான் கூப்பிடுறேன்."
கார்த்திக் என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு லேசாகத் தலையாட்டினான். அவன் கண்களில் இருந்த பயம் மறைந்து, ஒரு புதிய நம்பிக்கை வந்தது. அவன் அமைதியாக வீட்டிலிருந்து கிளம்பிச் சென்றான்.
அத்தை சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, நான் மிகவும் இயல்பாகப் புத்தகங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தைக்கு என் மீது எந்த சந்தேகமும் வரவில்லை.

[Venusboy]

அன்று இரவு சுமார் பத்து மணி இருக்கும். அத்தை தன் அறையில் தூங்கச் சென்றுவிட்டார். வீடு முழுவதும் அமைதி நிலவியது. நான் சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தபோது என் போன் அதிர்ந்தது.
திரையில் 'ராஜ்' என்று பெயர் மின்னியது.
நான் உடனே போனை எடுத்து காதில் வைத்தேன். "ஹலோ ராஜ்..."
மறுமுனையில் ராஜ் லேசாகச் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது. "என்ன மேடம்... அத்தை வந்ததும் பிளான் எல்லாம் சொதப்பிடுச்சோ?"
நான் ஆச்சரியத்துடன், "நீதான் அத்தையை வரச்சொன்னியா ராஜ்? என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லலையே? எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல..." என்றேன்.
ராஜ் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "ஆமாடி, நான்தான் அம்மாவை அங்க வரவழைச்சேன். ஏன் தெரியுமா?"
"ஏன்?"
"டெல்லியில இருந்து கிளம்பும்போது எனக்கு ஒரு யோசனை வந்துச்சு. கார்த்திக் சின்னப் பையன். உனக்கும் அவனுக்கும் ஓகேதான். ஆனா, அந்த டியூஷன் வர்ற மத்த ரெண்டு பசங்க—அருண், சரத்—அவனுங்க உன்னை ஒரு மாதிரி பார்க்குறதை நான் கவனிச்சிருக்கேன். வயசுப் பசங்க... நான் இல்லாத நேரத்துல அவனுங்க ஏதாச்சும் எல்லை மீறி நடந்துக்கிட்டா என்ன பண்றது? உனக்கு ஒரு சேஃப்டி வேணும்ல?"
நான் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
ராஜ் தொடர்ந்தான், "அம்மா வீட்ல இருந்தா மத்த பசங்க பயத்துல அமைதியா இருப்பாங்க. உனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வராது. அதே நேரத்துல கார்த்திக் விஷயத்துல... அம்மா கண்ணுல படாம நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படி காயை நகர்த்தப் போறீங்கன்னு பார்க்கவும் எனக்கு ஆசையா இருக்கு. அம்மா இருக்கிறது உனக்கு ஒரு சவால், அவ்வளவுதான்!"
நான் லேசாகச் சிரித்துவிட்டேன். "நீ ரொம்பக் கெட்டிக்காரன் தான் ராஜ். ஆனா கார்த்திக் பாவம், அத்தையைப் பார்த்து பயந்து நடுங்குறான்."
"அவனுக்குத் தைரியத்தைச் சொல்லிக் கொடு. அம்மா தூங்குற நேரத்தையோ அல்லது கடைக்குப் போற நேரத்தையோ யூஸ் பண்ணிக்கோங்க. நான் திரும்பி வர்றதுக்குள்ள நீங்க ரெண்டு பேரும் அம்மாவை மீறி எப்படி மீட் பண்றீங்கன்னு எனக்கு அப்டேட் வரணும்!" என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்துக்கொண்டே போனை வைத்தான் ராஜ்.
ராஜ் சொன்ன வார்த்தைகள் எனக்குள் ஒரு புதிய சுவாரஸ்யத்தையும், அதே சமயம் தைரியத்தையும் கொடுத்தன.
அடுத்த நாள் மதியம்...
அத்தை மதிய உணவு முடித்துவிட்டு வழக்கம்போல தூங்கச் சென்றார். அத்தை தூங்கினால் குறைந்தது இரண்டு மணி நேரம் எழமாட்டார் என்பது எனக்குத் தெரியும்.
நான் உடனே கார்த்திக்கிற்கு மெசேஜ் அனுப்பினேன்: 'அத்தை தூங்குறாங்க... உடனே வா.'
அடுத்த பத்தே நிமிடங்களில் கார்த்திக் கதவைத் தட்டினான். கதவைத் திறந்ததும் அவனை உள்ளே இழுத்து கதவைச் சாத்தினேன். அவன் முகத்தில் இன்னும் அந்தப் பயத்தின் சாயல் இருந்தது.
"அக்கா... அத்தை உள்ள இருக்காங்களா?" என்று கிசுகிசுத்தான்.
நான் அவன் உதட்டில் என் விரலை வைத்து, "பயப்படாதே கார்த்தி... அத்தை நல்லா தூங்குறாங்க. அதுமட்டுமில்ல, அத்தையை இங்கே அனுப்பினதே ராஜ் அண்ணாதான். நம்ம பாதுகாப்புக்கும், மத்த பசங்களால எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாதுன்னுதான் அனுப்பியிருக்காரு," என்றேன்.
கார்த்திக் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். "அப்படியா அக்கா?"
"ஆமா... இனிமே நாம அத்தைக்குத் தெரியாம கவனமா இருக்கணும். அவ்வளவுதான்," என்று சொல்லி அவன் கழுத்தைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டேன்.
கார்த்திக்கின் பயம் மெல்ல மெல்ல கரைந்து, அவன் கைகள் என் இடுப்பை இறுகப் பற்றின. ஹால் சோபாவிலேயே, அத்தையின் தூக்கம் கலையாதவாறு மிகவும் அமைதியாகவும், அதே சமயம் ஒருவித த்ரில்லுடனும் அன்றைய மதியம் எங்கள் சந்திப்பு தொடர்ந்தது...

[Venusboy]

அத்தை குரல் கேட்டதும் என் நெஞ்சடைத்துப் போய்விட்டது!
கார்த்திக் அதிர்ச்சியில் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான். அவன் கண்கள் பயத்தில் விரிந்தன. நான் அவசர அவசரமாக அவன் உதட்டில் கை வைத்து, "சத்தம் போடாதே, அப்படியே இரு..." என்று கண்ணாலேயே சைகை செய்தேன்.
அந்தச் சின்ன அறை முழுவதும் பழைய பெட்டிகளும், தேவையில்லாத சாமான்களும் நிரம்பியிருந்ததால், வெளியே இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு உள்ளே ஒரு சிறிய படுக்கை இருப்பதோ, நாங்கள் உள்ளே இருப்பதோ அறவே தெரியாது. அதுதான் எங்களுக்குப் பெரிய சாதகமாக இருந்தது.
நான் என் ஆடைகளை வேகவேகமாகச் சரிசெய்து கொண்டு, கார்த்திக்கை அந்தப் பழைய பெட்டிகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து நிற்குமாறு சைகை காட்டினேன். அவன் மூச்சு வாங்கியபடி அப்படியே சுவரோடு சுவராக ஒண்டி நின்றான்.
நான் அறையின் கதவை லேசாகத் திறந்து, எதுவும் நடவாதது போல இயல்பான குரலில், "வரேன் அத்தை... இதோ சமையலறையில வேலை பார்த்துட்டு இருந்தேன்!" என்று சத்தமாகக் கூறிக்கொண்டே வெளியே வந்தேன்.
அத்தை தன் அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தார். "என்னம்மா, கூப்பிட்டுகிட்டே இருக்கேன்... என்ன பண்ற? எனக்குக் கொஞ்சம் தலை வலிக்குற மாதிரி இருக்கு, ஒரு நல்ல சூடான டீ போட்டு தறியா?" என்றார்.
என் இதயம் இன்னும் வேகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது. அதை வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல், "அப்படியா அத்தை? இருங்க, உடனே போட்டுத் தர்றேன். நீங்க போய் சோபால உட்காருங்க" என்று சொல்லி அவரை ஹாலுக்கு அனுப்பி வைத்தேன்.
அத்தை சோபாவில் போய் உட்கார்ந்ததும், நான் சமையலறைக்குச் சென்று கேஸைப் பற்றவைத்து டீ போட்டேன். அதே சமயம், அத்தையின் கவனம் டிவியின் பக்கம் திரும்பிய அந்தச் சில நொடிகளில், மூலையில் இருந்த அந்த அறையை நோக்கிச் சைகை செய்தேன்.
கார்த்திக் நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டு, பூனை போல அமைதியாக அடிமேல் அடி வைத்து வெளியே வந்து, சத்தமில்லாமல் வீட்டின் பின் கதவு வழியாக வெளியேறிச் சென்றுவிட்டான். அவன் கிளம்பும்போது என் பக்கம் பார்த்துத் தந்த அந்தப் பார்வையில், தப்பித்த நிவாரணமும் அதே சமயம் பாதிலேயே நின்ற அந்த விளையாட்டின் ஏமாற்றமும் கலந்து தெரிந்தது.
அத்தைக்கு டீயைக் கொடுத்துவிட்டு நான் சோபாவில் அமர்ந்தபோதுதான் என் மூச்சே சீரடைந்தது.
அன்று இரவு, கார்த்திக்கிடம் இருந்து மெசேஜ் வந்தது: *'அக்கா... செம பயந்துட்டேன்! ஆனா அந்தப் பழைய ரூம்ல இருந்த த்ரில் இன்னும் போகல... நாளைக்கு அத்தை தூங்கும்போது மறுபடியும் போவோமா?'*
நான் போனைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே, ராஜிக்கும் ஒரு மெசேஜ் தட்டினேன். இன்று அத்தைக்குத் தெரியாமல் அந்தப் பழைய அறையில் நடந்த த்ரில்லான சம்பவங்களை விவரித்தேன்.
ராஜ் உடனே பதில் அனுப்பினான்: *'செம த்ரில்லா இருந்திருக்குமே! கார்த்திக் பயப்படாம பார்த்துக்கோ... தூங்குற நேரத்தை சரியா யூஸ் பண்ணிக்கோங்க. ஐ மிஸ் யூ!'*

[Venusboy]

அத்தை தனது சொந்தக்காரரின் திருமணத்திற்காக ஊருக்குப் புறப்பட்டுச் சென்ற மறுநாளே, எதிர்பாராத விதமாக என் அம்மாவும் தம்பியும் வீட்டிற்கு வந்தார்கள்.
காலை பத்து மணிக்கு கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு நான் கதவைத் திறந்தேன். வாசலில் அம்மா மாலதியும், என் தம்பி விக்னேஷும் பெரிய பைகளுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்!
"அம்மா! விக்னேஷ்! என்ன திடீர்னு? போன் கூட பண்ணாம வந்திருக்கீங்க?" என்று நான் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன்.
அம்மா உள்ளே வந்து பையை கீழே வைத்துவிட்டு, "விக்னேஷுக்கு நாளைக்கு அடையாறுல ஒரு பெரிய கம்பெனியில ஜாப் இன்டர்வியூ இருக்குடி. அதான் ரெண்டு நாள் முன்னாடியே வந்துடலாம்னு கிளம்பி வந்தாச்சு. ராஜ் டெல்லி போயிருக்கான்னு சொன்னியாமே?" என்றாள்.
விக்னேஷ் தன் டி-ஷர்ட்டைச் சரிசெய்துகொண்டே ஹால் சோபாவில் சாய்ந்தான். அவனுக்கு இப்போதுதான் 23 வயதாகிறது. நல்ல உயரமும், தினமும் ஜிம்முக்குச் சென்று உடற்பயிற்சி செய்த திடகாத்திரமான உடலமைப்பும் கொண்டவன்.
"ஆமாக்கா... இன்டர்வியூ முடிஞ்சு ரிசல்ட் வர்ற வரைக்கும் ஒரு வாரம் இங்கதான் தங்கப் போறேன். சென்னை வெயில் தாங்கல, கொஞ்சம் காபி கொண்டு வாயேன்," என்றான் விக்னேஷ், என் உடலை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு மாதிரி விநோதமான பார்வையால் கவனித்தபடி.
நான் சமையலறைக்குச் சென்று காபி போட்டுக்கொண்டு வந்தேன். அத்தை போன நிம்மதி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், தம்பியின் வருகை எனக்குள் ஒரு புதிய படபடப்பை ஏற்படுத்தியது. அவன் என்னைப் பார்க்கும் பார்வையில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது.
மாலை நேரம் வந்தது. விக்னேஷ் இன்டர்வியூ தயாரிப்புகளுக்காகத் தன் லேப்டாப்பை வைத்துக்கொண்டு ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தான். அம்மா களைப்பில் தன் அறையில் தூங்கச் சென்றுவிட்டாள்.
நான் நைட்டியை மாற்றிவிட்டு சமையலறையில் இரவு உணவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென முதுகுக்குப் பின்னால் யாரோ நிற்கும் உணர்வு வர, திரும்பிப் பார்த்தேன். விக்னேஷ் சமையலறையின் வாசலில் சாய்ந்து கொண்டு என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
"என்ன விக்னேஷ்... என்ன வேணும்?" என்று கேட்டேன்.
அவன் மெதுவாக சமையலறைக்குள் அடி எடுத்து வைத்து, என் அருகில் வந்தான். "ஒன்னுமில்லக்கா... நீ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் ரொம்ப அழகா ஆயிட்ட.

[Venusboy]

நான் சமையலறையில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். விக்னேஷ் என் அருகில் வந்து நின்றான். அவன் உயரம் என்னை விட சற்று அதிகம். ஜிம் செய்து உருவான தோள்கள், இறுக்கமான மார்பு, கறுத்த முகத்தில் அடர்ந்த புருவங்கள். அவன் பார்வை என் நைட்டியின் கழுத்துப்பகுதியில் சில நொடிகள் நின்றது. பிறகு என் கண்களைப் பார்த்தான்.

“ஒன்னுமில்லக்கா… நீ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் ரொம்ப அழகா ஆயிட்ட,” என்றான் மெல்லிய குரலில். “முன்னெல்லாம் வீட்ல இருக்கும்போது இப்படி இல்ல. இப்போ… வேற மாதிரி இருக்கு.”

நான் சிரித்துக்கொண்டே, “போடா… காபி குடிச்சுட்டு போய் உக்காரு. இன்டர்வியூ படிப்பு இருக்குல்ல,” என்று சொல்லி அவனை ஹாலுக்கு அனுப்பினேன். ஆனால் உள்ளூர ஒரு வினோதமான உணர்வு. அவன் பார்வை சாதாரணமாக இல்லை.

---

அம்மா மாலதி… என் அம்மா.

அவளைப் பார்த்தால் என்னைப் பார்த்த மாதிரிதான் இருக்கும். வயசு நாற்பத்து மூன்று. ஆனால் முகம் இன்னும் இருபத்தைந்து வயசுப் பெண்ணைப் போல இருக்கும். நீண்ட கருப்பு முடி, இப்போது கொஞ்சம் வெள்ளை கலந்திருந்தாலும், அதை இறுக்கமாக முடிச்சு வைத்திருப்பாள். முகத்தில் ஒரு சிறிய மச்சம் கன்னத்தில். பெரிய கண்கள், நீண்ட கண் இமைகள். உதடுகள் சற்று தடித்தவை. உடல்… நல்ல உயரம், இடுப்பு மெல்லியது, மார்பகங்கள் இன்னும் இறுக்கமாகவே இருக்கும். நைட்டி அணிந்தால் கூட உடல் வடிவம் தெளிவாகத் தெரியும்.

என் அப்பா எங்களை சின்ன வயசுலயே விட்டுவிட்டு போய்விட்டார். நான் பத்து வயசு, விக்னேஷ் ஏழு வயசு இருக்கும்போது. வேற பெண்ணோட ஓடிட்டான். அம்மா அப்புறம் ஒரு ஆளையும் பார்க்கல. எங்களை இரண்டு பேரையும் தனியா வளர்த்தா. அதனாலதான் விக்னேஷ் இன்னும் அம்மாவோட ரொம்ப நெருக்கமா இருக்கான். வீட்டுல இருக்கும்போதெல்லாம் அம்மா அறையிலேயே தூங்குவான். அது எங்களுக்கு வழக்கம்.

---

இரவு ஒன்பது மணிக்கு சாப்பாடு முடிந்தது. அம்மா சோபாவில் உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். விக்னேஷ் தன் லேப்டாப்பை மூடினான்.

“அம்மா… நான் உங்க அறையிலேயே படுப்பேன். ஹால்ல படுக்கை போடணும்னா வெயில்ல ரொம்ப சூடு,” என்றான்.

அம்மா தலையாட்டினாள். “வாடா… உன் பழைய மாதிரி. நான் தூங்கப் போறேன். நீயும் வா.”

அவர்கள் இருவரும் உள்ளறைக்குச் சென்றார்கள். கதவை மூடவில்லை. சற்று திறந்தே வைத்திருந்தார்கள்.

நான் சமையலறையை சுத்தம் செய்துவிட்டு என் அறைக்கு வந்தேன். ராஜ் போகும்போது வீட்டில் CCTV கேமராக்களைப் போட்டிருந்தான். ஹால், சமையலறை, வெளியே—எல்லாம் மொபைல்லே பார்க்க முடியும். உள்ளறைகளில் இல்லை. ஆனால் அம்மா அறையின் கதவு திறந்திருந்ததால், ஹால் கேமராவிலிருந்து உள்ளே கொஞ்சம் தெரியும்.

நான் மொபைலை எடுத்தேன். நேரலை வீடியோவைத் திறந்தேன்.

இரவு பத்து மணி. அறை வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது. படுக்கை லைட் மட்டும் எரிந்தது.

அம்மா படுக்கையில் படுத்திருந்தாள். வெள்ளை நைட்டி. முடி அவிழ்த்துவிட்டிருந்தாள். விக்னேஷ் அவளுக்குப் பக்கத்தில் படுத்திருந்தான். டி-ஷர்ட் மட்டும். பேண்ட் இல்லை. உள்ளாடை மட்டும்.

முதலில் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அம்மா அவன் தலையை வருடினாள். “இன்டர்வியூ நல்லா போகும்டா… பயப்படாதே.”

விக்னேஷ் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தான். “அம்மா… நீ இன்னும் அழகா இருக்க.”

அம்மா சிரித்தாள். “போடா… வயசாகிடுச்சு.”

பிறகு அமைதி. சில நிமிடங்கள் கழித்து விக்னேஷ் அம்மாவை நோக்கி திரும்பினான். அவன் கை அம்மாவின் இடுப்பில் போனது. அம்மா எதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் நெருக்கமாக நகர்ந்தான். அம்மாவின் முதுகு அவன் மார்பில் பட்டது.

நான் மொபைலை இறுகப் பிடித்தேன். நெஞ்சு வேகமாக அடித்தது.

விக்னேஷ் அம்மாவின் தோளில் முத்தமிட்டான். மெதுவாக. அம்மாவின் கண் மூடியிருந்தது. ஆனால் அவள் உடல் அசையவில்லை. எதிர்க்கவில்லை.

அவன் கை மேலே சென்றது. நைட்டியின் கழுத்துப்பகுதியை மெதுவாக இழுத்தான். அம்மாவின் தோள் வெளியே வந்தது. அவன் அங்கேயும் முத்தமிட்டான்.

நான் திடீரென்று மொபைலை கீழே வைத்துவிட்டேன். மூச்சு வாங்கியது. கதவு திறந்திருந்தது. நான் எழுந்து நின்றேன். ஆனால் நகர முடியவில்லை. மீண்டும் மொபைலை எடுத்தேன்.

விக்னேஷ் இப்போது அம்மாவின் மேல் சற்று சாய்ந்திருந்தான். அவன் கை அம்மாவின் மார்பகத்தின் மீது போனது. நைட்டிக்கு மேலேயே. அழுத்தினான். அம்மா மெல்லிய குரலில் ஏதோ சொன்னாள். கேட்கவில்லை. ஆனால் அவள் அவனைத் தள்ளவில்லை.

விக்னேஷ் நைட்டியை மேலே தூக்கினான். அம்மாவின் மார்பகங்கள் வெளியே வந்தன. பெரியவை. இன்னும் இறுக்கமாகவே. அவன் ஒரு முலையை வாயில் போட்டான். சப்பினான். அம்மாவின் கை அவன் தலையில் போனது. தள்ளிவிடவில்லை. பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனேன். என் சொந்த அம்மா… என் தம்பி…

விக்னேஷ் அம்மாவின் கால்களை அகட்டினான். அவன் உள்ளாடையை இறக்கினான். அம்மாவின் பேண்டியை பக்கவாட்டில் விலக்கினான். மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான்.

அம்மாவின் வாய் திறந்தது. “மெதுவா… விக்னேஷ்…” என்று கேட்டது. ஆனால் சத்தம் இல்லை. மெல்லிய முனகல் மட்டும்.

படுக்கை லேசாக அசைந்தது. விக்னேஷ் மெதுவாக அடித்தான். அம்மாவின் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றியிருந்தன. அவன் அம்மாவின் முலையைப் பிடித்துக்கொண்டே வேகத்தை அதிகரித்தான்.

நான் மொபைலைப் பார்த்தபடி நின்றேன். கண்கள் விரியவில்லை. நெஞ்சு இறுக்கமாக இருந்தது. ஆனால் உடல்… வினோதமாக சூடாகியது.

சிறிது நேரம் கழித்து விக்னேஷ் வேகமாக அடித்து, அம்மாவின் உள்ளேயே விட்டான். அம்மாவின் உடல் நடுங்கியது. இருவரும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள். வியர்வை. மூச்சு.

விக்னேஷ் அம்மாவின் தோளில் முகத்தை வைத்தான். அம்மா அவன் முதுகை வருடினாள். “இனிமே இப்படி வேணாம்டா… நாளைக்கு இன்டர்வியூ…” என்றாள். ஆனால் குரல் கண்டிப்பாக இல்லை.

நான் மொபைலை அணைத்தேன். கதவை மூடினேன். படுக்கையில் உட்கார்ந்தேன்.

வெளியே காற்று அடித்தது. உள்ளே என் மனசு மட்டும் சுழன்றது.

அம்மாவும்… விக்னேஷும்…

ராஜ் டெல்லியில். கார்த்திக் காத்திருக்கிறான். அத்தை ஊரில்.

இப்போது இதுவும்.

நான் மெதுவாக எழுந்து, மீண்டும் மொபைலை எடுத்தேன். CCTV-ஐ மீண்டும் திறந்தேன்.

அவர்கள் இன்னும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள். விக்னேஷ் அம்மாவின் முலையைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தான். அம்மாவின் கண் மூடியிருந்தது. ஆனால் புன்னகை இருந்தது.

நான் போனை கீழே வைத்து, இருட்டில் உட்கார்ந்தேன்.

ஒரு மாசம்… இன்னும் என்னவெல்லாம் நடக்கப்போகிறது.

[Venusboy]

நான் மொபைலை அணைத்துவிட்டு கட்டிலில் சாய்ந்தபோது, மனசுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் அலையடித்தன. விக்னேஷ், அம்மா... இவர்களுக்கு நடுவில் இருக்கும் இந்த உறவு எங்கே போய் முடியப்போகிறது?
அடுத்த நாள் காலை.
நான் என் அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, விக்னேஷ் ஹாலில் உட்கார்ந்து இன்டர்வியூவுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். நான் மெதுவாக அவனைக் கடந்து சமையலறைக்குச் சென்றேன்.
சற்று நேரத்தில், நான் என்னை கொஞ்சம் வசீகரமாக மாற்றிக்கொள்ள நினைத்தேன். அவனைக் கிளறிப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனதின் ஓரத்தில் உருவானது. உடம்பை கச்சிதமாகக் காட்டும் மெல்லிய பட்டுப் புடவை ஒன்றை எடுத்து உடுத்திக் கொண்டேன். மெல்லிய முந்தானையை லேசாக விலக்கி, லேசான மேக்கப்புடன் ஹாலுக்குள் வந்தேன்.
விக்னேஷ் ஃபைலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன், என் காலடிச் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
அவன் கண்கள் சட்டென்று விரிந்தன. பார்வையில் ஒருவிதத் தடுமாற்றம்.
நான் அவனைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "என்ன விக்னேஷ்... இன்டர்வியூவுக்கு எல்லாம் ரெடியா? எப்படி இருக்கேன்?" என்று கேட்டேன்.
அவன் தொண்டையை நனைத்துக்கொண்டு, தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான்...
"அக்கா... யூ ஆர் லூக்கிங் வெரி பியூட்டிஃபுல்... செம்மயா இருக்கீங்க..."
அவன் பார்வையில் இருந்த தவிப்பும், தடுமாற்றமும் எனக்குள் ஒரு புதுவிதமான உணர்வைக் கொடுத்தது.

அவன் சொன்ன விதத்தில் ஒரு வித்தியாசமான ஈர்ப்பு இருந்தது. ஃபைலை மூடி மேஜை மேல் வைத்துவிட்டு, என்னை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு மாதிரி பார்வையால் அளவெடுத்தான்.
"நிஜமாவே சொல்றேன் அக்கா... இன்னைக்கு உங்களைப் பார்க்கும்போது இன்டர்வியூவுக்கு போகவே மனசு வரல. வேற ஏதோ முக்கியமான வேலையைப் பார்க்கணும் போலத் தோணுது," என்றான், உதட்டோரம் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன்.
நான் லேசாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டே, "என்னடா விக்னேஷ், ரொம்பத்தான் பேசுற... ஒழுங்கா இன்டர்வியூவுக்குத் தயாராகிற வழியைப் பாரு," என்றேன்.
"தயாராகிட்டுத்தான் அக்கா இருக்கேன்... ஆனா நீங்க இப்படி 'ஓபன்' -ஆ வந்து நின்னீங்கன்னா, என் கவனம் பூரா 'சப்ஜெக்ட்'டை விட்டுட்டு வேற எங்கயோ போயிடுதே! இந்தச் சேலையில இருக்குற ஒவ்வொரு 'விஷயமும்' ஆளைத் தூக்குது. இன்டர்வியூல கேள்வி கேக்குறவங்ககூட இவ்ளோ 'டீப்பா' போக மாட்டாங்க," என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசி, என் முந்தானை லேசாக விலகியிருந்த இடத்தை நோக்கிக் சிக்னல் கொடுத்தான்.
அவன் பேச்சு எனக்குள் ஒரு மெல்லிய அதிர்வையும், அதே சமயம் ஒருவித விறுவிறுப்பையும் தந்தது.
"சீக்கிரம் கிளம்புடா, லேட் ஆகப்போகுது..." என்று பொய்யான கோபத்தோடு சொல்லிவிட்டு நான் சமையலறைக்கு நகர, அவன் பின்னாடியே வந்து சமையலறை வாசலில் சாய்ந்து நின்றான்.
"லேட் ஆனாலும் பரவாயில்லை அக்கா... 'ரிசல்ட்' நல்லா இருந்தா சரிதான்," என்று கண்ணடித்துச் சிரித்தான்.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[Venusboy]

மாலை நேரம்...
வெளியே லேசான தூறலுடன் கூடிய குளுமையான காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. இன்டர்வியூ முடிந்து விக்னேஷ் வீடு திரும்பும் நேரம் நெருங்க நெருங்க, என் மனதிற்குள் காலையில் நடந்த சம்பவங்களின் நினைவுகள் மீண்டும் அலையடித்தன.
வாசலில் பைக் சத்தம் கேட்க, நான் ஹாலுக்கு வந்தேன். கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்த விக்னேஷ், முகத்தில் ஒருவிதக் கெத்தான புன்னகையோடு நின்றிருந்தான். கையில் வைத்திருந்த ஃபைலை டீப்பாயில் வைத்துவிட்டு, நேராக என் அருகில் வந்தான்.
"என்ன விக்னேஷ்... இன்டர்வியூ எப்படி போச்சு? மேடம் கேட்ட கேள்விக்கெல்லாம் ஒழுங்கா பதில் சொன்னியா, இல்ல கவனம் பூரா வேற எங்கயாவது போயிடுச்சா?" என்று நான் லேசான கிண்டலுடன் கேட்டேன்.
அவன் தன் கோட்டைக்கழற்றி சோஃபாவில் போட்டுவிட்டு, என் மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவன் பார்வையில் காலையில் இருந்ததை விட இப்போது துணிச்சலும் குறும்புத்தனமும் அதிகமாக இருந்தது.
"இன்டர்வியூ எல்லாம் சூப்பரா போச்சு அக்கா... ஆனா அங்க பேனல்ல இருந்தவங்க கேட்ட கேள்வியை விட, காலையில நீங்க போட்டுட்டு வந்த 'சேலை கேள்வி' தான் ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தது. பதில் சொல்ல முடியாம நாள் முழுக்க மனசுக்குள்ள ஒரே தவிப்பு!" என்று என் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி சொன்னான்.
"அப்படியா சேதி... சரி சரி, போய் டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு வா, காபி போட்டு தர்றேன்," என்று நான் சமாளித்து நகர முயல, அவன் மெதுவாக என் வழியை மறித்து நின்றான்.
"இருங்க அக்கா... அவசரப்படாதீங்க. காலையில நீங்க காட்டின 'சாம்பிள்'க்கே என் மைண்ட் அவுட் ஆயிடுச்சு. சாயங்காலம் காபி குடிக்கும்போது அந்த 'டீடைல்டு எக்ஸ்பிளனேஷன்' கொஞ்சம் கிடைக்குமா?" என்று உதட்டோரம் சாய்ந்த புன்னகையோடு, என் சேலை முந்தானையை லேசாகத் தொடுவது போல விரல்களை அசைத்து இரட்டை அர்த்தத்தில் tease செய்தான்.
அவன் விரல்கள் தொட்டதும் உடம்பில் ஒரு மெல்லிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. "டேய் விக்னேஷ்... ரொம்பத்தான் அட்வான்ஸ் ஆகுற... ஒழுங்கா போய் ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வா!" என்று நான் பொய்யான கண்டிப்புடன் அவன் மார்பில் கைவைத்து லேசாகத் தள்ள, அவன் என் கையைப் பிடித்து லேசாக அழுத்திக்கொண்டான்.
"போறேன் அக்கா... ஆனா காபி மட்டும் போதாது, கூடவே வேற ஏதோ ஸ்பெஷலா இருக்குன்னு என் மனசு சொல்லுதே..." என்று கண்ணடித்துச் சிரித்துவிட்டு, தன் அறைக்குச் சென்றான்.
அவன் நகர்ந்து சென்றாலும், அவன் விட்டுச்சென்ற அந்தப் பேச்சும், பார்வையும் ஹால் முழுதும் ஒருவிதமான விறுவிறுப்பை பரப்பியிருந்தது. சமையலறைக்குச் சென்ற எனக்கு காபி கொதிப்பதை விட, மனசுக்குள் உணர்வுகள் கொதிப்பது அதிகமானது.

சமையலறையில் காபி கொதித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, விக்னேஷ் ஃப்ரெஷ் ஆகிவிட்டு வெறும் டீ-ஷர்ட், ட்ராக் பேன்ட்டில் சமையலறை வாசலுக்கு வந்தான். ஈரமுடியைத் துடைத்தபடியே வாசலில் சாய்ந்து நின்று, என்னை மேலிருந்து கீழ் வரை ரசனையோடு பார்த்தான்.
"என்ன அக்கா... காபி வாசம் தூக்குது... ஆனா உங்களைப் பார்க்கும்போது காபியை விட வேற ஏதோ ரொம்ப 'ஸ்வீட்'டா இருக்குற மாதிரி தெரியுதே?" என்று லேசான சிரிப்புடன் ஆரம்பித்தான்.
நான் காபியை டம்ளரில் ஊற்றிக்கொண்டே, "விக்னேஷ், காலைல இருந்து உனக்கு ரொம்பத்தான் வாய் ஜாஸ்தி ஆயிடுச்சு. இன்டர்வியூ முடிஞ்சதும் பையன் ரொம்ப ஃப்ரீ ஆயிட்ட போல?" என்றேன், காபி டம்ளரை அவனிடம் நீட்டியபடி.
அவன் காபியை வாங்கும் சாக்கில், என் விரல்களைச் சேர்த்து லேசாக உரசி வாங்கினான். அந்தத் தொடுதல் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது என்பதை அவன் கண்கள் காட்டித் தந்தன.
"ஃப்ரீ ஆயிட்டேன்னு சொல்றதை விட... 'லாக்' ஆயிட்டேன்னு சொல்லலாம் அக்கா," என்று காபியை ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு, "ம்ம்ம்... காபி செம்ம டேஸ்ட்! ஆனா இந்த காபிய விட, காலையில நீங்க நகர்ந்து போகும்போது வீசின அந்த பட்டுப்புடவை வாசம் தான் இன்னமும் என் தலைக்கேறி இருக்கு," என்றான் என் முந்தானையைத் தாண்டி என் இடைப் பகுதியை நோட்டமிட்டபடி.
நான் லேசாக முகம் சிவந்து, "டேய்... சும்மா இருந்தவளைக் கிளறி விட்டுட்டு, இப்போ பேச்சு எங்கயோ போகுது. ஒழுங்கா காபியைக் குடிச்சிட்டுப் போ," என்று பொய்யாக மிரட்டினேன்.
"நான் எங்க அக்கா போனேன்? நீங்கதானே காலையில பூனை மாதிரி மெல்ல வந்து, அந்த 'ஓபன்' முந்தானையால என் மனசக் கலைச்சீங்க? இப்போ என்னடான்னா ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி சமையல்கட்டுல வந்து நிக்கிறீங்க," என்று சொல்லிக்கொண்டே ஒரு அடி முன்னே எடுத்து வைத்து, என் மிக அருகில் வந்தான்.
அவன் மூச்சுக்காற்று என் முகத்தில் படும் அளவுக்கு நெருங்கி வந்து, "இன்டர்வியூல எனக்கு வேலை கிடைக்குதோ இல்லையோ... ஆனா இந்த வீட்டில இருக்குற இந்த 'ஸ்பெஷல் போஸ்ட்'டுக்கு நான் கண்டிப்பா செலக்ட் ஆயிடுவேன்னு தோணுது. என்ன சொல்றீங்க அக்கா?" என்று என் கண்ணை நேராகப் பார்த்து, இரட்டை அர்த்தத்தில் குரலைத் தாழ்த்திக் கேட்டான்.
அவன் நெருக்கமும், அந்தப் பேச்சும் எனக்குள் பெரும் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்திய போதிலும், வெளியில் அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், "ரொம்ப ஆசைப்படாத விக்னேஷ்... அந்த 'போஸ்ட்'டுக்கு தகுதி வேணும்," என்று மெல்லிய சிரிப்புடன் சொன்னேன்.
"தகுதியெல்லாம் பிராக்டிகலா காட்ட வேண்டியதுதானே அக்கா... 'டெஸ்ட்' பண்ணி பார்க்கலாமா?" என்று சமையலறை மேடை மேல் தன் கைகளை வைத்து, என்னை நகார முடியாதபடி லாக் செய்வது போல நின்று கண்ணடித்தான்.
அவன் சமையலறை மேடையில் இரு கைகளையும் ஊன்றி, என்னை நகார முடியாதபடி முழுமையாகச் சூழ்ந்து நின்றான். அவன் உடம்பின் வெப்பமும், நெஞ்சிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆண்மையின் வாசமும் என் முகத்தில் நேரடியாக மோதின.
இத்தனை நேரமிருந்த விளையாட்டுப் பேச்சு மறைந்து, அவன் பார்வையில் இப்போது ஒரு தீவிரமான கவற்சி குடிபோயிருந்தது.
"என்ன அக்கா... பதில் பேசாம அமைதியா இருக்கீங்க? தகுதி இருக்கா இல்லையான்னு செக் பண்ணி பார்க்கலாமா?" என்று தாழ்ந்த குரலில் கேட்டபடி, தன் ஒரு கையை மெதுவாக உயர்த்தினான்.
அவன் விரல்கள் என் கன்னத்தை மென்மையாகத் தொட்டு, அப்படியே கழுத்துப் பகுதிக்குக் கீழே இறங்கின. என் முந்தானை லேசாக விலகியிருந்த அந்தப் பகுதியில் அவன் விரல் நுனிகள் உரசியபோது, என் உடம்பில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போல இருந்தது.
நான் தடுமாறி, "விக்னேஷ்... என்ன பண்ற... இது தப்புடா..." என்று உதடுகளால் சொன்னேனே தவிர, அவனைத் தள்ளிவிட என் கைகளுக்குப் பலமில்லை. என் மனசுக்குள்ளும் அந்த எல்லைகளை உடைக்கும் உணர்வு முழுமையாக பரவியிருந்தது.
அவன் என் பலவீனத்தைப் புரிந்துகொண்டான். உதட்டோரம் ஒரு சிறு புன்னகையுடன், தன் முகத்தை என் முகத்திற்கு மிக அருகில் கொண்டு வந்தான். அவன் மூச்சுக்காற்று என் உதடுகளில் படும் தூரத்தில் நின்றபடி, என் சேலை முந்தானையை லேசாகப் பிடித்து இன்னும் சற்றே கீழே விலக்கினான்.
"தப்புன்னு சொல்லுறீங்க... ஆனா உங்க கண்கள் வேற ஏதோ சொல்லுதே அக்கா..." என்றான், தன் உதடுகளை என் கழுத்தின் வளைவில் மெதுவாகப் பதித்தபடி.
அவன் எல்லை தாண்டி நடந்து கொண்டபோதும், என் மனமும் உடலும் அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க விரும்பவில்லை. இத்தனை நாளாக எனக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த ஏக்கம், அவன் தொடுதலில் மெல்ல மெல்ல கரையை உடைத்துக்கொண்டு வெளியேறியது.
நான் என் கண்களை லேசாக மூடி, மெல்லிய பெருமூச்சோடு என் கைகளை அவன் தோள்பட்டையின் மேல் வைத்தேன். அதைத் தள்ளி விடுவதற்காக அல்ல... அவனை இன்னும் கொஞ்சம் என் அருகில் இழுத்துக் கொள்வதற்காக!
என் இந்தச் சம்மதத்தைப் புரிந்துகொண்ட விக்னேஷ், ஒரு நொடி கூட தாமதிக்காமல் என்னை இன்னும் இறுக்கமாகத் தன் உடலோடு அணைத்துக்கொண்டான். 
அவன் உடலின் இறுக்கமான அணைப்பும், நெஞ்சின் சூடும் என்னை முழுமையாக அவனிடம் சரணடையச் செய்தது. ஒரு நொடி என் கண்கள் தன்னிச்சையாக மூடிக்கொள்ள, விக்னேஷ் தன் உதடுகளை என் உதடுகளோடு மிக அழுத்தமாகப் பதித்தான்.
அந்த முத்தம் வெறும் தொடுதல் அல்ல; காலையிலிருந்து இருவருக்குள்ளும் கனன்றுகொண்டிருந்த அத்தனை தவிப்புகளும், அடக்கி வைக்கப்பட்ட ஏங்கங்களும் ஒரே புள்ளி சந்தித்து வெடித்த தருணம் அது. அவன் உதடுகளின் மென்மையும் தீவிரமும் என்னை முற்றிலுமாக ஆட்கொண்டன. என் சுவாசமும் அவன் சுவாசமும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து விறுவிறுப்பை இன்னும் கூட்டியது.
அவன் கைகள் என் இடுப்பு வளைவை இறுக்கிப் பிடிக்க, நான் அவனுடைய தலைமுடியை என் விரல்களால் கோதி, அவனை இன்னும் நெருக்கமாக எனக்குள் இழுத்துக் கொண்டேன். உதடுகளின் அழுத்தத்தில் வெளிப்பட்ட அந்த ஆழமான முத்தம், சமையலறையின் அமைதியை உடைத்து இருவரின் இதயத்துடிப்பையும் ஒரே சீராக அதிர வைத்தது.
சில வினாடிகள் கழித்து லேசாக விலகி, அவன் மூச்சிரைக்க என் கண்களைப் பார்த்தான். அவன் பார்வையில் இப்போது வெறும் குறும்பு மட்டும் இல்லை, என்னை முழுமையாகத் தன் வசமாக்கிய ஒரு ஆண்மையின் பரவசமும் காதலும் நிறைந்திருந்தது.
"இப்போ சொல்லுங்க அக்கா... நான் அந்த 'போஸ்ட்'டுக்கு தகுதியானவன் தானா?" என்று அவன் மெல்லிய, நடுங்கும் குரலில் கேட்க, நான் வெட்கமும் கிளர்ச்சியும் கலந்த புன்னகையோடு அவனை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டேன்.

[Venusboy]

அவன் என் ரெட் சாரியை மெதுவாக அவிழ்த்தான்… முதலில் இடுப்பில் இருந்த முடிச்சை அவிழ்த்து, பிறகு மார்பைச் சுற்றியிருந்த பகுதியை இழுத்து கீழே இறக்கினான். சாரி கீழே விழுந்ததும் என் உடல் முழுவதும் வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் கண்கள் என் முலைகளைக் குத்திப் பார்த்தன.

“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்… காம்பு ர வலிக்கி…” என்று நான் முனகினேன், ஆனால் அவன் ஏற்கனவே என் ஒரு முலையை வாயில் வைத்து நாய் போல கடித்தான். பற்கள் மென்மையாக அழுத்தின, பிறகு நாக்கால் காம்பைச் சுற்றிச் சுழற்றினான். “செம்ம பூப்ஸ்… உனக்கு அம்மா சைஸ் இருக்க…” என்று முனகினான், மறுமுலையையும் கையால் பிடித்து பிழிந்தான். விரல்கள் இறுக்கமாக அழுத்தின, காம்பை இழுத்துத் திருப்பினான்.

“பொறுக்கி… நேத்து பாத்தேன் அம்மாவை… நல்லா ஓல் போட்ட நாய் தாயோளி…” என்று அவன் கிண்டலாகச் சொல்லி, என் தொப்புளைச் சுண்ணியால் ஓத்தான். அந்த வெப்பமான, கடினமான சுண்ணி என் வயிற்றில் தேய்த்து, தொப்புளுக்குள் சிறிது நுழைத்து வெளியே இழுத்தான். அதே நேரம் அவன் கை என் முலையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்து இழுத்தான். “ஹ்ம்ம்… அது செம்ம பீல் டி…” என்று நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

அவன் அதற்கு மேலே போனான். பற்களால் என் ஜட்டியை மெதுவாக உருவிக் கீழே இறக்கினான். ஜட்டி என் தொடைகளில் சிக்கியபோது அவன் கையால் இழுத்துத் தூக்கி எறிந்தான். பிறகு என் புண்டையைப் பிரித்து, நாக்கை நேரடியாக உள்ளே போட்டான். நீண்ட, சூடான நாக்கு என் இதழ்களை விரித்து, உள்ளே ஆழமாகச் சுழன்றது. “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்… ஹான்… பொறுக்கி… ஸ்ஸ்ஸ்… ஹ்ம்ம்… போதும்… கடிக்காத…” என்று நான் இடுப்பைத் தூக்கினேன், ஆனால் அவன் இன்னும் ஆழமாக நாக்கைத் தள்ளினான். சில நேரம் நாக்கால் மட்டும் அடித்து, பிறகு உதடுகளால் இறுக்கமாக உறிஞ்சினான்.

அவன் தலையைத் தூக்கி, என் கண்களைப் பார்த்தான். “இப்போ போடுறேன்…” என்று சொல்லி, நீண்ட, தடித்த சுண்ணியை என் புண்டை வாயில் வைத்தான். முதலில் தலையை மட்டும் உள்ளே விட்டு, பிறகு மெதுவாக முழுவதையும் தள்ளினான். “ஆஹ்… ஸ்ஸ்ஸ்…” என்று நான் கத்தினேன். அவன் முழுவதும் உள்ளே போனதும் நிறுத்தி, என் முலைகளை மீண்டும் பிடித்துக் கொண்டான்.

பிறகு வேகம் அதிகரித்தது. அவன் இடுப்பை வேகமாக அசைத்தான். ஒவ்வொரு அடியும் ஆழமாக, கடுமையாக இருந்தது. “மிகுந்த வேகம்…” என்று நான் நினைத்தேன், ஆனால் அவன் இன்னும் வேகப்படுத்தினான். கைகள் என் இடுப்பைப் பிடித்து இழுத்து, ஒவ்வொரு தள்ளுதலிலும் என் உடலைத் தன் உடலுடன் மோதினான். முலைகள் மேலும் கீழும் அசைந்தன, அவன் ஒரு கையால் அவற்றைப் பிடித்துக் கொண்டே அடித்தான்.

“இன்னும் வேகம்… இன்னும் ஆழம்…” என்று அவன் முனகினான். சுண்ணி உள்ளே-வெளியே வேகமாகச் சென்றது. என் புண்டை நனைந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் சத்தம் கேட்டது. அவன் திடீரென என் கால்களைத் தூக்கித் தோள்களில் வைத்தான். அந்த நிலையில் இன்னும் ஆழமாகப் போனான். “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்… ஹான்… பொறு… ஹ்ம்ம்…” என்று நான் கத்தினேன். அவன் பற்களால் மீண்டும் என் காம்பைக் கடித்தான், அதே நேரம் சுண்ணியால் வேகமாக அடித்தான்.

உடல் முழுவதும் வியர்வை. என் விரல்கள் அவன் முதுகைக் கீறின. அவன் வேகம் இன்னும் அதிகரித்தது… ஒவ்வொரு அடியும் என் உள்ளே ஆழமாகத் தாக்கியது. “நாய்போல… இன்னும் கடி… இன்னும் அடி…” என்று நான் கூச்சலிட்டேன். அவன் அப்படியே செய்தான்—முலைகளைக் கடித்து, புண்டையை வேகமாகத் தள்ளி, என் உடலை முழுவதும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்தான்.

அவன் இன்னும் வேகமாக, இன்னும் கடுமையாக அடித்துக் கொண்டே இருந்தான்…

[krish196]

Sema super bro

[Venusboy]

விக்னேஷ் உடனே என் முந்தானையை சரியாக மூடி, என் இடுப்பை ஒருமுறை அழுத்திவிட்டு, “நாளைக்கு காலையில பார்த்துக்கலாம்” என்று கிசுகிசுத்துவிட்டு வெளியே சென்றான். நான் மூச்சை சீராக்கி, காபியை மீண்டும் போட்டுக்கொண்டேன்.
அடுத்த நாள் காலை.
விக்னேஷ் இன்டர்வியூவுக்குப் போன இடத்திலிருந்து போன் வந்தது. “அக்கா… செலக்ட் ஆயிட்டேன்! ஜாப் கிடைச்சுடுச்சு!” என்று அவன் குரல் உற்சாகமாக ஒலித்தது. அம்மாவும் நான் ஒரே நேரத்தில் சந்தோஷப்பட்டோம். விக்னேஷ் வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா அவனை இறுக அணைத்தாள். “என் பையன்… நல்லா பண்ணிட்ட” என்று கண்ணில் நீர் வர, முத்தமிட்டாள்.
விக்னேஷ் அம்மாவின் இடுப்பை இறுகப் பிடித்து, என் பக்கம் திரும்பி சிரித்தான். “இன்னிக்கு ஷாப்பிங் போகணும். உங்க ரெண்டு பேருக்கும் கிஃப்ட் வாங்கணும். அம்மாவுக்கும் அக்காவுக்கும்…” அவன் கண்கள் என் மார்பையும் அம்மாவின் மார்பையும் ஒரே நேரத்தில் அளவெடுத்தன. “ரெண்டு பேரும் டபுள் ஹேப்பியா இருக்கீங்களே… நானும் டபுள் ஹேப்பி.”
அம்மா முகம் சிவந்து, “போடா… என்னடா பேசுற” என்று சொல்லினாள். ஆனால் அவள் கண்களில் சிரிப்பு இருந்தது. நான் பட்டுப்புடவை போட்டுக்கொண்டு, “சரி… கிளம்புங்க” என்றேன்.
டெக்ஸ்டைல் ஷாப்புக்குள் நுழைந்தோம். ஏசி குளுமையாக இருந்தது. விக்னேஷ் நடுவில், அம்மா ஒரு பக்கம், நான் மறுபக்கம். அவன் இரண்டு பேரையும் ஒரே நேரத்தில் டீஸ் பண்ண ஆரம்பித்தான்.
“அம்மா… இந்த சில்க் சேலை போடுங்க. உங்க இடுப்புக்கு சரியா இருக்கும்,” என்று ஒரு கருஞ்சிவப்பு சேலையை எடுத்து அம்மாவிடம் நீட்டினான். அம்மா எடுத்துப் பார்த்தாள். விக்னேஷ் பின்னால் நின்று, சேலையை அவள் இடுப்பில் வைத்து அளந்து பார்த்தான். அவன் விரல்கள் அம்மாவின் இடுப்பு வளைவை மெதுவாக வருடின. “இங்க பாருங்க… இந்த இடம் கொஞ்சம் டைட்டா இருக்கும். ஆனா அழகா இருக்கும்,” என்று கிசுகிசுத்தான். அம்மாவின் காது சிவந்தது. “விக்னேஷ்… ஷாப்ல இருக்கோம்,” என்று மெல்ல சொன்னாள்.
அதே நேரம் அவன் என் பக்கம் திரும்பி, “அக்கா… நீங்க இந்த லெஹங்கா ட்ரை பண்ணுங்க. உங்க மார்புக்கு சரியா இருக்கும்,” என்று ஒரு கறுப்பு லெஹங்காவை எடுத்துக் கொடுத்தான். நான் ட்ரையல் ரூமுக்குச் சென்றேன். விக்னேஷ் வெளியே நின்று, அம்மாவோடு பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் ட்ரையல் ரூம் கதவு சற்று திறந்திருந்தது. அவன் கண்ணால் என்னைப் பார்த்து, உதட்டால் “போட்டுட்டு வா” என்று சைகை செய்தான்.