Incest அன்பின் இரண்டாவது தாய்

[krish86grama]

அருண், 29 வயது. தன் அப்பா அம்மாவை இழந்த ஒரே மகன். காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டு மனைவி ப்ரியாவுடன் (26) மாமியார் வீட்டில் செட்டில் ஆனவன். அது மாமியார் கமலா (57) மற்றும் மாமனார் கணேஷ் (65) அவர்களின் சொந்த வீடு.

கமலா அம்மாவுக்கு ஐந்து பிள்ளைகள். மூத்த மகன் சேது (மனைவி ராணி, இரண்டு பிள்ளைகள்), இரண்டாவது மகன் சோமு (மனைவி விமலா, இரண்டு பிள்ளைகள்), முனைவது என்னோட மனைவி அப்புறம் நாலாவது மகன் அமுதன் (மனைவி லல்லி, பிள்ளைகள்), கடைசி மகள் கங்கா (கணவன் வேலு, இரண்டு பிள்ளைகள்). ஆனால் வீட்டில் பெரும்பாலும் கமலா அம்மாவும், கணேஷ் அப்பாவும், ப்ரியாவும், அருணும் தான் இருப்பார்கள், மத்தவங்க தனி குடித்தனம் போய்ட்டாங்க.
ஆரம்பத்தில் அருணுக்கு கமலா அம்மா மீது வெறும் மரியாதை மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் காலம் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு தனித்துவமான, ஆழமான, உணர்ச்சி நிறைந்த உறவை உருவாக்கியது.

அருண் தன் மனைவி ப்ரியாவுடன் திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள் ஆகியிருந்தன. ஆரம்பத்தில் மாமியார் கமலா அம்மாவைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவனுக்கு கொஞ்சம் பயமும், மரியாதையும் மட்டுமே இருந்தது. “மாமியார் என்றால் கட்டுப்பாடு, கண்டிப்பு” என்ற எல்லா படங்களிலும் பார்த்த கருத்து அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது.

ஆனால் கமலா அம்மா வேறு மாதிரி இருந்தார்.

[Muralirk]

Thanks for new story...........good story .......good start .......keep rocking please continue

[Kishantamil]

நல்ல கதைக்களம் தொடருங்கள்

[Lashabhi]

Nice start bro, Go ahead.

[krish86grama]

மாலை 6:45 மணி. வெளியே சூரியன் மெதுவாக மறையும் நேரம். வானம் ஆரஞ்சு நிறத்தில் பரவியிருந்தது. கமலா அம்மாவின் வீட்டின் மாடி பால்கனியில் இருந்து தெரியும் அந்தக் காட்சி எப்போதும் அருணுக்கு அமைதியைத் தரும். ஆனால் இன்று அந்த அமைதியும் அவனுக்குள் இருந்த சோர்வை மறைக்க முடியவில்லை.
ப்ரியா மதியமே தன் அண்ணன் சேது வீட்டுக்கு போயிருந்தாள். “அண்ணன் பசங்க ரெண்டு பேரும் டெஸ்ட் எழுதி முடிச்சிருக்காங்க. நான் அங்கே கொஞ்சம் இருந்துட்டு வர்றேன். இரவு சாப்பாட்டுக்கு முன்னாடி வந்துடுவேன்” என்று சொல்லி போனவள் இன்னும் திரும்பவில்லை. வீடு அமைதியாக இருந்தது.
அருண் ஹாலில் சோபாவில் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தான். கையில் டிவி ரிமோட் இருந்தாலும் திரை திரையாக மாறிக்கொண்டிருந்தாலும் அவன் கண்கள் எங்கோ தொலைவில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. 29 வயது ஆனாலும், சில நாட்களில் அவனுக்கு 15 வயது சிறுவனாக உணர்வான். குறிப்பாக இப்படி தனியாக இருக்கும் போது.
“அப்பா… அம்மா…” என்று மனதுக்குள் முணுமுணுத்தான். அவர்கள் இறந்து பத்து வருஷம் ஆகிவிட்டது. ஆனாலும் அந்த வலி இன்னும் பழையபடியே இருந்தது. விபத்து. ஒரு நொடியில் இருவரையும் பறிகொடுத்துவிட்டான். அதன் பிறகு உறவினர்கள், உதவிகள், பின்னர் தனியான போராட்டம். ப்ரியாவைத் திருமணம் செய்த பிறகு இந்த வீட்டில் ஒரு புது குடும்பம் கிடைத்தது என்று நினைத்தான். ஆனால் இன்று அந்தப் பழைய காயம் திறந்துவிட்டது.
சமையலறையில் இருந்து லேசான காபி வாசனை வந்தது. கமலா அம்மா தன் வழக்கமான புடவையில் – வெளிர் நீல நிறத்தில் – வந்தார். அவருக்கு 57 வயது. ஆனாலும் உடம்பு இன்னும் நிமிர்ந்து நின்றது. நீண்ட காலம் வீட்டு வேலைகள் செய்ததால் கைகள் கொஞ்சம் கரடுமுரடாக இருந்தாலும், முகத்தில் இருந்த மென்மை அப்படியே இருந்தது. நெற்றியில் சின்னதாக திலகம், தலைமுடி கொண்டையாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. சில நரை முடிகள் தெரிந்தன. அவை அவருக்கு அழகை அதிகப்படுத்தின.
“என்னபா டிவி பார்க்காமல் இப்படி உக்காந்திருக்க?” என்று கேட்டபடி அவர் இரண்டு டம்ளர் காபியுடன் வந்தார். ஒன்றை அருணிடம் நீட்டினார்.
அருண் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான். “ஒண்ணுமில்லைமா… கொஞ்சம் தலைவலி மாதிரி இருக்கு.”
கமலா அம்மா புன்னகைத்தார். அந்தப் புன்னகையில் அனுபவம் இருந்தது. “பொய் சொல்லாதப்பா. என் கண்ணுக்கு தெரியுது. உக்காரு.” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் அருகில் இருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்தார். அவர்களுக்குள் கொஞ்சம் இடைவெளி இருந்தாலும், அந்த நெருக்கம் அருணுக்கு புதிதாக இருந்தது. பொதுவாக மாமியார் என்றால் கொஞ்சம் தூரம் விட்டே பேசுவார். ஆனால் இன்று அந்தத் தூரம் குறைந்திருந்தது.
காபியை உறிஞ்சியபடி அருண் மௌனமாக இருந்தான். கமலா அம்மாவும் அவசரப்படுத்தவில்லை. இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தனர். வெளியே பறவைகள் ஒலி குறைந்து, வீட்டுக்குள் ஃபேன் சுழலும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது.
அருண் தொடங்கினான். குரல் சற்று தடுமாறியது. “நான் என்னைப் பத்தி நிறைய பேசினதில்லை இல்ல? என் அப்பா அம்மாவைப் பத்தி…”
கமலா அம்மா மெதுவாகத் தலையசைத்தார். “சொல்லுபா. என்ன இருந்தாலும் சொல்லு. நான் கேட்கிறேன்.”
அருண் ஆழமாக மூச்சு விட்டான். பிறகு பேச ஆரம்பித்தான். முதலில் தயக்கமாக. பின்னர் வார்த்தைகள் பெருகின.
“எங்க அப்பா ஒரு ஸ்கூல் டீச்சர். அம்மா வீட்டுல தான் இருந்தாங்கா. ரொம்ப சிம்பிள். நான் ஒரே பையன். எனக்கு 19 வயசு இருக்கும். அப்போ ஒரு கார் ஆக்சிடெண்ட். இரண்டு பேரும்… ஒரே நாள்ல போயிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் நான் தனியா. உறவினர்கள் எல்லாம் உதவினாங்க. ஆனா அந்த வீடு, அந்த அறை, அம்மா சமைச்ச சாப்பாடு, அப்பா பேசின கதைகள்… எல்லாம் காணாம போச்சு. நான் படிச்சேன், வேலைக்கு போனேன். ப்ரியாவை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணினேன். இங்க வந்த பிறகு கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருந்தேன். ஆனா சில நாள் இப்படி தனியா இருந்தா… எல்லாம் திரும்ப நினைவுக்கு வருதுமா.”
அவன் குரல் உடைந்தது. கண்கள் சிவந்தன. கமலா அம்மா தன் கையை நீட்டி அவன் தோளில் மெதுவாக வைத்தார். அந்தத் தொடுதல் சூடாக இருந்தது.
அருண் தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் பொத்திக்கொண்டான். பல வருஷங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக ஒருவர் முன்னால் தன் வலியை வெளிப்படுத்தினான். கமலா அம்மா அவனை அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருக்கு தன் மகன்கள் எல்லாம் தனியாக இருந்தாலும், இந்த மருமகன் மீது ஏதோ ஒரு தனி பாசம் இருந்தது. அவன் தனியாக இருப்பதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவருக்கு தன் இளம் வயதை நினைவூட்டியது.
சிறிது நேரம் கழித்து அருண் அமைதியானான். கமலா அம்மா பேச ஆரம்பித்தார்.
“எல்லாருக்கும் ஒரு காயம் இருக்குபா… எனக்கும் இருக்கு. நீ நினைக்கிற மாதிரி நான் எல்லாம் சந்தோஷமா இருந்ததில்லை. ஐந்து பிள்ளைகளை பெத்து வளர்த்தேன். சேது, சோமு, ப்ரியா, அமுதன், கங்கா. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு பிரச்சனை. உன் மாமனார்… அவர் வேலை வேலைன்னு இருந்தார். வீட்டுக்கு வந்தா தூங்கினார். என் சிரமத்தை அவர் புரிஞ்சுக்கவே இல்லை. நான் தனியா எல்லாத்தையும் சமாளிச்சேன். பிள்ளைகள் படிக்க வைக்க வேண்டும், சாப்பாடு, உடை, டாக்டர், ஸ்கூல் ஃபீஸ்… எல்லாம் என் தலை மேல இருந்தது. சில நாள் இரவு முழுக்க தூக்கம் வராமல் அழுதிருக்கேன். யார்கிட்டயும் சொல்ல முடியாது. மாமியார், மாமனார், உறவினர்கள்… எல்லாரும் ‘நீ தானே பெத்தவ’ன்னு சொல்வாங்க.”
அவர் பேசும் போது குரல் மெதுவாக இருந்தது. ஆனால் அதில் வலிமை இருந்தது.
“ஆனா இப்போ பாரு… எல்லா பிள்ளைகளும் தனி குடித்தனம் போயிட்டாங்க. நான் இங்க உக்காந்து உன்னையும் ப்ரியாவையும் பார்த்துட்டு இருக்கேன். வாழ்க்கை இப்படித்தான். காயத்தை தாங்கிக்கிட்டு, ரத்தம் வர்ற வரை அழுதுட்டு, பிறகு எழுந்து நடக்கணும். நீ மட்டும் இல்லபா… நானும் தனியாத்தான் இருந்தேன். ஆனா இப்போ உன்னைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஒரு ஆறுதல் வருது. நீ என் மருமகன் இல்ல… என் மகன் மாதிரி.”
அவர் அருணின் கையைப் பிடித்தார். அந்தக் கை உறுதியாக இருந்தது. அருணுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு. இதற்கு முன் மாமியாரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் கொஞ்சம் பயமும் மரியாதையும் மட்டுமே இருந்தது. “மாமியார் என்றால் கண்டிப்பு, கட்டுப்பாடு” என்ற எண்ணம். ஆனால் இன்று அந்தப் பயம் முழுவதுமாகக் கரைந்தது. பதிலாக ஒரு ஆழமான மரியாதை, பாதுகாப்பான உணர்வு, இதமான ஒரு சூடு… அவன் நெஞ்சுக்குள் பரவியது.
அவன் மெதுவாக கமலா அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். 57 வயதில் கூட அவர் அழகாக இருந்தார். கண்கள் பெரியவை, முகத்தில் அனுபவத்தின் ஒளி. சிரிக்கும் போது கண்களுக்கு அருகில் சுருக்கங்கள். அந்தச் சுருக்கங்கள் கூட அவருக்கு அழகு சேர்த்தன. அவர் அணிந்திருந்த புடவையின் மடிப்புகள், அவரது மார்பு லேசாக உயர்ந்து தாழ்வது, கைகளின் மென்மை… அருணுக்கு முதல் முறையாக அவரை ஒரு பெண்ணாக, தாயாக மட்டுமல்லாது, ஒரு மனிதராக உணர்ந்தான்.
கமலா அம்மா புன்னகைத்தார். “நானும் உன்னைப் பார்க்கும்போது சந்தோஷப்படுறேன்பா,  இன்னொரு காபி போட்டுத் தரேன்.”
அவர் எழுந்து சமையலறைக்கு போனார். அருண் அவரது பின்புறத்தைப் பார்த்தான். வயதானாலும் உடலில் இருந்த அந்த முதிர்ச்சியான அழகு அவனை லேசாகத் தொட்டது. “என்ன நினைக்கிறேன் நான்?” என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். ஆனாலும் அந்த உணர்வு முழுவதும் போகவில்லை.
கமலா அம்மா திரும்பி வந்தார். இம்முறை அவர் அருணுக்கு அருகில் இன்னும் நெருக்கமாக உட்கார்ந்தார். இருவரும் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தனர். இம்முறை உரையாடல் இலேசாக இருந்தது. பழைய நினைவுகள், சிரிப்பு, சின்ன சின்ன கதைகள்.
அருண் தன் பால்யத்தில் அப்பாவுடன் போன மீன் பிடிக்கும் கதையைச் சொன்னான். கமலா அம்மா தன் இளம் வயசில் கிராமத்தில் நடந்த ஒரு திருவிழா கதையைச் சொன்னார். நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
வெளியே இருட்ட ஆரம்பித்தது. ஹாலில் லைட் எரியவில்லை. இருவரும் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் உட்கார்ந்திருந்தனர். அருணுக்கு அந்த நெருக்கம் ஆறுதலாக இருந்தது. கமலா அம்மாவுக்கு அருனின் துயரத்தைத் துடைக்கும் உணர்வு ஏற்பட்டது.
இந்த உரையாடல் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய பாலத்தை உருவாக்கியது. அருணுக்கு மாமியார் மீதான பயம் முழுவதுமாக மறைந்து, அதற்கு பதிலாக ஒரு ஆழமான, இதமான, உணர்ச்சி நிறைந்த உறவு தொடங்கியது.

[krish86grama]

உரையாடல் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அருணும் கமலா அம்மாவும் சோபாவில் அருகருகே உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். வெளியே இருட்டு ஆரம்பித்தது. ஹாலில் ஒரு மங்கலான மஞ்சள் விளக்கு மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. ப்ரியா இன்னும் வீட்டுக்கு திரும்பவில்லை. அவள் அண்ணன் வீட்டில் இருந்து “இன்னும் கொஞ்ச நேரம் ஆகும்” என்று ஒரு மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள்.
 
அருண் தன் நினைவுகளை கமலா அம்மாவிடம் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான். கமலா அம்மா கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் அனுதாபமும், புரிதலும் தெரிந்தது. திடீரென்று அவர் முகம் சுருங்கியது. கையால் நெற்றியை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டார்.
“என்ன ஆச்சுமா என்று” அருண் உடனே கவலைப்பட்டு கேட்டான்.

கமலா அம்மா மெல்லிய புன்னகையுடன், “ஒண்ணுமில்லைப்பா… கொஞ்சம் தலைவலி. வயசாக ஆக ஆக இப்படி தான் வரும். நீ சொல்லு, நான் கேட்க்கிறேன்” என்றார். ஆனால் அவரது முகம் வலியை மறைக்க முடியவில்லை. அருணு உடனே எழுந்து நான் போய் தைலம் எடுத்துட்டு வரேன். ப்ரியா வர இன்னும் நேரம் ஆகும் போல இருக்கு.” என்று சொல்லிட்டு கிட்சன் போனான் அங்கு தான் கமலா அம்மா தன்னோட medbox வைத்து இருக்காங்க.

அவன் கிட்சேன் போயி பழைய ஆம்லா தைலம் பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தான். கமலா அம்மா இன்னும் சோபாவில் சாய்ந்தபடி இருந்தார். “அம்மா, சோபாவில் கொஞ்சம் சாய்ந்து படுங்க. நான் தேய்த்து விடுறேன்” என்றான் அருண். கமலா அம்மா சற்று தயங்கினார். “அதெல்லாம் வேண்டாம்பா… நான் பார்த்துக்கிறேன.” என்றாங்க. கமலா அம்மாவின் முகத்தை பார்த்த அருண் “அம்மா நீங்க எனக்கு அம்மா மாதிரி தான். வெட்கப்படாதீங்க. படுங்க” என்று அருண் மென்மையாக அடம்பிடித்தான்.
கமலா அம்மா இறுதியில் சம்மதித்தார். அவர் சோபாவில் சாய்ந்து படுத்துக் கொண்டார். அவரது நீண்ட புடவை லேசாக சுருண்டது. 

57 வயதான அவரது உடல் இன்னும் நன்றாகப் பராமரிக்கப்பட்டிருந்தது. வயதுக்கு ஏற்ற வளைவுகள், மார்பகங்கள் சற்று தொங்கியபடி பெரிய பப்பாளி பலம் போல ஆனால் இன்னும் நிறைந்திருந்தன. இடுப்பு பகுதி சதை போட்டு ரெண்டு மடிப்பு. தொடைகள் தடித்து பெரிதாக இருந்தது. நீண்ட காலம் வீட்டு வேலை செய்ததால் கைகளில் சின்ன சின்ன தழும்புகள் arm பகுதில் தசைகள் அதிகமாக இருந்த நாலா ஜாக்கெட் விட்டு பிதுங்கி தெரிந்தன. ஆனால் அந்தத் தோல் மெல்லியதாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தது. அவரது கழுத்துப் பகுதியில் சில சுருக்கங்கள் தெரிந்தாலும், அவை அவருக்கு ஒரு முதிர்ச்சியான அழகைத் தந்தன.

அருண் தைலம் பாட்டிலைத் திறந்தான். வாசனை அறை முழுவதும் பரவியது. அவன் கைகளில் சிறிது தைலம் ஊற்றிக் கொண்டு, கமலா அம்மாவின் நெற்றியில் மெதுவாக தடவினான். அவரது தலைமுடியை லேசாக விலக்கி, உச்சந்தலையில் விரல்களை அழுத்தினான்.
“ஆஹ்…” என்று கமலா அம்மா லேசாக முனகினார். வலி கொஞ்சம் குறைந்தது போலிருந்தது.

அருணின் விரல்கள் அவரது நெற்றியிலும், தலையிலும் சுழன்றன. மென்மையான தோல். வெதுவெதுப்பான உடல் வெப்பம். அவன் உள்ளே ஒரு புது உணர்வு எழுந்தது. இது அவன் மனைவியின் அம்மா. இவருக்கு தைலம் போடுவது சரியா? என்ற குற்ற உணர்ச்சி. ஆனால் அதே நேரத்தில் அவரது உடலின் மென்மை, வயதுக்கு ஏற்ற அந்த முதிர்ச்சியான அழகு அவனை ஈர்க்க ஆரம்பித்தது.

அவர் கண்களை மூடியபடி படுத்திருந்தார். முகத்தில் வெட்கம் தெரிந்தது. “கொஞ்சம் மெதுவா” என்றார். அருண் தன் விரல்களை இன்னும் மென்மையாக நகர்த்தினான். அவரது காதோரம், கழுத்துப் பகுதி வரை தைலம் தடவினான். கமலா அம்மாவின் கழுத்து நீண்டு, மென்மையாக இருந்தது. அங்கு தெரிந்த சில நரம்புகள், வயதின் அடையாளங்கள். ஆனால் அந்தத் தொடுதலில் இருந்த வெதுவெதுப்பு அருணுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வைத் தந்தது. அவன் மனைவி ப்ரியாவைத் தொடும் போது கூட இப்படி ஒரு ஆழமான உணர்வு வருவதில்லை. “அம்மா உங்க உடம்பு ரொம்ப மென்மையா இருக்கு” என்று அருண் தானாகவே சொல்லிவிட்டு உடனே வருத்தப்பட்டான். “சாரி அம்மா… நான்…நான்...” என்று இழுக்க....
கமலா அம்மா கண்களைத் திறந்து லேசாக சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் வெட்கமும் இருந்தது. “பரவாயில்லைப்பா. வயசாகிட்டு என்ன செய்ய? உடம்பெல்லாம் தளர்ந்து போச்சு.” என்று ஒரு வருத்தத்தோடு சொன்னாங்க....
“இல்லமா… நீங்க இன்னும் அழகா இருக்கீங்க” என்றான் அருண் மெதுவாக. அவன் விரல்கள் இப்போது அவரது தோள்பட்டையை நோக்கி நகர்ந்தன. புடவையின் மேல் வழியாகவும், லேசாக தொட்டபடியும் தைலம் தேய்த்தான்.
கமலா அம்மாவின் மார்பு பகுதி லேசாக உயர்ந்து தாழ்ந்தது. சுவாசம் சற்று வேகமாக இருந்தது. அவர் வெட்கத்துடன் “போதும்பா… போதும்” என்றார்.

ஆனால் அருண் நிறுத்தவில்லை. “இன்னும் கொஞ்சம்மா தேய்த்து விடுறேன் அப்போ தான் வலி போகும்.” என்றான். கமலா அம்மா சரின்னு சொல்லி எழும்ம்பி ஒக்கார அருண் சோபா பிணக்கம் போயி நின்று அவக தோல்பட்டைய அமுக்கி விட்டான் முதுகில் பறந்து இருந்த குந்தலை முன்னுக்கு தள்ளி விட்டு தோல்பட்டைய மசாஜ் செய்வது போல அமுக்கினான் கமலா அம்மா அவனோட கை விளையாட்டில் ரிலாக்ஸ் ஆனாங்க. பிறகு அவன் கைகள் அவரது முதுகுப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தன. புடவையை லேசாக விலக்கி,  முதுகு முழுக்க அமுக்கி விட்டான் அவங்க முதுகு பகுதி ஜாக்கெட் கிலே இருக்கும் முதுகு மாடிப்ப தொட்டு தடவினான் மெதுவா அமுக்கி விட்டான் அது அவங்களுக்கு இன்னும் ரிலாக்ஸ் ஆனது. அங்கு தெரிந்த மென்மையான தோல், வயதுக்கு ஏற்ற சுருக்கங்கள், ஆனால் அதன் அடியில் இருந்த வெப்பம் அவனை ஈர்த்தது. அவரது இடுப்புப் பகுதி வளைவு சதை புடிப்பான பக்கம், தொடைகளின் தடிமன் – அருணின் பார்வை அங்கெல்லாம் சென்றது. உள்ளே குற்ற உணர்ச்சி எழுந்தது. “இவர் என் மனைவியின் அம்மா. என்ன நினைக்கிறேன் நான்?” ஆனாலும் அந்த ஈர்ப்பு வலுப்பெற்றது.

கமலா அம்மா மெதுவாக, கண்கல முடிய படி“நீ என் மருமகன் இல்ல… என் மகன் மாதிரி. இப்படி கவனிக்கிறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு” என்றார். அவர் குரலில் ஒரு இதம் இருந்தது. அந்த வார்த்தைகள் அருணை இன்னும் நெருக்கமாக உணர வைத்தன. அவன் கைகள் அவரது தலையிலும், கழுத்திலும், தோள்களிலும், முதுகிலும் தொடர்ந்து நகர்ந்தன. தைலத்தின் வாசனை, அவரது உடல் வெப்பம், லேசான முனகல் ஒலி – எல்லாம் சேர்ந்து அந்த அறையை ஒரு தனித்த உலகமாக்கியது.

[Jeyjay]

இன்றைய காலகட்டத்தில் AI (செயற்கை நுண்ணறிவு) தொழில்நுட்பத்தின் வருகைக்குப் பின், கலை மற்றும் இலக்கிய உலகம் உட்பட எல்லாமே முற்றிலுமாக ஒரு செயற்கையான வடிவத்திற்கு மாறிவிட்டது என்றே தோன்றுகிறது. அன்றொரு காலத்தில், கதை ஆசிரியர்கள் தங்களின் சொந்த முயற்சியினாலும், சிந்தனைத் திறனாலும், கற்பனை வளத்தாலும் கதைகளை மிக அழகாக எழுதி வந்தார்கள். அப்படி எழுதப்பட்ட கதைகளில் மனிதர்களுக்கே உரிய உண்மையான உணர்வுப்பூர்வமான இமோஷனல் வெளிப்பாடுகளும், ஆன்மாவும் கலந்திருக்கும். கதையின் ஒவ்வொரு வரியிலும் அந்த எழுத்தாளனின் உழைப்பும் ரத்தமும் கலந்திருக்கும்.

ஆனால், எப்போது இந்த AI தொழில்நுட்பம் கதையுலகிற்குள் நுழைந்ததோ, அன்றிலிருந்து கதைகளில் செயற்கைத்தனத்தின் ஆதிக்கம் மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது. இந்த தொழில்நுட்பத்தின் உதவியோடு எழுதப்படும் கதைகளில் இலக்கணப் பிழைகளோ அல்லது வாக்கிய அமைப்பில் தவறுகளோ இல்லாமல் இருக்கலாம்; பார்ப்பதற்கு மிகத் துல்லியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், மனித மனங்களை உலுக்கும், கண்கள் நனைய வைக்கும் அந்த உண்மையான "உணர்வுகள்" எல்லாமே இதில் செத்துப் போய்விடுகின்றன.

கதை ஆசிரியர்கள் தங்களின் வேலைப்பளுவைக் குறைக்க AI-ஐப் பயன்படுத்துவதில் எனக்கு எந்தவித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. அதை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், ஒரு கதை என்று வரும்போது அதில் எழுத்தாளர்களின் சொந்த உழைப்பும், அவர்களின் தனித்துவமான கற்பனைத் திறனும், இதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் உணர்வுகளும் ஒன்றாக இணைய வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அந்தக் கதை வாசிப்பதற்கு இன்னும் அழகாகவும், உயிரோட்டமுள்ளதாகவும் மாறும்.

இப்படி மனித உணர்வுகளே இல்லாமல், வெறும் AI மட்டுமே கொண்டு உருவாக்கப்படும் கதைகளைப் படிக்கும்போது, ஏதோ ஒரு கம்ப்யூட்டர் கோடிங் செய்வதைப் பார்ப்பது போலத்தான் இருக்கிறது. இயந்திரத்தனமான வார்த்தைகள் இருக்கிறதே தவிர, இதயத்தைத் தொடும் வரிகள் இல்லை. பழையபடி எழுத்தாளர்கள் தங்கள் பேனாவால், தங்கள் சிந்தனையால் கதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்த அந்த அழகான நாட்களை மனம் இப்போது மிகவும் ஏங்குகிறது.....Missing those days

[sexluver_007]

Nice start bro, please continue, nalla flow la poguthu story

[krish86grama]

இன்றைய காலகட்டத்தில் AI (செயற்கை நுண்ணறிவு) தொழில்நுட்பத்தின் வருகைக்குப் பின், கலை மற்றும் இலக்கிய உலகம் உட்பட எல்லாமே முற்றிலுமாக ஒரு செயற்கையான வடிவத்திற்கு மாறிவிட்டது என்றே தோன்றுகிறது. அன்றொரு காலத்தில், கதை ஆசிரியர்கள் தங்களின் சொந்த முயற்சியினாலும், சிந்தனைத் திறனாலும், கற்பனை வளத்தாலும் கதைகளை மிக அழகாக எழுதி வந்தார்கள். அப்படி எழுதப்பட்ட கதைகளில் மனிதர்களுக்கே உரிய உண்மையான உணர்வுப்பூர்வமான  இமோஷனல்  வெளிப்பாடுகளும், ஆன்மாவும் கலந்திருக்கும். கதையின் ஒவ்வொரு வரியிலும் அந்த எழுத்தாளனின் உழைப்பும் ரத்தமும் கலந்திருக்கும்.

ஆனால், எப்போது இந்த AI தொழில்நுட்பம் கதையுலகிற்குள் நுழைந்ததோ, அன்றிலிருந்து கதைகளில் செயற்கைத்தனத்தின் ஆதிக்கம் மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது. இந்த தொழில்நுட்பத்தின் உதவியோடு எழுதப்படும் கதைகளில் இலக்கணப் பிழைகளோ அல்லது வாக்கிய அமைப்பில் தவறுகளோ இல்லாமல் இருக்கலாம்; பார்ப்பதற்கு மிகத் துல்லியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், மனித மனங்களை உலுக்கும், கண்கள் நனைய வைக்கும் அந்த உண்மையான "உணர்வுகள்" எல்லாமே இதில் செத்துப் போய்விடுகின்றன.

கதை ஆசிரியர்கள் தங்களின் வேலைப்பளுவைக் குறைக்க AI-ஐப் பயன்படுத்துவதில் எனக்கு எந்தவித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. அதை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், ஒரு கதை என்று வரும்போது அதில் எழுத்தாளர்களின் சொந்த உழைப்பும், அவர்களின் தனித்துவமான கற்பனைத் திறனும், இதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் உணர்வுகளும் ஒன்றாக இணைய வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அந்தக் கதை வாசிப்பதற்கு இன்னும் அழகாகவும், உயிரோட்டமுள்ளதாகவும் மாறும்.

இப்படி மனித உணர்வுகளே இல்லாமல், வெறும் AI மட்டுமே கொண்டு உருவாக்கப்படும் கதைகளைப் படிக்கும்போது, ஏதோ ஒரு கம்ப்யூட்டர் கோடிங்  செய்வதைப் பார்ப்பது போலத்தான் இருக்கிறது. இயந்திரத்தனமான வார்த்தைகள் இருக்கிறதே தவிர, இதயத்தைத் தொடும் வரிகள் இல்லை. பழையபடி எழுத்தாளர்கள் தங்கள் பேனாவால், தங்கள் சிந்தனையால் கதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்த அந்த அழகான நாட்களை  மனம் இப்போது மிகவும் ஏங்குகிறது.....Missing those days

நண்பரே உங்கள் நேர்மையான கருத்துக்கு நன்றி.  பெரும்பாலநூருக்கு தெரியும் AI உதவியோடு கதைய எழுத வேண்டிய கால கட்டமாக உள்ளது நேரம் கிடைப்பதே கடினமாக உள்ளது அதிலும் எழுத்து பிழை இல்லாம எழுத வேண்டும் என்றால் இரண்டு முன்று முறை சரி பார்க்க வேண்டி உள்ளது. மனதுக்கு தோன்றும் இந்த மாதிரி ஒரு கதை கருவ நண்பர்களோடு ஆலோசனை செய்து விரிவாக்க முடியாது. கதை என்னோட கற்பனையில் மற்றும் என்னோட விருப்பபடி தான் எழுதுகிறேன். சிறு கதையாக  இல்லாம கொஞ்சம் விரிவாக  எழுத டூல்ஸ் உபயோகிக்க வேண்டி உள்ளது. எல்லோருக்கும் கற்பனை வளம் உண்டு அதையே கதைய எழுத வராது அதுக்கு தான் AI உதவிய நாடவேண்டி உள்ளது உங்கள் ஆதரவை தொடர்ந்து தாருங்கள்.....

[krish86grama]

கமலா அம்மா சோபாவில் படுத்திருந்த நிலையில், மங்கலான மஞ்சள் விளக்கொளியில் அவரது உடலைப் பார்க்கும் போது, 57 வயதானாலும் அவரது உடல் ஒரு முதிர்ச்சியான, அனுபவம் நிறைந்த அழகுடன் இருந்தது. வாழ்க்கையின் சுமையைத் தாங்கி, ஐந்து பிரசவங்களைப் பார்த்து, 35 வருடம் வீட்டு வேலைகளைச் செய்த ஒரு பெண்ணின் உண்மையான உடல் அது.
அவரது முகம் வட்டமானது. கொஞ்சம் பெரிய கன்னங்கள் வயதின் சுருக்கங்களுடன் மென்மையாக இருந்தன. நெற்றியில் சின்ன சுருக்கங்கள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன; அவை அவருக்கு ஒரு அன்பான தாயின் அடையாளத்தைத் தந்தன. கண்களுக்கு கீழே சிறிய கருப்பு மரு இருந்தாலும், அந்தக் கண்கள் இன்னும் பெரியவையாகவும், ஆழமானவையாகவும், அன்பு நிறைந்தவையாகவும் தெரிந்தன. உதடுகள் முழுமையாக இருந்தன; சிரிக்கும் போது லேசாக உலர்ந்து, மேல் உதட்டில் சின்ன சுருக்கங்கள் தெரியும். தலைமுடி பாதிக்கு மேல் நரைத்துவிட்டது. கொண்டை போடும் அளவுக்கே முடி இருந்தது.
நீண்ட, மென்மையான கழுத்து தோல் மெல்லியதாகவும், சற்று தளர்ந்த நிலையிலும் இருந்தது. அங்கு சில சிறிய சுருக்கங்கள் மற்றும் நரம்புகள் லேசாகத் தெரிந்தன. ஆனால் அந்தத் தோல் தொடும்போது மிகவும் மென்மையாகவும், வெதுவெதுப்பாகவும், உயிருள்ளதாகவும் உணர்ந்தான். கழுத்தின் அடிப்பகுதியில், புடவையின் மேல் வழியாக மார்பகங்களின் மேல் பகுதி லேசாகத் தெரிந்தது.
கமலா அம்மாவின் மார்பகங்கள் வயதுக்கு ஏற்ற அளவில் நிறைந்திருந்தன. ஐந்து பிரசவங்களுக்குப் பின் அவை கனமாக, லேசாக தொங்கிய நிலையில் (பப்பாளிப் பழம் தொங்குவது போல) இருந்தன. ஆனால் இன்னும் முழுமையாகவும் கனமாகவும் காட்சியளித்தன. புடவைக்குள் வலப்பக்கம் இடப்பக்கம் லேசாக விலகி, ஒவ்வொரு சுவாசத்துக்கும் மெதுவாக உயர்ந்து தாழ்ந்தன. தோல் தளர்ந்திருந்தாலும், மார்பகங்களின் கீழ் பகுதியில் நீண்ட கருமையான-வெள்ளை கலந்த stretch marks தெரிந்தன. முலைக்காம்புகள் கருமையாகவும் சற்று பெரிதாகவும் இருந்தன.
அவரது தோள்கள் தடித்து ஆனால் மென்மையாக இருந்தன. நீண்ட காலம் சமையல், துணி துவைத்தல், வீட்டு வேலைகள் செய்ததால் லேசான தசைகள் தெரிந்தன. தோள் பகுதியில் தோல் சற்று கரடுமுரடாக இருந்தாலும், தொடுவதுக்கு மிக மிருதுவாக தெரிந்தது.
முதுகு நீளமாகவும் சற்று வளைந்தும் இருந்தது. முதுகெலும்பு லேசாகத் தெரிந்தது. இருபுறமும் மென்மையான சதை அடுக்குகள் இருந்தன. தோள்களுக்கு இடையில் சிறிய சுருக்கங்கள், இடுப்புக்கு அருகில் பெரிய மடிப்புகள் தெரிந்தன. முதுகின் கீழ் பகுதியில் (lower back) இரண்டு சிறிய குழிகளும், லேசான தசை இறுக்கமாக இருந்தது. 35 வருட உழைப்பின் அடையாளங்கள் அங்கு தெளிவாகத் தெரிந்தன.
வயதால் இடுப்புப் பகுதி நல்ல அளவுக்கு அகன்றிருந்தது. “குழந்தை பெற்ற இடுப்பு” என்று சொல்லும் அளவுக்கு பரந்து, முழுமையான வளைவுடன் இருந்தது. புடவை இறுக்கியிருந்த இடத்தில் அந்த முழுமை அழகாகத் தெரிந்தது. இடுப்பின் பக்கவாட்டில் மென்மையான, தொங்கும் சதை (love handles) இருந்தது. பின்புறம் பெரிதாகவும், தடித்தும், கனமாகவும் இருந்த குண்டி பகுதி 35 வருட வீட்டு வேலையால் திடமாக இருந்தாலும், வயதால் தோல் தளர்ந்து சற்று தொங்கிய நிலையில் இருந்தது.
தொப்புள் பகுதி சற்று தெரியும் அளவுக்கு புடவை நழுவியிருந்தது. மென்மையான வயிறு வயதால் லேசாக தளர்ந்திருந்தாலும், அங்கு இருந்த மெல்லிய சுருக்கங்கள் தாய்மை அழகைத் தந்தன. வயிறு முழுவதும் ஐந்து பிரசவங்களால் ஏற்பட்ட அகலமான stretch marks நிறைந்திருந்தன. தொப்புளுக்கு மேலும் கீழும் பல அடுக்குகளாக தளர்ந்த சதை மடிப்புகள் இருந்தன. தொப்புள் ஆழமாகவும் விரிந்தும் காணப்பட்டது. அந்த மடிப்புகளுக்கு இடையில் லேசான வியர்வை ஈரம் இருந்தது. தொட்டால் கைக்குள் அடங்கும் அளவுக்கு மிருதுவாகவும், வெதுவெதுப்பாகவும் இருந்தது.
கமலா அம்மாவின் தொடைகள் தடித்து, முழுமையானவை. வயதுக்கு ஏற்ற கொழுப்புடன், மென்மையான தோலுடன், சற்று கருமையான நிறத்தில் இருந்தன. புடவைக்குள் உள்ளே உரசும் அளவுக்கு கொழுப்பு இருந்தது. முழங்கால் வரை தெரிந்த தோலில் மெல்லிய ரோமங்கள் மற்றும் stretch marks தெரிந்தன. கால்கள் நீண்டு கொஞ்சம் தடித்திருந்தன. பாதங்கள் மென்மையானவை ஆனால் வேலை செய்ததால் சற்று கடினமாகவும், குதிகால் பிளந்தும் இருந்தன.
அருண் முழு உடலையும் பார்த்தான். 57 வயதில் கூட கமலா அம்மாவின் உடல் ஒரு பழுத்த பழம் போல் இருந்தது. மார்பகங்கள் கனமானவை, இடுப்பு அகன்றது, தொடைகள் தடித்தவை, வயிறு மென்மையான மடிப்புகளுடன் இருந்தது. எல்லாம் வயதின் அடையாளங்களுடன் — சுருக்கங்கள், தளர்வு, நரை, stretch marks — ஆனால் அதே நேரத்தில் ஒரு அழகான, ஈர்க்கும், அனுபவம் நிறைந்த உடலாகத் தெரிந்தது.
இந்த உடல் பார்ப்பதற்கு “பழைய படம்” மாதிரி இல்லை. இது வாழ்க்கையைச் சுமந்த, பலத்துடன் மென்மையும் கலந்த, கஷ்டப்பட்ட ஆனால் இன்னும் அழகான 57 வயது தாயின் உடல்.

[rkasso]

நல்லா இருக்கு கதை

[krish86grama]

அருண் கமலா அம்மாவுக்கு தைலம் தடவி முடித்ததும், “அம்மா, நான் கை கழுவிட்டு வரேன்” என்று சொல்லி கிச்சனுக்கு நடந்தான். கமலா அம்மாவும் சோபாவில் இருந்து மெதுவாக எழுந்து அவனுக்குப் பின்னாலேயே வந்தார்.
அருண் சிங்கில் கை கழுவிக் கொண்டிருந்தபோது, கமலா அம்மா பின்னால் வந்து நின்றார். “இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லைபா… ரிலாக்ஸா இருக்கு. அப்பப்போ முதுகு மசாஜ் பண்ணி விடுவியா? கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்சா இருக்கும்” என்று சிரித்தபடி ரிக்கெஸ்ட் செய்தார்.
அருண் திரும்பிப் பார்த்து, “சரி அம்மா… உங்களுக்கு பண்ணாம இருப்பேனா? எப்போ வேணும்னாலும் சொல்லுங்க” என்றான்.
கமலா அம்மா புன்னகையுடன் அவன் பக்கம் நெருங்கி, “காபி கிளாஸ் வாஷ் பேசின்ல போடு” என்று சொன்னார். அவர் நெருங்கி நின்றதில் அவரது உடல் வெப்பமும், புடவையின் மெல்லிய வாசனையும் அருணுக்கு ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உணர்வைத் தந்தது. அவன் மனசுக்குள் லேசாக ஒரு பரபரப்பு எழுந்தது.
பிறகு ஹாலுக்கு வந்து டிவி போட்டுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது மாமனார் கணேஷ் வீட்டுக்கு வந்தார். “ப்ரியா எங்கே?” என்று கேட்டார். கமலா அம்மாவை தண்ணீர் கொண்டு வரச் சொன்னதும், ஒரு செம்பில் தண்ணீர் எடுத்து வந்து கொடுத்தார். மாமனார் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, அருணிடம் “என்னப்பா இன்னைக்கு வேலை இல்லையா? எப்போ இந்த நைட் ஷிப்ட் மாத்தப் போற? உடம்புக்கு இந்த ஷிப்ட் கேடு. முடிஞ்சா சீக்கிரம் மாத்து” என்று சொல்லிவிட்டு மெதுவாக எழுந்து தன் அறைக்குப் போய்விட்டார்.
அம்மா கிச்சனில் இருந்து சத்தமாக, “இன்னைக்கு நைட் புரி தான் டிபன்” என்று சொன்னார்.
கொஞ்ச நேரம் கழித்து அருண் கிச்சனுக்குள் போனான். கமலா அம்மா தரையில் உட்கார்ந்திருந்த நிலை மிகவும் கவர்ச்சிகரமாக இருந்தது. ஒரு காலை நீட்டியும், மற்றொரு காலை மடித்தும் உட்கார்ந்திருந்தார். புடவை முட்டி வரை இழுபட்டு, அவரது கால்களின் அழகை தெளிவாகக் காட்டியது.
நீட்டிய கால் முழங்கால் வரை நேராக நீண்டிருந்தது. அந்தக் காலின் பகுதி தடித்தும், முழுமையானதாகவும் இருந்தது. உட்கார்ந்த கோணத்தில் தொடைத் தசை அழுத்தமாகப் பிதுங்கி தெரிந்தது. முட்டிக்கு மேல் தோல் இறுக்கமாகப் படர்ந்திருந்தது. முட்டி எலும்பு சற்று துருத்தி, அதைச் சுற்றி மெல்லிய சுருக்கங்கள் தெரிந்தன. நீட்டிய காலின் உள் பகுதியில் நீல நரம்புகள் லேசாகத் தெரிந்தன.
மடித்த கால் முழங்காலை உயர்த்தி, தொடையின் உள் பகுதியை இன்னும் அதிகமாக வெளிப்படுத்தியது. அந்த மடிப்பில் தொடையின் மென்மையான சதை இருந்தது.
அவரது இடுப்பு பக்கவாட்டில் பிதுங்கியிருந்தது பக்க சதை (love handles) மென்மையாக வெளியே தள்ளி, புடவைக்கு மேல் லேசாக அழுந்தியிருந்தது. அந்தப் பிதுங்கிய இடுப்பு அவருக்கு ஒரு பழுத்த, முழுமையான பெண்மையைத் தந்தது.
உட்கார்ந்ததால் அவரது பின்புறம் தரையோடு நன்றாக அழுத்தியிருந்தது. பெரிதாகவும், தடித்தும், கனமாகவும் இருந்த குண்டி தசைகள் அழுத்தத்தில் இரண்டு பெரிய, முழுமையான வட்டங்களாகப் பிதுங்கின. புடவை மெல்லியதாக இருந்ததால், அந்தத் தசைகளின் முழுமை, வளைவு, மற்றும் மென்மை தெளிவாக உணர முடிந்தது. உட்கார்ந்த கோணத்தில் குண்டியின் கீழ் பகுதி சற்று தரையைத் தொட்டு, மேல் பகுதி மெதுவாக உயர்ந்திருந்தது. அந்தப் பிதுங்கிய, அழுத்திய, மென்மையான பின்புற தசை ஒரு ஆழமான காம உணர்வைத் தூண்டும் வகையில் இருந்தது. தொடையின் பின்புறம் இணைந்த இடத்தில் லேசான வியர்வையால் மின்னியது. அம்மா புரி மாவை பிசைந்து கொண்டிருந்தார்.
அருண் அவர் முன்னால் உட்கார்ந்தான். அம்மா தலையை உயர்த்தி சிரித்தார். “வாபா… தனியா டிவி பார்க்க போர் அடிக்குதா? இந்த மாவை பிசைஞ்சு கொடு” என்று பாத்திரத்தை நீட்டினார்.
அருண் பாத்திரத்தை வாங்கி மாவை பிசைய ஆரம்பித்தான். அம்மா அப்படியே உட்கார்ந்தபடி சின்ன சின்ன வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அம்மா கண்களைச் சிமிட்டியபடி, “என்னப்பா… மாவு பிசைஞ்சுட்டியா?” என்று கேட்டார்.
“முடிஞ்சுட்டுச்சு அம்மா” என்று அருண் பாத்திரத்தை நீட்டினான்.
கமலா அம்மா கையை நீட்டி, குனிந்து வாங்கினார். அந்தக் குனிவில் அவரது நெஞ்சுக்குழி நன்றாகத் தெரிந்தது. பிறகு மாவை உருண்டைகளாக உருட்டி, அவனிடம் புரி தட்ட கொடுத்தார். எழும்பும் போது தொங்கும் மார்பகங்கள், அகன்ற இடுப்பு, பின்புற தசைகள் — அருணின் கண்களை நிரப்பின.
கமலா அம்மா ஸ்டவ் ஒன் பண்ணி, சட்டியில் எண்ணெய் ஊற்றினார். அருண் ஒவ்வொரு புரியாகத் தேய்த்துக் கொடுத்தான். அம்மா ஒவ்வொன்றாக சுட்டு எடுத்தார்.
அப்போது ப்ரியா வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

[krish86grama]

ப்ரியா வீட்டுக்கு வந்ததும் எல்லோரும் ஒன்றாக டின்னர் சாப்பிட்டோம். அம்மா சமையலறையை சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தார். ப்ரியா சாப்பிட்ட முடித்ததும், “நான் தூங்க போறேன்னு” என்று சொல்லி உள்ளே போனாள். மாமனார் சாப்பிட்டவுடன் தன் அறைக்குப் போய்விட்டார்.
நானும் சாப்பிட்டு முடித்து கை கழுவிவிட்டு பெட்ரூமுக்கு வந்தேன்.
ப்ரியா வெறும் லேசான நைட் மட்டும் அணிந்தபடி கண்ணாடி முன் நின்று நைட் கிரீம் பூசிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது இடுப்பு வளைவு, நைட்டின் மேல் பகுதியில் தெரிந்த மார்பக வடிவம், நீண்ட கழுத்து — எல்லாம் அழகாகத் தெரிந்தது.
நான் பின்னால் சென்று அவளை இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடித்தேன். என் மார்பு அவள் முதுகோடு ஒட்டியது. அவள் மெல்லிய சிரிப்புடன் திரும்பி, என் உதட்டில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்.
“போய் படுங்க… எனக்கு ரொம்ப டயர்ட்ட இருக்கு இன்னைக்கு” என்று மென்மையாகச் சொன்னாள்.
நான் அவளை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கி அணைத்துவிட்டு, “ஒரு நிமிஷம் தானே…” என்றேன். ஆனால் அவள் மெல்ல என்னை விலக்கி, “நாளைக்கு பார்க்கலாம்… இப்போ தூங்கு” என்று சொல்லி சிரித்தாள்.
நானும் சோர்வுடன் படுக்கையில் போய் படுத்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து ப்ரியாவும் வந்து என் பக்கத்தில் படுத்தாள். அவள் உடலில் இருந்து லேசான கிரீம் வாசனை வந்தது. நான் அவளை நெருங்கி அணைக்க முயன்றேன். ஆனால் அவள் என் மார்பில் கை வைத்து, “தூங்கு அருண்… நாளைக்கு ஆபீஸ் இருக்கு” என்று முணுமுணுத்தாள்.
நான் அவளை இறுக்கமாக அணைத்தபடி படுத்திருந்தேன். ஆனால் என் மனசுக்குள் இன்று மாலை முழுவதும் அம்மாவின் உடல், அவரது மென்மை, தொடுதல், உட்கார்ந்த நிலை எல்லாம் சுழன்று கொண்டிருந்தது. ப்ரியாவின் உடல் எனக்கு பழக்கமான வெப்பத்தைத் தந்தாலும், இன்று எனக்குள் வேறொரு வெப்பம் எழுந்து கொண்டிருந்தது.
ப்ரியா சீக்கிரமே தூங்கிப் போனாள். நான் நீண்ட நேரம் கண் மூடாமல் படுத்திருந்தேன். அம்மாவின் முகம், அவரது புன்னகை, தைலம் தடவிய போது ஏற்பட்ட உணர்வு, கிச்சனில் உட்கார்ந்த நிலை எல்லாம் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்து என்னைத் தொந்தரவு செய்தன.
எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

[krish86grama]

நான் படுக்கையில் நீண்ட நேரம் புரண்டு பார்த்தும் தூக்கம் வரவில்லை. ப்ரியா ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தாள். நான் மெதுவாக எழுந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.
அங்கு பார்த்தால் கமலா அம்மா சோபாவில் படுத்தபடி, டிம் லைட்டில் சத்தம் இல்லாமல் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சோபா படுக்க மட்டும் அளவில் இருந்ததுநாலா. நான் சோபாவுக்கு முன்னால் தரையில் உட்கார்ந்தேன்.
அம்மா என்னைப் பார்த்ததும் லேசாக எழுந்து உட்கார்ந்தார். அப்போது எழும்பும் போது அவரது மாராப்பு மடியில் விழுந்து, டிம் லைட்டில் பப்பாளி மாதிரி தொங்கும் முளை அழகு தெளிவாகத் தெரிந்தது. மெதுவாக புடவையை சரி செய்து கொண்ட அம்மா, “என்னப்பா… தூக்கம் வரலையா?” என்று மென்மையாகக் கேட்டார்.
“ஆமா அம்மா… தூக்கம் வர மாட்டேங்குது. நைட் ஷிப்ட் பழக்கத்தால இருக்கும்” என்றேன்.
நான் அம்மாவின் காலடியில் நெருங்கி உட்கார்ந்தேன். அவரது பாதங்களை மெதுவாகப் பிடித்து, விரல்களை நெட்டி முறித்தேன்.
“வேணாம்பா…” என்று அம்மா லேசாகச் சொன்னாலும், தடுக்கவில்லை.
நான் அம்மாவின் ஒரு காலை என் மடியில் வைத்து, பாதத்தை மசாஜ் செய்ய ஆரம்பித்தேன். மெதுவாக இரண்டு கால்களையும் முட்டி வரைக்கும் மசாஜ் செய்தேன். அம்மா ரிலாக்ஸாக சோபாவில் சாய்ந்தார். என் கைகள் அவரது கால் பின்புற தசைகளைப் பிடித்து மசாஜ் செய்யும் போது, டிம் லைட்டில் அந்த மென்மையான, தடித்த தொடைத் தசைகள் அழகாகத் தெரிந்தன.
அம்மாவின் உடல் சூடு என் கைகளுக்கு நன்றாகத் தெரிந்தது. மசாஜ் செய்வதை நிறுத்திவிட்டு, மெதுவாக அவரது கால்களைத் தடவினேன் — வெறும் உடலை தடவி அனுபவிப்பது போல தடவினேன். அம்மா எதுவும் சொல்லவில்லை. அவருக்கு ரிலாக்ஸாக இருந்திருக்க வேண்டும்.
சிறிது நேரம் கழித்து அம்மா அப்படியே தூங்கப் போனார். எனக்கு அம்மாவின் மடியில் படுக்க வேண்டும் போல் இருந்தது. தரையில் உட்கார்ந்தபடியே மெதுவாக அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்தேன்.
அம்மாவின் மடியின் பஞ்சு போன்ற மென்மை, உடல் சூடு, புடவையின் மெல்லிய வாசனை, அவரது தொடையின் வெதுவெதுப்பு — எல்லாம் எனக்கு புதிதாகவும், மிகவும் பிடித்ததாகவும் இருந்தது. நான் அப்படியே கண்களை மூடினேன்.
நடு இரவில் என் தலையை யாரோ மெதுவாகக் கோதி விடுவது போல் இருந்தது. கண் விழித்துப் பார்த்தேன் — அம்மாதான். அவர் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். நான் இன்னும் அம்மாவின் மடியில்தான் படுத்திருந்தேன். என் முகம் அம்மாவின் முட்டிக்கு ரொம்ப அருகில் இருந்தது. புடவை முட்டி வரை லேசாக எழும்பியிருந்ததால், அவரது வெறும் முட்டியும், தொடையின் மென்மையான பகுதியும் தெரிந்தது.
நான் மெதுவாக முகத்தை நகர்த்தி, அம்மாவின் முட்டியில் ஒரு மெல்லிய முத்தம் வைத்தேன்.
அம்மா லேசாக நடுங்கினார். ஆனால் என் தலையை கோதுவதை நிறுத்தவில்லை.

[krish86grama]

என் முத்தத்துக்குப் பிறகு அவர் கையின் இயக்கம் சற்று நின்றது. நான் மூச்சை அடக்கியபடி அப்படியே படுத்திருந்தேன். சில விநாடிகள் மௌனம் நிலவியது.
பிறகு அம்மா மெதுவாக என் தலையைத் தொடர்ந்து கோதினார். அவரது விரல்கள் என் முடியை லேசாக இழுத்து, தலையை வருடின. அந்தத் தொடுதல் மிக மென்மையாக இருந்தது.
“எண்ணபா எழும்பிட்டியானு…” என்று மிக மெதுவாகச் கேட்டார். அவரது குரலில் வழக்கமான தாய்மை மட்டும் இல்லை, லேசான ஒரு பதற்றமும், ஏதோ ஒரு புது உணர்வும் கலந்திருந்தது.
நான் அம்மாவின் மடியில் இருந்தபடியே முகத்தை சற்று நகர்த்தினேன். என் உதடுகள் அவரது முட்டியை லேசாகத் தொட்டன. மீண்டும் ஒரு முத்தம். இம்முறை சற்று நீண்ட நேரம். அம்மாவின் தொடைத் தசை லேசாக இறுகியது.
“அருண்…” என்று அம்மா மெல்லிய குரலில் அழைத்தார். ஆனால் என்னை விலக்கவில்லை.
நான் தைரியமாக அவரது முட்டியின் மேல் பகுதியில் முகத்தைப் புதைத்தேன். அங்கிருந்து வந்த மெல்லிய வியர்வை வாசனையும், உடல் சூடும், புடவையின் துணி வாசனையும் என்னை மயக்கின. என் கை மெதுவாக அம்மாவின் மற்றொரு காலைத் தொட்டது. முட்டிக்கு மேல் லேசாக வருடினேன்.
அம்மா ஆழமாக மூச்சு விட்டார். அவரது கை இன்னும் என் தலையில் இருந்தது. கோதுவதை நிறுத்தவில்லை.
“என்னபா… இப்படி…” என்று அவர் தயக்கத்துடன் தொடங்கினார்.
“அம்மா… உங்களோடு இப்படி இருக்கும்போது ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு.” என்றேன் மெதுவாக.
அம்மா சிறிது நேரம் எதுவும் பேசவில்லை.
நான் அவரது மடியில் இருந்தபடியே தலையை சற்று உயர்த்தி அவரைப் பார்த்தேன். டிம் லைட்டில் அம்மாவின் முகம் மென்மையாக மின்னியது. அவரது கண்கள் என்னைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் தாய்மை இருந்தது… அதே சமயம் ஏதோ ஒரு புது உணர்வும் இருந்தது.
நான் மீண்டும் அவரது முட்டியில் முகத்தை வைத்தேன். இம்முறை உதடுகளால் லேசாக அழுத்தினேன். அம்மா லேசாக முனகினார் — “ஆஹ்…” — ஆனால் என்னைத் தடுக்கவில்லை.
என் கை அவரது தொடையின் பின்புறம் சென்றது. மெதுவாக, மிக மெதுவாக வருடினேன். அந்த மென்மையான, தடித்த தொடைத் தசை என் கைக்குள் அழுந்தியது. அம்மாவின் உடல் சூடு என்னை இன்னும் அதிகமாக இழுத்தது.
நாங்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் அப்படியே இருந்தோம். பேச்சு இல்லை. வெறும் தொடுதல், சுவாசம், மற்றும் மௌனம் மட்டுமே.
கடைசியில் அம்மா மெதுவாக, “தூங்குபா… நேரம் ஆகுது” என்றார். ஆனால் அவரது கை என் தலையை விட்டு நகரவில்லை.
நான் அம்மாவின் மடியிலேயே தலையை வைத்தபடி கண்களை மூடினேன். என் உள்ளே ஒரு புது உணர்வு — குற்ற உணர்ச்சி, ஈர்ப்பு, அன்பு, பாசம் — எல்லாம் கலந்து சுழன்று கொண்டிருந்தது.
அந்த இரவு எங்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய எல்லையைத் தொட்டது.

[Muralirk]

Really interesting story thanks for update please continue

[krish86grama]

நான் அம்மாவின் மடியில் தலையை வைத்தபடி எப்போ தூங்கினேன் என்று தெரியல. கண் விழித்துப் பார்த்தபோது கடிகாரத்தில் நாலு மணி ஆகியிருந்தது. அம்மா சோபாவில் இல்லை. நான் ஒன்றும் பேசாமல் மெதுவாக எழுந்து பெட்ரூமுக்கு வந்து படுத்துக் கொண்டேன். ப்ரியா இன்னும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தாள்.
காலை ஏழு மணி அளவில் அம்மா வந்து எழுப்பினார். “அருண்… எழுந்திரு. எலூ மணி ஆகுது பிரியா உன்ன எழுபிவிட சொன்னான்னு ” சொல்ல. பெட்ரூம் டேபிளில் ஒரு கப் காபி ஆவி பறக்க வைக்கப்பட்டிருந்தது.
நான் எழுந்து உட்கார்ந்தேன். அம்மா சிரித்த முகத்தோடு, “இந்த காபி ப்ரியாவுக்கு. நீ போய் ப்ரஷ் பண்ணிட்டு வா உனக்கு காபி போட்டு கொடுக்குறேன்னு” என்றார்.
ப்ரியா எங்கள் பெட்ரூம் பாத்ரூமில் குளித்துக் கொண்டிருந்ததால், நான் பின்பக்கம் இருக்கும் அம்மா பயன்படுத்தும் பாத்ரூமுக்கு போனேன்.
உள்ளே நுழைந்ததும் அம்மா குளித்த சோப்பு வாசனை, மஞ்சள் வாசனை எல்லாம் மூக்கை துளைத்தது. அங்கு பார்த்தால் கொடியில் அம்மா நைட் போட்டிருந்த காட்டன் புடவையும், பாவாடை, ஜாக்கெட்டும் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.
நான் கதவை சாத்திவிட்டு, அந்தத் துணிகளை நெருங்கினேன். அம்மாவின் ஜாக்கெட்டை எடுத்து அக்குள் பகுதியை மோந்து பார்த்தேன். வியர்வை + சோப்பு + அம்மாவின் உடல் வாசனை கலந்த மனம் என்னை அப்படியே கிறங்கடித்தது. கண்களை மூடியபடி மீண்டும் மீண்டும் மோந்து கொண்டிருந்தேன். அந்த வாசனையில் எங்கு இருக்கிறோம் என்ன பண்ணுறோம்னு கூட மறந்து போனேன்.
திடீரென்று பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
“அந்த ஆளுக்கு துணியைக் குடுப்பா… வாஷிங் மெஷின்ல போடணும்.”
நான் திடுக்கிட்டு திரும்பினேன். அம்மா அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தார்.
எனக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. முகம் சிவந்து, பயத்தில் உறைந்து போனேன். அம்மாவின் முகத்தில் கோபமோ, அதிர்ச்சியோ இல்லை. அமைதியாக இருந்தது.
அம்மா கையை நீட்டினார். நான் நடுங்கும் கையோடு ஜாக்கெட்டையும், புடவையையும் ஒவ்வொன்றாகக் கொடுத்தேன். என் முகத்தில் அசடு வழிந்தது.
அம்மா காலையில் குளித்து, தலையைத் துண்டால் சுற்றியபடி, நெற்றியில் மஞ்சள் குங்குமம் வைத்து, மங்களமாக இருந்தார். அங்கேயே வாஷிங் மெஷின் இருந்ததால், என்னிடமிருந்து வாங்கிய துணிகளை அம்மா உள்ளே போட்டார்.
நான் வேகமாக பல் துலக்கிவிட்டு, கிச்சனுக்கு வந்து காபி கிளாஸை எடுத்துக் கொண்டு அம்மாவைப் பார்க்காமல் ஓடினேன்.
பிறகு டிரஸ் செய்து கொண்டு, ப்ரியாவுடன் ஆபீஸுக்கு கிளம்பினேன்.
நானும் ப்ரியாவும் ஒரே கம்பெனிதான். அவள் அக்கவுண்ட் மேனேஜர். நான் ப்ரொடக்ஷன் லைன் மென். வீட்டில் மட்டுமல்ல, ஆபீஸிலும் அவள்தான் டாமினேட் செய்வாள். எப்போதும் அவள் மேலே, நான் கீழே.
ஆபீஸ் போனதும் மேனேஜரிடம் போய் ஜெனரல் ஷிப்ட்டுக்கு மாற்றிக் கொள்ளும்படி கேட்டேன். அவரும் ஒப்புக்கொண்டார். “சரி அருண், நீ ஜெனரல் ஷிப்ட்டுக்கு வா. ஒரு ஆள் குறையுது. அப்புறம் உன் வைப் கிட்ட சொல்லி டிராவல் அலவன்ஸ் இன்னும் கிளியர் ஆகல, கொஞ்சம் பார்த்து பண்ணிக்கொடு” என்றார்.
அப்போது அவர், “என்ன உடம்பு சரியில்லையா? ஒரு மாதிரி இருக்கியே?” என்று கேட்டார்.
நான் “ஆமா சார்” என்று சும்மா சொன்னேன்.
“ஹாஃப் டே லீவ் எடுத்துக்கோ” என்றார்.
நானும் சரி என்று சொல்லிவிட்டு, ப்ரியாவிடம் சொல்லி வீட்டுக்கு கிளம்பினேன்.

[krish86grama]

அருண் ஆபீஸில் இருந்து மதியத்துக்கு முன்பே வீட்டுக்கு வந்தான். வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அம்மா சமையலறையில் இருந்து வெளியே வந்தார். அவரது முகத்தில் லேசான வெட்கம் தெரிந்தது. ஆனால் அதே சமயத்தில் அன்பான புன்னகையும் இருந்தது.
“என்னபா… இவ்வளவு சீக்கிரமா வந்துட்ட?” என்று கேட்டபடி அருணைப் பார்த்தார்.
“ஹாஃப் டே லீவ் எடுத்துக்கிட்டேன் அம்மா. உடம்பு சரியில்லைன்னு சொன்னேன்” என்றான் அருண்.
அம்மா சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, “வா… உனக்கு லஞ்ச் போடுறேன்” என்று சொல்லி சமையலறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.
அம்மா அவனுக்கு சாதம், ரசம், கூட்டு, மற்றும் நேற்று செய்த புரி எல்லாம் எடுத்து வைத்தார். அருண் உட்கார்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தான். அம்மா எதிரில் உட்கார்ந்து அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
“என்ன ஆச்சு? திடீர்னு வந்துட்டியே?” என்று மெதுவாகக் கேட்டார்.
அருண் சாப்பிட்டபடியே, “தெரியல ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு நேத்து இரவு முழுக்க ஒழுங்க தூங்க முடியாதானால…” என்று சொல்லி முடிக்காமல் விட்டான்.
அம்மாவின் முகம் லேசாக சிவந்தது. சிறிது நேர மௌனத்துக்குப் பிறகு அம்மா மெதுவாகப் பேசினார்:
“நேத்து நடந்தது பத்தி… நான் ரொம்ப யோசிச்சேன்பா. அது தப்புதான். ஆனா… எனக்கும் ஒரு விதத்தில் நிம்மதியா இருந்துச்சு. நீ என் மடியில் படுத்திருந்தபோது… ரொம்ப வருஷத்துக்கு அப்புறம் எனக்கு ஒரு ஆறுதல் கிடைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.”
அருண் சாப்பிடுவதை நிறுத்தி அம்மாவைப் பார்த்தான். அவன் எழுந்து அம்மாவை நெருங்கினான். அம்மா உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலியில் இருந்து எழ முயன்றார்.
“வேணாம்பா…” என்று லேசாகத் தடுத்தார்.
ஆனால் அருண் அம்மாவை மெதுவாக அணைத்தான். அவரது இடுப்பைச் சுற்றி கைகளைப் போட்டான். அம்மாவின் மார்பகங்கள் அவன் மார்போடு மெதுவாக அழுந்தின. அம்மா முதலில் உடலை இறுக்கினார். பிறகு மெதுவாக தளர்ந்து, அவனை அணைத்துக் கொண்டார்.
இருவரும் நீண்ட நேரம் அப்படியே அணைத்தபடி நின்றனர். அம்மாவின் உடல் வெப்பம், புடவையின் மெல்லிய வாசனை, அவரது மென்மையான மார்பகங்கள் எல்லாம் அருணை மயக்கின.
அம்மா அவன் காதில் மெதுவாக, “இது தப்பு… நாம இரண்டு பேரும்…” என்று சொல்ல முயன்றார். ஆனால் அருண் அவரது நெற்றியில் முத்தம் வைத்தான். பிறகு மெதுவாக கன்னத்திலும், இறுதியில் உதட்டில் லேசாக முத்தம் வைத்தான்.
அம்மா கண்களை மூடியபடி நின்றார். அவரது கைகள் அருணின் முதுகில் லேசாக அழுந்தின.
அந்தச் சமயத்தில் வீட்டில் வேறு யாரும் இல்லை. வெளியே வெயில் கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது. உள்ளே இருவருக்கும் இடையே ஒரு புதிய, தடை மீறிய உணர்வு மெதுவாகப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.

[krish86grama]

அருண் அம்மாவின் கையைப் பிடித்து மெதுவாக அவரது அறைக்கு அழைத்துப் போனான். அறைக்குள் இருட்டாக இருந்தது. ஜன்னல் திரைகள் இழுக்கப்பட்டிருந்தன. அருண் கதவை சாத்தினான்.
அம்மா நின்றபடி அவனைப் பார்த்தார். அருண் மெதுவாக அம்மாவின் புடவையின் முனையைப் பிடித்து இழுத்தான். புடவை மெதுவாகக் கீழே விழுந்தது. இப்போது கமலா அம்மா வெறும் பாவாடை மற்றும் ஜாக்கெட்டில் மட்டும் நின்றிருந்தார்.
புடவை இல்லாத அம்மாவின் உடல் முழுமையாகத் தெரிந்தது. 57 வயதான அவரது உடல் ஐந்து பிரசவங்கள் மற்றும் 35 வருட உழைப்பால் முழுமையாக இருந்தது. பெரிய, கனமான மார்பகங்கள் ஜாக்கெட்டுக்குள் இறுக்கமாக அடங்கியிருந்தன. ஜாக்கெட்டின் மேல் பட்டன்கள் இறுக்கியிருந்ததால், மார்பகங்களுக்கு இடையில் ஆழமான பள்ளம் தெரிந்தது. இடுப்பு அகன்று, பாவாடைக்கு மேல் மென்மையான கொழுப்பு அடுக்குகள் தெரிந்தன. தொடைகள் தடித்து, பாவாடையின் உள்ளே முழுமையாக இருந்தன. வயிறு லேசாகத் தளர்ந்து, stretch marks-உடன் இருந்தது. மொத்தத்தில் அவரது உடல் ஒரு பழுத்த, முதிர்ச்சியான, காமத்தைத் தூண்டும் வடிவத்தில் இருந்தது.
அம்மா வெட்கத்துடன் தலையைக் குனிந்தார்.
“நேற்று இரவு மட்டுமில்லை… இன்னைக்கு காலையில் நீ என் பாத்ரூம்ல என் ஜாக்கெட்டை மோந்து கொண்டிருந்ததை நான் பார்த்தேன்” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.
அருணுக்கு முகம் சிவந்தது. அவன் தலையைக் குனிந்தான். “அம்மா… நான்…”
அம்மா வெட்கத்துடன் சிரித்தார். “வெட்கப்படாதே… ஆனா எனக்கும் கொஞ்சம் கூச்சமா இருக்கு.”
அருண் அம்மாவை நெருங்கி இறுக்கமாக அணைத்தான். அவரது பெரிய மார்பகங்கள் அவன் மார்போடு அழுந்தின. அம்மாவின் உடல் சூடு திடீரென்று அதிகரித்தது. அவரது சுவாசம் வேகமாகியது. ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்த மார்பகங்கள் லேசாக வியர்த்தன.
அருண் அம்மாவின் உதட்டில் முத்தம் வைத்தான். முதலில் மெல்லியதாக… பிறகு ஆழமாக. இம்முறை அம்மாவும் லேசாக ரியாக்ட் செய்தார். அவரது உதடுகள் மெதுவாக அசைந்தன. ஒரு கணம் அம்மாவின் உடல் இறுகியது, பிறகு தளர்ந்து அருணை அணைத்துக் கொண்டார்.
அருணின் கை அம்மாவின் இடுப்பைப் பிடித்து அழுத்தியது. பாவாடைக்கு மேல் இருந்த மென்மையான வயிறு மற்றும் இடுப்புப் பகுதியை வருடினான். அம்மாவின் உடல் முழுவதும் சூடாகி, மெல்லிய முனகல் வெளியேறியது.
அவர்கள் இருவரும் இருட்டான அறையில் நீண்ட நேரம் அப்படியே அணைத்தபடி நின்றனர். வெளியே வெயில் கொளுத்தினாலும், உள்ளே இருவருக்கும் இடையே ஒரு புதிய வெப்பம் பரவிக் கொண்டிருந்தது.

[Kingofcbe007]

amma and arun sexy conversation nanba amma semaya irukanga amma oda reaction super