07-02-2026, 12:20 AM
"రక్తచందనం రంగు బొట్టు"
ప్రధాన పాత్రలు:
ఎపిసోడ్ 1: అమీర్పేట ఎండ - అనుమానాస్పద వాసన
సమయం: మధ్యాహ్నం 2:30 గంటలు. ప్రాంతం: హైదరాబాద్, అమీర్పేట చౌరస్తా.
హైదరాబాద్ ఎండ మామూలుగా లేదు. తల మీద సుత్తితో కొట్టినట్టుంది. ఆ ట్రాఫిక్ సౌండ్స్, జనాల చెమట కంపు... నరకం అంటే ఇదేనేమో అనిపిస్తోంది.
నేను (స్వప్న) బస్టాప్ లో నిల్ొని ఉన్నాను. నా ఒంటి మీద ఉన్నది ఒక సింపుల్ లైట్ బ్లూ కలర్ కాటన్ చుడీదార్. దాని మీద చిన్న వైట్ కలర్ డిజైన్ ఉంది. ఎంత కాటన్ అయినా, ఈ ఎండకి అది కూడా ఒంటికి అతుక్కుపోతోంది. నుదుటన చిన్న నలుపు రంగు స్టిక్కర్ బొట్టు, చెవులకు చిన్న కమ్మలు, మెడలో ఒక సన్నని నల్లపూసల గొలుసు. నా జుట్టుని పైకి ముడి వేసి ఒక క్లిప్ పెట్టాను, కానీ మెడ దగ్గర చెమటకి చిన్న చిన్న వెంట్రుకలు అతుక్కుని చిరాకు తెప్పిస్తున్నాయి.
నా కళ్ళు మాత్రం చుట్టూ ఉన్న జనాల మీద స్కానింగ్ చేస్తున్నాయి. రియాలిటీ అంటే ఇదే కదా... రంగులుండవు, ఫిల్టర్లు ఉండవు.
నా ఎదురుగా బస్సు కోసం వెయిట్ చేస్తున్న ఒకతను... వయసు ఓ నలభై ఉంటాయేమో. పొట్ట బాగా ముందుకు వచ్చి, చొక్కా గుండీలు తెగిపోయేలా టైట్ గా ఉంది. వాడి కళ్ళు మాత్రం దొంగచూపులు చూస్తున్నాయి. నా ముఖం నుంచి కిందకి జారి, నా ఛాతీ (chest) మీద ఆగాయి. ఆ చుడీదార్ లోపల ఉన్న నా ఎద సంపద (cleavage) సైజును అంచనా వేస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి వాడి చూపులు. నాకు అసహ్యం వేసింది. "నీ యమ్మ... ఇంట్లో పెళ్ళాం, కూతురు లేరా వెధవా?" అని మనసులో గట్టిగా తిట్టుకున్నాను. బయటికి మాత్రం ఓ సీరియస్ లుక్ ఇచ్చి పక్కకు తిరిగాను. వాడి లాంటి వాళ్ళకి కళ్ళు తప్ప వేరే పని ఉండదు.
ఇంతలో నా పాత డబ్బా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ పగిలిపోయి, దానికి రబ్బర్ బ్యాండ్ వేసి వాడుతున్నాను. కాలర్ ఐడి చూశా... 'విజయ్ గాడు'.
"హలో... ఏంట్రా ఈ టైమ్ లో? ఆఫీస్ లో బాస్ గాడు దొబ్బట్లేదా?" అడిగాను చిరాకుగా.
అవతల నుండి విజయ్ గొంతులో ఏదో కంగారు. "స్వప్నా... నువ్వు ఎక్కడున్నావ్ ఇప్పుడు?"
"అమీర్పేట శ్మశానంలో... అదే బస్టాప్ లో. ఎందుకు?"
"అయితే వెంటనే మన ఏరియాకి వచ్చేయ్. అర్జెంట్."
"ఏంట్రా అర్జెంటు? నీకు పెళ్లి సెట్ అయ్యిందా? లేక మీ ఆఫీస్ బిల్డింగ్ కూలిపోయిందా? సోది చెప్పకుండా విషయం చెప్పు. ఈ ఎండలో నా బుర్ర కాలిపోతుంది."
"అబ్బే అది కాదు స్వప్నా... మన కాలనీ వెనకాల ఆ పాడుబడిన 'శాంతి నివాస్' అపార్ట్మెంట్స్ ఉన్నాయి కదా..."
"ఆ దయ్యాల కొంప గురించి ఇప్పుడెందుకు? అక్కడెవడైనా గంజాయి కొడుతూ దొరికాడా?"
"కాదులేవే... అక్కడ ఏదో తేడాగా ఉంది. పొద్దున్నే అటువైపు వెళ్ళిన పాలవాడు... గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో ఏదో చెడు వాసన వస్తుందని చెప్పాడు. నేను ఇందాక లంచ్ టైమ్ లో అటు వెళ్తే... నిజంగానే ఏదో కుళ్ళిపోయిన వాసన... చచ్చిన ఎలుక వాసన లాంటిది కాదు... కొంచెం వేరుగా ఉంది."
నాకు ఒక్కసారిగా ఆసక్తి కలిగింది. బోర్ కొడుతున్న లైఫ్ లో ఏదో చిన్న కిక్ దొరికినట్టు అనిపించింది.
"వాసన వస్తే మున్సిపాలిటీ వాడికి ఫోన్ చేయాలి గానీ, నాకెందుకు చేశావ్ రా?" పైకి మాత్రం కవరింగ్ ఇచ్చా.
"నీ వేషాలు నాకు తెలుసులే. నీకు ఇలాంటివి అంటే పిచ్చి కదా. అయినా, అక్కడ వాసన మాత్రమే కాదు... ఆ ఇంటి తలుపుకి బయట నుంచి తాళం ఉంది, కానీ లోపల ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న సౌండ్ వస్తుంది. కిటికీ లోంచి చూద్దాం అంటే మొత్తం దుమ్ము పట్టి ఉంది, కర్టెన్లు ఉన్నాయి. నాకెందుకో డౌట్ గా ఉంది."
"సరేలే, వస్తున్నా. నువ్వు అక్కడే ఉండు. హీరోలా బిల్డప్ ఇచ్చి లోపలికి వెళ్ళకు. నీకున్న ధైర్యానికి తలుపు శబ్దం అయితే చాలు, ప్యాంట్ తడిసిపోద్ది."
"నీ పంచ్ లు ఆపి త్వరగా రా..." అని ఫోన్ పెట్టేశాడు విజయ్.
బస్సు వచ్చింది. కిక్కిరిసిన జనంలోకి నెట్టుకుంటూ ఎక్కాను. లేడీస్ సీట్ లో ఎవరో లావుపాటి ఆంటీ కూర్చుని నిద్రపోతుంది. ఆమె పక్కన కొంచెం ప్లేస్ ఉంటే అడ్జస్ట్ అయి కూర్చున్నా. నా తొడలు (thighs) ఆమె తొడలకు ఆనుకుని ఇబ్బందిగా ఉంది. ఆమె ఒంటి నుంచి వస్తున్న చెమట వాసన, తలకు రాసుకున్న నూనె వాసన కలిపి నాకు వాంతి వచ్చేలా ఉంది.
కానీ నా బుర్రలో మాత్రం విజయ్ చెప్పిన మాటలే తిరుగుతున్నాయి. పాడుబడిన అపార్ట్మెంట్... బయట తాళం... లోపల ఫ్యాన్ సౌండ్... కుళ్ళిన వాసన.
ఏదో జరిగింది. కచ్చితంగా ఏదో జరిగింది. నాలోని డిటెక్టివ్ బుర్ర హీెక్కడం మొదలైంది.
(సుమారు 45 నిమిషాల ప్రయాణం తర్వాత...)
మా కాలనీ స్టాప్ లో దిగాను. విజయ్ అన్నట్టుగానే, కాలనీ చివరన ఉన్న ఆ 'శాంతి నివాస్' అపార్ట్మెంట్స్ వైపు నడిచాను. అది ఒకప్పుడు బాగానే ఉండేది, కానీ ఇప్పుడు ఓనర్స్ మధ్య గొడవలతో సగం ఖాళీగా, మెయింటెనెన్స్ లేక పిచ్చి మొక్కలతో నిండిపోయి ఉంటుంది.
గేట్ దగ్గరే విజయ్ నిల్ొని ఉన్నాడు. వాడి ముఖంలో టెన్షన్ క్లియర్ గా కనిపిస్తోంది. ఫార్మల్ షర్ట్ వేసుకున్నాడు కానీ, నలిగిపోయి ఉంది.
"వచ్చేశావా డిటెక్టివ్ గారు?" అన్నాడు నన్ను చూడగానే.
"సోది ఆపి, దారి చూపించు," అన్నాను సీరియస్ గా.
మేము ఇద్దరం గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో ఉన్న ఆ మూల ఫ్లాట్ వైపు నడిచాం. ఆ ఫ్లాట్ గుమ్మం ముందుకు వెళ్ళగానే... విజయ్ చెప్పిన ఆ వాసన నా ముక్కుపుటాలను తాకింది.
అది మామూలు వాసన కాదు. మాంసం కుళ్ళితే వచ్చే ఒక ఘాటైన, అసహ్యమైన వాసన. నా కడుపులో దేవినట్టు అయ్యింది.
"ఛీ... దీనమ్మ... ఏంట్రా ఈ కంపు?" అన్నాను ముక్కు మీద చున్నీ పెట్టుకుంటూ.
"చెప్పాను కదా... ఇది మామూలు వాసన కాదు. ఇటు రా, కిటికీ దగ్గర..."
విజయ్ నన్ను పక్కనే ఉన్న కిటికీ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళాడు. కిటికీ అద్దాలు దుమ్ము పట్టి ఉన్నాయి. లోపల ముదురు రంగు కర్టెన్లు వేసి ఉన్నాయి. కానీ కర్టెన్ కొంచెం పక్కకు జరిగి ఉంది.
"లోపల చూడు స్వప్నా..." అన్నాడు విజయ్ నెమ్మదిగా.
నేను కిటికీకి ముఖం ఆనించి, కళ్ళు చిట్లించి లోపలికి చూశాను. లోపల ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న శబ్దం 'కిర్రు కిర్రు' మంటూ వినిపిస్తోంది. హాల్ లో లైట్ లేదు, కానీ బయట నుంచి వెళ్తున్న కొద్దిపాటి వెలుతురులో ఏదో ఆకారం కనిపించింది.
హాల్ మధ్యలో, ఫ్యాన్ కింద... ఒక సోఫాలో ఎవరో కూర్చున్నట్టుగా ఉంది. కాదు, కూర్చున్నట్టు కాదు... పడిపోయినట్టు.
తల ఒక పక్కకు వాలిపోయి ఉంది. వాళ్ళ ఒంటి మీద బట్టలు సరిగ్గా కనిపించడం లేదు కానీ... సోఫా కింద ఫ్లోర్ మీద... ఒక ముదురు రంగు ద్రవం పారినట్టుగా, ఎండిపోయిన మరకలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
రక్తం!
నా గుండె ఒక్కసారిగా వేగం పెరిగింది. నా గొంతు తడారిపోయింది.
"విజయ్..." అన్నాను వణుకుతున్న గొంతుతో. "లోపల... లోపల ఎవరో ఉన్నారురా... చనిపోయినట్టున్నారు."
విజయ్ ముఖం పాలిపోయింది. "నేను చెప్పలేదా? ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేద్దామా?"
నేను ఇంకా ఆ దృశ్యాన్నే చూస్తున్నాను. ఆ సోఫాలో ఉన్న మనిషి... ఒక ఆడమనిషిలా ఉంది. జుట్టు పొడవుగా ఉంది.
ఇంతలో... నా వెనకాల నుంచి ఒక గంభీరమైన, కాస్త కరుకుగా ఉన్న గొంతు వినిపించింది.
"ఏం చేస్తున్నారు అక్కడ? ఎవరు మీరు?"
మేమిద్దరం ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాం.
అక్కడ ఒకతను నిల్ొని ఉన్నాడు. వయసు ఓ నలభై ఐదు ఉండొచ్చు. ఎత్తుగా, బలంగా ఉన్నాడు. ముఖంలో గడ్డం కొంచెం నెరిసింది. కళ్ళు మాత్రం చాలా షార్ప్ గా, మమ్మల్ని స్కాన్ చేస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి. అతను వేసుకున్నది సివిల్ డ్రెస్సే... ఒక కాటన్ షర్ట్, జీన్స్. కానీ అతని నిలబడే తీరు, ఆ చూపు చూస్తే... ఖాకీ యూనిఫామ్ లేకపోయినా అతను సెక్యూరిటీ అధికారి అని అర్థమైపోతుంది.
అతనే ACP రవీంద్ర.
మా కథలో మొదటి ట్విస్ట్, మరియు రెండో హీరో ఎంట్రీ ఇదే.
ఎపిసోడ్ 2: ఖాకీ చొక్కా - చెమట తడిసిన బాత్రూమ్
సీన్ 1: ACP ఎంట్రీ - భయం పుట్టించే చూపు
ఆ గంభీరమైన గొంతు వినగానే నా గుండె జారి గజ్జల్లోకి వచ్చినంత పని అయ్యింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే... ACP రవీంద్ర. మనిషి ఆరడుగుల బుల్లెట్ లా ఉన్నాడు. అతని చూపులు ఎక్స్-రే మిషన్ లా నా కళ్ళలోంచి దూరి నా భయాన్ని స్కాన్ చేస్తున్నాయి.
"సార్... మేము..." అంటూ విజయ్ గాడు నత్తి పడటం మొదలుపెట్టాడు. వాడికి టెన్షన్ వస్తే కింద ప్యాంట్ తడిచిపోతుందేమో కానీ నోరు మాత్రం పెగలదు.
"మేము ఇక్కడ... ఆ వాసన చూసి..." నేను కవర్ చేయడానికి ట్రై చేశాను. ఆ కంగారులో నా చున్నీ (dupatta) ఒక పక్కకు జారింది. నా లైట్ బ్లూ చుడీదార్ టాప్ కింద, నా ఎద బరువు (Sallu weight) స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆ టైట్ టాప్ లో నా 34 సైజు సళ్లు (Sallu) ఊపిరి ఆడక బిగుసుకుని ఉన్నాయి. రెండు సళ్ళ మధ్య ఉన్న సందు (Salla madya sandhu)లో చెమట బిందువులు చేరి, చున్నీ లేకపోవడంతో ఆ తడి క్లియర్ గా కనిపిస్తోంది.
రవీంద్ర నా వైపు ఒక సెకండ్ చూసి, వెంటనే చూపు తిప్పుకున్నాడు. "పక్కకు జరగండి," అన్నాడు గట్టిగా.
అతను జేబులోంచి కర్చీఫ్ తీసి ముక్కుకు అడ్డుపెట్టుకున్నాడు. ఆ ఇంటి తాళాన్ని పరీక్షించాడు. ఒక్క తన్ను తన్నాడు. ఆ పాత చెక్క తలుపు "ధడాల్" మని తెరుచుకుంది.
తలుపు తెరుచుకోగానే... లోపలి నుంచి వచ్చిన ఆ కుళ్ళిన వాసన ఒక్కసారిగా మా ముఖం మీద కొట్టింది. అది ఎంత ఘాటుగా ఉందంటే... కడుపులోని పేగులు మెలితిప్పినట్టు అయ్యింది.
విజయ్ గాడు "వక్..." మంటూ పక్కకు తిరిగి వాంతి చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. వాడికి పొట్టలోని తిండి మొత్తం బయటికి వచ్చేసింది.
నేను మాత్రం ముక్కు గట్టిగా మూసుకుని, ACP వెనుక నుంచి తొంగి చూశాను.
హాల్ లోని సోఫా మీద... ఒక అమ్మాయి శవం. ఆమె ముఖం పూర్తిగా గుర్తుపట్టలేనంతగా ఉబ్బిపోయి, నల్లబడిపోయింది. కానీ ఆమె వేసుకున్న బట్టలు... ఒక మోడ్రన్ స్లీవ్ లెస్ టాప్, షార్ట్స్. ఆమె కూర్చున్న భంగిమ చూస్తే... ఎవరో చంపి అక్కడ కూర్చోబెట్టినట్టు ఉంది. రక్తం సోఫా నుండి కారి కింద గడ్డకట్టింది. ఈగలు ముసురుతున్నాయి.
ఆ దృశ్యం చూడగానే నాకు తల తిరిగింది. కళ్ళ ముందు చీకటి కమ్మింది. ఆ వాసన నా జుట్టుకి, నా బట్టలకు, నా చర్మానికి అంటుకున్నట్టు అనిపించింది.
"వెళ్ళండి ఇక్కడి నుంచి. ఇది సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు. డోంట్ డిస్టర్బ్," అని ACP రవీంద్ర అరిచాడు.
మేము పరుగు పరుగున బయటికి వచ్చేశాం.
సీన్ 2: ఇంటికి పరుగు - అసహ్యమైన ఫీలింగ్
ఇంటికి ఎలా వచ్చానో నాకే తెలియదు. విజయ్ గాడిని రోడ్డు మీదే వదిలేసా. వాడి మొహం చూస్తేనే చిరాకు వేసింది. మా ఇల్లు చేరగానే అమ్మ హాల్లో టీవీ చూస్తోంది. "ఏంటే... అప్పుడే వచ్చావ్? మొహం అలా ఉంది?" అని అడిగింది.
"తల బాగోలేదు అమ్మా..." అని చెప్పి నేరుగా నా బెడ్ రూమ్ లోకి దూరి తలుపు గడియ పెట్టేశాను.
నాకు పిచ్చి ఎక్కినట్టు ఉంది. ఆ శవం వాసన నా ఒంటి నిండా ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఆ ఎండ, ఆ చెమట, ఆ భయం... అన్నీ కలిపి నా శరీరం మీద ఒక మురికి పొరలా ఏర్పడ్డాయి.
వెంటనే బాత్రూమ్ లోకి వెళ్ళాను.
సీన్ 3: బాత్రూమ్ ఏకాంతం - బట్టల బరువు (Detailed)
బాత్రూమ్ తలుపు వేసి, అద్దం ముందు నిల్చున్నాను. నా ముఖం జిడ్డుగా ఉంది. జుట్టు చిందరవందరగా ఉంది. నా చేతులు వణుకుతున్నాయి.
ముందుగా నా చున్నీని తీసి కింద పడేశాను. ఆ తర్వాత చుడీదార్ టాప్ వెనుక ఉన్న జిప్ లాగడానికి ప్రయత్నించాను. చెమటకి అది పట్టేసింది. కష్టపడి లాగాను. టాప్ ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని పైకి లాగాను. ఆ టాప్ నా శరీరం నుండి విడిపోగానే... లోపల బందీగా ఉన్న నా సళ్లు (Sallu) ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టు ముందుకు ఉబికాయి. నేను వేసుకున్నది ఒక వైట్ కలర్ ప్యాడెడ్ బ్రా (Padded Bra). ఆ బ్రా స్ట్రాప్స్ నా భుజాల మీద ఎర్రటి మచ్చలు పడేలా గుచ్చుకున్నాయి. ఆ టైట్ బ్రా కప్పుల్లో నా సళ్లు ఇమడలేక, పైన సగం ఉబికి కనిపిస్తున్నాయి. రెండు సళ్ళ మధ్య ఉన్న గీత (Salla madya line)లో చెమట ధారగా కారింది.
తర్వాత కింద ఉన్న లెగ్గింగ్స్ ని లాగేశాను. అది తొడలకు (Thighs) అతుక్కుని రావనని మొరాయించింది. గట్టిగా లాగి పడేశాను. కేవలం బ్రా, ప్యాంటీ మీద నిల్చున్నాను. అద్దంలో నా పూర్తి ఆకారం (Shape) చూసుకున్నాను. నా నడుము (Nadumu) కొంచెం సన్నగానే ఉన్నా, కూర్చుని కూర్చుని ఉండటం వల్ల సైడ్స్ లో చిన్న నడుము మడత (Nadumu madatha) పడింది. నా బొడ్డు (Boddu) గుండ్రంగా, లోతుగా ఉంది. ఆ బొడ్డు చుట్టూ ఉన్న చర్మం చెమటతో మెరుస్తోంది. వెనక్కి తిరిగాను. నా పిర్రలు (Pirralu) ఆ చిన్న ప్యాంటీలో ఇమడక, రెండు పుచ్చకాయల్లా రౌండ్ గా, బరువుగా కనిపిస్తున్నాయి. రెండు పిర్రల మధ్య ఉన్న గుధ లైన్ (Gudha line) లోకి ప్యాంటీ క్లాత్ ఇరుక్కుపోయింది. చేత్తో దాన్ని సరిచేసుకున్నాను.
బ్రా హుక్స్ విప్పాను. "టప్" మని బ్రా లూజ్ అయ్యింది. దాన్ని తీసి పక్కన పడేశాను. నా సళ్లు (Sallu) ఇప్పుడు స్వేచ్ఛగా, బరువుగా కిందకు జారాయి. వాటికున్న సహజమైన బరువు వల్ల అవి కొంచెం వేలాడుతూ (Sagging slightly due to gravity), నా ఛాతీ మీద ఆనుకున్నాయి. చనుమొనలు (Nipples) బ్రౌన్ కలర్ లో, ఎండ వేడికి, భయానికి గట్టిపడి నిల్చున్నాయి.
ప్యాంటీ కూడా విప్పేశాను. నా తొడల మధ్య ఉన్న నల్లటి ట్రయాంగిల్, దట్టమైన జుట్టు కనిపించింది.
సీన్ 4: షవర్ కింద - సబ్బు నురుగు
షవర్ ఆన్ చేశాను. చల్లటి నీళ్లు నా నెత్తి మీద నుంచి జారి... నా ముఖం, మెడ, సళ్ళ మధ్య సందు (Cleavage gap), బొడ్డు, తొడల మీదుగా ప్రవహించాయి. ఆ చల్లదనం తగలగానే "హమ్మయ్య..." అని నిట్టూర్చాను.
సబ్బు తీసుకున్నాను. దాన్ని నురుగు వచ్చేలా రుద్ది... ముందు నా మెడకు రాసుకున్నాను. తర్వాత నా చేతులు నా సళ్ళ (Sallu) మీదకు వెళ్ళాయి. సబ్బు నురుగుతో ఆ రెండు సళ్ళని గట్టిగా పిసుకుతూ రుద్దుకున్నాను. నా వేళ్లు ఆ సళ్ళ మెత్తదనాన్ని (Softness) తాకుతుంటే... ఆ శవం తాలూకు భయం పోయి, ఒక తెలియని హాయి కలిగింది. సబ్బు నురుగు నా చనుమొనల మీదుగా జారి, బొడ్డు లోకి (Navel) చేరింది.
నా వేలు పెట్టి బొడ్డు లోపల ఉన్న మురికిని క్లీన్ చేశాను. తర్వాత చేతులు వెనక్కి పోనిచ్చాను. నా వీపు (Veepu) మొత్తం సబ్బు రాసుకున్నాను. నీళ్లు నా వీపు మీద నుంచి జారి, నడుము వంపు (Curve) లోంచి, నా పిర్రల మధ్య ఉన్న గుధ లైన్ (Gudha line) లోకి ప్రవహిస్తున్నాయి. నేను కొంచెం వంగి, నా పిర్రలను (Buttocks) రెండు చేతులతో పట్టుకుని విడదీసి, లోపల కూడా శుభ్రంగా కడుక్కున్నాను. ఆ తర్వాత నా తొడల సందులో, కాళ్ల మధ్య సబ్బు రాసుకుని క్లీన్ చేసుకున్నాను.
దాదాపు 20 నిమిషాలు స్నానం చేశాను. ఆ వాసన పోయేదాకా రుద్దుకుంటూనే ఉన్నాను.
సీన్ 5: టవల్ డ్రామా - బెడ్ రూమ్ లోకి
షవర్ ఆపేసి, టవల్ చుట్టుకున్నాను. టవల్ నా సళ్ళ (Sallu) పైభాగం నుండి, తొడల సగం వరకు కవర్ చేసింది. బాత్రూమ్ డోర్ తీసి బెడ్ రూమ్ లోకి వచ్చాను. ఫ్యాన్ ఫుల్ స్పీడ్ లో పెట్టాను.
అద్దం ముందు నిల్చొని తుడుచుకోవడం మొదలుపెట్టాను. టవల్ తీసి జుట్టు తుడుచుకున్నాను. నా ఒంటి మీద ఇంకా నీటి బిందువులు ఉన్నాయి. నా సళ్ళ (Sallu) మీద ఉన్న నీటిని తుడుచుకుంటూ, అద్దంలో నా షేప్స్ (Shapes) చూసుకున్నాను. 24 ఏళ్ల వయసులో ఉండాల్సిన బిగువు, బరువు అన్నీ సరిగ్గానే ఉన్నాయి.
బీరువా తెరిచాను. ఇప్పుడు టైట్ బట్టలు వేసుకోవాలనిపించట్లేదు. ఫ్రీగా ఉండాలి. ఒక పాత, లూజ్ గా ఉండే పింక్ కలర్ నైటీ తీసాను. లోపల బ్రా వేసుకోకూడదు అనుకున్నా. ఫ్రీగా గాలి తగలాలి. కేవలం ఒక కాటన్ ప్యాంటీ వేసుకున్నాను. ఆ నైటీని తల మీద నుంచి వేసుకున్నాను. అది నా శరీరం మీద జారింది. బ్రా లేకపోవడం వల్ల, నా సళ్లు (Sallu) ఆ నైటీ లోపల స్వేచ్ఛగా కదులుతున్నాయి. నైటీ క్లాత్ పలచగా ఉండటంతో, నా చనుమొనలు (Nipples) ఆ క్లాత్ ని పొడుచుకుంటూ బయటికి ఎలివేట్ అవుతున్నాయి. నేను నడుస్తుంటే... నా పిర్రలు (Pirralu) ఆ నైటీని వెనక్కి నెడుతూ, కుడి ఎడమలకు ఊగుతున్నాయి.
మంచం మీద పడిపోయాను. "అమ్మయ్య..."
సీన్ 6: ఫోన్ కాల్ - ఊహించని ట్విస్ట్
కళ్ళు మూసుకుని రిలాక్స్ అవుతుండగా... ఫోన్ మోగింది. విజయ్ గాడు. "ఏంట్రా? మళ్ళీ వాంతి వస్తుందా?" అడిగాను విసుగ్గా.
"కాదు స్వప్నా... ఇందాక న్యూస్ చూసాను. ఆ అపార్ట్మెంట్ లో దొరికిన శవం ఎవరిదో తెలుసా?" వాడి గొంతులో భయం ఇంకా పోలేదు.
"ఎవరిది?"
"మొన్న మన కాలనీలో కొత్తగా దిగింది కదా... ఆ సాఫ్ట్వేర్ అమ్మాయి... 'రేఖ'. ఆమెదే అంట!"
నేను ఉలిక్కిపడి మంచం మీద లేచి కూర్చున్నాను. ఆ కుదుపుకి నైటీ లోపల నా సళ్లు (Sallu) బలంగా కదిలాయి (Bounced). "రేఖ నా? మొన్ననే కదారా నాతో మాట్లాడింది... తనకు ఎవరో స్టాకర్ (Stalker) ఉన్నాడు, ఫాలో అవుతున్నాడు అని చెప్పింది?"
"అవును స్వప్నా... ఇంకో విషయం ఏంటంటే... ఆ శవం పక్కన గోడ మీద... రక్తంతో ఏదో రాసి ఉందంట."
"ఏం రాసి ఉంది?"
" 'మొదటిది అయిపోయింది' (First one is done) అని రాసి ఉందంట!"
నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయ్యింది. అంటే ఇది ఆత్మహత్య కాదు... సీరియల్ కిల్లింగ్ స్టార్టింగ్ ఆ? అలా ఆలోచిస్తుండగానే... మా ఇంటి కాలింగ్ బెల్ మోగింది.
నేను భయంగా వెళ్లి పీప్ హోల్ (Peephole) లోంచి చూశాను. బయట... ACP రవీంద్ర నిల్ొని ఉన్నాడు. అతని చేతిలో నా ఐడి కార్డ్ ఉంది. (ఛా! ఆ హడావిడిలో నా పర్స్ అక్కడ పడిపోయిందా?)
నాకు చెమటలు పట్టాయి. నేను వేసుకున్నది బ్రా లేని నైటీ. ఇప్పుడు తలుపు ఎలా తీయాలి?
(ఇంకా ఉంది...)
- స్వప్న (Nenu - 24 ఏళ్ళు): కథానాయిక. డిగ్రీ అయిపోయి, ఏదో ఒక చిన్న ప్రైవేట్ జాబ్ చేస్తూ, జీవితంలో ఏదైనా కిక్ కోసం ఎదురుచూసే మధ్యతరగతి అమ్మాయి. నోటి దురుసు ఎక్కువ, కానీ భయం కూడా ఎక్కువే. అబ్జర్వేషన్ స్కిల్స్ బాగుంటాయి.
- విజయ్ (24 ఏళ్ళు): స్వప్న చిన్ననాటి ఫ్రెండ్, పక్కింటివాడు. సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో ఫ్రస్ట్రేటెడ్ ఉద్యోగి. స్వప్న అంటే ఇష్టం కానీ చెప్పడానికి భయం. ఆమె ఏం చెప్పినా చేస్తాడు. కామెడీ పీస్.
- ACP రవీంద్ర (45 ఏళ్ళు): సిన్సియర్, సీరియస్ సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీసర్. జీవితంలో ఎన్నో క్రైమ్స్ చూసి మొద్దుబారిపోయిన మనిషి. అనుభవం నేర్పిన కాఠిన్యం ముఖంలో ఉంటుంది.
ఎపిసోడ్ 1: అమీర్పేట ఎండ - అనుమానాస్పద వాసన
సమయం: మధ్యాహ్నం 2:30 గంటలు. ప్రాంతం: హైదరాబాద్, అమీర్పేట చౌరస్తా.
హైదరాబాద్ ఎండ మామూలుగా లేదు. తల మీద సుత్తితో కొట్టినట్టుంది. ఆ ట్రాఫిక్ సౌండ్స్, జనాల చెమట కంపు... నరకం అంటే ఇదేనేమో అనిపిస్తోంది.
నేను (స్వప్న) బస్టాప్ లో నిల్ొని ఉన్నాను. నా ఒంటి మీద ఉన్నది ఒక సింపుల్ లైట్ బ్లూ కలర్ కాటన్ చుడీదార్. దాని మీద చిన్న వైట్ కలర్ డిజైన్ ఉంది. ఎంత కాటన్ అయినా, ఈ ఎండకి అది కూడా ఒంటికి అతుక్కుపోతోంది. నుదుటన చిన్న నలుపు రంగు స్టిక్కర్ బొట్టు, చెవులకు చిన్న కమ్మలు, మెడలో ఒక సన్నని నల్లపూసల గొలుసు. నా జుట్టుని పైకి ముడి వేసి ఒక క్లిప్ పెట్టాను, కానీ మెడ దగ్గర చెమటకి చిన్న చిన్న వెంట్రుకలు అతుక్కుని చిరాకు తెప్పిస్తున్నాయి.
నా కళ్ళు మాత్రం చుట్టూ ఉన్న జనాల మీద స్కానింగ్ చేస్తున్నాయి. రియాలిటీ అంటే ఇదే కదా... రంగులుండవు, ఫిల్టర్లు ఉండవు.
నా ఎదురుగా బస్సు కోసం వెయిట్ చేస్తున్న ఒకతను... వయసు ఓ నలభై ఉంటాయేమో. పొట్ట బాగా ముందుకు వచ్చి, చొక్కా గుండీలు తెగిపోయేలా టైట్ గా ఉంది. వాడి కళ్ళు మాత్రం దొంగచూపులు చూస్తున్నాయి. నా ముఖం నుంచి కిందకి జారి, నా ఛాతీ (chest) మీద ఆగాయి. ఆ చుడీదార్ లోపల ఉన్న నా ఎద సంపద (cleavage) సైజును అంచనా వేస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి వాడి చూపులు. నాకు అసహ్యం వేసింది. "నీ యమ్మ... ఇంట్లో పెళ్ళాం, కూతురు లేరా వెధవా?" అని మనసులో గట్టిగా తిట్టుకున్నాను. బయటికి మాత్రం ఓ సీరియస్ లుక్ ఇచ్చి పక్కకు తిరిగాను. వాడి లాంటి వాళ్ళకి కళ్ళు తప్ప వేరే పని ఉండదు.
ఇంతలో నా పాత డబ్బా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ పగిలిపోయి, దానికి రబ్బర్ బ్యాండ్ వేసి వాడుతున్నాను. కాలర్ ఐడి చూశా... 'విజయ్ గాడు'.
"హలో... ఏంట్రా ఈ టైమ్ లో? ఆఫీస్ లో బాస్ గాడు దొబ్బట్లేదా?" అడిగాను చిరాకుగా.
అవతల నుండి విజయ్ గొంతులో ఏదో కంగారు. "స్వప్నా... నువ్వు ఎక్కడున్నావ్ ఇప్పుడు?"
"అమీర్పేట శ్మశానంలో... అదే బస్టాప్ లో. ఎందుకు?"
"అయితే వెంటనే మన ఏరియాకి వచ్చేయ్. అర్జెంట్."
"ఏంట్రా అర్జెంటు? నీకు పెళ్లి సెట్ అయ్యిందా? లేక మీ ఆఫీస్ బిల్డింగ్ కూలిపోయిందా? సోది చెప్పకుండా విషయం చెప్పు. ఈ ఎండలో నా బుర్ర కాలిపోతుంది."
"అబ్బే అది కాదు స్వప్నా... మన కాలనీ వెనకాల ఆ పాడుబడిన 'శాంతి నివాస్' అపార్ట్మెంట్స్ ఉన్నాయి కదా..."
"ఆ దయ్యాల కొంప గురించి ఇప్పుడెందుకు? అక్కడెవడైనా గంజాయి కొడుతూ దొరికాడా?"
"కాదులేవే... అక్కడ ఏదో తేడాగా ఉంది. పొద్దున్నే అటువైపు వెళ్ళిన పాలవాడు... గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో ఏదో చెడు వాసన వస్తుందని చెప్పాడు. నేను ఇందాక లంచ్ టైమ్ లో అటు వెళ్తే... నిజంగానే ఏదో కుళ్ళిపోయిన వాసన... చచ్చిన ఎలుక వాసన లాంటిది కాదు... కొంచెం వేరుగా ఉంది."
నాకు ఒక్కసారిగా ఆసక్తి కలిగింది. బోర్ కొడుతున్న లైఫ్ లో ఏదో చిన్న కిక్ దొరికినట్టు అనిపించింది.
"వాసన వస్తే మున్సిపాలిటీ వాడికి ఫోన్ చేయాలి గానీ, నాకెందుకు చేశావ్ రా?" పైకి మాత్రం కవరింగ్ ఇచ్చా.
"నీ వేషాలు నాకు తెలుసులే. నీకు ఇలాంటివి అంటే పిచ్చి కదా. అయినా, అక్కడ వాసన మాత్రమే కాదు... ఆ ఇంటి తలుపుకి బయట నుంచి తాళం ఉంది, కానీ లోపల ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న సౌండ్ వస్తుంది. కిటికీ లోంచి చూద్దాం అంటే మొత్తం దుమ్ము పట్టి ఉంది, కర్టెన్లు ఉన్నాయి. నాకెందుకో డౌట్ గా ఉంది."
"సరేలే, వస్తున్నా. నువ్వు అక్కడే ఉండు. హీరోలా బిల్డప్ ఇచ్చి లోపలికి వెళ్ళకు. నీకున్న ధైర్యానికి తలుపు శబ్దం అయితే చాలు, ప్యాంట్ తడిసిపోద్ది."
"నీ పంచ్ లు ఆపి త్వరగా రా..." అని ఫోన్ పెట్టేశాడు విజయ్.
బస్సు వచ్చింది. కిక్కిరిసిన జనంలోకి నెట్టుకుంటూ ఎక్కాను. లేడీస్ సీట్ లో ఎవరో లావుపాటి ఆంటీ కూర్చుని నిద్రపోతుంది. ఆమె పక్కన కొంచెం ప్లేస్ ఉంటే అడ్జస్ట్ అయి కూర్చున్నా. నా తొడలు (thighs) ఆమె తొడలకు ఆనుకుని ఇబ్బందిగా ఉంది. ఆమె ఒంటి నుంచి వస్తున్న చెమట వాసన, తలకు రాసుకున్న నూనె వాసన కలిపి నాకు వాంతి వచ్చేలా ఉంది.
కానీ నా బుర్రలో మాత్రం విజయ్ చెప్పిన మాటలే తిరుగుతున్నాయి. పాడుబడిన అపార్ట్మెంట్... బయట తాళం... లోపల ఫ్యాన్ సౌండ్... కుళ్ళిన వాసన.
ఏదో జరిగింది. కచ్చితంగా ఏదో జరిగింది. నాలోని డిటెక్టివ్ బుర్ర హీెక్కడం మొదలైంది.
(సుమారు 45 నిమిషాల ప్రయాణం తర్వాత...)
మా కాలనీ స్టాప్ లో దిగాను. విజయ్ అన్నట్టుగానే, కాలనీ చివరన ఉన్న ఆ 'శాంతి నివాస్' అపార్ట్మెంట్స్ వైపు నడిచాను. అది ఒకప్పుడు బాగానే ఉండేది, కానీ ఇప్పుడు ఓనర్స్ మధ్య గొడవలతో సగం ఖాళీగా, మెయింటెనెన్స్ లేక పిచ్చి మొక్కలతో నిండిపోయి ఉంటుంది.
గేట్ దగ్గరే విజయ్ నిల్ొని ఉన్నాడు. వాడి ముఖంలో టెన్షన్ క్లియర్ గా కనిపిస్తోంది. ఫార్మల్ షర్ట్ వేసుకున్నాడు కానీ, నలిగిపోయి ఉంది.
"వచ్చేశావా డిటెక్టివ్ గారు?" అన్నాడు నన్ను చూడగానే.
"సోది ఆపి, దారి చూపించు," అన్నాను సీరియస్ గా.
మేము ఇద్దరం గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో ఉన్న ఆ మూల ఫ్లాట్ వైపు నడిచాం. ఆ ఫ్లాట్ గుమ్మం ముందుకు వెళ్ళగానే... విజయ్ చెప్పిన ఆ వాసన నా ముక్కుపుటాలను తాకింది.
అది మామూలు వాసన కాదు. మాంసం కుళ్ళితే వచ్చే ఒక ఘాటైన, అసహ్యమైన వాసన. నా కడుపులో దేవినట్టు అయ్యింది.
"ఛీ... దీనమ్మ... ఏంట్రా ఈ కంపు?" అన్నాను ముక్కు మీద చున్నీ పెట్టుకుంటూ.
"చెప్పాను కదా... ఇది మామూలు వాసన కాదు. ఇటు రా, కిటికీ దగ్గర..."
విజయ్ నన్ను పక్కనే ఉన్న కిటికీ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళాడు. కిటికీ అద్దాలు దుమ్ము పట్టి ఉన్నాయి. లోపల ముదురు రంగు కర్టెన్లు వేసి ఉన్నాయి. కానీ కర్టెన్ కొంచెం పక్కకు జరిగి ఉంది.
"లోపల చూడు స్వప్నా..." అన్నాడు విజయ్ నెమ్మదిగా.
నేను కిటికీకి ముఖం ఆనించి, కళ్ళు చిట్లించి లోపలికి చూశాను. లోపల ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న శబ్దం 'కిర్రు కిర్రు' మంటూ వినిపిస్తోంది. హాల్ లో లైట్ లేదు, కానీ బయట నుంచి వెళ్తున్న కొద్దిపాటి వెలుతురులో ఏదో ఆకారం కనిపించింది.
హాల్ మధ్యలో, ఫ్యాన్ కింద... ఒక సోఫాలో ఎవరో కూర్చున్నట్టుగా ఉంది. కాదు, కూర్చున్నట్టు కాదు... పడిపోయినట్టు.
తల ఒక పక్కకు వాలిపోయి ఉంది. వాళ్ళ ఒంటి మీద బట్టలు సరిగ్గా కనిపించడం లేదు కానీ... సోఫా కింద ఫ్లోర్ మీద... ఒక ముదురు రంగు ద్రవం పారినట్టుగా, ఎండిపోయిన మరకలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
రక్తం!
నా గుండె ఒక్కసారిగా వేగం పెరిగింది. నా గొంతు తడారిపోయింది.
"విజయ్..." అన్నాను వణుకుతున్న గొంతుతో. "లోపల... లోపల ఎవరో ఉన్నారురా... చనిపోయినట్టున్నారు."
విజయ్ ముఖం పాలిపోయింది. "నేను చెప్పలేదా? ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేద్దామా?"
నేను ఇంకా ఆ దృశ్యాన్నే చూస్తున్నాను. ఆ సోఫాలో ఉన్న మనిషి... ఒక ఆడమనిషిలా ఉంది. జుట్టు పొడవుగా ఉంది.
ఇంతలో... నా వెనకాల నుంచి ఒక గంభీరమైన, కాస్త కరుకుగా ఉన్న గొంతు వినిపించింది.
"ఏం చేస్తున్నారు అక్కడ? ఎవరు మీరు?"
మేమిద్దరం ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాం.
అక్కడ ఒకతను నిల్ొని ఉన్నాడు. వయసు ఓ నలభై ఐదు ఉండొచ్చు. ఎత్తుగా, బలంగా ఉన్నాడు. ముఖంలో గడ్డం కొంచెం నెరిసింది. కళ్ళు మాత్రం చాలా షార్ప్ గా, మమ్మల్ని స్కాన్ చేస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి. అతను వేసుకున్నది సివిల్ డ్రెస్సే... ఒక కాటన్ షర్ట్, జీన్స్. కానీ అతని నిలబడే తీరు, ఆ చూపు చూస్తే... ఖాకీ యూనిఫామ్ లేకపోయినా అతను సెక్యూరిటీ అధికారి అని అర్థమైపోతుంది.
అతనే ACP రవీంద్ర.
మా కథలో మొదటి ట్విస్ట్, మరియు రెండో హీరో ఎంట్రీ ఇదే.
ఎపిసోడ్ 2: ఖాకీ చొక్కా - చెమట తడిసిన బాత్రూమ్
సీన్ 1: ACP ఎంట్రీ - భయం పుట్టించే చూపు
ఆ గంభీరమైన గొంతు వినగానే నా గుండె జారి గజ్జల్లోకి వచ్చినంత పని అయ్యింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే... ACP రవీంద్ర. మనిషి ఆరడుగుల బుల్లెట్ లా ఉన్నాడు. అతని చూపులు ఎక్స్-రే మిషన్ లా నా కళ్ళలోంచి దూరి నా భయాన్ని స్కాన్ చేస్తున్నాయి.
"సార్... మేము..." అంటూ విజయ్ గాడు నత్తి పడటం మొదలుపెట్టాడు. వాడికి టెన్షన్ వస్తే కింద ప్యాంట్ తడిచిపోతుందేమో కానీ నోరు మాత్రం పెగలదు.
"మేము ఇక్కడ... ఆ వాసన చూసి..." నేను కవర్ చేయడానికి ట్రై చేశాను. ఆ కంగారులో నా చున్నీ (dupatta) ఒక పక్కకు జారింది. నా లైట్ బ్లూ చుడీదార్ టాప్ కింద, నా ఎద బరువు (Sallu weight) స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆ టైట్ టాప్ లో నా 34 సైజు సళ్లు (Sallu) ఊపిరి ఆడక బిగుసుకుని ఉన్నాయి. రెండు సళ్ళ మధ్య ఉన్న సందు (Salla madya sandhu)లో చెమట బిందువులు చేరి, చున్నీ లేకపోవడంతో ఆ తడి క్లియర్ గా కనిపిస్తోంది.
రవీంద్ర నా వైపు ఒక సెకండ్ చూసి, వెంటనే చూపు తిప్పుకున్నాడు. "పక్కకు జరగండి," అన్నాడు గట్టిగా.
అతను జేబులోంచి కర్చీఫ్ తీసి ముక్కుకు అడ్డుపెట్టుకున్నాడు. ఆ ఇంటి తాళాన్ని పరీక్షించాడు. ఒక్క తన్ను తన్నాడు. ఆ పాత చెక్క తలుపు "ధడాల్" మని తెరుచుకుంది.
తలుపు తెరుచుకోగానే... లోపలి నుంచి వచ్చిన ఆ కుళ్ళిన వాసన ఒక్కసారిగా మా ముఖం మీద కొట్టింది. అది ఎంత ఘాటుగా ఉందంటే... కడుపులోని పేగులు మెలితిప్పినట్టు అయ్యింది.
విజయ్ గాడు "వక్..." మంటూ పక్కకు తిరిగి వాంతి చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. వాడికి పొట్టలోని తిండి మొత్తం బయటికి వచ్చేసింది.
నేను మాత్రం ముక్కు గట్టిగా మూసుకుని, ACP వెనుక నుంచి తొంగి చూశాను.
హాల్ లోని సోఫా మీద... ఒక అమ్మాయి శవం. ఆమె ముఖం పూర్తిగా గుర్తుపట్టలేనంతగా ఉబ్బిపోయి, నల్లబడిపోయింది. కానీ ఆమె వేసుకున్న బట్టలు... ఒక మోడ్రన్ స్లీవ్ లెస్ టాప్, షార్ట్స్. ఆమె కూర్చున్న భంగిమ చూస్తే... ఎవరో చంపి అక్కడ కూర్చోబెట్టినట్టు ఉంది. రక్తం సోఫా నుండి కారి కింద గడ్డకట్టింది. ఈగలు ముసురుతున్నాయి.
ఆ దృశ్యం చూడగానే నాకు తల తిరిగింది. కళ్ళ ముందు చీకటి కమ్మింది. ఆ వాసన నా జుట్టుకి, నా బట్టలకు, నా చర్మానికి అంటుకున్నట్టు అనిపించింది.
"వెళ్ళండి ఇక్కడి నుంచి. ఇది సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు. డోంట్ డిస్టర్బ్," అని ACP రవీంద్ర అరిచాడు.
మేము పరుగు పరుగున బయటికి వచ్చేశాం.
సీన్ 2: ఇంటికి పరుగు - అసహ్యమైన ఫీలింగ్
ఇంటికి ఎలా వచ్చానో నాకే తెలియదు. విజయ్ గాడిని రోడ్డు మీదే వదిలేసా. వాడి మొహం చూస్తేనే చిరాకు వేసింది. మా ఇల్లు చేరగానే అమ్మ హాల్లో టీవీ చూస్తోంది. "ఏంటే... అప్పుడే వచ్చావ్? మొహం అలా ఉంది?" అని అడిగింది.
"తల బాగోలేదు అమ్మా..." అని చెప్పి నేరుగా నా బెడ్ రూమ్ లోకి దూరి తలుపు గడియ పెట్టేశాను.
నాకు పిచ్చి ఎక్కినట్టు ఉంది. ఆ శవం వాసన నా ఒంటి నిండా ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఆ ఎండ, ఆ చెమట, ఆ భయం... అన్నీ కలిపి నా శరీరం మీద ఒక మురికి పొరలా ఏర్పడ్డాయి.
వెంటనే బాత్రూమ్ లోకి వెళ్ళాను.
సీన్ 3: బాత్రూమ్ ఏకాంతం - బట్టల బరువు (Detailed)
బాత్రూమ్ తలుపు వేసి, అద్దం ముందు నిల్చున్నాను. నా ముఖం జిడ్డుగా ఉంది. జుట్టు చిందరవందరగా ఉంది. నా చేతులు వణుకుతున్నాయి.
ముందుగా నా చున్నీని తీసి కింద పడేశాను. ఆ తర్వాత చుడీదార్ టాప్ వెనుక ఉన్న జిప్ లాగడానికి ప్రయత్నించాను. చెమటకి అది పట్టేసింది. కష్టపడి లాగాను. టాప్ ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని పైకి లాగాను. ఆ టాప్ నా శరీరం నుండి విడిపోగానే... లోపల బందీగా ఉన్న నా సళ్లు (Sallu) ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టు ముందుకు ఉబికాయి. నేను వేసుకున్నది ఒక వైట్ కలర్ ప్యాడెడ్ బ్రా (Padded Bra). ఆ బ్రా స్ట్రాప్స్ నా భుజాల మీద ఎర్రటి మచ్చలు పడేలా గుచ్చుకున్నాయి. ఆ టైట్ బ్రా కప్పుల్లో నా సళ్లు ఇమడలేక, పైన సగం ఉబికి కనిపిస్తున్నాయి. రెండు సళ్ళ మధ్య ఉన్న గీత (Salla madya line)లో చెమట ధారగా కారింది.
తర్వాత కింద ఉన్న లెగ్గింగ్స్ ని లాగేశాను. అది తొడలకు (Thighs) అతుక్కుని రావనని మొరాయించింది. గట్టిగా లాగి పడేశాను. కేవలం బ్రా, ప్యాంటీ మీద నిల్చున్నాను. అద్దంలో నా పూర్తి ఆకారం (Shape) చూసుకున్నాను. నా నడుము (Nadumu) కొంచెం సన్నగానే ఉన్నా, కూర్చుని కూర్చుని ఉండటం వల్ల సైడ్స్ లో చిన్న నడుము మడత (Nadumu madatha) పడింది. నా బొడ్డు (Boddu) గుండ్రంగా, లోతుగా ఉంది. ఆ బొడ్డు చుట్టూ ఉన్న చర్మం చెమటతో మెరుస్తోంది. వెనక్కి తిరిగాను. నా పిర్రలు (Pirralu) ఆ చిన్న ప్యాంటీలో ఇమడక, రెండు పుచ్చకాయల్లా రౌండ్ గా, బరువుగా కనిపిస్తున్నాయి. రెండు పిర్రల మధ్య ఉన్న గుధ లైన్ (Gudha line) లోకి ప్యాంటీ క్లాత్ ఇరుక్కుపోయింది. చేత్తో దాన్ని సరిచేసుకున్నాను.
బ్రా హుక్స్ విప్పాను. "టప్" మని బ్రా లూజ్ అయ్యింది. దాన్ని తీసి పక్కన పడేశాను. నా సళ్లు (Sallu) ఇప్పుడు స్వేచ్ఛగా, బరువుగా కిందకు జారాయి. వాటికున్న సహజమైన బరువు వల్ల అవి కొంచెం వేలాడుతూ (Sagging slightly due to gravity), నా ఛాతీ మీద ఆనుకున్నాయి. చనుమొనలు (Nipples) బ్రౌన్ కలర్ లో, ఎండ వేడికి, భయానికి గట్టిపడి నిల్చున్నాయి.
ప్యాంటీ కూడా విప్పేశాను. నా తొడల మధ్య ఉన్న నల్లటి ట్రయాంగిల్, దట్టమైన జుట్టు కనిపించింది.
సీన్ 4: షవర్ కింద - సబ్బు నురుగు
షవర్ ఆన్ చేశాను. చల్లటి నీళ్లు నా నెత్తి మీద నుంచి జారి... నా ముఖం, మెడ, సళ్ళ మధ్య సందు (Cleavage gap), బొడ్డు, తొడల మీదుగా ప్రవహించాయి. ఆ చల్లదనం తగలగానే "హమ్మయ్య..." అని నిట్టూర్చాను.
సబ్బు తీసుకున్నాను. దాన్ని నురుగు వచ్చేలా రుద్ది... ముందు నా మెడకు రాసుకున్నాను. తర్వాత నా చేతులు నా సళ్ళ (Sallu) మీదకు వెళ్ళాయి. సబ్బు నురుగుతో ఆ రెండు సళ్ళని గట్టిగా పిసుకుతూ రుద్దుకున్నాను. నా వేళ్లు ఆ సళ్ళ మెత్తదనాన్ని (Softness) తాకుతుంటే... ఆ శవం తాలూకు భయం పోయి, ఒక తెలియని హాయి కలిగింది. సబ్బు నురుగు నా చనుమొనల మీదుగా జారి, బొడ్డు లోకి (Navel) చేరింది.
నా వేలు పెట్టి బొడ్డు లోపల ఉన్న మురికిని క్లీన్ చేశాను. తర్వాత చేతులు వెనక్కి పోనిచ్చాను. నా వీపు (Veepu) మొత్తం సబ్బు రాసుకున్నాను. నీళ్లు నా వీపు మీద నుంచి జారి, నడుము వంపు (Curve) లోంచి, నా పిర్రల మధ్య ఉన్న గుధ లైన్ (Gudha line) లోకి ప్రవహిస్తున్నాయి. నేను కొంచెం వంగి, నా పిర్రలను (Buttocks) రెండు చేతులతో పట్టుకుని విడదీసి, లోపల కూడా శుభ్రంగా కడుక్కున్నాను. ఆ తర్వాత నా తొడల సందులో, కాళ్ల మధ్య సబ్బు రాసుకుని క్లీన్ చేసుకున్నాను.
దాదాపు 20 నిమిషాలు స్నానం చేశాను. ఆ వాసన పోయేదాకా రుద్దుకుంటూనే ఉన్నాను.
సీన్ 5: టవల్ డ్రామా - బెడ్ రూమ్ లోకి
షవర్ ఆపేసి, టవల్ చుట్టుకున్నాను. టవల్ నా సళ్ళ (Sallu) పైభాగం నుండి, తొడల సగం వరకు కవర్ చేసింది. బాత్రూమ్ డోర్ తీసి బెడ్ రూమ్ లోకి వచ్చాను. ఫ్యాన్ ఫుల్ స్పీడ్ లో పెట్టాను.
అద్దం ముందు నిల్చొని తుడుచుకోవడం మొదలుపెట్టాను. టవల్ తీసి జుట్టు తుడుచుకున్నాను. నా ఒంటి మీద ఇంకా నీటి బిందువులు ఉన్నాయి. నా సళ్ళ (Sallu) మీద ఉన్న నీటిని తుడుచుకుంటూ, అద్దంలో నా షేప్స్ (Shapes) చూసుకున్నాను. 24 ఏళ్ల వయసులో ఉండాల్సిన బిగువు, బరువు అన్నీ సరిగ్గానే ఉన్నాయి.
బీరువా తెరిచాను. ఇప్పుడు టైట్ బట్టలు వేసుకోవాలనిపించట్లేదు. ఫ్రీగా ఉండాలి. ఒక పాత, లూజ్ గా ఉండే పింక్ కలర్ నైటీ తీసాను. లోపల బ్రా వేసుకోకూడదు అనుకున్నా. ఫ్రీగా గాలి తగలాలి. కేవలం ఒక కాటన్ ప్యాంటీ వేసుకున్నాను. ఆ నైటీని తల మీద నుంచి వేసుకున్నాను. అది నా శరీరం మీద జారింది. బ్రా లేకపోవడం వల్ల, నా సళ్లు (Sallu) ఆ నైటీ లోపల స్వేచ్ఛగా కదులుతున్నాయి. నైటీ క్లాత్ పలచగా ఉండటంతో, నా చనుమొనలు (Nipples) ఆ క్లాత్ ని పొడుచుకుంటూ బయటికి ఎలివేట్ అవుతున్నాయి. నేను నడుస్తుంటే... నా పిర్రలు (Pirralu) ఆ నైటీని వెనక్కి నెడుతూ, కుడి ఎడమలకు ఊగుతున్నాయి.
మంచం మీద పడిపోయాను. "అమ్మయ్య..."
సీన్ 6: ఫోన్ కాల్ - ఊహించని ట్విస్ట్
కళ్ళు మూసుకుని రిలాక్స్ అవుతుండగా... ఫోన్ మోగింది. విజయ్ గాడు. "ఏంట్రా? మళ్ళీ వాంతి వస్తుందా?" అడిగాను విసుగ్గా.
"కాదు స్వప్నా... ఇందాక న్యూస్ చూసాను. ఆ అపార్ట్మెంట్ లో దొరికిన శవం ఎవరిదో తెలుసా?" వాడి గొంతులో భయం ఇంకా పోలేదు.
"ఎవరిది?"
"మొన్న మన కాలనీలో కొత్తగా దిగింది కదా... ఆ సాఫ్ట్వేర్ అమ్మాయి... 'రేఖ'. ఆమెదే అంట!"
నేను ఉలిక్కిపడి మంచం మీద లేచి కూర్చున్నాను. ఆ కుదుపుకి నైటీ లోపల నా సళ్లు (Sallu) బలంగా కదిలాయి (Bounced). "రేఖ నా? మొన్ననే కదారా నాతో మాట్లాడింది... తనకు ఎవరో స్టాకర్ (Stalker) ఉన్నాడు, ఫాలో అవుతున్నాడు అని చెప్పింది?"
"అవును స్వప్నా... ఇంకో విషయం ఏంటంటే... ఆ శవం పక్కన గోడ మీద... రక్తంతో ఏదో రాసి ఉందంట."
"ఏం రాసి ఉంది?"
" 'మొదటిది అయిపోయింది' (First one is done) అని రాసి ఉందంట!"
నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయ్యింది. అంటే ఇది ఆత్మహత్య కాదు... సీరియల్ కిల్లింగ్ స్టార్టింగ్ ఆ? అలా ఆలోచిస్తుండగానే... మా ఇంటి కాలింగ్ బెల్ మోగింది.
నేను భయంగా వెళ్లి పీప్ హోల్ (Peephole) లోంచి చూశాను. బయట... ACP రవీంద్ర నిల్ొని ఉన్నాడు. అతని చేతిలో నా ఐడి కార్డ్ ఉంది. (ఛా! ఆ హడావిడిలో నా పర్స్ అక్కడ పడిపోయిందా?)
నాకు చెమటలు పట్టాయి. నేను వేసుకున్నది బ్రా లేని నైటీ. ఇప్పుడు తలుపు ఎలా తీయాలి?
(ఇంకా ఉంది...)
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)
![[Image: Screenshot-2026-02-06-12-35-47-43-b86672...773d05.jpg]](https://i.ibb.co/xt4972hk/Screenshot-2026-02-06-12-35-47-43-b86672daa061159f52c1a3195c773d05.jpg)