Posts: 1,855
Threads: 9
Likes Received: 1,058 in 571 posts
Likes Given: 453
Joined: Jun 2021
Reputation:
18
ઘરે પહોંચીને, તેણીએ તેના રૂમનો દરવાજો બંધ કર્યો, તેના પલંગ પર બેઠી અને પોતાના વિષે વિચારવા લાગી. બાબાની વાતો સાંભળીને તેના હૃદયમાં એક વિચિત્ર સંતોષ અને હૂંફનો અનુભવ થયો - બાબાની પ્રસંશા સાંભળીને, તેને પોતાનામાં, તેમજ તેની શ્રદ્ધા અને તેના સૌંદર્યમાં ગર્વનો અનુભવ થયો. તે પોતાના શારીરિક સ્વરૂપને વારંવાર જોતી રહી, તેનું વારંવાર વખાણ કરતી રહી. તેના દરેક આકાર ને જોતી અને પોતાની સુંદરતા ની નીહારતી રહી.
તેણી પોતાના કપડાં ગોઠવ્યા, અને દરેક પસાર થતી ક્ષણ સાથે, તે અંદરથી વિચારતી રહી કે બાબાએ તેને શા માટે - અને કઈ રીતે માર્ગદર્શન આપવાનું પસંદ કર્યું. તેની આંખોમાં હવે શ્રદ્ધા અને વિશ્વાસનું મિશ્રણ પ્રતિબિંબિત થયું, સાથે સાથે એક નાની શંકાનું ઝાંખું પણ છલકાયું. મૈત્રી ની રચના.
પૂજા પોતાની દુનિયામાં ખોવાયેલી હતી - બાબાના શબ્દોની મીઠાશ, તેમની વાણીનો પ્રભાવ અને તેનામાં ઉભરાતી લાગણીઓ તેને સંપૂર્ણપણે ઇન્દ્રિયમય બનાવી રહી હતી. તેને એવું લાગતું હતું કે બાબા ફક્ત આધ્યાત્મિક માર્ગદર્શક જ નહીં, પણ તેના વિચારો અને લાગણીઓ માટે આધારસ્તંભ પણ છે.
આખો દિવસ, લિંગ તેની જાંગો વચ્ચે તેના ચીરા પર દબાયેલું હતું. છતાં હવે, તે જ સંવેદના પૂજાને આનંદદાયક લાગતી હતી.
રાત ગાઢ થઈ રહી હતી. ઓરડામાં એક હળવી શાંતિ છવાઈ ગઈ. પૂજા તેના પલંગ પર સૂઈ ગઈ હતી, જોકે તેની આંખો માટે ઊંઘ, દૂરની સંભાવના જ રહી હતી.
અચાનક, તેને યાદ આવ્યું - બાબાએ તેને રાત્રે સૂતા પહેલા લિંગને પ્રણામ કરવાની સૂચના આપી હતી. નિર્માત્રી મૈત્રી.
તે ધીમેથી ઉભી થઈ. તેના હાથમાં ખચકાટનો ટ્રેસ હતો, છતાં તેના હૃદયમાં એક આદર હતો જે તેના કરતાં ઘણો વધારે હતો. તેણે તેના સલવારનું નાડું ઢીલું કર્યું અને કાળજીપૂર્વક લિંગ બહાર કાઢ્યું.
થોડી ક્ષણો માટે, તેણીએ તેને તેના હાથમાં પકડી રાખ્યું... જાણે તે પારખી ન શકી કે તે ફક્ત કોઈ નિર્જીવ વસ્તુ છે કે કંઈક વધુ.
પછી, તેણીએ તેને તેના કપાળ પર લગાવ્યું. તેની આંખો અનૈચ્છિક રીતે બંધ થઈ ગઈ. તે સ્પર્શમાં એક વિચિત્ર શાંતિ હતી... જાણે તે કોઈ અદ્રશ્ય આધારની હાજરી અનુભવી રહી હોય.
જ્યારે તેણીએ આંખો ખોલી, ત્યારે તેની નજર લિંગ પર ચોંટાડેલા બાબાના નાના ફોટોગ્રાફ પર સ્થિર થઈ. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
તેણી લાંબા સમય સુધી તેને જોતી રહી. દરેક પસાર થતી ક્ષણ સાથે, બાબાના અવાજનો પડઘો - તેમના શબ્દો અને તે દિવસે શરૂઆતમાં તેમણે તેણીને આપેલી પ્રશંસા - તેના મનમાં ગુંજવા લાગ્યો.
"તું ખાસ છો... તારી પાસે સાચી શ્રદ્ધા છે... તું એક સ્વર્ગીય અપ્સરા છો..." એવું લાગતું હતું કે તે જ શબ્દો તેના કાનમાં ફરી એકવાર ભરાઈ રહ્યા હતા જેને તે કાઢવા માંગતી નહોતી.
એક હળવું સ્મિત તેના હોઠને સ્પર્શી ગયું. તેણીને ગહન અનુભૂતિ થઈ કે કોઈ તેને ખરેખર સમજે છે - કોઈ તો છે જે તેની સંભાળ રાખે છે, સમજે છે .. અને કદાચ, તેની સંભાળ પણ રાખે છે.
ધીમે ધીમે, તેનું મન આ જ વિચારોમાં ડૂબી ગયું. બાબા હવે તેના માટે ફક્ત આધ્યાત્મિક શિક્ષક રહ્યા ન હતા... તે તેના એકાંત વચ્ચે આશ્વાસનનો સ્ત્રોત બની રહ્યા હતા.
થોડી વાર પછી, તેણીને પોતાની જાત વિશે સંપૂર્ણ જાગૃતિ આવી હોય તેવું લાગ્યું. તેણીએ માથું થોડું હલાવ્યું, જાણે તે વિચારોમાંથી બહાર આવવાનો પ્રયાસ કરી રહી હોય.
તેણીએ કાળજીપૂર્વક તેના ચણીયા નીચે લિંગને તેની જગ્યાએ પાછું મુક્યું અને દોરી બાંધી દીધી.
તે પાછી સૂઈ ગઈ... ઓરડો એ જ શાંતિમાં ડૂબેલો રહ્યો, છતાં તેના અંદર કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.
તેણીની આંખો બંધ હતી... પરંતુ ઊંઘ હજુ પણ તેનાથી દૂર હતી.
તેના મનમાં ફક્ત એક જ ચહેરો વારંવાર દેખાઈ રહ્યો હતો— અને તે......
બાબાનો.
****************************
જોડાયેલા રહેજો પાછા.............
Posts: 1,855
Threads: 9
Likes Received: 1,058 in 571 posts
Likes Given: 453
Joined: Jun 2021
Reputation:
18
ફરી એકવાર રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ... પણ આ વખતે પહેલા જેવી શાંતિ નહોતી. હતી????
પૂજા પલંગ પર સૂઈ ગઈ, તેની આંખો બંધ હતી, છતાં તેનું મન જાગતું હતું. તેના અંદર એક ખળભળાટ શરૂ થઈ ગયો હતો - એક એવી લાગણી જે તે સંપૂર્ણપણે સમજી શકતી ન હતી કે દબાવી શકતી ન હતી. લિંગ વારંવાર તેની ચૂત પર ઘસાતું રહ્યું. જેમ જેમ તેના પગ હલતા ગયા, તેમ તેમ તે અંગ તેના પર દબાવતું રહ્યું - અને ધીમે ધીમે, આ હિલચાલ દ્વારા, તે તેના ગાંડ ના થ્રેશોલ્ડ (સીમા) પર પછાડવા લાગ્યું. તેણી પોતાને વાસનાના વધતા મોજામાં ડૂબી ગઈ - એક એવી ઇચ્છા જેની સામે તે સ્વેચ્છાએ શરણાગતિ સ્વીકારી રહી હતી. હકીકતમાં, તે આ બધું માણી રહી હતી.
બાબાના શબ્દો... તેમનો અવાજ... તેમનો દરેક ઉચ્ચારણ... બધું તેના મનમાં પડઘાઈ રહ્યું હતું.
"આ ફક્ત એક ધાર્મિક વિધિ છે..." મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
"તે તારા વિશ્વાસની કસોટી છે..."
તેણીએ પોતાની જાત સાથે તર્ક કરવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ જેટલી તે તેને સમજવાનો પ્રયાસ કરતી હતી, તેના વિચારો વધુ ગૂંચવાયેલા બનતા ગયા.
તેણીને લાગ્યું કે તે ધીમે ધીમે એવી દિશામાં જઈ રહી છે જ્યાંથી પાછા ફરવું સરળ નહીં હોય.
તેણી પડખું ફરી ગઈ. રૂમની દિવાલો પર આવતો આછો પ્રકાશ હવે તેને વિચિત્ર લાગતો હતો - જાણે રૂમની દરેક વસ્તુ તેને જોઈ રહી હોય... છતાં મૌન રહેતી હોય.
તેના મનમાં વારંવાર એક પ્રશ્ન ઉઠતો રહ્યો -
"શું હું ખરેખર યોગ્ય કામ કરી રહી છું...?" મૈત્રી ની રચના.
પણ તે જ ક્ષણે, બાબાનો ચહેરો તેની આંખો સમક્ષ આવી જતો હતો... તેમનો શાંત અવાજ... તેમનો આશ્વાસન આપતો સ્વભાવ... અને પ્રશ્ન ધીમે ધીમે દૂર થઈ જતો હતો. તેની વધતી ઇચ્છા સામે તેના બધી શંકાઓ તુચ્છ લાગવા લાગ્યા.
હવે, તેનામાં એક નવી સંવેદના મૂળિયાં જમાવી ચૂકી હતી—
શ્રદ્ધા અને શંકા વચ્ચે ક્યાંક લટકેલો એક અસ્પષ્ટ બંધન.
તે સમજી શકતી ન હતી કે આ બધું ફક્ત ધાર્મિક પ્રક્રિયા છે... કે બીજું કંઈક.
લિંગ ધીમે ધીમે તેનું કામ કરવાનું શરૂ કર્યું; તે હવે પૂજાના ગાંડ ને પ્રેમ કરી રહ્યું હતું. પૂજાને આ સંવેદના ખૂબ જ આનંદદાયક લાગી. તેણીને સમજાયું કે તેનો ગાંડ હવે ખુલી રહી છે, લિંગને સ્વીકારવા અને અંદર સમાવી જવા માટે તૈયાર છે.
પૂજાએ પોતાના સલવારનું નાડું ખોલ્યું અને લિંગ બહાર કાઢ્યું; તે આદરથી તેને નમન કરતી, અંદરથી ગણગણાટ કરતી, "લિંગને સલામ." બાબાનો ફોટો તેના પર જોઈને, તે હસતી અને મનમાં પોતાની જાતને કહેવા લાગી: "આ શું છે, બાબાજી? તમે મારા પાછલા દરવાજે શું કરી રહ્યા હતા? શું હું મદદ કરું? મારો પાછલું દ્વાર ઉધાર જોઈએ છે?"
પૂજાએ લિંગને તેના નિતંબ વચ્ચે ખસેડ્યું અને તેને તેના ગાંડ પર દબાવવાનું શરૂ કર્યું; તેને તે આનંદદાયક લાગતું હતું.
જોકે, ડરથી, તેણે લિંગને તેના ગાંડથી દૂર ખસેડ્યું અને તેના પગ વચ્ચે મૂક્યું. તેણે લિંગને તેના ચૂત પર હળવેથી ઘસ્યું.
પછી, લિંગને તેના કપાળ પર રાખીને, તેણે બાબાના ફોટોગ્રાફ તરફ જોયું અને મનમાં તેમને કહ્યું: "બાબાજી... તમને શું જોઈએ છે? વિધવા સાથે આવા કૃત્યો કરવા યોગ્ય નથી. કે પછી વિધવા સાથે જ રમત રમાય! વિધવા તૈયાર થઇ રહી છે બાબાજી" મૈત્રી દ્વારા રચિત વાર્તા.
જેમ જેમ તે લિંગને તેના ચૂત (ચુત) પર ઘસતી રહી, તેમ તેમ તેની પાંપણો ધીમે ધીમે ભારે થવા લાગી...
તેમ છતાં, તે ઊંઘના આલિંગનમાં સરી પડી, તેના મનમાં એક આછો ભયનો અનુભવ થયો—
પછી તેણે લિંગને તેના મૂળ સ્થાને પાછું બાંધી દીધું. અને, તેની ચૂત હજુ પણ ગરમીથી ધબકતી હોવાથી અને તેનો રસ છૂટવા લાગ્યો, તે સૂઈ ગઈ.
કદાચ તે ધીમે ધીમે એક જાળમાં ફસાઈ રહી હતી—જેનો તેને હજુ સુધી કોઈ ખ્યાલ નહોતો...
******************
બસ આજના દિવસ પુરતું અહી સુધી દોસ્તો.
ફરી મળીશું એક નવા અધ્યાય સાથે. ત્યાં સુધી મૈત્રી નાં જય ભારત.
(This post was last modified: 12-04-2026, 02:28 PM by
maitripatel. Edited 1 time in total.)
Posts: 102
Threads: 1
Likes Received: 91 in 91 posts
Likes Given: 2
Joined: Jul 2025
Reputation:
0
Wait કરીએ new update માટે please જરા જલ્દી જલ્દી આપો
Posts: 1,855
Threads: 9
Likes Received: 1,058 in 571 posts
Likes Given: 453
Joined: Jun 2021
Reputation:
18
આપનો ખુબ ખુબ આભાર દોસ્ત
ઘન જ આનંદ થયો કે વાર્તા એટલે કે મારો પ્રયાસ આપને જકડી રાખવા મેં અત્યાર સુધી તો સફળ રહ્યો છે.
Posts: 1,855
Threads: 9
Likes Received: 1,058 in 571 posts
Likes Given: 453
Joined: Jun 2021
Reputation:
18
યસ સર....................
Posts: 1,855
Threads: 9
Likes Received: 1,058 in 571 posts
Likes Given: 453
Joined: Jun 2021
Reputation:
18
ચાલો દોસ્તો વાર્તા માં કંઇક નવું જાણવા નો પ્રયત્ન કરીએ.......................
આપ સૌ રીડર્સ નો દિલ થી આભાર ......
આશા રાખું છું કે આગળ પણ આવો જ સહકાર મળતો રહેશે.............
Posts: 1,855
Threads: 9
Likes Received: 1,058 in 571 posts
Likes Given: 453
Joined: Jun 2021
Reputation:
18
અહીં પૂજાની આવી હાલત હતી, તો ચાલો હવે જોઈએ કે બાબા ત્યાં કેવી સ્થિતિમાં હતા.
બાબા પણ તેમના રૂમમાં સૂતા હતા, તેમનું મન અને શરીર પૂજાને પોતાના નિયંત્રણમાં કેવી રીતે લાવવી અને તેને પોતાની કેવી રીતે બનાવવી તેના વિચારોમાં ડૂબી ગયા હતા. તેમને સમજાયું કે પૂજા એવી છોકરી નથી જે સરળતાથી તેમના ખોળામાં આવી જાય. તેણીને જીતવા માટે, તેમણે ધીરજ અને સંપૂર્ણ સતર્કતા સાથે આગળ વધવું પડશે. મૈત્રી ની રચના છે.
"મારે મારા ભૂતકાળની ભૂલોનું પુનરાવર્તન ન કરવું જોઈએ..."
અને આ વિચાર સાથે, તે પોતાની યાદો અને અતીત માં ખોવાઈ ગયો...
આ શ્રદ્ધા કે ભક્તિની વાર્તા નથી; તેના બદલે, તે એક દંભી વ્યક્તિનો પર્દાફાશ છે જેણે પોતાની સ્વાર્થી ઇચ્છાઓ પૂર્ણ કરવા માટે નિર્દોષ લોકોની શ્રદ્ધા અને નબળાઈઓનો ઉપયોગ કર્યો હતો. આ વાર્તા એક સત્યને પ્રકાશમાં લાવવાનો પ્રયાસ છે જે ઘણીવાર ભીડ, અંધ શ્રદ્ધા અને નિઃશંક ભક્તિના પડદા પાછળ છુપાયેલું હોય છે.
"બાબાની વાર્તા - તેમના પોતાના શબ્દોમાં":
શરૂઆતમાં, બાબાએ પોતાને એક નિઃસ્વાર્થ સેવક તરીકે રજૂ કર્યા. તે લોકોની મુશ્કેલીઓ સાંભળતો, તેમને સાંત્વના આપતો અને એક પણ પૈસો લીધા વિના તેમને મદદ કરવાનો દાવો કરતો. આ તેમનો સૌથી મોટી યુક્તિ હતી - લોકોનો વિશ્વાસ જીતવો. ધીમે ધીમે, તેમનું બનાવટી વ્યક્તિત્વ એટલું ભયંકર બન્યું કે લોકો દૂર દૂરથી તેમની પાસે આવવા લાગ્યા. બધા તેમને તારણહાર માનવા લાગ્યા, જ્યારે વાસ્તવિકતા કંઈક અલગ જ હતી. અંધશ્રધ્દ્ધા ને વાસ્તવિકતા અને વિવેક બુદ્ધિ ને જોજનો અંતર હોય છે.
ભીડ વધતી રહી; છતાં, આ ભીડ તેમની સેવાનો પુરાવો ન હતો, પરંતુ તેમના કપટનું પરિણામ હતું. લોકોનો વિશ્વાસ તેમના માટે એક સાધન કરતાં વધુ કંઈ બની ગયો હતો. જ્યારે ભીડ ખૂબ વધી ગઈ - અને તેમના સાચા સ્વભાવનો પર્દાફાશ થવાનું જોખમ વધવા લાગ્યું - ત્યારે તેમણે એક નવી વ્યૂહરચના અપનાવી: તેમણે દર્દીઓને તેમના પોતાના ઘરે મળવાનું શરૂ કર્યું. સપાટી પર, આ પગલું સેવાનું કાર્ય લાગતું હતું; જોકે, વાસ્તવમાં, તે તેમના રમતને ઊંડા સ્તરે લઈ જવા માટે એક ગણતરીપૂર્વકનો દાવ હતો - એક જ્યાં તે કોઈ સાક્ષી વિના તેના દુષ્ટ કાર્યો કરી શકે.
આ પ્રસ્તાવના અંધ શ્રદ્ધા સામે ચેતવણી તરીકે સેવા આપે છે જે, કોઈ પણ પ્રશ્ન પૂછ્યા વિના, ફક્ત મનુષ્યોને ભગવાનના દરજ્જા સુધી પહોંચાડે છે. આગળના પ્રકરણોમાં, બાબાના બધા દુષ્કૃત્યો ખુલ્લા પાડવામાં આવશે, કારણ કે તેમના કપટ, વિશ્વાસઘાત અને સ્વાર્થના સ્તરો એક પછી એક ઉઘાડા પાડવામાં આવશે. આ ફક્ત એક વ્યક્તિની વાર્તા નથી, પરંતુ સમાજના તે પાસાને પ્રતિબિંબિત કરતો અરીસો છે જ્યાં સત્ય ઘણીવાર અંધ શ્રદ્ધાના ભાર નીચે દટાયેલું રહે છે.
એક સવારે, એક ૪૦ વર્ષનો માણસ બેબાકળો મારી પાસે આવ્યો અને કહ્યું, "બાબા, મારી દીકરી સાથે કંઈક થયું છે. કૃપા કરીને આવીને એક નજર નાખો; મેં તમારા વિશે ઘણું સાંભળ્યું છે."
મેં પૂછ્યું, "તેણીની ઉંમર કેટલી છે?" મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
"તે હમણાં જ અઢાર વર્ષની થઈ છે. છેલ્લા ઘણા દિવસોથી, તે પાગલ જેવું વર્તન કરી રહી છે."
હું તેની કારમાં બેઠો અને તેની સાથે તેના ઘરે ગયો. જે ક્ષણે મેં તેના રૂમમાં છોકરી પર નજર નાખી, મારી નજર અટકી ગઈ. તેનો રંગ દૂધ જેવો ગોરો, ઊંડી કાળી આંખો, ખીલેલો આકૃતિ અને માત્ર ૪ ફૂટ ૯ ઇંચની પાતળી ઊંચાઈ હતી.
મેં આંખો બંધ કરી, થોડીવાર ધ્યાન માં બેઠો, અને પછી, આંખો ખોલીને, ગંભીર સ્વરમાં બોલ્યો: "આ છોકરી માટે સાજી થવું અશક્ય છે."
છોકરીના માતાપિતા રડી પડ્યા. માતાએ મારા પગ પકડીને વિનંતી કરી, "કૃપા કરીને એવું ના કહો, બાબા! તમે અમારી છેલ્લી આશા છો. તેને ખરેખર શું થયું છે?"
મેં ઠંડા કલેજે, અલગ અવાજમાં જવાબ આપ્યો, "તે એક શક્તિશાળી દુષ્ટ આત્માના પડછાયા હેઠળ છે. જ્યાં સુધી તે તેનો જીવ ન લઈ લે ત્યાં સુધી તે છોડશે નહીં."
આ સાંભળીને, માતા ભાંગી પડી અને રડી પડી. "ચોક્કસ કોઈ ઉપાય તો હશે, બાબા! તમે ઘણા લોકોને સાજા કર્યા છે; કૃપા કરીને મારી બેટી ને પણ સાજી કરો."
મેં કહ્યું, "હું તેને સારી કરી શકું છું... પણ..."
જોડાયેલા રહેજો દોસ્તો............
ક્રમશ:
Posts: 1,855
Threads: 9
Likes Received: 1,058 in 571 posts
Likes Given: 453
Joined: Jun 2021
Reputation:
18
"પણ શું, બાબા?" માતાએ અધીરાઈથી પૂછ્યું. "બસ તમારી કિંમત જણાવો - ગમે તેટલા પૈસાની જરૂર હોય - અને હું તે ચૂકવીશ."
"મને પૈસા નથી જોઈતા," મેં સ્પષ્ટ કહ્યું. મૈત્રી ની રચના.
રડતાં રડતાં માતાએ પૂછ્યું, “તો પછી મને કહો, શું કરવું જોઈએ?”
“આ ખૂબ જ કઠિન કાર્ય છે. મારે એક ખાસ વિધિ કરવી પડશે.”
મેં થોડી વસ્તુઓનો ઓર્ડર આપ્યો.
છોકરીના માતા-પિતા તરત જ સંમત થયા અને વિધિ માટે જરૂરી બધી વસ્તુઓ ખરીદી.
મેં વિધિનો મંચ ગોઠવ્યો અને મારી જગ્યાએ બેઠો. છોકરીની માતા - ગીતા - છોકરી અને તેના પિતા સાથે, મારી સામે બેસી ગઈ.
પૂજા શરૂ થઈ. થોડીવાર પછી, મેં કહ્યું: "તમારી પુત્રી સંપૂર્ણપણે સાજી થઈ શકે છે."
માતાપિતાના ચહેરા પર આનંદની લાગણી ફેલાઈ ગઈ.
"પણ..." મેં કહ્યું, જાણી જોઈને થોભીને.
ગીતાએ તરત જ પૂછ્યું, "પણ શું, બાબા?"
"મારી આધ્યાત્મિક શક્તિઓ દ્વારા, હું મારા ગુરુને મારા પર અવતરિત થવા માટે આહ્વાન કરીશ. ફક્ત તેઓ જ તેને સાજા કરી શકે છે. જો કે, તેઓ જે પણ આદેશ આપે છે તેનું કોઈ પ્રશ્ન વિના પાલન કરવું જોઈએ. જો વચ્ચે કોઈ વિક્ષેપ આવે, અથવા જો તમે તેમના શબ્દોનું પાલન કરવામાં નિષ્ફળ જાઓ, તો કંઈ કરી શકાતું નથી. જો તમે તૈયાર છો તો જ મને કહો."
બંનેએ તરત જ માથું હલાવ્યું. "અમે તૈયાર છીએ, બાબા. કૃપા કરીને વિધિ શરૂ કરો."
મેં મારું કાર્ય શરૂ કર્યું. અત્યાર સુધીમાં, મને કોઈ ડર લાગ્યો ન હતો. હવે મને કોઈ વાત નો ડર હતો પણ નહિ. મૈત્રી દ્વારા રચિત.
થોડી વાર પછી, ઊંડા, અધિકૃત અવાજમાં બોલતા - ગુરુ જેવા - મેં કહ્યું, "બાળક!"
ગીતાએ ધ્રૂજતા અવાજમાં જવાબ આપ્યો, "હા, બાબા..."
"આ પવિત્ર દોરો (કળો) લો અને તમારા પતિને આપો. પછી, આ દોરો લઈને, તેણે બરાબર મધ્યરાત્રિએ - ૧૨:૦૦ વાગ્યે - ગામની બહાર આવેલા વડના ઝાડ પાસે જવું જોઈએ અને ત્યાં તેને બાંધીને 'ૐ નમો ભદ્રકાલી' ૧૨૧ વાર જાપ કરવો જોઈએ."
છોકરીના પિતાએ દોરો લીધો અને તરત જ ચાલ્યા ગયા.
મેં ફરી એકવાર મારી આંખો બંધ કરી. થોડી વાર મૌન રહ્યા પછી, મેં કહ્યું: "બાળક, આ રૂમની બધી બારીઓ અને દરવાજા બંધ કરી દે. તમારે બંનેએ રબર કે ધાતુની બનેલી કોઈપણ વસ્તુ પહેરી હોય તે કાઢી નાખવી પડશે."
ગીતાએ પૂછ્યું, "અહીં જ, કે અમે અંદર જઈએ?"
"તે કરવા માટે અંદર જાઓ. અને આજથી, તમારે ફક્ત સફેદ વસ્ત્રો પહેરવા પડશે. મારા માટે પણ સફેદ 'ધોતી' લાવજો."
ગીતાએ તેને જે કહેવામાં આવ્યું હતું તે બરાબર કર્યું.
તે ચોત્રીસ વર્ષની હતી, છતાં તેનું શરીર એકદમ કામુક અને આકર્ષક હતું. તેણે મને 'ધોતી' આપી અને કપડાં બદલવા માટે અંદર ગઈ. તે અને તેની પુત્રી બહાર આવ્યા ત્યાં સુધીમાં, મેં પણ મારા બધા કપડાં કાઢી નાખ્યા હતા અને ફક્ત સફેદ ધોતી પહેરેલી હતી. માતા અને પુત્રી બંને ફક્ત સાડીમાં પહેરેલી હતી. જે ક્ષણે તેઓ મારી પાસે આવ્યા, મારો લંડ જોરથી ઉપર તરફ ધસી ગયો. મારા મનમાં ફક્ત એક જ વિચાર આવ્યો - તે બંનેને તરત જ અને ત્યાં જ ચોદવા. પણ મેં ધીરજ રાખી.
મેં ગીતાને કહ્યું, "ગીતા, આજથી - જ્યાં સુધી હું રજા ન આપું - કોઈ પણ આ જગ્યાએથી ખસવાનું નથી."
ગીતાએ સંમતિમાં માથું હલાવ્યું. તે જ ક્ષણે, તેનો પલ્લુ સરકી ગયો, થોડા સમય માટે તેના સંપૂર્ણ, કામુક 36-ઇંચના સ્તનો દેખાયા. તેણે ઝડપથી તેના પલ્લુને ફરીથી સ્થાને ગોઠવ્યો.
બપોરનો એક વાગ્યો હતો. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
હવે, મેં મારી સાચી જાળ ગોઠવવાનું શરૂ કર્યું.
******************************************
આજ નાં પુરતું અહી સુધી દોસ્તો.
ફરી મળીશું એક નવા અપડેટ સાથે.
ત્યાં સુધી મૈત્રી ના જય ભારત.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
