Incest Reels கதைகள் - கறுப்பு பக்கங்கள் - உங்கள் அனுபவங்கள் பதிவிடுங்கள்

[auntyworld]

ரிலீஸ் கதைகள் நு பெயர் வைக்க காரணம். இங்கு இருப்பவை கதைகள் அல்ல வெறும் நினைவுகள் தான். ஒரு சிறிய சீன். அவை உண்மையாவே கற்பனையாவோ இருக்கலாம். 

கண்டிப்பாக உங்கள் கருத்துகளை பதிவிடுங்கள். 

  உங்கள் அனுபவங்கள் பதிவிடுங்கள் 
_-_ பெயர் ஊர் நபர் கற்பனையாக இருப்பது நல்லது 
_-_  18+ ஆக இருக்க வேண்டும் அனைத்து கதாபாத்திரமும்
_-_ மனத்தில் நிற்கும் ஒரே ஒரு காட்சியை மட்டும் சொல்லவும் கதை போல பகுதி பகுதியாக வேண்டாம்.

இதுவரை பதிய பட்டவை 

1. அத்தையின் அரவணைப்பு 

  2. காமாட்சி மாமி

[auntyworld]

.............

[auntyworld]

என் வயசு 19. அந்த 90களின் இறுதி நாட்கள்... கிராமத்து வீட்டில், பழைய டிவியில் வரும் தமிழ் படங்களை ரகசியமா பார்த்து வளர்ந்த நான். சில்க் ஸ்மிதா, ராதா, அம்பிகா, ஜெயமாலினி, ஜோதி லட்சுமி, அனுராதா மாதிரியான ஹீரோயின்கள், ஐட்டம் டான்சர்கள் தங்கள் அகலமான அக்குள்களை நீட்டி நீட்டி ஆடும் காட்சிகளை பார்த்து, என் இளம் மனசு அக்குள் மேல் ஒரு தீராத, அசிங்கமான ஆசை கொண்டிருந்துச்சு. “ஒரு நாள் நிஜமா ஒரு பெண்ணோட அக்குளை, கொழுத்த கைகளோட அந்த வெள்ளை சதையை ரகசியமா பார்த்து, முகத்தை புதைக்கணும்”னு ஏங்கிக்கிட்டே இருந்த நாள்... அது என் தீய காமத்துக்கு பெரிய தீ வைத்துச்சு

.நான் என் அத்தை பையனோட சண்டையிட்டேன். அவன் ஒரு பொறுக்கி – எப்பவும் கெட்ட காரியம் பண்ணுவான். கோபத்துல அவன் பழைய என்ஃபீல்ட் பைக் மேல கீறல் விழும்படி செஞ்சுட்டேன். அவன் என்னை ஒரே அறை அறைஞ்சான் – என் கன்னம் எரியுது, வலி தாங்க முடியல. அழுதுகிட்டே, பயத்துல அவன் தொல்லையில இருந்து தப்பிக்க அத்தை வீட்டுக்கு ஓடினேன். நான் அழகா, க்யூட்டா இருந்ததால அத்தை என்னை ரொம்ப பிடிக்கும். அவ பையன் பொறுக்கியா இருந்ததால அவ எப்பவும் என்னை தான் சப்போர்ட் பண்ணுவா. அதனால அவ வீட்டுக்கு ஓடி உள்ளே புகுந்தேன்

.உள்ளே ஓடின உடனே... என் அத்தை குளியலறையில இருந்து வெளிய வந்தா. அந்த 90களு தமிழ் பெண்ணோட எல்லா அழகும் அவளுக்கு இருந்துச்சு. நீண்ட கருப்பு கூந்தல் ஈரமா தோளுக்கு மேல தொங்குச்சு. அவ உடம்பு இன்னும் ஈரமா மின்னுச்சு. ரோஸ் மில்க் பிங்க் நிற உள்பாவாடை மட்டும் போட்டிருந்தா – அந்த மெல்லிய துணி அவ பெரிய, கனமான, தொங்கும் முலைகளை இறுக்கி மார்புல கட்டியிருந்துச்சு. அவ கழுத்துல தங்க சங்கிலி, மஞ்சள் நூல் தாலி – அதுல காசு மணி, கருகுமணி எல்லாம் மின்னுச்சு. நெத்தியில சிவப்பு பொட்டு, காதுல தங்க கம்மல், மூக்குல தங்க மூக்குத்தி – எல்லாம் பழைய 90களு தங்க ஆபரணங்கள். அவ கைகள் கொழுத்து, அகலமான அக்குள் பகுதி முழுசா தெரிஞ்சுச்சு. அந்த அக்குள் க்ளீன் ஷேவ் செஞ்சு, எந்த முடியும் இல்லாம மெல்லிய வெள்ளை சதையா இருந்துச்சு. சில இடங்களில் கை முழங்கை, தோள் சூரிய ஒளியில் டேன்ட் ஆகி கருத்திருந்தாலும், பிளவுஸ் மறைக்கும் மார்பு பகுதி பால் போல வெள்ளையா இருந்துச்சு – அந்த கான்ட்ராஸ்ட் என் கண்களை இழுத்துச்சு.

நான் திடீர்னு உள்ள புகுந்ததும் அவள் அதிர்ச்சியா உறைஞ்சு போனா. ஆனா என் அழுகையை பார்த்ததும் அவ முகம் மாறுச்சு. “என்னாச்சு கண்ணா? என் அழகு பையன் ஏன் இப்படி அழுகிறாய் மா?”னு கேட்டா. அப்போ என் கன்னத்துல அந்த சிவப்பு கை அடி ரேகை தெரிஞ்சுச்சு. உடனே பிளவுஸை முழுசா போடாமல், அந்த இறுக்கமான ரோஸ் பிங்க் பாவாடையோட, அவ தாலி மணிகள் ஆட, என்னை நெருங்கினா.நான் அழுதுகிட்டே இருந்தேன். அவள் என்னை தன் முலைகளுக்குள்ள அணைச்சுக்கிட்டா – தூய்மையான அன்போட. ஆனா என் தீய மனசு... அவ கொழுத்த கைகளை, அந்த அகலமான அக்குளை ரகசியமா பார்த்து ரசிச்சுது. சில்க் ஸ்மிதா படத்துல வர்ற மாதிரி அந்த அக்குள்... “அத்தை... உன் அக்குள்... ஜெயமாலினி, அனுராதா மாதிரி அகலமா, க்ளீன் ஆ... இதை நான் முகத்தை புதைச்சு மணம் பிடிக்கணும்”னு என் மனசு எரிஞ்சுது. அவ மார்பின் அந்த அடர்த்தியான, சூடான முலைச்சதை என் முகத்தை முழுசா புதைச்சுச்சு. அவ இடது அக்குள் க்ளீன் வெள்ளையா என் கண்ணுக்கு தெரிஞ்சுது. அந்த இயற்கையான உடல் மணம், ஈர வாசனை, தங்க தாலி மணிகளோட சத்தம்... என் 19 வயசு இளம் உடம்பை சூடேத்துச்சு. பெண் நிர்வாணத்துக்கு ஏங்குற என் தாகம் இந்தக் காட்சியை உச்சமா ரசிச்சுது.

அவள் என்னை சோபாவுல உக்கார்ந்து தன் மடியில போட்டுக்கிட்டா. “அழாதே ராஜா... அந்த பொறுக்கி பையனோட சண்டையோ விளையாட்டோ வேண்டாம் கண்ணா. அவன் பொறுக்கி, நீ என் அழகு பையன்... நான் உன்னை தான் பார்த்துக்கிறேன்”னு பரிதாபமா சொல்லி என் கன்னத்துல எண்ணெய் தடவினா. நான் அழுதுகிட்டே சண்டையை சொன்னேன். அவ என்னை இறுக்க அணைச்சுக்கிட்டு ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தா. அப்போ அவ பெரிய முலைகள் என் கன்னத்தை தொட்டுச்சு – தற்செயலா, எந்த எண்ணமும் இல்லாம. குளிர்ல இருந்து புதுசா குளிச்சதால அவ முலைக்காம்புகள் நிமிர்ந்து இருந்துச்சு. சில நொடிகள்ல அந்த நிமிர்ந்த காம்பு என் கன்னத்துல, உதட்டுல உரசுச்சு. அந்த மென்மையான, சூடான உணர்வு என் உடம்பை மின்சாரம் போல தாக்குச்சு. என் சுண்ணி முழுசா தூக்கி, அவ தொடை மேல அழுந்தி உரசுச்சு.வேண்டுமென்றே அழுது அவ முலைகளுக்குள்ள முகத்தை அழுந்த அழுத்தினேன். அந்த கொழுத்த முலைச்சதை என் முகத்தை நசுக்குச்சு. அவ நீண்ட கூந்தல், தாலி சங்கிலி என் முகத்தை தொட்டுச்சு. பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது நான் ரகசியமா அவ அக்குளை பார்த்தேன் – அவ கை கொஞ்சம் நகர்ந்ததும் அந்த அகலமான, க்ளீன் வெள்ளை அக்குள் தெரிஞ்சுச்சு. 90களு படங்கள்ல பார்த்த மாதிரி... என் கண்கள் அங்கேயே ஓடுச்சு.சில நிமிஷம் கழிச்சு அவ என்னை எழுப்பினா. அப்போ அவ டால்கம் பவுடர் டப்பாவை எடுத்தா. இரு கொழுத்த கைகளையும் உயர்த்தி, அந்த அகலமான க்ளீன் அக்குள்களில் தாராளமா டால்கம் பவுடர் தேய்ச்சா. எந்த தயக்கமும் இல்லாம, மெதுவா... ஒவ்வொரு அக்குளையும் 15-20 செகண்ட் நேரம் தேய்ச்சா. அவ கை தூக்கினப்போ அந்த கொழுத்த கைகள், அகலமான அக்குள் சதை முழுசா விரிஞ்சு தெரிஞ்சுச்சு – சில இடம் டேன் ஆனா அக்குள் பால் வெள்ளையா. தங்க கம்மல், மூக்குத்தி, தாலி மணிகள் ஆடுச்சு. நான் ரகசியமா, கண்ணை விலக்காம அந்த அக்குளை பார்த்தேன் – ராதா, அம்பிகா, ஜோதி லட்சுமி படங்கள்ல பார்த்த ஹீரோயின் அக்குள் காட்சி மாதிரி. “அத்தை... இந்த அக்குளை நான் எப்பவும் விரும்புறேன். இதை நக்கி, முகத்தை புதைச்சு, டால்கம் மணத்தோட உறிஞ்சணும்”னு என் மனசு ஏங்குச்சு. என் சுண்ணி வலிக்குது, உடம்பு சூடா இருக்கு

.பிறகு அவ என்னை ஹால்ல உக்கார வச்சிட்டு, “நீ இங்கேயே இரு கண்ணா, நான் சமையலறைக்கு போய் உடை மாத்திட்டு வரேன்”னு சொல்லி உள்ளே போனா. நான் டிஸ்அப்பாயிண்ட் ஆனேன். “அட... இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே பார்க்கலாமே”னு மனசு வருத்தப்பட்டுச்சு.

ஆனா அந்தக் காட்சியை நினைச்சு நினைச்சு என் மனசு உச்ச காம கற்பனையில் மூழ்குச்சு. கண்ணை மூடின உடனே... ஒரு ட்ரீம் மாதிரி ஃபேண்டசி ஓடுச்சு.அத்தை சமையலறைக்குள்ள... அந்த ரோஸ் பிங்க் பாவாடையை முழுசா களைஞ்சு, முழு நிர்வாணமா நின்னா. நீண்ட கூந்தல் அவ முதுகுல பரவியிருந்துச்சு. அவ பெரிய, வெள்ளை முலைகள் தொங்கி ஆடுச்சு – டேன்ட் ஆன தோள் பகுதியோட கான்ட்ராஸ்ட் அழகா இருந்துச்சு. அவ தாலி, தங்க சங்கிலி, கம்மல், மூக்குத்தி, பொட்டு எல்லாம் மட்டும் அணிஞ்சு, கொழுத்த கைகளை உயர்த்தி, அந்த அகலமான அக்குள்களை எனக்கு காட்டினா – சில்க் ஸ்மிதா டான்ஸ் மாதிரி. “வா கண்ணா... உன் அக்குள் ஆசையை தீர்த்துக்கோ, என் க்யூட் பையனுக்கு எல்லாம் கொடுக்கிறேன்”னு சொன்னா. நான் ஓடிப்போய் முகத்தை அவ அக்குளில் புதைச்சேன். டால்கம் பவுடர் மணம் கலந்த அந்த வெள்ளை சதை... நான் நக்கினேன், உறிஞ்சினேன். அவ கொழுத்த கைகள் என் தலையை அழுத்துச்சு. பிறகு அவ முலைகளை பிழிஞ்சேன், கடிச்சேன். அவ புண்டை விரிஞ்சு ஈரமா இருந்துச்சு – நான் என் சுண்ணியை உள்ள தூக்கி ஓத்தேன். அவ குண்டியை அறைஞ்சு, பிடிச்சு, 90களு ஐட்டம் டான்ஸ் போல அவளை ஓத்தேன். அந்த ட்ரீம்ல அவ அக்குள், முலை, புண்டை, தாலி மணிகள் எல்லாத்தையும் ருசிச்சேன்... என் சுண்ணி ஹால்லயே டிஸ்சார்ஜ் ஆகுற அளவுக்கு காமம் பொங்குச்சு.அந்த 90களு நாள் எனக்கு பெரிய சோதனையா, என் அக்குள் ஆசையை, பெண் நிர்வாண தாகத்தை முழுசா தூண்டி விட்ட உச்ச நாளா மாறுச்சு. அத்தையோட அப்பாவியான ஆறுதல்... என் சுண்ணியை நனைக்க வைக்கிற, என் தீய ஆசையை நாள் கணக்கா வளர்க்கிற விதையா ஆயுச்சு. இன்னும் நிறைய... இன்னும் ஆழமா... என் மனசு ஏங்கிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்த அத்தை குளிச்சு வந்து ரோஸ் பிங்க் டவலை இறுக்கி கட்டி, கொழுத்த அக்குளை நீட்டி டால்கம் தேய்ச்ச காட்சி... அவ முலை கிளிவேஜ், தாலி மணி ஆடுறது, ஈர முடி, வெள்ளை சதை — எல்லாம் என் 19 வயசு சுண்ணியை ரொம்ப வலிக்க வச்சு இன்னும் Favourite Seconds

அந்த ந்த சில நிமிஷம் அவ அக்குள்ல முகத்தை புதைச்சு நக்கணும், முலையை பிழிஞ்சு கடிக்கணும், அந்த ஈர புண்டையை ஓக்கணும்னு என் தீய லஸ்ட் எரிஞ்சது. அப்பாவியா அணைச்சப்போ என் மனசு அவளை முழுசா ஓத்து அனுபவிச்சு. அந்த காமம் சாகுற வரைக்கும் எனக்குள் இருக்கு

90களு அத்தை டவல் காட்சி என் டாப் ஜெர்க் மெமரி, எப்பவும் பிடிச்ச லஸ்ட் நேரம்

[auntyfolds]

வாவ் சூப்பர் நண்பா....

காம கதைகளுக்கு சிறப்பு சேர்ப்பது இந்த மாதிரி விஷயங்கள் தான். நல்ல தொடக்கம். நானும் என்னோட ஒரு முக்கியமான மறக்கமுடியாத ஒரு நிகழ்ச்சி இருக்கு கூடிய விரைவில் பதிவிடுகிறேன்.

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி - 1

இப்போது எனக்கு வயது அறுபது முடிகிறது. தலைமுடி முற்றிலும் நரைத்து, கால்கள் சற்றே தளர்ந்து, ஓய்வுபெற்ற ஒரு வங்கி அதிகாரியாக இந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் போது, என் கண்கள் ஜன்னலுக்கு வெளியே பெய்யும் மெட்ராஸ் மழையைப் பார்ப்பதில்லை. மாறாக, அது முப்பத்தாறு வருடங்களுக்கு முந்தைய, 1988-ம் ஆண்டின் மெட்ராஸ் மாநகரத்து வீதிகளுக்குள் என்னை இழுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறது. 22 வயதில், மதுரையில் பி.ஏ. படித்து முடித்துவிட்டு, ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்துக்கே உரிய கனவுகளுடனும், வங்கி உதவி மேலாளர் (Bank Assistant Manager) என்ற ஒரு புதிய அந்தஸ்துடனும் முதன்முதலாக மெட்ராஸ் சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தில் கால் பதித்த அந்த விவேக் இன்னும் எனக்குள் உயிர்ப்போடு இருக்கிறான்.

அன்றைய மெட்ராஸ் என்பது இன்றைய சென்னை போல அவசரக் கோலம் பூண்டது அல்ல. அதில் ஒரு மந்தமான நளினமும், மனிதர்களின் முகங்களில் ஒருவித நிதானமும் கலந்திருந்தது. தினசரி காலை ஒன்பது மணி அலுவலக நேரத்தைப் பிடிப்பதற்காக, நான் தங்கியிருந்த தங்குமிடத்தில் இருந்து அவசர அவசரமாகக் கிளம்பி, காலை 8:30 மணிக்கு லோக்கல் ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். அந்த லோக்கல் ரயில் பயணம் தான் என் அன்றைய நாளின் ஆகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு. ஆரம்ப நாட்களில், கிராமத்து மனிதர்களை மட்டுமே பார்த்துப் பழகிய என் கண்களுக்கு, மெட்ராஸ் நகரத்து மனிதர்களின் உடை, பாவனை, பேச்சு எல்லாமே ஒரு விசித்திரமான வேடிக்கையாக இருக்கும். ரயிலின் நெரிசலில் வியர்வை வழிய நின்று கொண்டு, ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்ப்பதும், கம்பார்ட்மென்ட்டில் இருக்கும் பெண்களை சைட் அடிப்பதும்தான் 22 வயது வாலிபனான எனக்குள் இருந்த ஒரே சுவாரசியம்.
அப்படியொரு காலைப் பொழுதுதான் அவள் என் கண்களில் பட்டாள். அவள்தான் காமாக்ஷி.

அவளை முதன்முதலில் பார்த்த அந்த நொடி இன்னும் என் நெஞ்சில் பச்சையாக இருக்கிறது. அவள் ஒன்றும் 18 வயது இளம் பெண் அல்ல; முப்பத்தேழு வயதைக் கடந்த (37+) ஒரு முதிர்ந்த, செழுமையான தமிழ் பிராமண மங்கை. அவளைப் பார்த்த உடனே, அக்ரஹாரத்து ஆசாரமும், மெட்ராஸ் நகரத்து நவீனமும் கச்சிதமாகக் கலந்த ஒரு 'மாமி' என்ற விம்பம் தான் எவருக்கும் தோன்றும்.
அவளது உடைத் தேர்வே அவளை அந்த ரயிலில் இருந்த மற்ற பெண்களிடம் இருந்து முற்றிலும் தனித்துக் காட்டியது. வங்கி வேலைக்கு வரும் பெண்களுக்கே உரிய அந்த அதீதக் கண்ணியத்துடன், அடர் நிறப் பருத்திப் புடவைகளையோ (Dark cotton sarees) அல்லது லேசான பட்டு நூலிழை கலந்த புடவைகளையோ உடுத்துவாள். இளம்பச்சை, மாம்பழ மஞ்சள், அல்லது அடர் கத்தரிப்பூ நிறப் புடவைகள் அவளது மாநிறத் தோலுக்கு அத்தனை எடுப்பாக, ஒரு உன்னதமான அழகைத் தரும்.

அவள் அணிந்திருக்கும் பிளவுஸ் (Blouse) எப்போதும் முழங்கை வரை நீண்டிருக்கும், ஆனால் அது அவளது உடலோடு அத்தனை இறுக்கமாகப் பொருந்தியிருக்கும். அந்த இறுக்கமான பிளவுஸுக்குள், அவளது 'கொழுக் மொழுக்' என்ற தடித்த கைகள் (Thick, fleshy arms) பளபளவெனத் தெரியும். அந்தத் தடித்த கைகளில் தங்க வளையல்களும், பித்தளை வளையல்களும் ஒன்றோடொன்று உரசும் போது எழும் சத்தம், லோக்கல் ரயிலின் இரும்புக் கூச்சல்களுக்கு நடுவே ஒரு தனி சங்கீதமாக என் காதுகளில் விழும்.
மாமியின் உடலமைப்பு என்பது 1980-களின் தஞ்சாவூர் ஓவியங்களில் வரும் பேரழகிகளின் அசல் வடிவம். அவள் மெலிந்த பெண் அல்ல; மாறாக, நளினமும் தடிமனும் கச்சிதமாகக் கலந்த ஒரு செழுமையான, சதைப்பற்றான உடலமைப்பு (Thick and Curvaceous build). 1988-ன் மெட்ராஸ் வாலிபர்களின் நெஞ்சைக் கொள்ளையடிக்கும் அசல் 'அவர்கிளாஸ்' (Hourglass) வடிவம் அது. அகன்ற தோள்களும், பருத்த மார்பகங்களும் அவளது புடவைக்கு முன்னால் ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தைத் தரும்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளது இடுப்பு மற்றும் பின் பகுதி மிகவும் அகன்றது (Wide hips). லோக்கல் ரயிலின் லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட் வாசலில் அவள் ஏறி நடக்கும் போது, அந்தப் பாரம்பரியப் புடவையின் மடிப்புகளையும் மீறி, அவளது கணத்த தொடைகளும் (Thick thighs) இடுப்பின் வளைவுகளும் ஒரு பிரம்மாண்டமான நளினத்துடன் அசைவதைக் காண என் இரு கண்கள் பத்தாது. அவள் குனிந்து தன் கைப்பைக்குள் ஏதேனும் தேடும் போதோ அல்லது ரயிலில் கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் போதோ, அவளது இடுப்பின் பக்கவாட்டில் இருக்கும் அந்த எடுப்பான இடுப்பு மடிப்புகள் (Waist creases), புடவையின் மெல்லிய துணியைத் தாண்டியும் அத்தனை செழுமையாக, சதைப்பற்றாகக் காட்சியளிக்கும். அது சுருக்கம் அல்ல; அது சதை வளம் மிக்க ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணுடலின் உன்னதமான மடிப்பு.

அவளது தலைமுடி அத்தனை அடர்த்தியானது. கருகருவென அலைபாயும் அந்தக் கூந்தலைத் தினசரி குளித்துவிட்டு, ஈரத்தோடு தளரப் பின்னி, நுனியில் ஒரு சின்ன கறுப்பு ரிப்பன் கட்டியிருப்பாள். ரயிலின் நெரிசலில் அவள் என்னைக் கடந்து போகும் போதெல்லாம், அந்த நரை கலவாத கூந்தலில் இருந்து நார்த்தங்காய் எண்ணெய்யும், லேசான மல்லிகைப் பூ வாசனை கலந்த பவுடர் மணமும் காற்றில் மிதந்து வந்து என் நாசியைத் துளைக்கும். அந்த வாசனையே எனக்குள் ஒரு புதிய மயக்கத்தைத் தரும்.
அவளது முகம் ஒரு தெய்வீகக் களையையும், அதே சமயம் ஒரு எட்ட முடியாத தூரத்து அழகையும் கொண்டது. நெற்றியில் எப்போதும் தவறாமல் வைக்கும் ஒரு பெரிய மெரூன் நிறக் குங்குமப் பொட்டு, அதற்குத் திலகமிட்டாற்போல் லேசான விபூதிக் கீற்று. காதுகளில் 'திருகாணி மோடு' குண்டலங்கள் அவள் பேசும்போதெல்லாம் மெலிதாக ஆடிக்கொண்டிருக்கும். கண்கள் ஆழமானவை, கனிவு நிறைந்தவை; அதே சமயம் ரயிலின் கூட்டத்தில் யாராவது அவளை உற்றுப் பார்த்தால், சட்டென்று விலக்கி வைக்கும் ஒரு கண்டிப்பான ஆளுமை கொண்டவை. அவளது இதழ்கள் எப்போதும் லேசாக வெற்றிலை மென்றது போல இயற்கையிலேயே ஒருவித சிவந்த தன்மையுடன் இருக்கும்.

பார்த்தாலே ஒரு அதட்டலான பக்குவமும், அதே சமயம் அணு அணுவாக ரசிக்க வைக்கும் சதைப்பற்றான தமிழ் அழகும் அவளிடம் குடிமண்டிக்கிடந்தது. 22 வயது வாலிபனான எனக்கு, அவள் தொட்டுவிட முடியாத தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு அமிழ்தக் குடமாகவே தெரிந்தாள்.

தினமும் காலையில் லோக்கல் ரயிலில் அவளை மௌனமாகச் சைட் அடிப்பதும், அவள் ரயிலில் ஏறும் போது கூட்ட நெரிசலில் அவளது உடலின் வளைவுகளைத் தூரத்திலிருந்து ரசிப்பதுமே என் தினசரி வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால், அவளிடம் நெருங்கிச் சென்று பேசவோ, ஒரு வார்த்தை கேட்கவோ எனக்குத் தைரியம் வந்ததே இல்லை. ஏனெனில், அவளைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு அக்ரஹாரத்து மடி-ஆசாரக் கட்டுப்பாட்டு வேலி இருந்தது. அவள் ரயிலில் பயணிக்கும் எத்தனையோ வருடங்களில் எந்த ஒரு ஆணிடமும், ஏன் எந்தப் பெண்ணிடமும் கூடத் தேவையற்ற ஒரு வார்த்தை பேசியதாக வரலாறு இல்லை. தன்னைச் சுற்றி ஒரு கடுமையான தற்காப்பு வளையத்தை வைத்திருந்தாள்.

அப்படியொரு சூழ்நிலையில்தான், விதி எங்கள் இருவரையும் இணைப்பதற்கான ஒரு பாலத்தை அமைத்தது. அது வங்க ஊழியர்களுக்கான ஒரு கூட்டுப் பயிற்சி முகாம் (Bankers' Training Meeting). மெட்ராஸின் மையப்பகுதியில் இருந்த ஒரு பெரிய வங்கியின் மாநாட்டு அரங்கில் அந்த கூட்டம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. நான் மெட்ராஸுக்குப் புதியவன் என்பதால், அங்கே இருந்த எவரையும் எனக்குத் தெரியாது. அரங்கு முழுக்கப் பல்வேறு வங்கிகளைச் சேர்ந்த அதிகாரிகள் அமர்ந்திருந்தனர். நான் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து ஃபைல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, திடீரென்று எனக்கு முன்னால் ஒரு புடவையின் அசைவும், அந்த அசல் மல்லிகைப் பூ வாசனையும் வீசியது.

நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என் நெஞ்சம் ஒரு கணம் துடிப்பதை நிறுத்திக் கொண்டது.
அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது என் லோக்கல் ரயில் தேவதை... காமாக்ஷி மாமி!
அவள் தன் கையில் இருந்த ஃபைல்களுடன், எனக்கு முன்னால் இருந்த இருக்கையில் அமர்வதற்காக வந்திருந்தாள். அவள் முகம் அருகில் பார்த்தபோது இன்னும் பேரழகாக இருந்தது. நெற்றியின் குங்குமப் பொட்டும், காதோரச் சுருள்களும் அவளுக்கு ஒரு தனித்துவமான லட்சணத்தைக் கொடுத்தன. அவளும் தற்செயலாக என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அந்த ஆழமான கண்கள் என் கண்கள் மீது நிலைத்தன. அவளது முகத்திலும் ஒரு கண நேர அதிர்ச்சி தெரிந்தது. தினசரி ரயிலில் தன்னை உற்றுப் பார்க்கும் அந்த 22 வயது வாலிபன்தான் இந்த வங்கியின் உதவி மேலாளர் என்பதை அவள் அப்போதுதான் உணர்ந்தாள் போலும்.
அந்தச் சங்கடமான மௌனத்தை உடைக்க நான் விரும்பினேன். என் முகத்தில் ஒரு கனிவான, மரியாதையான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு அவளைப் பார்த்து லேசாகத் தலையசைத்தேன்.

என் புன்னகையைக் கண்டதும், அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த அக்ரஹாரத்து இறுக்கம் மெல்ல உருகியது. அவளது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, அழகான புன்னகை அரும்பியது.

அவள் தன் இருக்கையில் அமர்ந்துவிட்டு, என் பக்கமாக சற்றே சாய்ந்து, அந்த அசல் பிராமண பாஷையில் முதன்முதலாகப் பேசினாள்: "என்னடா விவேக், நன்னா இருக்கியா? நீயும் இந்த டிரைனிங்குக்கு வந்திருக்கியா?"
அவள் என் பெயரைச் சொல்லி அழைத்ததே எனக்குள் ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. வங்கியின் அட்டவணையைப் பார்த்து என் பெயரைத் தெரிந்து வைத்திருந்தாள் போலும். "ஆமாங்க மாமி, நான் மதுரைல இருந்து இப்பதான் டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்கேன்" என்றேன் என் கிராமத்து நளினத்துடன்.
"எனக்குத் தெரியுமேடா... நீ எனக்கு ரெண்டு ஸ்டேஷன் அப்புறம் தானே ரயிலுல ஏறுவ? நான் தினமுமே உன்னைப் பார்ப்பேன்" என்றாள் கலகலவென சிரித்துக்கொண்டே.

அன்றைய பயிற்சி முகாம் முழுக்க எங்களுக்குள் ஒரு புதிய நட்பு மலர்ந்தது. தேநீர் இடைவேளையின் போது, அவளது குடும்பத்தைப் பற்றியும், அவளது ஆசாரமான பின்னணியைப் பற்றியும் என்னிடம் பேசினாள். அவளுக்கு முப்பத்தேழு வயதிற்கு மேல் இருக்கும் என்பது அவளது பேச்சின் பக்குவத்தில் தெரிந்தது.

அன்றைய சந்திப்பிற்குப் பிறகு, எங்கள் லோக்கல் ரயில் பயணம் முற்றிலும் மாறிப்போனது. தினசரி காலை 8:30 மணிக்கு நான் ரயிலில் ஏறும் போது, எனக்காகவே ஒரு புன்னகையைச் சேமித்து வைத்துக் கொண்டு அவள் லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்டின் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருப்பாள். எத்தனையோ வருடங்களாக யாரிடமும் பேசாத அந்த அக்ரஹாரத்து மாமி, இந்த 22 வயது வாலிபனைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்து, "என்னடா விவேக், இன்னிக்கு ஆபீஸ்க்கு லேட்டா?" என்று பிரியமாக விசாரிப்பதை, விவேகானந்தா காலேஜ் பசங்க முதற்கொண்டு அந்த ரயிலில் பயணிக்கும் ஒட்டுமொத்த கூட்டமும் அத்தனை பொறாமையோடு பார்க்கும். அவளது அந்த அமைதியான காலைப் புன்னகைதான், என் ஒட்டுமொத்த நாளுக்குமான ஒரு டானிக் போல மாறிப்போனது.

நாட்கள் வாரங்களாகி, வாரங்கள் மாதங்களாக உருண்டோடின. எங்கள் நட்பு ரயிலின் எல்லையைத் தாண்டி ஒரு ஆழமான பிணைப்பாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது. நான் அவளை மிகவும் மரியாதையுடனும், அதே சமயம் ஒரு பிரியத்துடனும் "காமாக்ஷிகா" என்றுதான் அழைக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால், ஏனோ அந்த வார்த்தையில் ஒரு அந்நியத்தன்மை இருப்பது போலத் தோன்றியது. என் பள்ளி நாட்களிலிருந்தே எனக்கு 'மாமி' என்ற விளிப்புச் சொல் மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால், அவளை அன்போடு "மாமி" என்று அழைக்கத் தொடங்கினேன். அவளும் அதை ரசித்து ஏற்றுக்கொண்டாள். விவேக் என்ற 22 வயது இளைஞனின் அரவணைப்பும், அவனது மரியாதையான அணுகுமுறையும் அவளுக்குள் இருந்த தனிமையை மெல்ல மெல்லப் போக்கிக் கொண்டிருந்தது.
அப்படியொரு சனிக்கிழமை காலை, நான் ரயிலில் ஏறிய போது காமாக்ஷி மாமியின் முகம் முற்றிலும் வாடிப்போயிருந்தது. நெற்றியின் குங்குமம் லேசாகக் கலைந்திருக்க, கண்களின் ஓரத்தில் கண்ணீர் காய்ந்து போயிருந்தது. நான் வழக்கம் போலப் புன்னகைத்த போது, அவளால் பதிலுக்குப் புன்னகைக்க முடியவில்லை. முகம் அத்தனை பயத்தில் உறைந்திருந்தது.

"என்ன ஆச்சு மாமி? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க? உடம்புக்கு ஏதும் முடியலையா?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டேன்.
அவள் என்னை ரயிலின் ஒரு மறைவான பகுதிக்கு இழுத்துச் சென்று, சுற்றிலும் யாரும் பார்க்கவில்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு, விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள். "என் வேலை போயிடும் போல இருக்குடா விவேக்... ஆத்துல (வீட்டில்) தெரிஞ்சா என்னைக் கொன்னே போடுவா" என்று சொல்லி தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள்.

விஷயம் என்னவென்று விசாரித்த போதுதான் அவளது வங்கியின் பெரிய தப்பு எனக்குப் புரிந்தது. அவளது வங்கிக் கிளையில் ஒரு பெரிய தொழில் அதிபருக்கு சில லட்ச ரூபாய் கடன் வழங்கும் (Loan Sanction) கோப்பில், காமாக்ஷி மாமி கவனக்குறைவாக ஒரு முக்கிய ஆவணத்தைச் சரிபார்க்காமல் கையெழுத்திட்டுவிட்டாள். அந்த நபர் வங்கிய ஏமாற்றிவிட்டு ஓடிவிட்டான். இப்போது வங்கியின் தலைமை அலுவலகத்தில் இருந்து தணிக்கை (Audit) வரப் போகிறது. இந்தத் தவறு கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், காமாக்ஷியின் வேலை பறிபோவதோடு, அவளது குடும்பப் பின்னணிக்கு அது மிகப்பெரிய அவமானத்தைத் தேடித்தரும்.

பழமைவாதக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அவளுக்கு, இந்த வேலைதான் அவளது சுதந்திரமாகவும், அவளது குடும்பத்தின் ஒரு முக்கிய வருமானமாகவும் இருந்தது. வேலை போனால் அவள் வீட்டை விட்டே வெளியே வர முடியாத சூழ்நிலை ஏற்படும். அவளது அழுகையும், அந்தப் பயமும் என் நெஞ்சைப் பிழிந்தது. 22 வயதின் துடிப்புடனும், என் வங்கியின் உதவி மேலாளர் என்ற அதிகாரப் பின்னணியுடனும் அவளுக்கு உதவ நான் முடிவு செய்தேன்.

"நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க மாமி. இந்த விவேக் இருக்கும் போது உங்களை யாரும் ஒன்னும் பண்ண முடியாது" என்று அவளது தடித்த கைகளைப் பற்றி ஆறுதல் கூறினேன். என் தொடுதல் அவளுக்குள் ஒரு புதிய நம்பிக்கையைத் தந்தது.
அன்றைய தினமே நான் களமிறங்கினேன். காமாக்ஷி வேலை பார்க்கும் வங்கியின் தலைமை தணிக்கை அதிகாரி (Chief Auditor) என் வங்கியின் சீனியர் அதிகாரிகளுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர். என் வங்கியின் மேலாளரின் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, அந்த ஆடிட்டரைத் தனியாக ஒரு இடத்தில் சந்தித்தேன். அதுமட்டுமில்லாமல், அந்த 1988 காலகட்டத்தில் இருந்த லஞ்ச நடைமுறைகளின்படி, என் கைக்காசிலிருந்து சில ஆயிரம் ரூபாய்களை (அது என் இரண்டு மாத சம்பளம்) அந்த அதிகாரிக்கு லஞ்சமாகக் (Bribe) கொடுத்தேன்.
என் சீனியர்களின் அதிகாரப் பலத்தாலும், நான் கொடுத்த அந்தப் பணத்தாலும், காமாக்ஷி மாமி கையெழுத்திட்ட அந்தத் தவறான லோன் ஃபைல் தணிக்கைக்கு வரும் முன்பே ரகசியமாக மாற்றப்பட்டு, புதிய ஆவணங்கள் சேர்க்கப்பட்டன. அவளது தவறு முற்றிலும் மறைக்கப்பட்டு, அவளது வேலை காப்பாற்றப்பட்டது.

அடுத்த நாள் காலை ரயிலில், அவளது வேலை தப்பியது என்ற செய்தியுடன் நான் அவளைச் சந்தித்தேன். விஷயத்தைக் கேட்டதும் அவளது முகம் அத்தனை பிரகாசமாக மாறியது. ரயிலின் கூட்டத்தையும் மறந்து, அவளது கண்கள் நன்றியுணர்வோடு என் முகத்தைப் பார்த்தன. "உன் இந்த உதவியை நான் ஜென்மத்துக்கும் மறக்க மாட்டேன்டா விவேக். நீ மட்டும் இல்லைனா என் கதையே முடிஞ்சிருக்கும்" என்று நெகிழ்ந்து கூறினாள்.

அன்று அவளது வேலையோடு சேர்த்து, அவளுக்கு என் மீது இருந்த மரியாதையும், எட்ட முடியாத தூரத்தில் இருந்த அந்த அக்ரஹாரத்து மடி-ஆசார வேலியும் முற்றிலும் உடைந்துபோனது. 22 வயது வாலிபனான நான், அவளது வாழ்வில் வெறும் ஒரு நண்பனாக மட்டும் இல்லாமல், அவளது ஆகப்பெரிய பாதுகாவலனாக, அவளது மனதிற்கு மிக நெருக்கமானவனாக மாறிப்போனேன்.

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 2


அவளோட வேலையைக் காப்பாத்தின அப்புறமா, காமாக்ஷி மாமிக்கு என் மேல இருந்த மரியாதையும் பிரியமும் எப்டி வளர்ந்ததுன்னு வார்த்தையால சொல்ல முடியாது. ஆனா, அவளோட ஆத்துச் (வீட்டு) சூழ்நிலை அத்தனை கடுமையானது. ரொம்பப் பாரம்பரியமான, மடி-ஆசாரம் பாக்குற அக்ரஹாரத்துக் குடும்பம் அவாளுது. "தப்பா எடுத்துக்காதடா விவேக்... எங்க ஆத்துல விடியக்கால வெளக்க வெச்சதுல இருந்து ராத்திரி படுக்கப் போற வரைக்கும் ஏகப்பட்ட ஆசாரக் கட்டுப்பாடுகள். யாராவது ஒருத்தர் நம்மள வெளியில ஒன்னா பாத்துட்டா கூட, அக்ரஹாரத்துல இருக்கிறவா எல்லாரும் ஏதேதோ பேசிண்டு போவா... லோகத்துக்குப் பயந்துதான் வாழ வேண்டியிருக்கு. அதான் வங்கியோட மத்த மீட்டிங், டிரைனிங் செஷன்ல எல்லாம் நான் உங்கிட்ட ஜாஸ்தி பேசாம தள்ளி நிக்கிறேன்" அப்படின்னு ரொம்ப ஓப்பனாவே என்கிட்ட சொல்லிட்டா.

நான் எத்தனையோ தடவை, "மாமி, அப்படியே பக்கத்துல இருக்கிற ஹோட்டலுக்குப் போய் ஒரு காபியோ இல்ல டிஃபனோ சாப்பிடலாமா?"-னு கூப்பிட்டதுண்டு. ஆனா, அவ "ஐயோ, அதெல்லாம் வேண்டாம்டா விவேக், யாராவது பாத்தா தப்பாயிடும்" அப்படின்னு பதறிண்டு மறுத்துடுவா. அவ வீட்டைக் கண்டுபிடிச்சுப் போறது எனக்கு ஒன்னும் அவ்ளோ பெரிய காரியம் கிடையாது, ஆனா அவளோட கண்ணியத்துக்கு மதிப்பு கொடுத்து நான் அந்த எல்லையை என்னிக்குமே தாண்ட நினைச்சதில்லை.

ஆனா, தினசரி காலை 8:30 மணி லோக்கல் ரயில் பயணத்துல அந்த மாமிக்கு நான்தான் எல்லாமே. மெட்ராஸ் லோக்கல் ரயிலோட நெரிசலைப் பத்தி சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. கூட்டம் அப்படியே முட்டி மோதும். அந்த கூட்ட நெரிசல்ல, சில சமயம் சிலபேர் வேணும்னே (Intentionally) அல்லது கூட்டத்தோட தள்ளுமுள்ளுல தெரியாம (Unintentionally) மாமியோட அந்த செழுமையான உடம்புல கை வைக்கவோ, உரசவோ ட்ரை பண்ணுவா. மாமிக்கு அது ரொம்ப அசெளகரியமா இருக்கும். அவாளுக்கே உரிய அந்தப் பிராமண ஆசாரத்துல, யாரோ ஒருத்தனோட அசுத்தமான தொடுதல் அவளுக்குப் பிடிக்காது.

அந்த மாதிரி சமயங்கள்ல, அவ என்னை ஒரு கவசமா (Shield) பயன்படுத்திக்க ஆரம்பிச்சா. கூட்டம் ஜாஸ்தி ஆகும்போது, மாமி மெதுவா நகர்ந்து வந்து எனக்கு முன்னாடி அத்தனை நெருக்கமா நின்னுடுவா. நான் என் ரெண்டு கைகளையும் அவளுக்கு இருபுறமும் வச்சு, மத்தவா கூட்டத்தோட முட்டல் அவ மேல படாதபடி ஒரு தடுப்புச் சுவர் மாதிரி நிப்பேன்.
வண்டி வேகமா பிரேக் போடும் போதோ இல்ல கூட்டம் பின்னால இருந்து தள்ளும் போதோ, பின்னாடி நிக்கிற என் மார்புல அவளோட அந்த அகன்ற இடுப்பும் பின் பகுதியும் பலமா வந்து மோதும். அதே மாதிரி, அவ என்னைத் திரும்பிப் பார்த்துப் பேசும் போது, அவளோட அந்தப் பருத்த, கனமான மார்பகங்கள் (Bouncy breasts) என் நெஞ்சுலயும் தோள்லயும் அழுத்தமா வந்து அமுங்கும். ஆனா, மாமி அதை பத்தி கொஞ்சமும் கவலைப்பட மாட்டா (She won't care about that). எனக்கு 22 வயசுங்கறதால எனக்குள்ள லேசா ஒரு சிலிர்ப்பும் காம மயக்கமும் தலை தூக்கினாலும், மாமிக்கு அதுல எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமோ, காம நோக்கமோ கிடையாது (Without any lust or bad intention).
தன்னை அந்த அசுத்தமான கூட்டத்துல இருந்து காப்பாத்துறது தன் விவேக் மட்டும்தான்னு அவ நன்னா நம்பினா. என் உடம்போட தொடுதல் அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான வெதுவெதுப்பைத் தந்தது. அந்த நெரிசல்ல அவளோட அந்தத் தடித்த கைகளும், எடுப்பான இடுப்பு மடிப்புகளும் என் உடம்போட அத்தனை நெருக்கமா உரசறதை அவ ரொம்ப 'கேஷுவலா' (Casual) எடுத்துப்பா. அந்தத் தொடுதல் அவளுக்கு ஒரு நிம்மதியைத் தந்தது, எனக்கோ அவளோட அந்தச் செழுமையான சதைப்பற்றான உடம்போட மென்மை மனசுக்குள்ள ஒரு ரகசியக் கவிதையா பதிஞ்சது.



காமாக்ஷி மாமியோட ஆத்துக்காரர் (கணவர்) வேற ஊர்ல வேலை பாத்துண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் சாயங்காலம் 4 மணிக்கு மெட்ராஸ் வர்ற லோக்கல் ரயிலுலதான் அவர் திரும்பி வருவார். சனிக்கிழமங்கள்ல பேங்குக்கு அரை நாள் வேலைதான், 12 மணிக்கே ஆபீஸ் முடிஞ்சுடும். ஆபீஸ் முடிஞ்சதும் மாமி நேரா 1 மணிக்கெல்லாம் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்துடுவா. 1 மணில இருந்து 4 மணி வரைக்கும் அவளோட ஆத்துக்காரருக்காக அவ ஸ்டேஷன்ல காத்துட்டிருக்கணும்.
விஷயம் தெரிஞ்சதும், நானும் அவளுக்குத் துணைக்காக அந்த 1 மணிக்கே ஸ்டேஷனுக்குப் போக ஆரம்பிச்சேன். அந்த 1 மணியில இருந்து 4 மணி வரைக்கும் இருக்குற அந்த மூன்று மணி நேரம் தான் எங்களோட வாழ்க்கையில ஆகச்சிறந்த விசேஷமான தருணங்களா மாறினது.

ஸ்டேஷன் பிளாட்பாரத்தோட ஒரு ஓரத்துல, ஒரு பெரிய மரத்தடி நிழல் இருக்கும். அந்த மரத்தடியில இருக்குற சிமெண்ட் பெஞ்ச்லதான் நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒன்னா உட்கார்ந்திருப்போம். மாமி விடியற்காலையிலேயே எழுந்து குளிச்சு, மடியா சமைச்சு, எனக்காகவே பிரத்தியேகமா சில விசேஷப் பலகாரங்களையும் சாப்பாட்டையும் டிஃபன் பாக்ஸ்ல எடுத்துண்டு வந்திருப்பா.
"இந்தாடா விவேக், இன்னிக்கு உனக்காக ஆத்துல நன்னா கை முறுக்கும், ரவ லாடுவும் பண்ணிண்டு வந்திருக்கேன். சாப்டு பாத்துட்டு எப்டி இருக்குன்னு சொல்லு" அப்படின்னு அவளோட அந்தத் தடித்த கைகளால பாக்ஸைத் திறந்து என்கிட்ட தருவா. நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த மரத்தடி நிழல்ல உட்கார்ந்து, ரயில்கள் கூச்சலிட்டுண்டு போற சத்தத்துக்கு நடுவுல, அந்த விசேஷச் சாப்பாட்டைப் பகிர்ந்து சாப்பிடுவோம்.


அந்த மதிய நேரங்கள்ல நாங்க பேசாத கதைகளே கிடையாது. அவளோட சிறுவயது நினைவுகள், அவளோட ஆத்துச் சூழ்நிலை, என்னோட மதுரை வாழ்க்கைன்னு எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துப்போம். அவளுக்கு என் மேல இருந்த அந்த நட்பு, ஒரு அக்காவுக்கோ அல்லது தோழிக்கோ உரிய அன்பைத் தாண்டி அவளுக்கே தெரியாம ஒரு உன்னதமான உச்சத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது (Friendship at its peak). ஆனா, அவ என்னிக்கும் என்னை அவளோட ஆத்துக்காரருக்கு அறிமுகப்படுத்தினதே இல்லை. நானும் அதைப்பற்றிக் கேட்டதில்லை. மாசம் ஒருமுறை நான் மதுரைக்கு எங்க சொந்த ஊருக்குப் போற நாட்களைத் தவிர, மத்த எல்லா சனிக்கிழமைகளும் எங்களோட இந்த ரகசிய மரத்தடிச் சந்திப்பு அத்தனை அழகாக் தொடர்ந்தது.


நாட்கள் அத்தனை வேகமா ஓடிண்டு இருந்தது. அந்த 1990-களின் ஆரம்ப காலகட்டத்துல, திடீர்னு ஒரு நாள் அகில இந்திய அளவுல வங்கி ஊழியர்களுக்கான பெரிய டிரான்ஸ்ஃபர் (Transfer) உத்தரவு வந்தது. எதிர்பாராத விதமா, அந்தப் பட்டியல்ல என்னோட பேரும் இருந்தது. என்னை மெட்ராஸ்ல இருந்து கேரளாவுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணியிருந்தா. நான் மெட்ராஸை விட்டு இன்னும் பதினைந்தே நாட்கள்ல கிளம்பியாகணும்.
இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரம் வந்து உட்கார்ந்துடுத்து. அன்னைக்கு சனிக்கிழமை மரத்தடி நிழல்ல உட்கார்ந்திருக்கும் போது, மாமிக்கிட்ட மெதுவா விஷயத்தைச் சொன்னேன்.
"மாமி... எனக்கு கேரளாவுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆயிடுத்து. இன்னும் பதினைஞ்சு நாள்ல நான் மெட்ராஸை விட்டுப் புறப்படணும்" என்றேன் தழுதழுத்த குரலில்.


மகிழ்ச்சியாப் பேசிண்டிருந்த காமாக்ஷி மாமியோட முகம் அப்படியே உறைந்துபோய்விட்டது. அவளோட கையில் இருந்த டிஃபன் பாக்ஸ் மூடி லேசா நடுங்கியது. அவளோட அந்த ஆழமான கண்கள்ல இருந்து கண்ணீர் துளிகள் முட்டிண்டு வெளியில வந்தது.
"என்ன விட்டுட்டுப் போயிடுவியாடா விவேக்... உன்னைத் தவிர இந்த மெட்ராஸ்ல எனக்கு மனசு விட்டுப் பேச யாருடா இருக்கா?" என்று அவளோட வாய் விம்மியது. அவளுக்குள் என் மீது இருந்த அந்த ஆழமான காதலும், பிரிவோட துயரமும் அந்த ஒரு நொடியில அவளோட முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிந்தது. எங்களோட அந்தப் பிரிவின் நிழல், எங்களுக்குள் இருந்த ஈர்ப்பை இன்னும் பலமடங்கு கூட்டியது.


வெள்ளிக்கிழமை வந்தது. அடுத்த நாள் சனிக்கிழமைதான் நான் மெட்ராஸ்ல இருக்குற கடைசி நாள். அதுக்கப்புறம் நான் கேரளாவுக்குப் புறப்பட்டாகணும். அன்னைக்கு சாயங்காலம் ரயில் பயணத்துல மாமிக்கிட்ட பேசினேன்.
"மாமி, இத்தனை நாளா எனக்கு எவ்வளவோ விசேஷமான சாப்பாடு, பலகாரங்கள் எல்லாம் உங்க கையால செஞ்சு கொடுத்திருக்கீங்க. என்னோட கடைசி நாள் நாளைக்குதான். உங்களுக்கு நான் என்ன செய்யணும்? என்ன கிஃப்ட் வேணும் மாமி?" என்று கேட்டேன்.
அவள் "எனக்கு எதுவும் வேண்டாடா விவேக், நீ நன்னா இருந்தா போதும்" அப்படின்னு மறுத்தாள். ஆனா, அவளுக்குள் ஒரு நாள் அசைவ உணவு (Non-veg) சாப்பிட வேண்டும் என்ற ஆசை நீண்ட நாட்களாக இருந்ததை நான் அறிவேன். அக்ரஹாரத்துக் கட்டுப்பாடுகள்ல அவளால அதை ஆத்துல நினைச்சுக்கூடப் பார்க்க முடியாது.

"மாமி, நாளைக்கு நான் உங்களுக்குப் பிரியாணி வாங்கித் தர்றேன். நாம ரெண்டு பேரும் ஒன்னா உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம், வர்றீங்களா?" என்று கேட்டேன்.
முதலில் அவளோட அந்தப் பாரம்பரியப் புத்தி "ஐயோ, அதெல்லாம் மகா பாவம்டா... ஆசாரக் குறைச்சல்" என்று தடுத்தாலும், "தன் விவேக் பிரியப் போறான், அவனோட இருக்குற கடைசித் தருணம் இது" என்ற ஏக்கமும், அவளுக்குள் இருந்த அந்த அசைவ உணவு ஆசையும் அவளைச் சம்மதிக்க வைத்தது. அவளோட மனப் போராட்டத்தையெல்லாம் தாண்டி, அவளோட கண்கள்ல ஒரு சம்மதம் தெரிந்தது.


"சரிடா... ஆனா சாப்பிடப் போறதுக்கு முன்னாடி, என் பழைய காலேஜ் பக்கத்துல இருக்குற ஒரு ரொம்ப சக்திவாய்ந்த அம்மன் கோவிலுக்கு என்னை கூட்டிட்டுப் போகணும். அங்க போய் நாம ஒன்னா சாமியைக் கும்பிடணும்" என்று ஒரு நிபந்தனையோடு சம்மதித்தாள்.
"கண்டிப்பா மாமி... நாளைக்கு என் பிரண்டோட பைக்கை வாங்கிண்டு வர்றேன். நாம ரெண்டு பேரும் கோவிலுக்கும் போயிட்டு, அப்புறமா ஒரு நல்ல ரெஸ்டாரண்ட்டுக்குப் போய் பிரியாணி சாப்பிடலாம்" என்று சொல்லி, அந்த இறுதி நாளுக்கான திட்டத்தை முடித்தேன். எங்களுக்குள் பிரியப் போகிறோம் என்ற சோகம் இருந்தாலும், அந்த சனிக்கிழமை மதியத்துக்காக ரெண்டு பேரோட மனசும் ஏதோ ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்புடன் காத்துக்கொண்டிருந்தது.

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 3

சனிக்கிழமை மதியம் 12 மணிக்கு வங்கியின் வேலைகள் அனைத்தும் முடிவடைந்தன. மெட்ராஸின் அந்த உச்சி வெயில் மண்டையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தாலும், என் மனதுக்குள் ஒருவிதமான இனம்புரியாத நடுக்கமும், பிரியப் போகிறோம் என்ற பாரமும் குடிகொண்டிருந்தது. கேரளாவுக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்னால் காமாக்ஷி மாமியுடன் நான் செலவழிக்கப் போகும் கடைசி மதியப் பொழுது இது. திட்டமிட்டபடி, என் நெருங்கிய நண்பனிடமிருந்து அவனது பஜாஜ் சேடக் ஸ்கூட்டரை வாங்கிக் கொண்டு, ரயில் நிலையத்தின் வாசலில் அவளுக்காகக் காத்திருந்தேன். 1 மணிக்கெல்லாம், தன் வங்கிப் பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு, அடர் மாம்பழ மஞ்சள் நிறப் பருத்திப் புடவையில், கைகளில் இரண்டு பவுன் தங்க வளையல்கள் பளபளக்க அவள் கூட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

அவள் வண்டியின் பின்னால் ஏறி அமர்ந்ததும், அவளது பழைய கல்லூரிக்கு அருகில் இருக்கும் அந்தச் சக்திவாய்ந்த அம்மன் கோவிலை நோக்கி வண்டியைத் திருப்பினேன். இருவருக்குள்ளும் ஒரு கனமான மௌனம் சூழ்ந்திருந்தது.

கோவில் வாசலை அடைந்ததும், செருப்புகளைக் கழற்றிவிட்டு உள்ளே சென்றோம். 1990-களின் மெட்ராஸ் நகரத்துக் கோவில்களுக்கே உரிய அந்தப் பழமைவாத அமைதியும், நந்தவனத்து ஈரமும், கற்பூர வாசனையும் எங்களை வரவேற்றன. காமாக்ஷி மாமிக்கு அந்தக் கோவில் மிகவும் பரிச்சயமானது. தன் கல்லூரி காலங்களில் தினசரி வந்து அம்மனை வேண்டிக்கொண்ட நினைவுகளை ஒவ்வொன்றாக உருக்கமாக என்னிடம் பேசத் தொடங்கினாள். "விவேக், இந்த இடத்துல உட்கார்ந்துதான் நான் எக்ஸாமுக்கு முன்னாடி ப்ரேயர் பண்ணுவேன் தெரியுமா... அப்போவெல்லாம் மனசுல எந்தக் கவலையும் இருக்காது. ஆனா இன்னிக்கு..." என்று சொல்லி நிறுத்திக்கொண்டாள். அவளது குரலில் இருந்த அந்தத் தழுதழுப்பு எனக்குள் ஏதோ ஒன்றை உலுக்கியது.

நாங்கள் இருவரும் அம்மன் சன்னதியின் முன்னால் போய் நின்றோம். அர்ச்சகர் தட்டில் இருந்த கற்பூரத்தை ஏற்றி அம்மனுக்குக் காட்ட, அந்த ஒளியில் மாமியின் முகம் அத்தனை தெய்வீக லட்சணத்துடன் பிரகாசித்தது. கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு கண்களை மூடி அவள் உருகி வேண்டினாள். தன் கணவனுக்காகவோ, குடும்பத்துக்காகவோ அவள் என்ன வேண்டினாள் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், அவள் கண்களைத் திறந்தபோது, அந்த ஆழமான விழிகளின் ஓரத்தில் கண்ணீர் துளிகள் கோத்து நின்றிருந்தன.

அர்ச்சகர் பிரசாதத் தட்டை எங்களிடம் நீட்டினார். தட்டில் இருந்த மெரூன் நிற அக்ரஹாரத்துக் குங்குமத்தை தன் வலது கை மோதிர விரலால் தொட்டு எடுத்தாள். மெதுவாக என் பக்கமாகத் திரும்பியவள், "இங்க பாரேன் விவேக்..." என்று சொல்லி, என் நெற்றியில் அந்தக் குங்குமத்தை ஆழமாகப் பதித்து வைத்தாள்.

அவள் குங்குமத்தை வைப்பதற்காக என் முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்தபோது, அவளது கருகரு கூந்தலில் இருந்த நார்த்தங்காய் எண்ணெய்யின் வாசனையும், மல்லிகைப் பூ மணமும் என் நாசியை அடியோடு தூக்கியது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளது அந்தச் செழுமையான, சதைப்பற்றான தடித்த விரல்கள் என் நெற்றியில் பட்ட அந்த ஒரு நொடி—எனக்குள் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்தது. தினசரி ரயிலின் நெரிசலில் எத்தனையோ முறை கூட்டத்தின் தள்ளுமுள்ளு காரணமாக அவளது மார்பகங்களும், இடுப்பு மடிப்புகளும் என் உடம்போடு கேஷுவலாக உரசிக் கொண்டிருந்தாலும், அன்று பூசாரிக்கு முன்னால், அந்தக் கோவில் சன்னதியின் தனிமையில் அவளது விரல்கள் என் தோலில் தீண்டிய அந்தத் தொடுதல் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக, ஒரு தனித்துவமான சிலிர்ப்பை ஊட்டுவதாக இருந்தது. அது காமத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு உன்னதமான பிணைப்பை என் உடலுக்குள் கடத்தியது.

பிரசாதத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, நாங்கள் இருவரும் கோவிலின் உள் பிரகாரத்தை (Temple Pragaram) வலம் வரத் தொடங்கினோம். அந்தப் பழங்காலத்துக் கற்கள் பதித்த தரை வெயிலில் லேசாகச் சூடேறியிருந்தது. நாங்கள் அமைதியாகச் சுற்றி வரும்போது, அவளது கண்களிலிருந்து திரண்டிருந்த கண்ணீர் துளிகள் கன்னங்களின் வழியே வழிந்து புடவையின் முந்தானையில் விழுந்தன. எத்தனையோ வருடங்களாகத் தன் உணர்ச்சிகளைத் தன் ஆசாரக் குடும்பத்திற்குள் பூட்டி வைத்திருந்த அந்த அக்ரஹாரத்து மாமி, இன்று தன் விவேக் பிரியப் போகிறான் என்ற துயரத்தைத் தாங்க முடியாமல் உடைந்து போயிருந்தாள்.

அவளது அந்த அழுகை என் நெஞ்சையும் அடியோடு பிழிந்தது. "மாமி..." என்று நான் கூப்பிட, அவளது அழுகையின் வேகம் கூடியதே தவிர குறையவில்லை. அவளது கலங்கிய கண்களைப் பார்த்த என் கண்களிலிருந்தும் சில சொட்டு கண்ணீர் உதிர்ந்தது. அந்தப் புனிதமான கோவில் பிரகாரத்தில், எங்களது மௌனக் கண்ணீரே எங்களுக்குள் இருந்த ஆழமான அன்பிற்கு ஆகச்சிறந்த சாட்சியாக மாறியது.

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 4

கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தபோது மணி 2:30 ஆகியிருந்தது. வெயிலின் உக்கிரம் சற்று குறைந்திருந்தாலும், காமாக்ஷி மாமியின் முகத்தில் இருந்த அந்த அழுகையின் வடுக்கள் இன்னும் அப்படியே இருந்தன. அவளது பட்டுப் போன்ற கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்திருக்க, நெற்றியின் குங்குமம் வியர்வையில் லேசாகக் கரைந்து அவளது முகத்திற்கு ஒரு அலாதியான கவர்ச்சியைக் கொடுத்திருந்தது.
"மாமி, நன்னா பசிக்குறதுல்ல... நாம நேரா அந்த நான்-வெஜ் ஹோட்டலுக்குப் போகலாம்" என்று வண்டியைத் திருப்பினேன்.

அவள் தன் புடவை முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு, "சரிடா விவேக், நீ சொல்றபடியே செய்வோம். ஆனா எனக்கு ஒரு மாதிரி பயமா இருக்குடா... யாராவது பாத்துட்டா?" என்று அந்த அசல் அக்ரஹாரத்துத் தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.
"யாரும் பார்க்க மாட்டா மாமி, நான் இருக்கேன்" என்று அவளுக்கு தைரியம் சொல்லி, மெட்ராஸின் ஒரு சற்றே ஒதுக்குப்புறமான, அதே சமயம் பிரசித்தி பெற்ற ஒரு அசைவ உணவகத்தின் முன்னால் வண்டியை நிறுத்தினேன். 1990-களின் மெட்ராஸ் ஹோட்டல்களுக்கே உரிய அந்த மந்தமான வெளிச்சமும், மசாலாப் பொருட்களின் காரசாரமான வாசனையும், பிரியாணியின் நெய் மணமும் அந்த ரெஸ்டாரண்ட் முழுக்கக் கமழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அக்ரஹாரத்து மடி சமையலையும், சாம்பார் சாதத்தையும் மட்டுமே தினமும் பார்த்துப் பழகிய மாமிக்கு, அந்த அசைவ வாசனை ஒரு புதிய உலகத்தின் வாசலாய் அமைந்தது.

நாங்கள் இருவர் மட்டுமே அமரக்கூடிய ஒரு மறைவான கார்னர் டேபிளைத் தேர்ந்தெடுத்து உட்கார்ந்தோம். சுற்றிலும் இருந்த லேசான இருட்டும், அந்த ஹோட்டலின் பிரத்தியேகமான சூழலும் அவளது பயத்தை மெல்லக் குறைத்து, ஒரு புதிய ஆவலைத் தூண்டியது.
நான் மெனு கார்டைப் பார்த்து, "மாமிக்கு ஒரு மட்டன் பிரியாணியும், அப்புறம் இங்க ரொம்ப ஸ்பெஷலான சிக்கன் ஃபிரையும் (Chicken Fry) ஆர்டர் பண்ணலாமா?" என்று கேட்டேன்.
அவள் தன் சிவந்த இதழ்களைக் கடித்து, லேசான புன்னகையுடன், "நீ என்ன சொல்றியோ அதை ஆர்டர் பண்ணுடா... எனக்கு மட்டன் வாசனை அவ்ளோவா பழக்கமில்லை, ஆனா இந்த சிக்கன் ஃபிரை சாப்பிடணும்னு ரொம்ப நாளா ஆசை" என்றாள்.

சாப்பாடு மேஜைக்கு வந்தது. ஆவி பறக்கும் பிரியாணியின் நறுமணமும், நல்ல அடர் சிவப்பு நிறத்தில், மசாலாக்கள் கச்சிதமாகப் பிடிபட்டிருந்த அந்த சிக்கன் ஃபிரையின் தோற்றமும் அவளது பசியை மேலும் தூண்டியது. பிராமண மாமியான அவளுக்கு அந்த மட்டன் பிரியாணியின் வாசனை ஆரம்பத்தில் சற்றே அசெளகரியமாக இருந்தாலும், என் வற்புறுத்தலுக்காக ஒரு சில வாய் ஆசையோடு எடுத்துச் சாப்பிட்டாள். "ம்ம்... காரமா நன்னா இருக்குடா விவேக், ஆனா எனக்கு இந்த சிக்கன் தான் ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு" என்று சொல்லி, அந்த சிக்கன் ஃபிரையைத் தன் தடித்த விரல்களால் எடுத்துச் சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.

தன் ஆத்து ஆசாரங்கள், குடும்பக் கட்டுப்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தன் விவேக்கிற்காக அசைவ உணவை ருசிக்கும் அந்த மாமியின் அலாதியான தோற்றத்தை நான் கண் இமைக்காமல் ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவளது எடுப்பான கைகளில் இருந்த தங்க வளையல்கள் தட்டோடு உரசும் சத்தமும், அவள் ஒவ்வொரு சிக்கன் துண்டையும் தன் சிவந்த இதழ்களால் கவ்வி, ரசித்து, ருசித்துச் சாப்பிட்ட விதமும் என் 22 வயது ரத்தத்திற்குள் ஒரு புதிய காமக் கவிதையை எழுப்பியது. அவளுக்கு அந்த வறுவல் அத்தனை பிடித்துப் போனதால், அந்தப் தட்டிலிருந்த அரைக் கோழி வறுவலையும் (Half chicken fry) அவளே முழுமையாக, திருப்தியோடு சாப்பிட்டு முடித்தாள்.

சாப்பிட்டு முடித்தபோது கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். என் நெஞ்சு சட்டென்று துடித்தது. மணி 3:40 ஆகிவிட்டிருந்தது!
அவளது கணவர் வரும் நேரத்திற்கு இன்னும் இருபதே நிமிடங்களே எஞ்சியிருந்தன. 4 மணிக்கு அவர் ஸ்டேஷனுக்கு வந்துவிடுவார். "ஐயோ விவேக்! மணி நாலாகப் போறதா... ஆத்துக்காரர் வந்துடுவார். எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு. நான் இப்படியே நேரடியா பஸ்ஸைப் பிடிச்சு வீட்டுக்குப் போயிடுறேன், என்னை அந்தப் பக்கத்துல இருக்குற பஸ் ஸ்டாப்பில் மட்டும் டிராப் பண்ணிடுடா" என்று பதற்றத்துடன் தன் வங்கிப் பையைத் தூக்கினாள்.

"இருங்க மாமி, கை கழுவிட்டு வந்திடலாம்" என்று அவளை சமாதானப்படுத்தினேன்.
ஹோட்டலின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த வாஷ்ரூம் கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று அவள் தன் முகத்தைக் கழுவினாள். ஈரக்கைகளால் தன் முகத்தைத் துடைத்துவிட்டு, அந்தப் பெரிய கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று, தன் புடவையின் முந்தானையையும், பிளவுஸையும் சரிசெய்து கொண்டிருந்தாள். கண்ணாடி வழியே, அவளது அந்த எடுப்பான மார்பகங்களின் அசைவையும், இடுப்பு மடிப்புகளின் செழுமையையும் நான் பின்னால் நின்று உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவள் கவனித்துவிட்டாள்.

கண்ணாடியில் தெரிந்த என் காதலும் காமமும் கலந்த அந்த வெறித்த பார்வையைப் பார்த்ததும், அவளுக்குள் இருந்த ஏதோ ஒரு எமோஷன் அடியோடு வெடித்தது.

திடீரென்று என் பக்கமாகத் திரும்பியவள், தன் ஈரக்கைகளால் என் வலது கையை அத்தனை இறுக்கமாகப் பற்றினாள். அவளது தடித்த விரல்களின் வெதுவெதுப்பு என் தோலில் பட்ட அந்த நொடி, அவள் சட்டென்று குனிந்து என் கையின் பின்புறத்தில் தன் சிவந்த இதழ்களை ஆழமாகப் பதித்து, ஒரு ஈரமான முத்தத்தைக் கொடுத்தாள்.

"தேங்க்ஸ் டா விவேக்..." என்று அவளது குரல் தழுதழுத்தது.
அந்த ஒரு முத்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, தன் முகத்தில் படர்ந்த பதற்றத்தையும் காம மயக்கத்தையும் மறைத்துக் கொள்ள நினைத்தவள் போல, ஹோட்டலை விட்டு விறுவிறுவென்று வெளியே ஓடினாள். நான் அவளது அந்த விசித்திரமான, உணர்ச்சிப் பெருக்கெடுத்த செய்கையால் அப்படியே அதிர்ந்து, ஸ்தம்பித்து அந்த இடத்திலேயே உறைந்து போய் நின்றேன்.

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 5

ஹோட்டல் வாஷ்ரூம் கண்ணாடியின் முன்னால் காமாக்ஷி மாமி என் கையில் கொடுத்த அந்த எதிர்பாராத ஈரமான முத்தம், என் 22 வயது உடம்பிற்குள் ஒரு மாந்திரீகக் கட்டை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஏதோ ஒரு ஹிப்னாடிசம் செய்யப்பட்டவனைப் போல, காற்றில் மிதப்பது போன்ற ஒரு மயக்க உணர்வுடன் அவளைத் தொடர்ந்து நான் ரெஸ்டாரண்ட்டை விட்டு வெளியே வந்தேன். மதிய வெயிலின் தகிப்பையும் மீறி என் உடல் முழுக்க ஒரு மெல்லிய நடுக்கமும், உள்ளங்கைகளில் வியர்வையும் விறுவிறுவென்று சுரந்தது.

நண்பனின் பஜாஜ் சேடக் வண்டியை நோக்கி நடந்தபோது, என் கால்கள் எனக்கே கட்டுப்படாமல் தள்ளாடின. வண்டியை எடுத்து கிக் ஸ்டார்ட் செய்ய முயன்றபோது, என் கால்களின் நடுக்கத்தால் இரண்டு முறை வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகாமல் அணைந்தது. என் பதற்றத்தைக் கண்ட மாமி, தன் பையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, "என்னடா விவேக், உடம்பு ஏதும் பண்றதா... ஏன் இவ்ளோ பதறுற?" என்று தன் அக்ரஹாரத்து நளினக் குரலில் பரிவோடு கேட்டாள்.

"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை மாமி..." என்று ஒருவழியாக வண்டியைத் தேற்றி ஸ்டார்ட் செய்தேன். அவள் வண்டியின் பின்சீட்டில் வழக்கம் போல இரு கால்களையும் ஒரு பக்கமாகப் போட்டுக்கொண்டு ஏறி அமர்ந்தாள்.

வண்டி மெல்ல மெட்ராஸ் வீதியின் டிராஃபிக்கிற்குள் புறப்பட்டது. சில நொடிகள் இருவருக்குள்ளும் மௌனம் மட்டுமே நீடித்தது. வண்டியின் வேகத்திற்கு ஏற்ப வீசிய காற்று, அவளது கூந்தலில் இருந்த அந்த நார்த்தங்காய் எண்ணெய்யின் வாசரையும் மல்லிகைப் பூ மணத்தையும் என் முகத்தில் அள்ளி வீசியது.

திடீரென்று, பின்னால் அமர்ந்திருந்த மாமி என் தோள்களைத் தன் தடித்த கைகளால் லேசாகப் பற்றிக்கொண்டு, என் காதோரம் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்து அத்தனை எமோஷனலாகப் பேசத் தொடங்கினாள்.

"ஸாரிடா விவேக்... ஏதோ ஒரு எமோஷன்ல, மனசு தாங்காம அங்க ஹோட்டல்ல அப்படி பண்ணிட்டேன். ஆனா, இதை நீ தப்பா நினைச்சுண்டு மாத்திரம் மனசுல வச்சுக்காதடா... என்னிக்குமே இதை மறந்துடாத. நீ கேரளாவுக்குப் போயிட்டா அப்புறம் உன்னை நான் எப்போ பார்ப்பேன்னு தெரியல. உன் கல்யாணத்துக்கு என்னால வர முடியுமான்னு கூடத் தெரியலடா, ஆத்துச் சூழ்நிலை அப்படி... அதான் உனக்கு என் அட்வான்ஸ் மேரேஜ் விஷஸ்" என்றாள். அவளது குரல் பிரிவின் துயரத்தால் அப்பட்டமாகக் குழைந்து, தழுதழுத்துக் கொண்டிருந்தது.
அவள் பேசி முடித்ததும், சாலையின் மேடுபள்ளங்களில் வண்டி லேசாக அதிர்ந்தது. அந்த அதிர்வில், பின்னால் அமர்ந்திருந்த மாமி நிலைதடுமாறி என் முதுகோடு அத்தனை நெருக்கமாக வந்து ஒட்டிக்கொண்டாள்.

அவள் தன் உடம்பை என் முதுகில் அப்படியே சாய்த்துக் கொண்டபோது, அவளது அந்தப் பருத்த, கனமான, பௌன்சியான மார்பகங்கள் (Bouncy breasts) என் முதுகின் நடுப்பகுதியில் அத்தனை அழுத்தமாகப் பதிந்து அமுங்குவதை என்னால் அணுவணுவாக உணர முடிந்தது.
22 வயதின் வாலிப ரத்தத்தில் அந்தத் தொடுதல் ஒரு பிரம்மாண்டமான காமப் பேரலையைக் கிளப்பியது. பிளவுஸையும் தாண்டி அவளது அசல் பெண்ணுடலின் அந்த வெதுவெதுப்பான சூடும், அவளது மார்பகச் சதையின் மென்மையும் என் முதுகெலும்பை உலுக்கியது. அந்த மயக்கத்தில் என் நாவறண்டு போனது. அவளது எமோஷனலான பேச்சிற்கு என்னால் எந்த ஒரு வார்த்தையும் கோவையாகப் பேச முடியவில்லை. என் தொண்டைக்குள் வார்த்தைகள் சிக்கிக்கொள்ள, "ம்ம்... ம்ம் மாமி..." என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. அவளது அந்தச் செழுமையான உடலின் அழுத்தத்தை என் முதுகில் தாங்கிக்கொண்டு, காமமும் பிரிவின் சோகமும் கலந்த ஒரு புதிய போதையில் நான் வண்டியை பஸ் ஸ்டாப்பை நோக்கிச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தேன்.

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 6

ஸ்கூட்டரின் வேகம் படிப்படியாகக் குறையக் குறைய, எங்களது இலக்கான அந்த மெட்ராஸ் நகரத்து முக்கிய பஸ் ஸ்டாப் கண்முன்னே விரிந்தது. மதிய நேரத்து உச்சி வெயிலின் தகிப்பில், அந்தப் பஸ் ஸ்டாப் சற்றே வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது. இரும்புத் தூண்களால் ஆன அந்த நிழற்குடையின் கீழ், பஸ்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டு ஒரு சில பயணிகள் மட்டுமே அங்கும் இங்குமாக நின்று கொண்டிருந்தனர்.

வண்டியை ஒரு புளிய மரத்து நிழலின் ஓரமாகக் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிட்டு, இன்ஜினை ஆஃப் செய்தேன். வண்டியின் சத்தம் அடங்கிய அந்த அடுத்த கணமே, எங்களுக்குள் மீண்டும் அதே பாரமான, மூச்சு முட்ட வைக்கும் மௌனம் வந்து குடியேறியது.


வண்டியின் பின்சீட்டை விட்டு மெல்ல இறங்கிய காமாக்ஷி மாமி, தன் கைகளில் இருந்த வங்கிப் பையைத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். அவளது முகம் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான எமோஷனல் மயக்கமும், அதே சமயம் 4 மணிக்கு வந்துவிடும் தன் ஆத்துக்காரரைப் பற்றிய பயமும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக "தன் விவேக்" இன்னும் சில நாட்களில் தன்னை விட்டு முற்றிலும் பிரியப் போகிறான் என்ற அந்தப் பிரிவின் ஏக்கமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது நெற்றியின் பெரிய குங்குமப் பொட்டு வியர்வையில் லேசாகக் கரைந்து, அவளது மாநிறக் கன்னங்களின் சிவப்போடு கலந்து, அவளுக்கு ஒரு அலாதியான, முதிர்ந்த காமக் கவர்ச்சியைக் கொடுத்திருந்தது.

நான் வண்டியிலேயே அமர்ந்து கொண்டு, கைப்பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி அவளது அந்த ஆழமான, கனிந்த கண்களை நேராகப் பார்த்தேன். என் தொண்டைக்குள் காய்ந்திருந்த எச்சிலை விழுங்கிவிட்டு, எனக்குள் இருந்த மொத்த வாலிபத் தைரியத்தையும் திரட்டி, மிகவும் அழுத்தமான குரலில் அந்த நேரடிக் கேள்வியைக் கேட்டேன்:

இப்ப ஹோட்டல்ல வச்சு என் கைல முத்தம் கொடுத்தேளே... அதுக்கு என்ன அர்த்தம் மாமி?"
என் கேள்வியைக் கேட்டதும் அவளது உடல் லேசாக நடுங்கியது. அவளது மார்பகங்கள் அந்தப் பதற்றத்தில் வேகமாக ஏறி இறங்கின. தன் சிவந்த இதழ்களைக் கடித்துக்கொண்டு, நெற்றியின் குங்குமப் பொட்டை லேசாகத் தொட்டுச் சரிசெய்து கொண்டவள், "அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லைடா விவேக்... ஜஸ்ட் ஏதோ ஒரு எமோஷன்ல பண்ணிட்டேன். நீ அதை பெருசா எடுத்துக்காதே" என்று மழுப்பலாகப் பதில் சொன்னாள். ஆனால் அவளது விழிகள் அந்தப் பதிலை ஒத்துக் கொள்ளவில்லை.

அந்த ஆழமான விழிகளுக்குள் விவேக் என்ற 22 வயது இளைஞனுக்காக அவள் தன் அக்ரஹாரத்து மௌனத்தைக் கலைத்துச் சேமித்து வைத்திருந்த அத்தனை காதலும், அடக்கப்பட்ட காமமும் திரண்டு நின்றிருந்தன.


அவள் பஸ் ஸ்டாப்பைச் சுற்றிலும் ஒருமுறை திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்தாள். பயணிகள் யாரும் எங்களைக் கவனிக்கவில்லை, அவர்கள் தூரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தனர். பஸ் வருவதற்கு இன்னும் சில நிமிடங்கள் ஆகும் போலத் தெரிந்தது. சட்டென்று பஸ் ஸ்டாப்பிற்குச் சற்று தள்ளி, அடர்ந்த மரங்களும், குளு குளுவென்ற புதர்களும் நிறைந்து, பார்ப்பதற்கே ஒரு ரகசியத் தனிமையைக் கொடுப்பது போல இருந்த ஒரு பழைய மாநகராட்சிப் பூங்காவை (Corporation Park) அவள் கவனித்தாள். மதிய நேரத்தில் அங்கே எவருமே இல்லை.

என் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தவள், தன் அசல் பிராமண பாஷையில் மெதுவான, குழைந்த குரலில் கேட்டாள்:
*விவேக்... பஸ் வர்றதுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் நாழியாகும் போல இருக்குடா. அந்தப் பூங்கா ரொம்ப அமைதியா, யாரும் இல்லாம நன்னா குளு குளுன்னு இருக்கு (The park looks groovy). நாம அங்க போய் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் நிழல்ல நின்னு பேசிண்டு இருக்கலாமாடா?
அவளது அந்தக் கேள்வியில் இருந்த தேடலும், அவளது அந்த எடுப்பான இடுப்பு மடிப்புகளின் அசைவும் எனக்குள் இருந்த வாலிப ரத்தத்தை மீண்டும் சுண்டியிழுத்தது. அவளது சம்மதத்திற்காகவே அத்தனை நேரமும் காத்துக்கொண்டிருந்தவன்போல, "சரி வாங்க மாமி, போலாம்..." என்று சொல்லிவிட்டு வண்டியை லாக் செய்தேன். அவளது பட்டுப் புடவையின் முந்தானை காற்றில் லேசாக அசைந்து என் தோலில் பட, அவளைத் தொடர்ந்து அந்த அமைதியான, தனிமை நிறைந்த பூங்காவை நோக்கி என் காலடிகளை அவசர அவசரமாக எடுத்து வைத்தேன்.

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 7 (இறுதி)

பஸ் ஸ்டாப்பின் பரபரப்பான உலகத்திலிருந்தும், அந்த மெட்ராஸ் நகரத்து மனிதர்களின் பார்வைகளிலிருந்தும் தப்பித்து, அந்தப் பழைய மாநகராட்சிப் பூங்காவின் துருப்பிடித்த இரும்பு நுழைவாயிலைக் கடந்து நாங்கள் உள்ளே நுழைந்தோம். 1988-களின் அந்த உச்சி வெயிலின் தகிப்பு, அந்த அடர்ந்த ஆலமரங்கள் மற்றும் அரசமரங்களின் நிழலுக்குள் நுழைந்த அடுத்த கணமே, ஒரு குளு குளுவென்ற ரகசிய அமைதியாக மாறிப்போனது. பூங்காவின் உள்ளே காய்ந்த இலைகளும், புளியம்பழங்களும் தரையெங்கும் சிதறிக் கிடக்க, பறவைகளின் மெல்லிய கீச்சொலியைத் தவிர வேறு எந்தச் சத்தமும் அங்கே இல்லை. மதிய நேரத்துத் தனிமை அந்தப் பூங்காவை முற்றிலும் ஒரு ரகசியத் தீவாக, எங்களது காம வேள்விக்கான ஒரு அந்தரங்கக் கூடாரமாக மாற்றியிருந்தது.

​காமாக்ஷி மாமி தன் மாம்பழ மஞ்சள் நிறப் பருத்திப் புடவையைச் சற்றே தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, காய்ந்த இலைகளின் மீது சருகுகள் நொறுங்கும் சத்தத்துடன் மெதுவாக, பதற்றத்துடன் நடந்து வந்தாள். அவளது அகன்ற இடுப்பின் அசைவும், அந்தப் புடவையின் மடிப்புகளுக்குள் இருந்து வெளிப்பட்ட அவளது கணத்த, சதைப்பற்றான தொடைகளின் நளினமும் அந்த நிழலில் இன்னும் பேரழகாகக் காட்சியளித்தன. அவளது முகம் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான எமோஷனல் மயக்கமும், அதே சமயம் தன் ஆத்துக்காரரைப் பற்றிய பயமும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக "தன் விவேக்" இன்னும் சில நாட்களில் தன்னை விட்டு முற்றிலும் பிரியப் போகிறான் என்ற அந்தப் பிரிவின் ஏக்கமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது நெற்றியின் பெரிய குங்குமப் பொட்டு வியர்வையில் லேசாகக் கரைந்து, அவளது மாநிறக் கன்னங்களின் சிவப்போடு கலந்து, அவளுக்கு ஒரு அலாதியான, முதிர்ந்த காமக் கவர்ச்சியைக் கொடுத்திருந்தது.

​பூங்காவின் சற்றே மறைவான ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில், சிமெண்ட்டால் ஆன ஒரு பழைய பெஞ்ச் இருந்தது. அதன் மேல் மரங்களின் நிழல் கச்சிதமாக விழுந்து கிடந்தது. மாமி நேராகச் சென்று அந்தப் பெஞ்சின் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்துகொண்டாள். தன் தோளில் இருந்த வங்கிப் பையைக் கழற்றித் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டவள், இன்னும் அணைந்து போகாத அந்த எமோஷனல் உணர்ச்சியுடன் என்னைப் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

​"விவேக்… உன்னை இத்தனை மிஸ் பண்ணுவேன்னு நினைக்கவே இல்லை. என் குடும்ப சூழ்நிலையில இந்த நட்பைத் தொடர முடியாது… ஆல் தி பெஸ்ட்" என்றாள் அக்ரஹாரத்துத் தழுதழுப்புடன். அவளது குரல் பிரிவின் துயரத்தால் அப்பட்டமாகக் குழைந்து கொண்டிருந்தது. அதைச் சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் என் மணிக்கட்டைத் தன் தடித்த விரல்களால் பற்றி, அதில் தன் சிவந்த இதழ்களைப் பதித்து ஆழமாக முத்தமிட்டாள்.

​அவளது அந்த முத்தமும், அவளது அசல் பிராமண பாஷையின் குழைவும் என் 22 வயது வாலிப ரத்தத்திற்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான பேராசையையும், கட்டுக்கடங்காத துணிச்சலையும் விதைத்தது. என் உள்ளத்தில் பெரும் தைரியம் எழுந்தது. நான் அவளுக்குச் சற்று தள்ளி அமர்ந்திருந்தவன், சட்டென்று நகர்ந்து அவளது அத்தனை ஆசாரக் கட்டுப்பாடுகளையும் உடைக்கும் விதமாக, அவளை என் இரு கரங்களால் அத்தனை இறுக்கமாக அணைத்தேன்.

​அவள் என்னை முற்றிலும் எதிர்பாராததால் லேசாகத் திடுக்கிட்டாள், ஆனால் என்னை அவள் தள்ளவில்லை. மாறாக, "விவேக்..." என்று விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள். அவளது அக்ரஹாரத்து மடி-ஆசாரத் தற்காப்பு வளையங்கள் யாவும் அந்த நொடியில் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறின. அவள் எனக்கு முற்றிலும் அடங்கி, ஒரு சர்வ சுபமங்கலையான சப்மிசிவ் (Submissive) பெண்ணாக என் மார்பில் சாய்ந்தாள். அந்த அணைப்பில் அவளது முழு உடலும் என்னுடன் அணுவணுவாக ஒன்றியது. அவளது அந்தப் பருத்த, கனமான, பௌன்சியான பெரிய மார்புகள் (Bouncy breasts) என் மார்பில் அத்தனை அழுத்தமாக வந்து நசுங்கின.

. பிளவுஸின் மெல்லிய துணியையும் தாண்டி அவளது உடலின் பிரம்மாண்டமான சூடும், அந்தச் சதைப்பற்றான மென்மையும் என் ஒட்டுமொத்த வாலிப உடம்பையும் ஒரு உலுக்கு உலுக்கியது.
​சில விநாடிகள் கழித்து, தன் அழுகையை அடக்க முயன்று, அவளது கனிந்த, ஆழமான கண்கள் என் கண்களை நோக்கும்படி அவள் முகத்தை நிமிர்த்தினாள். அவளது இதழ்கள் லேசாகப் பிளந்து, மூச்சுக் காற்று சூடாக வெளிவந்து கொண்டிருந்தது.

​அவளது அந்த முதிர்ந்த, செழுமையான முகத்தின் காம மயக்கத்தைக் கண்ட நான், இனிமேலும் என்னைக் கட்டுப்படுத்த விரும்பவில்லை. என் காதலும் காமமும் ஆவேசமாகத் தலைதூக்க, அவளது அந்தச் சிவந்த, வெற்றிலை மென்றது போன்ற இதழ்களை என் இதழ்களால் கவ்வி ஆவேசமாக முத்தமிட்டேன். இது என் வாழ்நாளின் முதல் முத்தம். 22 வயது வாலிபனின் அந்த அசுரத்தனமான முத்தத்திற்கு, அந்த 37 வயது அக்ரஹாரத்து மாமி முற்றிலும் தன் உடலை ஒப்புக்கொடுத்து, முழு ஒத்துழைப்பு கொடுத்தாள். அவளது இதழ்களின் மென்மையும், அந்தப் பிரியாணி விருந்தின் காரசாரமான எஞ்சிய சுவையும் என் நாவை வசியப்படுத்தின. எங்களது நாக்குகள் ஒன்றோடொன்று கலந்து, உள்ளே நுழைந்து ஆழமாகச் சுழன்றன. அவளது வாய்க்குள் இருந்து வெளிப்பட்ட அந்த அசல் மல்லிகைப் பூ வாசனை கலந்த சூடான மூச்சு, என் காமப் பசியை இன்னும் பலமடங்கு கூட்டியது. அவள் தன் தடித்த கைகளால் என் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, என் முத்தத்தின் வேகத்திற்கு ஏற்பத் தன் தலையை அசைத்து, காமக் கடலில் மூழ்கினாள்.

​முத்தத்தின் வேகம் கூடிக்கொண்டே போக, என் கைகள் சும்மா இருக்கவில்லை. அவளது புடவையின் முந்தானையை லேசாக விலக்கி, அவளது செழுமையான உடலின் ஆகப்பெரிய ரகசியமான அந்தப் பருத்த மார்புகளைத் தேடிப் பயணித்தன. அந்த இறுக்கமான ஜாக்கெட் மற்றும் பிரேசியரின் (Bra) தடைகளையும் தாண்டி, அந்த கனமான, மென்மையான முலைகளை என் உள்ளங்கைகளால் பலமாகப் பிழிந்தேன். அதுவரை எந்த ஒரு ஆணிடமும் இப்படி ஒரு அசுரத்தனமான தொடுதலை அனுபவித்திராத அந்த மாமி, என் கைகளின் பலமான பிடிமானத்தில் முற்றிலும் உருகிப் போனாள். அவளது வாய் என் முத்தத்திற்கு நடுவே, "ஆஹ்… விவேக்… மெதுவாடா…" என்று அத்தனை ரகசியமாகக் காம நளினத்துடன் முனகினாள்.

​அவளது முனகல் சத்தம் எனக்குள் இருந்த மிருகத்தைத் தட்டி எழுப்பியது. என் கைகள் அவளது ஜாக்கெட்டின் (Blouse) முன்பக்க ஹூக்குகளை அத்தனை துணிச்சலாக, ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றின. ஜாக்கெட் லேசாகத் திறந்துகொள்ள, என் வாலிபக் கை அவளது பிளவுஸுக்குள் அத்தனை ஆழமாக நுழைந்தது. உள்ளே இருந்த மெல்லிய பிரேசியரின் கப்புகளையும் விலக்கி, அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான, பளபளப்பான இடது முலையை நேரடியாக என் உள்ளங்கைக்குள் பற்றிப் பிடித்தேன்.

​நேரடித் தோலின் தொடுதல் என் விரல் நுனிகளில் ஒரு மாந்திரீகத் தீயைப் பற்ற வைத்தது. அந்தச் செழுமையான, சதைப்பற்றான முலையை என் கைகளால் கசக்கிப் பிழிந்தேன். அவளது அந்த முதிர்ந்த உடலின் முலைக்காம்பு காமத்தின் உச்ச கட்டப் போதையினால் நன்றாக விறைத்து, ஒரு சிறு கல்லைப் போலக் கடினமாக நின்றது. நான் அந்த விறைத்த காம்பைத் என் விரல் நகங்களால் லேசாகக் கிள்ளி, இழுத்துப் பிடித்து விளையாடினேன். அந்த அதீத சுகத்தில், அவளது உடல் முழுக்க ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல நடுநடுங்கியது. அவளது கண்கள் சொருகி, தலை பின்னோக்கிச் சாய்ந்தது. அவளது அகன்ற இடுப்பு மடிப்புகள் அந்தச் சுகத்தின் தாளம் தாங்காமல் பெஞ்சில் அசைந்து நெளிந்தன.

​அதே சமயம், அவளது அந்தச் செழுமையான உடலின் மென்மையும், என் கைகளின் அடியில் அமுங்கும் அவளது முலையின் சூடும் என் கீழ் உறுப்பைக் கடுமையாக எழுச்சி பெறச் செய்திருந்தது. இரும்பைப் போலக் கல் கட்டி நின்ற என் வாலிப உறுப்பு, அவளது பருத்த, கணத்த தொடைகளின் நடுவே புடவையையும் தாண்டி அத்தனை அழுத்தமாக அமுங்கி நின்றது. எங்களது உடல்களின் உராய்வும், அந்தப் பூங்காவின் தனிமையும் எங்களை இந்த உலகத்தையே மறக்கச் செய்தது. நேரம் காலம் எதையும் உணராமல், அந்த 1988-ன் மெட்ராஸ் மதிய வேளையில், ஒரு அக்ரஹாரத்து மாமியும் 22 வயது வாலிபனும் காமத்தின் ஆகச்சிறந்த உச்சத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

​திடீரென, அந்தப் பூங்காவின் இரும்பு கேட் யாரோ திறக்கும் சத்தம் "கிரீச்..." என்று பலமாகக் கேட்டது.
​அந்தச் சத்தம் எங்களது காமக் கனவைக் கலைத்து, எங்களை உலுக்கியது. நாங்கள் இருவரும் திடுக்கிட்டு, அவசர அவசரமாகப் பிரிந்தோம். மாமி பதற்றத்துடன் தன் ஜாக்கெட்டின் ஹூக்குகளை மாட்டி, புடவை முந்தானையை இழுத்துத் தன் மார்புகளை மூடிக்கொண்டாள். அவளது முகம் முழுவதும் பயமும், காமத்தின் வெட்கமும் கலந்திருந்தது.

​அவள் என் அருகில் வந்து, என் கன்னத்தில் ஒரு ஆழமான, இறுதி முத்தமிட்டு, "ஆல் தி பெஸ்ட் விவேக்... என்னை மறந்துடாதடா..." என்று கண்ணீரோடு சொல்லிவிட்டு, பஸ் ஸ்டாப்பை நோக்கி விறுவிறுவென்று ஓடினாள்.

​அவள் ஓடிப் போய் பஸ்ஸில் ஏறுவதை நான் தூரத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பஸ் நகர்ந்தது. ஜன்னல் வழியே தெரிந்த அவளது அந்தச் செழுமையான, கனிந்த முகம் கூட்டத்திற்குள் மறையும் வரை நான் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

​அதன்பிறகு நான் கேரளா சென்றேன். வங்கி வேலைகள், வாழ்க்கையின் ஓட்டங்கள், குடும்பம் என்று என் உலகமே மாறிப்போனது. அவளது ஆசாரக் குடும்பச் சூழ்நிலையைத் தெரிந்திருந்ததால், நான் அவளைத் தேட முற்படவில்லை, அவளும் என்னை அழைக்கவில்லை.
​ஆனால், இன்று எனக்கு அறுபது வயது முடிகிறது. தலைமுடி முற்றிலும் நரைத்துப்போன இந்த ஓய்வு காலத்திலும், அன்றைய அந்த 1988-ம் ஆண்டின் மெட்ராஸ் மாநகராட்சிப் பூங்காவில் கழித்த அந்த ஒரு மணி நேரத்தின் முத்தங்கள், என் கைகளுக்குள் அமுங்கிய அவளது மார்புகளின் மென்மை, அவளது உடலின் காம வெப்பம், அந்த அசல் அக்ரஹாரத்து பாஷையின் முனகல்கள்—எல்லாமே என் நெஞ்சுக்குள் இன்னும் பச்சையாக, நேற்றுக் நடந்தது போல உறுத்துகின்றன.

​காமாக்ஷி மாமி... அவள்தான் என் வாழ்நாளின் முதல் உண்மையான காதலும், அடக்க முடியாத ஆகப்பெரும் காம ஆசையும்

[Jeyjay]

என்ன சார், சேரனின் 'ஆட்டோகிராப்' படம் பார்த்த ஃபீல் கொடுத்துட்டீங்க! ரொம்ப அருமை... சிறப்பாக விவரிச்சிருக்கீங்க. எனக்கு வயது 30-க்குள்ளதான் இருக்கும். நீங்க சொன்ன சம்பவங்கள் நடக்கும்போது நான் பிறக்கவே இல்லை. ஆனாலும், இதை எடுத்துரைத்த விதம் அப்படியே சமீபத்துல என் கண் முன்னாடி நடந்தது போல அவ்ளோ அழகா, தத்ரூபமா இருந்தது சார்!

எனக்கும் இதே மாதிரி ஒரு அனுபவம் இருக்கு சார். ஆனா உங்களோட அளவுக்கு சுவாரசியமா என்னால எழுத முடியுமான்னு தெரியல. சூப்பர் சார்! இது எல்லாமே உங்க வாழ்க்கையில நடந்த நிஜம்னு நான் முழுசா நம்புறேன்!

[auntyworld]

நன்றி...

முதல் கதை என்னுடையது...

காமாட்சி மாமி நண்பர் ஒருவர் சொல்ல சொல்ல நான் எழுதியது

உங்களுக்கு எது பிடித்து இருந்தது சொல்லுங்கள்