వయసులో తప్పులు

[ash.enigma]

plzzz continue bhargavi garu

[jalajam69]

కధ ఎటు వెళ్లిపోతుంది

[Nani madiga]

భార్గవి గారు కొద్దిగా వీలు చూసుకొని పెద్ద అప్డేట్ ఇవ్వగలరు

[ash.enigma]

bhargavi garu.. next update ivvandi

[Rajaramee]

Super stories andi next update please  clp);

[Bannu]

Story is like a thriller movie...Nice... Please complete

[bhargavi reddy]

ఆ ఆకారాలు 23 రోజులు నా శరీరాన్ని తమ కోరికల కోసం వాటికీ నచ్చిన విధంగా వాడుకున్నాయి. 23వ రోజు నా ఆత్మ నా శరీరాన్ని విడిచింది. నిండు అమావాస్య రోజు, అర్థ రాత్రి నేను తనువు చాలించ. అప్పటికి ఆ పిశాచాలు నా శరీరాన్ని వదలట్లేదు. బక్క చిక్కిపోయిన కూడా వదలకుండా తమ కామ వంచని తీర్చుకోడానికి వాడుకుంటున్నారు. ఒక్క సారి నాలో కోపం కట్టలు తెంచుకుంది. దిక్కులు పెక్కటిల్లెలిగా అరిచాను. ఆ శబ్దానికి ఆ ఆకారాలు అన్ని భయపడి దూరం గ పోయాయి. ఆ తరువాత నా శరీరం దగ్గరకి ఎవరు రాలేదు. అక్కడే కుళ్ళి కృశించి ఎముకల గూడు ల అయ్యే వరకు నేను కదలలేదు. ఆలా ఎన్ని రోజులు, సంవత్సరాలు ఉన్నానో కూడా తెలీదు. నా ఆంతరంగిక మందిరం కాస్త పడు బడి పోయినధీ. కొన్ని రోజుల తర్వాత నాకు ఆ కోట ని విడిచి బయటకి వచ్చా. చుట్టూ చూసా, అంత స్మశానం నిశ్శబ్దం. చిమ్మ చీకటి. ఆ నిశీధి రాత్రిలో ఒంటరిగా తిరుగుతూ ఉన్న నాకు, నా అన్న కొడుకులు గుర్తు రావడం తో, వాళ్ళని చూడాలని మా రాజ్యం మొత్తం కలియ తిరిగాను. ఎక్కడ వాళ్ళ జాడ తెలియలేదు. ఉదయాన్నే కొందరు చెట్టు కింద మా వంశం గురించి, మమ్మల్ని ఎలా చంపారు అని మాట్లాడుకోవడం విన్న. అది విని నాలో పగ రెట్టింపు అయింది. వెంటనే రఘు ని చంపాలి అని బయలుదేరాను. కానీ, అప్పటికే వాడు చనిపోయాడు అని తెలిసింది. వాడికి సహాయం చేసిన వాళ్లే వెన్ను పోటు పొడిచి చంపేశారు అని తెలిసి నా మనస్సు , ఆత్మ శాంతించాయి. ఇంకా నేను ఈ భూమి మీద ఎందుకు ఉన్నాను? అసలు నా కర్తవ్యం ఏమిటి అని ఒకటే ఆలోచన.. నా అన్న వాళ్ళు ఎవరు నాకు లేకుండా చేసారు. ఎంత వెతికిన నా అన్న కొడుకులు కనిపించలేదు. నిరాశ నిస్పృహ తో ఏ గమ్యం తెలియని ఏకాకి లా తిరిగి నా మందిరానికి వచ్చేసాను. నా ఉద్యాన వనం లో ఉండే మర్రి చెట్టు మీద ఉండిపోయా. ఆలా ఎన్ని సంవత్సరాలు గడిచాయో కూడా తెలియదు. రోజు రాజ్యం అంత కలియచూడడం, తిరిగి చెట్టు మీదకి వెళ్లడం. ఇదే దిన చర్య.

అలా ఏకాకి ల ఉండిపోయిన నాకు ఒక రోజు ఉదయాన్నే ఇద్దరు మధ్య వయస్కులు నా మందిరానికి రావడం గమనించ. వారితో పాటు ఇద్దరు యువతులు కూడా ఉన్నారు. బహుశా వాళ్ళ సతీమణులు కావొచ్చు, మంగళ సూత్రాలు కూడా ఉన్నాయి. పాడుబడ్డ నా మందిరం లోకి అడుగు పెట్టగానే ఆ ఇద్దరు ఏడవడం మొదలు పెట్టారు. వాళ్ళని వాళ్ళ సతి మణులు ఓదారుస్తున్నారు. అందులో ఒకడు అత్త ఉండే మందిరం ఇదే అని చెప్పడం నా చెవిన పడింది. అది వినగానే నా ఆత్మ సంతోషించింది. నా అన్న వాళ్ళు లేరు అనుకున్న నాకు, నా అన్న కొడుకులు ఇద్దరు బ్రతికే ఉన్నారు అని తెలియగానే ఏదో తెలియని సంతోషం. ఒక్క ఉదుటున వాళ్ళ పక్కన చేరాను. ప్రేమ గ వాళ్ళని తాకాలని చూసాను కానీ నా చేతులు వాళ్ళ లోనుంచి దూరిపోయాయి. కానీ వాళ్ళని చూసాను అన్న ఆనందం తో ఏడుపు వచ్చేసింది. ఎందుకో వేళ్ళకి మాత్రం నా మాటలు కానీ, చేష్టలు కానీ తెలియట్లేదు. అలాగే వాళ్ళని చూస్తూ ఉండిపోయా. వాళ్ళు నా మందిరం అంత తిరిగి చూసి , నా అస్థిపంజరం ఉన్న గదికి వెళ్లారు. అక్కడ నా ఆస్థి పంజరాన్ని చూసి భయపడ్డారు. ఎలానో తమాయించుకొని, దగ్గరకి వెళ్లి చూసారు. నా ఒంటిమీద ఉన్న గాజులు చూసి నన్ను గుర్తు పట్టారు. ఇద్దరు బోరున ఏడుస్తూ నా ఎముకల గుడిని పట్టుకొని కూలబడ్డారు. నేను వాళ్ళ పక్కన కూర్చొని ఏడుస్తూ ఉండిపోయా. ఆలా చాల సేపటికి వాళ్ళు తేరుకొని , చిన్న వాడు బయటకి వెళ్ళాడు. పెద్ద వాడు నా అస్థిపంజరాన్ని జాగ్రత్తగా పట్టుకొని బయటకి తీసుకొని వచ్చాడు.

ఇద్దరు చాల సేపు శ్రమించి న అస్థిపంజరాన్ని పతి పెట్టి, పూలు పెట్టి కొద్దీ సేపు మౌనం గ అక్కడే కూర్చుండిపోయారు. నేను కూడా ఏమి చేయలేను స్థితి లో అలానే ఉండిపోయా చెట్టు మీద. కానీ మనసు అంత ఆనందం , నా అన్న వాళ్ళు బ్రతికే ఉన్నారు, ఇక నేను ఏకాకి ని కాదు అని. ఆలా చక్కటి పడుతున్న వేళా భార్యలు చాల సేపు చెప్పాక అక్కడ నుంచి తిరుగు ప్రయాణం మొదలు పెట్టారు. నేను వాళ్ళతోటి ప్రయాణం సాగించాను. ఆలా చీకటి పడుతున్న వేళా దండకారణ్యం లో వాళ్ళ గుర్రాలు డెక్కల సప్పుడుతో ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిని నిద్రలేపుతుండగా, అర్థ రాత్రికి ఇంటికి చేరుకున్నారు. నేను కూడా వాళ్ళతో నే ఉండిపోయా. అలా నా వంశాన్ని కాపాడుకోవడమే నా కర్తవ్యం అని అర్థం అయింది. అందుకే అప్పటి నుంచి నా వంశం లోని ఆడపిల్లల్ని ప్రేమ అనే పేరుతో మోసం చేయాలి అని చుసిన ప్రతి ఒక్కర్ని చంపేసాను. కానీ అందులో ముగ్గురు మాత్రం చాచి దెయ్యాలు ఐ నా చుట్టూ నే తిరుగుతున్నారు. ఆ ముగ్గురు  కూడా కర్కోటకులు. దురదృష్టం ఏమిటంటే మా వంశం లో నా తర్వాత జన్మించిన ఆడపిల్లలు అందరూ కన్యలు గా నే చనిపోయారు. అందరూ విచిత్ర మైన సంఘటనలు వల్ల చనిపోయారు. ఒక్కరికి కూడా వివాహం జరగలేదు. నా అన్న  కొడుకులు , వాళ్ళ కొడుకులు అని నా వంశం పెరిగిందే కానీ, నా వంశం లో నా తరువాత పుట్టిన ఏ ఆడపిల్ల కూడా పెళ్ళికి  నోచుకోలేదు. అందరూ కన్నెలు గ నే చనిపోయారు. మా వంశం లోని చిట్టా చివరి అమ్మాయి సౌభాగ్య ( చెర్రీ ). అందుకే తనని కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటున్న. కానీ ఆ ముసలోడు తనని అక్కడే ఉండమని చెప్తాడు అనుకోలేదు.
ఇక్కడ చుస్తేయ్ ఆ ముగ్గురు నీలో ఆవహించారు. నువ్వేమో భాగ్య ని కూడా తగులుకున్నావ్. అందుకే నిన్ను చంపేయాలి , కానీ వాళ్ళ శక్తి ముందు నా శక్తి పనిచేయదు. నీ ఆత్మ శక్తీ క్షిణించగానే వాళ్ళు బయటకి వస్తారు, అందుకే ఎం చేయాలో తెలియక అయోమయం లో ఉండిపోయా అని తన కథ ని అంత పూసగుచ్చినట్లు చెప్పింది.

ఇదంతా విన్న నాకు బుర్ర పని చేయలేదు. పోయి పోయి ఇలా ఇరుకున్న ఏమిటి ర బాబు అని తల గోక్కున్న.

[opendoor]

Bhagya

[Babu143]

Koncham update ivvyu bro

[utkrusta]

Excellent update

[vgr_virgin]

Thanks reddy gaaru, ilane updates isthu vundandi, encouragement automatic ga vastundhi.

[bhargavi reddy]

ఇప్పుడు నా పరిస్థితి ఏంటి ? ఈ బూతులు దెయ్యాలు నా వొంట్లో, ఇంట్లో తిష్ట వేసాయి.
కిరణ్: అక్క, మరి ఇప్పుడు ఆ భూతాలను తరిమేసేయ్ పరిస్కారం ఏమిటి?
స్వర్ణ: అది తెలిస్తేయ్ ఇలా నీతో కూర్చొని ఎందుకు మాట్లాడతా రా? వాటిని తరిమేసి నిన్ను చంపి చాల సేపు ఐ ఉండేది.
కిరణ్: నీ అమ్మ, నా మీద పడ్డావ్ ఎందుకె? నాకేం తెలుసు చెర్రీ వెనక నువ్ ఉన్నావ్ అని. కానీ చెర్రీ ని అందరిలాగా చూడలేదు నేను. నిజంగానే తనతో కనెక్ట్ అయ్యా.
స్వర్ణ: అదంతా నాకు అనవసరం. చెర్రీ తో ప్రేమలో ఉన్నపుడు మళ్ళీ ఆ తురక పిల్లతో కామ క్రీడలు ఎందుకు? అది సరిపోదు అన్నట్లు చెర్రీ అమ్మతో కూడా.. అసలు మనిషివేనా? మీ మగాళ్ల బుద్దే  అంత.
కిరణ్ : నేనేం చేయలేను, నా మొడ్డ ఆగదు. అది చెర్రీ కి కూడా తెలుసు. మధ్యలో నే బాధ ఏంటి. ఇలా చేసేయ్ నే వంశం లోని ఆడపిల్లలకి పెళ్లి కాకుండా చేసేసావ్. అందరూ కన్యలు గ చావడానికి నువ్వు కూడా ఒక కారణం.
స్వర్ణ: నీ కామం కోసం ఏమైనా చెప్తావ్ లే.
కిరణ్ : సరే, అదంతా పక్కన పెట్టు. ముందు నాలో ఉన్న ఆ మూడు భూతాల గురించి ఆలోచించు. లేదంటే మధ్యాహ్నం భాగ్య వస్తుంది పైకి. తర్వాత ఎం జరుగుతుందో నీకు తెలుసు.
స్వర్ణ: దెయ్యాలని కూడా ఇరకాటం లో పెడ్తున్నావ్ కదా రా. నిన్ను చంపుదాము అని వచ్చి నేను న వాళ్ళ కోసం పాట్లు పడాల్సి వస్తుందెయ్.
కిరణ్ : ఏడిచావ్ లే. తొందరగా ఆ ముగ్గుర్ని బయటకి పంపించే మార్గం చూడు. లేదంటేయ్ నిన్న కరిష్మా కి జరిగింది ఈరోజు భాగ్య కి జరుగుతుంది. అసలే వాళ్ళ అయన, నీ మునిముని మనవడు కూడా ఇంట్లో నే ఉన్నాడు. అదంతా చుసాడంటే గుండె ఆగి చస్తాడు.
స్వర్ణ: రేయ్, కాసేపు నోరు మూసుకో. నన్ను ఆలోచించని.
కిరణ్ : అలాగే భూతం గారు
స్వర్ణ : భూతం ఏంటి ర, పేరు తెలుసు గ .. పేరు తో పిలువ్ .
కిరణ్: అలాగే స్వర్ణ రాణి వారు. తొందరగా ఆలోచించండి.

ఆలా అరగంట నిశ్శబ్దం ఆ గది ని ఆవరించింది. సడన్ గ స్వర్ణ మాయం అయింది. నాకు అర్థం కాలేదు. ఇంతలో భాగ్య తలుపు తెరుచుకొని టిఫిన్ తీసుకొని వచ్చింది.
భాగ్య: కిరణ్ బాబు, ఏంటి తినడానికి రమ్మంటే రాలేదు అని తెచ్చిన ప్లేట్స్ ని టేబుల్ పైన పెట్టి వచ్చి న తొడల పైన కూర్చుంది.
కిరణ్ : అమ్మని, దీనికి అసలు భయం కూడా లేకుండా పోయింది. అంతేలే మొగుడి భయం లేకపోతే ఇలానే ఉంటుంది కాబోలు అని, ఒక చేత్తో నడుము పట్టుకొని, ఇంకో చేతిని తన కుడి పయని పట్టుకొని పిసికా.
భాగ్య: ఉమ్మ్మ్.. కిరణ్ బాబు, ఇప్పటికే చాల ఆలస్యం అయింది, తినండి.
కిరణ్: అలాగే భాగ్య,, అని తన జాకెట్ చికిన్చేసి, తన కుడి పయని నోట్లో పెట్టుకున్న.
భాగ్య: ఉమ్మ్.. అహ్హ్.. బాబు, నేను తినమని చెప్పింది టిఫిన్ ని, నన్ను కాదు అని తన చేత్తో తన పయని న నోట్లో ఐ తోస్తుంది ఇంకా చీకమని.
ఇదంతా గమనిస్తున్న స్వర్ణ కి భయం మొదలయింది. ఆమ్మో వీడెంటి అంత తెలిసి కూడా ఇలా సరసాలు మొదలు పెట్టాడు. ఇప్పుడు ఎలా ? ఎం చేయాలి వీడిని ఆపాలి అంటే అని భయం మొదలింది. స్వర్ణ ఆ గది కి ఒక మూలా ఉంది అని కిరణ్ చూసాడు, అందుకే కావాలని రెచ్చగొడుతున్నాడు. ఆలా ఐన స్వర్ణ త్వరగా ఉపాయం ఆలోచిస్తుంది అని.
భాగ్య: కిరణ్, ఇప్పుడు వద్దు బాబు. గుడికి పోవాలి అంట. దానికోసమే ఇలా రెడీ అయింది. నువ్వేమో జాకెట్ చించేసావ్. అల్లరి పిల్లాడివి అసలు. అని మెల్లిగా తన పెదాలతో కిరణ్ పెదాలని మూసేసింది.
స్వర్ణ : వామ్మో, ఇదేంటి ఇంత కసి మీద ఉంది. వాడు పెట్టకపోయినా ఇదే లేపి మరి పెట్టుకునే లా ఉందే. ఎం చేయాలి అర్థం కావట్లేదే అని కంగారు మొదలయింది.
కిరణ్: ఆ నా భాగ్య , నిన్ను ఈరోజు వదలను , అని పయని గట్టిగ గాట్లు పడేలా కోరిక.
భగ్య: అమ్మ, మెల్లిగా బాబు. మీరు మరి మోటు సరసం చేస్తున్నారు.
కిరణ్ : నీకు కావాల్సింది కూడా అదే కాదే అని స్వర్ణ వైపు చూసి కన్ను కొట్ట .
స్వర్ణ : నీ అబ్బా, నా జుట్టు నే చేతిలో ఉంది అని తెగ నిలుగుతున్నావ్ ర.. ఒక్క సరి ఆ ముగ్గుర్ని నే లో నుంచి పంపించాక ఉంటుంది నీకు న చేతిలో అని కోపం గ చూస్తున్న కిరణ్ ని.
కిరణ్: స్వర్ణ కోపం చూసి, నాకు నవ్వొచ్చింది. ఎలాగో పోయే ప్రాణం అని అర్థం అయింది. ఇక ఎవరు ఎలా అయితే నాకేంటి .. నా చెర్రీ ఎలాగూ దగ్గర్లో లేదు. కాబట్టి తనకి ఏ ప్రాబ్లెమ్ ఉండదు. ఆలా అని భాగ్య ని ఆ దెయ్యలకి అప్ప చెప్పాలని కాదు. స్వర్ణ ని భయపెడితే తొందరగా ఆలోచిస్తుంది అని.

ఇవేవి తెలియని భాగ్య తెగ రెచ్చిపోతుంది..
భాగ్య: umm-- అహ్హ్.. మెల్లిగా కొరుకు బాబు.. ఉమ్మ్ .. అహ్హ్.
కిరణ్: ఎంత భయం లో ఉన్న, కామం దాన్ని డామినెటే చేస్తుంది అని అప్పుడు నాకు అర్థం అయింది. నా మొడ్డ గట్టిపడడం తెలుస్తుంది. నా లో కామాగ్ని రాజుకుంది. మెల్లిగా భాగ్య ముచికలని కొరుకుతూ, తన లంగా పైనుంచి పూకు ని రుద్దుతున్న.
భాగ్య: అబాహ్, ఎం పట్టు కిరణ్ నీది .. ఉమ్మ్..
స్వర్ణ: అయ్యో, వెళ్లేంటి ఇంత పొద్దునే అది కూడా తలుపులు బార్ల తెరిచి మరి శృంగారం లో మునిగి తేలుతున్నారు. ఇప్పుడు ఎం చేయాలి. ఎం అర్థం కావట్లేదే
కిరణ్: మెల్లిగా భాగ్య తొడలు వెడల్పు చేసి, లంగా ని నడుము వరకు పైకి లేపా. అసలు ఒక్క మచ్చ కూడా లేకుండా తెల్లగా నిగ నిగ లాడుతుంది భాగ్య పూకు. వావ్ అనకుండా ఉండలేకపోయా.
భాగ్య: సిగ్గు పడుతూ, మెల్లిగా తొడలు ముడుచుకుంది.
కిరణ్: పిర్ర మీద ఒక్క దెబ్బ కొట్టి, తొడలు తెరవవే అని చెప్పా.
భాగ్య: అలాగే, అని మెల్లిగా తొడలు తెరిచి త పూకు ని నాకు దర్శనం కలిగించింది మల్లి.
కిరణ్: అబ్బహ్, ఎం ఉందే నీ పూకు.. ఇంత వరకు అసలు ఒక మచ్చ కూడా లేని పూకు ఇదే నేను చూడడం. తెల్లగా మెరిసిపోతుందేయ్ అని, ఒక వేలితో తన పూకు పెదాలని విడదీస్తూ కింద నుంచి ఫై వరకు పోనించా
భాగ్య: అహ్హ్.. అమ్మ అని నాకు ముద్దులు పెడుతుంది
కిరణ్: ఎన్ని రోజులు అయ్యిందే నీ  పూకు లో మొడ్డ దూరి? అని మెల్లిగా తన పూకు బొడిపెని ఒక వేలితో నలిపా
భాగ్య: ఉమ్మ్.. అబాహ్.. గుర్తు లేదు కిరణ్, చాల నెలలు అయింది.
కిరణ్: అందుకే నా . ఇంత ఉత కారుతుంది అని తన పూకు రసాలని వెలికి తీసుకొని తన నోటి దగ్గర తీసుకెళ్లి తన పెదాలకి అంటించా
భాగ్య: చీ , నాది నాకీ పెడతావ్ ఏంటి కిరణ్..
కిరణ్: నీది , నది అని తేడా లేదే , శృంగారం లో అన్ని రసాలు సమానమే , నావి ఐన, నేవి ఐన నువ్వే నాకాలి. న మొడ్డ ని నువ్వే క్లీన్ చేయాలి నీ బొక్కల్ని దెంగిన తర్వాత అని వెనక నుంచి ఒక వేలిని, ముందు నుంచి ఒక వేలిని తన పూకు దగ్గరకి తీసుకెళ్ల.. గుద్ద కింద నుంచి వెళ్లిన వేలితో పూకు రసాలని అంటించి, మెల్లిగా గుద్దలో కి వేలిని దోప..
భాగ్య: ఒక్క సరిగా వణుకుతూ,, ఉమ్మ్మ్.. కిరణ్.. ఏదేదో చేస్తున్నావ్ ర నన్ను.. నే ఇష్టం ఏ బొక్క ఐన తీసుకో. ఉమ్మ్.. అహ్హ్..
కిరణ్ : ఎంటెయ్ నీ  గుద్ద బొక్క ఇంత టైట్ గా ఉంది.
భాగ్య: ఆ బొక్కలో దూర్చిన మొదటి వాడివి నువ్వే కిరణ్ , అమ్మా.. సమ్మగా ఉంది రా నువ్ గుద్ద లో వేలి పెట్టి గెలుకుతుంటేయ్..
కిరణ్ : మరి, మొడ్డ పెడితే ఎం ఐపోతావో?
భాగ్య: ఆమ్మో, నీ మొడ్డ ని తట్టుకోవడం కష్టమే బాబు.. కానీ తప్పదు.
ఇదంతా చూస్తున స్వర్ణ కి భయం మొదలయింది. ఏదో ఒకటి చేసి వాళ్ళని ఆపాలని నిర్ణయించుకొని, నాకు ఉపాయం దొరికింది అని అరిచింది.
స్వర్ణ గొంతు వినగానే, కిరణ్ భాగ్య గుద్దలో నుంచి వేలు బయటకి తీసి, భాగ్య నోట్లో పెట్టాడు.
భాగ్య : ఉమ్మ్..
కిరణ్ : ఇప్పటికి ఇది చాలు లే. కిందకి వేళ్ళు. నేను తినేసి బయటకి వెళ్ళాలి. పని ఉంది ఇన్స్టిట్యూట్ లో. వచ్చాక నైట్ అంత దరువేస్త నే బొక్కలకి.
భాగ్య: అబ్బహ్, ఇలా సగం గెలికి వదిలేస్తావ్ ఏంటి కిరణ్.. నా పూకు అంత సేపు ఆగలేదు.
కిరణ్ : ఆపుకోవాలి, తప్పదు. ఇంకా వేళ్ళు. నేను తినేసి రెడీ అవుత.
భాగ్య : సరిపోయింది. జాకెట్ మొత్తం చించేసి, వేళ్ళు అంటున్నాడు అయ్యా గారు. ఎం చేద్దాం, అలుసు అయిపోయా నీకు నేను. అని గోనుకుంటు, అలానే పాయలు బయట పెట్టుకొని ఊపుకుంటూ మెట్లు దిగేసి పోతుంది. అది చూసి ఆశ్చర్యం వేసింది. అసలు ఎవరైనా చూస్తారు అని పట్టించుకోకుండా, చినిగిన జాకెట్ తో అలానే వెళ్ళిపోయింది.
కొద్దీ సేపు నవ్వుకొని, స్వర్ణ వైపు చూసా. అంతలో న పక్కన వచ్చి కూర్చొని ఉంది.
కిరణ్ : ఉమ్మ్, చెప్పు .. ఏంటి నే ప్లాన్. ఎలా వదిలిస్తావ్ ఆ ముగ్గుర్ని.
స్వర్ణ : నాకు తెలిసిన ఒక మంత్రగాడు ఉన్నాడు, వాడు వదిలిస్తాడు. కాకపోతే ఈరోజు రాత్రికే వెళ్ళాలి. రేపు అమావాస్య. ఆ లోపు నీలో నుంచి వాళ్ళని వేరు చేయాలి. లేదంటే ఆ తర్వాత చేయలేము.
కిరణ్: నీ, అంత ముఖ్య మైన విషయం ఇంత ఆలస్యంగా నా చెప్పేది.. పాద పోదాం వెంటనే అని, పైకి లేచి బయటకి కదిలా.  

[Nani666]

Nice updates andi... Stroy baga rastunaru

[Krishn265]

Thank you so much. Naku rayalani undhi kaani, situations saripovatledhu and pedhaga encouragement raledhu. So evariki nachaledhemo ani vadhilesa. Story end varaku undhi. But rayali. Inko 2 characters enter avuthaye. Final ga cherry vasthundi, epic entry plan chesa. But enduko rayali ani anipinchatledhu ippudu. Me laga kondharu aina appudapudu encourage chesi unte, complete ai undedhi. Malli eppudina mood vasthey at a time complete story rasesthanu. Next vi antha chala baguntundhi, rayali ani korukuntuna, chuddam em jaruguthundo.

Best story with romance and horror chadivina vatilo the best andi ee story continue cheyyandi madam

[saleem8026]

Nice fantastic updates

[Rupaspaul]

Superrrrrrr update

[madank6969]

Nice Update

[rajusatya16]

Update please

[utkrusta]

Excellent update

[bhargavi reddy]

అలా బయటకి వచ్చి , రాజు గారి బండి తాళాలు భాగ్య తో అడిగి తీసుకొని, బయలుదేరాను. భాగ్య కోపం గా చూసింది, కానీ నేను చేస్తుంది తన మంచి కోసమే అని తనకి తెలీదు. వేగంగా బండి నడుపుతూ, స్వర్ణ చెప్పిన దారిలో వేళ్ళ సాగాను . ఆలా ఒక రెండు గంటల ప్రయాణం తర్వాత, నల్లమల అడవుల్లోకి చేరుకున్నాం. బండి ని ఎవరికీ కనిపించకుండా దాచేసి , ఆదరాబాదరా గా నల్లమల అడవుల లోపలికి  బయలుదేరాము. దారిలో స్వర్ణ ఆ మాంత్రికుడి గురించి చెప్పింది. అయన ఒక స్వామిజి అని, గత 500 ఏళ్లుగా నల్లమల లో ధ్యానం చేస్తున్నారు అని చెప్పింది. నాకు విముక్తి కోసం తనని చాల సార్లు కలిసాను కానీ, తాను మాత్రం సమయం వచ్చినపుడే అది జరుగుతుంది, దాని కోసం నువ్ ఇప్పుడు ఎం చేయలేవు అని ప్రతి సారి నన్ను తిరిగి పంపించేసేయ్ వారు.

కిరణ్ : నీకీ పరిష్కారం చెప్పలేని స్వామిజి, నాకేం చెప్తాడు
స్వర్ణ : మెల్లిగా నవ్వి, తనని చూసాక నువ్ ఈ మాట చెప్పు
కిరణ్ : అబ్బహ్, అంత శక్తి ఉందా, ఐన ఈ కాలంలో కూడా మాత్రికులు, స్వామీజీలకు శక్తులు ఉన్నాయా
స్వర్ణ : మరి, ఈ కాలాల్లో దయ్యాలు, భూతాలు ఉంటాయి అంటే నువ్ మూడు రోజుల ముందు నమ్మేయ్ వాడివా ?
కిరణ్ : అస్సలు నమ్మేయ్ వాడిని కాదు..
స్వర్ణ : ఇది అంతే, వెళ్తేయ్ కదా తెలుస్తుంది.
కిరణ్ : సర్లే , ఎం చేస్తాం, ఇరుకుపోయాను, తప్పుతుందా..
ఆలా మాట్లాడుతూ వెళ్తున్న మాకు ఒక వాగు కనిపించింది..
కిరణ్ : ఏంటి ఇప్పుడు ఈ వాగు ని దాటాల ?
స్వర్ణ : అవును, ఈ వాగు ధాటి ఇంకో 5 కిలో మీటర్లు నడవాలి
కిరణ్ : ఆ వాగు చూసావా, ఎంత వేగంగా పోతుందో, కాలు పెడితేయ్ కొట్టుకుపోతా నేను.
స్వర్ణ : నీకు ఈత రాధా?
కిరణ్ : ఈత వచ్చిన, ఆ వేగానికి ఎవరు నిలబడలేరు తల్లి, ఇంకో మార్గం లేదా
స్వర్ణ : ఒకపని చేద్దాం, ఈ వాగు కి సరిగా పైకి నడువు, ఎక్కడైనా చిన్నగా ఉందేమో, దాటడానికి వీలుగా ఉండేయ్ ప్రదేశం ఉందేమో వెతుకుదం.
కిరణ్ : నువ్ అసలు నిజమైన భూతాని వెయ్ నా ?
స్వర్ణ : ఏయ్ , ఏమి అలా సందేహిస్తునవ్ ..
కిరణ్ : మరి లేకపోతే ఏంటి, నువ్ తొందరగా వెళ్లి, ఎక్కడ అనువుగా ఉంది చూసి రాకుండా, నన్ను నడిచి వెళ్ళమంటావ్..
స్వర్ణ : అవును కదా..
కిరణ్ : తెలివి తెల్లారినట్లే ఉంది, ముందు పోయి చూసి రాపో , నేను కొద్దీ సేపు అలసట తీర్చుకుంటా అని, ఆ వాగు దగ్గర రాయి పైన కూర్చొని, నడుము వాల్చాను.
అలా పడుకోగానే, ఇలా నిద్ర పట్టేసింది. అప్పటికే సాయంత్రం నాలుగు కావొస్తుంది. గంటన్నర్ర పైన నడిచాను కాబోలు, అందుకే శరీరం అలిసిపోయింది. ఆలా ఎంత సేపు పడుకున్నానో తెలీదు.. స్వర్ణ వచ్చి లేపింది.
స్వర్ణ : ఆహ, ఎంత హాయిగా నిద్రపోతున్నావ్ స్వామి, లేచేది ఏమైనా ఉందా లేక ఇక్కడే పడుకుంటావా
కిరణ్ : బద్దకంగా విలోళ్లు విరుస్తూ, మెల్లిగా ఏంటి విషయం .. ఏమైనా ధరి దొరికిందా?
స్వర్ణ : హా, కానీ, ఒక అరగంట నడవాలి.. కొంచెం దట్టమైన అడవి పైన అంత, చూసుకొని వెళ్ళాలి.
కిరణ్ : ఏదో ఒకటి లే.. పాద పోదాం
స్వర్ణ : అలాగే , అని ఇద్దరం తాను చెప్పిన దారిలో నడక సాగించాం
అలా ఒక అరగంట నడిచాక, వాగు కాస్త జలపాతం అయింది.. ఆ జలపాతం పైన ధరి ఉంది అని స్వర్ణ చెప్పింది.
కొద్దిసేపు ఆ జలపాతం ని ఎక్కి, అవతల వైపుకి చేరుకున్నాం..
కిరణ్ : ఇక్కడ నుంచి ఎంత దూరం ?
స్వర్ణ : ఇంకో గంట ప్రయాణం .. చీకటి పాడేయ్ లోపు అక్కడికి చేరుకోవాలి.
కిరణ్ : లేకపోతే ?
స్వర్ణ : లేకపోతే స్వామిజి ధ్యానం లోకి వెళ్ళిపోతారు.. మనం ప్రయత్నించినా తనని చూడలేము..
కిరణ్ : ఏంటో, అంత పాతాళ భైరవి చూస్తున్నట్టు ఉంది
స్వర్ణ : సరే, తొందరగా నడువు
కిరణ్ : నడుస్తున్నం తల్లి.. నీ పగ, నా చావుకి వచ్చింది .. న పాటికి నేను ఏదో కలం వెల్లడిస్తుంటేయ్ వచ్చావ్, చంపుతా అన్నావ్.. పోనీ అది ఐన సరిగా చేసావా అంటే, అది లేదు.. నాలోకి ముగ్గుర్ని దూరేయ్ లా  చేసావ్.. ఇప్పుడు చూడు ఎంత కష్టపడల్సి వచ్చిందో
స్వర్ణ : నీకు ఎక్కడో ఆయుస్సు రేఖ గట్టిగ వుంది , లేకపోతే నా చేతిలో చావని మొదటి వాడివి నువ్వే.. నా  కర్మ కాకపోతే, నీకు సహాయం చేస్తున్న చూడు..
కిరణ్ : ఎవరు చేసుకున్న పాపాలకి , వాళ్ళ కర్మ అనుసరిస్తుంది రాణి గారు
స్వర్ణ : ఏడ్చవ్ లే.. చూసుకొని నడువు, ముందు పాములు ఉంటాయి
కిరణ్ : పక్కన నువ్ ఉన్నావ్, ఇంకా పాములు ఉంటె ఏంటి చెప్పు
స్వర్ణ : ఏడ్చవ్ లే
ఆలా ఒకరినొకరు తిట్టుకుంటా ఎలాగో అలా , స్వామిజి ఉన్న గుహ దగ్గరకి వచ్చాము. నల్లమల అడవుల్లో ఎవరికీ తెలియని ప్రదేశ్ ల ఉంది.. అక్కడ మానవ సంచారం లేదు అని అర్థం అవుతుంది.. చుట్టూ చీకటి అలుముకుంటున వేళ, మేము ఆ గుహ లోనికి అడుగు పెట్టాము..
కిరణ్ : చిమ్మ చీకటి గ ఉంది, ఎలా నడవాలి.
స్వర్ణ : ఉష్ .. మాట్లాడకు..
కిరణ్ : ఎం?
స్వర్ణ : మాట్లాడకు అన్న గ అని మెల్లిగా గొణిగింది..
నేను అసహనంగా, ఉన్న చోటునే నిలబడిపోయా..
స్వర్ణ, ఒక్క సరిగా మాయం అయిపోయింది.. నాకేం అర్థం కాలేదు.. స్వర్ణ అని అరిచా, తాను పలకలేదు. అయ్యా బాబోయ్ ఇది నన్ను చంపలేను అని ఇలా అడవి మధ్యలో వదిలేసి పోయిందా.. ?
చచ్చాను , ఈ కారడవి లో తిరిగి వెళ్ళలేను, ధరి కూడా గుర్తు లేదు.. ఎం ఐ పోయింది ఇది.. అని తిట్టుకోవడం మొదలు పెట్ట.. చేసేది లేక, ఆ చిమ్మ చీకటి లో అలాగే ఉన్న చోట కూర్చుండిపోయా.. ఎక్కడ ఎం ఉంటుందో తెలియని గుహ లో , ఉన్న చోట ఉండడం ఉత్తమం అని, ఈ రాత్రి ఎలాగోలా గడిస్తేయ్, తెల్లవారాక, మెల్లిగా ఎలాగో ఆలా సిటీ కి వెళ్ళడానికి ప్రయతించొచ్చు లే అని ధైర్యం చెప్పుకొని.. కూర్చున్న..