மியாமி இரவுகளில் மல்லிகா

[Gilmalover]

Fantastic

[Ratish20]

Super bro

[Manikandarajesh]

Nice update

[Nesamanikumar]

Super

[krish196]

Sema super bro

[Chandhru s]

சாதம் டடைப் வ்வ்வ்ஹ்

[rainbowrajan2]

மியாமிக்கு வந்து ஐந்து நாட்கள் ஆகிவிட்டன.

ரோஹனின் அப்பார்ட்மெண்ட் வாழ்க்கை மல்லிகாவுக்கு ஒரு புதிய நிம்மதியைக் கொடுத்தது. காலையில் எந்த அவசரமும் இல்லாமல் எழுந்தாள். அவளுக்குப் பிடித்த சாப்பாட்டை ரோஹன் அக்கறையுடன் சமைத்துக் கொடுத்தான். அவள் விரும்பிய சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக்கூட கவனித்து நடந்துகொண்டான்.

அவன் காட்டிய அந்த அக்கறையால், மல்லிகாவின் மனதில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறையத் தொடங்கியது.

இப்போது அவளும் தன் வழக்கமான காட்டன் புடவைகளை விட்டு, வீட்டில் சௌகரியமாக இருக்கும் நவீன உடைகளை அணிய ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அவள் மியாமிக்கு வந்த பிறகு, அவளது மகன் ஒரு முறை கூட போன் செய்யவில்லை.


அன்று மாலை ரோஹன், மல்லிகாவை மியாமி அருகே இருக்கும் புகழ்பெற்ற எவர்க்லேட்ஸ் சதுப்புநிலக் காடுகளுக்கு லாங் டிரைவ் அழைத்துச் சென்றான்.

நகரத்தின் சத்தமே இல்லாமல், சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த அமைதியான இடம் அது.

அங்கே சென்றதும் மல்லிகா தன் மகனுக்குப் போன் செய்தாள்.

"கண்ணா, நாங்க இப்போ எவர்க்லேட்ஸ் காட்டுக்கு வந்திருக்கோம். ரொம்ப அழகா இருக்கு. கொஞ்சம் சுத்திப் பார்த்துட்டு கிளம்புறோம்," என்று இயல்பாகச் சொன்னாள்.

ஆனால், அவர்கள் காரில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, புளோரிடாவின் வானிலை திடீரென மாறியது.

சில நொடிகளில் வானம் முழுக்க கருமேகங்கள் சூழ்ந்தன. அடுத்த கணமே காற்றுடன் கனமழை கொட்ட ஆரம்பித்தது.

காரின் வைப்பர்கள் வேகமாக ஓடின. இருந்தாலும், முன் இருந்த சாலை தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

"ரோஹன்... ரோடே தெரியல. எங்கயாவது ஓரமா வண்டியை நிறுத்துடா," என்று மல்லிகா பதற்றமாகச் சொன்னாள். ஜன்னல் கதவின் கைப்பிடியை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தாள்.

"பயப்படாதீங்க மல்லிகா. புளோரிடால இப்படிப்பட்ட மழை சகஜம்தான்," என்று ரோஹன் அமைதியாகச் சொன்னான்.

அவன் காரை மெதுவாக ஓரமாக நிறுத்த முயன்றான்.

அந்த நேரத்தில் டேஷ்போர்டில் திடீரென்று ஒரு சிவப்பு எச்சரிக்கை விளக்கு எரிந்தது.

"என்னடா இது..." என்று அவன் முணுமுணுத்த அடுத்த நொடியே, இன்ஜின் அணைந்துவிட்டது.

மழை கொட்டிக் கொண்டிருக்க, அந்த நடுக்காட்டுச் சாலையில் கார் அப்படியே நின்றுவிட்டது.

ரோஹன் மீண்டும் காரை ஸ்டார்ட் செய்ய முயன்றான்.

ஒரு முறை... இரண்டு முறை...

இன்ஜின் உயிர்பெறவில்லை. ஸ்டார்ட்டர் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.

அவன் டாஷ்போர்டை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.

"இன்ஜின்ல ஏதோ பிரச்சினை போல இருக்கு, மல்லிகா. இந்த மழையில எங்கயோ தண்ணி புகுந்திருக்கும்," என்றான்.

அவன் மீண்டும் சாவியைத் திருப்பிப் பார்த்தான். இந்த முறையும் கார் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.

வெளியே மழை இன்னும் பலமாகக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. காற்றில் மரங்கள் ஆட, கிளைகள் ஒன்றோடொன்று உரசும் சத்தம் காருக்குள்ளேயே கேட்டது.

"இப்போ வெளியே இறங்குறது சேஃப் இல்ல," என்று ரோஹன் அமைதியாகச் சொன்னான்.

"மழை கொஞ்சம் குறையட்டும். அதுவரைக்கும் நாம காருக்குள்ளயே இருப்போம்."

காரின் இன்ஜின் நின்றதால் ஏசியும் அணைந்துவிட்டது.

சில நிமிடங்களிலேயே காருக்குள் புழுக்கம் ஏற ஆரம்பித்தது. வெளியே கொட்டும் மழையால் ஜன்னல்களெல்லாம் மூடியிருந்தன. காற்றே இல்லாமல் இருந்தது.

மல்லிகா சற்று அசௌகரியமாக நெளிந்தாள்.

"அப்பாடி... ஒரே புழுக்கமா இருக்கே..." என்று மெதுவாக முணுமுணுத்தவள், தான் அணிந்திருந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸின் கழுத்துப் பகுதியைப் பிடித்து லேசாக விசிறிக் கொண்டாள்.

அவளது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தன.

ரோஹன் வெளியே கொட்டும் மழையை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, "மழை கொஞ்சம் குறைஞ்சா ஜன்னலைத் திறக்கலாம். இப்போ திறந்தா உள்ளே தண்ணிதான் வந்துரும்," என்றான்.

அவளது கழுத்து வளைவுகளில் அரும்பிய வியர்வைத் துளிகள் மெதுவாக இறங்குவதை ரோஹன் தன் கண்களால் ஓரப்பார்வையில் விழுங்கினான்.

அந்த நேரத்தில் மல்லிகாவின் போன் மீண்டும் ஒலித்தது.

ஸ்கிரீனைப் பார்த்தாள். அவளது மகன்.

அவள் போனை எடுத்ததும், ஸ்பீக்கரில் அவனது குரல் காருக்குள் தெளிவாகக் கேட்டது.

"என்னம்மா நீங்க! நியூஸ்ல பார்த்தேன். மியாமில பயங்கர புயல் மழையாம். இந்த நேரத்துல வெளியே போகணுமா?"

மல்லிகா பதில் சொல்ல முயன்றாள்.

"இல்லடா... நாங்க..."

அவன் அவளை முடிக்கவே விடவில்லை.

"ரோஹனுக்கு அங்க எவ்வளவோ ஆபீஸ் வேலை இருக்கும். அவனை ஏன் டிஸ்டர்ப் பண்றீங்க? ஒழுங்கா வீட்டுக்குள்ள இருந்தா போதாதா?"

அவ்வளவுதான்.

அடுத்த நொடியே போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

காருக்குள் அமைதி.

மல்லிகா மடியில் இருந்த மொபைலை அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வெளியே மழை காரின் கண்ணாடியில் பலமாக மோதியது. வைப்பர்கள் அசைந்துகொண்டே இருந்தன. ஆனால் காருக்குள் யாரும் பேசவில்லை.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, அவளது கண்களிலிருந்து இரண்டு சொட்டுக் கண்ணீர் மெதுவாகக் கன்னத்தில் வழிந்தது.

அதைத் துடைக்கக்கூட அவள் முயற்சிக்கவில்லை.

ரோஹன் அவசரப்படவில்லை.

அவள் உடைந்து போயிருந்த அந்த நிமிடத்தில், எதையும் பேசாமல் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

பிறகு மெதுவாக அவள் பக்கம் நகர்ந்தான்.

"மல்லிகா..." என்று மென்மையாக அழைத்தபடி, அவளது தோளில் கை வைத்தான்.

அவள் எதிர்க்கவில்லை.

அவன் அவளது தோள்களை மெதுவாகத் தன் பக்கம் இழுத்து, அவள் சாய்ந்து கொள்ளும் அளவுக்கு மட்டும் அணைத்துக் கொண்டான்.

"அழாதீங்க..." என்று அவளது தலையை லேசாகத் தடவினான்.

அவனது அரவணைப்பில் எந்த அவசரமும் இல்லை. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை.

அந்த நிமிடத்தில், அவளைத் தேற்ற வேண்டும் என்பதுதான் அவனது ஒரே எண்ணமாக இருந்தது.

மல்லிகா கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.

வெளியே புயல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அந்தச் சிறிய காருக்குள், பல நாட்களாக அவள் தேடிக் கொண்டிருந்த ஒரு பாதுகாப்பு மட்டும் அமைதியாக அவளைச் சுற்றிக் கொண்டது.

அவனது அகன்ற மார்பில் சாய்ந்திருந்த மல்லிகா மெதுவாகக் கண்களை மூடினாள்.

அவனது இதயத் துடிப்பு சீராகக் கேட்டது. அந்தச் சூடு, அந்த அமைதி... பல வருடங்களாக அவள் மறந்துபோன ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வை அவளுக்குக் கொடுத்தது.

ரோஹன் அவளது கலைந்த கூந்தலை மெதுவாக ஒதுக்கிவிட்டான்.

பிறகு அவளது முதுகை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தான். அவள் சற்று அமைதியாகும் வரை அதையே செய்தான்.

அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் இருந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது நெற்றியில் லேசாகப் பட்டது.

ஆனால் அதற்கு மேல் அவன் ஒரு அங்குலம் கூட நகரவில்லை.

அவளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்ளவும் இல்லை. அவசரப்படவும் இல்லை.

அவள் மனம் கொஞ்சம் தேற வேண்டும் என்பதுதான் அவனுக்கு முக்கியமாக இருந்தது.

அந்தக் கணத்தில், மல்லிகாவை ஒரு பெண்ணாக மட்டுமல்ல, மரியாதைக்குரிய ஒரு மனுஷியாகவும் அவன் நடத்திக் கொண்டிருந்தான்.

"அழாதீங்க மல்லிகா... நான் இருக்கேன்," என்று ரோஹன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

அந்த ஒரு வாக்கியம் போதும் என்ற மாதிரி இருந்தது.

மல்லிகாவின் அழுகை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடங்கியது.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, அவள் மெதுவாக அவனது மார்பிலிருந்து விலகினாள்.

ரோஹன் எதுவும் பேசவில்லை. புன்னகையுடன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து கர்ச்சீப்பை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்.

"தேங்க்ஸ்..." என்று மெல்லச் சொல்லிவிட்டு, அவள் அதை வாங்கி கண்களையும் முகத்தையும் துடைத்துக் கொண்டாள்.

அவன் அவளை அவசரப்படுத்தவில்லை. அவள் மீண்டும் இயல்பாகும் வரை அமைதியாகக் காத்திருந்தான்.

அந்த அமைதியே மல்லிகாவை அதிகம் தொட்டது.

தன்னைத் தேற்ற வேண்டிய இடத்தில் தேற்றியிருந்தான். அதற்கு மேல் ஒரு எல்லையையும் அவன் தாண்டவில்லை.

அந்த மரியாதை, அவளது மனதில் ரோஹனைப் பற்றிய எண்ணத்தை இன்னும் உயர்த்தியது.

அவள் அவனை ஒரு முறை பார்த்தாள்.

ரோஹன் வழக்கம்போல் புன்னகைத்தான்.

வெளியே மழையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

"ஒரு தடவை ட்ரை பண்ணிப் பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, ரோஹன் சாவியைத் திருப்பினான்.

இந்த முறை இன்ஜின் உடனே உயிர்பெற்றது.

"ஸ்டார்ட் ஆயிடுச்சு," என்று சிரித்தான்.

மல்லிகாவும் நீண்ட நேரத்துக்குப் பிறகு லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

கார் மெதுவாக அந்தக் காட்டுச் சாலையை விட்டு மியாமி நோக்கி நகர்ந்தது.

[rainbowrajan2]

நண்பர்களின் ஆதரவுக்கு நன்றி. கதை கொஞ்சம் slow வாக இருக்கிறது என்று நினைக்க வேண்டாம். காத்திருந்தால் பலன் உண்டு. :-)

[Steven Rajaa]

Excellent update

[motfuc]

நண்பர்களின் ஆதரவுக்கு நன்றி.  கதை கொஞ்சம் slow வாக இருக்கிறது என்று நினைக்க வேண்டாம். காத்திருந்தால் பலன் உண்டு. :-)

Slow Burners பிரச்சனையே இல்ல ஆனா நிறுத்தாம எடுத்துக்கிட்டு போங்க Bro.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[rainbowrajan2]

மறுநாள் காலை மியாமியின் வானம் தெளிவாக இருந்தது.

மல்லிகா தன் வழக்கமான காட்டன் புடவைகளை ஓரமாக வைத்தாள். ரோஹன் வாங்கிக் கொடுத்திருந்த முழங்காலுக்கு மேல் வரும் ஒரு மாடர்ன் உடையையும், ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்பையும் அணிந்தாள்.

கண்ணாடி முன் நின்று தன்னை ஒரு முறை பார்த்தாள்.

ஒரு கணம் அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

இத்தனை வருடங்களாக புடவைக்குள் மறைந்திருந்த தன் தோற்றத்தை இப்படிப் பார்த்ததே இல்லை. தோள்கள் இன்னும் அழகாக இருந்தன. இடை மெலிதாகவே இருந்தது. வயது தன் முகத்தில் தெரிந்தாலும், தன் உடல் இன்னும் அழகை இழக்கவில்லை என்பதை அவள் முதல் முறையாக உணர்ந்தாள்.

அவளது உதட்டில் தானாகவே ஒரு சிறிய புன்னகை மலர்ந்தது.

"நான் இன்னும் இவ்வளவு அழகாத்தான் இருக்கேன்..." என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள்.

தோள்களின் வழவழப்பும், இடையின் வடிவமும் இன்னும் இளமையாக இருப்பதை கண்டு அவளுக்குள் ஒரு புதுத் திமிர் பிறந்தது.

அப்போது ரோஹன் அவளது அறைக் கதவை மெதுவாகத் தட்டினான்.

"கம் இன்..." என்றாள் மல்லிகா.

கதவைத் திறந்து உள்ளே வந்த அவன் கையில் ஒரு பிரீமியம் பிராண்டின் கவர் இருந்தது.

மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் அவனது கால்கள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

ஒரு கணம் அவன் எதுவும் பேசவில்லை.

அவளும் அவனைப் பார்த்தாள்.

"என்ன?" என்று புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்டாள்.

ரோஹன் சிரித்தபடி தலையசைத்தான்.

"ஒண்ணுமில்லை..."

"பொய் சொல்லாத."

"உண்மையா... இந்த டிரஸ்ல உங்களைப் பார்க்கும்போது..." என்று சொல்லிவிட்டு பாதியிலேயே நிறுத்தினான்.

"எப்படி?"

"ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க," என்றான். "என் கண்களையே வேற பக்கம் திருப்ப முடியல."

மல்லிகாவின் உதட்டில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு மலர்ந்தது. அவள் கண்ணாடியில் தன்னை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் அவனைப் பார்த்தாள்.

"அப்படியா?" என்று மட்டும் கேட்டாள்.

"மல்லிகா... உங்களுக்காக ஒரு ஸ்பெஷல் டிரஸ் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். இன்னைக்கு ஈவினிங் வெளிய போறோம்," என்று புன்னகையுடன் அந்தக் கவரை அவளிடம் நீட்டினான்.

"எனக்கா?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டவள், அதை வாங்கிப் பிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அந்த நேரத்தில் ரோஹனின் மொபைல் ஒலித்தது.

ஸ்கிரீனைப் பார்த்ததும் அவன் சிரித்தான்.

"அட... என் தங்கச்சி!"

வீடியோ காலை அட்டெண்ட் செய்தவன்,

"ஹேய் குட்டி! சொல்லுடா..." என்றான்.

அடுத்த நொடியே மொபைலை மல்லிகா பக்கம் திருப்பினான்.

"இங்க பாரு... யார் இருக்காங்கன்னு!" என்றான்.

ஸ்கிரீனில் இருந்த ரோஹனின் தங்கை மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தது.

"ஹாய் ஆன்ட்டி!" என்று உற்சாகமாகக் கையசைத்தாள்.

மல்லிகாவும் புன்னகையுடன், "ஹாய் மா..." என்று பதில் சொல்லி கையை அசைத்தாள்.

ஸ்கிரீனில் இருந்த ரோஹனின் தங்கை, மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் அப்படியே ஸ்தம்பித்துவிட்டாள். "ஆண்ட்டியா இது! மல்லிகா ஆண்ட்டி... நம்பவே முடியல. செம மாடர்னா, கியூட்டா இருக்கீங்க. அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டிரஸ் உங்களுக்கு செம்ம ஹாட்-ஆ சூட் ஆகுது," என்று வாய் பிளந்து பிரமித்தாள்.

தொடர்ந்து அவள் தன் அண்ணனைப் பார்த்து கண்ணடித்துக் கேலி செய்யத் தொடங்கினாள். "என்ன அண்ணே... மியாமில உனக்கு செம லக்கா? ஆண்ட்டியை அப்படியே அமெரிக்கப் பொண்ணு மாதிரி மாத்திட்ட? உன் சாய்ஸ் எப்பவுமே டாப் தான் போ!" என்று நக்கலாகக் கிண்டல் அடித்தாள்.

--

ஸ்கிரீனில் இருந்த ரோஹனின் தங்கை, மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் பேசாமல் சில விநாடிகள் அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஒரு நிமிஷம்... இது மல்லிகா ஆண்ட்டியா?" என்று கண்களை விரித்தாள்.

மல்லிகா சிரித்தபடி தலையசைத்தாள்.

"ஆண்ட்டி... நம்பவே முடியல! ரொம்ப மாடர்னா இருக்கீங்க. இந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டிரஸ் உங்களுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு. hot figure. செம்ம சூப்பர்!"

மல்லிகா வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.

"போதும்மா... ரொம்ப ஓவரா பேசாத," என்றாள்.

"நான் ஓவரா பேசல ஆண்ட்டி. உண்மையாத்தான் சொல்றேன்," என்று சிரித்தவள், உடனே ரோஹன் பக்கம் திரும்பினாள்.

"என்ன அண்ணா... மியாமி போனதும் பெரிய வேலை பண்ணிட்ட போல!"

ரோஹன் புரியாதது போல முகம் வைத்தான்.

"என்ன வேலை?"

"ஆண்ட்டியை அப்படியே மாடர்னா மாத்திட்டியே! உன் சாய்ஸ் எப்பவுமே சூப்பர்தான்," என்று கண்ணடித்துக் கேலி செய்தாள்.

"ஏய்... சும்மா இருடி," என்று ரோஹன் சிரித்தான்.

அவள் இன்னும் சிரித்தபடியே, "சரி சரி... நான் எதுவும் சொல்லல," என்று குறும்பாகக் கைகளைத் தூக்கினாள்.

மல்லிகா இருவரின் பேச்சையும் பார்த்து சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அந்த வீட்டில் பல நாட்களுக்குப் பிறகு, அவளது சிரிப்பு மனதார வந்தது.

--

அவள் பேசிய அந்த இரட்டை அர்த்தக் கேலியும், ரோஹன் அவளை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துப் புன்னகைத்த விதமும் மல்லிகாவை வெக்கப்பட வைத்தது. இத்தனை வயதில் ஒரு பெண்ணாகத் தனக்குக் கிடைக்கும் இந்தத் துள்ளலான பாராட்டைக் கேட்டு, அவளது கன்னங்கள் செம்பருத்தியாய் சிவந்தன. அவள் தன் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

அவள் வெட்கத்துடன் தன் அறைக்குள் ஓடிவந்து, கதவை லேசாகச் சாத்தினாள். அவளது இதயம் இன்னும் வேகமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ரோஹனின் தங்கை சொன்ன அந்த 'hot figure' என்ற வார்த்தை அவளது காதுக்குள் ரிங்காரமிட்டது.

அவள் மெதுவாகக் கட்டிலில் இருந்த அந்தப் பிரீமியம் பிராண்ட் கவரை எடுத்தாள்.

உள்ளே இருந்த ஆடையை வெளியே எடுத்தவள், ஒரு கணம் அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.

"அய்யோ..." என்று அவளது உதடுகள் தானாக முணுமுணுத்தன.

அது புடவையோ, சுடிதாரோ இல்லை.

கடற்கரையில் அணியும் ஒரு பிராண்டட் பீச் டிரஸ்.

ஒரு மென்மையான ஸ்லீவ்லெஸ் டாப். அதற்கு ஏற்ற, முழங்காலுக்கு மேலே முடியும் குட்டையான பாட்டம்.

அவள் அந்த உடையை இரு கைகளாலும் தூக்கிப் பிடித்து, மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தாள்.

"இதையா... நான் போடணும்?" என்று தனக்குத்தானே மெதுவாகக் கேட்டுக் கொண்டாள்.

அவளது முகத்தில் ஆச்சரியமும், தயக்கமும் ஒன்றாகத் தெரிந்தன. அந்த உடையை மீண்டும் கவருக்குள் வைக்க நினைத்தாள். ஆனால் ஏனோ அவளது கைகள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

கண்ணாடி முன் நின்று, அந்த உடையைத் தன் உடலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள்.

முந்தைய நாள் கண்ணாடியில் பார்த்தபோது தோன்றிய அந்தச் சிறிய தன்னம்பிக்கை, மீண்டும் மெதுவாக மனதுக்குள் எட்டிப் பார்த்தது.

மல்லிகா அந்த உடையைத் தன் மார்போடு வைத்தபடி கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

"இதை நான் போட்டா எப்படி இருப்பேன்?" என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஓடியது.

பல வருடங்களாக இப்படி ஒரு உடையை அணிய வேண்டும் என்று அவள் நினைத்ததே இல்லை. ஆனால் இன்று, அந்த எண்ணமே அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவள் மெதுவாக தன் ஆடைகளை மாற்றினாள்.

பிறகு அந்தப் புதிய பீச் டிரஸ்ஸை அணிந்துகொண்டு கண்ணாடி முன் வந்து நின்றாள்.

அவளது உடலின் அத்தனை வளைவுகளையும் அந்த மெல்லிய துணி அப்படியே இறுக்கிப் பிடித்தது.

கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்த்த மல்லிகா ஒரு கணம் அசையாமல் நின்றாள்.

அவள் மெதுவாக ஒரு சுற்று திரும்பிப் பார்த்தாள்.

வெற்றுத் தோள்கள், நீண்ட கழுத்து, உடலுக்கு கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருந்த அந்த உடை—இவை எல்லாம் சேர்ந்து அவளையே புதிதாகக் காட்டின.

பல வருடங்களாக அவள் கவனிக்காமல் விட்டிருந்த தன் அழகு, இப்போது கண்ணாடியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவள் தன் தோளை மெதுவாகத் தொட்டுப் பார்த்தாள். பிறகு கண்ணாடியில் தன் கண்களைச் சந்தித்தாள்.

அவளது உதட்டில் மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது.

அவளது கைகள் அவளது இடையின் வளைவுகளை ரசித்துத் தடவின.

அப்போது அவளது அறைக் கதவு மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது.

"ரெடியா?" என்று வெளியிலிருந்து ரோஹனின் குரல் கேட்டது.

மல்லிகா ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்தாள். கண்ணாடியில் தன்னை இன்னொரு முறை பார்த்துவிட்டு, கதவை மெதுவாகத் திறந்தாள்.

ஹாலில் நின்றிருந்த ரோஹன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

பார்த்த அடுத்த கணம், அவன் அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

"ரோஹன்..." என்று மல்லிகா மெதுவாக அழைத்த பிறகுதான் அவனுக்குச் சுயநினைவு வந்தது.

"என்ன... நல்லா இல்லையா?" என்று அவள் தயக்கத்துடன் கேட்டாள்.

ரோஹன் உடனே தலையசைத்தான்.

"அப்படிச் சொல்லாதீங்க."

சில நொடிகள் வார்த்தைகளே வரவில்லை.

"இந்த டிரஸ்ஸைப் பார்த்தப்போ நல்லா இருக்கும்னு நினைச்சேன்... ஆனா..." என்று சிரித்தபடி தலையைச் சொறிந்தான்.

"இவ்வளவு அழகா இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கல."

மல்லிகாவின் கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன.

"ஓவரா புகழாத..." என்று சிரிப்பை மறைக்க முயன்றாள்.

"நான் புகழல," என்று ரோஹன் அவளைப் பார்த்தபடியே சொன்னான். "நான் பார்த்ததைதான் சொல்றேன்."

அந்த ஒரு பார்வையிலேயே, அவள் அந்த உடையை அணிந்தது சரியான முடிவுதான் என்று மல்லிகாவுக்குத் தோன்றியது.

அவளைப் பார்த்த அந்தக் கணம், ரோஹனால் பார்வையை விலக்க முடியவில்லை.

அவனது கண்கள் அவள்மேலேயே நின்றுவிட்டன.

அந்த உடை, அவளது தோற்றத்தை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது. பல வருடங்களாக தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்த அவனுக்கே சில நொடிகள் வார்த்தைகள் வரவில்லை.

அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான். தொண்டையை லேசாகச் செருமிக் கொண்டான்.

மல்லிகா அவனது தயக்கத்தைக் கவனித்தாள்.

"என்ன...?" என்று சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு கேட்டாள்.

ரோஹன் இன்னும் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

"ஒண்ணுமில்லை..." என்றான்.

அவனது கண்கள் இமைக்க மறந்து, அவளது வெற்றுத் தோள்களையும், ஆழமான கழுத்துப்பகுதி வழியே தெரிந்த மார்பின் வளைவுகளையும் பசியோடு விழுங்கின.

புடவைக்குள் ஒளிந்திருந்த மல்லிகாவின் உடலில் இவ்வளவு ஆபத்தான காமத் திமிர் இருக்கும் என்று அவன் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவனது அடிவயிற்றில் ஒரு புதிய நெருப்பு சட்டென்று விழித்துக் கொண்டது.

இத்தனை நாட்களாக அவளிடம் காட்டிய அந்த ஜென்டில்மேன் நிதானம், அவளது இந்த ஹாலிவுட் நடிகை போன்ற ஆபத்தான தோற்றத்தைக் கண்டதும் முற்றிலும் சுக்குநூறாக உடைந்தது. ஒரு  பெண்ணின் அத்தனை அங்கங்களும் இவ்வளவு காமத் திமிரோடு தன் முன்னால் நிற்கும் போது, அவனுக்குள் இருந்த ஆண்மையின் பசி கட்டுப்பாட்டை மீற துடித்தது.

"மல்லிகா..." என்று ரோஹன் மெதுவாக அழைத்தான்.

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

சில நொடிகள் வார்த்தைகள் வராமல் நின்றவன், சிரிப்புடன் தலையசைத்தான்.

"யூ லுக் சோ... சோ ஹாட்... நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க," என்றான்.

அவன் சொன்ன விதத்தில் இருந்த உண்மை மல்லிகாவுக்குப் புரிந்தது.

"டிவில பார்க்கிற பிகினி ஷோ அழகு எல்லாம் ஒரு நிமிஷம் ரசிக்கிறதுதான்... ஆனா உங்க அழகுல ஒரு தனி ஈர்ப்பு இருக்கு மல்லிகா. அது வேற மாதிரி," என்று அவன் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கண்ணியமாகப்  புன்னகைத்தான்.

ரோஹன் கையில் இருந்த காரின் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு,

"வாங்க... பீச் போகலாம். இன்னைக்கு உங்களுக்கு மியாமியைக் காட்டணும்," என்றான்.

மல்லிகா அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு ஆண் தன்னை இப்படி ரசிப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவனது பார்வையில் இருந்த ரசிப்பும், அவன் உடலில் நடந்த மாற்றமும்,  அதே நேரத்தில் அவன் வைத்திருந்த எல்லையும் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவள் மெதுவாகத் தன் பையை எடுத்துக் கொண்டு அவனுடன் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

@@@


மதியம் அவர்கள் மியாமியின் புகழ்பெற்ற சவுத் பீச் கடற்கரைக்கு வந்திருந்தனர்.

நீல நிறக் கடலும், வெள்ளை மணற்பரப்பும் கண் எட்டும் தூரம் வரை விரிந்து கிடந்தன. சுற்றிலும் சுற்றுலாப் பயணிகள், சிரிப்புகள், கடல் காற்று என அந்த இடமே உயிரோட்டமாக இருந்தது. சுற்றிலும் பல பெண்கள் பிகினி ஆடைகளில் வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர்.

மல்லிகா அந்த மெல்லிய கடற்கரை உடையில் மணலில் நடந்து வந்தபோது, அங்கே இருந்த பல ஆண்களின் பார்வைகள் ரோஹனைத் தாண்டி அவளது உடலின் மீது நிலைத்து நின்றன.

ரோஹன் அவளை கவனித்தபடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் புதுப் பரவசம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

இருவரும் ஒரு குடையின் கீழ் அமர்ந்தனர்.

ரோஹன் இரண்டு ஜூஸ் கிளாஸுகளை எடுத்துக் கொண்டு வந்து ஒன்றை அவளிடம் நீட்டினான்.

"மியாமி எப்படி இருக்கு?" என்று கேட்டான்.

மல்லிகா கடலைப் பார்த்தபடி சிரித்தாள்.

"வேற மாதிரி இருக்கு..."

அவள் கால்களை மெதுவாக அலையில் நனைத்தபடி நின்றாள்.

சுற்றிலும் அலைகளின் சத்தம், கடல் காற்று, புதிய அனுபவம்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, தன்னைப் பற்றி மட்டும் யோசிக்க ஒரு சிறிய இடம் கிடைத்தது போல அவளுக்குள் ஒரு உணர்வு வந்தது.

மல்லிகா ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்தாள்.

இத்தனை நாட்களாக மனதில் இருந்த பாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து போவது போல இருந்தது.

கணவனின் கண்டிப்பு இல்லை. மகனின் கேள்விகள் இல்லை. யாரும் அவள் எங்கே போகிறாள், என்ன செய்கிறாள் என்று கேட்கவில்லை.

இந்த சுதந்திரமான உணர்வு அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

இந்தியாவில் அவளது வாழ்க்கை எப்போதும் யாரோ ஒருவரின் எதிர்பார்ப்புகளுக்குள் இருந்தது. ஆனால் இந்த மியாமி கடற்கரையில், அவள் தன்னைப் பற்றி மட்டும் யோசிக்க முடிந்தது.

ரோஹன் அருகில் இருந்தாலும், அவன் அவளை கட்டுப்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவள் விரும்பியதை செய்யும் இடத்தை கொடுத்தான்.

அவள் கடலைப் பார்த்தாள்.

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மலர்ந்தது.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, தன் வாழ்க்கை மீண்டும் தன் கையில் இருப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

ரோஹன் மெதுவாக அவள் அருகில் வந்தான்.

"கடல்ல காலை நனைக்கலாமா மல்லிகா?" என்று புன்னகையுடன் கேட்டான்.

அவள் ஒரு கணம் கடலைப் பார்த்தாள். பிறகு சிறிய சிரிப்புடன் தலையசைத்தாள்.

இருவரும் மெதுவாக அலைகளை நோக்கி நடந்தார்கள்.

கடல் நீர் கால்களைத் தொட்டதும் மல்லிகா சிரித்தாள். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு சின்ன விஷயத்தையே ரசிப்பது அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

அப்போது எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பெரிய அலை  வேகமாக வந்து மல்லிகாவின் இடுப்பு வரை மோதியது. அவள் பயத்தில் லேசாகக் கத்தியபடி, நிலைதடுமாறி ரோஹனின் மார்பில் அப்படியே சரிந்தாள்.

ரோஹன் அவசரப்படவில்லை. பக்கா ஜென்டில்மேனாக அவளது இடுப்பு வளைவைத் தன் பலமான கைகளால் தாங்கிப் பிடித்தான். அவளது ஈரமான பீச் டிரஸ் அவனது வெற்று உடம்பில் பலமாக உரசியது. அவளது மார்பின் மிடுக்கான சூடும் அவனது இதயத்துடிப்பும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் சந்தித்தன.

அவள் மெதுவாகத் தன் கண்களைத் திறந்தாள். அவனது மார்பில் சாய்ந்திருந்த தன் உடலை லேசாக அசைத்தாள். அவளது ஈரமான ஆடை அவனது தோள்களில் இன்னும் இறுக்கமாக உரசியது.

அவளது உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்பான சிரிப்பு மலர்ந்தது.

ரோஹனின் கையை இன்னும் பிடித்தபடியே, அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

"என்ன ரோஹன்..." என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"அலை அடிச்ச உடனே இவ்வளவு டைட்டா பிடிச்சுட்ட? பீச்ல இருக்கற பிகினி பொண்ணுங்களை விட நான் உன்னை ரொம்ப டிஸ்டர்ப் பண்றேனோ?" என்று தன் குரலைத் தாழ்த்தி, அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சீண்டினாள்.

ரோஹனின் மூச்சு வேகம் சட்டென்று கூடியது. அவளது இடுப்பு வளைவில் இருந்த அவனது கைகளின் பிடி இன்னும் கொஞ்சம் பலமாக இறுகியது. அவளது உதடுகளின் தவிப்பும், அவனது நெஞ்சில் மோதும் அவளது மார்பின் சூடும் அவனுக்குள் இருந்த ஆண்மையின் பசியைக் கிளறின. அவளை அப்படியே அள்ளி முத்தமிட அவனது அணுக்கள் துடித்தன.

ஆனால், அவன் தன் எல்லைகளை மீறவில்லை. அவளது இந்தத் துள்ளலான சீண்டலை ரசித்தபடியே, பக்கா ஜென்டில்மேனாகத் தன்னைத் தடுத்துக் கொண்டான்.

மெதுவாக அவளது இடுப்பிலிருந்த கைகளை விலக்கிக் கொண்டான் ரோஹன்.

அவளது கையைப் பிடித்து, அலைகளிலிருந்து மெதுவாக மணற்பரப்பை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான்.

மல்லிகா அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ரோஹன் சிறிய புன்னகையுடன், "உங்கள பத்திரமா பாத்துக்கணும், எனக்கு அவ்ளோதான் தெரியும் மல்லிகா. " என்று அவளது காதோரம்என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

அவன் குரலில் இருந்த அக்கறை அவளுக்குப் புரிந்தது.

மல்லிகா சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை. அவளது முகத்தில் இருந்த குறும்புப் புன்னகை மெதுவாக ஒரு மென்மையான சிரிப்பாக மாறியது.

இருவரும் அமைதியாக மணலில் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். கடல் அலைகளின் சத்தத்துக்கு நடுவே, அவர்களுக்குள் இருந்த நெருக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகிக் கொண்டிருந்தது.

@@@

அவர்கள் அப்பார்ட்மெண்டிற்கு திரும்பியபோது இரவு பத்து மணியைத் தாண்டியிருந்தது.

கார் பயணத்தில் இருந்த அந்த அமைதியான நெருக்கம், வீட்டுக்குள் வந்த பிறகும் மாறவில்லை.

ஹாலில் மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சம் மட்டும் இருந்தது. வெளியே கடல் அலைகளின் சத்தம் தொலைவில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

மல்லிகா தன் அறைக்குச் செல்லவில்லை.

ஜன்னல் அருகே நின்று, இரவு கடலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ரோஹன் மெதுவாக அவள் அருகில் வந்து நின்றான். எதுவும் பேசவில்லை.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, மல்லிகா திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள்.

அவளது கண்களில் நன்றி, நெகிழ்ச்சி, இன்னும் சொல்ல முடியாத பல உணர்வுகள் இருந்தன.

"ரோஹன்..." என்று மெதுவாக அழைத்தாள்.

அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

"என் வாழ்க்கையில இவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்ததே இல்ல," என்றாள்.

அவளது குரல் லேசாக உடைந்தது.

"ஒரு பெண்ணா... என்னை யாராவது இப்படி கவனிச்சது இல்லை. என்னை புரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணினதும் இல்லை."

ரோஹன் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

மல்லிகா சிறிய சிரிப்புடன் தலையசைத்தாள்.

"சில நேரம் யோசிக்கிறேன்... உன்னை மாதிரி ஒருத்தர் என் வாழ்க்கையில முன்னாடியே வந்திருந்தா எப்படி இருந்திருக்கும் என்று."

அவள் ஒரு கணம் நிறுத்தினாள்.

"ஐ விஷ்... நீ என் ஹஸ்பண்ட் ஆக இருந்திருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும். "

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் ரோஹனின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மெதுவாக மறைந்தது.

அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

அந்த நிமிடத்தில் அவள் சொன்னது ஒரு காதல் வார்த்தை மட்டும் இல்லை. பல வருடங்களாக கிடைக்காமல் போன அக்கறைக்கான ஏக்கம் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

மெதுவாக அவன் அருகில் சென்றாள்.

ரோஹன் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஆச்சரியமும், அதே நேரத்தில் ஒரு கவனமும் இருந்தது.

மல்லிகா எதுவும் பேசவில்லை.

அவனது வலது கன்னத்தில் மெதுவாக ஒரு முத்தம் பதித்தாள்.

அது காதலின் அவசரமல்ல.

அவள் மனதில் இருந்த நன்றிக்கும், அவன் காட்டிய அக்கறைக்கும் கொடுத்த ஒரு அமைதியான பதில்.

பிறகு மெதுவாக விலகி நின்றாள்.

ரோஹன் அந்த நிமிடத்தைப் புரிந்து கொண்டவன் போல எதுவும் சொல்லவில்லை.

அவன் சிரித்துக் கொண்டே, "தேங்க்ஸ் மல்லிகா..." என்றான்.

ஆனால், ரோஹன் லேசாகப் புன்னகைத்து அவளது நெருக்கத்திலிருந்து விலகவில்லை. அவளது இடுப்பு வளைவை நோக்கித் தன் கைகளை நகர்த்தி, அவளைத் தன் பக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்தான்.

"ஹஸ்பண்டுக்கு யாரும் கன்னத்துல முத்தம் தரமாட்டாங்க மல்லிகா," என்று அவன் குரல் நள்ளிரவு ஆசையில் கரகரப்பாக ஒலித்தது. "அவங்களுக்கு முத்தம் வேற இடத்துல தான்."

அவன் சொன்ன அர்த்தம் மல்லிகாவுக்கு தெளிவாகப் புரிந்தது. அவள் இதயம் வேகமாகத் துடிக்க, உள்ளுக்குள் புது ஏக்கம் எழுந்தது. அவளே முன்வந்து அவன் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டாள். கண்கள் அவன் உதடுகளில் நிலைத்தன.

அவள் மெதுவாக முகத்தை உயர்த்தி, அவன் இதழ்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்தாள்.

அது மெதுவான, ஆழமான முத்தம். அவசரமில்லாமல், இத்தனை வருஷத் திருமண வாழ்க்கையின் எல்லா ஏக்கத்தையும் தாகத்தையும் அந்த ஒரே முத்தத்தில் அவள் அவனுக்குள் இறக்கினாள்.

ரோஹனின் பலமான கைகள் அவளது இடையை இறுக்கி, தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டன. இருவரின் மூச்சும் காமத்தின் உச்சத்தில் கலந்தது. வயது, உறவு எல்லைகள் எல்லாம் அந்த முத்தத்தின் போதையில் கரைந்து போயின.

ஆனால், அவர்கள் உணர்வுகளுக்கு முழுதாகச் சரணடையத் தயாரான அந்த உச்சக்கட்ட நொடியில்...

ஹாலின் டேபிளில் இருந்த மல்லிகாவின் மொபைல் திடீரென பயங்கர சத்தத்துடன் ஒலித்தது. நள்ளிரவின் அமைதியில் அந்த சத்தம் இருவரையும் திடுக்கிட வைத்தது.

அவர்கள் மெதுவாக உதடுகளைப் பிரித்து, அதிர்ச்சியுடன் டேபிளைப் பார்த்தார்கள். ஸ்க்ரீனில் 'Husband calling' என பளிச்சென்று மின்னியது. இந்தியாவில் இருந்து அவர் கூப்பிடுகிறார்.

அந்த ஒரு போன் கால், இருவரையும் காமத்தின் போதையிலிருந்து சட்டென நிஜ உலகுக்கு இழுத்து வந்தது.

மல்லிகா நடுங்கும் விரல்களால் போனை எடுத்து காதில் வைத்தாள்.

"ஹலோ..." அவளது குரல் பதட்டத்தில் தழுதழுத்தது.

மறுமுனையிலிருந்து கணவனின் குரல் வழக்கம் போலவே கடுமையாகக் கேட்டது.

"ஏண்டி... பையன் கலிபோர்னியால ரொம்ப வேலை பிரஷர்ல இருக்கானாம். நீ அங்க தனியா இருக்கியேன்னு அவனுக்கு கவலை."

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் அதே குரலில் தொடர்ந்தார்.

"நீ ஒழுங்கா ரோஹன் வீட்டுக்குள்ளயே இரு. தேவையில்லாம வெளிய சுத்தி அவனுக்கும் தொந்தரவு கொடுக்காத. நான் அடுத்த வாரம் பிசினஸ் விஷயமா பேங்காக் போகணும். அதுக்குள்ள நீ கிளம்பி வர்ற ஏற்பாடு பண்ணிக்கோ."

மல்லிகா ஏதோ சொல்ல வாயைத் திறந்தாள்.

ஆனால் மறுமுனையில் ஏற்கனவே அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது.

போன் திரை இருட்டானது.

ஹாலுக்குள் மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

மல்லிகா அந்த போனை அப்படியே கைகளில் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சில நொடிகள் அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

ரோஹன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவளது கண்களில் கோபமா, வேதனையா என்று புரியாத ஒரு உணர்வு தெரிந்தது. உதடுகள் லேசாக நடுங்கின.

பல வருடங்களாக அவள் கேட்டு பழகிய அதே வார்த்தைகள்.

ஆனால் இப்போது மட்டும் அவை ஏனோ இன்னும் அதிகமாக வலித்தன.

கணவன் திமிராக, அதிகார தொனியில் சொன்ன வார்த்தைகள் மல்லிகாவின் உள்ளத்தில் நீண்ட காலமாக அடக்கப்பட்டிருந்த கோபத்தை ஒரே கணத்தில் வெடிக்கச் செய்தன. இவ்வளவு காலம் தன்னை ஒரு பொருளாகவும், வெறும் வேலைக்காரியாகவுமே நடத்துகிறார்கள் என்ற எண்ணம் அவளது சினத்தை உச்சத்துக்குக் கொண்டு சென்றது. அவள் கண்கள் சிவந்தன.

அவள் போனை டேபிளில் ஓங்கி எறிந்தாள். தன் புருஷனைக் கேவலமான கெட்ட வார்த்தையில் திட்டித் தீர்த்தாள். "இனிமே நான் எவன் பேச்சையும் கேக்கப் போறது இல்ல. நான் இனி நினைக்கிறதை செய்யப்போறேன்!" என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினாள். அவள் குரலில் இத்தனை கால அடிமைத்தனத்தை உடைத்தெறிந்த புதிய சுதந்திரத்தின் திமிரும் வெறியும் இருந்தன.

கோபத்தின் வேகத்தில் அவள் நேராக ரோஹனை நோக்கிப் பாய்ந்தாள். அவனது அகன்ற தோள்களைத் தன் கைகளால் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவனது நெஞ்சோடு தன் உடலை அழுத்தமாக ஒட்டி, அவன் உதடுகளில் தன் இதழ்களை அழுத்தமாகப் பதித்தாள்.

மல்லிகாவின் இந்தத் திடீர் தாக்குதலையும் அவளது தீவிரத்தையும் கண்டு ரோஹன் ஒரு கணம் திகைத்துப் போனான். இத்தனை நாட்களாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பெண்ணுக்குள் இப்படி ஒரு நெருப்பு இருந்திருக்கும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஆனால் அவன் மிரட்சி சில நொடிகள் கூட நீடிக்கவில்லை. அவள் உதடுகளின் சுவையும் உடலின் சூடும் அவனுக்குள் இருந்த பசியைத் தூண்டியது. அவன் பலமான கைகள் அவளது இடுப்பை இறுக்கி தன் நெஞ்சோடு அணைத்தன. அவனும் அவள் தீவிரத்துக்கு இணையாக அந்த முத்தத்தின் போதையை அணு அணுவாக அனுபவித்தான்.

முழுமையான பெண்ணாகத் தான் விழித்துக் கொண்ட பேரானந்தத்தில் மல்லிகாவின் பெண்மை பூரித்தது.


ரோஹனின் ஆணுருப்பு அவளை அழுத்தமாகத் தொடுவதை அவள் நன்றாக உணர்ந்தாள்.  அது கெட்டியாக, சூடாக, உயிர்ப்புடன் அவள் உடலைத் தழுவியது. அந்த உணர்வு அவள் உடல் முழுவதும் மின்சாரம் பாய்வது போல பரவியது.  பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு ஆணின் ஆசையை இவ்வளவு தீவிரமாக உணர்ந்தது அவளுக்கு.

முத்தத்தின் போதை உச்சத்தை அடைந்தபோது, மல்லிகா திடீரென அவனிடமிருந்து விலகினாள். அவள் உதடுகள் சிவந்திருந்தன, மூச்சு வேகமாக ஓடியது. அவள் முகத்தில் ஒரு மர்மமான புன்னகை தவழ்ந்தது.

"இன்னைக்கு நைட்டுக்கு இது போதும் ரோஹன்..." என்று சொல்லிவிட்டு, தன் அறை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டாள்.

ரோஹன் ஹாலின் நடுவே, அவளது உதடுகளின் ஈரத்துடன், தீராத ஏக்கத்துடனும் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way
Kiss scene Semma

[AjitKumar]

Super update

[Thamizh13]

Sema hot

[Thamizh13]

[rainbowrajan2]

6 


மறுநாள் காலை  வானம் லேசாக மேகமூட்டத்துடன் இருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் திடீர் தூறல் ஆரம்பித்தது. ஜன்னல் கண்ணாடியில் மழைத்துளிகள் மெதுவாக வழிந்தன.

அப்பார்ட்மெண்ட் முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.

ரோஹன் கிச்சன் மேடையில் சாய்ந்தபடி, கையில் இருந்த காபி மக்கை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

காபி ஆறிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அவன் ஒரு முறை கூட அதைக் குடிக்கவில்லை.

நேற்று இரவு நடந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவன் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த இரவு அவனுக்கு ஒரு நிமிடம் கூட சரியாகத் தூக்கம் வரவில்லை.

மல்லிகாவை நினைத்து கை அடிப்பதா? இல்லை நண்பனின் அம்மா என்று தள்ளி இருப்பதா என்று அவனுக்குள் ஒரே போராட்டம்.

காலை எழுந்ததும், மல்லிகா அவனைப் பார்க்கத் தயங்குவாளோ... நேற்றைய சம்பவத்தைப் பற்றி சங்கடப்படுவாளோ என்று அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால் அவனது உதடுகளில் இன்னும் நேற்று இரவின் சூடு அப்படியே தங்கியிருந்தது.

ஆனால்...

அவளது அறைக் கதவு திறந்த அடுத்த நொடி, அவன் நினைத்ததெல்லாம் மாறிப் போனது.

மல்லிகா ஒரு லூசான காட்டன் நைட்டியில் வெளியே வந்தாள்.

அவள் ரோஹனை ஒரு கணம் பார்த்தாள்.

வழக்கம்போலவே ஒரு சிறிய புன்னகை.

எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. எந்தச் சங்கடமும் இல்லை.

அவள் நேராக பால்கனி ஜன்னலுக்குச் சென்று அதைத் திறந்தாள்.

வெளியிலிருந்து குளிர்ந்த காற்றோடு மெல்லிய தூறலும் உள்ளே வந்தது.

மல்லிகா ஜன்னல் அருகே நின்று வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள்.

சாரல் அவளது தோள்களிலும், முகத்திலும் மெதுவாகப் பட்டது.

கண்களை மூடி அந்தக் குளிரை ரசித்தாள்.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரோஹனுக்கு, அவளிடம் மாறியிருந்தது உடை மட்டுமல்ல என்று புரிந்தது.

அவளது மனதிலும் ஏதோ ஒரு சுமை இறங்கியிருந்தது.

அந்த அமைதிதான் அவனை இன்னும் அதிகமாகக் கவர்ந்தது.

அந்த நைட்டியின் மெல்லிய துணி ஈர நனைப்பில் அவளது உடலோடு ஒட்டி, முதிர்ந்த மார்பின் மிடுக்கையும் இடையின் அகமார்க் வளைவுகளையும் அப்பட்டமாகக் காட்டியது. அவள் கலைந்த கூந்தலும் ஈரமும் அவளுக்குள் ஆபத்தான காமத் திமிரை ஏற்றியிருந்தன.

அவள் சட்டெனத் திரும்பி ரோஹனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள். பார்வையில் புதிய தன்னம்பிக்கை தெரிந்தது.

"இன்னும் தூக்கம் கலையலையா ரோஹன்? காபி மக்-கையே வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருக்க..." என்று சாதாரண குரலில், உதடுகளில் புதிரான புன்னகையோடு சீண்டினாள்.

அவளது இந்த எளிய தோற்றத்தில் இருந்த கவர்ச்சியும் திமிரும் ரோஹனால் தாங்க முடியாமல், அவன் கட்டுப்பாடு உடையும் நிலைக்கு வந்தது.

அப்போது ஹால் டேபிளில் இருந்த அவள் மொபைல் மீண்டும் பயங்கரமாக ஒலித்தது. ஒரே நேரத்தில் கணவனிடமிருந்தும் மகனிடமிருந்தும் அடுத்தடுத்து மிஸ்டு கால்கள் வந்து விழுந்தன.

மல்லிகா அந்த சத்தத்தைத் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லை. முழு அலட்சியமாக இருந்தாள். ஜன்னல் வழியே கொட்டும் மழையையும், தன் உடம்பில் இறங்கும் ஈரத்தையும் மட்டுமே ரசித்தபடி நின்றாள். குடும்பத்தின் எந்த அதிகாரக் குரலும் தன் தற்போதைய விடுதலையைக் கெடுக்கக் கூடாது என்பதில் அவள் உறுதியாக இருந்தாள்.

ரோஹன் மெதுவாகச் சென்று போனை எடுத்தான். மறுமுனையில் இருந்த கணவனுக்கும் மகனின் பதற்றத்துக்கும் அவன் நிதானமாகப் பதில் சொன்னான்.

"அங்கிள்... நீங்க கவலைப்படாதீங்க. மல்லிகாவை நான் பத்திரமா பார்த்துக்கறேன். அவங்களுக்கு இப்போ கொஞ்சம் தனியா இருக்கணும்னு தோணுது. இன்னும் சில நாள்ல அவங்களே உங்களைக் கூப்பிடுவாங்க," என்று அமைதியாகச் சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தான்.

அடுத்ததாக நண்பனின் காலை எடுத்தான்.

"டேய், நீ டென்ஷன் ஆகாத. ஆன்ட்டி நல்லாத்தான் இருக்காங்க. நான் அவங்களைப் பாத்துக்கறேன். நீ உன் வேலையைப் பாரு. எல்லாம் ஓகே," என்று அவனை நிதானமாகச் சமாதானப்படுத்தினான்.

ரோஹன் போனை வைத்து திரும்பியதும், மல்லிகா அவனை காமக் கண்களால் நன்றாகப் பார்த்தாள். அவன் கொடுத்த பாதுகாப்பும், குடும்பத்தினரின் தொந்தரவிலிருந்து விடுதலை கிடைத்ததும் அவளை உள்ளுக்குள் முழுவதும் உருக்கின.

"தேங்க்ஸ் யூ ரோஹன்..." என்று தழுதழுத்த குரலில் அவனை நெருங்கினாள். அவள் ஈர உடலின் வெப்பம் அவன் உடம்பில் பட்டதும், அவளை அப்படியே தழுவி அணைக்க அவன் கைகள் துடித்தன.

அவள் மார்பின் அழகை நெருக்கமாகப் பார்த்தான். கருப்பாகத் தெரிந்த காம்பு திமிரி நின்றது.

ஆனால் மல்லிகா அவனது பேச்சை காதில் வாங்கவில்லை. டேபிளில் இருந்த காரின் சாவியை எடுத்து, அவனது உள்ளங்கையில் அழுத்தி வைத்தாள்.

"இன்னைக்கு நைட் என்னை ஒரு நல்ல நைட் கிளப் கூட்டிட்டுப் போறியா, ரோஹன்?" என்று கண்களைச் சுருக்கி, குறும்பாகக் கேட்டாள்.

ரோஹன் லேசாகத் தயங்கினான்.

"நைட் கிளப்பா? அங்கிளும் உங்க பையனும் இப்பதான் போன் பண்ணிட்டு இருக்காங்க மல்லிகா. இந்த நேரத்துல..."

அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள், மல்லிகா தோள்களைக் குலுக்கினாள்.

"சரி... உனக்கு விருப்பம் இல்லன்னா விடு. நானே தனியா போய்க்கிறேன். இப்போ எனக்கு யாருடைய பர்மிஷனும் தேவையில்லை," என்று அமைதியாகச் சொல்லிவிட்டு நடக்கத் தொடங்கினாள்.

அவளது அந்தப் புதிய தன்னம்பிக்கையும் பிடிவாதமும் ரோஹனை ஒரு கணம் சிரிக்க வைத்தது.

"ஓகே... ஓகே... கூட்டிட்டுப் போறேன்," என்று ரோஹன் உடனே சரணடைந்தான்.

அவளைத் தனியாக அனுப்ப அவனுக்கு மனமில்லை.

"ஆனா... கிளப்புக்குப் போறதுன்னா அதுக்கேத்த டிரஸ் வேணுமே. என்ன போடப் போறீங்க?" என்று கேட்டான்.

மல்லிகா சிரித்தாள்.

அவனது மார்பில் ஒற்றை விரலால் லேசாகத் தட்டிவிட்டு, அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

"அதை நீதான் முடிவு பண்ணணும்."

"நானா?"

"ஆமா... எனக்கு நல்லா இருக்கும் ஒரு டிரஸ் நீதான் எடுத்துக் குடு."

அவளது குரலில் முழு நம்பிக்கையும், லேசான சீண்டலும் கலந்திருந்தது.

ரோஹன் புன்னகையோடு தலையசைத்தான்.

"சரி... அது என் பொறுப்பு."

சில நேரம் கழித்து, மல்லிகா நன்றாகக் குளித்துவிட்டு, லேசாக மேக்கப் போட்டுக் கொண்டு தயாராக நின்றாள். அவள் என்ன அணியப் போகிறாள் என்பதைவிட, ரோஹன் என்ன தேர்ந்தெடுத்திருப்பான் என்ற எதிர்பார்ப்பே அவளுக்குள் அதிகமாக இருந்தது.

@@@

மதியம் லஞ்ச் முடித்ததும், ரோஹன் அவளை ஒரு சினிமாவுக்குக் கூட்டிச் சென்றான்.

திரையில் படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் ரோஹனின் கவனம் பாதி நேரம் மல்லிகாவிடம்தான் இருந்தது. அவள் சிரிக்கும் போதும், ஆச்சரியப்படும் போதும், குழந்தை போல படத்தை ரசிக்கும் போதும் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.

மாலையில் இருவரும் மியாமி டவுன்டவுனில் இருந்த ஒரு பெரிய இன்டர்நேஷனல் மாலுக்குச் சென்றார்கள்.

அங்கிருந்த ஹை-எண்ட் வெஸ்டர்ன் ஆடைகள் விற்கும் கடைக்குள் நுழைந்தனர்.

"இது எப்படி?" என்று ஒவ்வொரு உடையையும் எடுத்துக் காட்டியபடி, மல்லிகா ட்ரையல் ரூமுக்குள் போய் மாற்றி மாற்றி அணிந்து வந்தாள்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம், ரோஹனுக்கு அது ஷாப்பிங் இல்லை.

அது  ரோஹனின் அத்தனை கன்ட்ரோலையும் சிதறடிக்கும் பிரம்மாண்டமான ஷோவாக மாறியது. சுண்ணி வீங்க வீங்க, அவளுக்கு தெரிந்துவிடுமோ என்று பாத்ரூமுக்கு ஓடினான்.

முதலில் அவள் ஒரு கறுப்பு நிற 'பேக்லெஸ்' (Backless) மினி டிரஸ் அணிந்து வெளியே வந்தாள். அவள் முதுகின் பளபளப்பும், இடையின் அழகான வளைவுகளும் ரோஹனின் தொண்டையை வறண்டு போக வைத்தது.

அவன் எதாவது சொல்ல வருவதற்குள், அவள் கண்ணாடி முன்னால் ஒருமுறை திரும்பித் தன் பின்னழகை ரசித்துவிட்டு, மீண்டும் உள்ளே ஓடினாள்.

ரோஹனின் சுண்ணி மேலே எழ ஆரம்பித்தது.

அடுத்து அவள் ஒரு மெரூன் நிற 'லோ-கட்' (Low-cut) ஸ்லிட் டிரஸ்ஸை போட்டுக் கொண்டு வந்தாள். அவளது மார்பின் cleavage அழகும், கால்களின் மிருதுவான தோற்றமும் ஒரு மாடல் அழகியைப் போல அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.

ரோஹன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியருகே வந்து, தன் இடையை லேசாக வளைத்து, "இது எப்படி இருக்கு ரோஹன்?" என்று அவனது முகத்திற்கு நேரே தன் மூச்சுக்காற்று படும்படி சீண்டினாள்.

அவனால் பேசவே முடியவில்லை. ஆ வென்று வாய் பிளந்தான்.

அவள் ஒவ்வொரு அழகான, கவர்ச்சிகரமான உடையையும் போட்டுக் கொண்டு அவன் முன்னாலே வந்து நின்ற ஒவ்வொரு நொடியும் ரோஹனின் இதயம் பலமாக அடித்துக் கொண்டே இருந்தது. அவளுக்குள் எழுந்த அந்த ஆபத்தான காம வீரியமும், அவளின் அனுபவம் மிக்க அழகும் அவனது எல்லா நாகரீக கட்டுப்பாடுகளையும் முற்றிலுமாக கலைத்து விட்டன. அவளை அப்படியே தழுவி அணைக்க அவனது உடல் துடித்தது.

"போதுமா?", ரோஹன் அவள் எடுத்திருந்த உடைகளைப் பார்த்து கேட்டான்.  

"இன்னைக்கு போதும். என் பின்னால வா!!!" என்று அவனை ஏக்கத்தின் விளிம்பிற்கே தள்ளிவிட்டு, அந்த கடையை விட்டு வெளியே நடந்தாள்.

ரோஹன் அவளது பின்னழகையே பார்த்தபடி, தன் தீராத காமத் தவிப்போடு அவளது பின்னால் ஓடினான்.

பிறகு அவள் உள்ளாடை எடுக்கும் கடைக்கு சென்றுவிட்டு ஒரு அரை மணி நேரத்தில் வந்தாள்.

@@@

மியாமி டவுன்டவுனில் இருந்த அந்த ‘கிளப் நியான்’ வாசலில் கார் வந்து நின்றபோதே பேஸ் மியூசிக்கின் அதிர்வு காரின் விண்டோ கிளாஸைத் தாண்டியும் உள்ளே கடத்தியது.

மல்லிகா மாலில் கடைசியாகத் தேர்வு செய்த மெரூன் நிற லோ-கட் ஸ்லிட் டிரஸை அணிந்து உள்ளே நுழைந்தாள். நியான் வெளிச்சத்தில் உடம்போடு ஒட்டி, அவள் வளைவுகளை அப்படியே அச்சு அசல் காட்டியது. முழங்காலுக்கு சற்று மேலே நின்ற அந்த உடையில் அவள் கால்கள் நியான் வெளிச்சத்தில் பளபளத்தன.

"உள்ளே சத்தம் பயங்கரமா இருக்கும். ஆர் யூ ஷ்யூர்?" ரோஹன் கார் கீயை பாக்கெட்டில் போட்டபடி கேட்டான். அவனுடைய கண்கள் அவளையும் அறியாமல் மல்லிகாவின் திறந்த தோள்களை ஒரு நொடி மேய்ந்துவிட்டு மீண்டன.

"டோன்ட் வொர்ரி ரோஹன்... எனக்கு இந்த சத்தம் கேட்கணும் போல இருக்கு," என்று மல்லிகா சிரித்தாள்.

கிளப்பின் பெரிய கதவைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்ததும், ஒரு கணம் அவள் அப்படியே நின்றுவிட்டாள். சுற்றிலும் வண்ண விளக்குகள். காதை நிரப்பும் இசை. சிரிப்பும், பேச்சும், நடனமும் கலந்த ஒரு புதிய உலகம்.

ரோஹன் அவளை ஒரு விஐபி லவுஞ்ச் (VIP lounge) சீட்டில் அமர வைத்தான். சில நிமிடங்களில் டேபிளில் இரண்டு டிரிங்க்ஸ் வந்தன.

இதுவரை அவளது வாழ்க்கை என்றால் வீடு, சமையலறை, குடும்பப் பொறுப்புகள், மற்றவர்களின் தேவைகள். ஆனால் இங்கே... இது வேறொரு கிரகம்!

ரோஹன் அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.

"எப்படி இருக்கு?"

மல்லிகா மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

"வித்தியாசமா இருக்கு... ஆனா நல்லா இருக்கு."

கண்ணைப் பறிக்கும் ஊதா மற்றும் சிவப்பு நியான் லைட்டுகள் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஹாலை நனைத்திருந்தன. காதுகளைக் கிழிக்கும் எலக்ட்ரானிக் மியூசிக். காற்றில் காஸ்ட்லி பெர்ஃப்யூம்களும் மதுவின் வாசனையும் கலந்த ஒரு போதை எனர்ஜி.

சுற்றிலும் இருந்த பெண்கள்... மல்லிகா தன் வாழ்க்கையிலேயே பார்த்திராத தாராளமான உடைகளில் இருந்தார்கள். மைக்ரோ மினி ஸ்கர்ட்டுகளும், பேக்லெஸ் டாப்ஸ்களும் அணிந்தபடி, எந்தவொரு தடையுமின்றி கைகளில் கிளாஸோடு உடம்பை வளைத்து ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நடுவில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்ட மேடையில், மெட்டல் போல்கள் (Poles). அதில் அரைகுறை உடையில் இருந்த பெண்கள், கிராவிட்டியையே சவால் செய்வது போல தலைகீழாக சுழன்று, உடலை வில்லாக வளைத்து போல் டான்ஸ் ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

யாருக்கும் யாரைப் பற்றியும் கவலையில்லை. சுற்றிலும் இருந்த நூற்றுக்கணக்கான கண்கள் எவளையும் கண்காணிக்கவோ ஜட்ஜ் செய்யவோ இல்லை.

"வேற என்ன குடிக்கிறீங்க?" ரோஹன் அவள் காதருகே குனிந்து கேட்டான்.

"ஸ்ட்ராங்கா ஏதாவது... நீயே ஆர்டர் பண்ணு," மல்லிகா அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னாள்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில், பார் கவுண்டரில் இருந்து இரண்டு மார்டினி  கிளாஸ்கள் வந்தன. மல்லிகா கிளாஸை எடுத்தாள். சென்னை கிளப்களில் ஹஸ்பெண்ட் பக்கத்தில் இருக்கும்போது, சொட்டுச் சொட்டாக குடித்துவிட்டு 'போதும்' என்று வைக்கும் மல்லிகா இல்லை இப்போது. கிளாஸை உதட்டில் வைத்து ஒரே மடக்கில் குடித்தாள். தொண்டைக்குள் இறங்கிய அந்த காரமான திரவம் நெஞ்சுக்குள் ஒரு புதிய தைரியத்தைக் கொடுத்தது.

"ரோஹன்... கம் ஆன்!" கிளாஸை டேபிளில் தட்டிவிட்டு, ரோஹனின் கையைப் பிடித்து டான்ஸ் ஃப்ளோரை நோக்கி இழுத்தாள். ரோஹன் திகைத்தான். அவன் கையை மல்லிகாவின் விரல்கள் இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தன.

மியூசிக்கின் பீட்ஸ் ஏற ஏற, மல்லிகா தன் உடம்பை அசைக்கத் தொடங்கினாள். அவளது கைகள் காற்றில் மிதந்தன. அவளது கூந்தல் கலைந்து முகத்தில் விழ, கண்கள் பாதியளவு மூடியிருக்க, அவளது நடனம் ஒரு காட்டு நதியைப் போல பிரவகித்தது.

ரோஹன் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவளுக்குள் இவ்வளவு ஆழமான, அழகான ஒரு வேகம் ஒளிந்திருக்கும் என்று அவன் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. மியூசிக்கின் ஒரு கனமான பீட்ஸில், மல்லிகா சுழன்று வந்து ரோஹனின் மார்போடு மிக நெருக்கமாக வந்து நின்றாள்.

அவளது வேகமான மூச்சுக்காற்று அவன் நெஞ்சில் மோதியது. மல்லிகாவின் கண்கள் நேராக அவன் கண்களைத் துளைத்தன. அவளது பார்வை ரோஹனின் கட்டுப்பாட்டை சோதித்தது. ரோஹனின் ரத்தம் சூடேறியது. அவளை அள்ளி அணைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற அவனது பல நாள் அடக்கப்பட்ட ஆசை தலைதூக்கியது.

ஆனால், ரோஹன் சட்டென்று ஒரு விநாடி தன் கண்களை மூடித் தன்னைத் தடுத்துக் கொண்டான். அவன் உள்ளங்கை வியர்த்தது. 'இவங்க என் ஃப்ரெண்ட்டோட அம்மா...' - அந்த எண்ணம் அவன் மனதில் பளிச்சிட்டது. அவன் மெதுவாகத் தன் கைகளை அவளது இடுப்பிலிருந்து விலக்கி, ஒரு அடி பின்வாங்கினான். அவன் ஜென்டில்மேன் கட்டுப்பாடு அவனைத் தாங்கிப் பிடித்தது.

மல்லிகா அதை கவனித்தாள். அவன் தவிப்பு, அவன் பயம், அவளது உடலுக்கு அவன் தரும் மரியாதை... எல்லாம் அவளுக்குப் புரிந்தது. அவளது உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய, ரகசியப் புன்னகை அரும்பியது.

மியூசிக்கின் சத்தம் நெஞ்சுக் கூட்டைக் கிழிக்க, மல்லிகா மீண்டும் ஒரு காக்டெய்ல் கிளாஸை காலி செய்தாள். அந்த மதுவின் வீரியம் அவளது கன்னங்களில் உஷ்ணத்தைப் படரவிட்டிருக்க, பளபளக்கும் சில்வர் மினி ஸ்கர்ட் அணிந்த ஒரு வெள்ளைக்காரி நேராக ரோஹனை நோக்கி வந்தாள். அவளது அசைவுகளில் அக்மார்க் ஈர்ப்பு விசை. மல்லிகா திகைப்புடன் பார்க்க, அந்தப் பெண் ரோஹனின் மிக அருகில் வந்து நின்று, அவளது கைகளை அவனது தோள்களில் படரவிட்டாள். "ஹே க்யூட்டி... வான்ட் அ லேப் டான்ஸ் (Lap dance)?" என்று உதட்டைக் கடித்தபடி ரகசியமாய் அழைத்தவள், அவனது கரத்தைப் பற்றி உள்ளே தனி அறையை நோக்கிக் கூப்பிட முயன்றாள்.

ரோஹன் ஒரு கணம் தடுமாறினாலும், உடனே தோள்களைச் சற்று குறுக்கி, மென்மையாக அவள் கைகளை விலக்கினான். "நோ... ஸாரி. ஐ அம் குட்," என்று அவன் குரலில் உறுதி இருந்தது. அந்தப் பெண் ஏமாற்றத்துடன் நகர்ந்ததும், மல்லிகா அவன் காதோரம் குனிந்து, "என்ன ரோஹன், லேப் டான்ஸ்னா என்ன?" என்று குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.

ரோஹன் கார் சாவியை பாக்கெட்டில் போட்டபடி சற்று தடுமாறி, "அது... காசு வாங்கிக்கிட்டு நம்ம மடில உட்கார்ந்து ரொம்ப க்ளோஸா, சென்சுவலா ஆடுவாங்க," என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

'மடில உட்கார்ந்து...' என்ற அந்த வார்த்தைகள் மல்லிகாவின் அடிவயிற்றில் ஒரு வித்தியாசமான நடுக்கத்தை உண்டாக்கியது. அடுத்த நொடி அவள் முகமும் காதுகளும் வெட்கத்தில் தக்காளிப் பழம்போல சிவந்தன. அந்தப் பெண் கூப்பிட்டும் தன்னை மறுத்த ரோஹனின் கட்டுப்பாடு அவளுக்குள் ஒரு வித பரவசத்தை ஏற்படுத்தியது!

"ஏன்... நீயே போயிட்டு வந்திருக்கலாமே?" மல்லிகா உடலை லேசாக வளைத்து, காக்டெய்ல் கிளாஸைச் சுழற்றியபடி கிண்டலாகக் கேட்டாள்.

ரோஹன் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு, அவள் தோள்களைப் பார்த்தபடி, "நீ இருக்கும்போது..." என்று பாதியில் வார்த்தையை இழுத்து நிறுத்தினான்.

"அப்போ என்னை லேப் டான்ஸ் ஆடச் சொல்றியா ரோஹன்?" மல்லிகா திடீரென்று அவன் முகத்துக்கு நேராகக் குனிந்து, கண்களைச் சிமிட்டி மீண்டும் அவனை வம்புக்கு இழுத்தாள்.

அவள் அப்படி சொன்னது செம ஹாட்டாக இருந்தது.  அவன் சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ள, அவனது கன்னங்கள் சிவந்து போயின! இடுப்புக்கு கீழே ரத்தம் பாய்ந்தது.

"என்ன ரோஹன்... இப்போ ஏன் இப்படி சைலன்ட் மோட்ல போயிட்ட?" என்று அவன் தோளை லேசாகத் தட்டி சிரித்தாள் மல்லிகா.

ரோஹன் காக்டெய்ல் டேபிளை பிடித்திருந்த தன் கையை இன்னும் இறுக்கி பிடித்துக் கொண்டான். அவன் இதயம் கிளப் ஸ்பீக்கரின் மியூசிக்கை விட வேகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

"மல்லிகா... ப்ளீஸ், கிளம்பலாம். இங்க விசித்திரமான வைப் ஏறிட்டே போகுது," என்று தன் கார் சாவியை எடுத்து பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்துக் கொண்டான். அவளது அழகும், இந்த இருட்டு  தந்த சுதந்திரமும் அவனது ஜென்டில்மேன் கன்ட்ரோலின் வேலிக்கு வெடி வைக்கப் பார்ப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.


"ஓகே மிஸ்டர் ... வேற எங்கயாவது போலாமா? அங்கயாவது உன் பயம் குறையுதான்னு பார்ப்போம்," மல்லிகா காக்டெய்ல் கிளாஸை டேபிளில் வைத்துவிட்டு, அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே நடந்தாள்.

@@@

[jiljilrani]

Nice update

[NityaSakti]

Waiting for real first night of malli

[Bigil]

Muzhu chandramukiya maritta mallika