Incest கடவுள் தந்த பல மலர்கள்.

[சிற்பி***]

கதை சுருக்கம் அருமை நண்பரே.. கதைக்கு வெயிட்டிங் நண்பா..

[Terrorraj]

A perfect family story with real feelings 

[monor]

விவசாயம் செய்து வாழ்ந்து வரும் ஒரு ஏழை குடும்பத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் தான் இந்தக் கதை.

அந்த குடும்பத்தில் உடல் நிலை சரியில்லாத தந்தை. நோய் வாய்ப்பட்ட தாய், அவர்களுக்கு ஒரு மகன், இரண்டு மகள்களோடு வறுமையில் வாழ்ந்து வரும் குடும்பம்.

இந்த குடும்பத்தில் மூத்தவனாகப் பிறந்தவந்தான் ஆனந்தன். தினசரி உடற்பயிற்சி செய்து, ஜிம் பாடியோடு பொலி காளை போல உடலை பேணி வருபவன்.

இப்போது ஆனந்தனே தன் கதையை சொல்கிறார்.

எங்கள் ஊர் திரு நாகேஸ்வரம்.

எங்கள் ஊரில் விவசாயம்தான் பிரதான தொழில். எங்கள் குடும்பமும் விவசாய குடும்பம்தான்.

எங்கள் ஊரில் திருநாகேசுவரம் நாகநாதசுவாமி கோயில் இருப்பதால் இந்த ஊருக்கு திரு நாகேஸ்வரம் என்று பெயர் வந்தாக எங்கள் முன்னோர்கள் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

இங்கே இருக்கும் சிவாலயம், சம்பந்தர், அப்பர், சுந்தரர் மூவராலும் பாடப் பெற்ற சிவாலயமாகும். இதனால் பாடல் பெற்ற தலம் என்ற சிறப்பைப் பெற்றுள்ளது. தேவாரப்பாடல் பெற்ற சோழ நாடு காவிரி தென்கரைத் தலங்களில் 29ஆவது சிவத்தலமாகும்.

செண்பக மரங்கள் நிறைந்து காணப்பட்டதால் இந்தப் பகுதி சண்பகாரண்ய க்ஷேத்திரம் என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தது.

அப்போதிருந்த திருநீலக்குடி சப்தஸ்தானத்தில் திருநீலக்குடி, இலந்துறை, ஏனாதிமங்கலம், திருநாகேஸ்வரம், திருபுவனம், திருவிடைமருதூர் மற்றும் மருத்துவக்குடி ஆகிய ஏழூர்த் தலங்களில் இத்தலமும் அடங்கும். இத்தலத்தின் அருகில் வைணவத் தலமான திருவிண்ணகர் (ஒப்பிலியப்பன்) திருக்கோயிலும் உள்ளது.

கோயில் அமைப்பு

கோயிலானது ஊரின் தென் வடவாக 630 அடியும், கீழ் மேலடி 200 அடியும் கொண்ட பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது.

கோயிலை ஒட்டி மட விளாகமும், அடுத்து நான்கு வீதிகளும் உள்ளன. நான்கு திசைகளிலும் நான்கு கோபுர வாயில்கள் அழகிய சிற்பங்களுடன் உள்ளன. கோயில் மதில் சுவர்களை அடுத்து பெரிய பிரகாரம் உள்ளது. வட புறம் பூந்தோட்டம் உள்ளது.

கிழக்கு கோபுர வாயிலை அடுத்து விநாயகர் கோயில், பலிபீடம், நந்தி மண்டபம், கொடி மரம் ஆகியவை உள்ளன. தெற்கில் குளம் நான்கு புறமும் பழமையான வவ்வால் இரட்டை மண்டப வடிவில் உள்ளது. வடக்குப் புறத்தில் தேர் வடிவில் நூற்றுக்கால் மண்டபம் உள்ளது. கோயில் நடு கோபுர வாயில் அமைப்புடன் தொடங்குகிறது. கோபுர வாயிலையொட்டி பெரிய பிரகாரமும் அதன் பக்கச்சுவர்களை ஒட்டி திருச்சுற்று மண்டபம் உள்ளது. இறைவனுக்கு அருகில் உள்ளது பிரையணிநுதலாள் சந்நிதி. கிரிகுஜாம்பிகை சந்நிதி, தனிக்கோயிலாக விளங்குகிறது. சுதை உருவம். எனவே அபிஷேகம் கிடையாது. தை மாதத்தில் மட்டும் புனுகு சாத்தப்படுகிறது.

இராகு, தட்சகன், கார்கோடகன், ஆதிசேஷன், வாசுகி வழிபட்ட தலமாகும்.

இது சேக்கிழார் திருப்பணி செய்த தலமாகும். இங்கு திருப்பணிகள் செய்த சேக்கிழார், தான் பிறந்த சென்னை - குன்றத்தூரிலும் இதே பெயரில் ஒரு கோயிலை கட்டி அதற்கு திருநாகேஸ்வரம் என்று பெயர் சூட்டினார் என்றால், அவருக்கு இந்த ஆலயத்தின் மீது எந்த அளவுக்கு பக்தியும் மரியாதையும் இருந்திருக்கும் என்பதை உணரலாம். இக்கோயிலில் இவருடைய அமர்ந்த நிலையிலான சிலை உள்ளது. உருத்திராட்ச மாலையோ அணிகலன்களோ இல்லாமல் உள்ள இந்த சிலையின் அருகே இவரது தம்பியான பாலறாவாயரின் உருவச்சிலையும், இவரது தாயாரின் உருவச்சிலையும் உள்ளன.

ராகு தலம்

பெரிய பிரகாரத்தின் தென் மேற்கு மூலையில் ராகு சன்னதி உள்ளது. ராகுவின் பிறப்பு வரலாறும் கிரகச்சிறப்பும் சுவை நிரம்பியவை.

ராஜவம்சத்து மன்னன் ஒருவனுக்கும் அசுரகுலப் பெண்ணொருத்திக்கும் மகனாகப் பிறந்தவன்தான் ராகு.

தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடையும்போது அசுரனாகிய ராகு உருமாறி தேவர்கள் வரிசையில் சேர்ந்து மகாவிஷ்ணுவிடமிருந்து அமிர்தத்தைப் பெற்று உண்டு விட்டான். உண்மை அறிந்த மகாவிஷ்ணு கையிலிருந்த அகப்பையால் அவனது மண்டையில் அடிக்க, தலை வேறு உடல் வேறாகி விழுந்தான்.

ஆனாலும் அமிர்தம் உண்ட மகிமையால் அவன் தலைப்பகுதியில் உயிர் இருந்தது. ராகுவும் தவறுக்கு வருந்தி இறைவனை வேண்டி நிற்க, இறைவன் பாம்பின் உடலை அவனுக்குக் கொடுத்து அவனை ஒரு நிழல் கிரகமாகவும் ஆக்கினார். நவக்கிரகத் தலங்களில் ராகு பகவானுக்குரிய விசேஷ தலம் என்ற பெருமை உடையதாகும்.

சிறந்த சிவபக்த கிரகமாகிய இராகு, சில இடங்களில் மேன்மை பெற்று விளங்கிய போதிலும் நாகநாதசுவாமி கோயிலின் இரண்டாவது பிரகாரம் தென்மேற்கு மூலையில் நாகவல்லி, நாககன்னி ஆகிய தன் இரு தேவிமாருடன் மங்கள ராகுவாக தனிக்கோயிலில் அமர்ந்து காட்சி அளிக்கின்றார்.

இவருக்கு கந்த நிறம் நீலம் என்பதால் அணிகின்ற ஆடை மட்டுமல்ல, இவருக்குச் செய்கின்ற பாலாபிஷேகத்தின்போது தலை மீது ஊற்றும் பால் தலையிலிருந்து வழிந்து உடல் மீது வரும் போது பாலின் நிறமும் நீலமாகி விடுகின்ற அதிசயத்தைப் பார்க்கலாம். இவருக்கு உகந்த மலர் மந்தாரையாகும்.
பாதாள லோகத்திலிருந்து நாகங்களின் தலைவனான ஆதிசேஷன் ஒருமுறை சிவபெருமானை வேண்டித் தொழுவதற்காக இந்த சண்பகவனம் வந்தான்.

இங்கு ஒரு தீர்த்தம் ஏற்படுத்தி, அதன் கரையில் அமர்ந்து கடும் தவம் செய்தான். ஆதிசேஷனின் இடையறாத தவத்தில் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அவனுக்கு காட்சியளித்தார். எனவே, நாகராஜனுக்கு அருளிய மூலவர் நாகநாதசுவாமி என அழைக்கப்பட்டார்.

அவன் உருவாக்கிய தீர்த்தம் நாகதீர்த்தம் ஆனது. நாக தோஷம் உள்ளவர்கள் இங்கு வந்து பரிகாரம் செய்து கொள்ளலாம். 1986ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 16ஆம் நாள் ராகு பகவானின் மீது ஐந்தரை அடி நீளமுள்ள நாகமானது தனது சட்டையை மாலையாக இராகு பகவானுக்கு அணிவித்து இவரது பெருமையை உலகிற்கு உணர்த்தியது. இது இறைவனைத் தரிசிக்க வரும் பக்தர்கள் பார்வைக்குக் காட்சிப் பொருளாக கண்ணாடிப் பேழைக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
இது பஞ்சகுரோசத்தலங்களில் ஒன்றாகும்.

நாகராஜனான வாசுகியும், இன்னும் சில பாம்புகளும் ஒரு மகாசிவராத்திரி இரவில் முதல் காலத்தில் கும்பகோணம் நாகேஸ்வரர் கோயிலிலும், இரண்டாம் காலத்தில் திருநாகேஸ்வரத்திலும், மூன்றாம் காலத்தில் திருப்பாம்புரத்திலும், நான்காம் காலத்தில் நாகூரிலும் வழிபட்டு பலன் அடைந்ததாகத் தலபுராணங்கள் கூறுகின்றன.

இதோடு எங்கள் ஊர் பற்றிய தகவல்கள் போதும் என்பதால், இனி எங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி சொல்கிறேன்.

எங்கள் வீட்டில் மொத்தம் ஐந்து பேர் மட்டும்தான்.

அப்பா விவசாயி. டிபி நோயாளி.

அம்மா தேவகி. வயது 56. அம்மா, அப்பாவுக்கு துணையாக விவசாயமும் பார்த்து, வீட்டையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தவர், ஆறு மாதத்திற்கு முன்னால் வந்த டைபாய்டு காய்ச்சலில் பார்வைத் திறனும் , கேட்கும் திறனும் குறைந்து விட்தால் முன்பு போல வீட்டு வேலைகளை செய்ய முடிவதில்லை. எப்போதாவது எழுந்து நடப்பார். ஆனால், பெரும்பாலும் கட்டிலில்தான் படுத்திருப்பார்.

நான் ஆனந்தன். கல்லூரி படிப்பை படித்து முடித்து விட்டு, வேலை தேடிக்கொண்டிருப்பவன்

குடும்பத்தில் நான்தான் மூத்தவன். எனக்கு அடுத்து எனக்கு இரண்டு தங்கைகள்.

முதல் தங்கை பெயர் அமுதா.

இரண்டாவது தங்கை பெயர் ரம்யா.

இந்தக் கதையில், என் வாழ்க்கையில் எனக்கு நேர்ந்த சோகத்தையும், அதற்குப் பிறகு எனக்கும், என் தங்கைகளுடனும் ஏற்பட்ட காதலையும், அவர்களுடன் சேர்ந்து நான் விளையாடிய காம விளையாட்டால் கிடைத்த சொர்க்க சுகமான என் காம வாழ்க்கையையும்தான் உங்களுடன் இப்போது பகிர்ந்து கொள்ளப் போகிறேன்.

மூத்த தங்கை. என்னை விட இரண்டு வயது இளையவள். பெயர் அமுதா.


அவள் கல்லூரியில் படிக்கும் போதே வேறு மதத்தை சார்ந்த ஒருவரை காதலித்து, எங்களுக்குத் தெரியாமல் திருட்டுத் தனமாக ஓடிப்போய் கோவிலில் வைத்து கல்யாணம் செய்து கொண்டு பெங்களூரில் வசித்து வருகிறாள்.

இரண்டாவது தங்கை பெயர் ரம்யா.

என்னை விட நான்கு வயது இளையவள். அமுதாவுக்கு இரண்டு வயது இளையவள். நல்ல அழகு. நல்ல கலர். ஹையர் செகண்டரி ஸ்கூலில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அமுதா ஓடிப்போய் கல்யாணம் செய்து கொண்டதால், எங்கள் குடும்பம் அவமானத்தால் நிலைகுலைந்தது போனது.

இந்த நிலையில், ஏற்கனவே நோய் வாய்ப்பட்டிருந்த எங்கள் அப்பா, என் தங்கை செய்த வீட்டை விட்டு ஓடிப்போனதை நினைத்து நினைத்து மன நோயாளியாகி விட்டார். எவ்வளவோ வைத்தியங்கள் செய்தும் காப்பாற்ற முடியாமல், ஒரு நாள் அவர் திடீரென இறந்து போக, வருமானம் இன்றி குடும்பம் பொருளாதரத்தில் பின் தாங்கியது. வறுமை வாட்டி எடுத்தது.

அப்பா இல்லாத குடும்பம். நோய் வாய்ப்பட்ட அம்மா, ஓடிப்போன ஒரு தங்கை. +2 முதலாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருக்கும் இன்னொரு தங்கை.

திரு நாகேஸ்வரத்தில் எங்களுக்கென இருக்கும் 3 ஏக்கர் நிலத்தில் விவசாயம் செய்து, ஏதோ ஓரளவு வருமானம் பார்த்தோம்.

கிடைத்த வருமானத்தைக் கொண்டு குடும்ப செலவுகளை மேற்கொள்ளவும், காலேஜ் பீஸ், ஸ்கூல் பீஸ், அம்மாவின் மருத்துவ செலவு, அன்றாட செலவுகள்,
திடீரென வரும் செலவுகள் ஆகியவற்றை சமாளிக்க முடியாமல் கஷ்டப்பட்டோம்.

வறுமையிலும், நான் கஷ்டப்பட்டு படித்து ஒரு டிகிரி வாங்கி, என் படிப்புக்கு ஏற்ற வேலை தேடி சென்னைக்குச் சென்றேன்.

அங்கே இங்கே என்று அலைந்து, கடுமையான முயற்ச்சிக்குப் பிறகு, ஒரு தனியார் கம்பெனியில், மாதம் 20 ஆயிரம் ஊதியத்தில் ஒரு வேலை கிடைத்தது.
அப்பா இல்லாததாலும், அம்மா நோய் வாய் பட்டு உடல் நலிவுற்று இருப்பதாலும், இளைய தங்கையை ஒரு நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் செய்து வைக்க வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு இருந்ததாலும், ஒரு மூத்த மகனாக, குடும்பத்தை பொறுப்பாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயமும், கடமையும் எனக்கு இருந்தது.

உடல் நிலை சரியில்லாமல் இருக்கும் அம்மாவை நன்றாக கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். கடைசி தங்கையை நன்றாக படிக்க வைத்து, அவள் விருப்பப் படி ஒரு டாக்டராக்கி, ஒரு நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்ற ஒரு வைராக்கியத்தோடு எந்த கெட்ட பழக்கத்துக்கும் அடிமை ஆகாமல் வாழ்ந்து வந்தேன்.

என் வருமானத்தால் குடும்பம் ஓரளவுக்கு வறுமையிலிருந்து விலகியது.

எனக்கு கல்யாணம் செய்ய வேண்டிய வயது வந்தும், எங்கள் குடும்ப நலனுக்காகவும், எங்கள் பொருளாதாரம் பாதிக்கப் படக் கூடாதென்பதற்காகவும், கல்யாணம் செய்து கொள்வதில் இஷ்டம் இல்லாமல் இருந்து வந்தேன்.

அம்மாவும், உறவினர்களும் எவ்வளவோ சொல்லியும், என் கடமைகளை நிறைவேற்றிய பிறகுதான் கல்யாணம் செய்து செய்து கொள்வேன் என்று பிடிவாதமாக சொல்லி நான் எவ்வளவோ மறுத்து வந்தேன்.

[monor]

ரம்யா நீச்சல் குலத்தில் ரப்பர் ட்யூப்பின் மேல் உட்கார்ந்து போஸ் கொடுத்த போது,...

[monor]

அண்ணன் ஆனந்தனும், அவன் தங்கை அமுதாவும் உதடுகளை கவ்வி சுவைத்து எச்சிலை பரிமாறிக்கொண்டபோது, அமுதாவின் வாயிலிருந்து வடிந்த ஆனந்தனின் எச்சில்.

[monor]

கொலுசு அணிவிக்க தன் ஆனந்தனுக்கு தன் காலை தூக்கி காட்டியபோது,...

[monor]

ஆனால், எனக்கு வயதாகிக்கொண்டே போவதாலும், எனக்கென்று ஒரு வேலை கிடைத்து விட்டதாலும். வயதான நோய்வாய்ப்பட்ட அம்மாவை பொறுப்பாக பார்த்துக்கொள்ள ஒரு ஆள் வேண்டும் என்பதாலும், அம்மாவும், உறவினர்களும் என்னிடம் அதையும் இதையும் சொல்லி, எனக்கு மூளைச் சலவை செய்து, அங்கே இங்கே என்று தேடி, எங்கள் வசதிக்கு ஏற்ற படி ஒரு சுமாரான பெண் பார்த்து, கையில் இருக்கும் பணத்தை வைத்து, எளிமையாக எனக்கு கல்யாணமும் செய்து வைத்து விட்டார்கள்.

எனக்கு, எங்களுக்கு உதவியாக இருப்பாள் என்று கல்யாணம் செய்து என் மனைவியாக வந்தவளுக்கு பிளட் கேன்சர் என்று பின்னால்தான் தெரிய வந்தது.
வீட்டில் எங்களுக்கு உதவியாக இல்லாவிட்டால் கூட பரவாயில்லை. தாம்பத்தியம் செய்யக் கூட அவள் தகுதி இல்லாமல் இருந்தாள்.

எங்கள் கல்யானத்திற்குப் பிறகு மாத்திரை மருந்திலேயே அவள் வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நான் கஷ்டப்பட்டு உழைத்து அதனால் கிடைத்த வருமானம் பூராவும் அவள் வைத்தியத்துக்கே செலவானது.

எனக்கு இப்படி ஒரு வாழ்க்கை அமைந்து விட்டதே என்று மனம் நொந்து போனேன்.

இப்படி ஒரு பொண்ணைப் பார்த்து எனக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்து, என் வாழ்க்கையை கெடுத்து விட்டோமே என்று நினைத்து நினைத்து அம்மாவும் அழுது வருந்தினாள்.

வேண்டா வெறுப்பாக, விதியே என்று அவளுடன் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருந்தாலும். வேலையில் பொறுப்பாக இருந்தேன்.

கல்யாணம் ஆன ஆறாவது மாதத்தில் கம்பெனி சார்பாக என்னை பெங்களூருக்கு ட்ரெயினிங் அனுப்பினார்கள்.

நான் ட்ரெயினிங்குக்கு தேவையானதையும் , சில உடைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு பெங்களூரு பயணமானேன்.

பெங்களூரை அடைந்ததும் பஸ் ஸ்டேண்ட் பக்கத்திலிருந்த ஒரு பாத்ரூமில் குளித்து விட்டு, உடை மாற்றி சிவாஜி நகரிலிருந்து விதான் சௌதா வழித் தடத்தில் 79G நகரப் பேருந்தில் ஏறினேன்.

பேருந்து பயணிகளால் நிறைந்து வழிந்தது. ஏறி, டிக்கட் வாங்கிக்கொண்டு பேருந்தின் பின் பக்கத்தில் ஒரு ஓரமாக நின்று கொண்டேன்.

பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்கள் மற்றும் பயணிகளின் பேச்சு சத்த இரைச்சலுடன், நடத்துனரின் விசில் சத்தமும் அவ்வப்போது சேர்ந்து கொள்ள பேருந்து பிஸியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

வாழ்க்கையையே வெறுத்திருந்த ஒரு மனிதனாக ஒரு ஜடமாக, எதிலும் ஒரு ஈடுபாடின்றி அந்த பேருந்தில் பயிற்ச்சி நடக்கும் இடத்தை நோக்கி பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென்று, பேருந்தில் கைக்குழந்தையுடன் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு இளம் பெண், 45 வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவரை செருப்பால் அடித்து, “உன் மகளிடம் போய் இப்படி உரசுடா தேவிடியா பயலே. உரசிப் பாரு.நல்லா சுகமா இருக்கும். இப்படி பொம்பளைங்களை உரசுறதுக்குன்னே வயசு வித்தியாசம் பாக்காம நாக்க தொங்கப் போட்டுகிட்டு வருதுகள். கீழே இறங்குடா தேவடியாப் பயலே’”என்று அசிங்கமாக கன்னட மொழியில் திட்ட, மற்றவர்களும் சேர்ந்து அந்த நபரை திட்டி, பேருந்திலிருந்து இறங்கச் சொல்லி குரல் கொடுக்க, கண்டக்டர் பஸ்ஸை விசில் ஊதி நிறுத்தினார்.

பஸ்ஸில் இருந்த சில பயணிகள் சிலர் அவரை போலீசில் பிடித்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தார்கள்.

“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். பாக்க குடும்பஸ்தனா தெரியறான். கீழே இறக்கி விட்டா போதும். இந்த தண்டனையே அவனுக்கு போதும். அவன் வழ்க்கையை பாழாக்க வேணாம்.” என்று அந்தப் பெண் கன்னடத்தில் சொன்னாள்.

அந்த ஆள் பேருந்திலிருந்து கீழே இறங்கியதும், அந்தப் பெண் சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்த ஒருவரிடம் தன் கைக்குழந்தையை கொடுத்து விட்டு பஸ்ஸிலிருந்து கீழிறங்கி காலிலிருந்த ஒரு செருப்பை கழட்டி, அவன் முகத்தில் வீசி எரிந்து, இன்னொரு செருப்பை அங்கேயே விட்டு விட்டு பெரும் கோபத்துடன் பத்ரகாளி போல மீண்டும் படி ஏறினாள்.

பஸ்ஸில் ஏறியதும், தன் குழந்தையை கையில் வாங்கி தோளில் போட்டு உடைகளை சரி செய்த படியே, முகத்தில் கோபம் கொப்பளிக்க ஒரு பெரு மூச்சோடு பத்ரகாளி போல நின்றிருந்தாள்.

அவள் சக பயணிகளைப் பார்க்க, பயணிகளும் அவளை ஒரு மாதிரியாக ஒரு பயத்துடன் பார்த்தார்கள். ஆண்கள் அவள் பக்கம் நெருங்கவே பயப்பட்டார்கள்.

பஸ்ஸில் இருந்தவர்களை பார்த்த அவளது பார்வை என்னை கடந்து சென்ற போது, ஏதோ அவள் மூளைக்குள் பொறி தட்ட, ஞாபகம் வந்தவளாய் மீண்டும் என் கண்களை நோக்கி பார்த்து, புரிந்து கொண்டு, அவளது பெரிய மார்பகங்கள் ஏறி இறங்க மாராப்பை சரி செய்தபடி என்னைப் பார்த்து சிறிய புன்னகை செய்தாள்.

யாரென்று கூர்ந்து பார்த்தேன். அவள் வேறு யாருமல்ல. என் மூத்த தங்கை அமுதான்.

பெங்களூரில் அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் வறுமையான வாழ்க்கையில் அவள் நிறம் மங்கி, அழகும் மங்கிப் போய் இருந்தது. அக்கரை இல்லாமல் உடைகளை அணிந்திருந்தாள்.

அவள் இறங்கக் கூடிய பேருந்து நிறுத்தம் வந்ததும் நடத்துனர் விசில் அடிக்க, பஸ் நின்றது.

அவளது இடுப்பில் அவள் கைக்குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு பின் பக்கமாக நின்றிருந்த என்னை நெருங்கினாள்.

“ஏம்மா பின்னால எங்கே போறே? முன்னால இறங்கு.” என்று கண்டக்டர் கத்த, முன் பக்கமாக இருந்த படியில் இறங்கி, ரோட்டின் ஓரமாக நடை பாதையில் நின்றாள்.

என் பயிற்ச்சி நிலையத்திற்கு இறங்கும் ஸ்டாப் இது என்பதால், நின்ற பேருந்திலிருந்து நானும் வேகமாக இறங்கி, நடை பாதையில் நின்று கொண்டிருந்த என் தங்கையை கண்டு கொள்ளாமல் ப்ளாட்ஃபார்மில் விறு விறுவென நடந்தேன்.

அவளும் வேகமாக, என் பின்னாலேயே ஓடி வந்து, முன்னே வேக வேகமாக நடந்து போய்க் கொண்டிருந்த என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
மூச்சிறைக்க, “அண்ணா, நில்லுண்ணா.”

“என் கையை விடு. உன்னை நான் இங்கே பாப்பேன்னு நினைச்சுக்கூட பாக்கல.” என்று சொல்லி முகத்தை ‘உர்’ என்று வைத்துக்கொண்டேன்.

“அண்ணா, நான் சொல்றதைக் கேளு. லவ் பண்ணி, அப்பா, அம்மா சம்மதம் இல்லாம எனக்கு புடிச்சவன கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டதாலதானே என் மேல உங்களுக்கு இவ்வளவு கோபம். பாத்தும் பாக்காத மாதிரி போறீங்க. சரி. உங்க கோபம்தான் உங்களுக்கு பெருசுன்னு, கொஞ்சம் கூட பாசம் இல்லாம, நான் எங்கே இருக்கேன்? எப்படி இருக்கேன்னு தெரிஞ்சுக்க ஒருத்தருக்கும் மனசு வரல. “

“…………………………….!!!”

“பஸ்ல என்னை பாத்ததும் ஏண்ணா மூஞ்சியை திருப்பிகிட்டே? என் மேலே உனக்கு அவ்வளவு கோபமாண்ணா, வெறுப்பாண்ணா? இங்க உங்கள பாப்பேன்னு நான் சத்தியமா நினைக்கல. நீங்க என்னை பாக்கறதுக்காக இந்த ஊருக்கு வந்திருக்க மாட்டீங்கன்றது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இருந்தாலும், என்னை மறக்கற அளவுக்கு உங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியாம போச்சாண்ணா? இல்லே, தெரியாத மாதிரி போய்கிட்டு இருக்கீங்களா? காதலிச்சு கட்டின புருஷன் சரியில்லாம, தங்கச்சி கை குழந்தையோட கஷ்டப்பட்டுகிட்டு இருக்காளேன்னு எனக்கு ஆறுதலா நாலு வார்த்தை சொல்லக் கூடாதாண்ணா. என்னைப் பாத்து, நல்லா இருக்கியானு ஒரு வார்த்தை கேக்க கூடாதாண்ணா.”

“என் கையை விடு. உன் கூட நான் பேச விரும்பல.…………….!!”

“சரி,….ஆறு மாசமோ ஒரு வருசமோ, அதுக்கப்புறம் உங்க எல்லோருக்கும் என் மேல இருக்கிற கோபம், வெறுப்பு தணிஞ்சு என்னை, நீங்க உங்களோட சேத்துக்குவீங்க. எப்படியும் எல்லாரும் ஒன்னு சேருவோம்ன்ற நம்பிக்கைலதான கல்யாணம் பண்ணேன். காலம் முழுவதும் ஒதுக்கி வைப்பீங்கன்னு தெரிஞ்சிருந்தா. நீங்க கை காட்றவனையே கல்யாணம் பண்ணிருப்பேனே!!.” என்று ப்ளாட்ஃபார்மில் நடந்து கொண்டிருந்த என் கையை பிடித்து நடந்து கொண்டே அழுது கொண்டே கூட வந்தவளின் கையை உதறிவிட்டு முன்னே வேகமாகச் சென்றேன்.

சிறிது தூரம் சென்று திரும்பிப் பார்க்க, நான் கையை உதறி விட்ட இடத்தில் என்னை பார்த்தபடி கன்னங்களில் கண்ணீர் தாரையாக வழிய அழுது கொண்டு, கைக் குழந்தையை இடுப்பில் சுமந்தபடி நின்றிருந்தாள்.

என் மனசு உறுத்த, நெஞ்சு விம்ம, பாசம் தலை தூக்க, எனக்கும் அழுகை வர, என்ன இருந்தாலும் கூடப் பொறந்த தங்கச்சி. பாக்கக் கூடாதுன்னு இருந்தோம். இப்ப பாத்துட்டோம். இப்பவும் அவ கிட்ட வெறுப்பை காமிக்கறது நல்லா இல்லேன்னு நினைச்சு, மீண்டும் அவள் நின்றிருந்த இடத்தை நோக்கி திரும்பிச் சென்று அவளிடமிருந்த கைகுழந்தையை வாங்கி, “உன் மேலே எனக்கு கோவம்தான். சரி நீ அழாதே!! என் மனசுக்கு என்னவோ பண்ணுது.” என்று சொல்லி என் தோளில் தூக்கிக் கொண்டேன்.

“என்னை மன்னிச்சிடுண்ணா. நான் பண்ணது பெரிய தப்புதான். உங்க கிட்டே மன்னிப்பு கேக்கிற தகுதி கூட எனக்கு இல்ல. உன்னை ரொம்ப நாள் கழிச்சு பாத்ததும் என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல. ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குண்ணா. உன்னை இந்த ஊர்ல, இப்படி பஸ்ல பாப்பேன்னு நான் சத்தியமா நினைச்சுக்கூட பாக்கல. வாண்ணா. பக்கத்தில் தான் என் வீடு இருக்கு. வா போகலாம்.” என சொல்லி என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கூட்டிக்கொண்டு போனாள்.

வேண்டா வெறுப்பாக அவளுடன் நானும் நடக்க, ஒரு பத்து நிமிடத்தில் அவள் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

கதவை சாத்தி பூட்டி இருந்த வீட்டின் பூட்டைத் திறந்தபடியே, “சின்ன வீடுதான். வர்ற வருமானத்தை வச்சு கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டுதான் வாழ்க்கையை ஓட்டுறோம்.” என்றாள்.

கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்ததும், வீட்டை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். சிறிய ஓட்டு வீடுதான்.

இப்படிப்பட்ட வறுமையான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்று அவளுக்கு தலைவிதி. நாம என்ன செய்ய முடியும் என்று நினைத்துக்கொண்டேஉள்ளே நுழைய, அமுதா அங்கிருந்த ஒரு மடக்கு நாற்காலியை எடுத்து எனக்கு விரித்துப் போட்டாள்.

“இதுல உக்காருண்ணா. நான் குழந்தையை தொட்டில்ல போட்டுட்டு வந்திடறேன்.” என்று சொல்லி என்னிடமிருந்த குழந்தையை வாங்கிக்கொண்டாள்.
நான் அவள் விரித்துப் போட்ட சேரில் உட்கார்ந்தேன். பழைய இரும்புச் சேர். அங்கங்கே துருப்பிடித்திருந்தது.

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

குழந்தையை படுக்கை அறையில் இருந்த தொட்டிலில் போட்டு விட்டு, சமையலறைக்குச் சென்று ஒரு சொம்பில் எனக்கு குடிக்க தண்ணீர் தந்தாள்.

அமுதா கொடுத்த தண்ணீரை நான் அண்ணாந்து மடக் மடக் என்று குடித்து விட்டு அவளிடம் சொம்பைக் கொடுத்தேன்.

ஒரு கையால் சொம்பை வாங்கிக்கொண்டு, இன்னொரு கையால் நான் கொண்டு வந்திருந்த பையை வாங்கி, படுக்கை அறையின் ஒரு ஓரத்தில் வைத்தாள்.

“உன் புருஷன் எப்போ வருவார்?”

ஹாலுக்கு வந்தவள், அவள் முந்தானையை எடுத்து இடுப்பில் சொறுகியபடி, “அவர் என்ன கவர்மென்ட் உத்தியோகமா பார்க்கிறார்? கரெக்ட் டைமுக்கு வர்றதுக்கு? ஏதோ கமிஷன் பிஸினஸ் அது இதுன்னு பண்றார். வீட்டுக்கு வந்து 3 மாசம் ஆச்சு. எங்களை என்ன ஏதுன்னு கண்டுக்கறதில்லை. அவர் எப்ப வீட்டுக்கு வருவார்னே தெரியாதுண்ணா. அது சரி,…நீங்க எதுக்காக பெங்களூரு வந்திருக்கீங்கன்னு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா?” என்று கேட்டாள்.

“……………………………!!”

நான் அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்து, “உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா சொல்லுங்க இல்லேன்னா வேண்டாம்.”

“அது வந்து,…நான், என் வேலை விஷயமா இங்கே ட்ரெயினிங்குக்கு வந்திருக்கேன்.”

“ஓ!!,….சரி,…உங்களுக்கு வேலை கிடைச்சிருச்சா!! ரொம்ப சந்தோஷம். ஊர்ல அப்பா, அம்மா, ரம்யா எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா?”

“அப்பாதான் உடம்பு சரி இல்லாம படுத்த படுக்கையா இருந்து இறந்துட்டார். மத்தபடி, அம்மா, நான், ரம்யா எல்லோரும் நல்லா இருக்க்கோம்.”

“அட கடவுளே! பெத்த அப்பா செத்த விஷயம் கூட தெரியாத அளவுக்கு நான் பாவி ஆகிட்டேனே.” என்று சொல்லி அழுதாள்.

“அப்பா இறந்த செய்தியை உனக்கு சொல்லவும் முடியல. ஆனா, சாகுறப்ப கூட அப்பா நீ செஞ்ச காரியத்தினால உன் மேல கோவமாதான் இருந்தார்.

“உங்களை எல்லாம் வந்து பாக்கதான் எனக்கு விதி இல்லாம போச்சு. இப்ப வருத்தப்பட்டு என்ன பிரயோஜனம்? நான் செஞ்ச தப்புக்கு இப்ப அனுபவிக்கறேன். உங்களை எல்லாம் பிரிஞ்சு வந்து எவ்ளோ நாளாகுது. ஆமா, “உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சாண்ணா?”

“ம்,…”

“நல்ல செய்தி சொல்லி இருக்கேண்ணா. அண்ணி சொந்தமா, இல்ல வெளி இடமா? புரோக்கர் மூலமா வந்ததா?”

“வெளி இடம். புரோக்கர் மூலமா வந்ததுதான்.”

“அண்ணி உனக்கு புடிச்ச மாதிரி, நம்ம வீட்டு பழக்க வழக்கங்களை அனுசரிச்சு நடந்துக்கறாங்களா?”

“ம்,..”

“அண்ணி நல்லா இருக்காங்களா?!!”

“ நல்லா இருக்கான்னு எப்படி சொல்றது. அவளுக்கு ப்ளட் கேன்சர் இருக்கும்மா. கல்யாணம் ஆனதுக்கப்புறமாதான் தெரிஞ்சது. போகாத ஆஸ்பத்திரி இல்லே. பார்க்காத வைத்தியம் இல்லே. ஏதோ நாளை எண்ணிகிட்டு இருக்கா. அவளை நினைச்சு நினைச்சு நானும் நடைப் பிணமா வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்.”

“அடப் பாவமே!!.?”

“எல்லாம் விதி. ரொம்ப நாளா அவ உடம்புல இருக்கிற நோயை மறைச்சு எங்களை ஏமாத்தி கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாங்க. இப்போ அவ இருக்கிற வரை அவ கூட வாழ்ந்துதானே ஆகணும்.” என்று சொன்ன என் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ‘குபுக்’ என்று பெருக்கெடுக்க, என் அருகே வந்து நின்று அவளும் வருத்தப்பட்டு அழுது, என் கன்னங்களில் வழிந்த என் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு, “அழாதீங்கண்ணா. கடவுளை வேண்டிக்கோங்க அண்ணிக்கு சீக்கிரம் குணமாய்டும்.” என்றாள்.

“எனக்கு மட்டும் வழ்க்கையில இப்படிப் பட்ட கஷ்டத்தை கடவுள் ஏன் கொடுக்கறான்னு எனக்கு தெரியல.” என்று சொல்லியபடியே நான் கண்ணீரால் கலங்கிய என் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டேன்.


“ நான்தான் இப்படிப்பட்ட கஷ்டமான வாழ்க்கையை வாழறேன்னு பாத்தா, நீயுமா?!! எல்லாம் ஒரு நாள் மாறும்ண்ணா. கவலைப் படாதே.” என்று என்னை தேற்றினாள்.

“சரி,… உன் புருஷனைப் பத்தி நீ சொல்லலையே?”

“அந்த தேவடியாப் பயலைப் பத்தி சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு? தினமும் குடிதான். குடிச்சிட்டு அவன் கூத்தியா வீட்டுக்கு போய்டுவான். எப்பவாவது இங்கே வருவான். அடிச்சு கொடுமைப் படுத்துவான். நரக வாழ்க்கைண்ணா. என் எதிரிக்கு கூட இந்த மாதிரி வாழ்க்கை அமையக் கூடாது.” என்று விசும்பியபடி என் தோளில் சாய, நான் அவள் தலையை பாசமாகவும், ஆறுதலாகவும் தடவி விட்டேன்.

இப்படி ஆரம்பித்து, இருவரும் அவரவர் சோக வாழ்க்கை கதையை மனம் விட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவளும், தான் படும் கஷ்டங்களை கண்களில் கண்ணீர் மல்கச் சொன்னாள். இருவருக்கும் மனம் பாரமானது.

சில மணி நேரம் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்ததில், இருவருக்கும் மனதில் இருந்த பாரம், வெறுப்பு, கோபம் விலகி, இருவரும் சாதாரண நிலைக்கு வந்தோம்.

“சரி. அது போகட்டும்ண்ணா. உங்களுக்கு ட்ரெயினிங் எத்தனை மணிக்கு?”

அமுதா கேட்டதும், நான் கடிகாரத்தைப் பார்த்து, “பத்து மணிக்கும்மா. இப்பவே ஒன்பதரை ஆய்டுச்சு. ட்ரெயினிங் சென்டர் இங்கே பக்கத்துலதான் இருக்கு. நான் கிளம்பறேன்.” என்று சொல்லி, கொண்டு வந்திருந்த பையை எடுத்துக் கொடுக்கச் சொல்லி, அதை வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினேன்.

“நானும் இங்கே ஒரு தீப்பெட்டி கம்பெனியிலதாண்ணா வேலை செய்யறேன். மாசம் 1000 ரூபா சம்பளம். காலைலே ஷிப்ட் முடிஞ்சு இப்பதான் வந்தேன். திரும்பவும் நாளைக்கு விடிய காலைல 4 மணிக்கு போனா போதும். இப்ப வெளியிலே டிபன் சாப்டுக்கோங்க. மதியத்துக்கு நான் சமைச்சு வைக்கிறேன்.” என்றாள்.

“மதியத்துக்கு வேண்டாம். ட்ரெயினிங் சென்டர்லேயே லன்ச் கொடுத்துடுவாங்க. நைட் மட்டும் சமைச்சு வை போதும்.” என்று சொல்லி விட்டு, நான் பக்கத்திலிருந்த ட்ரெயினிங் சென்டருக்கு நடந்தே சென்றேன்.

ட்ரெயினிங் முடித்து வர சாயந்திரம் ஆனது.

வரும் வழியில் ஸ்நாக்ஸ் கடையில் அவளுக்கு பிடித்த திண்பண்டங்களை வாங்கிக்கொண்டு, குழந்தைக்கு பொம்மைகள் வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன்.

குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இரவு சாப்பாட்டுக்கு சப்பாத்தியும், கோழிக் குழம்பும் செய்திருந்தாள்.

இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டோம். சுவையாக இருந்தது. இருவரும் இரவு சாப்பிட்டு விட்டு, அமுதா அவள் பெட் ரூமில் படுத்துக்கொள்ள, நான் ஹாலில் பாய் விரித்து படுத்துக்கொண்டேன்.

இருவரும் கடந்த கால நினைவுகளோடு தூங்கினோம்.

விடியற்காலை 4 மணிக்கு, கை குழந்தையை தோளில் தூக்கி வைத்தபடி என்னை தட்டி எழுப்பினாள்.

“அண்ணா நான் ஷிஃப்ட்டுக்கு போய்ட்டு சீக்கிரமா வந்திடறேன். நீ கதவை சாத்திட்டு நல்லா தூங்கு.” என்று சொல்லி விட்டு கதவை சாத்தி விட்டுப் போக, நான் உள்ளிருந்து தாழ்பாள் போட்டுவிட்டு மீண்டும் பாயில் படுத்து தூங்கினேன்.

காலை 6 மணிக்கு நான் எழுந்து காலைக் கடன்களை முடித்து விட்டு , ட்ரெயினிங் நோட்ஸை தரையில் வைத்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது மணி 8 இருக்கும். அந்த நேரம் பார்த்து அமுதா ஷிப்ட் முடித்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்தாள்.

“என்னண்ணா நல்லா தூங்கினீங்களா. உங்களுக்கு பெட்ல படுத்து தூங்கி பழக்கமா இருக்கும். இங்க பாய்தான். என்ன பண்ணட்டும். அட்ஜஸ்ட் பண்ணீக்கோங்க. சரி,… நான் சமையல் ரெடி பண்ணிடறேன்.” என்று சொல்லி குழந்தையை தொட்டிலில் போட்டு விட்டு, மாற்று உடைகளை வீட்டுக்கு முன் பக்கம் ஒட்டி கட்டப்பட்டிருந்த டாய்லெட் கம் குளியலறையில் இருந்த கொடியில் போட்டு விட்டு, சமையல் கட்டிற்க்கு சென்று சமையல் செய்து கொன்டிருந்தாள். குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அரக்க பரக்க, ஓடி ஆடி சுறு சுறுப்பாக சமையல் செய்தவள் ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஹாலுக்கு வந்து, “டிபன் ரெடிண்ணா. குளிச்சிட்டு வாங்க சாப்பிடலாம்” என்றாள்.

அமுதா கொடுத்த துண்டை கையில் வாங்கிக்கொண்டு நானும் குளிக்க பாத்ரூம் சென்றேன்.

பாத் ரூமில் அவளது சிவப்பு கலர் உள் பாவடையும், கருப்பு கலர் பாண்டீஸும் அங்கே இருந்த ஹேங்கரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“நீ குளிக்கலையா?” என நான் கேட்க, “நீ குளித்து விட்டு வாண்ணா அப்புறமா நான் குளிக்கிறேன்.” என்றாள்.

அமுதாவுக்கு தொல்லை கொடுக்காமல், குளிக்கும் போதே நான் என் அழுக்குத் துணிகளை துவைத்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து துவைப்பதற்காக, ஹாலில் இருந்த செல்ஃபிலிருந்து துணி சோப்பை எடுக்க, அதைப் பார்த்தவள், “உன் அழுக்கு துணிகளை பக்கெட்டில் போட்டு வச்சிட்டு வாண்ணா. நான் துவைச்சிக்கிறேன்” என்றாள்.

நான் குளித்து விட்டு என் அழுக்கு துணிகளை எடுத்து பக்கெட்டில் ஊறவைத்து விட்டு, டவலை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன்.
“கொஞ்ச நேரம் வெய்ட் பண்ணுண்ணா. நானும் குளிச்சிட்டு வந்துடறேன். அப்புறமா ஒன்னா உக்காந்து சாப்பிடலாம்” என கூறி ஒரு டவலை எடுத்துக்கொண்டு நைட்டியுடன் பாத்ரூம் சென்றாள்.

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

வீட்டின் ஹாலில் இருந்து பார்த்தால், பாத் ரூமின் கதவு தெரியும்.

நான் ஹாலில் இருந்த சேரில் அமர்ந்து அங்கிருந்த பழைய சின்ன டீவி யை ஆன் செய்து ஏதோ ஒரு நிகழ்ச்சியை பார்த்துக்கொண்டிருக்க, 1/4 மணி நேர குளியலுக்கு பிறகு, கோவில் நடை திறப்பு போல் மெதுவாக பாத்ரூம் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

எனது கண் என்னை அறியாமல் பாத் ரூம் கதவை நோக்கியது.

குளித்து விட்டு, ஈரத்தில் அவள் உடல் மினு மினுக்க, ஒரு டர்க்கி டவலை மட்டும் அவள் முலைகளுக்கு மேல் முலைகளை முக்கால்வாசி மறைத்தபடி ஏற்றி கட்டிக்கொண்டு கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள்.

அந்த சின்ன டவல் அவள் பெருத்த முலைகளை முழுவதுமாக மறைக்கத் திணறியது. அந்த டர்க்கி டவலின் முடிச்சு அவள் முலைப் பள்ளத்தில் சொறுகப் பட்டிருந்தது பார்க்க கவர்ச்சியாக இருந்தது. கீழே அவள் மேல்தொடைகளின் கால் வாசியை மட்டுமே துண்டு மறைத்திருந்தது.

மீதி முக்கால் வாசி தொடை அழகும், லேசாக கருமை படர்ந்த முட்டியும், அதற்கு கீழே கடைசல் பிடித்தது போல இருந்த சிவந்த கால்களும் என் கவனத்தை ஈர்த்தது.

கால் விரல்களில் வெள்ளி மெட்டி அணிந்திருப்பதையும், விரல்களில் மருதாணி வைத்திருப்பதையும் இப்போதுதான் கவனித்தேன்.

மொத்தத்தில் பனி படர்ந்த ரோஜா பூ போல, ஈர மொட்டுகள் படர்ந்த மேனியுடன், சந்தன சோப் வாசனை மணக்க மணக்க வெளியே வந்தாள்.

அதுவரையிலும் என்னுள்ளே இருந்த தங்கச்சி சென்டிமென்டையும், அவள் மேல் இருந்த வெறுப்பையும், கோபத்தையும் ஒரே பந்தில்,…. இல்லை இல்லை,… அவளது இரண்டு இளமை பந்துகளினால் என்னை கிளின் போல்ட் ஆகச் செய்தாள்.

அவளது பால் நிறைந்த இரண்டு திரண்ட மார்பகங்களையும் மறைக்கத் திணறியது அவள் கட்டி இருந்த அந்த டவல்.

அவளது மார்பகத்தின் மேல் சதைகள் டவலின் அழுத்தத்தினால் மேலே பிதுங்கி வர, வின்டோஸ் 7ல் வரும் வால்பேப்பர் மலைகளைப் போல அவள் முலைகள் காட்சியளித்தது. அவள் அணிந்திருந்த மஞ்சள் தாலி கயிறு அவள் முலைப் பள்ளத்தில் முறுக்கிக்கொண்டு புதைந்து கிடந்தது.

இப்படி அவள் அழகை அவளுக்குத் தெரியாமல் நான் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே, அவள் அன்னம் போல நடந்து என்னைக் கடந்து சென்றாள்.

சந்தன சோப் வாசனையுடன் அவள் என்னை கடந்து செல்ல, அவள் பளிங்கு போன்ற முதுகையும், குடங்களை கவிழ்த்து வைத்தது போன்ற பின்னழகையும், நாயக்கர் மஹால் தூண்கள் போல இருந்த அவள் பின்னங்கால்கள் அழகையும் காண, எது எதை விட சிறந்தது என்று சொல்ல முடியாமல் அவள் அழகில் பைத்தியம் பிடித்தவன் ஆனேன்..

அவள் பெட்ரூமிற்க்குள் நுழைந்து கதவைத் சாத்தி, கண்டபடி தறி கெட்டு ஓடிய எனது காம கற்பனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள்.

பெட் ரூம் கதவை அவள் சாத்தினாலும், தாழிடப்படாததால் எங்கிருந்தோ வந்த மெல்லியக் காற்று, சாத்தி இருந்த கதவை கொஞ்சமாக திறக்க, நைட்டியை தலை வழியாக அணிந்து கொண்டே, உடம்பை மறைத்திருந்த டவலைக் கால் வழியாக உருவும் காட்சியையும், அதனால் தெரிந்த அவளது சிவந்த செழுமையான கால்களின் அழகையும் காணும் பாக்கியம் பெற்றேன்.

அமுதா நைட்டி அணிந்து, முகத்துக்கு லேசாக பவுடர் டச் அப் செய்து, கூந்தலுக்கு சுற்றிய டவலுடன் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

செய்து வைத்திருந்த உப்புமாவை இரு தட்டுகளில் எடுத்து வர, இருவரும் தரையில் சப்பனமிட்டு உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு விட்டு, பாயில் அமர்ந்தோம்.

அந்த நேரம் பார்த்து அவளின் குழந்தை பசியால் அழ, குழந்தைக்கு பால் கொடுக்க என்னைத் தூக்கி வரச் சொன்னாள்.

நான் பெட் ரூம் சென்று கட்டிலில் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்த குழந்தையை அள்ளி எடுத்து தோளில் போட்டு தூக்கிவர, என்னுள்ளே இருந்த காம மிருகம் விழித்துக் கொண்டு கொண்டாட்டம் போட்டது. கட்டுத்தறியும் இல்லாத கால் கட்டும் இல்லாத அந்த காம மிருகம், பசியால் மானைத் தேடும் ஒரு வேங்கையைப் போல் என் அழகிய தங்கையை வேட்டை ஆட காத்துக் கொண்டு இருந்தது.

குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு வந்து அவளது மடியில் படுக்கப் போட்டு நிமிரும் போது எனது தோள் பட்டையால் அவளது முலைகளின் மீது மெல்ல இடித்து அவளருகில் நெருங்கி அமர்ந்தேன். அப்பப்பா என்ன மென்மை!! இடிக்கும் போது பஞ்சு போல மென்மையாக இருந்தது.

அந்த நேரம் பார்த்து வானம் பெரும் இடியுடன் தூரல் போட்டது.

எனக்கு அவள் பின் பக்கத்தை காட்டியபடி, சுவற்றுப் பக்கமாக திரும்பி அவளது நைட்டியின் ஜிப்பை கீழிறக்கி. குழந்தைக்கு பால் கொடுப்பதற்காக பால் நிறைந்த ஒரு கொழுத்த முலையை வெளியே எடுத்து, அதன் காம்பை குழந்தை வாயில் திணித்தாள்.

இந்த கண்கொள்ளாக் காட்சியைக் ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என்னிடம், “அண்ணா இங்கே வந்து பார். உன் மருமகள் எப்படி சப்புக்கொட்டி பால் குடிக்கிறாள்னு” என விகல்பம் இல்லாமல் சொல்ல, தாமதிக்காமல் உடனே எழுந்து போய் அவள் முன் பக்கமாகப் பார்த்தேன்.

குழந்தை சப்புக்கொட்டி குடிப்பதை பார்க்க அல்ல. என் அழகிய தங்கையின் அழகான பால் நிறைந்த பால் குடங்கள் போல இருக்கும் உருண்டு திரண்ட முலைகளை காணத்தான் என்பது உங்களுக்கும் புரிந்திருக்கும்.

எனது மருமகள் முட்டி முட்டி பால் குடித்தே சிவந்துபோன என் அழகுத் தங்கையின் முலைகள் பெரிதாகி எடுப்பாக இருக்க, குழந்தை அவள் காம்பில் இருந்து வாயை எடுத்ததும், திராட்சைத் நிற காம்பின் நுனியில், பால் சொட்டு, மொட்டு விட்டது போல மலர்ந்து நின்றது.


காம்பின் அரணாக இருந்த, அரக்கு நிற வளையம் சிப்பாய் போல் காம்பை காவல் காக்க, மலை போலிருந்த இரு முலைகளுக்கும் இடையே தெரிந்த நீண்ட பள்ளத்தாக்கு என் கண்களை உறுத்தியது.

மொச் மொச் என்று என் தங்கையின் முலையை முட்டி முட்டி பால் குடித்து பசியாறிய குழந்தை, அவளது மடியிலேயே படுத்து தூங்கிப்போனது. அந்த நிலையிலும் கூட எனது பார்வையை நான் வேறு பக்கம் திருப்பவில்லை.

தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தையை தூக்கி தோளில் போட்டு, அப்படியே கை ஊன்றி எழுந்து நடந்து போய் ஹாலின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த தொட்டிலில் போட அவள் குனிந்தாள்.

[monor]

அவள் குனியும் போழுது அவளது முக்கால் வாசி முலைகள் இரண்டும், ஜிப் ஏற்றி விடப்படாத நைட்டியின் கழுத்துப் பகுதியில் கும் என்று பிதுங்கி குலுங்கியபடி வெளியே வந்து தரையை நோக்கிப் பார்த்தது. அதைப் பார்த்து எனக்கும் அவள் குழந்தை போல அவள் முலையை வாய் நிறைய அள்ளிக் கவ்வி மொச் மொச் என்று உறிஞ்சி பால் குடிக்க ஆசை வந்தது.

ஒரு கட்டுப்பாடுள்ள, கண்ணியமிக்க ஆணாக, ஒரு நல்ல அண்ணனாக ஆசையை அடக்கிக் கொண்டேன்.

குழந்தையை தொட்டிலில் படுக்கப் போட்டவள், நிமிர்ந்து தன் முலைகளை நைட்டியின் உள்ளே தள்ளி, பாதி முலைகள் மறையும் படி ஜிப்பை இழுத்து விட்டு மேலே உயர்த்தினாள்.

என்னுள்ளே ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வு ஏற்பட, அவளை பார்த்தும் பார்க்காதது போல ரசித்து சிரித்துக் கொண்டே, எழுந்து நடந்து பெட்ரூம் நோக்கிச் சென்று ஜன்னலைத் திறந்தேன்.

பெரும் மழையின் இரைச்சல் காதை அடைக்க, ஜன்னல் வழியாக சாரல் அடித்து உடலை குளிரில் நடுங்கச்செய்தது.

ஜன்னலில் ஓரமாக அமர்ந்து மழை பெய்யும் அழகினை பார்த்து ரசித்துகொண்டிருந்தேன்.

ஹாலில் இருந்த தொட்டிலை மெல்ல ஆட்டி விட்டு, அங்கிருந்து மெல்ல நடந்து பெட் ரூமுக்கு உள்ளே வந்தாள்.

உள்ளே வந்தவள், “என்னண்ணா இப்படி சாரல் அடிக்குது? ஜன்னலை மூடாம என்ன அங்க வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு?” என்று கேட்டுக்கொண்டே, எனக்கும் ஜன்னலுக்கும் இடையிலான குறுகிய இடத்தில் நுழைந்து, அவள் கையை என் முதுகின் பின்புறம் தோள் பட்டையில் வைத்து, ஒருபக்க முலையை எனது கையின் பின் புறம் உரசும்படி நின்றாள்.

என் தங்கையை எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக உணர்ந்த நான், குளிருக்கு கதகதப்பை தேடியலைந்த உள்ளத்தை ஏமாற்ற விரும்பாமல், பக்கத்தில் நின்ற அவளது இடுப்பில் மெல்ல கை போட்டு என்னுடன் இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டேன்.

அவள் மென்மையான உடல், என் உடல் மீது அழுந்த அழுந்த , கத கதப்பாக சுகமாக குளிருக்கு இதமாக இருந்தது.

அங்கே ஜன்னலில் பட்டுத் தெறித்த ஒருதுளி மழைநீர் அவளது தோள்பட்டையில் வந்து விழுந்து, என் பதட்டத்தினை ஏதோ ஒரு வகையில் குறைத்தது.
கிறங்கிய குரலில் “குளிருதுண்ணா!!” என்று சொல்லி என் தோளில் தலை சாய்த்தாள்.

அமுதா பாசத்துடன், பல நாள் விட்டுப் பிரிந்த காதலி போல என் தோளில் தலை சாய்த்தது, தங்கையோடு தப்பாக பழக நினைக்கிறோமே என்று என் மனதில் தோன்றிய குற்ற உணர்ச்சியை மறக்கடிக்கச் செய்து, அவளிடம் தப்பாக தாராளமாகப் பழக தைரியம் கொடுத்தது.

அவள் பார்வையும் என்னிடம் பழகிய விதமும், அவள் நிலைமையும் கொஞ்சம் முயற்சித்தால் படுக்கை சுகத்துக்கு எப்படியும் சம்மதித்து விடுவாள் என்றே தோன்றியது.

தங்கையோடு, அவள் சம்மதத்துடன் சல்லாபம் செய்யப் போகிறோம் என்ற நினைப்பே எனக்கு சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது.

மேற்க்கொண்டு எவ்வாறு தொடர்வது என குழம்பி நின்ற நிலையில், எனது கையில் அவளது முலை படும்படியாக உடலை சிறிது தாழ்த்தி, அவளுக்கு ஏற்றவாறு தலை சாய்ந்து, என் முதுகின் பின்னால் ஊன்றியிருந்த கையால் என்னை மெல்ல அணைத்துக்கொண்டாள்.

அமுதாவின் இந்த செயலால் என் இதயம் பட படக்க, பெருமூச்சு விட்டபடியே அவளது கைப்பிடியை இறுக்கினேன். பாதி ஜிப் மட்டும் ஏற்றி விடப்பட்ட அவள் நைட்டிக்குள் நீண்ட பிளவு தெரிய, ஏறி இறங்கிய அவளது கொழுத்த முலைகளைப் பார்த்து ரசித்தபடி அவளின் ஒரு பக்க முலையை கை விரல்களை விரித்து வைத்து, கை கொள்ளாமல் உருண்டு திரண்டிருந்த ஒரு முலைக் கனியை மெல்ல அள்ளி எடுத்து லேசாக கசக்கினேன்.

திடுக்கிட்டு என்னைப் பார்த்தவள், என் கையை மேலும் பிசையாதபடிக்கு, என் கை மேல் அவள் கையை வைத்து ‘டக்’ என்று தடுத்து பிடித்து, “அண்ணா என்ன இது? நீ செய்யிறது உனக்கே நல்லா இருக்கா.? கூடப் பொறந்த அண்ணனாவது பாதுகாப்பா இருப்பேன்னு பாத்தா, நீயும் என்னை மேயப் பாக்கிறியே? பஸ்ஸில் என் மேல கை வச்ச கிழவனுக்கும் உனக்கும் வித்தியாசமே இல்ல.” என்று கேட்க, குற்ற உணர்வில் என் நாடி நரம்பெல்லாம் வெடவெடத்துப் போனது. பயத்தில் லேசாக வேர்த்தது. குற்ற உணர்வு தலை தூக்கியது.

நான் என்ன சொல்வது என அறியாமல் திகைத்து, சாதாரணமாக ஒரு அண்ணனிடம் பழகுவது போலத்தான் அவள் பழகுகிறாள். நான்தான் அவளை தப்பாக நினைத்துக் கொண்டேன் போலிருக்கிறது என்று உணர்ந்து, “தெரியாம டச் பண்ணிட்டேன் அமுதா.!!” என்று சொல்லி பயந்தபடியே அவள் முலையை பிடித்திருந்த என் கையை டக் என்று எடுத்துக்கொண்டேன்.

நான் கையை எடுத்ததும் நிமிர்ந்து என்னை பார்த்து சிரித்தவள், என் கழுத்தில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் கொடுத்து, “ரொம்ப நாள் கழிச்சு அண்ணனைப் பாக்கிறோமேன்னு பாசமா கிட்டே வந்தா, எங்கெங்கேயோ உங்க கை போகுது? அண்ணிகிட்டே கம்ளெயிண்ட் பண்ணிடுவேன் பாத்துக்கோங்க!” என்று சொல்லி சிரித்தாள்.

“சாரி அமுதா. எதோ நினைப்பிலே என் கை அங்கே பட்டுடுச்சு.”

“பரவாயில்லேண்ணா. ஜன்னலை மூடிட்டு வாங்க. இன்னைக்கு உங்களுக்கு ட்ரெயினிங்குக்கு நேரமாகலையா. குடை எடுத்துகிட்டு கிளம்புங்க. குடை ஆங்காங்கே பொத்தலாகி கொஞ்சம் கிழிஞ்சிருக்கும். அட்ஜஸ்ட் பன்ணிக்கோங்க.” என்று சொல்லிவிட்டு, அழுக்குத் துணிகளை பக்கெட்டில் இருந்த சோப்பு தண்ணீரில் ஊற வைத்து விட்டு, ஹாலை துடப்பத்தால் குனிந்து கூட்டினாள்.

அமுதா குனிந்து கூட்டிய போது அவள் எனக்கு கொடுத்த முலை தரிசனம் வேற லெவல்.

நான் புறப்பட்டு, வெளியே வந்து குடையை விரித்து மேலே பிடித்து அதன் கீழே அன்னாந்து பார்க்க, அதிலிருந்த ஓட்டைகளின் வழியாக வானம் தெரிந்தது.

விரித்த குடையை தலைக்கு மேல் பிடித்தபடி, தங்கைக்கு டாட்டா காட்ட, அவளும் சிரித்த முகத்துடன் டாட்டா காட்டினாள்.

தெருவில் இறங்கி கட கடவென ட்ரெய்னிங் சென்டர் நோக்கி நடந்தேன்.

நடந்து கொண்டிருந்த போது, ‘புருஷன் துணை இல்லாமல் தனியாக இருக்கும் தங்கையிடம் தப்பான எண்ணத்துடன் பழகாமல் ஒரு நல்ல அண்ணனாகப் பழகு’ என்று என் மனம் எனக்கு அறிவுரை சொன்னது.

சாயந்திரம் ட்ரெயினிங் முடிந்தது. அமுதா வீட்டுக்கு வந்து, கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு, பையை எடுத்துக்கொண்டு ஊருக்கு கிளம்பினேன்.

நான் கிளம்பும் போது, அமுதா கையிலிருந்த குழந்தையை என்னைப் பார்த்து சிரிக்க, நான் அதை என் கைகளில் வாங்க கைகளை நீட்ட , அது என்னிடம் வர மறுத்தது.

“மாமாதான்டி. போடி” என்று அமுதா குழந்தையைப் பார்த்து சிரித்தபடியே சொல்ல, நான் அமுதாவின் முலைகளை என் விரல்களால் தெரியாமல் படுவது போல மெல்ல அழுத்தி, குழந்தையை என் கைகளில் வாங்கினேன்.


குழந்தை கைகளை ஆட்டியபடி என் கைகளுக்கு வந்தது. கையிலிருந்த குழந்தையை பாசத்துடன் கொஞ்சி விட்டு, அதன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு மாராப்பை சரி செய்து கொண்டிருந்த அமுதாவிடம் கொடுத்தேன்.

“சரி,…அமுதா. நான் வறேன். இன்னும் ரெண்டு மாசம் கழிச்சு திரும்பவும் இங்கே ட்ரெயினிங்குக்காக வர வேண்டி இருக்கும். அப்போ கொஞ்சம் அதிகமா உனக்கு பணம் கொடுக்கிறேன். இப்போ இவ்வளவுதான் இருக்கு.” என்று சொல்லி அமுதா கையில் கைச் செலவுக்காக சில ஆயிரங்களைக் கொடுத்தேன். முதலில் வேண்டாம் என்று சொன்னவள் நான் வற்புறுத்த , அவள் வறுமையின் காரணமாக வாங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் ஏனோ தளும்பி நின்றது.

“சரி,… போய்ட்டு வரேன் அமுதா. இனி அடிக்கடி உன்னை பாக்க வர்றேன். யாரும் இல்லேன்னு நீ வருத்தப்பட வேண்டாம். அண்ணன் நான் இனி இருக்கேன்.”என்று அவளுக்கு தைரியம் சொன்னேன்.

“சரிண்ணா. பத்திரமா போங்க. அண்ணி, அம்மா, ரம்யாவை கேட்டதா சொல்லுங்க. என் மேல அவங்க கோபமா இருப்பாங்க. நாமெல்லாம் ஒன்னா சேரணும்ன்னு தினமும் கடவுளை வேண்டிகிட்டு இருக்கேன். என் வேண்டுதலுக்கு அந்தக் கடவுளும், காலமும்தான் பதில் சொல்லணும்.” என்று சொல்லி கண் கலங்கினாள்.

“ நிச்சயம் ஒன்னு சேருவோம். நீ கவலைப் படாதே.” என்று சொல்லி அவளுக்கும், அவள் தோளில் சுமந்திருந்த அவள் கைக்குழந்தைக்கும் டாட்டா காண்பித்து ட்ரெய்னை பிடிக்க பஸ் ஏறினேன்.

[monor]

[monor]

[monor]

[சிற்பி***]

இவளே முலைய காட்டி பாக்க சொல்வாளாம்.. பிறகு இவளே வேணாம்னு சொல்வாளாம்.. கதை கருமையா போகுது நண்பா..