காலை 5:45. டிசம்பர் மாத பெங்களூரு குளிர். திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியே பனிக்காற்று ஊசி போல் கொட்டியது. லுங்கியும் பனியனும் அணிந்து, கம்பளியை போர்த்தி தூங்கிக் கொண்டிருந்த எனக்குள் ஆண்மை துடித்துக் கொண்டிருந்தது. காலையில் எல்லா ஆண்களுக்கும் வரும் பிரச்சினைதான்.
லேசாக தூக்கம் கலைந்து, குளிரில் மூடி மேலும் ஒரு மணி நேரம் படுக்க பயங்கரமான ஆசை.
படுக்கையரின் கதவு பாதி திறந்து இருந்ததால், கிச்சனிலிருந்து வந்த விளக்கு வெளிச்சம் தூக்கத்தை டிஸ்டர்ப் செய்தது.
கதவை பூட்டிவிட்டு வந்து உறங்குவோம் என்று மெதுவாக எழுந்து சென்றேன். கிச்சனில் எனது மாமியார். எப்படித்தான் இந்த குளிரில் குளிப்பாரோ தெரியவில்லை. 45 வயதில் நடிகை கஸ்தூரி போல கட்டான உடல். மஞ்சள் நிற சேலையில் தங்கச் சிலை போல, கிச்சனில் உள்ள விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார். கதவை மூட சென்ற நான் அவரது அழகில் மயங்கி அருகில் சென்று பேச்சு கொடுத்தேன்.
"காலையிலேயே என்ன பண்றீங்க?. சண்டே தானே எனக்கு லீவுதான். எதுக்கு இப்பவே சமைக்கணும்?"
எனது மனைவியும், ஆறு வயது மகனும், மாமனாருடன் ஒரு உறவினர் வீட்டு நிகழ்ச்சிக்கு சென்றதால் நானும் எனது மாமியாரும் தனியாக பெங்களூரு வீட்டில். எனது மாமியாரும் சேர்ந்து செல்வதாக தான் பிளான். கடைசி நேரத்தில் எனக்கு காய்ச்சல் வந்ததால் என்னை கவனித்துக் கொள்ள அத்தை இங்கு இருக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டார்.
"காய்ச்சல் இருக்கிறீங்க இல்ல காலையில எந்திரிச்ச உடனே கொஞ்சம் கஞ்சியும் ரசமும் வெச்சா நல்லா இருக்கும்"
"அத்தை எனக்கு காய்ச்சல் போய் ரெண்டு நாள் ஆச்சு. "
அதிகாலை வேலை என்பதால் , பெங்களூர் ஊரே மிகவும் அமைதியாக கிடந்தது. மெதுவான குரலிலே நானும் அத்தையும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.
தூங்க ஆசைப்பட்ட எனக்கு அத்தையுடன் தனியாக கிடைக்கும் நேரத்தை வீணாக்க விரும்பவில்லை. கிச்சனின் வெளிப்புறம் வாஷிங் மெஷின் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு ஸ்டூலை எடுத்து போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டேன்.
" எனக்கு தான் காய்ச்சல் நேத்தே போயிருச்சு. இன்னும் எதுக்கு காலையில் கஷ்டப்படணும்"
" ஊர்ல தினமும் அஞ்சு மணிக்கு எந்திரிச்சிடுவேன். அதே பழக்கம்."
"தென்காசி வேற. பெங்களூரு வேற. இந்த ஊர்ல யாரு ஏழு மணிக்கு முன்னாடி கிச்சனுக்கு வருவாங்கன்னு தெரியல.... காபி எனக்கு போட்டு இருக்கீங்களா?"
" உங்களுக்கு போடல. வேணும்னா போடுறேன். பிரஷ் பண்ணிட்டு வரீங்களா?"
" சும்மா போடுங்க அத்தை. சண்டே தான. பிரஸ் பண்ணாம குடிக்கிறேன். " ஒரு குறும்பு புன்னகையுடன் சொன்னேன்.
அடுப்பை பார்த்தவரை பேசிக் கொண்டிருந்தவர், திரும்பி என்னை பார்த்து பொய் கோபத்துடன் சிரித்தார். "சரி போடுறேன். என் பொண்ணு உங்கள ரொம்ப கெடுத்து வச்சுட்டா."
காபி போட அத்தை தொடங்கியதும், டாய்லெட்டுக்கு சென்று ஒண்ணுக்கு இருந்து விட்டு, முகத்தில் குளிர்ந்த தண்ணீரை அடித்தேன் . ஆண்மை எழுந்து ஆடிக் கொண்டிருந்ததால் ஒண்ணுக்கு போகவே ரொம்ப நேரம் ஆகியது.
பெட்ரூம் ஜன்னலில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த எனது ஜீன்ஸ் பாக்கெட் உள்ளே இருந்தா சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்து கிச்சனை பார்த்து நடந்தேன்.
அத்தையை தாண்டி சென்று வாஷிங் மெஷின் ஏரியாவிற்குள் ஸ்டூலை போட்டு உட்கார்த்துக் கொண்டேன். கம கம மனத்தில் காபி கையில் கிடைத்ததும், சிகரட்டை பத்த வைத்தேன். குளிரான காற்று முகத்தில் படும் காலை வேளையில் காப்பியும் சிகரெட்டும் அப்படி ஒரு சுகம். அதை அனுபவித்தவனுக்கு தான் தெரியும். எனது மனைவிக்கு சிகரெட் பிடிப்பது தெரியும் என்றாலும் அவள் முன்னாடி குடித்ததே இல்லை. என் அத்தை அப்படி இல்லை. பிடிக்காது என்றாலும் எனக்கு எதிர்த்து பேச மாட்டார்.
"என்னது இது? காலங்காத்தாலே.? தப்பு இல்லையா?"
பதில் சொல்லாமல் காப்பியையும் சிகரெட்டையும் அனுபவிக்க தொடங்கினேன்.
வாஷிங் மெஷின் இருப்பது, சர்வீஸ் ஏரியா என்பதால் சிகரெட் புகை வீட்டிற்குள் வராமல் காற்றோட்டமாக வெளியே சென்று விடும்.
கிச்சனின் ஸ்டவ் இருக்கும் ஸ்லாப், கரெக்டாக அத்தையின் இடுப்பு உயரத்திற்கு இருக்கும். அடுப்பு வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டு, யூட்யூபில் ஒரு வீடியோவை பிளே செய்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஸ்லாபில் இரண்டு முழங்கைகளையும் ஊன்றி, உடலை சாய்த்து மொபைலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
காபி குடிச்ச ஆன மூன்று நிமிடங்களும், என் கண்கள் அத்தையின் அழகையும், இடது புறம் தெரிந்த பளிங்கு போன்ற இடுப்பையும் அளவெடுத்துக் கொண்டே இருந்தது. அவ்வப்போது என்னிடம் பேச்சுக் கொடுக்க திரும்பும் போது சட்டென்று நான் கண்ணை நகர்த்தினாலும் நான் பார்ப்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.
சிகரட்டை வாஷ்பேஷனில் அணைத்து விட்டு, டஸ்பின்ல போட வேண்டும். டஸ்ட்பின் அத்தை உடலில் ஒட்டியபடி கிட்சன் ஸ்லாப்பில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. கையை அத்தையின் முன்புறமாக நீட்டி டஸ்பினை நோக்கி கொண்டு சென்றேன்.
இது ரொம்ப கேஷுவலாக நடந்த ஒரு விஷயம் தான். அந்த ஒரு நொடியில் கைகள் அத்தையின் மார்பை தாண்டி சென்ற போது முகத்தில் ஒரு கலவரத்துடன் என்னை பார்த்தார். அடுத்த நொடியில் அவருக்கு நான் டஸ்ட் பின்னை திறப்பது தெரிந்ததும், நான் என்ன செய்கிறேன் என்று அவருக்கு புரிந்தது. கலவரம் போய் மிகப்பெரிய புன்னகை முகத்தில்.
எங்கள் இருவருக்குமே இது கலகலவென்று ஒரு சிரிப்பை உண்டாக்கியது.
"அவ்வளவு மோசமான நான்......." சிரித்துக் கொண்டே கேட்டேன்.
"ஐயோ அப்படி இல்ல. திடீர்னு கை....." அத்தையும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்.
திருமணம் ஆகி 8 வருடங்கள் எங்களுக்குள் இல்லாத ஒரு அன்னியோன்யம் இந்த ஒரு வினாடியில் உருவானது போல் இருந்தது.
இதற்கு அடுத்து கிச்சனுக்குள் இருந்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. கிச்சனை விட்டு வெளியே செல்லவும் மனசே இல்லை. ரொம்பவும் ஒன்றும் உட்கார்ந்து கதை பேசும் அளவிற்கு நானும் அவரும் இதுவரை செய்ததே இல்லை.
"என்ன வீடியோ பாக்கறீங்க" எதையாவது பேச வேண்டுமே என்பதற்காக கேட்டேன்.
"ஒரு விஜய் டிவி சீரியல். சும்மா அப்பப்ப யூடியூப்ல போட்டு பாப்பேன்"
சீரியலிலோ நாடகத்திலோ சுத்தமாக எனக்கு பிடிக்காத ஒரு விஷயம். இப்போதைக்கு பேச்சை தொடர்வதற்காக "என்ன சீரியல் ?என்ன கதை?"
பொதுவாக ஒரு கேள்வியை கேட்டேன். Ear buds ஒன்றை மட்டும் காதில் வைத்துக் கொண்டு, என்னுடன் பேசுவதற்காக மற்றொரு சைடு கழட்டி வைத்திருந்தார். மொபைலை பார்த்தபடியே, என்ன சீரியல் என்ன கதை என்று சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார். கதை கேட்பதற்கு நான் கேள்வியை கேட்கவில்லை. அத்தை பேசும் அழகை மட்டுமே ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். தேன்கூடு கம்மல் அத்தை பேசும்போது ஆடிக் கொண்டே இருந்தது அழகாக இருந்தது.
கிச்சன் ஸ்லாபில் கிடந்த இன்னொரு ear buds எடுத்து என் காதில் மாட்டிக் டணகொண்டு, சீரியலில் மிகவும் ஆர்வத்தை காட்டுவது போல மொபைலை பார்ப்பதற்கு சென்றேன்.
வலது கையை முழுவதுமாக அத்தையின் முதுகை தாண்டி எடுத்துச் சென்று இடுப்பின் ஓரமாக ஸ்லாப்பை பிடித்துக் கொண்டு முகத்தை அத்தையும் இடது தோளிற்கு மேலாக மிக அருகில் வைத்து மொபைலை பார்த்தேன்.
ஸ்லாபில் மொபைல். இரண்டு கைகளையும் ஊன்றியபடி அத்தை. அவளுக்கு பின்புறமாக நான். என் வலது அவள் முதுகை சுற்றியபடி ஸ்லாப்பில், அவள் இடுப்பிற்கு மிகவும் அருகில். எந்த ஒரு உடலும் தொடவில்லை. ஆனால் நெருக்கம் மிகவும் அதிகம். இப்படி ஒரு நெருக்கம் எட்டு வருடம் எங்களுக்குள் இருந்ததே இல்லை.
திடீரென்று வந்த நெருக்கத்தால் திரும்பி என்னை பார்க்க முயற்சித்தார். அது மிகவும் விபரீதமான செயல். இருவரது முகமும் சில சென்டிமீட்டர் இடைவெளி. சட்டென்று முகத்தை மொபைலை பார்த்து திருப்பிக் கொண்டார்.
கண்டிப்பாக அவருக்கு ஒரு குழப்பமான மனது இருந்திருக்க வேண்டும். என்னை தள்ளிப்போ என்று சொல்ல முடியாது. எந்த தவறும் நான் செய்யவில்லை. நான் மகளின் கணவன். ஆனாலும் இதுவரை கண்ணியமாகவே நடந்து வந்த நாள் இந்த நெருக்கம் எதேச்சையாக கூட இருக்கலாம் என்று ஒரு குழப்பம் வந்திருக்க வேண்டும்.
மொபைலை பார்த்தபடியே என்னிடம் கதையை சொல்ல தொடங்கினார். ஒரு வரி கதை கூட என் மனதிற்குள் ஏறவில்லை.
இந்த நெருக்கத்தை அப்படியே தொடர வேண்டும். இடைவெளியை குறைக்க வேண்டும். என்ற எண்ணமே எனக்கு இருந்தது.
"அப்படியா".... "அய்யய்யோ".... "ஓஹோ"..
அத்தைக்குரிய கதையின் ஒவ்வொரு வரிகளுக்கும் ஏதோ ஒரு ரியாக்ஷனை கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தேன்.
ஸ்லாப்பில் இருந்த வலது கையை அவ்வப்போது மெதுவாக இடுப்பில் பட்டும் படாமலும் உரச விட்டுக் கொண்டே இருந்தேன். முதுகீருக்கு பின்னால் இருந்த என் கைகளையும் முதுகின் மேலே அப்போது மட்டும் படாமலும் வைத்துக் கொண்டு இருந்தேன்.
மொபைலை கூர்ந்து பார்ப்பது போல நடித்துக் கொண்டு அத்தையின் தோளிற்க்கு மேலிருந்த என் முகத்தை தோள்பட்டையில் மெதுவாக மெதுவாக பதித்தேன்.
அத்தைக்கு மிகவும் இக்கட்டான ஒரு சூழ்நிலை தான். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குரல் குறைந்து குறைந்து வந்தே கதையை சொல்லியது.
அத்தையின் ஓரமாக இருந்த எனது உடலை நேராக அத்தைக்கு பின்னால் கொண்டு சென்றேன். இரண்டு கைகளையும் அத்தையின் இரண்டு புற இடுப்பிற்கும் பக்கத்தில் வைத்து ஸ்லாபில் பதித்தேன். அப்படி இப்படி ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியாது. முடிந்தால் என் கை அவளது இடுப்பில் நன்றாக பதியும்.
காலை நேர ஆண்மை முறுக்கு, ஜட்டி அணியாத காரணத்தினால், அத்தையின் பட்டக்ஸில் நன்றாக பதிந்தது.
இந்தக் குளிருக்கும், என் ஆணுறுப்பின் கிளர்ச்சிக்கும், அந்த அரவணைப்பு மிகவும் தேவைப்பட்டது.
கொஞ்சம் அவசரப்பட்டு விட்டேன் என்று எனக்கு தோன்றும்படி "சிகரெட் ஸ்மெல் தம்பி. போய் பிரஷ் பண்ணிட்டு முகத்தை சோப்பு போட்டு கழுவிட்டு வாங்க!"
சட்டென்று திமிறி கொண்டு எனது கைகளுக்கு நடுவில் எடுத்த அவளை விடுவித்து அந்தப்புரம் சென்றார்.
மெதுவாக என் பெட்ரூம் சென்று , டாய்லெட்டில் முகத்தில் கண்ணாடியை பார்த்தபடியே நின்றன்.
என் கைகளும் கால்களும் கிடுகிடுவென்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
"என்ன பண்ணி வச்சிருக்க" எனக்குள் நானே கேள்வி கேட்டேன்.
" உன் பொண்டாட்டி கிட்ட சொல்லியாச்சு என்றால் செத்த நீ " ஒரு மனதில் பயம் காட்டியது.
"சிகரெட் ஸ்மெல் தானே பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னாங்க. கழுவிட்டு திருப்பி போய் ட்ரை பண்ணலாமா" இன்னொரு மனது நப்பாசை கிளப்பியது.
"அவங்களுக்கு பிடிக்கல. மருமகன்ற மரியாதைக்கு பேசாம இருக்காங்க. மூடிட்டு இதோட விட்டு போயிடு" ஒரு மனது.
"பெங்களூரு குளிர்ல உனக்கு இருக்கிற மூடு அவர்களுக்கு இல்லாம இருக்குமா? இன்னொரு மனது.
லேசாக தூக்கம் கலைந்து, குளிரில் மூடி மேலும் ஒரு மணி நேரம் படுக்க பயங்கரமான ஆசை.
படுக்கையரின் கதவு பாதி திறந்து இருந்ததால், கிச்சனிலிருந்து வந்த விளக்கு வெளிச்சம் தூக்கத்தை டிஸ்டர்ப் செய்தது.
கதவை பூட்டிவிட்டு வந்து உறங்குவோம் என்று மெதுவாக எழுந்து சென்றேன். கிச்சனில் எனது மாமியார். எப்படித்தான் இந்த குளிரில் குளிப்பாரோ தெரியவில்லை. 45 வயதில் நடிகை கஸ்தூரி போல கட்டான உடல். மஞ்சள் நிற சேலையில் தங்கச் சிலை போல, கிச்சனில் உள்ள விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார். கதவை மூட சென்ற நான் அவரது அழகில் மயங்கி அருகில் சென்று பேச்சு கொடுத்தேன்.
"காலையிலேயே என்ன பண்றீங்க?. சண்டே தானே எனக்கு லீவுதான். எதுக்கு இப்பவே சமைக்கணும்?"
எனது மனைவியும், ஆறு வயது மகனும், மாமனாருடன் ஒரு உறவினர் வீட்டு நிகழ்ச்சிக்கு சென்றதால் நானும் எனது மாமியாரும் தனியாக பெங்களூரு வீட்டில். எனது மாமியாரும் சேர்ந்து செல்வதாக தான் பிளான். கடைசி நேரத்தில் எனக்கு காய்ச்சல் வந்ததால் என்னை கவனித்துக் கொள்ள அத்தை இங்கு இருக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டார்.
"காய்ச்சல் இருக்கிறீங்க இல்ல காலையில எந்திரிச்ச உடனே கொஞ்சம் கஞ்சியும் ரசமும் வெச்சா நல்லா இருக்கும்"
"அத்தை எனக்கு காய்ச்சல் போய் ரெண்டு நாள் ஆச்சு. "
அதிகாலை வேலை என்பதால் , பெங்களூர் ஊரே மிகவும் அமைதியாக கிடந்தது. மெதுவான குரலிலே நானும் அத்தையும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.
தூங்க ஆசைப்பட்ட எனக்கு அத்தையுடன் தனியாக கிடைக்கும் நேரத்தை வீணாக்க விரும்பவில்லை. கிச்சனின் வெளிப்புறம் வாஷிங் மெஷின் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு ஸ்டூலை எடுத்து போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டேன்.
" எனக்கு தான் காய்ச்சல் நேத்தே போயிருச்சு. இன்னும் எதுக்கு காலையில் கஷ்டப்படணும்"
" ஊர்ல தினமும் அஞ்சு மணிக்கு எந்திரிச்சிடுவேன். அதே பழக்கம்."
"தென்காசி வேற. பெங்களூரு வேற. இந்த ஊர்ல யாரு ஏழு மணிக்கு முன்னாடி கிச்சனுக்கு வருவாங்கன்னு தெரியல.... காபி எனக்கு போட்டு இருக்கீங்களா?"
" உங்களுக்கு போடல. வேணும்னா போடுறேன். பிரஷ் பண்ணிட்டு வரீங்களா?"
" சும்மா போடுங்க அத்தை. சண்டே தான. பிரஸ் பண்ணாம குடிக்கிறேன். " ஒரு குறும்பு புன்னகையுடன் சொன்னேன்.
அடுப்பை பார்த்தவரை பேசிக் கொண்டிருந்தவர், திரும்பி என்னை பார்த்து பொய் கோபத்துடன் சிரித்தார். "சரி போடுறேன். என் பொண்ணு உங்கள ரொம்ப கெடுத்து வச்சுட்டா."
காபி போட அத்தை தொடங்கியதும், டாய்லெட்டுக்கு சென்று ஒண்ணுக்கு இருந்து விட்டு, முகத்தில் குளிர்ந்த தண்ணீரை அடித்தேன் . ஆண்மை எழுந்து ஆடிக் கொண்டிருந்ததால் ஒண்ணுக்கு போகவே ரொம்ப நேரம் ஆகியது.
பெட்ரூம் ஜன்னலில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த எனது ஜீன்ஸ் பாக்கெட் உள்ளே இருந்தா சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்து கிச்சனை பார்த்து நடந்தேன்.
அத்தையை தாண்டி சென்று வாஷிங் மெஷின் ஏரியாவிற்குள் ஸ்டூலை போட்டு உட்கார்த்துக் கொண்டேன். கம கம மனத்தில் காபி கையில் கிடைத்ததும், சிகரட்டை பத்த வைத்தேன். குளிரான காற்று முகத்தில் படும் காலை வேளையில் காப்பியும் சிகரெட்டும் அப்படி ஒரு சுகம். அதை அனுபவித்தவனுக்கு தான் தெரியும். எனது மனைவிக்கு சிகரெட் பிடிப்பது தெரியும் என்றாலும் அவள் முன்னாடி குடித்ததே இல்லை. என் அத்தை அப்படி இல்லை. பிடிக்காது என்றாலும் எனக்கு எதிர்த்து பேச மாட்டார்.
"என்னது இது? காலங்காத்தாலே.? தப்பு இல்லையா?"
பதில் சொல்லாமல் காப்பியையும் சிகரெட்டையும் அனுபவிக்க தொடங்கினேன்.
வாஷிங் மெஷின் இருப்பது, சர்வீஸ் ஏரியா என்பதால் சிகரெட் புகை வீட்டிற்குள் வராமல் காற்றோட்டமாக வெளியே சென்று விடும்.
கிச்சனின் ஸ்டவ் இருக்கும் ஸ்லாப், கரெக்டாக அத்தையின் இடுப்பு உயரத்திற்கு இருக்கும். அடுப்பு வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டு, யூட்யூபில் ஒரு வீடியோவை பிளே செய்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஸ்லாபில் இரண்டு முழங்கைகளையும் ஊன்றி, உடலை சாய்த்து மொபைலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
காபி குடிச்ச ஆன மூன்று நிமிடங்களும், என் கண்கள் அத்தையின் அழகையும், இடது புறம் தெரிந்த பளிங்கு போன்ற இடுப்பையும் அளவெடுத்துக் கொண்டே இருந்தது. அவ்வப்போது என்னிடம் பேச்சுக் கொடுக்க திரும்பும் போது சட்டென்று நான் கண்ணை நகர்த்தினாலும் நான் பார்ப்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.
சிகரட்டை வாஷ்பேஷனில் அணைத்து விட்டு, டஸ்பின்ல போட வேண்டும். டஸ்ட்பின் அத்தை உடலில் ஒட்டியபடி கிட்சன் ஸ்லாப்பில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. கையை அத்தையின் முன்புறமாக நீட்டி டஸ்பினை நோக்கி கொண்டு சென்றேன்.
இது ரொம்ப கேஷுவலாக நடந்த ஒரு விஷயம் தான். அந்த ஒரு நொடியில் கைகள் அத்தையின் மார்பை தாண்டி சென்ற போது முகத்தில் ஒரு கலவரத்துடன் என்னை பார்த்தார். அடுத்த நொடியில் அவருக்கு நான் டஸ்ட் பின்னை திறப்பது தெரிந்ததும், நான் என்ன செய்கிறேன் என்று அவருக்கு புரிந்தது. கலவரம் போய் மிகப்பெரிய புன்னகை முகத்தில்.
எங்கள் இருவருக்குமே இது கலகலவென்று ஒரு சிரிப்பை உண்டாக்கியது.
"அவ்வளவு மோசமான நான்......." சிரித்துக் கொண்டே கேட்டேன்.
"ஐயோ அப்படி இல்ல. திடீர்னு கை....." அத்தையும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்.
திருமணம் ஆகி 8 வருடங்கள் எங்களுக்குள் இல்லாத ஒரு அன்னியோன்யம் இந்த ஒரு வினாடியில் உருவானது போல் இருந்தது.
இதற்கு அடுத்து கிச்சனுக்குள் இருந்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. கிச்சனை விட்டு வெளியே செல்லவும் மனசே இல்லை. ரொம்பவும் ஒன்றும் உட்கார்ந்து கதை பேசும் அளவிற்கு நானும் அவரும் இதுவரை செய்ததே இல்லை.
"என்ன வீடியோ பாக்கறீங்க" எதையாவது பேச வேண்டுமே என்பதற்காக கேட்டேன்.
"ஒரு விஜய் டிவி சீரியல். சும்மா அப்பப்ப யூடியூப்ல போட்டு பாப்பேன்"
சீரியலிலோ நாடகத்திலோ சுத்தமாக எனக்கு பிடிக்காத ஒரு விஷயம். இப்போதைக்கு பேச்சை தொடர்வதற்காக "என்ன சீரியல் ?என்ன கதை?"
பொதுவாக ஒரு கேள்வியை கேட்டேன். Ear buds ஒன்றை மட்டும் காதில் வைத்துக் கொண்டு, என்னுடன் பேசுவதற்காக மற்றொரு சைடு கழட்டி வைத்திருந்தார். மொபைலை பார்த்தபடியே, என்ன சீரியல் என்ன கதை என்று சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார். கதை கேட்பதற்கு நான் கேள்வியை கேட்கவில்லை. அத்தை பேசும் அழகை மட்டுமே ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். தேன்கூடு கம்மல் அத்தை பேசும்போது ஆடிக் கொண்டே இருந்தது அழகாக இருந்தது.
கிச்சன் ஸ்லாபில் கிடந்த இன்னொரு ear buds எடுத்து என் காதில் மாட்டிக் டணகொண்டு, சீரியலில் மிகவும் ஆர்வத்தை காட்டுவது போல மொபைலை பார்ப்பதற்கு சென்றேன்.
வலது கையை முழுவதுமாக அத்தையின் முதுகை தாண்டி எடுத்துச் சென்று இடுப்பின் ஓரமாக ஸ்லாப்பை பிடித்துக் கொண்டு முகத்தை அத்தையும் இடது தோளிற்கு மேலாக மிக அருகில் வைத்து மொபைலை பார்த்தேன்.
ஸ்லாபில் மொபைல். இரண்டு கைகளையும் ஊன்றியபடி அத்தை. அவளுக்கு பின்புறமாக நான். என் வலது அவள் முதுகை சுற்றியபடி ஸ்லாப்பில், அவள் இடுப்பிற்கு மிகவும் அருகில். எந்த ஒரு உடலும் தொடவில்லை. ஆனால் நெருக்கம் மிகவும் அதிகம். இப்படி ஒரு நெருக்கம் எட்டு வருடம் எங்களுக்குள் இருந்ததே இல்லை.
திடீரென்று வந்த நெருக்கத்தால் திரும்பி என்னை பார்க்க முயற்சித்தார். அது மிகவும் விபரீதமான செயல். இருவரது முகமும் சில சென்டிமீட்டர் இடைவெளி. சட்டென்று முகத்தை மொபைலை பார்த்து திருப்பிக் கொண்டார்.
கண்டிப்பாக அவருக்கு ஒரு குழப்பமான மனது இருந்திருக்க வேண்டும். என்னை தள்ளிப்போ என்று சொல்ல முடியாது. எந்த தவறும் நான் செய்யவில்லை. நான் மகளின் கணவன். ஆனாலும் இதுவரை கண்ணியமாகவே நடந்து வந்த நாள் இந்த நெருக்கம் எதேச்சையாக கூட இருக்கலாம் என்று ஒரு குழப்பம் வந்திருக்க வேண்டும்.
மொபைலை பார்த்தபடியே என்னிடம் கதையை சொல்ல தொடங்கினார். ஒரு வரி கதை கூட என் மனதிற்குள் ஏறவில்லை.
இந்த நெருக்கத்தை அப்படியே தொடர வேண்டும். இடைவெளியை குறைக்க வேண்டும். என்ற எண்ணமே எனக்கு இருந்தது.
"அப்படியா".... "அய்யய்யோ".... "ஓஹோ"..
அத்தைக்குரிய கதையின் ஒவ்வொரு வரிகளுக்கும் ஏதோ ஒரு ரியாக்ஷனை கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தேன்.
ஸ்லாப்பில் இருந்த வலது கையை அவ்வப்போது மெதுவாக இடுப்பில் பட்டும் படாமலும் உரச விட்டுக் கொண்டே இருந்தேன். முதுகீருக்கு பின்னால் இருந்த என் கைகளையும் முதுகின் மேலே அப்போது மட்டும் படாமலும் வைத்துக் கொண்டு இருந்தேன்.
மொபைலை கூர்ந்து பார்ப்பது போல நடித்துக் கொண்டு அத்தையின் தோளிற்க்கு மேலிருந்த என் முகத்தை தோள்பட்டையில் மெதுவாக மெதுவாக பதித்தேன்.
அத்தைக்கு மிகவும் இக்கட்டான ஒரு சூழ்நிலை தான். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குரல் குறைந்து குறைந்து வந்தே கதையை சொல்லியது.
அத்தையின் ஓரமாக இருந்த எனது உடலை நேராக அத்தைக்கு பின்னால் கொண்டு சென்றேன். இரண்டு கைகளையும் அத்தையின் இரண்டு புற இடுப்பிற்கும் பக்கத்தில் வைத்து ஸ்லாபில் பதித்தேன். அப்படி இப்படி ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியாது. முடிந்தால் என் கை அவளது இடுப்பில் நன்றாக பதியும்.
காலை நேர ஆண்மை முறுக்கு, ஜட்டி அணியாத காரணத்தினால், அத்தையின் பட்டக்ஸில் நன்றாக பதிந்தது.
இந்தக் குளிருக்கும், என் ஆணுறுப்பின் கிளர்ச்சிக்கும், அந்த அரவணைப்பு மிகவும் தேவைப்பட்டது.
கொஞ்சம் அவசரப்பட்டு விட்டேன் என்று எனக்கு தோன்றும்படி "சிகரெட் ஸ்மெல் தம்பி. போய் பிரஷ் பண்ணிட்டு முகத்தை சோப்பு போட்டு கழுவிட்டு வாங்க!"
சட்டென்று திமிறி கொண்டு எனது கைகளுக்கு நடுவில் எடுத்த அவளை விடுவித்து அந்தப்புரம் சென்றார்.
மெதுவாக என் பெட்ரூம் சென்று , டாய்லெட்டில் முகத்தில் கண்ணாடியை பார்த்தபடியே நின்றன்.
என் கைகளும் கால்களும் கிடுகிடுவென்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
"என்ன பண்ணி வச்சிருக்க" எனக்குள் நானே கேள்வி கேட்டேன்.
" உன் பொண்டாட்டி கிட்ட சொல்லியாச்சு என்றால் செத்த நீ " ஒரு மனதில் பயம் காட்டியது.
"சிகரெட் ஸ்மெல் தானே பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னாங்க. கழுவிட்டு திருப்பி போய் ட்ரை பண்ணலாமா" இன்னொரு மனது நப்பாசை கிளப்பியது.
"அவங்களுக்கு பிடிக்கல. மருமகன்ற மரியாதைக்கு பேசாம இருக்காங்க. மூடிட்டு இதோட விட்டு போயிடு" ஒரு மனது.
"பெங்களூரு குளிர்ல உனக்கு இருக்கிற மூடு அவர்களுக்கு இல்லாம இருக்குமா? இன்னொரு மனது.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)