01-05-2026, 03:42 PM
Your story is more fantastic......
♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.Running
01-05-2026, 03:50 PM
பாகம் 158 கலக்கிட்டீங்க..திரும்ப வந்து போடுற ஒவ்வொரு பதிவும் சூப்பராக போகுது..வாழ்த்துக்கள்
01-05-2026, 03:50 PM
(01-05-2026, 03:14 PM)Geneliarasigan Wrote: Episode - 158
காமினியின் உடலில் இன்னும் அந்தச் சங்கமத்தின் சூடு தணியவில்லை. ஒரு மோகினியைப் போல அவள் மீண்டும் மாறனின் விரிந்த மார்பில் படர முயன்றாள். அவளது கரங்கள் அவனது தோள்களை வளைக்க வந்தபோது, மாறன் ஒரு பாறையைப் போல உறுதியாக நின்றான்.
அவன் அவளது கரங்களைச் சற்றும் தயக்கமின்றி விலக்கி எறிந்தான். அவனது கண்களில் இப்போது காமம் இல்லை; ஒருவிதமான வெறுப்பும், அதைவிட மேலான ஒரு லட்சிய உறுதியும் மட்டுமே மின்னியது. "முடிந்துவிட்டது காமினி! இனி ஒரு நொடி கூட என்னைத் தீண்டாதே," என்றான் மாறன். அவனது குரல் கானகத்தின் குளிரையும் விடக் கடுமையாக இருந்தது.
சரியாக அந்த நொடி... காட்டின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு பயங்கரமான அலறல் சத்தம் கேட்டது. அது **வீராவின்** குரல்! அதில் மரண பயமும், சொல்லொணா வலியும் கலந்திருந்தது.
இருவரும் ஒருசேர சத்தம் வந்த திசையை நோக்கினார்கள். காமினியின் முகம் வெளிறியது. தன் கணவன் வீராவிற்கு ஏதோ விபரீதம் நடந்துவிட்டது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அதே சமயம், மாறனின் இதயம் துடிக்கத் தொடங்கியது. *'ஆராதனா... அவளுக்கு ஏதேனும் ஆபத்தா? அனுவும் லிகிதாவும் நலமாக இருக்கிறார்களா?'* - மாறனின் ஆழ்மனம் நடுங்கியது.
அவசரம் அவசரமாகத் தரையில் கிடந்த ஆடைகளை அவர்கள் அணிந்துகொண்டனர். மாறன் தன் காவி உடையைத் தரித்தபோது, அவன் தன்னுள் ஒரு மாபெரும் மாற்றத்தை உணர்ந்தான்.ஆராதனா மற்றும் அனு அல்லது லிகிதா ஆபத்து வரும்போது,அவர்களுக்கு இருக்கும் காத்தவராயன் சக்தி வெளிவரும். ஆனால் இப்போது அவனது மேனிக்குள் அடைபட்டிருந்த ஏதோ ஒரு சக்தி பிரவாகமாக வெளிப்பட்டது. காமினியுடன் கொண்ட அந்த உடல் ரீதியான சங்கமம், அவனது யோக சக்தியை அழிக்காமல், மாறாக அவனது உடலின் அணுக்களைத் துடிக்கச் செய்திருந்தது.
மாறன் ஓடத் தொடங்கினான். ஆனால் அது ஓட்டம் அல்ல... அது ஒரு வேங்கையின் பாய்ச்சல்!
அவனது ஒவ்வொரு எட்டும் தரையில் படும்போது நிலமே அதிர்ந்தது.
ஒரு முறை பாய்ந்தால் பத்து அடிக்கும் மேலாகக் கடந்து சென்றான்.
மரங்கள் பின்னோக்கி ஓடின. காற்று அவனது வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் சீறியது.
காமினி ஆச்சரியத்தில் உறைந்து நின்றாள். கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள், காமினியின் பார்வையில் இருந்து மாறன் மறைந்துவிட்டான். அவனது வேகம் ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குரியது அல்ல
சத்தம் வந்த திசையை மாறன் அடைந்தபோது அங்கே ஒரு திகிலூட்டும் காட்சி காத்திருந்தது.
வீரா ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்க, அவனுக்கு முன்னே ஒரு கரிய நிழல் நின்றிருந்தது. ஆராதனா இன்னும் மயங்கிய நிலையில் ஆடைகள் இல்லாமல் இருந்தாள். மாறன் நின்ற வேகத்தில் அங்கிருந்த காய்ந்த சருகுகள் தீப்பிடித்தன. உடனே அவன் உடம்பில் இருந்த சக்தியும் பாதி குறைந்தது போல இருந்தது.
"ஆராதனா!" - மாறனின் கர்ஜனை அந்தக் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.
சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்ற பழமொழிக்கு உருவகமாய் அங்கே மாறன் நின்று கொண்டு இருந்தான்.
மாறன் பாய்ந்து வந்து நின்ற இடத்தில், அந்தப் பகுதி கருகிப் போய் இருந்தது. அங்கே நின்று கொண்டிருந்த உருவம், ஒரு நொடி மாறனின் அடிவயிற்றைக் கலக்கியது. அது ஒரு மனித உருவம் அல்ல; நரகத்தின் வாயிலில் இருந்து வெளிவந்த ஒரு சாத்தான் போல இருந்தது.
அதன் உடல், ஒளியை உறிஞ்சும் அண்டவெளி இருட்டை விடக் கரிய நிறத்தில் இருந்தது. தோல் மரப்பட்டை போலவும், சில இடங்களில் உருகிய தார் போலவும் காணப்பட்டது.
அதன் முகத்தில் கண்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இரண்டு சிவப்பு நெருப்புக் குழம்புகள் எரிந்தன. வாய் பாதியாகத் திறந்திருக்க, அதில் இருந்து கறுப்பு நிறப் புகை விஷமாக வெளியேறியது. நகங்கள் கழுகின் நகங்களைப் போலக் கூர்மையாகவும், ரத்தம் தோய்ந்தும் இருந்தன. அதிலிருந்து வீசிய நாற்றம், அழுகிய சடலங்களின் நாற்றத்தை விடக் கொடூரமாக இருந்தது.
அதன் காலடியில் வீராவின் உடல் சிதைந்து கிடந்தது. எலும்புகள் நொறுக்கப்பட்டு, சதை கிழிந்து, ஒரு மிருகத்தால் வேட்டையாடப்பட்டதைப் போலக் கோரமாகக் கிடந்தான் வீரா. அதைப் பார்க்கவே மாறனுக்குக் குமட்டியது.
ஆனால், அடுத்த நொடி அவன் பார்வை **ஆராதனா** மீது விழுந்தது. அவள் ஆடைகள் ஏதுமின்றி, ஒரு மாயை வளையத்திற்குள் மயங்கிக் கிடந்தாள். அவனது கௌரவமும், லட்சியமுமான ஆராதனா இந்த நிலையில் இருப்பதைப் பார்த்ததும், மாறனின் உள்ளம் பதறியது. வீராவின் சிதைந்த உடலை மறந்தவன், அவசரம் அவசரமாக அவள் அருகே பாய்ந்தான். சிதறி கிடந்த அவள் ஆடையைக் போர்த்தி, அவளுக்கு ஆடைகளை அணிவித்தான். "ஆராதனா... விழித்தெழு!" என்று கதறினான்.
அதே நேரம், அந்த உக்கிரமான கரிய உருவம் மாறனை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. அது அடி எடுத்து வைக்கும் போதெல்லாம், தரை கருகியது; அண்டசராசரமும் நடுங்குவது போல ஒரு பயங்கரமான ஓசை எழுந்தது.
மாறன் ஆராதனாவைத் தன் பின்னால் இழுத்துவிட்டு, அந்தச் சாத்தானை எதிர்கொள்ளத் தயாரானான். அவனது உடலில் ஊறியிருந்த ஒரு விதமான சக்தி இப்போது அனலாகக் கொதித்தது.
ஆனால், ஒரு மாபெரும் அதிசயம் அங்கே நிகழ்ந்தது!
அந்தக் கோரமான உருவம் மாறனை நெருங்க நெருங்க, அதன் உக்கிரம் குறையத் தொடங்கியது. அதன் சிவப்பு நிறக் கண்கள் மெல்ல மெல்லத் தன் அனலை இழந்தன.
அது மாறனை நெருங்க நெருங்க, அதன் கரிய நிறத் தோல் மெல்லத் உதிரத் தொடங்கியது. அதுவரை பிசாசாகத் தெரிந்த அந்த உருவம், இப்போது ஒரு தெய்வீகக் கலையாக மாறத் தொடங்கியது.
மாறனின் உடலில் இருந்து வீசிய அந்த வாசம் பட்டதும், அந்த உருவம் முழுமையாகத் தன் கோர முகத்தை இழந்தது. கறுப்பு நிறம் மறைந்து, பால் போன்ற வெண்மை நிறமாக மாறத் தொடங்கியது.
கடைசியில், மாறனுக்குச் சில அடி தூரத்தில் அது வந்து நின்றபோது... அது ஒரு சாத்தான் அல்ல! அது ஒரு **தேவ கன்னிகை** போன்றோ, அல்லது ஒரு **உயர்நிலை யோகியைப்** போன்றோ சுத்தமான வெண்மையில் சாந்தமாக நின்றது. அதன் முகத்தில் இருந்த கோபம் மறைந்து, ஒரு புன்னகை அரும்பியது.
மாறன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றார். "நீ... நீ யார்? வீராவை ஏன் கொன்றாய்?" என்று தடுமாற்றத்துடன் கேட்டான்.
அந்த வெண்மை உருவம் ஆராதனாவைப் பார்த்து, பின் மாறனைப் பார்த்தது. அதன் குரல் இடி முழக்கமாக இல்லாமல், ஒரு மெல்லிய ஓசையாகக் கேட்டது:
"மாறா... வீராவின் பாவம் அவனை அழித்தது.
அந்தக் கானகத்தின் உக்கிரம் தணிந்து, ஒரு தெய்வீக அமைதி அங்கே பரவியிருந்தது. கரிய உருவமாக இருந்த **சகோச்சி**, இப்போது பால் போன்ற வெண்மையுடன், ஒரு பேரொளியாக மாறனுக்கு முன்னே நின்றது. காட்டின் மரங்கள் அசையாமல் நிற்க, பறவைகளின் சத்தம் அடங்கி, பிரபஞ்சமே அந்த உரையாடலை உற்றுக் கவனிப்பது போல ஒரு சூழல் நிலவியது.
சகோச்சி மெல்லத் தன் கரத்தை நீட்டியது. காத்தவராயனோடு கோரமாக சண்டையிட்ட அந்த கரம், இப்போது ஒரு தாயின் பரிவோடு மாறனின் கேசத்தை மென்மையாக வருடியது.
"மாறா..." சகோச்சியின் குரல் ஒரு மெல்லிய இசையைப் போல ஒலித்தது. "நான் முன் ஜென்மத்தில் **விலாசினியாக** இருந்தேன். அப்போது இவன் **ஆரா** என்ற பெயரில் பிறந்து எனக்கு ஈடுசெய்ய முடியாத தீங்கிழைத்தான். அவன் செய்த வஞ்சகத்தால் என் உயிர் பிரிந்தது. அந்தப் பழிவாங்கும் தாகத்தோடுதான் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் இந்தச் சகோச்சியாக அலைந்து கொண்டிருந்தேன்."
மாறன் திகைப்புடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, சகோச்சி தொடர்ந்தது: "முன் ஜென்ம வாசம் இவனை விடவில்லை. அன்று எனக்குச் செய்த அதே கொடூரத்தை, இன்று இந்த ஆராதனாவுக்குச் செய்யத் துணிந்தான். அதனால்தான் இவனுக்குரிய தண்டனையை நானே வழங்கினேன்."
சிதைந்து கிடந்த வீராவின் உடலைப் பார்த்த மாறனின் உள்மனம் அவனைச் சுட்டெரித்தது. அவனது விழிகளில் கண்ணீர் ததும்பியது.
"அப்படியெனில் நானும் வீரா செய்த அதே தவறை அல்லவா செய்துவிட்டேன் சகோச்சி?"என்று மாறன் தழுதழுத்தான்.
"இவன் மனைவி காமினியுடன் நான் உடலுறவு கொண்டு, என் தார்மீக நெறியைத் துறந்துவிட்டேனே! நானும் பாவிதானே? தயவுசெய்து என்னையும் இவனைப் போலக் கொன்று சிதைத்துவிடுங்கள். ஆராதனாவுக்குத் துரோகம் செய்த நான் வாழத் தகுதியற்றவன்!"
சகோச்சி ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் மாறனை ஏறிட்டது. "மாறா! நீ செய்ததற்கும் இந்த வீரா செய்ததற்கும் விண்ணிற்கும் மண்ணிற்குமான வேறுபாடு உண்டு. நன்றாகக் கேள்..."
"காமம் என்பது இயற்கையானது; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் இயல்பானது. ஆனால், ஒருவர் சம்மதம் இல்லாமல் இன்னொருவரை அனுபவிக்க நினைப்பதுதான் மகா பாவம். வீரா அதைத்தான் செய்யத் துணிந்தான்."
"உனக்கும் காமினிக்கும் ஏற்பட்ட உறவு அவளது விருப்பத்தாலும், உணர்ச்சியாலும் விளைந்தது. அதில் உன் பலவந்தம் ஏதுமில்லை. உண்மையில், உன் மேனிக்குள் உறங்கிக் கிடந்த அந்த அபார சக்தியை வெளிக்கொண்டு வர, விதி காமினியை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது. அவள் உன்னைத் தீண்டிய அந்த நொடியே உன் யோக சக்தி செயலாக மாறியது."
"ஆனால் வீரா அப்படியல்ல. அவன் தன் சுயநலத்திற்காக என்னை ஏமாற்றி என் உயிர் பிரியக் காரணமானான். பல நூற்றாண்டுகளாக என்னை அலையவிட்ட அந்த வஞ்சகத்திற்கு அவனே அழிவைத் தேடிக்கொண்டான்."
சுற்றியிருந்த சூழ்நிலை இப்போது ஒரு தெய்வீக ஒளியால் நிறைந்திருந்தது. சகோச்சியின் ஸ்பரிசம் மாறனின் குற்ற உணர்வை மெல்ல மெல்லக் கரைத்தது.
"நீ தண்டனைக்குரியவன் அல்ல மாறா... நீ வழிநடத்தப்பட வேண்டியவன். ஆராதனாவையும் இந்த உலகையும் காக்கப் பிறந்தவன் நீ," என்று கூறியது.
அந்தக் கானகத்தின் மர்மங்கள் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ந்தபோது, நிலவிய சூழலே ஒரு மாயலோகத்தைப் போல மாறியது. சகோச்சி என்கிற விலாசினியின் அந்தப் பால் போன்ற வெண்மை நிறம், இருண்ட காட்டை ஒளியூட்டியது.
மாறன் குழப்பத்தின் உச்சியில் இருந்தான். "எனக்கு நீ சொல்ல வருவது புரியவில்லை விலாசினி... என் உடம்பில் திடீரெனத் தோன்றிய இந்த அபார சக்தியின் மர்மம் என்ன? என்னுள் இப்போது ஒரு மகா நதியைப் போல பாய்ந்த சக்தி என்ன?" என்று திகைப்புடன் கேட்டான்.
விலாசினி ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையை உதிர்த்தாள். அந்தச் சிரிப்பின் அதிர்வில், மயக்கத்திலிருந்த **ஆராதனா** மெல்லக் கண் விழித்தாள். தன் முன்னே நின்றிருக்கும் அந்தப் பேரொளியைக் கண்டு அவள் முதலில் அதிர்ச்சியடைந்தாலும், அவளது ஆழ்மனம் ஒரு விவரிக்க முடியாத பாதுகாப்பை உணர்ந்தது. சிதைந்து கிடந்த வீராவின் உடலைப் பார்த்த ஆராதனா, தீமை அழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை ஒரு நொடியில் யூகித்துக் கொண்டாள்.
விலாசினி மாறனின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினாள்.
"மாறா, சற்றே சிந்தித்துப் பார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, **காத்தவராயன்** என்னோடு, **விராடன்** உடலில் இருந்தபடி உறவு கொண்டான். அந்த உறவில் உருவான கருவைத்தான் **மதிவதனி** காப்பாற்றிக் கொடுத்தாள்.அந்த கரு எனக்கும்,காத்தவராயனுக்கும் இடையில் உருவானது.
அப்படியெனில்,மதிவதனியின் வம்சாவளி விராடனுடன் முடிந்து, உண்மையில் அங்கே தொடங்கியது என்னுடைய வம்சாவளி அல்லவா?"
மாறனின் தலை சுற்றியது. "விலாசினி, நீ என்ன சொல்கிறாய்? நிகழ்காலத்தில் காத்தவராயனைத் தடுக்க மதிவதனியின் வம்சாவளிதான் உதவ முடியும் என்று நாங்கள் நம்பிக் கொண்டிருந்தோம். அப்படியெனில், நாங்கள் நினைத்த சோழர் கால இளங்கோ மதிவதனி வம்சாவளி இல்லையா?அது உன்னுடைய வம்சாவளியா? காத்தவராயனைத் தடுக்கும் வலிமை உனது வம்சாவளிக்கு எப்படி இருக்கும்?"
விலாசினியின் சிரிப்பு இப்போது இன்னும் ஆழமாக ஒலித்தது. அந்தக் காட்டின் மரங்கள் அந்தச் சிரிப்பிற்கு ஏற்ப அசைந்தன.
விலாசினி (சகோச்சி) மாறனின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் ஒரு எச்சரிக்கையும், மதிவதனியின் மீதான வியப்பும் கலந்திருந்தது.
"மாறா, மதிவதனி சாதாரணமானவள் அல்ல. அவள் ஒரு மகா தந்திரசாலி! அவள் செய்த அந்த அற்புதமான கண்கட்டு வித்தை என்ன தெரியுமா? இளங்கோ, மதிவதனி வம்சாவளி தான். காத்தவராயனுக்கும் எனக்கும் உண்டான அந்தக் கருவை அவள் அப்படியே மறைத்துவிட்டாள். காத்தவராயனின் வீரியத்திலிருந்து உருவான சக்தியை அவள் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரித்தாள்.
1. **மதிவதனி வம்சாவளி (The Decoy):** இது உலகிற்குத் தெரிந்த வம்சம்.
2. **விலாசினி வம்சாவளி (The Hidden Power):இது மண்ணுக்குள் மறைக்கப்பட்ட வம்சம்.
இரண்டுக்கும் மூலம் காத்தவராயன் தான். ஆனால், மதிவதனி ஒரு தந்திரம் செய்தாள். காத்தவராயனின் கவனம் முழுக்க மதிவதனி வம்சாவளி மீதே இருக்கும்படி ஒரு மாயையை உருவாக்கினாள். அவன் தன் முழுப் பலத்தையும் அந்தப் பிரிவை அழிக்கவே செலவிடுவான். ஆனால், உண்மையான ஆபத்து விலாசினி வம்சாவளியிடம் இருந்து வரும் என்பதை அவன் கனவிலும் நினைத்து இருக்க மாட்டான்.
எனக்கும், காத்தவராயனுக்கும் உண்டான கருவில் பிறந்த அந்தக் குழந்தையை அவள் விராடனிடம் கொடுக்கவில்லை. காத்தவராயன் வஞ்சகம் அந்தக் குழந்தையையும் சிதைத்துவிடும் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
"அப்படியெனில் அந்தப் பிள்ளை எங்கே போனது?" - ஆராதனா வியப்புடன் கேட்டாள்.
"மதிவதனி அந்தக் குழந்தையை இந்தப் பொதிகை மலைவாழ் பெண்களிடம் ஒப்படைத்தாள். நாகரிக உலகம் அறியாத, கலப்படமில்லாத அந்த மலைவாசிப் பெண்களால்தான் அந்தக் குழந்தை வளர்க்கப்பட்டது. காத்தவராயனின் வீரியமும், என்னுடைய மென்மையும் கலந்த அந்த வம்சாவளி, மண்ணுக்குள் புதைந்த விதையைப் போல ரகசியமாக வளர்ந்தது."
மாறனின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. இத்தனை காலம் இருளில் புதைந்து கிடந்த உண்மைகள், விலாசினியின் சொற்களால் சுடர்விட்டு எரிந்தன.
"அப்போ... அந்த மலைவாழ் பெண்கள் வளர்த்த வாரிசு எங்கே விலாசினி?" மாறனின் குரலில் நடுக்கம் கலந்திருந்தது.
"அப்போ... அந்த மலைவாழ் பெண்கள் வளர்த்தது யாருடைய வம்சாவளி? மதிவதனியின் உண்மையான வம்சாவளி இப்போ எங்க இருக்காங்க?" மாறன் ஆவேசமாகக் கேட்டான்.
விலாசினி ஒரு கணம் மௌனமானாள். அவளது கண்கள் மாறனை ஊடுருவின. "மதிவதனியோட வம்சாவளியைத் தேடுறதுக்கு முன்னாடி, நீ யாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா மாறா? உனக்குள் இருக்கும் மர்மத்தை நீயே இன்னும் உணரலையே!"
மாறன் குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தான்.
விலாசினி தொடர்ந்தாள், "நீ ஆராதனா, காமினி என இருவருடனும் புணர்ந்தாய். ஆனால் அந்தத் தருணங்கள் வெறும் உடல் சார்ந்தவை அல்ல. ஆராதனாவுடன் நீ இருந்தபோது, உனக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த **தேவ சக்தி** முதன்முதலாகத் தூண்டப்பட்டது.
ஆனால் காமினி உன்னை வற்புறுத்தி அடைந்தபோது,அசுரசக்தி உன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் பீறிட்டு வெளிப்பட்டது. அந்த இரண்டு சக்திகளும் யாருடையது, எங்கிருந்து வந்தது என்று நீ எப்போது உணர்கிறாயோ... அப்போதே உன் பிறப்பின் ரகசியம் முழுமையாக அவிழும்!"
மாறனின் இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தது. ஒரு மாபெரும் உண்மை அவன் நாவிற்கு அடியில் வந்து தவித்தது. "அப்போ... நான்... உங்க..." என்று சொல்ல முயன்றான். ஆனால், தொண்டை அடைக்க, வார்த்தைகள் வெளிவராமல் கண்கள் கலங்கின.
விலாசினியின் நெஞ்சுக்குள்ளும் ஒரு போராட்டம் நடந்தது. இத்தனை காலமும் அவள் சுமந்த துயரம் ஒரு கணம் அவள் முகத்தில் நிழலாடியது. ஆனால், அவள் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.
"நீ சொல்ல வருவதை என்னால் உணர முடிகிறது மாறா. ஆனால், இத்தனை ஆண்டுகள் எனக்குள் வளர்ந்த அந்தப் பாச விதையைப் பற்றி நான் கவலைப்படவே இல்லை. காத்தவராயனைப் பழிவாங்கும் ஒற்றை நோக்கமே என் வாழ்வாக இருந்தது. உன்னை என் வாரிசு என்று உரிமை கொண்டாடக்கூட எனக்குத் தகுதி இல்லை..."
அவள் குரல் மென்மையாக, அதே சமயம் உறுதியாக ஒலித்தது. "ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், என் ஆசிகள் என்றும் உனக்கு உண்டு. காத்தவராயனை அழிக்கும் அந்தப் புனிதமான காரியம் உன் கைகளால் தான் நிறைவேறப் போகிறது. என் காலம் முடிந்துவிட்டது மாறா. என் தந்தை மற்றும் விராடனுடன் நான் சேரும் காலம் வந்துவிட்டது."
விலாசினியின் உருவம் காற்றில் மெல்லக் கரையத் தொடங்கியது. அவள் முழுமையாக மறைவதற்குச் சில நொடிகள் முன்பாக, வானத்தில் ஒரு பெரும் நிழல் படிந்தது. உயரமான பாறை இடுக்கில் இருந்த ஒரு **கழுகுக்கூட்டை** நோக்கி மின்னல் ஒன்று பாய்வது போல ஒளி தெரிந்தது. அந்தப் பெரும் கூட்டின் நடுவே, அரிய வகை **சஞ்சீவினி வேர்** நிலவொளியில் பளபளத்துக் கொண்டிருந்தது. அதுவே மாறனின் அடுத்த இலக்கு என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவது போல விலாசினியின் கடைசிப் பார்வை அங்கே நிலைத்தது.
"மாறா... இதோ என் விடைபெறல்!" என்று விலாசினி சொன்ன அடுத்த கணம், அந்த வனமே அதிரத் தொடங்கியது.
விலாசினி வெறும் ஆத்மா மட்டுமல்ல, அந்த வனத்தின் அரசியாக, 'சகோச்சி'யாக விலங்குகளாலும் பறவைகளாலும் ஆராதிக்கப்பட்டவள். அவள் மறையத் தொடங்கியதைக் கண்டதும், மரங்களில் இருந்த பறவைகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சிறகுகளை விரித்து சோகமாக ஒலியெழுப்பின. தூரத்தில் ஓநாய்களின் ஊளைச்சத்தமும், யானைகளின் பிளிறலும் அந்த வனத்தையே ஒரு சுடுகாடாக மாற்றின. காட்டின் ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன் தலைவியை இழந்த துக்கத்தில் தலைகுனிந்து நின்றன.
சரியாக அந்த நொடியில், புதர்களை விலக்கிக்கொண்டு காமினி உள்ளே வந்தாள். அவள் அங்கு கண்ட காட்சி அவளை உறைய வைத்தது.
காமினியின் பார்வை தரையில் விழுந்தது. அங்கே சிதைந்து, உருக்குலைந்து கிடந்தது வீராவின் சடலம். அவனது கண்கள் நிலைகுத்திப் போயிருந்தன.
விலாசினி முழுமையாக மறைந்த அடுத்த நொடி, சோகத்தில் இருந்த விலங்குகள் வன்மமாக மாறின. பசியினாலும் கோபத்தினாலும் உந்தப்பட்ட காட்டுயிர்கள், சிதைந்து கிடந்த வீராவின் சடலத்தின் மீது பாய்ந்தன. சில நிமிடங்களிலேயே, வீராவின் உடல் அந்த வனத்தின் எச்சங்களாகத் தின்று தீர்க்கப்பட்டது.
இரத்தக் கறைகளும், பறவைகளின் எச்சொலியும் நிறைந்த அந்தச் சூழலில், காமினியின் ஆணவம் மெல்லச் சரிந்தது. இத்தனை காலம் தான் ஆடிய ஆட்டத்தின் விளைவு இதுதானா? வீராவின் சிதைந்த உடலும், விலாசினியின் மறைவும் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
"நான் என்ன செய்துவிட்டேன்...?" என்று அவள் தனக்குள்ளே முணுமுணுத்தாள். இத்தனை பேராசை கொண்டு எதை அடைந்தோம் என்கிற கேள்வி அவள் நெஞ்சைக் குத்தியது. முதன்முதலாக காமினியின் கண்களில் அதிகாரத்திற்குப் பதில், தான் செய்த தவறுகளுக்கான வருத்தமும் பயமும் தெரிந்தன.
ஆனால், மாறன் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவனது கண்கள் மேலே இருந்த அந்த கழுகுக்கூட்டின் மீதும், அங்கிருக்கும் சஞ்சீவினி வேரின் மீதும் உறுதியாகப் பதிந்திருந்தன.
விலாசினியின் வெளிப்பாடுகள் மாறனுக்குள் ஒரு புதிய அக்னியைத் தூண்டியிருந்தன. தான் வெறும் வழிகாட்டியல்ல, இந்தப் பெரும் போரின் ஒரு முக்கியப் பகுதி என்பதை உணர்ந்த அவனது மேனி, இப்போது முன்பை விட பிரகாசத்துடன் மின்னியது.
அந்தத் துடிப்பில், மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்த மாறன், இமைக்கும் நேரத்தில் கழுகுக் கூட்டின் உச்சியை அடைந்தான். அங்கே, ஒரு பாறை இடுக்கில் நள்ளிரவுச் சூரியனைப் போலக் கண்ணைப் பறிக்கும் ஒளியுடன் **சஞ்சீவினி வேர்** ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அதைத் தொட்ட மாத்திரத்தில் மாறனின் கைகளில் ஒரு அதிர்வு பரவியது.
கழுகுக் கூடு இருந்த உச்சிக்கு மாறன் சென்றபோது, சஞ்சீவினி வேரைப் பறிப்பது என்பது வெறும் உடல் பலத்தைச் சார்ந்ததாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது அவனது மன உறுதியையும், ஆன்மீக சக்தியையும் சோதிக்கும் ஒரு மாயப் போர்க்களமாக மாறியது.
மாறன் அந்தப் பாறை இடுக்கை நெருங்கியபோது, சஞ்சீவினி வேரின் ஒளியில் இருந்து ஒரு அடர்ந்த புகை கிளம்பியது. அந்தப் புகை மாறனின் கண்களை மறைக்க, அவனுக்கு முன்னால் பல மாய பிம்பங்கள் தோன்றின.
ஆராதனா ரத்த வெள்ளத்தில் கிடப்பது போலவும், அவள் "மாறா... என்னை விட்டுவிடாதே!" என்று கதறுவது போலவும் ஒரு காட்சி தெரிந்தது.
மாறன் ஒரு நிமிடம் நிலைகுலைந்தான். அந்தப் பிம்பத்தை நோக்கி ஓட முயன்றான். ஆனால், சட்டென்று அவனது உள்மனம் எச்சரித்தது. அது வெறும் மாயை! அவன் தன் கண்களை மூடி 'சிவ சிவ' என்று உச்சரிக்க, அந்தப் பிம்பங்கள் கருகி மறைந்தன.
அவன் வேரைப் பிடிக்கக் கையை நீட்டியபோது, திடீரென்று அந்தக் கோட்டையின் புவிஈர்ப்பு விசை (Gravity) தலைகீழாக மாறியது.
மாறன் தரையில் இருந்து தூக்கி எறியப்பட்டு, அந்தரத்தில் மிதக்கத் தொடங்கினான். பாறை இடுக்கிலிருந்து வேர் வெகுதூரம் செல்வது போலத் தெரிந்தது.
பாறைகள் அந்தரத்தில் சுழல ஆரம்பித்தன.
மாறன் தன் கைத்தடியை ஒரு பாறை இடுக்கில் மாட்டி, தன் உடலை ஒரு வில்லாக வளைத்து, அந்தச் சுழற்சிக்கு எதிராகப் போராடினான். அவனது ஒவ்வொரு தசையும் கிழிந்துவிடுவது போல வலித்தது.
சஞ்சீவினி வேரைப் பாதுகாக்கும் ஒரு 'காவல் தெய்வம்' அங்கே விழித்துக் கொண்டது. பாறையின் ஒரு பகுதி திடீரென்று அசைந்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான கற்கழுகாக மாறியது.
அதன் கண்கள் நெருப்புப் பொறிகளாய் மின்னின. அது மாறனை நோக்கித் தன் விஷக் காற்றைச் சீறியது. அந்த விஷக் காற்று பட்ட இடமெல்லாம் பாறைகள் உருகின.
மாறன் தன் கையில் இருந்த யோக தண்டத்தை ஒரு ஆயுதமாக மாற்றினான். அந்தப் கழுகின் தலை மீது பாய்ந்து, அதன் கழுத்தைப் பிடித்து நெரித்தான். ஒரு யோகியின் பலத்திற்கும், ஒரு மாயப் கழுகின் வலிமைக்கும் இடையே அங்கே ஒரு பயங்கரமான மல்யுத்தம் நடந்தது.
கடைசியாக அவன் வேரைப் பற்ற முயன்றபோது, ஒரு அசரீரி ஒலித்தது. *"மாறா! இந்த வேரைப் பறிக்க வேண்டுமானால், உனது தார்மீகச் சக்தியில் ஒரு பகுதியை நீ பலி கொடுக்க வேண்டும். நீ செய்த அந்தப் பாவத்திற்கு (காமினியுடன் கொண்ட உறவு) பிராயச்சித்தமாக உன் சக்தியின் ஒரு பகுதியை எனக்கு தரத் தயாரா?"
மாறன் ஒரு கணம் கூட யோசிக்கவில்லை. "என் சக்தியை முழுக்க கூட எடுத்துக்கொள், ஆனால் என் சகோதரிகளின் உயிரைக் கொடு!" என்று கத்தினான்.
அவன் தன் உள்ளங்கையால் வேரை இறுகப் பற்றினான். அந்த விநாடி, வேரிலிருந்து ஒரு நீல நிற மின்சாரம் அவன் உடல் வழியாகப் பாய்ந்தது.
* அவனது கைகள் கருகின.
* நுரையீரலில் அனல் காற்று புகுந்தது.
* ஆனாலும் பிடியைத் தளர்த்தாத மாறன், அந்த வேரை எடுத்துக் கொண்டான்
சரியாக அந்த நொடி, அந்தக் கற்கழுகு மீண்டும் பாறையாக மாறியது. சுழன்ற பாறை அமைதியானது.
அந்தப் பாறைகளிலிருந்து ஒரு அசரீரி குரல், முந்தைய கோபமெல்லாம் மறைந்து, ஒரு தாயின் கனிவோடு ஒலித்தது:
இந்த வேர் சுயநலம் இல்லாதவர்களுக்கு மட்டுமே சேரும். தன் தார்மீக சக்தியையே மற்றவர் உயிருக்காகத் தியாகம் செய்யத் துணிந்த உன்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு மட்டுமே இது உரியது. நான் வைத்த அந்த இறுதித் தேர்வில் நீ வெற்றி பெற்றுவிட்டாய்... நீ எடுத்துச் செல் மாறா!"**
அந்த அசரீரி கேட்ட மாத்திரத்தில், மாறன் கைகளில் இருந்த வேர் அதுவரை கொடுத்த மின்சார அதிர்வுகளை நிறுத்தியது. அதற்குப் பதிலாக, குளிர்ந்த நிலவொளியைப் போன்ற ஒரு மென்மையான ஒளியை உமிழத் தொடங்கியது. மாறனின் கைகளில் இருந்த கருகிய தழும்புகள் மறைய ஆரம்பித்தன. அவனது காயங்கள் ஆறி, உடல் ஒரு புதிய உத்வேகத்தைப் பெற்றது.
மாறன் சில காயங்களுடன், ஆனால் கையில் வெற்றிக்கான வேருடன் கீழே குதித்தான்.
அடுத்த சில நிமிடங்களில், மாறன், ஆராதனா மற்றும் காமினி மூவரும் அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் கிடந்த இடத்தை அடைந்தனர். அங்கே சூழல் மிக பயங்கரமாக இருந்தது.
அனு மற்றும் லிகிதாவின் மேனியில் இருந்த சூடு விநாடிக்கு விநாடி குறைந்து கொண்டே வந்தது. அவர்களின் தோல் மெல்ல நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கியது.
"மாறா! சீக்கிரம்... நேரம் ஆகிக் கொண்டே இருக்கிறது! இன்னும் சரியாக 5 நிமிடங்கள் தான் மிச்சமுள்ளது. அதற்குள் உயிர் திரும்பாவிட்டால், அவர்கள் நிரந்தரமாகப் பிணங்களாகி விடுவார்கள்!" என்று ஆராதனா அலறினாள்.
அனுவின் ஆன்மாவும், லிகிதாவின் ஆன்மாவும் தங்கள் உடல்களுக்குள் புகுந்து கொள்ள ஆவேசமாக முயற்சித்தன. ஆனால், ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத இரும்புத் திரை அவர்களைத் தடுப்பது போல இருந்தது. அந்தச் சஞ்சீவினி வேரின் உதவி இல்லாமல் கதவு திறக்காது!
மாறன் கையில் அந்தப் புனித வேர் இருந்தது. ஆனால் அதை எப்படிப் பயன்படுத்துவது?
* அரைத்து வாயில் ஊற்ற வேண்டுமா?
* காயத்தில் தேய்க்க வேண்டுமா?
* அல்லது எரித்து அந்தப் புகையைக் காட்ட வேண்டுமா?
"காமினி! உனக்குத் தெரியுமா? சொல்!" என்று மாறன் கத்தினான்.
காமினி நடுங்கியபடி, "இல்லை மாறா... இதை என் கணவன் வீரா மட்டுமே அறிவான்.சித்தர்கள் கிட்ட உதவியாக இருந்ததால் அவன் மட்டுமே இந்த ரகசியத்தை அறிந்து வைத்திருந்தான்!" என்று கூறித் தலைகுனிந்தாள்.
சரியாக அப்போது, ஒரு மரண அமைதி அங்கே நிலவியது. இன்னும் 3 நிமிடங்கள் மட்டுமே! ஆராதனாவின் கண்கள் சிவந்தன. "எதாவது செய் மாறா... எதாவது செய்!"
நேரம் மணல் கடிகாரத்தில் வேகமாகச் சரிந்து கொண்டிருந்தது. அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் பனிக்கட்டியைப் போலக் குளிர்ந்து போயின. அவர்களின் ஆன்மாக்கள் உடலுக்கு வெளியே தவிப்புடன் துடித்துக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் சில விநாடிகள் தான்...
மாறன் கைகளில் அந்த ஒளிரும் சஞ்சீவினி வேர் இருந்தது. ஆனால், அதைப் பயன்படுத்தும் வித்தை தெரியாமல் அவன் திகைத்தான். காமினியும் கைவிரித்துவிட்டாள். ஆராதனாவின் அலறல் சத்தம் அவனது காதுகளில் இடி முழக்கமாகக் கேட்டது.
"எதாவது செய் மாறா... எதாவது செய்!"
திடீரென்று, மாறனின் குழப்பம் மறைந்து, ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி அவனைக் கவ்வியது. விலாசினியின் வார்த்தைகள் அவனது ஆழ்மனதில் ஒலித்தன: *"நீ ஒரு மகா சக்தியின் சங்கமம்... உன் உள்ளுணர்வைக் கேள்!"*
மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடினான். பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, தன் சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்தினான். அவனது உதடுகள் மகா சக்தி வாய்ந்த **மகா மிருத்யுஞ்சய மந்திரத்தை** உச்சரிக்க ஆரம்பித்தன:
> *"ஓம் த்ரயம்பகம் யஜாமஹே ஸுகந்திம் புஷ்டிவர்தனம்..."*
>
அந்த மந்திரத்தின் ஒலி அந்தக் கானகத்தின் அதிர்வுகளை மாற்றியது. மரங்கள் நடுங்கின, காற்று ஒருவிதமான தாளத்துடன் வீசியது. மாறன் தன் உடம்பில் ஊறியிருந்த அந்தச் சக்தியை முழுமையாக ஒன்று திரட்டினான்.
அவன் மந்திரத்தை உச்சரிக்க உச்சரிக்க, ஒரு மாபெரும் அதிசயம் அங்கே நிகழ்ந்தது. அவனது கையில் இருந்த அந்த ஜொலிக்கும் சஞ்சீவினி வேர், ஒரு தாவரப் பகுதியாக இல்லாமல், ஒரு உயிர் பெற்ற உயிரினத்தைப் போலத் துடிக்க ஆரம்பித்தது!அது ஒரு இதயத்தின் தாளத்தைப் போல 'லப்-டப்' என்று துடித்தது. அதிலிருந்து வெளிவந்த ஒளியின் வீரியம் அதிகரித்தது.
அதே நேரம், மாறனின் மூடிய கண்களுக்குள் ஒரு காட்சி புலப்பட்டது. அந்த வேரை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற வழி அவனுக்குத் தானாகப் புரிந்தது.
மாறன் மெல்லத் தன் கண்களைத் திறந்தான். ஆனால், அந்த இரண்டு கண்களும் இப்போது சாதாரண மனிதக் கண்கள் அல்ல. அவை அக்னிப் பிழம்புகள்!அவனது கண்களில் இருந்து ஒரு சக்தி வாய்ந்த ஒளிக்கற்றை பாய்ந்தது.
அவன் தன் மொத்த சக்தியையும், சஞ்சீவினி வேரின் ஒளியையும் ஒன்று திரட்டி, தன் கண்களால் அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் மீது பாய்ச்சினான்.
அந்த ஒளிக்கற்றை சஞ்சீவினி வேரின் வழியாகப் பாய்ந்து, அவர்களின் நெற்றிப் பொட்டைச் சென்றடைந்தது.
அடுத்த விநாடி, அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் ஒருமுறை துள்ளி அடங்கின. குளிர்ந்திருந்த அவர்களின் மேனி மீண்டும் வெப்பமடைந்தது. நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கிய தோல் ரத்த ஓட்டத்துடன் சிவக்கத் தொடங்கியது.
அவர்களுக்கு வெளியே தவித்துக் கொண்டிருந்த இரு ஆன்மாக்களும் அந்த ஒளியின் பாதையைப் பிடித்து மின்னல் வேகத்தில் உடலுக்குள் புகுந்தன. அடுத்த விநாடி, அனுவும் லிகிதாவும் ஒரே நேரத்தில் கண்களைத் திறந்து எழுந்தனர். அவர்களின் பார்வையில் மரணத்தின் விளிம்பைத் தொட்டு வந்த ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி இருந்தது.
அனுவும் லிகிதாவும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பெரும் பெருமூச்சுடன் எழுந்து உட்கார்ந்தனர். அவர்களின் கண்களில் மரணத்தின் நிழலைக் கண்டு வந்த திகைப்பு இருந்தது.
அனுவும் லிகிதாவும் உயிர் பிழைத்துவிட்டனர். ஆராதனா ஆனந்தக் கண்ணீருடன் அவர்களைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். மாறன் வியர்வை சொட்டச் சொட்ட, மூச்சிறைக்க அமர்ந்திருந்தான். சஞ்சீவினி வேர் இப்போது தன் ஒளியை இழந்து, ஒரு சாதாரண வேராகத் தரையில் கிடந்தது.
ஆனால், அதே சமயம்... தூரத்தில் ஒரு பயங்கரமான ஓசை கேட்டது.
![[Image: 16455058958-6abdb3d14b-c.jpg]](https://i.ibb.co/B2Hx9YdC/16455058958-6abdb3d14b-c.jpg)
![[Image: 1777628496757.png]](https://i.ibb.co/j9v2X408/1777628496757.png)
![[Image: 1777626550744.png]](https://i.ibb.co/S452N135/1777626550744.png)
Extrodinary Update Nanba. Really Super.
01-05-2026, 04:37 PM
(01-05-2026, 03:28 PM)Pannikutty Ramasamy Wrote: Extraordinary update brother.. super
(01-05-2026, 03:38 PM)rkasso Wrote: Kathavarayan vanthudana?
aduthu enna nadakum?
Sunday ka ga waiting.
(01-05-2026, 03:42 PM)Mindfucker Wrote: Your story is more fantastic......
(01-05-2026, 03:50 PM)Priya99 Wrote: பாகம் 158 கலக்கிட்டீங்க..திரும்ப வந்து போடுற ஒவ்வொரு பதிவும் சூப்பராக போகுது..வாழ்த்துக்கள்
(01-05-2026, 03:50 PM)rameshsurya84 Wrote: Extrodinary Update Nanba. Really Super.
பதிவிட்ட சில நிமிடங்களில் Comment போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
01-05-2026, 07:27 PM
(30-04-2026, 10:56 PM)Raju@Vijay Wrote: last two parts nice thriller updates..maran kamini portion perusa interest varala but...
Mannar kalam kathai miga sirapa boring illama super writing..scenes la kannu munnadi nadkra feel
waiting for upcoming episodes
மாறன் காமினி கூடல் உங்களுக்கு பிடிக்காது என நான் அறிவேன் நண்பா..இப்போ நான் பதிவிட்ட episode 158 படிச்சு பாருங்க..இந்த part கண்டிப்பா உங்களுக்கு பிடிக்கும்
02-05-2026, 12:03 PM
(30-04-2026, 11:42 PM)Geneliarasigan Wrote: கதையின் சுவாரசியத்தை அதிகரிக்க ரெண்டு பேர் வர போறாங்க..அதில் ஒருவர் kayaadu lohar..மதிவதனி வாரிசாக வர போகிறவர் milk beauty ருக்மணி வசந்த்..ஆச்சர்யம் ஒருவர் கூட சரியாக செல்லவில்லை..ஒருவர் சரியாக சொன்னார்.ஆனால் அவர் இங்கே பதிவிட வில்லை..telegram மூலமாக தெரிவித்தார்..
Rukmini ah maranthuten nanba hint la big star podavum regina tha strike aachi..kayadu dummy tha
02-05-2026, 12:34 PM
158th part was awesome narration mixing of fantasy..maran oda past nice mixing with emotions..kamini oda panna kalavi oru thundukol maari pakka packages ah iruku story...... kayadu kondu vara poringa soninga kadhai ku thevaina use seinga....last part nice ai pics and each and every scenes visual treat tha koduthinha till end twists...
02-05-2026, 09:04 PM
கதையில் ட்விஸ்ட்டை செமையாக வைத்தீர்கள் அருமையாக இருந்தது. மாறனுக்கு இப்படி ஒரு சக்தியா. எனக்கு ஒரு சந்தேகம் விலாசினியின் வாரிசு மாறனா அல்லது காமினியா
02-05-2026, 09:59 PM
(02-05-2026, 12:34 PM)Raju@Vijay Wrote: 158th part was awesome narration mixing of fantasy..maran oda past nice mixing with emotions..kamini oda panna kalavi oru thundukol maari pakka packages ah iruku story...... kayadu kondu vara poringa soninga kadhai ku thevaina use seinga....last part nice ai pics and each and every scenes visual treat tha koduthinha till end twists...
தாங்க்ஸ் நண்பா..ஆனால் அடுத்தடுத்த Update நன்றாக கொடுக்க வேண்டும் என வேட்கை உள்ளது..முடிந்த அளவு நன்றாக கொடுக்க முயற்சி செய்கிறேன் .நான் ஒரு கேரக்டர் உள்ளே வைத்தால் நல்லதாகவோ அல்லது கெட்டதாகவோ கதைக்கு தொடர்பு உள்ள மாதிரி தான் வைப்பேன்..
(02-05-2026, 09:04 PM)Arun_zuneh Wrote: கதையில் ட்விஸ்ட்டை செமையாக வைத்தீர்கள் அருமையாக இருந்தது. மாறனுக்கு இப்படி ஒரு சக்தியா. எனக்கு ஒரு சந்தேகம் விலாசினியின் வாரிசு மாறனா அல்லது காமினியா
விலாசினி மாறனிடம் தான் தாய்மை உணர்வை வெளிப்படுத்தினாள் நண்பா..ஆராதனாவிடம் உடலுறவு கொள்ளும் பொழுது விலாசினி சக்தியும், காமினி கிட்ட உடலுறவு கொள்ளும் பொழுது காத்தவராயன் சக்தியும் வெளிப்பட்டது என சொல்லி இருப்பேன்..
03-05-2026, 08:39 AM
ஹாய் நண்பர்களே,sunday Update என்று சொல்லிவிட்டு ,may 1 leave கிடைத்ததால் இன்று கொடுக்க வேண்டிய Update அன்றே வந்து விட்டது..இன்றும் லீவு தான்..இன்றும் எழுதி கொண்டு இருக்கிறேன். சில நண்பர்கள் நான் இன்று Update கொடுப்பேன் என may 1 கொடுத்த Update இன்னும் படிக்க வில்லை என நினைக்கிறேன்..ஏனெனில் அவர்கள் comment இன்னும் பார்க்கவில்லை..sunday Update இதற்கு மேல் தான் எழுத வேண்டும்..இன்று இரவுக்குள் வரும்..என்ன part வரும் என கொஞ்சம்,யூகித்து சொல்லுங்கள்..
03-05-2026, 07:02 PM
(03-05-2026, 08:39 AM)Geneliarasigan Wrote: ஹாய் நண்பர்களே,sunday Update என்று சொல்லிவிட்டு ,may 1 leave கிடைத்ததால் இன்று கொடுக்க வேண்டிய Update அன்றே வந்து விட்டது..இன்றும் லீவு தான்..இன்றும் எழுதி கொண்டு இருக்கிறேன். சில நண்பர்கள் நான் இன்று Update கொடுப்பேன் என may 1 கொடுத்த Update இன்னும் படிக்க வில்லை என நினைக்கிறேன்..ஏனெனில் அவர்கள் comment இன்னும் பார்க்கவில்லை..sunday Update இதற்கு மேல் தான் எழுத வேண்டும்..இன்று இரவுக்குள் வரும்..என்ன part வரும் என கொஞ்சம்,யூகித்து சொல்லுங்கள்..
அடுத்த part என்னவாக இருக்கும் யூகித்து சொல்லுங்க என காலை கேட்டேன் நண்பர்களே..!இன்னும் ஒருவர் கூட பதில் சொல்லவில்லை..யாருக்கும் படிக்க விருப்பம் இல்லை போல இருக்கு..நன்று
03-05-2026, 07:33 PM
(03-05-2026, 07:02 PM)Geneliarasigan Wrote: அடுத்த part என்னவாக இருக்கும் யூகித்து சொல்லுங்க என காலை கேட்டேன் நண்பர்களே..!இன்னும் ஒருவர் கூட பதில் சொல்லவில்லை..யாருக்கும் படிக்க விருப்பம் இல்லை போல இருக்கு..நன்று
என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை பெரும்பாலும் பிரியங்கா கூடல் காட்சியாக தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன் நண்பா
03-05-2026, 08:49 PM
May be Mathivadhini
03-05-2026, 09:19 PM
03-05-2026, 09:20 PM
03-05-2026, 09:23 PM
Episode - 159
![[Image: priyanka-arul-mohan1758007032-5.webp]](https://i.ibb.co/h11nQTMj/priyanka-arul-mohan1758007032-5.webp)
ப்ரியங்கா ஒரு ப்ளாக் சீக்வின்ட் அனார்கலி சூட் அணிந்து இருந்தாள்.
அந்த இரவு நேரத்தின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், அவள் ஒரு தேவதையைப் போலத் தோன்றினாள். கார்மேகம் போன்ற **கருப்பு நிற அனார்கலி** ஆடை அவளைச் சுற்றி ஒரு மர்மமான அழகைச் சேர்த்திருந்தது. அந்த ஆடை முழுவதும் தூவப்பட்டிருந்த பொன்னிறச் சிறு புள்ளிகள் (Sequins), நள்ளிரவு வானில் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் போல ஒவ்வொன்றாகக் கண் சிமிட்டின.
அதன் கழுத்தோரம் மற்றும் கைகளில் ஓடிய சிவப்பு நிற பார்டர்கள், கருப்பு நிறத்திற்கு ஒரு கம்பீரமான முரணைக் கொடுத்தன.
அவளது துப்பட்டா காற்றில் லேசாக அசைந்தபோது, அதில் இருந்த பொன்னிற வேலைப்பாடுகள் அந்த இடத்தையே ஒளிமயமாக மாற்றின.
காதுகளில் ஊசலாடும் அந்தச் சிறிய காதணிகளும், கையில் மின்னும் ஒற்றை வளையலும்"எளிமையே பேரழகு" என்பதை உரக்கச் சொல்லின.
ப்ரியங்காவின் முகம், பௌர்ணமி நிலவு மண்ணில் இறங்கி வந்தது போலப் பிரகாசித்தது.
மையெழுதிக் கருமை படர்ந்த அவள் கண்கள், பார்க்கும் எவரையும் கட்டிப்போடும் மந்திரக் கோல்கள். அதில் மின்னும் அந்தச் சிறு குறும்பு, ஒரு காதலனின் இதயத்தை ஊடுருவும் கூர்மையான அம்பு.
செக்கச் சிவந்த அவளது இதழ்கள், புன்னகையில் விரியும் போது முத்துக்கள் வரிசை கட்டி நிற்பது போலத் தெரிகிறது. அந்த இதழோரச் சிரிப்பில் தான் எத்தனை ஆயிரம் காதல் கவிதைகள் ஒளிந்து கிடக்கின்றனவோ!
அவளது நெற்றியின் மையத்தில் இருக்கும் அந்தச் சிறு பொட்டு, ஒரு பிரபஞ்சத்தின் அச்சாணி போல அவளது ஒட்டுமொத்த அழகையும் ஒரு புள்ளியில் நிலைநிறுத்துகிறது.
அவள் அணிந்திருக்கும் அந்தக் கரிய நிற ஆடை, அவளது மேனி அழகை இன்னும் கவர்ச்சியுடன் எடுத்துக் காட்டுகிறது.
நள்ளிரவு வானத்தைப் போன்ற அவளின் ஆடை, அவளது பால் போன்ற நிறத்திற்கு ஒரு கம்பீரமான அழகைத் தந்தது.. அதில் இழைக்கப்பட்டுள்ள அந்தத் தங்க நிற வேலைப்பாடுகள், விண்மீன்கள் புடவையில் தஞ்சம் புகுந்தது போல மின்னுகின்றன.
அவளது தோள்களில் தவழும் அந்த மெல்லிய (Net) துணி, அவளது அங்கங்களின் அழகை முழுமையாக மறைக்காமல், ஒரு மர்மமான கவர்ச்சியைச் சேர்த்தன.
ப்ரியங்காவின் உடல் வாகு, ஒரு தேர்ந்த சிற்பியால் செதுக்கப்பட்ட அபூர்வச் சிலை போலத் திகழ்ந்தன.
அவளது நீண்ட கழுத்தும், சரிந்த தோள்களும் ஒரு அன்னப்பட்சியின் நளினத்தைக் கொண்டு இருந்தன. காதுகளில் ஊசலாடும் அந்தப் பெரிய ஜிமிக்கிகள், அவளது கன்னங்களை உரசிச் செல்லும் அழகே தனி.அது பார்க்க பார்க்க எந்த ஒரு ஆணின் உணர்ச்சிகளை உடனே தூண்டி விடும் அளவுக்கு கவர்ச்சியாக இருந்தது .
நிலவின் நிழலோ... கவிஞனின் கனவோ!
இருள் மேகக் கூட்டத்தை
ஆடையாய் உடுத்தி,
விண்மீன் துகள்களை
அதில் சிதறவிட்டு,
பூமிக்கு வந்த
பெண் நிலவோ நீ?
மை தீட்டிய உந்தன்
இரு விழிக் காந்தம்,
காதல் மந்திரத்தை
மௌனமாய் ஓத...
இதழ் ஓரச் சிரிப்பில்
யுகங்கள் உறையுதடி!
செதுக்கிய சிலையாய்
சிற்றிடை மின்ன,
தங்கத் தாரகையாய்
சந்தன மேனி ஜொலிக்க,
நின்ற கோலத்திலேயே
நெஞ்சைச் சிறைபிடிக்கும்
மாய மோகினி நீ!
நெற்றித் திலகம்
உன் அழகின் அச்சாணி!
புன்னகை ஒன்றே
உன் பேரழகின் பேரணி!
தோட்டத்தின் மத்தியில் மெத்தையில் கிடந்த ப்ரியங்கா, தாள முடியாத அந்த ஜூரத்தினால் அங்கும் இங்கும் புரண்டாள்.
சுற்றியிருந்த பூக்களின் நறுமணம் அவளுக்குள் ஒரு போதையை ஏற்றியது. நிலவொளியில் மின்னிய அவளது பால் போன்ற மேனி, வியர்வைத் துளிகளால் நனைந்து ஒரு சிற்பத்தைப் போல ஜொலித்தது. ஒவ்வொரு சுவாசமும் அனலாய் வெளியேற, அவளது மார்புகள் அந்தத் தகிப்பைத் தாங்க முடியாமல் விம்மித் தணிந்தன.
அவளது இதழ்கள் காய்ந்து போயிருந்தன. காத்தவராயனின் நினைவுகள் அவள் மனக்கண்ணில் தோன்றிய மாத்திரத்தில், அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது. அந்தத் தவிப்பைத் தணிக்க வழியின்றி, அவள் மெத்தையின் ஓரங்களைத் தன் நகங்களால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அந்தத் தோட்டத்தின் மௌனத்தில், ப்ரியங்காவின் மெல்லிய முனகல்கள் மட்டுமே எதிரொலித்தன.
தன் மேனியில் ஊர்ந்து செல்லும் நிலவொளியைத் காத்தவராயன் கரங்களாகவே அவள் பாவித்தாள். கைகளைத் தலைக்கு மேலே உயர்த்தி, உடலை வளைத்து நெளித்து அவள் அனுபவித்த அந்த இன்ப அவஸ்தை, அந்த இரவையே காமத்தால் உறைய வைத்தது.
அவளது இதயம் துடிக்கும் வேகம் அதிகரிக்க, அவளது கால்கள் தன்னிச்சையாகப் பின்னிப் பிணைந்தன. காத்தவராயன் ஏற்றி வைத்த அந்த நெருப்பு, அவளது பெண்மையின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஒருவித ஊறலை ஏற்படுத்தி, அவளைச் சொர்க்கத்தின் விளிம்பிற்கு இழுத்துச் சென்றது.
அவள் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆடை, அவளது வியர்வையில் நனைந்து மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. அந்த ஆடை அவளுக்கு ஒரு சிறையைப் போலத் தோன்றியது. "காத்தவராயா..." என்று அவள் மெல்ல முணுமுணுத்தபோது, அவளது குரலில் ஒரு பெண்ணின் ஏக்கமும், மோகத்தின் உச்சமும் கலந்திருந்தது.
அந்தத் தனிமையில், இயற்கையும் அவளுக்கு எதிராகச் சதி செய்தது. வீசிய காற்று அவளது ஆடைகளைக் கலைத்து, அவளது அங்கங்களின் அழகை நிலவுக்கு அப்பட்டமாகத் திறந்து காட்டியது. ப்ரியங்கா இப்போது ஒரு பெண்ணாக இல்லை; அவள் காமத்தீயில் உருகும் மெழுகாக மாறி, அந்தக் காம வேட்கையில் முழுமையாகக் கரைந்து கொண்டிருந்தாள்.
பிரியங்கா அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய கருப்புப் ஆடை, காற்றோடு கைகோர்த்துக் கொண்டு அவளது உடலோடு ஒரு கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தைத் தொடங்கியது. வீசிய காற்று, அவளது மேனியோடு ஒட்டியிருந்த ஆடையை மெல்ல வருடி விலக்க முயன்றது.
காற்று அந்த ஆடையை இழுத்தபோது, அவளது மென்மையான மேனிக்கும் ஆடைக்கும் இடையே ஒரு சிறு இடைவெளி உருவானது. அந்தத் தருணத்தில் நிலவொளி உள்ளே புகுந்து, அவளது இடையின் மடிப்புகளையும், அடிவயிற்றின் பொலிவையும் ஒரு கணம் காட்டிவிட்டு மறைந்தது.
காற்று அவள் மேனி மீது மோதிச் செல்லும்போது, அந்த ஆடை அவளது எடுப்பான மார்புகளின் வடிவத்தை அப்பட்டமாக எடுத்துக் காட்டியது. மூச்சுக்காற்றோடு சேர்ந்து ஆடை விம்மித் தணிந்தது, காத்தவராயனுக்கு ஒரு மாய அழைப்பை விடுப்பது போல இருந்தது.
அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தலை காற்று மெல்லக் கலைத்து, அவளது முகத்தின் மீதும், கழுத்தின் மீதும் படரச் செய்தது.
அவளது தோள்களில் படர்ந்திருந்த அந்த மெல்லிய முந்தானை, காற்றினாலேயே உயிர் பெற்றது போல அசைந்தது.
ப்ரியங்காவின் தவிப்பு இப்போது வெறும் ஜூரம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு எரிமலையின் சீற்றமாக மாறியிருந்தது. அவளது உடல் கட்டுக்கடங்காத காமத் தீயில் மெழுகாக உருகிக் கொண்டிருந்தது.
மென்மையாக வீசிக்கொண்டிருந்த தென்றல் கூட, இப்போது தகிக்கும் அனல் காற்றாக மாறியது.ப்ரியங்காவின் கொதிக்கும் மேனியில் பட்டபோது ஊசி முனைகளால் குத்துவது போல இருந்தது. அவளது வியர்வை படிந்த தோலில் காற்று பட்ட இடமெல்லாம் அனலாகக் கொதித்தது.
அவள் மூச்சை உள்ளிழுக்கும்போது, நுரையீரல் உருகிவிடுவது போன்ற ஒரு வெப்பம் அவளைத் திணறடித்தது. அவளது மார்புகள் அந்த அனல் காற்றை உள்வாங்க முடியாமல் விம்மி விம்மித் தவித்தன.
தலை பின்னோக்கிச் சாய, அவளது நீண்ட கழுத்தின் நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிந்தன. அந்த இடத்தில் ஒரு முத்தத்தைப் பதிக்க யாரோ ஒருவன் வரமாட்டானா என்ற ஏக்கம் அவளது கண்கள் செருகச் செய்தது.
அந்த இன்ப வேதனையின் உக்கிரம் தாங்காமல், அவளது மென்மையான உள்ளங்கால்கள் வளைந்து, விரல்கள் மெத்தையின் துணியைக் கவ்விப் பிடித்தன.
வானில் தெரிந்த நிலவு, குளிர்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதிலாக, அவளது காமத் தீயை இன்னும் அதிகமாக்கியது.
நிலவொளி அவள் மேனியில் விழுந்த இடமெல்லாம், யாரோ ஒருவன் கைகளால் வருடுவது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அந்த ஒளிக்கதிர்கள் அவளது பெண்மையில் ஒரு விவரிக்க முடியாத அரிப்பை ஏற்படுத்த, ப்ரியங்கா தாள முடியாமல் தரையில் புரண்டாள்.
அவளது வியர்வை படிந்த நெற்றியில் நிலவின் ஒளி பட்டபோது, அது பனித்துளிகள் படிந்த தாமரை மலர் போலக் காட்சியளித்தது. செருகியிருந்த அவளது விழிகளில் நிலவின் பிரதிபலிப்பு ஒரு மர்மமான காமக் கதையைச் சொல்லியது.
சிவந்து தகித்த அவளது இதழ்கள் நிலவொளியில் இன்னும் ஈரமாக, இன்னும் சிவப்பாகத் தெரிந்தன.
அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஆடை கலைந்து கிடக்க, நிலவொளி அவளது இடையையும், வயிற்றுப் பகுதியையும் தன் கரங்களால் வருடுவது போலப் படர்ந்தது.
அவளது இடுப்பு ஒரு சிற்பியின் கைவண்ணத்தில் உருவானது போல அத்தனை துல்லியமான வளைவுகளுடன் இருந்தது. நிலவொளி அந்த மென்மையான தோலில் படும்போது, அது ஒரு பால் பளிங்குச் சிலையைப் போல ஜொலித்தது.
அவளது தோள்களில் வழிந்து ஓடிய வியர்வை, நிலவொளியைத் தனக்குள் ஏந்தி முத்துக்களாக உருண்டன.
மரங்களின் நிழல்கள் தரையில் அசைந்தபோது, அவை பல நூறு கைகளாக மாறித் தன் உடலைத் தீண்டுவது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவள் கிடந்த தரையும் அவளுக்கு அமைதியைத் தரவில்லை.
அவள் குளிர்ச்சிக்காகத் தன் மேனியைத் தரையில் தேய்க்க முயன்றாள். ஆனால், அந்த மண் ஒரு தணல் போல அவளது மென்மையான தோலைச் சுட்டது.
தரையிலிருந்து முளைத்த மெல்லிய வேர்களும், புற்களும் அவளது இடுப்பு மற்றும் தொடைகளில் உரசியபோது, அது ஒரு காமத் தூண்டுதலாக மாறி அவளைத் துடிக்க வைத்தது.
திடீரென்று வானத்திலிருந்து ஒரு மெல்லிய தூறல் விழுந்தது. ஆனால் அது குளிர்ச்சி தரும் மழையல்ல.
ஒவ்வொரு மழைத்துளியும் அவளது ஆடைகளை நனைத்து, அவளது செக்கச் சிவந்த மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. நனைந்த ஆடை அவளது மார்பகங்களின் வடிவத்தை அப்பட்டமாகக் காட்ட, அந்த ஈரம் அவளது காம வேட்கையை இன்னும் பலமடங்கு அதிகரித்தது.
மழைத்துளிகள் அவளது இதழ்களில் விழ, அந்தத் தேனை உறிஞ்சிக் குடிக்க ஒருவன் இல்லை என்ற ஏக்கம் அவளை ஆட்கொண்டது.
இயற்கையின் இந்த வாதையில் சிக்குண்ட ப்ரியங்கா, தன் ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு, மண்ணையும் விண்ணையும் பார்த்துக் கதறினாள். அவளது உடல் வளைந்து நெளிந்து, காமத்தின் உச்சகட்ட வேதனையை அனுபவித்தது.
இயற்கையே... என்னைக் கொன்றுவிடு! அல்லது என் தாகத்தைத் தணித்துவிடு!" என்று அவள் முனகினாள்
காமத்தின் உக்கிரத்தை தாங்க முடியாமல், அவள் தன் தலையை மெல்லச் சாய்த்து, தன் பட்டுப் போன்ற தோள் பட்டையில் முகத்தைப் புதைத்தாள். அவளது சிவந்த இதழ்கள் தன் சொந்தத் தோளிலேயே உரசிய அந்த நொடி, உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் மின்னல் பாய்ந்தது.
தன் இதழ்களின் சூடு தன் தோளிலேயே பட்டதும், அவள் உடல் ஒருமுறை விதிர்த்து அடங்கியது. அவளது மேனி முழுதும் வியர்வை அரும்பி, அந்த நிலவொளியில் அவள் ஒரு சிலையைப் போல மின்னினாள்.
ஆடைக்குள்ளே சிறைப்பட்டிருந்த அவளது மார்புகள், அவளது வேகமான மூச்சிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறின. ஒவ்வொரு முறையும் அவை மேலெழுந்து கீழே இறங்கும் போது, ஒரு புது விதமான அனல் காற்று அவளைச் சூழ்ந்தது.
தன்னையே அறியாமல் அவள் கை மெல்லக் கீழே இறங்கியது. உலகை மறந்த நிலையில், அவள் தன் மென்மையான விரல்களை அந்த மென்மையான இடத்தின் மீது வைத்தாள்.
அங்கே நிலவிய அந்தத் தாள முடியாத ஊறலைத் தணிக்க, அவள் தன் விரலால் அந்தப் பெண்மையை மெல்ல அழுத்தினாள். அந்த முதல் ஸ்பரிசமே அவளை சொர்க்கத்தின் விளிம்பிற்குக் கொண்டு சென்றது.
விரல்களின் அழுத்தம் கூடக் கூட, அவளது இடுப்புத் தசைகள் தன்னிச்சையாக வில்லாக வளைந்தன. அவள் இடுப்பு இறங்கி இறங்கி மேலே ஏறியது..
அவள் இதழ்களில் இருந்து ஒரு நீண்ட முனகல் ("ஆஆஹ்...") கானகத்தின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளிப்பட்டது.
அவள் கண்களைச் செருகிக் கொண்டு, தன் விரல்களின் இயக்கத்தை இன்னும் வேகமாக்கினாள். அந்த மாயக் காம ஜூரம் அவளது அறிவைக் மழுங்கச் செய்து, உடலை ஒரு இயந்திரமாக மாற்றியிருந்தது.
தேனை வாரி இறைக்கும் அவளது இதழ்கள் இப்போது உலர்ந்து போயின. யாரோ ஒருவனின் முரட்டுத்தனமான முத்தத்திற்காக அந்த இதழ்கள் ஏங்கித் தவித்தன.
அடிவயிற்றில் அனல் கொதித்துக் கொண்டிருக்க, ப்ரியங்கா தன் பெண்மையை இன்னும் ஆழமாகத் தீண்டினாள். அவளது மொத்த உடலும் ஒரு பெரும் அதிர்வை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.
ப்ரியங்கா இப்போது ஒரு பெண்ணாக இல்லை; அவள் காமத்தின் உருவமாகவே மாறியிருந்தாள். அந்த நிசப்தமான இரவில், அவளது மூச்சுக் காற்றும், மெல்லிய முனகல்களும் மட்டுமே எஞ்சி நின்றன.
ப்ரியங்காவின் அந்தத் தனிமை, காமத்தின் உச்சத்தில் அவள் தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், காத்தவராயனின் மாயைக்குச் சாதகமாக அமைந்தது. இருளின் அடர்த்தியிலிருந்து ஒரு கரிய புகை போல காத்தவராயன் மாயா அங்கே மெல்ல உருவெடுத்தான்.
ப்ரியங்கா தன் பெண்மையைத் தீண்டி தவித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சுற்றியிருந்த காற்று திடீரென்று வெப்பமானது. அவளது காதுகளுக்கு அருகே ஒரு மெல்லிய ஆண் குரலின் மூச்சுக்காற்று பட்டது. அது ஒரு முனகலாக, ஒரு அழைப்பாக அவளுக்குள் இறங்கியது.
சட்டென்று அவளுக்கு முன்னால் ஒரு நிழல் உருவம் தோன்றியது. அது வெறும் நிழலல்ல; ப்ரியங்காவின் ஆழ்மனதில் இருக்கும் ஆண்மையின் இலக்கணமாக, ஒரு கம்பீரமான உருவமாக காத்தவராயன் மாயா அங்கே நின்றான். அவனது கண்கள் அனல் பிழம்பாக மின்னின.
ப்ரியங்கா கண்களைத் திறந்தபோது, அந்த உருவத்தைப் பார்த்து பயப்படவில்லை. மாறாக, அந்த ஜூரத்தின் தாகத்திற்கு இதுதான் மருந்து என அவளது உடல் ஏங்கியது.
மாயா அவளைத் தொடவில்லை, ஆனால் அவனது நிழல் அவள் மேல் விழுந்த மாத்திரத்திலேயே அவள் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. அவனது விரல்கள் அவள் தோள்பட்டையில் படாமலேயே, அந்த இடத்திலிருந்து ஒரு மின்சாரம் அவளது மார்பகங்களுக்குப் பாய்ந்தது.
மாயா அவளை நெருங்க, அவளது சிவந்த இதழ்கள் தன்னிச்சையாகத் திறந்தன. அவன் தீண்டலை அவள் எதிர்பார்த்துக் காத்து இருக்க அவன் மாயமாய் மறைந்து அவள் தவிப்பை கூட்டினான்.
ப்ரியங்கா தாகத்துடன் வானத்தைப் பார்த்தபோது, நிலவின் ஒளி திடீரென்று ஒரு மனித உருவமாகத் தரையில் விழுந்தது. அந்த நிழல் மெல்ல மெல்ல உயிர் பெற்று, அவளது மெத்தைக்கு மிக அருகில் ராம கோபாலனாக உருவெடுத்தது. அவள் அதிர்ச்சியில் எழ முயன்றபோது, அவன் ஒரு நொடியில் அவள் பின்னால் வந்து நின்றான்.
அவள் திரும்புவதற்குள், அவனது சில்லென்ற விரல்கள் அவளது கழுத்தின் பின் பக்கத்தில் ஊர்ந்தன. "பேரழகியே, இந்த நிலவு உன் அழகை மட்டும் பார்க்கவில்லை, உன் தாகத்தையும் பார்க்கிறது..." என்று அவன் மெல்ல முணுமுணுத்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் காதோரம் பட்ட அந்த நொடி, ஒரு மின்சாரம் அவளது மார்பு வரை பாய்ந்தது. அவள் அவனைத் தொடக் கையை நீட்டியபோது, அவன் ஒரு நீர்க்குமிழி போலக் காற்றில் கரைந்து மறைந்தான்.
ராம கோபாலன் மறைந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து அவள் மீள்வதற்குள், மெத்தைக்குக் கீழே இருந்த புற்கள் மற்றும் செடிகள் அசையத் தொடங்கின. ஏதோ ஒரு மிருகம் வருவது போலத் தோன்றியது. ஆனால், செடிகளுக்கு இடையே இருந்து அறிவின் முகம் மெல்ல வெளிப்பட்டது. அவன் அங்கிருந்து அப்படியே மெத்தைக்குள் ஊர்ந்து வந்த விதம் அவளுக்குப் பெரும் திகைப்பைத் தந்தது.
அவன் ஒரு வேட்டையாடும் சிறுத்தையைப் போல அவளை நெருங்கி, அவளது பூ போன்ற இடையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான். அவனது கண்கள் இருளில் ஒரு பூனையைப் போல மின்னின. "ஏன் இந்தத் தவிப்பு? நான் இருக்கும்போது எதற்குத் தனியாகப் புரள்கிறாய்?" என்று கேட்டபடி, அவன் தன் நகங்களால் அவள் வயிற்றில் ஒரு மெல்லிய கோட்டை இழுத்தான். அந்தத் தீண்டலில் அவளது அடிவயிறு கிளர்ச்சி கண்டு விம்மியது. ஆனால், அவள் அவன் மார்பில் தலை சாய்க்க முயன்றபோது, அவன் ஒரு கருகிய இலை போலக் காய்ந்து மறைந்தான்.
அறிவு மறைந்த பின் அந்த இடம் நிசப்தமானது. திடீரென்று வானத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது போல ஒளி தோன்றியது. மரம் ஒன்றின் மேலிருந்து ஒரு பெரிய உருவம் குதித்தது. அது கஜா. அவனது முரட்டுத்தனமான தோற்றமும், ஆக்ரோஷமான கண்களும் அவளுக்குள் ஒரு பயத்தையும் அதே சமயம் ஒரு காட்டுத்தனமான மோகத்தையும் தூண்டின.
அவன் எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி அவள் மேல் பாய்ந்து, அவளது இரு கைகளையும் முரட்டுத்தனமாகப் பிடித்து மெத்தையோடு அமுக்கினான். அவனது வியர்வை நாற்றம் அவளுக்கு ஒரு விதமான போதையைத் தந்தது. "இந்தக் வீடு உனது, நீ எனக்கு..." என்று கரகரப்பான குரலில் கூறி, அவன் அவள் கழுத்தில் தன் முரட்டு இதழ்களைப் பதித்தான். அந்த உக்கிரமான தீண்டலில் ப்ரியங்கா தன் பெண்மையின் முழு வேகத்தையும் உணர்ந்தாள். அவள் வலியில் சிணுங்கியபடியே கண்களை மூடினாள். ஆனால் அவள் கண்கள் திறந்தபோது, அங்கே கஜா இல்லை; அவளது கைகளில் அவனது முரட்டுப் பிடியின் தடம் மட்டுமே எஞ்சி இருந்தது.
மூவரும் மூன்று விதமான அதிர்ச்சிகளுடன் வந்து அவளைத் தீண்டிவிட்டுச் சென்றனர். ராம கோபாலனின் மென்மை, அறிவின் தந்திரம், கஜாவின் ஆக்ரோஷம் என மூன்றும் சேர்ந்து ப்ரியங்காவை இப்போது ஒரு முழுமையான காமக் கைதியாக மாற்றியிருந்தது. அவளது உடல் இப்போது ஒரு எரிமலையாகக் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது!
பிரியங்காவின் ஒவ்வொரு நரம்பையும் தன் இச்சைப்படி துடிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்த காத்தவராயன், அவளது தவிப்பை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். ராம கோபாலன், அறிவு, கஜா என வெவ்வேறு வடிவங்களில் அவன் தந்த தீண்டல்கள் பிரியங்காவை ஒரு போதை மயக்கத்திலேயே வைத்திருந்தது. அவள் மெத்தையில் வளைந்து நெளிந்து, "இன்னும்... இன்னும்..." எனத் தவிக்கும் அந்த நிலையை அவன் தன் மாயக் கண்களால் பார்த்து ரசித்து, அவளை இன்னும் உசுப்பேற்ற நினைத்தான்.
சரியாக அந்தத் தருணத்தில் தான், அவனது அமானுஷ்ய சக்திகளுக்கு ஒரு பலமான அதிர்வு எட்டியது. இறந்துவிட்டதாக அவன் எண்ணிய லிகிதா மற்றும் அனு இருவரும் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்ததை அவனது உணர்வுகள் காட்டிக் கொடுத்தன.
"இது எப்படிச் சாத்தியம்? இவர்கள் எப்படி உயிர் பெற்று எழுந்தனர்?" என அவன் உள்ளம் துடித்தது. அங்கு உடனடியாகச் சென்று, என்ன மாயாஜாலம் நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற வேகம் அவனுக்குள் எழுந்தது.அனு மற்றும் லிகிதாவின் எழுச்சி அவனது திட்டங்களுக்குப் பெரும் ஆபத்தாக முடியும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
அவன் அங்கிருந்து மறைய நினைத்த போதிலும், அவனது கண்கள் பிரியங்காவை விட்டு விலக மறுத்தன.
காம ஜூரத்தில் பிரியங்கா ஆடை கலைந்து, வியர்வை படிந்த மேனியுடன் மெத்தையில் கிடந்த அந்தத் தோற்றம் காத்தவராயனின் அசுரத்தனமான காமத்தைத் தூண்டியது.
"அனு,லிகிதா உயிர் பெற்றுவிட்டார்களே!" என்ற பதற்றம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், பிரியங்காவின் அந்த விம்மித் தணியும் மார்புகளும், அவளது சிவந்த இதழ்களும் அவனை ஒரு காந்தம் போல கட்டிப் போட்டன.
ப்ரியங்காவின் அந்தத் தோற்றம், காத்தவராயனின் அசுரக் கண்களுக்கு ஒரு தீராத விருந்தாக அமைந்தது. ப்ரியங்காவின் உடலெங்கும் பரவியிருந்த அந்த நளினமான வளைவுகள் அவனை ஒரு அடிமையைப் போல அங்கே கட்டி போட்டன.
அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தல் மெத்தையெங்கும் ஒரு கருமேகம் போலக் கலைந்து கிடந்தது. வியர்வையில் நனைந்த அவளது நெற்றித் தாரைகள் நிலவொளியில் மின்னின. காம ஜூரத்தில் சிவந்து தகித்த அவளது கன்னங்களும், ஒரு சிறு பிளவோடு துடித்துக் கொண்டிருந்த அவளது ஈரமான இதழ்களும், "என்னை ஆட்கொள்" என்று மௌனமாக அவனைக் கூப்பிட்டன.
அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தல் மெத்தையெங்கும் ஒரு கருமேகம் போலக் கலைந்து கிடந்தது. வியர்வையில் நனைந்த அவளது நெற்றித் தாரைகள் நிலவொளியில் மின்னின. காம ஜூரத்தில் சிவந்து தகித்த அவளது கன்னங்களும், ஒரு சிறு பிளவோடு துடித்துக் கொண்டிருந்த அவளது ஈரமான இதழ்களும், "என்னை ஆட்கொள்" என்று மௌனமாக அவனைக் கூப்பிட்டன.
அவள் மெத்தையில் ஒரு கொடியைப் போல வளைந்து நெளிந்தபோது, அவளது அந்த மெல்லிய இடை ஒரு கவிஞனின் கற்பனையை விஞ்சியது. அவளது வயிற்றில் அரும்பியிருந்த அந்த மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள், அவளது ஆழமான நாபிக் குழியில் தஞ்சம் புகுந்தன. அந்த வளைவுகள் காத்தவராயனுக்கு ஒரு மாய உலகத்தையே காட்டின.
ப்ரியங்காவின் கழுத்து, ஒரு வெண் சங்கு செதுக்கப்பட்டது போன்ற நீட்சியுடன் காட்சியளித்தது. அவள் காமத் தவிப்பில் தலையைச் சாய்த்துப் புரண்டபோது, அவளது அந்த நீண்ட கழுத்தின் நரம்புகள் மெல்லப் புடைத்துத் தெரிந்தன. அது ஒரு அன்னப்பட்சியின் கழுத்தைப் போல அத்தனை மென்மையாகவும், நளினமாகவும் இருந்தது.
அந்த இடத்தின் வழவழப்பான மேனியில், அவளது வியர்வைத் துளிகள் முத்துக்களாக உருண்டு வந்து அவளது தோள்பட்டை பள்ளங்களில் தேங்கின.
அவளது கழுத்துத் தசைகள் ஒவ்வொரு முறை மூச்சு இழுக்கும்போதும் சுருங்கி விரிந்த அந்தத் தோற்றம், காத்தவராயனுக்குள் ஒரு மிருகத்தனமான பசியைத் தூண்டியது.
அவளது இடுப்புப் பகுதி, காத்தவராயனின் பார்வையை அங்கேயே நிலைக்கச் செய்தது.
ஒரு கைப்பிடிக்குள் அடங்கிவிடுமோ என்று எண்ணத் தோன்றும் அந்த மெல்லிய இடை, அவள் மெத்தையில் நெளியும்போது ஒரு நாகத்தைப் போல வளைந்து கொடுத்தது.
அவளது ஆடை சற்றே மேலேறி காற்றில் பறந்து, அவளது வயிற்றின் மடிப்புகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அதன் மையத்தில் ஒரு சுழலைப் போல அமைந்திருந்த அந்த ஆழமான நாபிக் குழி, நிலவொளியில் ஒரு மர்மக் கிணறு போலக் காட்சியளித்தது.
அனல் காற்றில் அவளது வயிறு விம்மித் தணிந்தபோது, அங்கிருந்த அந்தத் தங்க நிற மேனி, காத்தவராயனின் கரங்கள் அங்கே தஞ்சம் புக வேண்டும் என மௌனமாக ஏங்கியது.
கீழே, அவளது நீண்ட வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசி நெளிய, அவளது மென்மையான உள்ளங்கால்கள் அந்த இன்ப அவஸ்தையில் மெத்தையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டன.
அவளது இடுப்பின் வளைவிலும், கழுத்தின் வசீகரத்திலும் சிக்கிக் கொண்ட காத்தவராயன், லிகிதாவைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை முழுமையாக இழந்தான்.
"இந்தத் தேவதையை இப்படியே விட்டுவிட்டு என்னால் நகர முடியவில்லையே!" என்று அவன் தனக்குள்ளே கர்ஜித்தான். அவளது ஒவ்வொரு அசைவும் அவனுக்கு ஒரு சவாலாகவும், ஒரு அழைப்பாகவும் இருந்தது. லிகிதா மற்றும் அனுவின் எழுச்சியால் ஏற்படப்போகும் ஆபத்தை விட, ப்ரியங்காவின் இந்தத் தகிக்கும் பேரழகு அவனை முழுமையாகச் செயலிழக்கச் செய்தது.
அவளது அந்த நிலைகுலைந்த அழகு, அவனது கால்களில் விலங்கு இட்டது போல அவனை நகர விடாமல் தடுத்தது. போக வேண்டும் என்ற புத்தி சொன்னாலும், இந்தப் பேரழகை இப்போது ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்ற அந்த அசுரக் காமம் அவனை அங்கே நிலைகொள்ளச் செய்தது.
![[Image: 1777783739073.png]](https://i.ibb.co/zV4sp9nn/1777783739073.png)
[/b]
ப்ரியங்கா ஒரு ப்ளாக் சீக்வின்ட் அனார்கலி சூட் அணிந்து இருந்தாள்.
அந்த இரவு நேரத்தின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், அவள் ஒரு தேவதையைப் போலத் தோன்றினாள். கார்மேகம் போன்ற **கருப்பு நிற அனார்கலி** ஆடை அவளைச் சுற்றி ஒரு மர்மமான அழகைச் சேர்த்திருந்தது. அந்த ஆடை முழுவதும் தூவப்பட்டிருந்த பொன்னிறச் சிறு புள்ளிகள் (Sequins), நள்ளிரவு வானில் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் போல ஒவ்வொன்றாகக் கண் சிமிட்டின.
அதன் கழுத்தோரம் மற்றும் கைகளில் ஓடிய சிவப்பு நிற பார்டர்கள், கருப்பு நிறத்திற்கு ஒரு கம்பீரமான முரணைக் கொடுத்தன.
அவளது துப்பட்டா காற்றில் லேசாக அசைந்தபோது, அதில் இருந்த பொன்னிற வேலைப்பாடுகள் அந்த இடத்தையே ஒளிமயமாக மாற்றின.
காதுகளில் ஊசலாடும் அந்தச் சிறிய காதணிகளும், கையில் மின்னும் ஒற்றை வளையலும்"எளிமையே பேரழகு" என்பதை உரக்கச் சொல்லின.
ப்ரியங்காவின் முகம், பௌர்ணமி நிலவு மண்ணில் இறங்கி வந்தது போலப் பிரகாசித்தது.
மையெழுதிக் கருமை படர்ந்த அவள் கண்கள், பார்க்கும் எவரையும் கட்டிப்போடும் மந்திரக் கோல்கள். அதில் மின்னும் அந்தச் சிறு குறும்பு, ஒரு காதலனின் இதயத்தை ஊடுருவும் கூர்மையான அம்பு.
செக்கச் சிவந்த அவளது இதழ்கள், புன்னகையில் விரியும் போது முத்துக்கள் வரிசை கட்டி நிற்பது போலத் தெரிகிறது. அந்த இதழோரச் சிரிப்பில் தான் எத்தனை ஆயிரம் காதல் கவிதைகள் ஒளிந்து கிடக்கின்றனவோ!
அவளது நெற்றியின் மையத்தில் இருக்கும் அந்தச் சிறு பொட்டு, ஒரு பிரபஞ்சத்தின் அச்சாணி போல அவளது ஒட்டுமொத்த அழகையும் ஒரு புள்ளியில் நிலைநிறுத்துகிறது.
அவள் அணிந்திருக்கும் அந்தக் கரிய நிற ஆடை, அவளது மேனி அழகை இன்னும் கவர்ச்சியுடன் எடுத்துக் காட்டுகிறது.
நள்ளிரவு வானத்தைப் போன்ற அவளின் ஆடை, அவளது பால் போன்ற நிறத்திற்கு ஒரு கம்பீரமான அழகைத் தந்தது.. அதில் இழைக்கப்பட்டுள்ள அந்தத் தங்க நிற வேலைப்பாடுகள், விண்மீன்கள் புடவையில் தஞ்சம் புகுந்தது போல மின்னுகின்றன.
அவளது தோள்களில் தவழும் அந்த மெல்லிய (Net) துணி, அவளது அங்கங்களின் அழகை முழுமையாக மறைக்காமல், ஒரு மர்மமான கவர்ச்சியைச் சேர்த்தன.
ப்ரியங்காவின் உடல் வாகு, ஒரு தேர்ந்த சிற்பியால் செதுக்கப்பட்ட அபூர்வச் சிலை போலத் திகழ்ந்தன.
அவளது நீண்ட கழுத்தும், சரிந்த தோள்களும் ஒரு அன்னப்பட்சியின் நளினத்தைக் கொண்டு இருந்தன. காதுகளில் ஊசலாடும் அந்தப் பெரிய ஜிமிக்கிகள், அவளது கன்னங்களை உரசிச் செல்லும் அழகே தனி.அது பார்க்க பார்க்க எந்த ஒரு ஆணின் உணர்ச்சிகளை உடனே தூண்டி விடும் அளவுக்கு கவர்ச்சியாக இருந்தது .
நிலவின் நிழலோ... கவிஞனின் கனவோ!
இருள் மேகக் கூட்டத்தை
ஆடையாய் உடுத்தி,
விண்மீன் துகள்களை
அதில் சிதறவிட்டு,
பூமிக்கு வந்த
பெண் நிலவோ நீ?
மை தீட்டிய உந்தன்
இரு விழிக் காந்தம்,
காதல் மந்திரத்தை
மௌனமாய் ஓத...
இதழ் ஓரச் சிரிப்பில்
யுகங்கள் உறையுதடி!
செதுக்கிய சிலையாய்
சிற்றிடை மின்ன,
தங்கத் தாரகையாய்
சந்தன மேனி ஜொலிக்க,
நின்ற கோலத்திலேயே
நெஞ்சைச் சிறைபிடிக்கும்
மாய மோகினி நீ!
நெற்றித் திலகம்
உன் அழகின் அச்சாணி!
புன்னகை ஒன்றே
உன் பேரழகின் பேரணி!
தோட்டத்தின் மத்தியில் மெத்தையில் கிடந்த ப்ரியங்கா, தாள முடியாத அந்த ஜூரத்தினால் அங்கும் இங்கும் புரண்டாள்.
சுற்றியிருந்த பூக்களின் நறுமணம் அவளுக்குள் ஒரு போதையை ஏற்றியது. நிலவொளியில் மின்னிய அவளது பால் போன்ற மேனி, வியர்வைத் துளிகளால் நனைந்து ஒரு சிற்பத்தைப் போல ஜொலித்தது. ஒவ்வொரு சுவாசமும் அனலாய் வெளியேற, அவளது மார்புகள் அந்தத் தகிப்பைத் தாங்க முடியாமல் விம்மித் தணிந்தன.
அவளது இதழ்கள் காய்ந்து போயிருந்தன. காத்தவராயனின் நினைவுகள் அவள் மனக்கண்ணில் தோன்றிய மாத்திரத்தில், அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது. அந்தத் தவிப்பைத் தணிக்க வழியின்றி, அவள் மெத்தையின் ஓரங்களைத் தன் நகங்களால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அந்தத் தோட்டத்தின் மௌனத்தில், ப்ரியங்காவின் மெல்லிய முனகல்கள் மட்டுமே எதிரொலித்தன.
தன் மேனியில் ஊர்ந்து செல்லும் நிலவொளியைத் காத்தவராயன் கரங்களாகவே அவள் பாவித்தாள். கைகளைத் தலைக்கு மேலே உயர்த்தி, உடலை வளைத்து நெளித்து அவள் அனுபவித்த அந்த இன்ப அவஸ்தை, அந்த இரவையே காமத்தால் உறைய வைத்தது.
அவளது இதயம் துடிக்கும் வேகம் அதிகரிக்க, அவளது கால்கள் தன்னிச்சையாகப் பின்னிப் பிணைந்தன. காத்தவராயன் ஏற்றி வைத்த அந்த நெருப்பு, அவளது பெண்மையின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஒருவித ஊறலை ஏற்படுத்தி, அவளைச் சொர்க்கத்தின் விளிம்பிற்கு இழுத்துச் சென்றது.
அவள் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆடை, அவளது வியர்வையில் நனைந்து மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. அந்த ஆடை அவளுக்கு ஒரு சிறையைப் போலத் தோன்றியது. "காத்தவராயா..." என்று அவள் மெல்ல முணுமுணுத்தபோது, அவளது குரலில் ஒரு பெண்ணின் ஏக்கமும், மோகத்தின் உச்சமும் கலந்திருந்தது.
அந்தத் தனிமையில், இயற்கையும் அவளுக்கு எதிராகச் சதி செய்தது. வீசிய காற்று அவளது ஆடைகளைக் கலைத்து, அவளது அங்கங்களின் அழகை நிலவுக்கு அப்பட்டமாகத் திறந்து காட்டியது. ப்ரியங்கா இப்போது ஒரு பெண்ணாக இல்லை; அவள் காமத்தீயில் உருகும் மெழுகாக மாறி, அந்தக் காம வேட்கையில் முழுமையாகக் கரைந்து கொண்டிருந்தாள்.
பிரியங்கா அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய கருப்புப் ஆடை, காற்றோடு கைகோர்த்துக் கொண்டு அவளது உடலோடு ஒரு கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தைத் தொடங்கியது. வீசிய காற்று, அவளது மேனியோடு ஒட்டியிருந்த ஆடையை மெல்ல வருடி விலக்க முயன்றது.
காற்று அந்த ஆடையை இழுத்தபோது, அவளது மென்மையான மேனிக்கும் ஆடைக்கும் இடையே ஒரு சிறு இடைவெளி உருவானது. அந்தத் தருணத்தில் நிலவொளி உள்ளே புகுந்து, அவளது இடையின் மடிப்புகளையும், அடிவயிற்றின் பொலிவையும் ஒரு கணம் காட்டிவிட்டு மறைந்தது.
காற்று அவள் மேனி மீது மோதிச் செல்லும்போது, அந்த ஆடை அவளது எடுப்பான மார்புகளின் வடிவத்தை அப்பட்டமாக எடுத்துக் காட்டியது. மூச்சுக்காற்றோடு சேர்ந்து ஆடை விம்மித் தணிந்தது, காத்தவராயனுக்கு ஒரு மாய அழைப்பை விடுப்பது போல இருந்தது.
அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தலை காற்று மெல்லக் கலைத்து, அவளது முகத்தின் மீதும், கழுத்தின் மீதும் படரச் செய்தது.
அவளது தோள்களில் படர்ந்திருந்த அந்த மெல்லிய முந்தானை, காற்றினாலேயே உயிர் பெற்றது போல அசைந்தது.
ப்ரியங்காவின் தவிப்பு இப்போது வெறும் ஜூரம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு எரிமலையின் சீற்றமாக மாறியிருந்தது. அவளது உடல் கட்டுக்கடங்காத காமத் தீயில் மெழுகாக உருகிக் கொண்டிருந்தது.
மென்மையாக வீசிக்கொண்டிருந்த தென்றல் கூட, இப்போது தகிக்கும் அனல் காற்றாக மாறியது.ப்ரியங்காவின் கொதிக்கும் மேனியில் பட்டபோது ஊசி முனைகளால் குத்துவது போல இருந்தது. அவளது வியர்வை படிந்த தோலில் காற்று பட்ட இடமெல்லாம் அனலாகக் கொதித்தது.
அவள் மூச்சை உள்ளிழுக்கும்போது, நுரையீரல் உருகிவிடுவது போன்ற ஒரு வெப்பம் அவளைத் திணறடித்தது. அவளது மார்புகள் அந்த அனல் காற்றை உள்வாங்க முடியாமல் விம்மி விம்மித் தவித்தன.
தலை பின்னோக்கிச் சாய, அவளது நீண்ட கழுத்தின் நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிந்தன. அந்த இடத்தில் ஒரு முத்தத்தைப் பதிக்க யாரோ ஒருவன் வரமாட்டானா என்ற ஏக்கம் அவளது கண்கள் செருகச் செய்தது.
அந்த இன்ப வேதனையின் உக்கிரம் தாங்காமல், அவளது மென்மையான உள்ளங்கால்கள் வளைந்து, விரல்கள் மெத்தையின் துணியைக் கவ்விப் பிடித்தன.
வானில் தெரிந்த நிலவு, குளிர்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதிலாக, அவளது காமத் தீயை இன்னும் அதிகமாக்கியது.
நிலவொளி அவள் மேனியில் விழுந்த இடமெல்லாம், யாரோ ஒருவன் கைகளால் வருடுவது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அந்த ஒளிக்கதிர்கள் அவளது பெண்மையில் ஒரு விவரிக்க முடியாத அரிப்பை ஏற்படுத்த, ப்ரியங்கா தாள முடியாமல் தரையில் புரண்டாள்.
அவளது வியர்வை படிந்த நெற்றியில் நிலவின் ஒளி பட்டபோது, அது பனித்துளிகள் படிந்த தாமரை மலர் போலக் காட்சியளித்தது. செருகியிருந்த அவளது விழிகளில் நிலவின் பிரதிபலிப்பு ஒரு மர்மமான காமக் கதையைச் சொல்லியது.
சிவந்து தகித்த அவளது இதழ்கள் நிலவொளியில் இன்னும் ஈரமாக, இன்னும் சிவப்பாகத் தெரிந்தன.
அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஆடை கலைந்து கிடக்க, நிலவொளி அவளது இடையையும், வயிற்றுப் பகுதியையும் தன் கரங்களால் வருடுவது போலப் படர்ந்தது.
அவளது இடுப்பு ஒரு சிற்பியின் கைவண்ணத்தில் உருவானது போல அத்தனை துல்லியமான வளைவுகளுடன் இருந்தது. நிலவொளி அந்த மென்மையான தோலில் படும்போது, அது ஒரு பால் பளிங்குச் சிலையைப் போல ஜொலித்தது.
அவளது தோள்களில் வழிந்து ஓடிய வியர்வை, நிலவொளியைத் தனக்குள் ஏந்தி முத்துக்களாக உருண்டன.
மரங்களின் நிழல்கள் தரையில் அசைந்தபோது, அவை பல நூறு கைகளாக மாறித் தன் உடலைத் தீண்டுவது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவள் கிடந்த தரையும் அவளுக்கு அமைதியைத் தரவில்லை.
அவள் குளிர்ச்சிக்காகத் தன் மேனியைத் தரையில் தேய்க்க முயன்றாள். ஆனால், அந்த மண் ஒரு தணல் போல அவளது மென்மையான தோலைச் சுட்டது.
தரையிலிருந்து முளைத்த மெல்லிய வேர்களும், புற்களும் அவளது இடுப்பு மற்றும் தொடைகளில் உரசியபோது, அது ஒரு காமத் தூண்டுதலாக மாறி அவளைத் துடிக்க வைத்தது.
திடீரென்று வானத்திலிருந்து ஒரு மெல்லிய தூறல் விழுந்தது. ஆனால் அது குளிர்ச்சி தரும் மழையல்ல.
ஒவ்வொரு மழைத்துளியும் அவளது ஆடைகளை நனைத்து, அவளது செக்கச் சிவந்த மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. நனைந்த ஆடை அவளது மார்பகங்களின் வடிவத்தை அப்பட்டமாகக் காட்ட, அந்த ஈரம் அவளது காம வேட்கையை இன்னும் பலமடங்கு அதிகரித்தது.
மழைத்துளிகள் அவளது இதழ்களில் விழ, அந்தத் தேனை உறிஞ்சிக் குடிக்க ஒருவன் இல்லை என்ற ஏக்கம் அவளை ஆட்கொண்டது.
இயற்கையின் இந்த வாதையில் சிக்குண்ட ப்ரியங்கா, தன் ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு, மண்ணையும் விண்ணையும் பார்த்துக் கதறினாள். அவளது உடல் வளைந்து நெளிந்து, காமத்தின் உச்சகட்ட வேதனையை அனுபவித்தது.
இயற்கையே... என்னைக் கொன்றுவிடு! அல்லது என் தாகத்தைத் தணித்துவிடு!" என்று அவள் முனகினாள்
காமத்தின் உக்கிரத்தை தாங்க முடியாமல், அவள் தன் தலையை மெல்லச் சாய்த்து, தன் பட்டுப் போன்ற தோள் பட்டையில் முகத்தைப் புதைத்தாள். அவளது சிவந்த இதழ்கள் தன் சொந்தத் தோளிலேயே உரசிய அந்த நொடி, உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் மின்னல் பாய்ந்தது.
தன் இதழ்களின் சூடு தன் தோளிலேயே பட்டதும், அவள் உடல் ஒருமுறை விதிர்த்து அடங்கியது. அவளது மேனி முழுதும் வியர்வை அரும்பி, அந்த நிலவொளியில் அவள் ஒரு சிலையைப் போல மின்னினாள்.
ஆடைக்குள்ளே சிறைப்பட்டிருந்த அவளது மார்புகள், அவளது வேகமான மூச்சிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறின. ஒவ்வொரு முறையும் அவை மேலெழுந்து கீழே இறங்கும் போது, ஒரு புது விதமான அனல் காற்று அவளைச் சூழ்ந்தது.
தன்னையே அறியாமல் அவள் கை மெல்லக் கீழே இறங்கியது. உலகை மறந்த நிலையில், அவள் தன் மென்மையான விரல்களை அந்த மென்மையான இடத்தின் மீது வைத்தாள்.
அங்கே நிலவிய அந்தத் தாள முடியாத ஊறலைத் தணிக்க, அவள் தன் விரலால் அந்தப் பெண்மையை மெல்ல அழுத்தினாள். அந்த முதல் ஸ்பரிசமே அவளை சொர்க்கத்தின் விளிம்பிற்குக் கொண்டு சென்றது.
விரல்களின் அழுத்தம் கூடக் கூட, அவளது இடுப்புத் தசைகள் தன்னிச்சையாக வில்லாக வளைந்தன. அவள் இடுப்பு இறங்கி இறங்கி மேலே ஏறியது..
அவள் இதழ்களில் இருந்து ஒரு நீண்ட முனகல் ("ஆஆஹ்...") கானகத்தின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளிப்பட்டது.
அவள் கண்களைச் செருகிக் கொண்டு, தன் விரல்களின் இயக்கத்தை இன்னும் வேகமாக்கினாள். அந்த மாயக் காம ஜூரம் அவளது அறிவைக் மழுங்கச் செய்து, உடலை ஒரு இயந்திரமாக மாற்றியிருந்தது.
தேனை வாரி இறைக்கும் அவளது இதழ்கள் இப்போது உலர்ந்து போயின. யாரோ ஒருவனின் முரட்டுத்தனமான முத்தத்திற்காக அந்த இதழ்கள் ஏங்கித் தவித்தன.
அடிவயிற்றில் அனல் கொதித்துக் கொண்டிருக்க, ப்ரியங்கா தன் பெண்மையை இன்னும் ஆழமாகத் தீண்டினாள். அவளது மொத்த உடலும் ஒரு பெரும் அதிர்வை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.
ப்ரியங்கா இப்போது ஒரு பெண்ணாக இல்லை; அவள் காமத்தின் உருவமாகவே மாறியிருந்தாள். அந்த நிசப்தமான இரவில், அவளது மூச்சுக் காற்றும், மெல்லிய முனகல்களும் மட்டுமே எஞ்சி நின்றன.
ப்ரியங்காவின் அந்தத் தனிமை, காமத்தின் உச்சத்தில் அவள் தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், காத்தவராயனின் மாயைக்குச் சாதகமாக அமைந்தது. இருளின் அடர்த்தியிலிருந்து ஒரு கரிய புகை போல காத்தவராயன் மாயா அங்கே மெல்ல உருவெடுத்தான்.
ப்ரியங்கா தன் பெண்மையைத் தீண்டி தவித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சுற்றியிருந்த காற்று திடீரென்று வெப்பமானது. அவளது காதுகளுக்கு அருகே ஒரு மெல்லிய ஆண் குரலின் மூச்சுக்காற்று பட்டது. அது ஒரு முனகலாக, ஒரு அழைப்பாக அவளுக்குள் இறங்கியது.
சட்டென்று அவளுக்கு முன்னால் ஒரு நிழல் உருவம் தோன்றியது. அது வெறும் நிழலல்ல; ப்ரியங்காவின் ஆழ்மனதில் இருக்கும் ஆண்மையின் இலக்கணமாக, ஒரு கம்பீரமான உருவமாக காத்தவராயன் மாயா அங்கே நின்றான். அவனது கண்கள் அனல் பிழம்பாக மின்னின.
ப்ரியங்கா கண்களைத் திறந்தபோது, அந்த உருவத்தைப் பார்த்து பயப்படவில்லை. மாறாக, அந்த ஜூரத்தின் தாகத்திற்கு இதுதான் மருந்து என அவளது உடல் ஏங்கியது.
மாயா அவளைத் தொடவில்லை, ஆனால் அவனது நிழல் அவள் மேல் விழுந்த மாத்திரத்திலேயே அவள் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. அவனது விரல்கள் அவள் தோள்பட்டையில் படாமலேயே, அந்த இடத்திலிருந்து ஒரு மின்சாரம் அவளது மார்பகங்களுக்குப் பாய்ந்தது.
மாயா அவளை நெருங்க, அவளது சிவந்த இதழ்கள் தன்னிச்சையாகத் திறந்தன. அவன் தீண்டலை அவள் எதிர்பார்த்துக் காத்து இருக்க அவன் மாயமாய் மறைந்து அவள் தவிப்பை கூட்டினான்.
ப்ரியங்கா தாகத்துடன் வானத்தைப் பார்த்தபோது, நிலவின் ஒளி திடீரென்று ஒரு மனித உருவமாகத் தரையில் விழுந்தது. அந்த நிழல் மெல்ல மெல்ல உயிர் பெற்று, அவளது மெத்தைக்கு மிக அருகில் ராம கோபாலனாக உருவெடுத்தது. அவள் அதிர்ச்சியில் எழ முயன்றபோது, அவன் ஒரு நொடியில் அவள் பின்னால் வந்து நின்றான்.
அவள் திரும்புவதற்குள், அவனது சில்லென்ற விரல்கள் அவளது கழுத்தின் பின் பக்கத்தில் ஊர்ந்தன. "பேரழகியே, இந்த நிலவு உன் அழகை மட்டும் பார்க்கவில்லை, உன் தாகத்தையும் பார்க்கிறது..." என்று அவன் மெல்ல முணுமுணுத்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் காதோரம் பட்ட அந்த நொடி, ஒரு மின்சாரம் அவளது மார்பு வரை பாய்ந்தது. அவள் அவனைத் தொடக் கையை நீட்டியபோது, அவன் ஒரு நீர்க்குமிழி போலக் காற்றில் கரைந்து மறைந்தான்.
ராம கோபாலன் மறைந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து அவள் மீள்வதற்குள், மெத்தைக்குக் கீழே இருந்த புற்கள் மற்றும் செடிகள் அசையத் தொடங்கின. ஏதோ ஒரு மிருகம் வருவது போலத் தோன்றியது. ஆனால், செடிகளுக்கு இடையே இருந்து அறிவின் முகம் மெல்ல வெளிப்பட்டது. அவன் அங்கிருந்து அப்படியே மெத்தைக்குள் ஊர்ந்து வந்த விதம் அவளுக்குப் பெரும் திகைப்பைத் தந்தது.
அவன் ஒரு வேட்டையாடும் சிறுத்தையைப் போல அவளை நெருங்கி, அவளது பூ போன்ற இடையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான். அவனது கண்கள் இருளில் ஒரு பூனையைப் போல மின்னின. "ஏன் இந்தத் தவிப்பு? நான் இருக்கும்போது எதற்குத் தனியாகப் புரள்கிறாய்?" என்று கேட்டபடி, அவன் தன் நகங்களால் அவள் வயிற்றில் ஒரு மெல்லிய கோட்டை இழுத்தான். அந்தத் தீண்டலில் அவளது அடிவயிறு கிளர்ச்சி கண்டு விம்மியது. ஆனால், அவள் அவன் மார்பில் தலை சாய்க்க முயன்றபோது, அவன் ஒரு கருகிய இலை போலக் காய்ந்து மறைந்தான்.
அறிவு மறைந்த பின் அந்த இடம் நிசப்தமானது. திடீரென்று வானத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது போல ஒளி தோன்றியது. மரம் ஒன்றின் மேலிருந்து ஒரு பெரிய உருவம் குதித்தது. அது கஜா. அவனது முரட்டுத்தனமான தோற்றமும், ஆக்ரோஷமான கண்களும் அவளுக்குள் ஒரு பயத்தையும் அதே சமயம் ஒரு காட்டுத்தனமான மோகத்தையும் தூண்டின.
அவன் எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி அவள் மேல் பாய்ந்து, அவளது இரு கைகளையும் முரட்டுத்தனமாகப் பிடித்து மெத்தையோடு அமுக்கினான். அவனது வியர்வை நாற்றம் அவளுக்கு ஒரு விதமான போதையைத் தந்தது. "இந்தக் வீடு உனது, நீ எனக்கு..." என்று கரகரப்பான குரலில் கூறி, அவன் அவள் கழுத்தில் தன் முரட்டு இதழ்களைப் பதித்தான். அந்த உக்கிரமான தீண்டலில் ப்ரியங்கா தன் பெண்மையின் முழு வேகத்தையும் உணர்ந்தாள். அவள் வலியில் சிணுங்கியபடியே கண்களை மூடினாள். ஆனால் அவள் கண்கள் திறந்தபோது, அங்கே கஜா இல்லை; அவளது கைகளில் அவனது முரட்டுப் பிடியின் தடம் மட்டுமே எஞ்சி இருந்தது.
மூவரும் மூன்று விதமான அதிர்ச்சிகளுடன் வந்து அவளைத் தீண்டிவிட்டுச் சென்றனர். ராம கோபாலனின் மென்மை, அறிவின் தந்திரம், கஜாவின் ஆக்ரோஷம் என மூன்றும் சேர்ந்து ப்ரியங்காவை இப்போது ஒரு முழுமையான காமக் கைதியாக மாற்றியிருந்தது. அவளது உடல் இப்போது ஒரு எரிமலையாகக் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது!
பிரியங்காவின் ஒவ்வொரு நரம்பையும் தன் இச்சைப்படி துடிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்த காத்தவராயன், அவளது தவிப்பை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். ராம கோபாலன், அறிவு, கஜா என வெவ்வேறு வடிவங்களில் அவன் தந்த தீண்டல்கள் பிரியங்காவை ஒரு போதை மயக்கத்திலேயே வைத்திருந்தது. அவள் மெத்தையில் வளைந்து நெளிந்து, "இன்னும்... இன்னும்..." எனத் தவிக்கும் அந்த நிலையை அவன் தன் மாயக் கண்களால் பார்த்து ரசித்து, அவளை இன்னும் உசுப்பேற்ற நினைத்தான்.
சரியாக அந்தத் தருணத்தில் தான், அவனது அமானுஷ்ய சக்திகளுக்கு ஒரு பலமான அதிர்வு எட்டியது. இறந்துவிட்டதாக அவன் எண்ணிய லிகிதா மற்றும் அனு இருவரும் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்ததை அவனது உணர்வுகள் காட்டிக் கொடுத்தன.
"இது எப்படிச் சாத்தியம்? இவர்கள் எப்படி உயிர் பெற்று எழுந்தனர்?" என அவன் உள்ளம் துடித்தது. அங்கு உடனடியாகச் சென்று, என்ன மாயாஜாலம் நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற வேகம் அவனுக்குள் எழுந்தது.அனு மற்றும் லிகிதாவின் எழுச்சி அவனது திட்டங்களுக்குப் பெரும் ஆபத்தாக முடியும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
அவன் அங்கிருந்து மறைய நினைத்த போதிலும், அவனது கண்கள் பிரியங்காவை விட்டு விலக மறுத்தன.
காம ஜூரத்தில் பிரியங்கா ஆடை கலைந்து, வியர்வை படிந்த மேனியுடன் மெத்தையில் கிடந்த அந்தத் தோற்றம் காத்தவராயனின் அசுரத்தனமான காமத்தைத் தூண்டியது.
"அனு,லிகிதா உயிர் பெற்றுவிட்டார்களே!" என்ற பதற்றம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், பிரியங்காவின் அந்த விம்மித் தணியும் மார்புகளும், அவளது சிவந்த இதழ்களும் அவனை ஒரு காந்தம் போல கட்டிப் போட்டன.
ப்ரியங்காவின் அந்தத் தோற்றம், காத்தவராயனின் அசுரக் கண்களுக்கு ஒரு தீராத விருந்தாக அமைந்தது. ப்ரியங்காவின் உடலெங்கும் பரவியிருந்த அந்த நளினமான வளைவுகள் அவனை ஒரு அடிமையைப் போல அங்கே கட்டி போட்டன.
அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தல் மெத்தையெங்கும் ஒரு கருமேகம் போலக் கலைந்து கிடந்தது. வியர்வையில் நனைந்த அவளது நெற்றித் தாரைகள் நிலவொளியில் மின்னின. காம ஜூரத்தில் சிவந்து தகித்த அவளது கன்னங்களும், ஒரு சிறு பிளவோடு துடித்துக் கொண்டிருந்த அவளது ஈரமான இதழ்களும், "என்னை ஆட்கொள்" என்று மௌனமாக அவனைக் கூப்பிட்டன.
அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தல் மெத்தையெங்கும் ஒரு கருமேகம் போலக் கலைந்து கிடந்தது. வியர்வையில் நனைந்த அவளது நெற்றித் தாரைகள் நிலவொளியில் மின்னின. காம ஜூரத்தில் சிவந்து தகித்த அவளது கன்னங்களும், ஒரு சிறு பிளவோடு துடித்துக் கொண்டிருந்த அவளது ஈரமான இதழ்களும், "என்னை ஆட்கொள்" என்று மௌனமாக அவனைக் கூப்பிட்டன.
அவள் மெத்தையில் ஒரு கொடியைப் போல வளைந்து நெளிந்தபோது, அவளது அந்த மெல்லிய இடை ஒரு கவிஞனின் கற்பனையை விஞ்சியது. அவளது வயிற்றில் அரும்பியிருந்த அந்த மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள், அவளது ஆழமான நாபிக் குழியில் தஞ்சம் புகுந்தன. அந்த வளைவுகள் காத்தவராயனுக்கு ஒரு மாய உலகத்தையே காட்டின.
ப்ரியங்காவின் கழுத்து, ஒரு வெண் சங்கு செதுக்கப்பட்டது போன்ற நீட்சியுடன் காட்சியளித்தது. அவள் காமத் தவிப்பில் தலையைச் சாய்த்துப் புரண்டபோது, அவளது அந்த நீண்ட கழுத்தின் நரம்புகள் மெல்லப் புடைத்துத் தெரிந்தன. அது ஒரு அன்னப்பட்சியின் கழுத்தைப் போல அத்தனை மென்மையாகவும், நளினமாகவும் இருந்தது.
அந்த இடத்தின் வழவழப்பான மேனியில், அவளது வியர்வைத் துளிகள் முத்துக்களாக உருண்டு வந்து அவளது தோள்பட்டை பள்ளங்களில் தேங்கின.
அவளது கழுத்துத் தசைகள் ஒவ்வொரு முறை மூச்சு இழுக்கும்போதும் சுருங்கி விரிந்த அந்தத் தோற்றம், காத்தவராயனுக்குள் ஒரு மிருகத்தனமான பசியைத் தூண்டியது.
அவளது இடுப்புப் பகுதி, காத்தவராயனின் பார்வையை அங்கேயே நிலைக்கச் செய்தது.
ஒரு கைப்பிடிக்குள் அடங்கிவிடுமோ என்று எண்ணத் தோன்றும் அந்த மெல்லிய இடை, அவள் மெத்தையில் நெளியும்போது ஒரு நாகத்தைப் போல வளைந்து கொடுத்தது.
அவளது ஆடை சற்றே மேலேறி காற்றில் பறந்து, அவளது வயிற்றின் மடிப்புகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அதன் மையத்தில் ஒரு சுழலைப் போல அமைந்திருந்த அந்த ஆழமான நாபிக் குழி, நிலவொளியில் ஒரு மர்மக் கிணறு போலக் காட்சியளித்தது.
அனல் காற்றில் அவளது வயிறு விம்மித் தணிந்தபோது, அங்கிருந்த அந்தத் தங்க நிற மேனி, காத்தவராயனின் கரங்கள் அங்கே தஞ்சம் புக வேண்டும் என மௌனமாக ஏங்கியது.
கீழே, அவளது நீண்ட வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசி நெளிய, அவளது மென்மையான உள்ளங்கால்கள் அந்த இன்ப அவஸ்தையில் மெத்தையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டன.
அவளது இடுப்பின் வளைவிலும், கழுத்தின் வசீகரத்திலும் சிக்கிக் கொண்ட காத்தவராயன், லிகிதாவைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை முழுமையாக இழந்தான்.
"இந்தத் தேவதையை இப்படியே விட்டுவிட்டு என்னால் நகர முடியவில்லையே!" என்று அவன் தனக்குள்ளே கர்ஜித்தான். அவளது ஒவ்வொரு அசைவும் அவனுக்கு ஒரு சவாலாகவும், ஒரு அழைப்பாகவும் இருந்தது. லிகிதா மற்றும் அனுவின் எழுச்சியால் ஏற்படப்போகும் ஆபத்தை விட, ப்ரியங்காவின் இந்தத் தகிக்கும் பேரழகு அவனை முழுமையாகச் செயலிழக்கச் செய்தது.
அவளது அந்த நிலைகுலைந்த அழகு, அவனது கால்களில் விலங்கு இட்டது போல அவனை நகர விடாமல் தடுத்தது. போக வேண்டும் என்ற புத்தி சொன்னாலும், இந்தப் பேரழகை இப்போது ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்ற அந்த அசுரக் காமம் அவனை அங்கே நிலைகொள்ளச் செய்தது.
[/b]
03-05-2026, 09:39 PM
இந்த கதை என்னோட கற்பனையில் மட்டும் உருவானது அல்ல..krishkj,arun_zuneh,ramsehsurya இப்படி சில பேர் ஐடியா கொடுத்து அதற்கு ஏற்ப பல மாற்றங்கள் கொண்டு உருவான கதை. அதற்கு தான் அடு்த்த பகுதி என்ன வரும்?கதையின் போக்கை எப்படி கொண்டு செல்ல வேண்டும் என ஐடியா கேட்கிறேன்..ஆனா பதில் ஏனோ வருவது இல்லை..மீண்டும் அடுத்த update sunday
03-05-2026, 10:59 PM
Bro, Priyanka konjam kastapattu kedaikkara maari kondu ponga bro....
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 13 Guest(s)