Incest கதிரின் தாயாக

[Kathir anbu]

என்னோட பேரு கதிர்.
என்னோட அப்பா பேரு மாணிக்கம் எனக்கு அம்மா இல்லை. நான் சேலம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவன். இப்ப என்னோட வயசு 21. நான் BE படிச்சுட்டு‌ இருக்கேன்.
இதுக்கு மேல என்னுடைய வாழ்க்கையில என்ன நடந்துச்சு அத பத்தி தான் இந்தக் கதை.
எங்களுக்கு ஊர்ல நிறைய இடம், வீடு, வசதி எல்லாமே இருக்கு. எங்க அப்பா ஒரு பெரிய விவசாயி, எங்க ஊர்லேயே நாங்க தான் பெரிய விவசாய குடும்பம். எனக்கு எல்லாம் இருந்தும் அம்மாவோட பாசம், அன்பு எதுவுமே இல்லாம தான் வளர்ந்தேன். இது ஒரு குறையாவே என்னோட அப்பாவுக்கு தெரிஞ்சது.

எனக்கு அம்மா பாசம் தான் கிடைக்கலையே தவிர, மற்றபடி எல்லா வசதியுமே என் அப்பா எனக்கு செஞ்சு கொடுத்து இருந்தார்.
சரி, இப்போ கதைக்கு வருவோம். அப்போ கல்லூரி விடுமுறையில இருந்தேன். அப்போதான் திடீர்னு ஒருநாள் எனக்கு ரொம்ப உடம்பு சரியில்லாம போச்சு. அப்போ என்னோட அப்பா,
 என்ன கூட்டிக்கிட்டு மருத்துவமனைக்கு போனாரு ஆனா போதுமான வசதி நாங்க இருந்த ஊர்ல இந்த மருத்துவமனையில எதுவுமே கிடைக்கல .அதனால என்ன கூட்டிக்கிட்டு வெளியூருக்குள்ள மருத்துவமனை ஒன்றுக்கு கூட்டிட்டு போனாரு.
என்னை கூட்டிட்டு போய் என்ன தங்க வச்சு பாத்துக்கிட்டாங்க. அங்க டாக்டர் என்ன சொன்னாருன்னா, இது சாதாரண வைரஸ் காய்ச்சல் தான். இதனால ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல. நீங்க உங்க பையனை டிஸ்சார்ஜ் பண்ணி கூட்டிட்டு போகலாம். அப்படின்னு சொன்னாங்க. ஆனா இன்னும் சில டெஸ்டுகள் எடுக்க வேண்டியிருக்கு. அதனால ஒரு வாரம் நீங்க ஆஸ்பத்திரில தங்கி இருந்து பார்த்துட்டு போங்க. அப்படின்னு சொன்னாரு.அப்படியே அந்த ஊர்ல தங்கி இருந்தப்போ என்ன பாத்துக்கிட்ட நர்ஸ் பேரு தான் வசந்தி. அவங்களுக்கு வயசு 39 தான் இருக்கும்.
ரொம்ப அழகா இருப்பாங்க.ரொம்ப அழகான முகம்.
சரி, இனிதான் கதையே ஆரம்பிக்கிறது.யார் இந்த வசந்தி? எனக்கும் அவங்களுக்கும் இடையில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது பற்றுன கதை.

நான் பொறந்து கொஞ்ச நாள்லையே என்னோட அம்மா தவறிட்டதா சொன்னாங்க .
ஆனா எனக்கு அப்போது தெரியாது, நான் குழந்தையாக இருந்த பொழுது என்னை பெற்றெடுத்து, விட்டு சென்றவள் தான் அந்த வசந்தி என்று. 
ஆம், வசந்தி வேற யாரும் இல்லை.

என்னோட‌ அம்மா.

[sarit11]

my dear writer

pls dont mention under age

under age is not allowed here

[Ammapasam]

Welcome to the new story
Good update bro

[Kathir anbu]

my dear writer

pls dont mention under age

under age is not allowed here

Sorry . Now I corrected ✌?

[Kathir anbu]

நான் ஆஸ்பத்திரில இருந்த கொஞ்ச நாளும் வசந்தி நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க. எங்க அப்பாவும் அப்பப்போ வந்து கவனிச்சுட்டு போவார். 
மத்த பேஷன்ட்ஸ் மேல இல்லாத கவனிப்பு என் மேல இருந்துச்சு. என்னை ரொம்ப ஸ்பெஷலா ட்ரீட் பண்ணாங்க.
அப்படி நாட்கள் ஓடிச்சு. அப்பரம் டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் வந்துச்சு. நான் குணமாகி விட்டேன்னு டாக்டர் வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டாரு. நாங்க அங்கே இருந்து வீட்டுக்கு வந்தோம். எல்லாம் நல்லா தான் போயிட்டு இருந்தது.
கொஞ்ச நாள்லயே, நான் வசந்தியை மிஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். ஏனோ தெரியல, அவங்க முகம் எனக்கு வந்து வந்து போச்சு. திரும்ப அவங்களை பார்க்கணும் போலவே இருந்தது. நான் மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பி, மூணு மாசத்துக்கு அப்புறம்.
நான் பள்ளிக்கூடம் விட்டு சாயந்தரம் 4:30 க்கு வீட்டுக்கு வந்தேன். அப்போ வீட்டு வாசல்ல பொண்ணுங்களோட‌ 2 ஜோடி செருப்பு இருந்துச்சு. இது யாரோடதா இருக்கும்? அப்படின்னு சந்தேகத்தோட வீட்டுக்குள்ள நுழைந்தேன். உள்ள பார்த்ததும் எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சி.

ஆம்..உள்ளே இருந்தது வசந்தி தான்.கூட வேலை பார்த்த இன்னொரு நர்ஸ் இருந்தாங்க.
வாங்க வாங்க என்று கூப்பிட்டு கொண்டே உள்ளே சென்றேன். 
என்னை பார்த்ததும்‌‌அவள் முகம் மலர்ந்தது. என்னென்று தெரியாது, ஒருவித பரவசம் அடைந்தாள். எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது.

பின்பு மூவரும் உரையடிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த நேரத்திலேயே எங்க அப்பா வந்துவிட்டார்.

கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வசந்தியும் அவங்க தோழியும் கிளம்ப தயாராயிட்டாங்க.

"டீ வாங்கிட்டு வாரேன் , குடிச்சிட்டு போகலாம்."
"இல்ல இல்ல. இப்பதான் நாங்க வந்து பஸ் ஸ்டாப்ல இறங்கி டீ சாப்பிட்டு விட்டு வருகிறோம். அதனால எனக்கு ஒன்னும் தேவையில்லை, நன்றி."

"இவன் உடம்பு எப்படி இருக்கு, என்ன செய்யுறான் னு பாக்குறதுக்காக தான் வந்தேன், எனக்கு அஙக வேலையே ஓடல, "

"சரி, எனக்கு நேரம் ஆச்சு, நாங்க கிளம்புறோம்."

"உடம்பை பார்த்துக்கடா கதிர்." என்று கூறிவிட்டு .. என்னையே பார்த்தாள்.
எனக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை.
அப்பாவும் அவளது தோழியும் இருந்ததால் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக நின்றுவிட்டேன்.

என்னடா இது.. ஒரு நர்ஸ் பேஷண்டை பார்க்க வீட்டுக்கு வருகிறாளா? என்று நினைக்க வேண்டாம். 
நான் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த அந்த ஏழு ..எட்டு நாட்களும்,நடந்த நிகழ்வுகள் அந்த மாதிரி. 

*முதல் நாள் *

அது ஒரு தனியார் ஆஸ்பத்திரி என்பதால் பேஷண்ட்களுக்கு தனித்தனியாக அறை கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.
அது சாயங்கால நேரம் என்பதால், வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு செல்லும் நேரம்.எனவே அவளது
ஆடைகளை அவ்வளவாக பொருட்படுத்தாமல்,
வசந்தி அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

 குணிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.நான் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஏனோ முதல் பார்வையிலேயே அவளை பிடித்து விட்டது.
என் கல்லூரியில் எத்தனையோ பெண்கள் இருக்கிறார்கள்,அவர்களிடம் வராத ஈர்ப்பு ஒரு 40 வயது பெண்ணிடம் ஏற்படுவதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை.
நான் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே கண்ணிமைக்காமல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அவள் என்னை சட்டை செய்யவே இல்லை. அவள் வேலையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவை குனிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்ததுனாலேயே, ஒரு பக்க சேலை விலகி கைக்கு அடக்கமான ஒரு மாங்கனி என் கண்ணுக்கு விருந்தாச்சு.
ரொம்ப பெருசும் இல்ல, சின்னதும் இல்ல. சரியான அளவுல இருந்துச்சு.

அவ முகமெல்லாம் வேர்த்து இருந்துச்சு. முகம் மட்டுமில்ல. அவளோட ஜாக்கெட்ல அக்குள் பகுதியெல்லாம் வேர்த்து ஈரமா இருந்துச்சு.
அந்த வேர்வ நெடி , நான் இருந்த ரூம் ஃபுல்லா வந்தது.என் பூளு பேன்ட் கு உள்ள முழு விரைக்க ஆரம்பிச்சது. அவள கொஞ்சம் கொஞ்சமா கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன். அவள் கழுத்துல தாலி இல்ல. காலில் மெட்டி இல்ல. அவ ஒரு கல்யாணம் ஆகாதவள். இல்லைன்னா ஒருவேளை கல்யாணம் ஆகி புருஷனை இழந்து இருக்கலாம்.

இப்ப அவகிட்ட பேச்சு குடுக்கணும்னு நினைச்சேன் ஆனா அவளை எப்படிக் கூப்புடுறதுனு எனக்குத் தெரியலை. அதனால அக்கான்னே ஆரம்பிச்சேன்.

"அக்கா"
என்னை திரும்பி பார்த்தாள்
"எனக்கு ‌சிறுநீர் வருகிறது " என கூறினேன்.
என்னை bathroom கு கைத்தாங்கலாக கூட்டி சென்றாள். பின்பு 
அவள் வெளியில் நின்றாள் . நான் zip ஐ கழட்டி பூளை வெளியே‌ எடுத்து விட்டேன். அவளை பார்த்து கொன்டே தான் செய்தேன்.

1 மின்னல் வினாடி ‌அவளது கண்கள் என் பூளை பார்த்தது. ஆனால் எந்த reaction ம் இல்லை.பின் அவள் என்னைப் பார்க்காமல் திரும்பி நின்று கொண்டாள். 

அந்த அறையில் நான் சிறுநீர் கழிக்கும் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டது.

"ம்ம்ம் ..முடின்ச்சு" என்றேன்.
பின் என்னை கைத்தாலப் பிடித்துக் கூட்டிக்கொண்டு வந்து கட்டிலில் அமர்த்தினாள்.

மிகவும் சோர்வாக உணர்ந்தேன்.
உடல் மட்டுமே சோர்வாக இருந்தது, என் பூளோ மிகவும் active ஆக இருந்தது ‌

பின் படுக்கும்போது fan காற்றில் என் உடைகள் விலகியது.
என்ன நினச்சாளோ , கிட்ட வந்து என் உடையை சரி செய்ய ஆரம்பிச்சாள்.

நான் படுத்துக் கொண்டே அவள் முகத்தை பார்த்தேன். என் ஆடைகளை சரி செய்வதிலே அவன் மும்முரமாக இருந்தாள்.
நெற்றியில் ஒற்றை குங்குமம் கீற்று அதன் கீழே விபூதி வைத்திருந்திருந்தால், கழுத்தில் எந்த ஆபரணங்களும் இல்லை.மிகவும் சாதாரண பெண் அவள். யாருடனுமே அளவான பேச்சு, நேர்த்தியான உடை, கனிவான குரல் , அடக்கமான குணம். என அனைவரையும் கவரும் வகையில் இருந்தாள்.


இப்போ அவளை பத்தி தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆர்வம் வந்துச்சு. 
"அக்கா, நீங்க எந்த ஊரு, உங்க பேரு என்ன? "என்று கேட்டேன்.
வேலை செய்து கொண்டிருந்தவள், என்னை பார்த்துக் கொண்டு வேலை செய்தவாரே, "என் பெயர் வசந்தி" என்று சொன்னாள். "ஊர் பக்கத்துல தான் ".

அவன் பேசிய விதம் என்னுடன் பேச விருப்பமில்லாமல் பேசியது போல் தெரிந்தது. 

 எனக்கு அவளிடம் வற்புறுத்தி பேச விருப்பமில்லை. அமைதியாக இருந்தேன்.

சிறு நேரம் கழித்து, "உன் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டாள்.
நான் " கதிர் "

" என்ன படிக்கிற.?"

"இஞ்சினியரிங்"

"ம்ம்ம்ம் , சரி திரும்பி படு . ஊசி‌போடனும்"

என்றவாறு ஊசியில் மருந்தை ஏற்றிக்கொண்டே என்னை பார்த்தாள்.

நான் திரும்பி படுத்து லேசாக பேன்ட்டை இறக்கினேன்.

"பத்தாது இன்னும் இறக்கு "

"ம்ம்ம்ம்" நன்றாக இறக்கினேன்.

மெதுவாக ஊசி போட்டாள். நான் வலியில் பல்லை கடித்து கொன்டேன்.

தேய்த்து விடலாம் என கையை கீழே கொன்டு சென்றேன்.
என் கையை தட்டி விட்டு அவளே தேய்க்க ஆரம்பித்தாள்.

அவளை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

[Muralirk]

Interesting....... Thanks for your story please continue

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[Kathir anbu]

*Day 2*

பின்பு காலை வழக்கம்போல் அவள் வந்தாள். நான் படுத்து அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு குட் மார்னிங் என்றேன்.
அவள் புன்னகைத்துவிட்டு வழக்கமாகச் செய்யும் வேலைகளைச் செய்தாள்.

எனக்கு டெம்பரேச்சர் செக் செய்து, எனக்கு கொடுக்க வேண்டிய மாத்திரைகளைக் கொடுத்து, "சாப்பிட்டுவிட்டு இதைப்போட்டுகொள்" என்று கூறிவிட்டு வெளியே சென்றுவிட்டாள்.
நான் அந்த மாத்திரையை எடுத்துச் சாப்பிடாமல் கதவை வெரித்து கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு ஒரு மணி நேரம் கழித்து வந்தாள். மாத்திரை அங்கே இருப்பதை பார்த்த விட்டு, "ஏன் மாத்திரை போடவில்லை? "என கேட்டாள்.
"நான் இன்னும் சாப்பிட வில்லை, எனக்கு சாப்பாடு கொண்டு வர வேண்டிய ஆள் இன்னும் கொண்டு வரவில்லை" என்று கூறினேன்.
அவள் என்ன நினைத்தாலோ வெளியே சென்று அவளது சாப்பாட்டு கூடையை எடுத்து உள்ளே வந்தாள்.

அவள் சாப்பிடுவதற்காக கொண்டு வந்திருந்த சாப்பாட்டை எனக்கு கொடுத்தாள். என் பெட்டில் வைத்துவிட்டு "சாப்பிடு" என்று சொல்லி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

ஒரு வாய் எடுத்து வாய் வைப்பது போல் வைத்து," என்னால் சாப்பிட முடியவில்லை. எனக்கு மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறது "என்று படுத்துக் கொண்டேன்.

நான் வேண்டுமென்றே அவ்வாறு செய்தேன்.
பிறகு என்னையே பாவமாக‌ பார்த்து, என்னை எழுந்து உட்கார செய்து, அவள் மீது சாய்த்துக் கொண்டாள். சாய்த்துக் கொண்டு, அவள் சாப்பாட்டை எடுத்து ஊட்டி ஆரம்பிச்சா.

அவள் இப்பொழுதுதான் குளித்திருப்பாள் போல. அவள் மீது வந்த வாசனை மூக்கிலேறியது.

இப்போ ,ஃபேன் காற்றில் அவளது சேலை விலகி ஒரு பக்க பழுத்த மாங்கனி எனக்கு தெரிந்தது.

சேலை விலகுவதை அவளும் உணர்ந்தாள் ஆனால் சரி செய்ய முடியவில்லை. அவஸ்தையாக நெளிந்து கொண்டே எனக்கு சாப்பாடு ஊட்டினாள் ‌.

இப்போ நிமிர்ந்து உக்கார்ந்து ஓரக்கண்ணால் அவள் வழவழப்பான இடுப்பையும் ஜாக்கெட்டை கிழித்துக் கொண்டு இருக்கும் அவள் முலையையும்.. அவளுக்கு தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிட்டேன்.

கவனித்து விட்டாள் போல வேகமாக ஊட்ட ஆரம்பித்தாள்.

மேலும் அவள் சாப்பாடு அமிர்தம் போன்று இனித்தது.
ஏன் இவள் இதெல்லாம் எனக்கு செய்ய வேண்டும்? எந்த அவசியமும் இல்லையே. அவளிடமே கேட்டு விட முடிவு செய்தேன்.
பின் அவளிடம் கேட்டுவிட்டேன்.

இதெல்லாம் எனக்கு எதற்கு செய்கிறீர்கள்? அவள் என்னையே குறுகுறுவென்று பார்த்தாள்.

"எனக்கும் அது தெரியவில்லை. உனக்கு இதெல்லாம் செய்ய வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது, என்னை தப்பாக எடுத்துக்கொள்ளாதே" என்று கூறிவிட்டு, பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றுவிட்டாள்.

அவளோ ஒரு தாய் பாசத்தில் செய்கிறாள்.
நானோ அவளை காமத்துடன் பார்க்கறேன்.


பின் அவ்வளவாக அவளுக்கு வேலை இல்லை போலும். என்னையே வந்து வந்து கவனித்து கொண்டாள்.

நான் அவளை ரசிப்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிகிறது. ஆனால் என்னை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

எங்களுக்குள் நெருக்கம் வந்தது போல் தோன்றியது.
பின் நேரம் ஆனதும் அவள் வீட்டுக்கு கிளம்பி விட்டாள்.


*Day 3



அடுத்த நாள் வந்தாள், வழக்கம் போல் வேலைகளை பார்த்துவிட்டு என்னிடம்
மாத்திரைகளை சாப்பிடக் கொடுத்துவிட்டு, சென்றாள்.

பின்பு அவளது வேலைகளை முடித்துவிட்டு, "ஃஹப்பா அவ்வளவுதான் வேலை, இனி மதியத்திற்கு மேல் தான் எனக்கு வேலை" என்று எனது பெட் இன் அருகிலேயே, ஒரு சேர் எடுத்து போட்டு,. ஃபேனை, எங்கள் இருவருக்கும் ஓடுமாறு, ஆன் செய்து விட்டு, அமர்ந்து கொண்டாள் .
இன்று ஒரு சாதாரண நீலநிற காட்டன் புடவை அணிந்திருந்தால். கழுத்தில் ஒரு சின்ன செயின்.
இப்பொழுதுதான் முத்தை கழுவி விட்டு வந்திருப்பாள் போலும். முகத்தை கழுவிய நீர் துளியாக வழிந்து கழுத்து வழியாக இறங்கி அவளது ஜாக்கெட்டின் ஓரங்களில் எல்லாம் நனைந்திருந்தது.

அதை அப்பப்போ ஓர கண்ணால் பார்த்துவிட்டு குனிந்துகொண்டே அவளிடம் பேச்சுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அவளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாய் இருந்தது அவளிடமே கேட்டுவிட்டேன்.
"உங்களைப் பற்றி கூறுங்கள்" என்று சொன்னேன் அவள் அவளைப் பற்றி கூற ஆரம்பித்தாள.
"உங்களுக்குத் திருமணமாகிவிட்டதா" என்று முதல் கேள்வியை அவளிடம் கேட்டேன்.
அவள் "இல்லை" என்று பதிலளித்தாள்.

"ஏன், திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை" என்று கேட்டேன்.
"அது அதன் மீது நம்பிக்கை போய்விட்டது."
என்று விரக்தியாக பதிலளித்து என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அவளது சிரிப்பில் வலியையும் உணர்ந்தேன்.
இவ்வளவு பேச்சுக்கள் போய்க் கொண்டிருந்தபோதும் பேன் காற்றில் விலகியபோது தெரிந்த அவளது தொப்புளை நான் கவனிக்கத் தவறவில்லை. இரண்டு மடிப்பு விழுந்த, அவளது தொப்புள்களைப
பார்த்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விறைக்கத் தொடங்கி, அரை விறைப்பில் என் பூள் இருந்தது.

பின் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு எழுந்து சென்றுவிட்டாள்.
அவள் செல்லும் போது,‌பின்பக்கம் பார்தேன்.

அவள் உடலில் இருந்து அவளது பின்பக்கம் தனியாக அவளை எடுத்து காட்டியது. கை படாத மொட்டல்லவா
அதான் இப்படி இருக்கிறாள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

எப்படி 40 வயது ஆகியும் திருமணம் செய்யாமல் இருக்கிறாள் என்ற‌‌ கேள்வி என்னை குடைய ஆரம்பித்தது.

[Lashabhi]

Story so far ultimate. Vaerra level.

[Muralirk]

Very interesting story bro please update thanks for update

[Kathir anbu]

நேரம் ஆறு மணி கடந்தது. என்ன இவள் நேரமாகிவிட்டது வீட்டுக்குச் செல்லாமல் இங்கேயே வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்று பார்த்தேன்.

 என்னை கவனிக்க மாத்திரைகளை எடுத்து கொண்டு என்னிடம் வந்தாள்.

அப்பொழுது எனக்காக வெளியில் சென்று சில பழங்களையும் வாங்கி கொண்டு வந்திருக்கிறாள். 
பின் அதனை என் அருகில் வைத்துவிட்டு,  "மாத்திரையை இரவு சாப்பிட்டு விட்டு போட்டு கொள்" என்று கூறிவிட்டு, 
"பழங்கள் உனக்கு தான் வாங்கி வந்தேன். 

அதையும் சாப்பிடுவிடு விரைவில் குணமடைந்து விடுவாய்" என்று சொன்னாள்.

"நேரம் ஆகிவிட்டது ஏன் நீங்கள் இன்னும் செல்லவில்லை " என்று கேட்டேன் "மருத்துவர் தான் இன்று கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறது நீ தாமதமாகவே செல்ல வேண்டும் என கூறியதாக" சொன்னாள்.

சரி என கூறிவிட்டு நான் அவள் கொடுத்த பழங்களை
சாப்பிடலாமென பெட்டில் சாய்ந்தவாறு உட்கார்ந்தேன். 

அவள் அருகில் இருந்த கத்தியை எடுத்துக்கொடுத்து, நறுக்கி சாப்பிடு என்று கூறினாள்.

கூறிவிட்டு அவள் அவள் வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். நான் வழக்கம் போல அவள் குனிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்ததை கவனித்தவாறு பழங்களை வெட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.

பக்கத்தில் மாத்திரைகளையும் வெதுவெதுப்பான நீரையும் வைத்திருந்தாள்.

அவள் குனிந்து நிமிரும் போது அவளின் முலையை ஜாக்கெட்டோடு பார்த்துக் கொண்டே பழம் நறுக்கி கொண்டிருந்தேன்.

எதிர்பாராமல் கத்தியால் கையை வெட்டிக்கொண்டேன்.

வலியில் துடித்தவாறு" ஆஆஆ...அம்மா..." என்று கத்தினேன்.
பதற்றத்தில்
எனது இன்னொரு கையை பக்கத்திலிருந்த டேபிளில் வைத்தபோது மாத்திரை குடிப்பதற்காக வைத்திருந்த சுடுதண்ணீரில் பட்டு சுடுதண்ணீர் என் வலது கையில் கொட்டிவிட்டது. 

அதனால் இரண்டு கைகளுமே
காயம் ஏற்பட்டது. அவள் உடனே பதறி அடித்தவாறு என்னருகில் ஓடி வந்தாள்.

 "என்ன ஆயிற்று ஏன் கவனமாக இருக்க மாட்டாயா?" என்று என்னை கடிந்தவாறு என் கை வெட்டுப்பட்ட கையில் பஞ்சை வைத்து கட்டு கட்டி இரத்தத்தை உடனே நிப்பாட்டினாள்.

பின்பு எனது இன்னொரு கையில் சுடுநீர் பட்டதால் வெந்து விட்டது. அதற்கும் 5 நிமிடங்களிலேயே மருந்து கொண்டு வந்து கையில் போட்டு கையை கட்டி விட்டாள்.


இப்பொழுது எனது இரண்டு கைகளும் வெள்ளை துணியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. என்னை அவள் படுக்க வைத்துவிட்டு என்னை திட்டி கொண்டிருந்தாள்.

"பழம் நருக்கும்போது, கவனம் எங்கே இருக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.

நானும் சிறிது நக்கலாகவே பதிலளித்தேன். "பழத்தைப் பார்த்துகொண்டுதான் வெட்டினேன்" என்றேன்.

அவள் என்னை முறைத்தவாறு 
"கண்ணை நோண்ட வேண்டும் முதலில்" என்று கடிந்து கொண்டாள். 

அவளுக்கு புரிந்திருக்க வேண்டும் ‌நான் அவள் முலையை குறிப்பிடுகிறேன் என்று.

ஆனால், அவள் முகத்தில் வெட்கமோ, தயக்கமோ, கோபமோ எதுவும் இல்லை. எனக்கு இப்படி ஆகிவிட்டது என்று பதற்றம் மட்டுமே இருந்தது.

பிறகு எனக்கு மாத்திரைகளை கொடுத்து தண்ணீரையும் கொடுத்தாள்.

பிறகு சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு , "பார்த்துக்கொள் நான் காலையில் வருகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு செல்ல எத்தனித்தாள்.

 அப்பொழுது அவளிடம் சிறிது விளையாட வேண்டும் போல் இருந்தது எனக்கு.

உடனே அவளைக் கூப்பிட்டு," வசந்தி அக்கா"

" என்ன? "

"எனக்கு யூரின் வருகிறது. உதவ முடியுமா? "

என்னை திரும்பி பார்க்காமல் "நீயே
போய்க்கொள்."

" எனக்குத்தான் இரண்டு கைகளிலும் கட்டுப் போட்டு விட்டீர்களே, நான் எப்படி போவது?"

திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தாள்‌.

பிறகு தனது கைப்பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, என் அருகில் வந்து,
 சங்கடமாக நெளிந்தவாறே பாத்ரூம் வரையில் கொண்டு சென்றாள்.

அதுவரை இருவரும் எதுவுமே பேசவில்லை. அன்று முதல் நாள் பாத்ரூம் வெளிய நின்றவள், இன்று என்னுடன் உள்ளேயே வந்து நின்றாள்.


இருவரும் பாத்ரூமில் நின்றோம். 

நான் அவளது கண்களை பார்த்தேன். எனது கண்களை அவள் பார்த்தாள்.
 நானே முதலில் மௌனத்தை உடைத்தேன்.

"வசந்தி அக்கா ஜிப்பை கீழே இறக்கி விடுங்கள். எனக்கு அவசரமாக வருகிறது."

தயங்கியவாறே கீழே இறக்கினாள்.

 ஆனால் முழுதாக இறக்க முடியவில்லை. Zip இறுகிப்போயிருந்தது.

அவள் எனது வலது பக்கமாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

 இப்பொழுது ஒரு கையால் என் இடுப்பை பிடித்தவாறு, வேகமாக சரக்கென்று Zip கீழே இழுத்துவிட்டாள்.

அன்று ஒரு நொடி மட்டுமே பார்த்தவள் இப்போது கண்ணிமைக்காமல் அதையே பார்த்தாள்.

ஒரு பெரிய வாழைப்பழத்தைப் போல் வெளியில் வந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நான் அவள் கண்களை பார்தேன் ஒரு வித அதிர்ச்சி மட்டுமே தெரிந்தது. அதில் காமம் இல்லை. 

கருத்த சுன்னி சிறிதும் முடி இல்லாமல் வெளியே தொங்கியது.

"ம்ம்ம்ம் ம் " என்றேன்.

என் சுன்னியையே வெறித்து கொன்டிருந்தவள். சட்டென விலகி சென்றாள்.

சுவர் பக்கம் திரும்பி நின்று கொண்டாள்.

"இப்படி நின்றாள் எப்படி.? "

"பின்ன , நான் என்ன செய்யட்டும்.?"

"வந்து ‌புடிச்சு‌ விடுங்க ..இல்லனா Dress லாம் நாசம் ‌ஆகிறும் "

அவள் திரும்பாமல் அப்படியே நின்றாள்.

" நீங்க வீட்டுக்கு ‌போகனுமா வேணாமா "

வசந்தி என் சுன்னியை வெறித்து பார்த்தாள் என் நினைக்கும் போதே எனக்கு நன்றாக விரைக்க ஆரம்பித்தது.

என் சுண்ணி இப்போது ‌துடிக்க ஆரம்பித்தது.

"ஒரு patient க்கு பன்றதா தான் பன்றேன். நீ எதுவும் நெனக்க கூடாது."

"ம்ம்ம்ம் சரி ".

திரும்பியவாறு என் சுன்னியை பார்க்காமல் இடது (left) கையால் பிடிக்க முயற்சித்தாள்.
ஆனால் முடியவில்லை.

"ஒழுங்கா பார்த்து தான் பிடிங்களேன் "

இப்போ துடிச்சிட்டு இருக்கும் ‌சுன்னிய பார்த்தாள்.

சரெட்டன இருக்கி பிடித்தாள். பதட்டத்தில் 

"ம்ம்ம்ம்..." என்னை அறியாமல் முனங்கினேன்.

*சொந்த மகனின் சுண்ணியை பிடித்து கொண்டு நிற்கிறாள் அம்மா.  அம்மாவென தெரியாமல் சுன்னியை காட்டி கொன்டு நிற்கிறான் மகன் *


"ம்ம்ம்ம்.. யூரின் போ "

"தோலை கொஞ்சம் பின்னால‌ இழுத்து விடுங்களேன் "

" என்னது " 

"ஆமா‌ அப்போதான்‌ எனக்கு வரும் " 

அவளிடம் கொஞ்சம் விளையாட நினைத்தேன்.

என் பூளோ முழு விரைப்பை அடைந்திருந்தது.

அவள் கைக்குள் துடித்து கொண்டிருந்தது.

என்‌ சுன்னியை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்து கொண்டே..என் முன் தோலை இழுத்தாள்.

கன்னாபின்னாவென்று துடித்தது.

"ம்ம்ம்ம் போ "

விரைப்பாக இருந்தால் சிறுநீர் கழிக்க சிறிது நேரம் எடுத்தது 

"ம்ம்ம்ம் முடின்ச்சு.."

பாத்ரூமில் நீரை ஊற்றிவிட்டு..
 எனது பூளை பிடித்து உள்ளே தள்ள முயற்சித்தாள் . ஆனால், அது முழு விரைப்பை அடைந்திருந்ததால் உள்ளே போட முடியவில்லை. 

"என்னடா இது? உள்ளே போக மாட்டேங்குது."

நான் அமைதியாக அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன்.

கதவு சாத்தி இருந்தது பிறகு மெதுவாக முட்டி போட்டு

என் pant ஐ கழட்டி முட்டி வரை இறக்கினாள்.
இப்போ என் பூளை உள்ளே தள்ளியவாறே pant ஐ மேலே ஏற்றி ஒரு வழியாக முடித்து விட்டாள்.

எழுந்து என்னை ..திரும்பிப் பார்க்காமல் வெளியே சென்று விட்டாள்.

[Kathir anbu]

அன்று , எங்கள் ஊரில் உள்ள church Father என்னை பார்த்ததற்க்காக வந்தார்.

"தம்பி எப்படி இருக்கிறாய்? 

"நன்றாக இருக்கிறேன் Father ,இப்போது பரவாயில்லை."

பிறகு சம்பிரதாயங்களுக்காக சில கேள்விகள் கேட்டு விட்டு கிளம்ப தயாரானார்.

அப்பொழுது திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தவராய்

"கதிர், உன்னிடம் ஒன்று கூற வேண்டும். "

"உன்னைத் தேடி ஒரு பெண், மதிக்கத்தக்க வயதுடையவள், ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு வந்து உன்னை பற்றி விசாரித்தாள். அவள் யார் என்று என்னால் ஓரளவு ஊகிக்க முடிந்தது. "

 "இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு உன்னை, எங்கள் ஆசிரமத்தில் விட்டுச் சென்ற உன் தாயாக தான் இருக்க வேண்டும்."

"உன்னை பற்றிய விவரங்களை சேகரித்து கொண்டு அவள் சென்றுவிட்டாள், ஆனால் அவளை தொடர்பு கொள்வதற்கு எந்த முகவரியும் விட்டு செல்லவில்லை."

 "அவர் ஏதேனும் உன்னை தொடர்பு கொண்டாரா" என்று கேட்டார். 

எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. 

"இல்ல Father யாரும் என்ன‌ தேடி வரல "

என்ன என் அம்மா என்னை தேடி வந்தாளா? யார் அவள் எப்படி இருப்பாள் எங்கே இருக்கிறாள் குட்டையா இருப்பாரா நெட்டையா இருப்பாரா?

அம்மா என்னை தேடுகிறார் என்ற உணர்வே எனக்கு புது தெம்பை தந்தது.

FATHER வெளியே செல்லும் வரை வசந்தி உள்ளே வரவில்லை.


நாட்கள் செல்ல ஆரம்பித்தது.

 நானும் வசந்தியும் நன்றாக பழகினோம். 

ஒருவருக்கு ஒருவர் புரிந்து கொண்டோம். 

ஆனால் இது காதலும் இல்லை, காமமும் இல்லை. ஒரு 20 வயது ஆணுக்கும் 40 வயதிற்கும் உள்ள பெண்ணுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு விதமான புரிதல்கள் மட்டுமே.


பிறகு கடைசியாக ஏழாவது நாளும் வந்தது, நான் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகும் நாள். 

அன்று வசந்தி சோகத்துடனே காணப்பட்டாள். எனது அப்பா என்னை கூட்டிச் செல்ல வந்திருந்தார். எனது ஆடைகள் உடைகள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு நாங்கள் செல்ல தயாரானோம்.
பில் பே பண்ணுவதற்காக பில் கவுண்டருக்கு சென்றார் அப்பா. 

அப்பொழுது நானும் வசந்தியும் தனியாக நின்றிருந்தோம். அப்போது வசந்தி "உன்னோடு பேச வேண்டும் கொஞ்சம் வெளியே வருகிறாயா"
 
அவளோடு வெளியே சென்றேன்.

என்னை அழைத்துக்கொண்டு அருகிலிருந்த டீக்கடைக்கு சென்றாள்.

இருவரு ம் டீ சாப்பிட்டு விட்டு வந்து அங்கிருந்த ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து சில கதைகள் பேசி சிரித்து கொண்டிருந்தோம். 

அப்பொழுது அவள் அன்று வந்த சர்ச் பாதர் பற்றி கேட்டாள், "யார் அவர், அன்று உன்னிடம் என்ன கூறினார்" என்றெல்லாம் கேட்டாள். நான் நடந்தவற்றை எல்லாம் கூறினேன்.


நான் அம்மா இல்லாமல் வளர்ந்தவன் என்று அவளுக்கு முன்பே தெரியும். அதனாலேயே என்மேல் தனி பாசம் காட்டுகிறாள் என்றே நினைக்கின்றேன் 

அவள் என்னிடம், 
"நீ சிறுவயதிலிருந்தே அம்மா இல்லாமல் தான் வளர்ந்தாய் , திடீரென அந்த‌ பெண் வந்து, நான்தான் உன் அம்மா உன்னை இனிமேல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்றால் நீ என்ன செய்வாய்? "
என்று ஒரு கேள்விக்குறியோடு என்னையே பார்த்தாள். 

எனக்கு எப்படி பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று தெரியவில்லை.
"நான் அவளை அம்மா என்று அழைப்பேனா என்று தெரியாது ,."

"ஆனால் நிச்சயம் அவள் மீது கோபம் மட்டுமே படுவேன்."

 "இவ்வளவு காலம் எங்கு சென்றீர்கள் என்று கேட்பேன் ஏன் என்னை விட்டு சென்றீர்கள் என்று கேட்பேன்."

" கண்டிப்பாக பாசம் இருக்காது."

 "அவள் மீது கோபம் மட்டுமே எனக்கு இருக்கிறது" என்ற விரக்தியுடன் பேசினேன்.


சிறிது நேரத்திலே அவளுடைய முகம் மொத்தமாக மாறிவிட்டது. அவ்வளவு நேரம் சிரித்துக்கொண்டிருந்தவள், மிகவும் அமைதி ஆகிவிட்டாள்.


சரி என்று அவளிடம் கூறிவிட்டு எனது உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு நானும் என் தந்தையும் ஊருக்கு செல்ல கிளம்பிவிட்டோம்.

 நான் காரில் சென்று
எனது பொருட்களை வைத்து கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

 அப்பொழுது அங்கு என் தந்தை வசந்தியின் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். 

இருவருடைய முகமுமே ஏதோ ஒரு பதட்டத்தில் இருந்தது. 

எனக்கோ என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை. நான் அவர்களிடம் என்னவென்று கேட்பதற்காக கிட்டே சென்றபோது, தந்தை "சரி வருகிறேன் அம்மா
நேரம் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக வீட்டிற்கு வாருங்கள் "என்று கூறிவிட்டு "சரி கதிர் போகலாம் வா" என்று என்னை அழைத்துக்கொண்டு காருக்கு வந்துவிட்டார்.
நான் அவளை பார்த்து சிரித்து கை காட்டி விட்டு வந்தேன். அப்போது காற்றில் சேலை விலகி தெரிந்த‌ தொப்புளை கவனிக்காமலில்லை.

 அவள் என்னை ஏக்கமாக பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். தாய் அல்லவா.
மகன் பிரிந்து செல்வதை தாங்க முடியவில்லை போல.

1 மாதம் கடந்தது 


நாட்கள் சென்று கொண்டிருக்க ஒரு நாள் வசந்தியை ஒரு கோவிலில் பார்த்தேன்.
 இருவரும் சந்தித்து கொண்டோம். பேசிக்கொண்டோம். 

"என்னடா எப்படி இருக்க?" என்று கேட்டாள்,
" நான் நல்லா இருக்கேன். நீங்கள் எப்படி இருக்கீங்க?"
" ம்ம் நான் இருக்கேன். " என்று கூறியவரே வா குளத்தில் அமர்ந்து பேசுவோம் என்று என்னை கூட்டிச் சென்றாள்.

 குளத்தின் அருகே படிகளில் பக்கத்தில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டோம். 

உட்கார்ந்து கொண்டு மீன்களுக்கு பொறிகளை வீசிக்கொண்டே என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். 

"அப்புறம் அப்பா எப்படி இருக்கார்? படிப்பெல்லாம் எப்படிப் போகிறது? படிப்பில் கவனம் செலுத்துகிறாயா அல்லது பெண்களோடு ஊர் சுற்றுகிறாயா?" என்று கேட்டாள்.

" எனக்கு அங்குள்ள எந்தப் பெண்கள் மீதும் விருப்பமில்லை."
எனக்கு விருப்பமுள்ள பெண் அந்த கல்லூரியிலே இல்லை என்றேன்."

 "பிறகு சாருக்கு யாரைப் பிடிக்கும்? கல்லூரியிலே" என்றாள்.

"அவளைப் பற்றிக் கூறும் அளவிற்கு நாம் இரண்டு பேரும் இன்னும் நெருக்கமாகவில்லை" என்றேன். 

பிறகு அவள் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தால்.
ஆனால், என் கவனம் அதில் இல்லை. என் கவனமெல்லாம், அவள் பொறி அள்ளி வீசிக்கொண்டிருக்கும்போது விலகித் தெரிந்த அவளது இடுப்புப் பகுதியிலேயே இருந்தது.

வெயிலின் தாக்கத்தால என்னமோ வியர்வை துளிகள் வழிந்து ஒரு மாதிரி மின்னிக் கொண்டிருந்தது,.

கட்டுப்பாட்டை இழந்தேன்.

கோவில் என்றும் பாராமல் எனது கட்டுப்பாட்டை மீறி அவள் இடுப்பில் கை வைத்து தடவிவிட்டேன்.

அதிர்ந்து விட்டாள் 

கையை ஓங்கினால் என்னை அரைவதற்காக. ஆனால், அரைய முடியவில்லை. 

ஓங்கிய கையை அப்படியே மடக்கினாள்.

 கண்களை இருக்கி மூடினால். அவளது கண்ணில் தேங்கியிருந்த அந்த நீர் கண்ணத்தின் வழியாக வழிந்தது. 

புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இவ்வளவு நாள் அவளுக்கும் என்னை பிடிக்கும் என்று தான் நினைத்து கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அவள் கை ஓங்கிய பொழுதுதான் தெரிந்தது. 

அன்று என் சுன்னியை பிடித்து விட்டவள் இன்று இடுப்பைப் பிடித்ததற்கே இவ்வளவு கோவம் காட்டுகிறாளா. 

அப்போதுதான் புரிந்தது. நானும் அவளிடம்
அந்த அளவுக்கு நெருங்கவில்லையே‌ என்று எனக்கு தோன்ற ஆரம்பித்தது. 

அப்படியானால் அவளுடன் நாம் நெருங்க வேண்டும். அவளை அடைய வேண்டும் என்றால்.

"ஏன் அவளை அடைய வேண்டும்"? என்று திடீரென்று எனக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டேன். 

அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. அவள் எப்பொழுதும் என்னுடனேயே இருக்க வேண்டும் என்று என் உள்மனது சொன்னது.

 சரி அதற்கான வேலைகளை இனி பார்ப்போம் என்று வேலையில் இறங்கினேன்.

 இனி அவள் என்னுடன் தான் இருக்க வேண்டும் என் வீட்டில் தான் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.

*அவளும் அதையே தான் விரும்பினாள் என்று பாவம் எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை.*

ஓங்கிய கையை இறக்கிவிட்டு கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து எழுந்து விறுவிறுவென்று நடந்து சென்று விட்டாள். 

மகன் தவறு செய்கிறான் என்று அவளுக்குத் தெரிகிறது ஆனால் அவனை கண்டிக்க முடியவில்லை. கண்டிக்கும் இடத்திலும் அவள் இல்லை என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
அழுதுகொண்டே அவளது வீட்டிற்கு நடையை கட்டினாள் வசந்தி.

[Kathir anbu]

✍?கதை போகும் போக்கு சரியா தவறா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஏதேனும் தவறுகள் இருந்தால் மறக்காமல் சுட்டிக்காட்டவும். அதற்கேற்றவாறு நான் மாற்றிக்கொள்கிறேன்.
நன்றி.✌?

[Muthukdt]

கதையைப் பற்றிய நிறைய குழப்பங்கள் இருக்கிறது.

கதிரின் அம்மா அவனது ஆசிரமத்தில் விட்டு விட்டு சென்று விட்டாள் என்று தெரிகிறது. இப்பொழுது இருக்கும் நபர் அவனுடைய உண்மையான அப்பாவா அல்லது வேறு நபரா. உண்மையான அப்பாவாக இருந்தால் இந்நேரம் அவருக்கும் வசந்திக்கும் கண்டிப்பாக ஏதாவது வாக்குவாதம் உண்டாகி இருக்கும். இந்த நபருக்கும் மனைவி இருப்பது போல் தெரியவில்லை.

கதிர் முழுமையாக ஆசிரமத்தில் தான் வளர்ந்தானா அல்லது குறிப்பிட்ட வயதுவரை  மட்டுமே அங்கே வளர்ந்தானா

இத்தனை வயதுக்கு பிறகு அவனுடைய அம்மா அவனைத் தேடி வர காரணம் என்ன.இது போன்ற சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்தால் நன்றாக இருக்கும்.

[Kathir anbu]

இந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு கதிர் வசந்தியைத் தொடர்புகொள்ள நினைத்தான். தொலைபேசி மூலமாகவும்
அழைத்துப் பார்த்தான் ஆனால் அவள் நிராகரித்து விட்டால்.
இப்படியே சென்று கொண்டிருக்கையில் திடீரென மாணிக்கத்திற்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது.
தன் தந்தையை அழைத்துக்கொண்டு வெளியூரில் வசந்தி பணிபுரியும் அதே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கு மீண்டும் இவர்கள் இருவரும் சந்தித்திக் கொண்டனர்.
 மாணிக்கத்தை அங்கு அட்மிட் செய்து விட்டு டாக்டரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான். வெளியிலிருந்து ,என்ன பேசுகிறார்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் வசந்தி.

"உங்கள் தந்தைக்கு நுரையீரல் நோய் (COPD)   எனும் இந்த நோய் இருக்கிறது கதிர்". "எனவே அவரை
கவனமாக பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று டிஸ்சார்ஜ் செய்யும்போது சில ரிப்போர்ட்டுகளைக் கொடுத்தார் மருத்துவர். 

"சுவாசிப்பதில் சிரமம் இருப்பதால் ஆக்ஸிஜன் கருவிகளை இயக்கவும் பராமரிக்கவும் உதவி தேவைப்படும். அவரை உடனிருந்து ஒருத்தர் பார்த்து கொள்ள வேண்டும்"
"சரி டாக்டர் நான் பார்த்து கொள்கிறேன்"

இவை அனைத்தையும் வசந்தி வெளியிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தாள்.
வெளியே வந்தான் கதிர். வரும்பொழுது வசந்தி கண்ணில் பட்டாள். தனக்கு இவளை விட்டால் மருத்துவ உதவிக்கு வேறு யாரைத் தெரியும்? இவளிடமே உதவி கெட்டிட வேண்டும் என்று அன்று நடந்த சம்பவத்திற்கு மன்னிப்பும் கேட்டு, "என் தந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள என் வீட்டிற்கு வாருங்கள். எனக்கு உங்களை விட்டால் வேறு யார் இருக்கிறார்கள்" என்று கேட்டான்.

வசந்தி அங்கு டெம்பரரியாக வேலை செய்யும் ஒரு நர்ஸ் தான் அவளுக்கு சம்பளமும் குறைவுதான் வேலையும் அதிகமாக இருக்கும். எனவே அதை சாதகமாக்கி கொண்டான்.

 தன் தந்தையை பார்த்துக் கொண்டால் அதிக சம்பளம் தருவதாகவும் உனக்கு வேலையும் கம்மியாகவே இருக்கும் என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

அவள் தயங்கியவாறே சில நிபந்தனைகளை விதித்துவிட்டு சரியென ஒப்புக்கொண்டாள். 
ஆனால் அவன் சம்பளமே இல்லை வா என்று கூப்பிட்டு இருந்தாலும் அவள் வந்திருப்பாள். அது அவனுக்கு தெரியவில்லை.

பிறகு மூவரும் அங்கிருந்து கிளம்பி சென்றார்கள். ஒரு வழியாக வசந்தி நினைத்தது போலவே அவனுடன் ஒரே வீட்டில் தங்கப் போகிறாள்.
அவள் மனதிற்குள் சந்தோஷமாக இருந்தாலும், நடக்கப்போவது என்னவென்று யாருக்குத் தெரியும்?


நிபந்தனைகள் என்னவென்றால்,

 என்னை நீ தவறான கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கக் கூடாது. 

என்னை நீ ,உன்னுடைய அம்மாவைப் போலத்தான் நடத்த வேண்டும்.

 என்னை இனிமேல் 'அக்கா, வாங்க, போங்க, வசந்தி என்று பேர் சொல்லியோ கூப்பிடக்கூடாது,' அம்மா என்றே அழைக்க வேண்டும்.

எனது தேவைகளை நான் பூர்த்தி செய்து கொள்வேன். உனது தேவைகளை நீ பார்த்துக் கொள். 

எனது அறைக்குள் கூட நீ வரக்கூடாது என்ற நிபந்தனைகளை விதித்தாள் இவனும் சரியென தலைசைத்தான். 

இப்போதைக்கு வேறு வழி இல்லையென.

பின் வசந்தியும் கதிரின் வீட்டிற்குள் குடியேறினாள். நாட்கள் ஓடின.
மாணிக்கம் ஏதோ நடமாடி கொண்டிருந்தார். 

ஆனால், விவசாய வேலைகளுக்குச் செல்வதில்லை அவர் வீட்டிலேயே இருந்தார். 
அதற்கு தனியாக ஆள் போடப்பட்டு வேலை நடந்துகொண்டிருக்கிறது.
 
இப்படியே சென்று கொண்டிருக்கையில் ரொம்ப நாளாக கதிரின் மனதை குடைந்து கொண்டிருந்த அந்த விஷயத்தை யாரிடமாவது கூற வேண்டும் போல இருந்தது. 

அவன் தன் தந்தையிடம் அதை பற்றி கேட்க நினைத்தான். ஆம் அது சர்ச் பாதர் கூறிய அந்த விஷயம் தான்.

பிறகு வசந்தி இல்லாத போது அவன் தந்தையிடம் சென்று," அப்பா நான் உங்களிடம் சில விஷயங்களை பத்தி கேட்க விரும்புறேன், எனக்கு நீங்க தெளிவுபடுத்துங்க ". 

என்ன சொல்லுப்பா?

அன்று சர்ச் பாதர் கூறிய அனைத்தையும் தன் அப்பாவிடம் ஒப்பித்தான். 

"அப்படியென்றால் என் அம்மா உயிருடன் தான் இருக்கிறாரா? என்று கேட்டான்."

அவர் முகத்தில் எந்த ஒரு அதிர்ச்சியும் இல்லை. ஏனெனில் இந்த விஷயம் அவருக்கு முன்பே தெரிந்திருக்கிறது.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way