ரேவதியின் அம்மா மகளுக்கு ஒரு நல்ல வரன் தேட ஆரம்பித்தார். ஒரு நாள் ஒரு குடும்பம் ரேவதியைப் பார்க்க வந்தது. ரேவதி நல்ல உடையில், முகத்தில் மெல்லிய புன்னகையுடன் அவர்களை வரவேற்றாள்.
ஆனால் பேச்சு முடிந்தவுடன் அந்தக் குடும்பம் முகத்தைத் கவலை தான் .
“உங்க பெண்ணுக்கு எல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு… ஆனா உங்க ரெண்டாவதுபொண்ணு அனிதா செய்த காரியம் எங்களுக்கு பயமா இருக்கு. அவள் ஒரு வயதான மனிதனோடு ஓடிப்போனதை எல்லாரும் பேசுறாங்க. இந்தக் குடும்பத்துல பெண் எடுக்க எங்களுக்கு தைரியம் இல்லை,” என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் போய்விட்டனர்.
ரேவதியின் அம்மா தலைகுனிந்து அமர்ந்தார். ரேவதியும் மனம் உடைந்து அறைக்குள் சென்று அழுதாள். “என் வாழ்க்கை இனி எப்போதும் இப்படித்தான் இருக்குமா?” என்று மனதுக்குள் நினைத்தாள்.
அன்றிலிருந்து ரேவதி சேகரின் வீட்டுக்கு போகவில்லை.
சேகரின் வீட்டில்…
அம்மா தினமும் ரேவதியை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தார். வழக்கம்போல் விளக்கேற்றி, சாம்பிராணி போட்டு அமர்ந்திருந்தார். ஆனால் ரேவதி வரவில்லை. அம்மாவின் முகம் வாடியது.
அடுத்த நாளும் ரேவதி வராததால் அம்மா மிகுந்த வருத்தத்துடன் இருந்தார். சேகர் தன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்து புரிந்துகொண்டான். உடனே ரேவதிக்கு கால் செய்து, அம்மாவிடம் கொடுத்தான்.
ரேவதி (கண்ணீருடன், உடைந்த குரலில்): “அம்மா…”
அம்மா (ஆறுதலாக): “மா… என்ன ஆச்சு? ஏன் வரல? உன் குரல் நடுங்குது. உடனே வீட்டுக்கு வா. நான் உனக்காக காத்திருக்கேன்.”
ரேவதி தயங்கியபோதும் அம்மாவின் வார்த்தைகளால் உடனே சேகரின் வீட்டுக்கு வந்தாள்.
அம்மா ரேவதியை அணைத்துக்கொண்டு தலையைத் தடவினார்.
ரேவதி நடந்தை அனைத்தும் ஒன்னு விடமால் சொன்னால்
“மா… உன் பிரச்சனையெல்லாம் எனக்குத் தெரியும். நீ அழாதே. இனி நீ இங்கேயே இரு. என் பையன் சேகரை கல்யாணம் பண்ணிக்கோ. நான் உன்னை என் மருமகளாக ஏத்துக்கிறேன்,” என்றார் உறுதியாக.
ரேவதி அதிர்ச்சியுடன் அம்மாவைப் பார்த்தாள்.
ஆனால் சேகர் உடனே மறுத்தான்.
“அம்மா… இது சரியில்லை. ரேவதி நல்லா படிச்சிருக்கா. ஆசிரியையா இருக்கா. நான் படிப்பு இல்லாத ஆட்டோ டிரைவர். இந்த சிறிய குடிசை வீட்டுல அவளால் எப்படி வாழ முடியும்? அவளுக்கு இந்த வாழ்க்கை பொருந்தாது. நான் அவளை கஷ்டப்படுத்த விரும்பல,” என்றான் வருத்தத்துடன்.
ரேவதியின் மனம் மீண்டும் உடைந்தது. “அனிதாவின் செயலால் என்னை இவரும் நிராகரிக்கிறாரா?” என்று நினைத்து கண்ணீர் வடித்தாள். உண்மையில் சேகர் தன் குறைந்த படிப்பு மற்றும் ஏழ்மையான வாழ்க்கை நிலையை நினைத்துத்தான் மறுத்தான்.
சேகர் மறுத்த பிறகு அறைக்குள் சென்றுவிட்டான்.
ரேவதி கண்ணீருடன் தலைகுனிந்து நின்றாள். அவள் மனதில் மீண்டும் ஒரு நிராகரிப்பின் வலி ஏறியது.
அப்போது அம்மா ரேவதியின் இரு கைகளையும் பிடித்துக்கொண்டு, அவள் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தார்.
“ரேவதி மா… நீ கவலைப்படாதே. நான் சொல்றேன் — நீ தான் என் மருமகள் . இது என் முடிவு. சேகர் கொஞ்சம் முரடன், பயந்து பேசுறான். அவன் உன் படிப்பையும், நீ வாழும் வாழ்க்கையையும் நினைத்து தயங்குறான். ஆனா நான் உன்னை என் மகளாகவே ஏத்துக்கிட்டேன்.
உன் அனிதா விவகாரத்தாலோ, உன் குடும்பப் பின்னணியாலோ நான் பயப்படலை. நீ என் வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து எனக்கு உயிர் வந்த மாதிரி இருக்கு. உன் அன்பும், பராமரிப்பும் என்னைத் தேற்றியிருக்கு.
நீ இங்கேயே இரு. நான் உனக்கு துணையா இருப்பேன். சேகரை நான் பார்த்துக்கிறேன். அவன் மனசு மாறும். கடவுள் நம்மை ஒன்றாகச் சேர்க்கிறார் என்றால் யாராலும் தடுக்க முடியாது.”
அம்மா ரேவதியை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டார்.
ரேவதியின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. ஆனால் இம்முறை அது வலியின் கண்ணீர் மட்டுமல்ல, கொஞ்சம் ஆறுதலின் கண்ணீரும் கலந்திருந்தது.
“அம்மா… நான் என்ன செய்யட்டும்?” என்றாள் ரேவதி தழுதழுப்பான குரலில்.
“நீ ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம் மா. நீ வந்து என் மருமகள் ஆயிரு மீதியை நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்று அம்மா உறுதியாகச் சொன்னார்.
அன்று முழுவதும் ரேவதி அம்மாவுடன் இருந்தாள். சமைத்தாள், பேசினாள், அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்தாள். வீட்டில் ஒரு புதிய நம்பிக்கை மெல்ல மெல்ல முளைவிடத் தொடங்கியது.
அம்மாவின் உறுதியான வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு ரேவதியின் மனம் கொஞ்சம் தெளிவடைந்தது. அன்று இரவு வீட்டுக்கு திரும்பியதும், தன் அம்மாவிடம் பேச முடிவு செய்தாள்.
மறுநாள் காலையில் ரேவதி தன் அம்மாவை அழைத்து அமரச் செய்தாள்.
“அம்மா… நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்,” என்றாள் ரேவதி நிதானமாக.
அம்மா ஆவலுடன் பார்த்தார்.
“சேகர் நான் சொல்லிருக்கேன்ல … அவன் எனக்கு ரொம்ப நல்லவன். என் கஷ்டத்துல என்னைத் தேடி வந்தவன். அவன் அம்மாவும் என்னை மருமகளா ஏத்துக்கிட்டாங்க. நான் சேகரை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.”
அம்மா அதிர்ச்சியில் திகைத்துப் போனார்.
“என்ன சொல்றே ரேவதி? அவன் ஒரு ஆட்டோ டிரைவர்! நீ படிச்ச பெண், ஆசிரியை. இந்த சமூகத்துல எல்லாரும் என்ன சொல்வாங்க? உன் தங்கை விவகாரத்துக்குப் பிறகு நாமே தலைகுனிஞ்சு நிக்கிறோம்… இப்போ இப்படி ஒரு முடிவு எடுத்தா நம்ம குடும்பம் இன்னும் கேவலமா போகும்!” என்றார் அதிர்ச்சியுடன்.
ரேவதி தன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள்.
“அம்மா… நான் படிச்சிருக்கேன் என்பதற்காக மட்டும் எனக்கு ஒரு நல்ல மனுஷனை தேடி கல்யாணம் பண்ண முடியாது. சேகர் படிப்பு இல்லாதவன் ஆனாலும், அவன் மனசு ரொம்ப நல்லது. அவன் என்னை கஷ்டப்படுத்தாமல் பார்த்துக்குவான். அவன் அம்மாவும் என்னை மகளா நேசிக்கிறாங்க.
நான் இந்த முடிவுல தான் இருக்கேன். நீங்க ஒத்துக்கலன்னாலும் நான் மாற மாட்டேன் இன்னும் நீங்க எத்தனை மாப்பிள்ளை பார்த்து என்னை வேண்டாம் சொல்லுறதுக்கு நான் ஒரு ஆட்டோ காரனை கல்யாணம் பன்னிப்பேன் ,” என்றாள் உறுதியாகவும், கொஞ்சம் கோபமாகவும்.
அம்மா திகைத்துப் போய் ரேவதியைப் பார்த்தார். மகளின் கண்களில் இருந்த உறுதியைப் பார்த்ததும் அம்மா ஒன்றும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தார். ஆனால் உள்ளுக்குள் பெரும் குழப்பம்.
ரேவதி தன் முடிவில் பிடிவாதமாக இருந்தாள். அன்று மாலையும் அவள் சேகரின் வீட்டுக்கு செல்லத் தயாரானாள்.
ரேவதியின் உறுதியான பதிலைக் கேட்டு அவள் அம்மா முதலில் அதிர்ச்சியில் மௌனமாக இருந்தார்.
இரவு முழுவதும் தூங்காமல் யோசித்தார். மகளின் கண்களில் இருந்த தீர்மானத்தையும், கடந்த சில மாதங்களில் ரேவதி அடைந்த மன மாற்றத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தார்.
மறுநாள் காலையில் அம்மா ரேவதியை அழைத்தார்.
“ரேவதி… நேற்று இரவு முழுக்க யோசிச்சேன். நீ சொன்னது சரிதான். படிப்பும், பணமும் மட்டும் வாழ்க்கையை நல்லபடியா நடத்தாது. முக்கியம் மனுஷன் எப்படி இருக்கணும். சேகர் உன்னை உண்மையா நேசிக்கிறான்னு தெரியும். அவன் அம்மாவும் உன்னை மிகவும் பிடிச்சிருக்கு.
நான் ஒத்துக்கிறேன் மா… நீ சேகரை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்,” என்றார் அம்மா கண்களில் நீர் ததும்ப.
ரேவதி மகிழ்ச்சியில் அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அவள் முகத்தில் ஒரு உண்மையான புன்னகை மலர்ந்தது.
கல்யாணப் பேச்சு…
அதே நாள் மாலை ரேவதி சேகரின் வீட்டுக்கு சென்று அம்மாவிடம் தன் வீட்டில் நடந்ததைச் சொன்னாள். சேகரின் அம்மா மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் விட்டார்.
“என் பேத்திகளைப் பார்க்கும் ஆசை நிறைவேறப் போகுது!” என்றார் உணர்ச்சி பொங்க.
ரேவதிக்கு வெக்கம் வந்தது
சேகருக்கு இந்தச் செய்தி சொல்லப்பட்டது. அவன் முதலில் திகைத்தான். ஆனால் அம்மாவின் உறுதியான பார்வையையும், ரேவதியின் அன்பான கண்களையும் பார்த்ததும் அவன் மனம் மெல்ல மாறியது.
இரு குடும்பங்களும் சந்தித்து சாதாரணமாக கல்யாணப் பேச்சைத் தொடங்கினர். பெரிய ஆடம்பரம் இல்லாமல், எளிய முறையில் கல்யாணம் நடத்த முடிவு செய்யப்பட்டது.
ரேவதியின் அம்மா முதலில் கொஞ்சம் தயக்கம் காட்டினாலும், சேகரின் அம்மாவின் அன்பான பேச்சால் மெல்ல ஏற்றுக்கொண்டார்.
கல்யாண தேதி பார்க்க பஞ்சாங்கம் எடுக்கப்பட்டது. வீடுகளில் இரு தரப்பிலும் மெல்ல மெல்ல மகிழ்ச்சி பரவியது.
இரு குடும்பங்களும் ஒன்று சேர்ந்து எளிய முறையில் கல்யாணத்தை நிச்சயித்தனர். பெரிய ஆடம்பரம் இல்லாமல், நெருங்கிய உறவினர்கள் மட்டும் அழைக்கப்பட்டனர்.
கல்யாண நாள் வந்தது. சேகரின் சிறிய வீடு மலர்களாலும், மங்கல விளக்குகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. ரேவதி பாரம்பரிய சேலையில் அழகாகத் தோன்றினாள். அவள் முகத்தில் புதிய நம்பிக்கையும், மகிழ்ச்சியும் தெரிந்தது.
சேகர் தன் எளிய உடையில், ஆனால் மனதில் பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் ரேவதியை வரவேற்றான்.
பூஜை அறையில் இருவரும் மாலை மாற்றினர். சேகரின் அம்மா கண்ணீர் மல்க அவர்களை ஆசீர்வதித்தார்.
“என் ஆசை நிறைவேறிவிட்டது. இனி எனக்கு பேத்திகளைப் பார்க்கணும்,” என்று சிரித்தபடி சொன்னார்.
ரேவதியின் அம்மாவும் மகிழ்ச்சியுடன் மகளின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். “நீ சந்தோஷமா இரு மா. அதுவே எனக்குப் போதும்,” என்றார்.
![[Image: A52-FF0-DE-3128-4-B8-E-9-B56-295-C7-F84-D0-D0.png]](https://i.ibb.co/v4Gt2k1q/A52-FF0-DE-3128-4-B8-E-9-B56-295-C7-F84-D0-D0.png)
கல்யாணம் முடிந்தபின் ரேவதி சேகரின் வீட்டுக்கு வந்தாள். அன்று மாலை பூஜை அறையில் இருவரும் சேர்ந்து விளக்கு ஏற்றினர். சாம்பிராணி வாசனை வீட்டை நிரப்பியது.
சேகர் ரேவதியின் கையைப் பிடித்து, “நான் உனக்கு பெரிய வாழ்க்கை கொடுக்க முடியாது. ஆனால் என் உயிர் முழுக்க உன்னை நேசிப்பேன்,” என்றான்.
ரேவதி புன்னகையுடன், “எனக்கு பெரிய வீடோ, பணமோ தேவையில்லை. உன் அன்பும், அம்மாவின் ஆசீர்வாதமும் போதும்,” என்றாள்.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் புரிந்து, அன்புடன் வாழ்ந்தனர்.
எனக்கு பெரிய வீடோ, பணமோ தேவையில்லை.
![[Image: 3-FC1-D5-AC-21-C2-47-CD-82-E9-D8-EC6-DEE27-C6.png]](https://i.ibb.co/BVGk5QbF/3-FC1-D5-AC-21-C2-47-CD-82-E9-D8-EC6-DEE27-C6.png)
![[Image: IMG-0966.jpg]](https://i.ibb.co/G4DhdvRF/IMG-0966.jpg)
![[Image: 9-D9567-ED-2-E7-D-4-FF9-99-DD-51-A17-CDD15-DE.png]](https://i.ibb.co/vxXM6gx9/9-D9567-ED-2-E7-D-4-FF9-99-DD-51-A17-CDD15-DE.png)
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)
![[Image: 4-C8573-E4-934-D-4-F71-9-CDF-FC184420-ECDE.png]](https://i.ibb.co/1t01jxjh/4-C8573-E4-934-D-4-F71-9-CDF-FC184420-ECDE.png)
![[Image: 58867673-2-A13-4-CCD-92-C7-ACF1-A6359861.png]](https://i.ibb.co/8LFvHZZc/58867673-2-A13-4-CCD-92-C7-ACF1-A6359861.png)
![[Image: 735-E18-C0-88-E9-414-A-85-B3-6-A78-AC63-FF7-F.png]](https://i.ibb.co/jv6MQnfG/735-E18-C0-88-E9-414-A-85-B3-6-A78-AC63-FF7-F.png)
![[Image: 1-F1-BF0-D0-73-CB-4377-8-CA2-6-F70495-A737-F.png]](https://i.ibb.co/ycyg43FM/1-F1-BF0-D0-73-CB-4377-8-CA2-6-F70495-A737-F.png)
![[Image: 2-EA28804-9-EF8-44-AD-8-E5-F-D847-E1624822.png]](https://i.ibb.co/dwWQZyFg/2-EA28804-9-EF8-44-AD-8-E5-F-D847-E1624822.png)
![[Image: 9-ECB52-DC-9-C31-4-A5-E-BD1-D-08-B549-F58943.png]](https://i.ibb.co/7JyWQ2Jb/9-ECB52-DC-9-C31-4-A5-E-BD1-D-08-B549-F58943.png)
![[Image: 2-A729-FCE-03-C3-4-E21-AE75-FAB78-F570-C57.png]](https://i.ibb.co/4RDKdbHd/2-A729-FCE-03-C3-4-E21-AE75-FAB78-F570-C57.png)
![[Image: FCB96-B69-1800-44-C2-8498-C81-ECBCA7631.png]](https://i.ibb.co/r28gDfY6/FCB96-B69-1800-44-C2-8498-C81-ECBCA7631.png)
![[Image: 0-B68217-D-5-B7-E-495-A-90-F1-D34-B6-AB393-CF.png]](https://i.ibb.co/20czCLbV/0-B68217-D-5-B7-E-495-A-90-F1-D34-B6-AB393-CF.png)
![[Image: E464-B701-E0-CF-4379-8-DF7-541-ED90-D7-CFC.png]](https://i.ibb.co/1YKvB8v1/E464-B701-E0-CF-4379-8-DF7-541-ED90-D7-CFC.png)