Incest செல்லப்பிள்ளை

[james suiza]

Part 01/25

 அது ஒரு கிராமம். வீடுகள் தள்ளி தள்ளி இருந்தாலும் ஊருல எல்லாருக்கும் எல்லாரையும் தெரியும். ஊருக்கு நடுவுல ஒரு கோயில். கிராமத்துல முக்கால் வாசி பேரு விவசாயிங்க தான். ஹரிஷோட அப்பா மட்டும் நெல் வாங்கி விற்கும் தொழில். நல்ல சம்பாத்தியம் பணம் இருந்தால் ஊருல மதிப்பும் சேர்ந்தே வரும். 


ஊருலயே பெரிய வீடு ஹரிஷோட வீடுதான். வீட்டுல நாலு பேருதான். ஹரிஷ், ஹரிஷ் அம்மா திவ்யா, அப்பா கோதண்டம், திவ்யாவோட அம்மா செண்பகம். கோதண்டம் திவ்யாவோட தாய் மாமா தான். அதாவது செண்பகத்தோட தம்பி. அதனால எல்லாரும் ஒரே வீட்டுல தான் வாழ்ந்துட்டு வந்தாங்க. 

அந்த காலத்துல செண்பகம் பண்ணிரண்டு வயசுல வயசுக்கு வந்து உடனே கல்யாணம் பண்ணி குடுத்துட்டாங்க. பதிமூணு வயசுல திவ்யா பிறந்துட்டா.  அது பெரியார் பெண்களுடைய திருமண வயது குறைந்த பட்சம் பதினாலு வயசு ஆக்கணும்னு போராடி கொண்டிருந்த காலம். 

திவ்யாவுக்குதான் வயசுக்கு வந்து ஒரு இரண்டு வருஷம் கழிச்சி கல்யாணம் பண்ணாங்க. ஏனோ ஹரிஷுக்கு அப்புறம் திவ்யாவுக்கு குழந்தை பிறக்கல. ஹரிஷ் ஒரே பிள்ளைன்றதாலையும் ஆண் பிள்ளைன்றதாலையும் வீட்டுல அவனுக்கு எல்லாம் அளவுக்கு அதிகமாகவே கிடைத்தது. 

ஹரிஷ் பிறந்ததில் இருந்தே திவ்யாவும் செண்பகமும் ஹரிஷ்கூட தான் படுப்பார்கள். ஹரிஷுக்கு திவ்யாவின் தாலியோடு விளையாடினால் தான் தூக்கமே வரும். 

திவ்யா பார்க்க கண்ணுக்கு லட்சணமாக இருப்பாள். பால் நிறம் அதில் மஞ்சள் போட்டு குளித்து குளித்து இல மஞ்சள் நிறத்தில் ஜொலிப்பாள். 



பின்னாடி தொடையை தழுவும் அளவு நீளமான கருமையான முடி. பெரிய பப்பாளிகளை நிமிர்த்தி வைத்ததை போல் தொங்காத இரண்டு முலைகள். உப்பி இருக்கிறதா இல்லையா என்று தெரியாத அளவு அளவோடு இருக்கும் தொப்பை போட்ட வயிறு. அதில் பாதி முட்டை ஊற்றும் அளவுக்கு ஆழமான தொப்புள். இரண்டு குடத்தை கவிழ்த்தது போல பின்புறம். அந்த பின்புரத்தை முழுவதும் மூடி இருக்கும் அவள் தலை முடி என்று பார்பதற்கு காமங்கினியாக இருந்தாள். 

செண்பகமும் திவ்யா போல் தான் இருந்தாள். கணவன் இறந்து ரொம்ப நாள் ஆகிவிட்டது. திவ்யாவிர்க்கும் செண்பகதுக்கும் உள்ள வித்தியாசம், செண்பகத்தின் முலைகள் சிறிது தொங்கி போய் இருக்கும். சென்பகதோட முடி அவள் குண்டி வரை இருக்கும். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். 



என்னதான் வசதி படைத்தவர்கள் என்றாலும் அது அவர்களின் உடம்பில் மட்டுமே தெரிந்தது உடையில் இல்லை. திவ்யா அம்மா வீட்டில் ஏனோ தானோ என்றுதான் சேலை உடுத்தி கொள்வாள். அவள் முந்தானையை இழுத்து கட்டி இருந்தால் அவள் சேலை வலது புறம் ஏறி அவள் இடது முளையும் தொப்புளும் அப்பட்டமாக தெரியும். லேசாக கட்டி இருந்தால் வலது முளை பகுதி உப்பிகொண்டு காட்சி கொடுக்கும். 

செண்பகத்தை பற்றி சொலவே வேண்டாம். பாதி நேரம் முந்தானை இல்லாமல் தான் அலைவாள். 

ஹரிஷுக்கு இதெல்லாம் பெரிது இல்லை. அவன் நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்தே இதெல்லாம் பார்த்து வந்தது தான். அவனுக்கு தேவை இரண்டு விஷயங்கள் தான். குளிக்கும்போது யாராவது ஒருத்தர் அம்மாவோ, பாட்டியோ அவனை குளிப்பாட்ட வேண்டும். படுக்கும்போது அம்மாவுடைய தாலியோடு விளையாட வேண்டும். 

பொதுவாக வார நாட்களில் ஹரிஷை அவன் பாட்டி செண்பகம் தான் குளிபட்டுவாள். திவ்யா அம்மா தன் கணவனையும் பிள்ளையையும், வேலைக்கும் பள்ளிக்கும் அனுப்ப வேண்டும் என்று சமையல் வேலை அது இது என்று பிஸியாக இருப்பாள். அதனால் ஹரிஷ் தன் பாட்டியிடமே குளித்துகொல்வான். பெரிய வீடு என்றாலும் கிராமம் என்பதால் குளிப்பது, துணி துவைபாது எல்லாம் கொல்லைபுரத்தில்தான். தனிவீடு என்பதால் அம்மணமாக குளித்தாலும் கேட்பார் இல்லை. 

பொதுவாக செண்பகமும் காலைலேயே குளிக்கும் பழக்கம் உடையவள். ஹரிஷ் அம்மணமாகத்தான் குளிப்பான். செண்பகமும் அவன் முன்னாடியே தன் சேலையை அவுத்து துவைபதர்க்கு ஊற வைப்பாள். தன் ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாக கலத்துவாள். திவ்யாவுக்கும்ம் செண்பகத்துக்கும்மும் பிரா ஜட்டி அணியும் பழக்கம் இல்லை. அதனால் பிரா இல்லாத செண்பகத்தின் முலைகள் அவள் ஜாக்கெட்டில் இருந்து விடுபட்டு அப்பாடா என்று வெளியே விழும். ஜாக்கெட்டை திறந்து வைத்துக்கொண்டே பாவாடை நாடாவை கலத்துவாள். அபொழுது அவள் முலைகள் ஆடி ஆடி ஜாக்கெட்டை நகர்த்தி இங்கே இருக்குறேன் பார் என்று அப்பட்டமாக வெளியே தெரியும். அதை கண்டுகொள்ளாமல் பாவாடையை கலத்தி தன் பற்களால் பிடித்து கொண்டு ஜாக்கெட்டை முழுவதுமாக அவிழ்ப்பால். அவிழ்த்துவிட்டு தன் பாவாடையை தன் முலைகளுக்கு மேலே ஏற்றி கட்டி எல்லா துணிகளையும் ஊறவைத்துவிட்டு ஹரிஷை குளிபாட்டுவாள். இதை ஹரிஷ் தினமும் பார்ப்பதால் அவனுக்கு விகற்பமாக தோணாது. அவள் செய்துமுடிக்கும் வரை அம்மணமாக நின்று கொண்டு தண்ணியில் விளையாடிக் கொண்டு இருப்பான்.

திவ்யா அம்மா குளிப்பாட்டினாலும் இதே போல்தான். அவன் பார்த்த வித்தியாசம் எல்லாம், திவ்யா அம்மா ஜாக்கெட்டை கலத்தும் போது அவள் முலைகள் தொங்காமல் தூக்கிக்கொண்டு இருக்கும் உடம்பு குலுங்கினாலும் முலைகளின் குழுக்கள் செண்பகத்தின் முலைகள் அளவு இருக்காது. அதே போல் திவ்யா அம்மா முடியை அவுத்துபோட்டால் நீளமாக அவள் தொடை வரை தொங்கிக்கொண்டு இருக்கும். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். 

படுக்கும்போது அவனுக்கு விளையாட அம்மாவுடைய தாலி வேண்டும். இதற்காகவே அம்மாவுடன் தான் சேர்ந்து படுப்பான். திவ்யாவும் அவனுக்கு இசைந்து போவாள். கோதண்டம் அப்பா உள்ளே கட்டிலில் படுத்து கொள்வார். ஹரிஷும் திவ்யாவும் வெளியில் ஒரு பாயில் சேர்ந்து படுத்துகொல்வார்கள். செண்பகம் இன்னொரு பாயில் சற்று தள்ளி படுத்துகொல்வாள். 

தினமும் வேலை எல்லாம் முடித்துவிட்டு திவ்யா அம்மா ஹரிஷ் பக்கத்தில் படுக்க வருவாள். 



அதுவரை இழுத்து கட்டி இருந்த முந்தானையை அவிழ்த்துவிட்டு ஜாக்கெட்டை முட்டிக் கொண்டு இருக்கும் முலைகளை காட்டிக்கொண்டே படுப்பாள். படுத்ததும் ஜாக்கெட்டுக்குள் இருக்கும் தாலியை எடுத்து வெளியே போடுவாள். அவுத்துபோட்ட முந்தானையை போர்வை போல் மூடி கொள்வாள். 

ஹரிஷும் இதுக்குனே காத்துட்டு இருப்பான். அவள் படுத்ததும் அவள் மேல் ஒரு காலை தூக்கி போடுவான். என்னதான் திவ்யா அம்மா முந்தானையை மூடினாலும் அவள் படுத்ததும் அந்த முந்தானையை மறுபக்கம் தள்ளி விட்டுட்டு அவள் முலை மேல பறந்து கிடக்குற தாலிய அள்ளி பிடிச்சி விளையாடிட்டு இருப்பான். அப்போ அவன் கை திவ்யா அம்மா முலைகள் பூரா அழுத்தி அமுக்கி விளையாடும். 

வருஷத்துக்கு இரண்டு மூன்று நாட்கள் திவ்யா அம்மா கோதண்டம் கூட சேர்ந்து படுப்பாங்க. கல்யாண நாள். வேறு எதாவது சடங்கு சம்ப்ரதாயம் நாட்கள்ல திவ்யா அம்மா நேர்த்தியா சேலை உடுத்தி தலை பின்னி தலை நிறைய பூ வச்சி, கோதண்டம் அறைக்கு சென்று கதவை சாத்திக்குவா. அப்போ ஹரிஷ் விளையாடுவதற்கு தாலிக்கு பதிலாக செண்பகம் பாட்டி இடுப்புல இருக்குற சாவி கொத்துதான் கைகுடுக்கும். 

அம்மா இல்லாத நாட்களில் ஹரிஷ் செண்பகம் பாட்டியோட பாய்க்கு போய் படுத்துப்பான். அப்போ செண்பக பாட்டி 

"என்னடா அம்மா முலையோட விளையாட முடியலைன்னு பாட்டியோட கூதில விளையாட வந்திருக்கியா" என்று பச்சையாக கேட்பாள். 

"சும்மா இரும்மா ஆம்பள புள்ளகிட்ட விவஸ்த்தை இல்லாம பேசிட்டு இருக்க" என்று பொய்யாக கடிந்து கொள்வாள் திவ்யா. 

"இவன பச்ச புள்ளன்னு நினச்சிட்டு இருக்கியா இவன் உன் தாலியோட விளையாடுறேன்னு உன் முலையில தாண்டி விளையாடுறான்" என்று கூறிக்கொண்டே ஹரிஷ் கன்னத்தில் கிள்ளுவாள் செண்பக பாட்டி. 

"ஐயோ, சும்மா இரும்மா நீயே அவனுக்கு எல்லாத்தையும் செய்ய சொல்லுவ போல, இன்னைக்கு ஒருநாள் தானே, நாளைக்கு நானே வந்துடுவேன் அவனுக்கு, பேசாம படுங்க" என்று சொல்லிவிட்டு கதவை தாள் போட்டுகொல்வாள். 

இதையெல்லாம் புரியாத ஹரிஷ் பாட்டி எப்போ படுப்பாள் நாம் எப்போ அவள் சாவிக்கொத்தில் விளையாடி கொண்டே தூங்கலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டு இருப்பான். 

செண்பகம் பாட்டி படுத்தும் பக்கத்தில் படுத்துகொல்வான். ஏற்கனவே ஒதுங்கி இருக்கும் முந்தானையை வயிற்று பகுதியில் இன்னும் தள்ளி விட்டு வயிறை முழுவதுமாக திறந்து போடுவான். 



செண்பக பாட்டியும் இதற்காகவே காத்திருப்பவள் போல பக்கவாட்டில் சொருகி இருக்கும் சாவிகொத்தை எடுத்து தன் தொப்புள் பக்கத்தில் சொருகி கொள்வாள். அது அவள் கூதி மேட்டில் வந்து விழும். அதோடு ஹரிஷ் பிடிக்கிற பிடியில், கொசுவத்தொடு பாவாடையும் சேர்ந்து இறங்கி அவள் தொப்புளை அப்பட்டமாக காட்டுவதோடு சாவி கொத்து சரியாக அவள் கூதி பருப்பில் சென்று விழும். அதை பிடிக்கும்போது ஹரிஷ் தன் பாட்டியின் கூதியையும் நன்றாக அழுத்தி அமுக்கி விடுவான். இதற்காகவே காத்திருப்பவள் போல செண்பக பாட்டி கொஞ்சம் கால்களை விரித்து கொடுப்பாள். ஹரிஷ் சாவியோடு விளையாடும்போது அவன் விரல்கள் செண்பக பட்டியின் கூதி உதடுகளை வருடும். அவள் கூதி பருப்பை நிமிண்டும். இந்த சுகத்தை அனுபவித்துக்கொண்டே பாட்டியும் பேரனும் தூங்கி விடுவார்கள். 

காலையில் குளிப்பாட்டும்போது வேண்டுமென்றே சென்பகப்பாட்டி "நல்லா விரல் போட்டடா பேராண்டி, உன் பூலு மட்டும் வளந்துடுச்சின்னா அதையும் நல்லா போடுவ போல" என்று கிண்டல் பண்ணுவாள்.

இப்படியாக போய் கொண்டிருந்தது அவர்கள் வாழக்கை. ஹரிஷும் வளர்ந்தான். இந்த சமூகம் அவனுக்கு செக்ஸ் பற்றி பாரபட்சம் இன்றி முழுவதுமாக கற்றுகொடுதது. முலை, கூதி, குண்டி, தொப்புள் என்று புத்தகம் தொடங்கி, பள்ளி ஆசிரியைகள், வரப்பில் வேலை பார்க்கும் பெண்கள் என்று எங்கு வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் ஹரிஷ் பார்க்காமல் விடுவதில்லை. ஆனா வீட்டில் நல்ல பிள்ளையாகவே நடந்து கொண்டான். அவன் அம்மா மேலோ அவன் பாட்டி மேலோ அவனுக்கு காமம் துளிர் விடவில்லை. 

நாட்கள் செல்ல செல்ல வீட்டில் கேலி கிண்டல்கள் குறைந்தன. கோதண்டம் பணம் சம்பாதிக்கும் இயந்திரம் ஆனார். செண்பக பாட்டியும், திவ்யா அம்மாவும் உடம்பில் ஒரு சுத்து பெருத்தனர். அவர்கள் உடல் அழகில் இருந்து அவர்கள் வீட்டில் பணம் சேர்வது நன்றாக தெரிந்தது. முன்னைவிட உடலும் உடல் மேல் அணியும் நகைகளும் நன்றாகவே ஜொலித்தன. ஆனால் உடைகள் அதே போல் தான் இருந்தும் இல்லை என்பது போல் எங்கோ மூலையில் ஒட்டிக்கொண்டு பாதி மூடி பாதி மூடாமல் தான் இருந்தன. 

செண்பக பாட்டிக்கு இன்னொரும் பெண்ணும் இருந்தாள். அவள் பெயர் சாந்தி, திவ்யாவை விட இரண்டு வயது இளையவள். சிறு வயதுலையே வீட்டை விட்டு ஓடி போய் திருமணம் செய்து கொண்டாள். அவளுக்கு ஒரு மகன் ஒரு மகள். இரண்டு குழந்தைகளை கொடுத்து விட்டு அவள் கணவன் இன்னொருத்தியோடு சென்று விட்டான். ஆனால் அவள் மாமியாரும் மாமனாரும் அவளை நன்றாகவே பார்த்து கொண்டனர். தன் மகளை கணவன் கை விட்டுவிட்டானே என்றதும் செண்பகம் அவளை குடும்பத்தோடு மறுபடியும் சேர்த்துக்கொண்டாள். அதனால் சாந்தி தன் பிள்ளைகளோடு விசேஷ காலங்களில் திவ்யா வீட்டிருக்கு வருவது வழக்கம். 

அன்று அப்படித்தான், இரவு உணவு பரிமாறும்போது திவ்யா நன்றாக குளித்து தலை பின்னி, தலை நிறைய பூ வைத்து தேவதையாக ஜொலித்தாள். ஹரிஷ் அருகில் வந்து அவனுக்கு பரிமாறும்போது தன் அம்மாவிடம் இருந்து எப்போதும் வரும் வாசனையை விட சோப்பு வாசனையும் பூ வாசனையும் தூக்கலாக வந்ததை ஹரிஷ் உணர்ந்தான். பூ வாசம் பழக்க பட்டது தான், கோயிலுக்கு செல்லும்போது கொஞ்சமாக பூ வைப்பது வழக்கம். ஆனால் அதில் மல்லி பூ மட்டும் இருக்காது, மல்லி, கனகாம்பரம், என்று விதவிதமாக இருக்கும். ஆனால் அன்று மல்லி மட்டும் தான் அதுவும் அதிகமான மல்லி பூ அதற்கே உண்டான வாசத்தோடு காமத்தையும் பரப்பும் வேலையை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தது. 

அன்று திவ்யா அம்மா பட்டு சேலை உடுத்தி இருந்தாள். அவள் சேலை கட்டிய விதத்தில் ஒரு நேர்த்தி இருந்தது. இடது பக்க வாட்டில் சேலையை தள்ளிக்கொண்டு துருத்தி கொண்டு ஜாக்கெட்டோடு ஒட்டி இருந்த முலையை தவிர வேறு ஏதும் தெரியவில்லை. நகைகள் ஒன்று இரண்டு அதிகமாக கழுத்தில் தொங்கின. 

"என்னம்மா இன்னைக்கு பட்டு சேலை எல்லாம் உடுத்திருக்க, நகை எல்லாம் போட்டிருக்க" என்று கேட்ட ஹரிஷை பார்த்து திவ்யா புன்முறுவல் மட்டும் சிந்தினாள். 

"ஏன்டா உனக்கு தெரியாத இன்னைக்கு உங்க அப்பா அம்மா கல்யாண நாள்" என்று செண்பக பாட்டி சொன்னதும், 

"ஓஒ அதான் இதெல்லாம் போட்டுட்டு கோயிலுக்கு போயிட்டு வந்தியா" என்றான் ஹரிஷ். 

அப்போதும் ஒரு புன்முறுவலோடு நிருத்திகொண்டாள் திவ்யா. ஆனால் அதில் சிறிது வெக்கமும் இருந்தது. 

இந்த சேலையும் நகைகளும் கோயிலுக்கு போவதற்கு மட்டும் அல்ல, கணவன் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்பதர்க்கும் பயன் பட போகிறது என்றும் நினைத்துக்கொண்டாள். 

உடனே செண்பக பாட்டி "முன்னாடி எல்லாம் இந்த மாதிரி நேரத்துல உங்க அம்மா தாலி விளையாட கிடைக்காதுன்னு என் சாவி கொத்துல விளையாடுறேன்னு என் புண்டைய தடவிட்டு இருப்ப, இப்போ தனிய ரூம்ல கதவ சாத்திட்டு எதுல விளையாடுறியோ எத தடவுறியோ யாருக்கு தெரியுது" என்றாள் கிண்டலாக. 

இப்போது ஹரிஷுக்கு பாட்டி செய்த கிண்டல் நன்றாகவே புரிந்தது.

உடனே திவ்யா அம்மா "சும்மா இரும்மா வயசு பையன் கிட்ட என்ன பேசணும்னு இல்லையா" என்று பொய்யாக கடிந்தாள். 

எங்கோ வாழ்கை வேகத்தில் தொலைந்து போன கிண்டலும் கேலியும் பாட்டி துவக்கியது ஒரு பெரிய மாற்றமாக இருந்தது ஹரிஷுக்கு. கடகடவென சாப்பிட்டு விட்டு தன் அறைக்கு சென்று கட்டிலில் படுத்து கொண்டு பாட்டி சொன்னதையும் முன்னாளில் தான் விளையாடியதையும் நினைத்து சிரித்துகொண்டான். இப்போ அம்மா அப்பா என்ன பண்ணுவாங்க என்று அவனுக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது அதை நினைக்கும்போது ‘ச்ச இப்படி எல்லாம் நினைக்க கூடாது' என்று கடிந்து கொண்டான். ஆனால் அந்த நினைப்பே அவன் அது வரை பார்த்த முலைகள் கூதிகள் மீது அவன் நினைவை கொண்டு போக அதனால் நிமிர்ந்து நின்ற தன் பூலை கைவேலை முடித்து தூங்க வைத்து தானும் உறங்கினான். 

ஹரிஷ் தனியா குளிக்க ஆரம்பித்த காலத்தில் இருந்து செண்பகம் ஹரிஷுக்கு முன்னரே குளித்து விடுவாள். ஆனால் அன்று ஹரிஷ் குளிக்க செல்லும்போது செண்பகமும் குளிக்க வந்தாள். வரும்போதே சேலையை அவுத்து தன் தோலில் போட்டுகொண்டு பாவாடை ஜாக்கெட்டோடு தொப்புளை காட்டிக்கொண்டு பாதி முலைகளை மூடி இருக்கும் ஜாக்கெட்டோடு குலுங்கும் முலைகளை ஆட்டிக்கொண்டு வந்தாள். வந்ததும் ஹரிஷ் முன்னாடி குனிந்து சேலையை ஊற வைத்தாள். அப்போது அவள் ஜாக்கெட்டை முட்டிக்கொண்டு அவள் முலைகள் கீழ் நோக்கி பசுவுக்கு தொங்கும் மடி போல தொங்கின. அதை பாதி மட்டுமே மூடி மீதியை அப்பட்டமாக காட்டிகொண்டு இருந்தது அவள் மெல்லிய ஜாக்கெட். 

[whisky]

Super bro continue we will support

[Ammapasam]

Super bro
Continue your own way

[james suiza]

எந்த காட்சியையுமே தப்பாமல் பார்க்கும் ஹரிஷின் கண்கள் இதையும் விடவில்லை. தனக்கு மிக அருகில் இவ்வளவு பெரிய அழகான மிருதுவான முலைகளை அவன் நேரில் இது வரை (வயது வந்த பிறகு) பார்த்ததில்லை.  அவன் கண்கள் செண்பகத்தின் முலைகள் மேல் லயித்தன. 

தூரத்தில் தன்னை உற்று பார்க்கும் ஆண்களின் பார்வையையே உணரும் பெண்களுக்கு, இவ்வளவு அருகில் ஹரிஷ் பார்ப்பது உணராமல் போகுமா. செண்பகம் பாட்டி தன் முலைகள் மேல் படர்ந்த ஹரிஷின் காம பார்வையை நன்றாகவே உணர்ந்தாள். தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டு ஹரிஷுடன் விளையாட முடிவு செய்தாள். 

"என்ன பேராண்டி சீக்கிரம் குளிக்க வந்துட்ட" என்று கேட்டுக்கொண்டே தன் ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாக விடுவித்தாள். 

அவள் குரல் கேட்டு சுதாரித்த ஹரிஷ் "ஆமா பாட்டி ஸ்கூல்க்கு சீக்கிரம் போனும் அதான்" என்று சொல்லிக்கொண்டே கிணற்றில் தண்ணீர் இறைத்தான்.

அவன் பார்வை தன் மேல் இருப்பதை புரிந்து கொண்ட செண்பகம் தன் ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை முழுவதும் கழற்றினாள். கழற்றினாள் போதும் என்பது போல அவள் பெரிய பப்பாளி முலைகள் வெளியே வந்து விழுந்தன. எபோழுதும் அப்படியே விட்டுவிட்டு பாவாடையை அவிழ்க்கும் செண்பகம் அன்று தன் ஜாக்கெட்டை திறந்து தன் மேற்கை வரை இழுத்து விட்டுக்கொண்டாள். அது அவள் முலைகளை முழுவதுமாக திறந்து காட்டியது. 



அப்போதுதான் ஹரிஷ் ஒரு முழு முலையை இவ்வளவு அருகில் நேரில் பார்கிறான். என்ன ஒரு அழகான முலைகள். பப்பாளி வடிவில் லேசாக தொங்கினார் போல ஒன்றை ஒன்று இடித்து கொண்டு தொங்கின. அதன் காம்புகள் கரும் பழுப்பு நிறத்தில் நீண்டு குளிருக்கு இறுகி போய் இருந்தன. காம்பை சுற்றி இளம் பழுப்பு நிறத்தில் ஒரு ருபாய் அளவுக்கு முளைவட்டம். அதை பார்த்ததும் ஹரிஷுக்கு அப்போவே பூல் தூக்கிக்கொண்டு ஆடியது அவன் ஜட்டியில் நன்றாகவே தெரிந்தது. 

அதோடு செண்பகம் பாட்டி முடிக்கவில்லை. தன் பாவடையை நாடாவை மெதுவாக அவிழ்த்தாள். ஹரிஷ் நன்றாக பார்க்க வேண்டு என்பதற்காக பாவாடை நாடாவில் சிக்கு விழுந்து அதை எடுப்பது போல உடம்பை குலுக்கினாள். அதனால் அவள் முலைகள் நன்றாகவே குளிங்கின. பாவாடை நாடாவை அவிழ்க்க அதிக நேரம் எடுத்துக்கொண்டாள். பின் அதை அவிழ்த்து தன் பற்களால் பிடித்துக்கொண்டு தன் ஜாக்கெட்டை முழுவதுமாக கழற்றினாள். பின் தன் பாவாடையை முலையில் ஏற்றி மாட்டிக்கொண்டாள். 

ஹரிஷ் தான் ஸ்கூலுக்கு போகவேண்டியதையும் குளிக்க வேண்டியதையும் மறந்து விட்டு ‘ச்ச பாட்டி முலை தரிசனம் அதற்குள் முடிந்து விட்டதே’ என்று வறுத்த பட்டுகொண்டான்.

இப்போது எல்லாம் பாவாடை நீளமாக வருவது இல்லை. சினிமாவில் காட்டுவது போல் நெஞ்சில் கட்டினால் முட்டி வரை வரும் பாவாடைகள் சினிமாவில் மட்டுமே இருக்கின்றன. சேலைக்கு வெளியே பாவாடை தெரிய கூடாது என்பதற்காக பாவாடைகள் கொஞ்சம் சிறியதாகவே வருகின்றன. செண்பகம் தன் முலைகளின் மேல் பாவடையை எத்தி கட்டியதும் அது அவள் உள்தொடையை கூட மறைக்க வில்லை. மேல் தரிசனம் முடிந்ததை எண்ணி வருந்திய ஹரிஷுக்கு செண்பகதுடைய பாவாடை தொடைக்கு மேல் ஏறி இருப்பதை பார்த்ததும் இன்னும் சூடு ஏறியது. சுருங்க ஆரம்பித்த அவன் பூலு மறுபடியும் எழுந்து ஆட்டம் போட்டது. 

"என்னடா தண்ணி எறச்சிட்டியா" என்று ஹரீஷுக்கு தன் மேல் இருந்த கவனத்தை உடைத்தாள் செண்பகம். 



"ஆமா பாட்டி எறச்சிட்டேன், உங்களுக்கும் எறச்சி தரவா"

"வேணாண்டா பாட்டியே எறச்சிக்குறேன் வாளியை இங்க குடு" என்று வாளியை வாங்கினாள். 

ஹரிஷ் பாட்டியை பார்த்துக்கொண்டே பாட்டிக்கு எறைக்க இடம் விட்டு கொஞ்சம் தள்ளி நின்று குளித்தான். செண்பகம் அவனுக்கு நேர் எதிரில் தன் குண்டியை காட்டிக்கொண்டு இரைக்க ஆரம்பித்தாள். பாவாடை ஏற்கனவே மேல் தொடை வரை ஏறி இருந்தது. அவள் குனிந்து தண்ணீர் இரைக்கும் போது அது நன்றாக மேலே ஏறி பாதி குண்டியை ஹரிஷுக்கு வெட்ட வெளிச்சமாக காட்டியது. 

அதை பார்த்ததும் ஹரிஷுக்கு நாடி அடங்கியது. இதுவரை யாரையும் விவரம் அறிந்து இந்த கோலத்தில் இவ்வளவு அருகில் பார்த்ததில்லை. அவன் பூலு கஞ்சி மட்டும் அல்ல அதோடு சேர்ந்து இதயத்துக்கு செல்லும் இரத்தத்தையும் சேர்த்து கக்குவது போல் வீறு கொண்டு எழுந்து நின்றது. 

பாட்டி அன்று அவனை அதிகமாகவே படுத்தினாள். அவன் கள்ள மனசுக்கு அவள் கூதியையும் அன்றே பார்த்து விட ஆசை. லேசாக குனிந்தால் பாட்டியின் கூதி தெரியுமா என்று குனிந்த நேரத்தில் அவன் அம்மா கொள்ளை பக்கம் கதவு வழியாக வந்தாள். உடனே குளிப்பது போல் நடித்துகொண்டிருந்தான். 

தன் மகன் குளிக்கும் இடத்தையும் தன் அம்மா இருக்கும் நிலையையும் பார்த்து விட்டு லேசான புன்முறுவலுடன் "என்னம்மா அவன் முன்னாடி குண்டிய காமிச்சிட்டு நிக்குற" என்றாள். 



அதை கேட்டு செண்பகம் "நான் என்னடி பண்றது பாவாடை அவ்வளவு தான் வருது. கீழ இறக்கி கட்டலாம்னு பார்த்த உன் புள்ளை முலையையும் கடிச்சி திங்குற மாறி பாக்குறான்" என்றதும் ஹரிஷுக்கும் ஒரு விநாடி மூச்சே நின்றது. 

தான் பார்த்ததை பாட்டி உணர்ந்திருக்கிறாள் என்று தெரிந்ததும் தலையை தொங்க போட்டுக்கொண்டான். 

"அதெல்லாம் இல்லம்மா" என்று சொல்ல வந்தான். அதற்குள் 

"நீ இப்படி காமிச்சிட்டு நின்னா கிழவனே பாப்பான் அவன் வயசு பையன் என்ன பண்ணுவன்" என்று பேசிக்கொண்டே வீட்டிக்குள் சென்றாள் திவ்யா. 

தன்னை யாரும் திட்ட வில்லை என்றதும் ஹரிஷுக்கு கொஞ்சம் பயம் குறைந்தது. இருந்தாலும் பாட்டியும் அம்மாவும் இந்த விஷயத்தை இவ்வளவு சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டது கொஞ்சம் வியப்பாகவும் சந்தோசமாகவும் இருந்தது. 

குளித்து முடித்ததும் துவட்டிக்கொண்டே பாட்டி குளிக்கும்போதாவது அவள் கூதியை பார்க்க முடியுமா என்று காத்திருந்தவனை வீட்டு உள்ளே இருந்து அம்மா அவசர படுத்தியதால் ஸ்கூலுக்கு கிளம்ப ஓடினான். 

தன் திருமண நாளன்று திவ்யா கதவை தாழ்பாள் போட்ட இரண்டு மாதத்தில் ஒருநாள் காலையில் அவளுக்கு வாந்தி முட்டிக்கொண்டு வந்தது. லேசாக பூமி சுற்றுவதை உணர்வது போல இருந்தது. என்ன சாபிட்டோம் வாந்தி வருவதற்கு என்று யோசிக்கும் முன்பே வாந்தி தொண்டையை தொட்டு விடுவது போல உணர்ந்தாள் திவ்யா. அதை அடக்க முடியாமல் அடுப்படியில் இருந்து கொள்ளை புரத்துக்கு ஓடினாள். 

அன்று ஹரிஷ் வீட்டில் தான் இருந்தான். இதுவரை அவள் அப்படி ஓடி அவன் பார்த்ததில்லை. கொல்லைப்புறத்தில் போய் அவள் வாந்தி எடுக்கும் சத்தம் கேக்கவே ஹாலில் காய்கறி நறுக்கி கொண்டிருந்த பாட்டியும் கொல்லைபுரத்துக்கு ஓடினாள். 

ஹரிஷுக்கு அவர்கள் இருவரும் பேசும் சத்தம் தூரமாக கேட்பது போல் கேட்டது. 

"என்ன திவ்யா என்ன அச்சி என் இப்படி வாந்தி எடுக்குற" என்றாள் செண்பகம். 

"தெரிலமா என்னவோ வாந்தி வருது, நேத்து சாப்பாடு உடம்புக்கு ஒத்துகலையோ என்னவோ" என்றதும் மறுபடியும் வாந்தி வந்தது. தலையை பிடித்துக்கொண்டு அப்படியே உக்காந்தாள் திவ்யா. 

"பட படன்னு வருதும்மா, திடீர்னு தல சுத்துது, புள்ளத்தாச்சியா இருக்கும்போது இருக்குற மாதிரியே வருதும்மா" என்று திவ்யா கூறியதும். ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்தால் செண்பகம்.

"எங்க கண்ண காமி, நாக்க நீட்டு" என்று சில விஷயங்களை செய்ய சொன்னாள். 

"ஏண்டி நீ புள்ள தாண்டி உண்டாயிருக்க" என்று செண்பகம் கூறியதும், திவ்யாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே தோணவில்லை. உள்ளுக்குள் பயங்கர மகிழ்ச்சி, 'எவ்ளோ காலத்துக்கு அப்புறம் கடவுள் கொடுத்திருக்கிறான்’ என்று மனதில் உடனே கடவுளை கும்பிட்டாள். 

செண்பகத்திருக்கும் ரொம்ப சந்தோஷம். "டேய் ஹரிஷ் இங்க வாடா உங்க அம்மா புள்ளை உண்டாயிருக்கா, உனக்கு இன்னும் எட்டு மாசத்துல தம்பி பாப்பாவோ இல்ல தங்கச்சி பாப்பாவோ புறக்க போகுது" என்றாள். 

அதை கேட்டதும் ஹரிஷ் ஓடி வந்தான். அவன் முகம் பூராவும் சிரிப்பு. 

"அப்படியா மா" என்று ஹரிஷ் கேட்டதும் தான், திவ்யா தன் சூழ்நிலையை உணர்ந்தாள். 'ச்ச இப்படி விவரம் தெரிஞ்ச பையன வச்சிட்டு நாம கர்ப்பம் ஆயிருக்கோமே’ என்று யோசித்தாள். அவளுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை அவனிடம் என்ன சொல்வது எப்படி அவன் முகத்தை பார்ப்பது என்று பல எண்ணங்கள் அவள் மனதில் ஓடினாலும் எல்லாம் சேர்ந்து அவளுக்கு முடிவில் வெக்கத்தையே தந்தன. 

பாதி வெக்கத்தை மறைத்துக்கொண்டு "ச்சி போடா வேலைய பாத்துட்டு, கேக்க வந்துட்டான்" என்றாள். 

அவன் சிரித்துக்கொண்டே சென்றதும் "என்னம்மா அவன்கிட்ட போய் இதெல்லாம் சொல்லிட்டு இருக்க அவன் என்ன சின்ன பையனா, என்னை பத்தி என்ன நினைப்பான்" என்று பொய்யாக வெக்கத்தோடு தன் அம்மாவை கடிந்து கொண்டாள். 

"ஆமாண்டி இவ்ளோ பெரிய பையன வச்சிட்டு படுத்தது தப்பு இல்ல அதனால புள்ளதாச்சி ஆனது தப்பு இல்ல, நான் சொன்னது தான் தப்பா. எப்படியும் இன்னும் மூணு மாசதுள்ள வயித்த தள்ளிட்டு நடக்க போற, அப்போ அவனுக்கு தெரியாதா" என்றாள் செண்பகம். 

ஹரிஷுக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சி தான். முகம் முழுவதும் சந்தோச புன்னகை. தனக்கு விவரம் அறிந்து தனக்கு தெரிந்தவர்கள் யாரும் கர்ப்பம் அடைய வில்லை. அன்று அவன் அம்மாவே கர்ப்பம் அடைந்தது அவனுக்கு ஏதோபோல் இருந்தது. மனம் பூரா மகிழ்ச்சியா இருந்தாலும் உடம்பு எதோ குறுகுறு என்று இருந்தது. இது வரை பாட்டியை காம கண்களோடு அப்போ அப்போ பார்த்திருந்தாலும் அம்மா மேல் அவனுக்கு கவனம் போனதில்லை. திவ்யா அம்மா இழுத்து மூடிக்கொண்டு இல்லை என்றாலும் அவன் கண்கள் அவள் அங்கங்களை அவ்வப்போது பார்த்தாலும் அந்த காட்சியை அவன் கண்கள் மூளைக்கு அனுப்பவில்லை. ஆனால் இன்று அவையாவும் அவன் மூலையில் படம் போல் ஓடியது.

எப்போதும் ஒதுங்கிய புடவை. தொப்புளை நாள் முழுவதும் காட்டிக்கொண்டிருக்கும் வயிறு. தொப்புளுக்கு கீழே நன்றாக இறங்கி வயிற்ரை சுற்றி கட்டபட்டிருக்கும் சேலை கொசுவம் அதையும் மீறி பக்கவாட்டில் தெரியும் பாவாடை இறுக்கம். எப்போதும் ஜாக்கெட்டை முட்டிக்கொண்டு கொஞ்சம் கூட சறியாமல் தூக்கிக்கொண்டு முட்டிக்கொண்டு இருக்கும் அடங்காத பெரிய முலைகள். அதன் நடுவே ஆடி கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு பிடித்த தாலி. 

அவள் குனியும்போது சேலை முந்தானையை இழுத்துக்கொண்டு கீழே தொங்கும் தாலியை பார்ப்பதே அழகு. இப்போது அவனுக்கு பாட்டி மேல் இருந்த காம எண்ணம் மெதுவாக அம்மா மீது மாறியது. பாட்டியும் அம்மாவும் மாறி மாறி அவன் மூளைக்கு வந்து அவனை கிறங்க அடித்தனர். அப்போதுதான் தன் வீட்டில் எவ்ளோ கண்கொள்ளா கட்சிகளை நாம் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டோம் என்று உணர்ந்தான். அவைகளை நினைக்கும்போதே அவனுக்கு பூலு ட்ரவுசரை கிழித்துக்கொண்டு வருவது போல் உணர்ந்தான். அதுவரை வீடு என்று இருந்த இடம் இப்போது அவனுக்கு இரண்டு தேவதைகள் வாழும் சொர்க்கம் போல் இருந்தது. இனிமேல் எங்கேயும் நேரம் செலவழிக்க கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டான். 

வெளியில் பாட்டி கோதண்டத்துக்கு போன் செய்வது காதில் விழுந்ததும்தான் இந்த வீட்டில் அப்பா என்று ஒருவர் இருப்பது அவன் நினைவுக்கு வந்தது.

பாட்டி பேசியது அவனுக்கு நன்றாகவே கேட்டது. 

"ஆமா கோதண்டம் அவ உண்டாயிருக்கா, நல்லா பாத்துட்டோம்" என்றாள். 

அப்பா அந்த பக்கம் எதோ சொல்ல, 

"இதோ பாரு கோதண்டம் இவ்ளோ வருஷம் கழிச்சி கடவுள் கொடுத்திருக்கார் அத நினைச்சி சந்தோச படு, ஊரு என்ன சொன்னா என்ன, ஏன்? உன் சொக்காரன் (ஒன்று விட்ட பெரியப்பா சித்தப்பா பிள்ளைகளை சொக்காரன் என்று அழைப்பது வழக்கம்) அய்யனாரு வீட்டுல அவனுடைய முத குழந்தைக்கும் ரெண்டாவது குழந்தைக்கும் எவ்ளோ வருஷம் வித்தியாசம், இதெல்லாம் நம்ம கையில இல்லடா, எல்லாம் ஆண்டவன் குடுக்குறது, ஊரு ஒன்னும் சொல்லாது நீ கவலை படாத" என்றாள். 

பின் கோதண்டம் எதோ சொல்ல 

"ஹரிஷ் இன்னும் குழந்தை இல்ல கோதண்டம், அவன் பண்றதெல்லாம் உனக்கு தெரியாது. அவனுக்கு விவரம் தெரிஞ்சிடிச்சி, அப்படியே அவனுக்கு ஏதும் வேணும்னாலும் நாங்க ரெண்டு பேரு பாத்துக்க மாட்டோமா. நீ அவன பத்தி எல்லாம் கவலை படாத. நீ வீட்டை பத்தியே கவலை பட தேவையில்ல எல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன். நீ சந்தோசமா இரு. திவ்யா எவ்ளோ சந்தோசமா இருக்கா தெரியுமா. இந்தா அவக்கிட்ட கொடுக்குறேன் பேசு" என்று முடித்தாள் செண்பகம். 

செண்பகம் போனை திவ்யாவிடம் கொடுத்தாள், திவ்யா போனை வாங்கி பேசினாள்.

"என்னங்க"

"__"

"ஆமாங்க"

"__"

"இப்போதான்"

"__"

வெக்கமாக சிரித்தாள்.

"__"

"அவன்கிட்ட என்னனு சொல்றது அம்மாதான் சொன்னா, எனக்கு அவன் முகத்தை பாக்குறதுக்கே வெக்கமா இருக்குங்க, இவ்ளோ பெரிய புள்ளைய வச்சிட்டு எப்படி பெத்து எடுக்க போறேன்னு நினச்சாலே வெக்கமா வருதுங்க" 

"__"

"சரிங்க அவன் எப்போவும் போல தான் இருக்கான்"

"__"

"ம்ம் சரிங்க, என்னங்க… வரும்போது நம்ம குடும்ப ஜோசியர கூட்டிட்டு வாங்க, அம்மா கரு உருவயிருக்குற நேரம் எப்படி இருக்குனு பாக்கனும்னு சொன்னா. எனக்கும் சரின்னு படுது. கொஞ்சம் மறக்காம கூட்டிட்டு வாங்க"

"___"

"ம்ம்ம் சீக்கிரம் வந்திடுங்க, போனை வச்சிடுறேன்" என்று சொல்லி திவ்யா போனை வைத்தாள்.

"என்னடி சொல்றான் உன் புருஷன்" செண்பகம் கேட்டதற்கு, 

"ஒன்னும் இல்லம்மா விஷயத்த கேட்டுட்டு அவன் எப்படி இருக்கான்னு கேட்டாரு, நான் சாதாரணமாத்தான் இருக்கான்னு சொன்னேன், வரும்போது ஜோசியர கையோட கூட்டிட்டு வரேன்னு சொன்னாரு". பதிலளித்தாள் திவ்யா.

"ம்ம்ம் சரி சரி சாந்திக்கு போனை போடு, அவக்கிட்ட விவரத்த சொல்லிட்டு அவளும் அவ புள்ளைகளும் எப்படி இருக்காங்கன்னு விசாரிப்போம், அவக்கிட்ட பேசி ரொம்ப நாள் அச்சி"

"அம்மா அவக்கிட்டயா, வேணாம்மா அவ ரொம்ப கிண்டல் பண்ணுவா, எனக்கு வெக்கமா இருக்கு, நீ அவக்கிட்ட எல்லாம் சொல்லாத" சிறிது வெக்கத்தோடு தலையை குனிந்து கொண்டாள். 

"ஏண்டி அவக்கிட்ட சொல்லாம எப்படிடி. அவ கிண்டல் பண்ணுவன்றதுக்காக சொல்லாம இருக்க முடியுமா. அவ உன் தங்கச்சி டி நாளை பின்ன தெரியாமயா போக போகுது. நீ என்ன ஊரு உலகத்துக்கு தெரியாமயா புள்ளைய பெத்துக்க போற. உன் புருஷனுக்கு தானே பெத்துக்குற இதுல என்ன வெக்கம். எதோ முதல் புள்ளைய சுமக்குற மாறி, போனை போடு அவக்கிட சொல்லித்தான் ஆகணும்" என்றாள் செண்பகம். 

"ஹ்ம் ஹ்ம்" என்று வயசு பொண்ணு போல் சிணுங்கிக்கொண்டே தன் தங்கைக்கு சாந்திக்கு போன் செய்தாள் திவ்யா. 

"ஹலோ"

"ஹ்ம்ம் சாந்தி நான் திவ்யா பேசுறேன்"

"அக்காவா என்னக்கா எப்படி இருக்க, உன்கிட்ட பேசி எவ்ளோ நாள் அச்சி, வீட்டுல அம்மா, மாமா, ஹரிஷ் எல்லாம் நல்லா இருக்காங்களா?" பேசிக்கொண்டே போனாள் சாந்தி. 

"எல்லாரும் நல்ல இருக்கோம்டி, நீ எப்படி இருக்க உங்க மாமனார் மாமியார் நல்ல இருக்காங்களா. உன் புள்ளைங்க எப்படி இருக்காங்க, விஷ்வா நல்லா படிக்கிறனா, காயத்ரி எப்படி இருக்கா?" என்று இவளும் கேள்வியை அடுக்கினாள். 

"எல்லாரும் நல்ல இருக்கங்கக்கா, விஷ்வா நல்லா படிக்குறான். காயத்ரி இப்பவோ அப்பவோ சடங்காகுற நிலையில இருக்கா, அவ சடங்குக்கு ஊருல வந்து தான் சடங்கு கழிக்கணும்னு நினைச்சி வச்சிருக்கேன்" 

"ஓஓ அவ்வளோ வளரந்துட்டாளா"

"ம்ம்ம்…"

"ஒரு விஷயம் சொல்லணும்,.. இருடி அம்மாகிட்ட தரேன்" 

திவ்யா போனில் வெக்கபட்டது சாந்திக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது. 

செண்பகம் போனை வாங்கி பேசினாள்.

"அது ஒன்னும் இல்ல சாந்தி, திவ்யா முழுகாம இருக்கா. இன்னைக்கு காலைலதான் தெரிஞ்சது அதான் உனக்கு போன் பண்ணினோம்"

"அட ஒன்னும் தெரியாத பாப்பா போட்டாளாம் தாப்பான்ற கதையா நல்ல புள்ளை மாறி இருப்பா முழுகாம இருக்காளா, ரொம்ப சந்தோசம்மா அக்காக்கிட்ட போனை குடு அவல ஒரு வழி பண்றேன்"

"இந்தாடி அவ உங்கிட்ட தான் எதோ பேசனுமாம் பேசு" என்று செண்பகம் திவ்யாவிடம் போனை குடுத்தாள். 

"ஹலோ" என்றாள் திவ்யா. 

"என்னக்கா உன் புருஷன் ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் உழுதிருக்கார் போல" கிண்டல் செய்தாள் சாந்தி. 

"ச்சி அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல அப்போ அப்போ நாங்க பண்ணிக்கிறதுதான்" பெருமை அடித்தாள் திவ்யா.

"அப்போ அப்போ தானே பண்றீங்க தினமுமா பண்றீங்க. அதுக்கே நீ உண்டாயிட்டன்னா நீ பெரிய ஆளுதான்க்கா, மத்தவங்க மாறி தினமும் பண்ணிருந்தீங்கன்னா, வருஷத்துக்கு ஒரு புள்ளை பெத்து போட்டிருப்ப போல" மீண்டும் கிண்டல் அடித்தாள் சாந்தி. 

"ச்சி போடி, நானே ரொம்ப நாள் கழிச்சி குழந்தை உண்டாயிருக்கு எப்படி வெளிய சொல்றதுன்னு வெக்கபட்டுட்டு இருக்கேன் நீ கூட கொஞ்சம் எண்ணைய ஊத்தாத" கொஞ்சம் கவலையாகவே சொன்னாள் திவ்யா.

"என்னக்கா இதுக்கெல்லாம் போய் கவலை படுற. நீ சீக்கிரமே வயசுக்கு வந்து சீக்கிரமே கல்யாணம் ஆயிடிச்சி. ஹரிஷும் சீக்கிரமே புறந்துட்டன். பட்டணத்துல இருக்குற பொண்ணுங்க எல்லாம் படிப்பு வேலைன்னு இருந்துட்டு மெதுவா கல்யாணம் பண்ணி, கல்யாண வாழ்க்கைய நல்லா அனுபவிச்சிட்டு நெறைய பேரு உன் வயசுல தான் முதல் குழந்தையே பெத்துக்குறாங்க. நீ அதுக்கெல்லாம் கவலை படாத எல்லாமே நல்லதுக்கு தான்" ஆறுதல் கூறினாள் சாந்தி. 

"ம்ம்ம் ஹரிஷ்னதும் ஞாபகத்துக்கு வருது. என்னக்கா பண்றான் அவன். பாத்துக்கா பசங்களுக்கு வயித்த தள்ளிட்டு இருக்குற பொம்பளைங்கன்னா ஒரு தனி கண்ணு இருக்கும். பக்குவமா நடந்துக்கோ இல்லைன்னா பாஞ்சிட போறான்" மறுபடியும் கிண்டலை ஆரம்பித்தாள் சாந்தி. 

இதை கேட்டதும் திவ்யாவிற்கு சிறிது வெக்கமும் குறுகுறுப்பும் சேந்தே வந்தது. ஆனால் வெளியில் காட்டிகொள்ளாமல் "என்னடி ரொம்ப தான் கிண்டல் பண்ற, அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல, அப்படியே பாஞ்சாலும் அவன் அம்மாமேல தானே பாயுறான். அதுல உனக்கு எங்க எரியுது" என்றவள் பதிலடி கொடுத்தது போல் உணர்ந்தாள்.

"அடி சக்க என்னக்கா மாமா அலுத்து போய்ட்டாரா, பையனுக்கு ரூட்டு விடுற, விடு விடு, மாமா மாறி அப்போ அப்போ பண்ணமாட்டான் டெய்லி போட்டு பெண்டு கலட்டுவான்" சாந்தியும் விடுவதாக இல்லை. 

"ச்சி போடி உன்கிட்ட பேசி ஜெய்க்க முடியுமா. போனை வை எனக்கு வேலை நெறைய இருக்கு. இன்னொரு நாளு பேசுறேன்"

"சரிக்கா எதுன்னாலும் அடிக்கடி போன் பண்ணு, நானும் இங்க ஏதும் விஷேஷம்ன்னா போன் பண்றேன். காயத்ரி சடங்கானா அங்க கூட்டிட்டு வரேன். இல்லன்னா பசங்க ஆன்வல் லீவுக்கு தான் வருவேன். உடம்ப பாத்துக்கோ"

"சரிடி போனை வைக்குறேன்" என்று போனை கட் செய்தாள் திவ்யா. 

"என்னடி சொல்றா சாந்தி" விவரம் கேட்டாள் செண்பகம். 

"அது என்ன சொல்லும் நல்லா வாய் அடிக்குறா, ஓவரா கிண்டல் பண்றா. காயத்ரி இப்போவோ அப்போவோ சடங்காகுற மாதிரி இருக்காலாம். சடங்கானா இங்க கூட்டிட்டு வந்து சடங்கு களிப்பாலாம் இல்லன்னா பசங்க பரீட்சை லீவுக்கு தான் வருவாளாம்"

"ம்ம்ம் கோதண்டம் ஜோசியர கூட்டிட்டு வரதா தானே சொன்னான் எப்போ வருவானாம்" என்று செண்பகம் கேட்டு முடிக்க கோதண்டம் கார் சத்தம் கேட்டது. 

"உன் புருஷனுக்கு ஆயுசு நூறு தாண்டி. இப்போ தான் நெனச்சேன் வந்து நிக்குறான் பாரு" 

இதையெல்லாம் கேட்டு கொண்டிருந்த ஹரிஷிர்க்கு மனதும், மூலையும் அலை பாய்ந்தது. சாந்தி சித்தியும் அம்மாவும் என்ன பேசி இருப்பார்கள். அம்மா ஏன் 'அப்படியே பாஞ்சாலும் அவன் அம்மா மேல தானே பாயுறான் உனக்கு எங்கடி எரியுதுன்னு' கேட்டாள். அப்படி என்றாள் அம்மாவுக்கோ நம்ம குடும்பத்துக்கோ அம்மா-மகன் உறவு ஆச்சர்யமோ அதிர்ச்சி தர விஷயம் இல்ல. இவர்கள் இதை பத்தி பேசி கொள்கிறார்கள் என்று நினைக்கும்போதே ஹரிஷூர்க்கு இப்போவே அவன் அம்மாவை இழுத்து வைத்து ஓத்து விட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஒருபக்கம் ஆசை இன்னொரு பக்கம் பயமாகவும் இருந்தது. 

இதற்க்கு இடையில் கோதண்டம் காரை நிறுத்திவிட்டு ஜோஷியரோடு வந்தார். 

"வாங்க ஜோசியரே" செண்பகம் தான் வீட்டிற்கு பெரியவளாய் முதலில் வரவேற்றாள். 

திவ்யா பெட்ரூம் கதவு ஓரம் நின்று கொண்டு "வாங்க ஜோசியரே" என்று அவளும் வரவேற்றாள். 

"ஆமாமா, நல்லா இருக்கீங்களா. கோதண்டம் எல்லாத்தையும் சொன்னான். இன்னொரு உசுறு துளிர் விட்டிறுகுது. ரொம்ப சந்தோஷம்" 

"ஆமா ஜோசியரே, திவ்யா உண்டாயிருக்க. ரொம்ப நாள் கழிச்சி உண்டாயிருக்குரதால ஒரு கட்டம் போட்டு பாத்திடலாம்னு நினச்சேன்" என்றாள் செண்பகம். 

"பாத்திடலாம் பாத்திடலாம்" என்று சொல்லிக்கொண்டே பெரிய முத்தத்தில் தரையில் காலை மடக்கி சமபலம் போட்டு உக்காந்தார் ஜோசியர். தன் பையில் இருந்து சோவி, ஓலை, என்று அவர் வேலை பொருள்களை வெளியே எடுத்தார். 

"என்னைக்கு கூடல்னு ஞாபகம் இருக்கா" கேட்டார் ஜோசியர். 

என்னைக்கு ஒழு நடந்துச்சின்ன்ரத தான் பெரிய மனுஷ தனமாக ஜோசியர் கேட்டார். இதை கேட்டதும் வெக்கத்தில் முகம் சிவந்து திவ்யா பெட்ரூம் உள்ளே போய்விட்டாள். 

"ரெண்டு மாசம் முன்னாடி அவங்க கல்யாண நாளன்னைக்கு" செண்பகம் தான் பதில் சொன்னாள் பின் தேதியையும் குறிப்பிட்டாள். 

நாள் நட்சத்திரம் ஆராய்ந்து பார்த்து "நல்ல நாளுல தான் கூடிருக்காங்க. எதுக்கும் ரெண்டு பேரு ஜாதகமும் குடுங்க முழுசா பாத்திடலாம்" ஜோசியர் கேட்க. 

"திவ்யா உங்க ரெண்டு பேரு ஜாதகமும் எடுத்துட்டு வாம்மா" என்று செண்பகம் திவ்யாவிடம் சொல்ல, திவ்யா ஜாதகத்தை கொண்டு வந்து ஜோசியரிடம் கொடுத்தாள். 

ஜோசியர் ஜாதகத்தை வாங்கி பார்த்தார். நன்றாங்க ஆராய்ந்து விட்டு ஜாதக பலன்களை கூறினார். 

"செண்பகம்மா, ரெண்டு பேரு ஜாதகமும் அருமையா இருக்கு. இதுல கரு உருவான நேரம் அமோகமான நேரம். அதனால குடும்பத்துல எல்லாமே நல்லதே நடக்கும். குடும்பத்துல செல்வம் பெருகும். கரு உருவான நேரம் வச்சி பாத்தா, இதுக்கப்புறம் இரண்டு மூணு குழந்தைங்க பொறக்குறதுக்கு நிறைய யோகம் இருக்கு. குடும்பத்துல எல்லாமே விருத்தி ஆகும் செண்பகம்மா, ஆனா…"

"என்ன ஆனா, சொல்லுங்க ஜோசியரே என்ன பிரச்சன" செண்பகம் தான் முந்திக்கொண்டு கேட்டாள். 

"திவ்யா வயசுக்கு வந்த ஜாதகம் கணிக்கும்போது அவளுக்கு ரெண்டு தாலி தோஷம் இருக்குனு சொன்னேனே அந்த தோஷம் கழிச்சாச்சா?" 

"இல்லை, இவ கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷத்துல கழிக்கணும்னு சொன்னீங்க, எங்க?…" பெருமூச்சி விட்டபடி செண்பகம் தொடர்ந்தாள்.

"இவ கல்யாணம் ஆனதும் சாந்தி வீட்ட விட்டு ஓடிட்டா. அந்த கவலையில திவ்யா அப்பா போய் சேந்துட்டாரு. ஹரிஷும் அடுத்த வருஷமே பொறந்துட்டன். ஹரிஷ் பொறந்ததும் கோதண்டத்துக்கு நல்ல வியாபாரம் விருத்தி ஆச்சி, அப்படி இப்படின்னு, அப்படியே காலம் போய்டிச்சி ஜோசியரே. இன்னும் கழிக்கல அதனால ஏதும் பிரச்சனையா?" பயந்தபடி கேட்டாள் செண்பகம். 

"அதனால பெருசா பிரச்சனையை இல்லம்மா. ஆனா அந்த தோஷம் இன்னும் இருக்கு. குழந்தை பொறக்கரதுக்குள்ள அத கழிச்சிடுங்க. இந்த ஆடி மாசத்துக்குள களிச்சிடீங்கன்னா ரொம்ப நல்லது. ஏன்னா கோதண்டம் ஜாதகத்துல ஒரு கண்டம் இருக்கு. எனக்கு என்னவோ எல்லாமே சேந்து வர மாதிரி தோணுது. அதனால தோஷத்த சீக்கிரம் கழிச்சிடுங்க, அப்புறம் குழந்தை புறக்குற வரை கோதண்டம் வெளி ஊரு எங்கயும் போக வேண்டாம். குழந்தை உருவான நேரத்துல குழந்தைக்கு தன்னை பெத்த அப்பாவ பாக்குற பாக்கியம் கம்மியா இருக்கு. அதான் சொன்னேன்" 

ஜோசியர் சொல்லி முடித்ததும் வீடே அமைதியானது. ஹரிஷ், செண்பகம், திவ்யா, கோதண்டம் எல்லாருடைய மனதும் கனமானது.


தொடரும்...

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[james suiza]

02/25

"திவ்யா வயசுக்கு வந்த ஜாதகம் கணிக்கும்போது அவளுக்கு ரெண்டு தாலி தோஷம் இருக்குனு சொன்னேனே அந்த தோஷம் கழிச்சாச்சா?"

"இல்லை, இவ கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷத்துல கழிக்கணும்னு சொன்னீங்க, எங்க?…" பெருமூச்சி விட்டபடி செண்பகம் தொடர்ந்தாள்.

"இவ கல்யாணம் ஆனதும் சாந்தி வீட்ட விட்டு ஓடிட்டா. அந்த கவலையில திவ்யா அப்பா போய் சேந்துட்டாரு. ஹரிஷும் அடுத்த வருஷமே பொறந்துட்டன். ஹரிஷ் பொறந்ததும் கோதண்டத்துக்கு நல்ல வியாபாரம் விருத்தி ஆச்சி, அப்படி இப்படின்னு, அப்படியே காலம் போய்டிச்சி ஜோசியரே. இன்னும் கழிக்கல அதனால ஏதும் பிரச்சனையா?" பயந்தபடி கேட்டாள் செண்பகம்.

"அதனால பெருசா பிரச்சனையை இல்லம்மா. ஆனா அந்த தோஷம் இன்னும் இருக்கு. குழந்தை பொறக்கரதுக்குள்ள அத கழிச்சிடுங்க. இந்த ஆடி மாசத்துக்குள களிச்சிடீங்கன்னா ரொம்ப நல்லது. ஏன்னா கோதண்டம் ஜாதகத்துல ஒரு கண்டம் இருக்கு. எனக்கு என்னவோ எல்லாமே சேந்து வர மாதிரி தோணுது. அதனால தோஷத்த சீக்கிரம் கழிச்சிடுங்க, அப்புறம் குழந்தை புறக்குற வரை கோதண்டம் வெளி ஊரு எங்கயும் போக வேண்டாம். குழந்தை உருவான நேரத்துல குழந்தைக்கு தன்னை பெத்த அப்பாவ பாக்குற பாக்கியம் கம்மியா இருக்கு. அதான் சொன்னேன்"

ஜோசியர் சொல்லி முடித்ததும் வீடே அமைதியானது. ஹரிஷ், செண்பகம், திவ்யா, கோதண்டம் எல்லாருடைய மனதும் கனமானது.

நீண்ட நேரத்தக்கு பின் செண்பகம் தான் பேசினாள்.

"தோஷம் கழிச்சிட்டா கண்டம் பெருசா இருக்காதுல ஜோசியரே."

"தோஷமும், கண்டமும் சேந்து வரதால தான் நான் பயந்தேன் மத்தபடி கண்டம் ஒன்னும் பெருசா இல்ல. நீங்க அம்பாள் கோயிலுக்கு போய் தாலிய பிரிச்சி மறுபடியும் கோதண்டத்த கட்ட சொல்லுங்க, போறப்போ என்கிட்ட சொல்லுங்க ஒரு ஐயர் போன் நம்பர் சொல்றேன் அவர்கிட்ட போய் சொன்னீங்கன்னா அவர் எல்லா பரிகாரமும் சொல்லி கொடுத்திடுவாறு. நீங்க எல்லாத்தையும் கையோட முடிச்சிட்டு வந்திடலாம்"

ஜோசியர் என்னதான் ஆறுதாலாக பேசினாலும் வீட்டில் ஒரு இருக்கமே நிலவியது. அந்த இறுக்கத்தை கோதண்டம் தான் கலைத்தார்.

"சரி சரி அதான் ஒன்னும் இல்லைன்னு சொல்லிடாருள்ள அப்புறம் ஏன் சோகமா இருக்கீங்க. ஆடி மாசம் வர இன்னும் ரெண்டு மாசம் இருக்கு. வந்ததும் கோயிலுக்கு போய் அவர் சொன்ன மாறி பண்ணிட்டு வந்திடலாம். அதுக்காக இப்படியே இருப்பீங்களா? அந்த ஆளுக்கு அறிவே இல்ல, எத சொல்லணும் எத சொல்ல கூடாதுன்னே தெரியாது, வா திவ்யா வந்து சாப்பாடு வை, கடைல நெறைய வேலை இருக்கு. இன்னைக்கு நைட் நேரம் கழிச்சி தான் வருவேன்…" சொல்லிக்கொண்டே கோதண்டம் சமையல் அறைக்குள் போக, பின்னாடியே கண்ணை கசக்கி கொண்டு திவ்யா அவருக்கு சாப்பாடு போட போனாள்.

ஓரிரண்டு நாட்களில் அனைவரும் பழைய நிலைக்கு வந்தனர். ஹரிஷ் பள்ளிக்கு செல்வது, கோதண்டம் வியாபாரம் என்று அனைவரும் தங்களது தினசரி வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தனர். பழையபடி குறும்பும் கேலியும் அப்போ அப்போ நடந்தது.

செண்பகம் பாட்டி ஹரிஷை சீண்டுவதிலேயே குறியாக இருந்தாள். இப்பொழுது எல்லாம் அவள் ஹரிஷ் கூடயே குளிக்க ஆரம்பித்தாள். ஹரிஷ் குளிக்க வரவில்லை என்றாலும் அவள் குளிக்க போகும்போது ஹரிஷ் வீட்டில் இருந்தால் அவன் முன்னாடியே சேலையை அவுத்து போட்டு, ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை கலத்தி திறந்து போட்டுக்கொண்டு தன் முலைகளை ஆட்டிக்கொண்டு ஹரிஷிர்க்கு தரிசனம் கொடுத்து விட்டுதான் குளிக்க போவாள்.



ஓரிரண்டு நாட்களில் அனைவரும் பழைய நிலைக்கு வந்தனர். ஹரிஷ் பள்ளிக்கு செல்வது, கோதண்டம் வியாபாரம் என்று அனைவரும் தங்களது தினசரி வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தனர். பழையபடி குறும்பும் கேலியும் அப்போ அப்போ நடந்தது. 

செண்பகம் பாட்டி ஹரிஷை சீண்டுவதிலேயே குறியாக இருந்தாள். இப்பொழுது எல்லாம் அவள் ஹரிஷ் கூடயே குளிக்க ஆரம்பித்தாள். ஹரிஷ் குளிக்க வரவில்லை என்றாலும் அவள் குளிக்க போகும்போது ஹரிஷ் வீட்டில் இருந்தால் அவன் முன்னாடியே சேலையை அவுத்து போட்டு, ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை கலத்தி திறந்து போட்டுக்கொண்டு தன் முலைகளை ஆட்டிக்கொண்டு ஹரிஷிர்க்கு தரிசனம் கொடுத்து விட்டுதான் குளிக்க போவாள். 



ஹரிஷிர்க்கு செண்பகத்தின் பெரிய பப்பாளி சைஸ் மைதா மாவு முலைகளை பார்க்க பார்க்க ஆசையாகவும் இருந்தது. அதே நேரத்தில் அடக்க முடியாத மூடையும் கிளப்பி விட்டது. இதையெல்லாம் திவ்யா அம்மா கவனிக்காமல் இல்லை. வயசு கோளறு என்று விட்டு விடுவாள். ஹரிஷிர்க்கு இன்னும் செண்பகத்தின் புண்டை தரிசனம் மட்டும் கிடைக்க வில்லை. 


அன்று ஞாயிற்று கிழமை, ஹரிஷ் வீட்டு ஹாலில் உக்காந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்தான். திவ்யா அம்மா காலையிலேயே உணவு சமைக்கும் அவசரத்தில் இருந்தாள். செண்பகம் எப்பொழுதும் போல் ஜாக்கெட்டை திறந்து போட்டுக் கொண்டு குளிக்க சென்றாள். குளித்து முடித்து திரும்பி வரும்போது வெறும் பாவாடையை முலை வரை ஏத்தி கட்டிக்கொண்டு வந்தாள். வந்தவள் நேராக ஹரிஷ் எதிரில் வந்து நின்றாள். பெரிய முலைகள் பாவாடையை தூக்கி கொண்டு நின்றதால் பாவாடை நன்றாக மேலே ஏறி போய் இருந்தது. அவளுடைய தொடைகள் சேரும் இடம் நன்றாகவே தெரிந்தது. 






ஹரிஷ் தரையில் உக்காந்திருந்ததால் அவளுடைய புண்டை முடிகள் ஹரிஷிற்கு நான்றாகவே தெரிந்தது. அதை பார்த்ததும் ஹரிஷால் பேப்ப்பரில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. வேறு ஏதும் தெரியாதா என்று அவன் கண்கள் அங்கேயே அலைந்தன. 



செண்பகம் தலையில் கட்டி இருந்த துண்டை அவுத்து தலையை துவட்ட கையை தலைக்கு மேலே தூக்கினாள். அப்போது அவள் முலைகள் மேலே தூக்க அதில் கட்டி இருந்த பாவாடையும் மேல தூக்கியது. இப்பொது ஹரிஷிர்க்கு பாட்டியோட கூதி மேடு வரை அப்பட்டமாக தெரிந்தது. 


முதல் முதலாக ஒரு கூதியை இவ்வளவு பக்கத்தில் பார்த்தது அவனை திக்கு முக்காட வைத்தது. உடம்பில் உஷ்ணம் ஏறியது. பாட்டி நின்று கொண்டு இருந்ததால் கூதி பிளவு அவனுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. அவளை உக்கார சொல்லி காலை விரிக்கவா சொல்ல முடியும்.

அப்போது செண்பகம் தன் முடியை முன்னாடி இழுத்து போட்டுக்கொண்டு குனிந்து முடியை துண்டால் உதறி துவட்டினாள். அவள் முடியில் இருந்த ஈரம் ஹரிஷ் மேலும் அவன் படித்து கொண்டிருந்த பேப்பர் மேலும் தெரித்தது. ஹரிஸ் அவள் முடிகளின் வழியே பார்வையை ஓட விட்டான். பாவாடை நாடா ஓட்டை வழியா பாட்டியோட வெண்ணை முலைகள் என்னை பார் என்று காட்டிகொண்டிருந்தது. 




மீண்டும் செண்பகம் முடியை உதற ஹரிஷ் மேலே நெறைய தண்ணீர் தெளித்தன. அதை பார்த்த செண்பகம் "ஐயோ, பேராண்டி மேல எல்லாம் தண்ணி தெரிச்சிட்டேனா, பேப்பர் எல்லாம் நனஞ்சிடிச்சே. அந்த பக்கம் திரும்பி துவட்டிக்குறேன்…" என்று சொல்லிக்கொண்டே ஹரிஷிர்க்கு தன் குண்டியை காட்டிக்கொண்டு குனிந்து முடியை முன்னாடி போட்டுக்கொண்டு துவட்ட ஆரம்பித்தாள். அப்போது பாவாடை நன்றாக மேலே ஏறி அவள் பானை குண்டிகளை ஹரிஷிர்க்கு நன்றாகவே காண்பித்தாள். 





ஹரிஷிர்க்கு பலான புத்தகத்தில் குண்டியை காண்பித்துக்கொண்டு ஓக்க வாடா என்று அழைக்கும் அழகிகளின் குண்டியை விட பாட்டியின் குண்டி பெரிதாக அழகாக இருந்தது. 

ஹரிஷ் தரையில் உக்காந்து இருந்ததால், குண்டிகளுக்கு அடியில் அவளின் தொடைகளுக்கு இடையில் இருந்த புண்டை இதழ்களை முடிகளோடு பார்க்க முடிந்தது. அப்படியே எழுந்து நின்று ட்ரவுசரை கலத்தி போட்டு தன் பூலை பாட்டி கூதியில் விட வேண்டும் என்று அவன் உடல் தவித்தது. 

அவன் இன்னும் குனிந்து பாட்டியோட புண்டையை பார்க்க எத்தனிக்கும் போது திவ்யா அம்மா அடுப்படியில் இருந்து வெளியே வந்தாள். தன் தாயும் மகனும் இருக்கும் நிலையை பார்த்து புன்னகைத்துக்கொண்டாள். 

"அம்மா என்னம்மா நீ அவன் முன்னாடி இப்படி எல்லாத்தையும் காட்டிட்டு நிக்குற" என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் கையில் இருந்த காய்கறி தட்டையும் அருவாமனையையும் தரையில் வைத்தாள். 



"எப்படி காமிச்சிட்டு நின்னாலும் உன் பையன் இடிச்ச வச்ச கொழுக்கட்டை மாறித்தானே உக்காந்துட்டு இருக்கான்" கிண்டல் செய்தாள் செண்பகம். 



"உனக்கு அவன கிண்டல் பண்ணலன்னா தூக்கம் வராதே, சீக்கிரம் துவட்டிட்டு வந்து இந்த காய்ய எல்லாம் நறுக்கி கொடும்மா"


"இருடி வரேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே தலையில் முடியோடு சேர்த்து துண்டை கட்டினாள். பாவாடையை முலை வரை கட்டியபடி அப்படியே தரையில் உக்காந்து கொண்டாள். பாவாடை நன்றாக மேலே ஏற அவள் வெறும் குண்டியில் தான் தரையில் அமர்ந்தாள். அருவாமனையை ஒரு காலுக்கு இடையில் வைத்து இன்னொரு காலை விரித்தது போல் முட்டியை மடக்கி அமர்ந்தாள். அவள் பாவாடை இப்போது இடுப்பில் சென்று மடங்கிக்கொண்டது. 



ஹரிஷிர்க்கு அவன் தவம் கிடந்த பாட்டியின் கூதி பிளவு தரிசனம் இப்போது நன்றாகவே கிடைத்தது. அதோடு அவள் முட்டி அவள் முலைகளை முட்டி பாவடைக்கு வெளியே தள்ளியது. இதை பார்க்க பார்க்க ஹரிஷால் தாங்க முடியவில்லை. என்னதான் பாட்டி நன்றாக கிண்டல் பண்ணி பேசினாலும் அவளை அப்படியே இழுத்து போட்டா ஒக்க முடியும். எதாவது ஏடாகூடமாக செய்து விட கூடாதே என்ற பயமும் ஹரிஷை தயங்க வைத்தது. 


உடனே தன் அறைக்கு ஓடினான். அவன் பூலு ‘போதும் என்ன விட்டுடு' என்று கதறி அழும் வரை மூன்று நான்கு முறை கை அடித்து கஞ்சியை கக்க வைத்தான். இப்போதைக்கு எழுந்திருக்கவே முடியாது என்று அவன் பூலு அடம் பிடிக்க அப்படியே பூலோடு சேந்து அவனும் தூங்கிப்போனான். 

[davidpaiyan]

sema hot update

[சிற்பி***]

இப்படியே இரண்டு மூன்று மாதங்கள் ஓட, திவ்யா அம்மாவுடைய வயிறு வெளியே தள்ள ஆரம்பித்தது. திவ்யா அம்மா உடல் தங்க முலாம் பூசியது போல் மினுமினுத்தது. ஐந்து மாத கருவைச் சுமக்கிறாள் அல்லவா. இப்போதெல்லாம் பாவாடையைக் கட்டும்போது வயிற்றில் இறுக்கமாகக் கட்டி விடக் கூடாது என்று வயிறு உப்பல் முடியும் இடத்தில் தொப்புளை விட நான்கு இன்ச் நன்றாகக் கீழே தள்ளிக் கட்ட ஆரம்பித்தாள். ஹரிஷுக்கு பாட்டி கிண்டல் பண்ணிப் படுத்துகிறாள் என்றால் திவ்யா அம்மா இப்படிக் காண்பித்து அவன் சூட்டைக் கிளப்பினாள்.
அன்று ஹரீஷ் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்த போது அந்த செய்தி வந்தது. கோதண்டம் அக்சிட்டேன்டில் இறந்து விட்டார். புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு ஓடினான் ஹரீஷ். வீட்டில் திவ்யா அம்மா, செண்பகம் பாட்டி, இன்னும் சில சொந்தக்கார பெண்கள் கோதண்டம் உடல் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து  கதறிக் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். இவனைப் பார்த்ததும் இன்னும் அழுகுரல் அதிகமானது. ஹரீஷ் இதைக் கொஞ்சமும் எதிர் பார்க்கவில்லை. எதோ தங்கள் குடும்பத்தின் ஆணி வேர் அறுந்தது போல இருந்தது. அன்று மாலை சாந்தி தன் மகன் விஷ்வாவையும் மகள் காயத்ரியையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்தாள். அன்று மாலையே ஹரீஷ் தன் அப்பாவிற்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்து முடித்தான். எல்லோரும் அழுது அழுது பின் வீடே அமைதியானது. தூரத்துச் சொந்தக்காரர்கள் எல்லாம் ஒவ்வொருவராகக் கிளம்ப. நெருங்கின சொந்தம் மட்டும் வீட்டிலிருந்தது.
"சரிம்மா ஆனது ஆயிடிச்சி. இனி என்ன அழுதாலும் கோதண்டம் திரும்ப வரமாட்டான். வயிற்று புள்ளக்காரிய நிறைய அழ வைக்காதீர்கள். ஆக வேண்டிய வேலையை பாருங்கள். இனி எல்லாம் உங்களுக்கு ஹரீஷ் தான். ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஆறுதலா இருந்துக்க வேண்டியதுதான்", என்று ஒரு பெரியவர் மௌனத்தைக் கலைத்தார். ஹரீஷ் எல்லா சடங்குகளையும் முடித்து விட்டு வீட்டிற்குள் வரும்போது வீடே மாறி இருந்தது. இன்று காலை தான் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது கலர் டிவி போல் காட்சி அளித்த வீடு இப்பொழுது ப்ளாக் & ஒய்ட் டிவி போல் மாறி இருந்தது. வீடு மட்டும் அல்ல திவ்யா அம்மாவும் அப்படித்தான் இருந்தாள்.
காலையில் உடுத்தி இருந்த மஞ்சள் நிற சேலை இப்பொழுது வெள்ளை நிறமாகி இருந்தது. ஹாலில் ஒரு பக்கத்தில் திவ்யா அம்மா உக்காந்திருந்தாள். வலது பக்கத்தில் செண்பகம் பாட்டியும் இடது பக்கத்தில் சாந்தி சித்தியும் உக்காந்திருந்தார்கள். சித்திக்குப் பக்கத்தில் காயத்ரி அழுத முகத்தோடு அமர்ந்திருந்தாள். விஷ்வா வீட்டுத் திண்ணையில் உக்காந்திருந்தான். எல்லாம் ஒரே நாளில் மாறிப் போனது.
ஹரீஷ் தான் முதலில் பேசினான், "அம்மா இந்த வெள்ளை சேலை கட்டாதம்மா". திடீர் என்று அவன் இப்படிக் கூறியது எல்லோர் கவனத்தையும் அவன் பக்கம் திருப்பியது.
அவன் குரலில் இது நாள் வரை இல்லாத தோரணை இருந்தது. எதோ ஆர்டர் போடுவது போல் இருந்தது அவன் குரல்.
செண்பகம் தான் பதில் சொன்னாள், "அப்பா காரியம் முடிகிற வரைக்கும் தாண்டா அப்புறம் அம்மா வேற சேலை கட்டிப்பா".
"அதெல்லாம் வேண்டாம், இப்போதே மாத்து பாட்டி", என்று கட்டளையிட்டான்.
"அது சரிதான், இனிமே வீட்டுக்கு ஆம்பள அவன்தானே, அவன் சொல்ற படி நடந்துக்கோங்க. இல்லைனா கோவம் வந்திட போகிறது. வீட்டு ஆம்புளய கோவ படமா பார்த்துக்கோங்கம்மா" என்று ஒரு சொந்தக்கார பாட்டி கிண்டலடிக்கக் கூடி இருந்த எல்லோரும், "அது சரிதான்" என்று சிரித்தனர்.
செண்பகம் தான் ஒரு முடிவு எடுத்தவளாய் எழுந்தாள். திவ்யாவை அழைத்துக்கொண்டு உள்ளறைக்குச் சென்றாள். சாந்தியும் காயத்திரியும் பின்னாடியே போனார்கள்.
"இந்தாடி உன் பையன் சொல்ற மாதிரி சேலையை மாத்து" என்றாள்.
"என்னம்மா அவரு காரியம் கூட முடியவில்லை. அதுக்குள்ளே வெள்ளை சேலையை அவிழ்க்க சொல்ற", என்று திவ்யா சொன்னாள்.
"இதோ பார் திவ்யா, உன் பிள்ளைக்கு நீ வெள்ளை சேலை கட்டுகிறது பிடிக்கவில்லை, சொந்தக்காரர்களே மாத்தென்று சொல்லும்போது நீ என் சங்கட படுற. நீ வெள்ளை சேலையெல்லாம் கட்டக்கூடாது. வயிற்று புள்ளக்காரி வேற, சேலை கட்டும்போது வயித்த பாத்துட்டு இதற்கு அப்பன் இல்லையேன்னு நீயும் ஏங்கிப் போய்விடக்கூடாது. கோதண்டம் இறந்துவிட்டான். இனிமே அவன் வர மாட்டான். அவன் இருக்கும்போது கூட வேலை வியாபாரமென்று தான் இருந்தான். அதனால் இந்த வீட்டைப் பொருத்தவர இதற்கு முன்னாலும் நாம மூன்று பேருதான். இனிமேலும் நாம மூன்று பேருதான். இனிமே ஹரீஷ் சொல்ற படி நடந்துக்க பாரு. நமக்கு மட்டும் இல்ல, வயித்துல இருக்கிற பிள்ளைக்கும் இந்த வீட்டில் ஒரு ஆண் துணையென்று சொன்னால் அது இனிமே ஹரீஷ் தான். அதனால் அவன் சொல்கிற மாதிரி சேலையை மாத்து", என்று அறிவுரை போலப் பேசி முடித்தாள் செண்பகம்.

"ஆமாக்கா அத்தானும் நீயும் எப்படியோ எனக்குத் தெரியாது. ஹரீஷ் உன்ன சேலையை மாத்துன்னு சொன்ன விதத்திலேயே நான் புரிஞ்சிக்கிட்டேன் அவனுக்கு உன்னை இப்படிப் பார்க்கிறதுக்கு. இனிமே அவனுக்காகத் தான் நீ, சேலையை மாத்துக்கா" சாந்தியும் சப்போர்ட் பண்ணினாள்.
"சரி" என்று புன்னகையைச் சிந்தியவாறே சேலையை மாற்றத் தொடங்கினாள் திவ்யா.
"ஆமா இனிமே ஹரீஷ் தான் எல்லாமே. அவன் தான் என்னோடு சேந்து என் குழந்தையையும் வளர்க்கப் போகிறான். இனிமே வீட்டுக்கு ஆம்பள அவன்தான்" என்று திவ்யா நினைத்ததும் மனதில் ஒரு ஆறுதல் பரவியது. அதோடு சேர்ந்து ஒரு குறுகுறுப்பும் உடலில் ஒட்டிக் கொண்டது. கொஞ்ச நாளாக ஹரீஷ் தன்னை பார்க்கும் பார்வை மாறி இருப்பதை திவ்யா உணராமல் இல்லை. ஹரீஷ் செண்பகத்தை அப்பட்டமாகப் பார்ப்பதை திவ்யா நிறையத் தடவை பார்த்திருந்தாலும் பெரிதாகக் கண்டுகொள்ள மாட்டாள். ஆனால் அந்த பார்வை திவ்யா கர்ப்பமானதிலிருந்து அவள் மேலும் விழுவதை உணர்ந்திருந்தாள். காட்டினால் பையன் பார்க்கத்தானே செய்வான் என்று அதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாள். ஆனால் இன்று அவை எல்லாம் ஒருசேர வரும்போது திவ்யாவிற்கு உடல் சிலிர்த்தது. அவளையும் அறியாமல் அவள் கூதி சிறிது கசிந்தது. செண்பகம் அவளை உலுக்கிய போது தான் சுதாரித்தாள் திவ்யா.

[சிற்பி***]

"என்னடி திவ்யா திவ்யான்னு கூப்பிடுறேன் என்ன யோசனை உனக்கு" செண்பகம் கேட்க,
"ஒன்னும் இல்லம்மா" என்று திவ்யா கூறினாலும் அவள் காலையிலிருந்து அழுது வீங்கியிருந்த முகம் சிறிது மலர்ந்து சிவந்து இருந்தது.
"ஒரு வேலை ஹரீஷ் நினைப்பா இருக்கும்" சாந்தி உடனே கிண்டல் செய்தாள்.
"ச்சி என்ன பேசுற, அவன் என் பையன்" என்று சொன்னாலும் அது சொல்லும்போது ஒரு புன்முறுவல் வெக்கத்தோடு உதிர்ந்தது.
"ம்ம்ம் பையன் தான்மா அதனால தான் அவன் சொன்னதும் சேலையை மாத்திருக்கியாக்கும், அவனைப் பத்தி பேசினதும் அந்த நினைப்புலையே முந்தானையை இடுப்புலயும் இடுப்புல கட்டுறத முந்தானை இடத்திலும் வச்சி கட்டுறியாக்கும்" சாந்தி மேலும் கிண்டல் செய்ய.
அப்போது தான் சேலையை மாற்றிக் கட்டியிருப்பதை திவ்யா உணர்ந்தாள். சாந்தி கிண்டல் செய்ததற்கு மறுபேச்சு பேசாமல் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே சேலையை மறுபடியும் அவிழ்த்துக் கட்டினாள் திவ்யா.
"பாரும்மா பதில் சொல்ல மட்டேன்குறா அப்போது ஹரீஷ் தானா மனசுல" என்று சாந்தி மீண்டும் கிண்டல் செய்ய,
"ச்சி ச்சி சும்மா இரேண்டி, அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் இல்ல அவன் என் மகன்டி" பேச்சை முடிக்கும் விதமாக உறுதியாகச் சொல்வது போல் சொன்னாள்.
என்னதான் ஒன்றுமில்லை என்று வெளிக்காட்டினாலும் அவளால் அதன் பின் ஹரிஷிடம் பழைய படி அம்மாவாகப் பேச முடியவில்லை. எதோ அவன் தன்னை பார்க்கும்போதெல்லாம் தன் உடலை அங்குலம் அங்குலமாக ரசிப்பதாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் உடல் அடிக்கடி சிலிர்த்தது. முன்பெல்லாம் அவன் பார்வையைக் கண்டுகொள்ளாதவள், இப்பொழுதெல்லாம் அவன் பார்க்கும்போது, "அவன் அதை பார்க்கிறான் அதை மறை" என்று பெண்ணுக்கே உரிய நாணம் அவளை மறைக்கத் துண்டித்து.
அன்று இரவு, செண்பகம், சாந்தி, திவ்யா, காயத்ரி எல்லாரும் ஹாலில் படுத்துக்கொண்டனர். விஷ்வாவும் ஹரிஷும் உள்ரூமில் படுத்துக்கொண்டார்கள்.
மறுநாள் காலையிலேயே எல்லோருடைய மனதும் சகஜ நிலைக்கு வந்தது. சொந்தக்காரர்கள் அப்போ அப்போ வந்து போனார்கள். வேலையெல்லாம் முடிந்ததும் ஒவ்வொருவராகக் குளித்து முடித்தனர்.
திவ்யா குளித்துவிட்டு பாவாடையை முலை வரை கட்டிக்கொண்டு வரும்போது விஷ்வா எதிரில் வந்தான். திவ்யாவைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் சிலை ஆனான். முலையும் குண்டியும் அவள் கர்ப்பமான வயிறும் அந்த பாவாடையில் உப்பலாகத் தெரிந்தது.
பின் சுதாரித்து, "அம்மா எங்க பெரியம்மா?" என்றான்.
"குளிச்சிட்டு இருக்காடா என்ன வேணும் உனக்கு, என்கிட்டே கேளு" என்றாள் திவ்யா.
"ஒண்ணுமில்ல பெரியம்மா அம்மாவைத் தான் பாக்கணும்" என்றான்.
"நீ சரியான அம்மா புள்ளைடா, அங்க பின்னாடி குளிச்சிட்டு இருக்கா போய் பாரு" என்று சொல்லிக்கொண்டே துணி மாற்றச் சென்றாள் திவ்யா.
எல்லோரும் மதிய உணவு முடிந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். செண்பகம் சுவரில் சாய்ந்த படி உக்காந்திருந்தாள். அவள் மடியில் சாந்தி படுத்திருந்தாள். பக்கத்தில் திவ்யா உக்காந்திருந்தாள். அவள் மடியில் காயத்ரி படுத்திருந்தாள். சாந்தி இடது பக்கமாகத் திரும்பிப் படுத்திருந்ததால் அவள் முந்தானை விலகி தரையில் விழுந்திருந்தது. அவள் வலது முலை லோ கட் ரவிக்கையை இழுத்துக்கொண்டு கீழே சரிந்து இருந்தது. ரவிக்கையில் மூன்று ஹூக்குகள் தான் இருந்தன. பெரிய முலைகளாக இருந்ததால் பாரம் தாங்காமல் முலைக் காம்பு வரை வெளியே வந்து இடது முலை மேல் படுத்திருந்தது.
"என்னடி ஜாக்கெட்டுல மூணு ஹூக்குத்தான் வச்சி தச்சிருக்க", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
சாந்தி, தன் முலைகளைப் பார்த்தவாறு தன் வலது முலையைக் கொத்தாகப் பிடித்துச் சரிவிலிருந்து தூக்கி தன் ஹூக்குகளை நன்றாகத் தெரியும்படி காட்டிக்கொண்டு,
"ஆமாக்கா, எங்க வீட்டு பக்கத்துல புதுசா ஒரு பொண்ணு ஜாக்கெட் எல்லாம் தச்சி குடுக்குறா அவதான் இப்படி வச்சா நல்லா இருக்கும்னு சொல்லி, என் எல்லா ஜாக்கெட்டுக்கும் இப்படி வச்சி தச்சிட்டா. நல்லாத்தான் இருக்குன்னு நானும் அப்படியே விட்டுட்டேன், என் நல்ல இல்லையா என்ன?", என்று சாந்தி சொன்னாள்.
"நல்லாத்தாண்டி இருக்கு", என்று சொல்லிக்கொண்டே திவ்யா, சாந்தி ரவிக்கைக்குள் மேல் வழியாக அவள் இரண்டு முலைகளுக்கு நடுவில் இருக்கும் பள்ளத்தில் கைவிட்டு ஹூக்குகளை ஆராய்ந்தாள்.
"நல்ல பலமான ஹூக்காதாண்டி போட்டிருக்கா, உன் முலை கனத்த தாங்கனும்னா இவ்ளோ பலமாத்தான் போடணும்", என்று திவ்யா இடக்கு பேசினாள்.
"ச்சி போக்கா", என்று சாந்தி திவ்யாவின் கையை தட்டி விட்டாள்.
"உன்னோடத விட ஒன்னும் என்னோடது பெருசு இல்ல. நீயும் அம்மாவும் வளத்து வச்சிருக்கிறது மாதிரியா நான் வச்சிருக்கேன்", என்றாள் வெக்கம் கலந்த கிண்டலோடு.
"ஏன்டி உங்க பேச்சுல என்ன இழுக்குறீங்க", செண்பகம் உடனே கேட்டாள்.
"பின்ன என்னம்மா நீயும் அக்காவும் பப்பாளிப் பழம் மாதிரி வளத்து வச்சிருக்கீங்க உங்கள பாத்தா அது தான் முதல்ல கண்ணுக்கு தெரியுது", என்று சாந்தி சொன்னாள்.
"உன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடியாது டி", திவ்யா சொல்லிவிட்டு காயத்ரி தலையைக் கோதி விடத் தொடங்கினாள்.
இவர்கள் பேசியதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த காயத்ரி, தன் முலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே, "எனக்குத் தான் இருக்குறதுலேயே சின்னதா இருக்கு", கவலையோடு கூறினாள்.
அதைக் கேட்டுச் சிரித்த படி, "நீ பெரிய மனுஷி ஆனா உனக்கும் பெருசாகும்டி செல்லம்", திவ்யா அறுதல் கூறினாள்.
"அதுக்கு இன்னும் ரொம்ப நாள் இருக்கே. உங்க வயசு வரணும்ன ரொம்ப வருஷம் ஆகுமே", காயத்ரி அங்கலாய்த்தாள்.
"அது நீ பெரிய பொம்பளை ஆகுறதுக்கு ரொம்ப நாள் ஆகும். ஆனா சீக்கிரமே பெரிய மனுஷி ஆயிடுவடி", சாந்தி சேர்ந்து கொண்டாள்.
"பெரிய மனுஷி நான் எப்போ ஆவேன்?" ஆர்வமாகக் கேட்டாள் காயத்ரி.
"என் பொண்ணுக்கு ஆசைய பாரு, சீக்கிரம் ஆயிடுவடி" சொல்லிக்கொண்டே காயத்ரி கன்னத்தைச் செல்லமாகக் கிள்ளினாள் சாந்தி.
அப்போது விஷ்வா உள்ளே நுழைந்தான்.
"அம்மா", விஷ்வா தான் சாந்தியைக் கூப்பிட்டான்.
"என்னடா", சாந்தி கேட்க, விஷ்வா எதோ கண்ணால் பேசினான்.
"உள்ள வாயேன்", என்றான்.
சாந்தியும் கண்களாலேயே, "வேண்டாம்", என்று சொல்ல அவன் கெஞ்சுவது போல் முகத்தை வைத்துக்கொள்ள,
"உள்ள போ, வரேன்", என்பது போல் கண்ணைக் காட்டினாள்.
அவன் வேகமாக ரூமுக்குள் செல்ல இவள் சரிந்த தன் முந்தானையை வாரிப் போர்த்திக்கொண்டு எழுந்து அவன் பின்னே சென்றாள். என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் திவ்யாவும் செண்பகமும் சாந்தி போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சாந்தி தன் முழங்கையை மடக்கி அவள் முந்தானைக்குள் கையை விட்டு ரவிக்கை ஹூக்குகளை கழற்றிக்கொண்டே ரூமுக்குள் சென்றாள். அவள் பின்னாடி இருந்து பார்க்கும் திவ்யாவிற்கும் செண்பகத்திற்கும் அவள் ரவிக்கையைக்  கழற்றுவது நன்றாகவே தெரிந்தது. சாந்தி ரூமுக்குள் சென்று இவர்கள் பக்கம் திரும்பி கதவு மூடும்போது அவள் முந்தானைக்குள் ரவிக்கை திறந்து கிடந்ததும் அவள் முலைகள் விடுபட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்ததும் நன்றாகத் தெரிந்தன. அதைப் பார்த்து சிறிது அதிர்ந்தே போன திவ்யாவும் செண்பகமும் என்ன நடக்கிறது என்று யூகித்தவர்களாய் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டனர்.
அரை மணி நேரம் கழித்து அறைக்கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்க, திவ்யாவும் செண்பகமும் நிமிர்ந்து பார்க்க, சாந்தி தான் முதலில் வெளியே வந்தாள். வரும்போது அவள் ரவிக்கை அவிழ்ந்து கிடந்தது, அதன் மேல் சேலையால் போர்வை போல் தூக்கிப் போர்த்திக்கொண்டு வந்தாள். கலைந்து கிடந்த தன் முடிகளைக் கொண்டை போட்டவாறு வெளியே வந்தாள். அவள் கை மேலே தூக்கி இருந்ததால் அவள் ரவிக்கை மேலும் திறந்து சேலைக்கு அடியில் அவள் கொங்கைகள் ஆடுவதை நன்றாகக் காட்டியது. வெளியே வந்தவள் நேராக அடுப்படிக்குச் சென்றாள். உள்ளே ரவிக்கை ஹூக்குகளை சேலைக்குள் கை விட்டு மாட்டிக்கொண்டே உள்ளிருந்து, "அக்கா பால் எங்க இருக்கு", என்று குரலை மட்டும் வெளியே அனுப்பினாள்.
"அங்க உள்ள பெரிய பாத்திரத்தில் இருக்கு பாருடி", என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் மடியில் படுத்திருந்த காயத்ரியை எழுந்து உக்கார வைத்து விட்டு, திவ்யா எழுந்து அடுப்படிக்குச் சென்றாள். சாந்தி ரவிக்கை ஹூக்குகளை மாட்டிக்கொண்டிருந்ததை பின்னாடி இருந்து பார்த்தபடி,
"இதோ இங்க இருக்குடி", என்று சொல்லிக்கொண்டே பாலை எடுத்துக் கொடுத்தாள் திவ்யா.
அதை வாங்கி அமைதியாகக் காய்ச்ச தொடங்கினாள் சாந்தி.
"எத்தனை நாளா இது நடக்குது?", நேராக விஷயத்துக்கு வந்தாள் திவ்யா.
திவ்யாவை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு, நாணமும் பயமும் கலந்தவளாய், "ஒரு வருஷமாக்கா", என்றாள் சாந்தி.
"ஒரு வருஷமாகவா?", வாயடைத்துப் போனவள் போல் நின்றாள் திவ்யா.
"ஏண்டி  ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடி கூட கோயில் திருவிழாக்கு வந்தீங்க அப்போ கூட ஒன்னும் சொல்லலையேடி", என்றாள் திவ்யா.
"ஆமாக்கா இங்க வச்சி ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்லிதான்க்கா கூட்டிட்டு வந்தேன். ஆனா இன்னைக்கு நீ குளிச்சிட்டு வந்ததை பாத்துட்டு அவருக்கு ரொம்ப மூடு ஆயிடிச்சாம், தாங்க முடியலாம் அதான் என்ன கெஞ்சினாரு", என்று சாந்தி தயங்கித் தயங்கி சொல்லி முடித்தாள்.
"என்னடி விஷ்வாவை போய் அவரு அவருன்னு சொல்ற, தாலி கட்டின புருஷன் மாதிரி?", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
"ஆமாக்கா எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆயிடிச்சி அவருடைய தாலிதான் நான் கட்டிருக்கிறேன்", என்று சாந்தி தலையைக் குனிந்து கொண்டே  சொல்ல, திவ்யாவிற்கு அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி.
"என்னடி சொல்ற? உன் புள்ளையையே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டியா? என்னடி உளறுற?", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
"ஆமாக்கா ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, கொஞ்ச நாளா அவர் பார்வையே சரியில்ல. குரு குருன்னு என்ன உரித்து எடுக்கிற மாதிரி என்னை பாக்குறது மாதிரி இருந்திச்சி. நானும் வயசு பையன் தானேன்னு ரொம்ப கண்டுக்கல. என்கிட்டே எதோ சொல்ல வந்து ரொம்ப தயங்கினார். அப்புறம் என்ன நினைத்தாரோ நேரா என் மாமனார் மாமியாருக்கிட்ட போய் என்ன கல்யாணம் கடிக்கவேண்டுமென்று கேட்டிருக்கிறார். முதலில் அவர்கள் ரொம்ப சங்கட பட்டாங்க. கோவப்பட்டாங்க. எனக்கு ஒன்றுமே புரியலை. அப்புறம் சரியென்று சொல்லிவிட்டு என்கிட்ட வந்து கேட்டாங்க. எனக்குப் பயங்கர அதிர்ச்சி. ச்ச நாம சரியா புள்ளைய வளர்க்கவில்லையோ. இல்ல நாம பண்ண எதோ அவன் மனசை இப்படி சஞ்சல பட வச்சிரிச்சோன்னு கவலைப்பட்டேன். அப்புறம் யோசித்துப் பார்த்தேன். உனக்கே தெரியும் எனக்கு வயசுக்கு வந்த நாளுல இருந்து அரிப்பு ரொம்ப அதிகமென்று. நீ கல்யாணம் ஆன அப்போதே நான் முழுகாமலிருந்தேன். அதை வெளியே சொல்ல முடியாமத்தான் வீட்டை விட்டே ஓடிப் போனேன். நானும் எத்தன நாளைக்குத்தான் காய்கறிகளே யூஸ் பண்றது. அப்புறம் இரண்டு நாள் கழித்து நானும் சரியென்று ஒத்துக்கொண்டேன்", என்று நடந்ததை முழுவதும் சொல்லி முடித்தாள் சாந்தி.
அவள் கூறியதைக் கேட்டு வாயடைத்துச் சிலை போல் நின்று கொண்டிருந்தாள் திவ்யா.
செண்பகமும் சமையல் அறை வாசலிலிருந்து சாந்தி கூறியது அனைத்தையும் கேட்டபடி சமையல் அறைக்குள் வந்தாள்.
சாந்தியின் தலையை வருடிய படி, "ஏன்டி உன் மாமனார் மாமியாரே உன் சந்தோசம் தான் முக்கியமென்று உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கும்போது நாங்கள் அதை வேண்டாமென்று சொல்லுவோமா? எங்கக்கிட்ட என் மறைச்ச. நாங்களும் கல்யாணத்துக்கு வந்திருப்போம்ல".
"இல்லம்மா எனக்கு உங்ககிட்ட சொல்லி சம்மதம் வாங்கனும்னு தான் ஆசை. ஆனால் கோதண்டம் மாமா இருந்தார். அவர் இதைக் கேள்விப்பட்டு, எங்கள் வீட்டில் இப்படி நடக்கிறதென்று தெரிஞ்சி இங்க திவ்யா அக்காவையும் ஹரிஷயும் தப்பா நினைச்சாருன்னா என்னம்மா பண்றது அதான். உங்ககிட்ட இப்போதைக்குச் சொல்ல வேண்டாமென்று இருந்தேன். இன்றைக்கு அவர் கூப்பிட்டதும் என்னால் தட்ட முடியலை. அதான் உங்களுக்கு தெரிந்தாலும் பரவாயில்லை, சொல்லி புரியவைத்துக்கொள்ளலாமென்று தான்...." சாந்தி கொஞ்சம் தைரியம் வந்தவளாய் பேசினாள்.
"அது சரிதான். சரி சரி சீக்கிரம் பால் காய்ச்சி எடுத்துட்டு போ. என் புது மருமகன் என் பொண்ண ஓத்துக் களைத்துப் போயிருப்பார். வேணா பாதாம் பிஸ்தா உடைச்சு போடுறியா பாலுல", செண்பகம் இப்போது சாந்தியைக் கிண்டல் செய்ய,
"ச்சி போம்மா", வெக்க பட்டுக்கொண்டே பாலை ஆற்றி எடுத்துச் சென்றாள் சாந்தி.
மூன்றாவது நாள் காரியம் முடிந்ததும் சாந்தி, பிள்ளைகளுக்கு பள்ளி விடுமுறை இல்லை, என்று கூறி ஊருக்குக் கிளம்பினாள்.
தங்களது துணிமணிகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டே,
"சரிக்கா நான் கிளம்புகிறேன், பதினாறாவது நாள் விசேஷத்தை நீங்களே பண்ணிடுங்க, பசங்களுக்கு ஸ்கூல் லீவ் இல்ல. வேற ஏதும் விஷம்ன்னா போன் பண்ணுங்க. ஏதும் அவசரம்ன்னா பசங்களை விட்டுட்டு நான் தனியா வரேன்", என்றாள்.
"சரிடி, உன் உடம்பை பாத்துக்கோ, என் கொளுந்தனாரையும் நல்லா பாத்துக்கோடி", திவ்யா கிண்டல் செய்தாள்.
"உன் நேரம். நீ கிண்டல் பண்ற. எனக்குன்னு ஒரு நேரம் வராமையா போய்டும். அப்போ பாத்துக்குறேன் உன்ன", கிண்டலுக்கு எதிர்வாதம் செய்ய முடியாமல் சாந்தி பேச்சைத் தவிர்த்தாள்.
"ம்ம் அப்புறம் எனக்குக் கொஞ்சம் ஜாக்கெட் தச்சி எடுத்துட்டு வாயேண்டி, இங்க உங்க மாமாதான் தச்சி வாங்கிட்டு வருவாரு, நான் எங்க போய் தைக்க குடுக்குறது, நீ அடுத்த முறை வரும்போது தச்சி எடுத்துட்டு வரியா", திவ்யா கேட்டாள்.
"துணியும், அளவு ஜாக்கெட்டும் குடுக்கா, அந்த பொண்ணு நல்ல தைப்பா, உனக்கு எப்படி வேணுமோ சொல்லு அப்படி தச்சி எடுத்துட்டு வரேன்", என்றாள் சாந்தி.
"இந்தாடி", திவ்யா அளவு ரவிக்கையையும் தைக்க வேண்டிய துணிகளையும் கொடுத்தாள் .
"இதென்னக்கா இப்படி இருக்கு ஜாக்கெட் துணி இந்த துணியிலல்லாமா ஜாக்கெட் தச்சி போடுற, துணி உள்ள காத்துக்கூட போகதேக்கா, நீ இத வை நானே துணி எடுத்து நானே தச்சி எடுத்துட்டு வரேன்", என்றாள் சாந்தி.
"இங்க எல்லாம் இப்படித்தாண்டி கிடைக்குது, சரி சரி உனக்கு தச்ச மாறி மூணு ஹூக் வச்சி தைச்சிடாத", என்று திவ்யா சொல்லி முடிக்கும் முன்பே,
"அப்போ ரெண்டு ஹூக் வச்சி தைச்சா போதுமா", என்று சொல்லி சாந்தி சிரித்தாள்.
"ஏய் ச்சி அப்படியெல்லாம் பண்ணித் துணிய பாழாக்கிடாதடி, அதெல்லாம் உன் துணியோடு வச்சிக்கோ எனக்கு ஒழுங்கா எப்பயும் போல தைச்சிட்டு வா", என்றாள் திவ்யா.
"ம்ம்ம் பாக்கலாம் பாக்கலாம், அப்போ என் மூடு எப்படி இருக்கோ அப்படித்தான் தைக்க சொல்லுவேன்", என்று பயமுறுத்தினாள் சாந்தி.
"ஒழுங்கா மட்டும் தைச்சிட்டு வரல அப்புறம் உன்கிட்டே குடுத்து அனுப்ச்சிடுவேன் நீதான் போட்டுட்டு அலையணும்", என்று திவ்யா எச்சரிக்க,
"எனக்கு என்ன நான் ஜாக்கெட் போடாமல் அலைஞ்சா கூட அங்க அத ஏன்னு கேக்குறதுக்கு ஆளு இல்ல அத ரசிக்கிறதுக்குத்தான் ஆளு இருக்கு", பெருமை பேசினாள் சாந்தி.
"ம்ம்ம் நல்லா இருந்த சரிதான், ஒழுங்கா தைச்சிட்டு வாடி", என்று திடமாக திவ்யா சொல்ல,
"சரி சரி", என்றாள் சாந்தி.
அன்று சாந்தியின் குடும்பம் ஊருக்குச் செல்ல, வீடு மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வந்தது.
கோதண்டம் இறந்த அன்று மாலையே ஹரீஷ் திவ்யாவை கலர் புடவை கட்டி வரச் சொல்லும்போதே கோதண்டம் இறந்த சோகம் மறைய தொடங்க, இந்த மூன்று நாளில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் கோதண்டம் இறந்த சோகத்தை முழுவதுமாக அழிக்க, வீட்டில் பழைய நிலை திரும்பியது. அவ்வப்பொழுது உறவினர்கள் வந்து விசாரிக்கும்போது திவ்யாவும் செண்பகமும் கண்ணைக் கசக்கினார்கள், அவர்கள் போன பிறகு அவரவர் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்.
நாட்கள் செல்ல செல்ல திவ்யாவின் வயிறு நன்றாக வளர்ந்தது. ஏற்கனவே அஜாக்கிரதையாகப் புடவை அணியும் திவ்யா, இப்போது கேள்வி கேட்கக் கணவன் இல்லை என்பதாலும், வயிறு பெருத்து இருப்பதாலும் சௌகரியமாக இருப்பதற்காகச் சேலையைப் போர்த்தியது போல் போட்டுக்கொண்டு அலைந்தாள். வயிறு பெருக்கப் பெருக்க ரவிக்கை கீழ் ஹூக்கு போடக் கஷ்டமாக இருந்ததால் அதைக் கழற்றி விட்டு அலைந்தாள். மத்த நேரத்தில் விகற்பமாக்க இல்லை என்றாலும், அவள் கொண்டை போடா கையை உயர்த்தும்போது அவள் ரவிக்கை தோளோடு மேலே ஏறி அவள் பால் வெள்ளை முலைகளின் அடிப்பாகத்தை வெளியே அப்பட்டமாகக் காட்டியது.
மாதங்கள் போகப் போக திவ்யா தங்கம் முலாம் போல மெருகேற்றிக்கொண்டே சென்றாள். அவள் வயிற்றைத் தள்ளிக்கொண்டு, பாவாடையை வயிறு இருக்கிறது என்று தன கூதி மேடு வரை கீழே இறக்கிக் கட்டிக்கொண்டு முழு வயிற்றையும் காட்டிக்கொண்டு வீட்டில் அலைவதும் அடிக்கடி முலை தரிசனம் தருவதும் ஹரிஷை படாத பாடு படுத்தியது. அப்படியே இழுத்துப் போட்டு அம்மாவை ஓக்க மாட்டோமா என்று மனம் அலைந்தாலும், கர்ப்பமாக இருப்பவளிடம் எப்படி ஆரம்பிப்பது, அதோடு அம்மா ஒத்துக்கொள்ளாமல் வருத்தப்பட்டால், என்ன செய்ய என்று தன்னை அடக்கிக்கொண்டான். இருந்தாலும் அவனால் அடக்க முடியவில்லை.
ஒருநாள், இரவு எல்லோரும் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது ஹரீஷ் மெதுவாக அம்மா பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான்.