Fantasy தீயின் நெஞ்சம்

[sreejachandranhot]

மது ஜானின் அலுவலகத்தை அடைந்தபோது மதியம் தாமதமாகிவிட்டது.

ஊழியர்கள் அவளை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர் - இப்போது அனைவருக்கும் அவள் பற்றி தெரியும்.

அவள் அமைதியாக நடைபாதை வழியாக நடந்தாள், அவளுடைய இதயம் வழக்கத்தை விட சற்று வேகமாக துடித்தது.

கேபினுக்குள், ஜான் ஜன்னல் அருகே தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

சூரிய ஒளி அவன் மேசையின் குறுக்கே மெதுவாக விழுந்தது, அவள் வாசலில் நிற்பதை அவன் கண்டதும், அவன் முகம் உடனடியாக மென்மையாகியது.

அவன் அழைப்பை முடித்துவிட்டு சிரித்தான்.

ஜான்: ஏன் செல்லம் இவ்ளோ லேட் ?

மது (லேசாக சிரித்தபடி): என் மேல அக்கறை இருந்த கார் அனுப்பி விட்ருக்கானும்

அவன் அவளுக்காக ஒரு நாற்காலியை இழுத்தான்.

ஜான்: உட்காறு மது. டீயா காஃபியா?

மது: இல்லை, இப்போது எதுவும் வேண்டும் .

சில கணங்கள், இருவரும் பேசவில்லை. அவர்களுக்கிடையேயான அமைதி சூடாக இருந்தது - சங்கடமாக இல்லை, ஆனால் சொல்லப்படாத எண்ணங்களால் நிறைந்தது.

ஜான் : அம்மா உன்னை மிகவும் புடிச்சுப்போச்சு .

மது: அவங்க அப்படி செய்வாள் என்று நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை, ஜான். அவள் என் கடந்த வாழ்கை பற்றி கேட்டபோது, ​​அவள் என்னை நியாயந்தீர்ப்பாள் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவள் அப்படி செய்யவில்லை. அவள் சிரித்துக்கொண்டே எல்லாப் பெண்ணும் அமைதிக்குத் தகுதியானவள் என்று சொன்னாள்.

ஜான் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

ஜான்: அது அவங்களோட இதயம். அவங்க இன்னொன்னு ஒன்னு சொன்னாங்க.

மது ஆர்வத்துடன் மேலே பார்த்தாள்.

மது: அவங்க என்ன சொன்னாங்க ?

அவன் அவள் கண்களைச் சந்தித்தபோது ஒரு சிறிய புன்னகையுடன்.

ஜான்: அவங்களுக்கு உன்னை மருமகளாக விரும்புவதாகச் சொன்னாள்.

மது உறைந்தாள். அவள் உதடுகள் லேசாக விரிந்தன, ஆச்சரியமும் உணர்ச்சியும் அவள் முகபாவத்தில் கலந்தன.

மது: அவங்க … அப்படிச் சொன்னாளா?

ஜான்: ம்ம். நான் முடியாது என்று சொல்லவில்லை.

மதுவின் கண்கள் மின்னின. அவள் விலகிப் பார்க்க முயன்றாள், ஆனால் தன் உணர்ச்சிகளை மறைக்க முடியவில்லை.

மது (மெதுவாக): ஜான்… நீ அப்படிச் சொல்லவில்லை என்றால், தயவுசெய்து அப்படிச் சொல்லாதே.

ஜான் அருகில் வந்தான், அவன் குரல் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் இருந்தது.

ஜான்: நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் சொல்கிறேன், மது. நீ போதுமான அளவு காயப்பட்டிருக்கிறாய். நீ இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன் - என்னுடன். எங்க மஹாராணி இருக்கனும்

அவள் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள், அவள் குரல் நடுங்கியது.

மது: யாராவது என்னிடம் அப்படிச் சொல்வார்கள் என்று நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை… எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஜான் ப்ளீஸ் எனக்கு ஆசை காட்டுத

ஜான் (புன்னகைத்து):ஒருவேளை வாழ்க்கை சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்திருக்கலாம்.

நீண்ட நேரம், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர் - வெளியே உலகம் வேகமாக நகர்ந்தது, அதே நேரத்தில் அந்த அறைக்குள், நேரம் முற்றிலும் மெதுவாகத் தெரிந்தது.








அவர்கள் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தபோது சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தது.
ஜான் மதுவுக்காக கார் கதவைத் திறந்தான், அவள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள், அவன் உள்ளே சொன்ன அனைத்தையும் பற்றி இன்னும் யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

பரபரப்பான டெல்லி சாலைகளில் அவர்கள் செல்லும்போது நகர விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக ஒளிர ஆரம்பித்தன. சிறிது நேரம், இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர், காரின் சத்தம் அவர்களுக்கு இடையேயான இடத்தை நிரப்பியது.

கடைசியாக, ஜான் பேசினான்.

ஜான்: நீ மிகவும் அமைதியாக இருக்க

மது (மெதுவாக): நான் யோசிக்கிறேன், ஜான். எல்லாம்... மிகவும் திடீரென்று இருக்கிறது.

ஜான்: சில நேரங்களில் திடீரென்று என்ன நடக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

அவள் அவன் பக்கம் திரும்பினாள், அவளுடைய குரல் தாழ்ந்தது.

மது: உன் அம்மாவின் வார்த்தைகள்... உன் வார்த்தைகள்... அது எனக்கு மிகையானது. எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.

ஜான் லேசாக சிரித்தான்.

ஜான்: நீ இப்போது எதுவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. கேளுங்கள்.

அவன் அவள் வீட்டிற்கு அருகில் காரை மெதுவாக்கி, அதை ஓரமாக நிறுத்தி, அவளை நோக்கித் திரும்பினான். அவன் கண்கள் அமைதியாக இருந்தன, அவன் குரல் நிலையாக இருந்தது.

ஜான்: நாளை முதல், நீ எங்களுடன் இருப்பாய் - என்னுடனும் அம்மாவுடனும். ஒரு மாதம்.

மது ஆச்சரியத்துடன் கண் சிமிட்டினான்.

மது: ஜான், ராம் இங்க இப்படி இருக்கும் போது எப்படி நான் எப்படி முடியும்

செல்லம் நான் எல்லாம் ரெடி பண்ணிட்டேன் நீ வந்து ஒரு மாசம் எனக்கு பொண்டாட்டி இரு அது போதும்

ஜான் இது சரி வருமா ?

அவன் அவளை மெதுவாக நிறுத்தினான்.

ஜான்: எந்த வாதமும் இல்லை. அம்மா ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டாள். நீ வீட்டிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவருவதாக அவள் சொன்னாள்

மது தன் கண்ணீரை மறைக்க முயன்று வேறு பக்கம் பார்த்தாள்.

மது (மெதுவாக): “நான் ஒரு சுமையாக இருக்க விரும்பவில்லை, ஜான்.”

ஜான்: “நீ ஒருபோதும் சுமையாக இருக்க முடியாது. நீ மற்றவர்களுக்கு போதுமானதைக் கொடுத்துவிட்டாய் - இப்போது யாராவது உன்னை கவனித்துக் கொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவள் கண்கள் கலவையான உணர்ச்சிகளால் நிறைந்திருந்தன - நன்றியுணர்வு, அவநம்பிக்கை மற்றும் அமைதியான மகிழ்ச்சி.

மது: நீ உண்மையிலேயே இதைத்தான் சொல்கிறாயா?

ஜான் (லேசாகச் சிரித்தபடி): “நான் சொல்லாத விஷயங்களைச் சொல்லவில்லை. நாளையிலிருந்து தயாராகு. நீ வீட்டிற்கு மஹாராணி வருகிறாய்.

ஒரு நொடி, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர் - கார் தெருவிளக்கின் மென்மையான ஒளியில் நனைந்தது.

மது மீண்டும் பேசவில்லை. அவள் புன்னகைத்து, அமைதியாக, கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியே செல்வதற்கு முன், அவள் திரும்பி கிசுகிசுத்தாள் -

மது: குட் நைட், ஜான்.

ஜான்: “குட் நைட், செல்லம் . நாளை உன்னைப் பார்க்கிறேன்.

அவள் இதயம் துடித்தபடி மெதுவாக தன் வாயிலை நோக்கி நடந்தாள் - இந்த முறை பயத்தால் அல்ல, ஆனால் இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு, வாழ்க்கை இறுதியாக அவளுக்கு மாறத் தொடங்கியிருக்கலாம் என்ற உணர்விலிருந்து.

[sreejachandranhot]

ஜான் இதற்க்கு இடையே தன் ஆட்கள்யுடன் சென்று சந்திரா சந்தித்தான் அவள் வீட்டில்

சந்திரா : ஐயா நீங்க சொல்லுறது சரி நான் என் புருஷன் மட்டும் தான் பெண் கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்தேன் இந்த ஆளு சரக்கு அடிக்காம இருக்க மாட்டான் ....நான் எப்படி அங்க போய் ஒரு மாசம் தங்க முடியும் கந்துக்கறாங்க வந்து அங்க சத்தம் போட்ட நல்ல இருக்காது

ஜான்: எவ்ளோ கடன் இருக்கு ?

சந்திரா: அது ஒரு 5 லட்சம் இருக்கும்

ஜான் தன் ஆளை சொல்லி பணம் எடுத்து வர சொன்னான்

ஜான்: இதுல 10 லட்சம் இருக்கு 5 லட்சம் கடன் அடிச்சுக்கோ மிச்சம் 5 லட்சம் நீ ஒரு மாசம் அங்க தங்கி ராம் பாத்துக்கணும் அவனை ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போகணும் எல்லாம் செய்யணும் 2 ஆளுக கூட விட்டுட்டு போவேன் பாத்துக்கோ

சந்திரா கடனை அடிக்க இது நல்ல வழிய தோணிச்சு ......

சந்திரா: சரிங்க ஐயா


அதுத்த நாள் மாலை மதுவின் பிளாட்டின் முன் ஜானின் கார் நின்றபோது சூரியன் மறையும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது. ஜான் கீழ நின்று கொண்டு புகை புடைத்துக்கொண்டு இருந்தான் அவள் ராமிடம் சென்று அழ தொடங்கினாள் ........................நீ ஒழுங்கா இருந்த நம்ம வாழ்கை நல்ல இருந்திருக்கும் ...ராம் உன் பேராசையாலும் என் மேல் இருக்கும் அருவருப்புனாலும் நீ என்னை விட்டு தூரமா போய்ட்டா ராம் ..... என்னால உன்கூட வாழவும் முடியாம உன்னை வெறுக்கவும் முடியாம உன்னை விட்டு போகவும் முடியாம இருக்கிருக்கேன் .இந்த ஒரு மாசம் கஷ்டமாதான் இருக்கும் இதுக்கு மேல என்னை மன்னிக்க தோணுன மணிச்சரு ராம் (அவனுக்கு வேணா அவள் துபாய் போறாள் என்று தெரியும் ஆனால் மது தெரியும் அவள் ஜான் பொண்டாட்டியா வாழ போகிறாள் ) இப்போ நான் போகவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு வந்தாள். ராம் வழக்கம் போல எந்த ரியாக்ஷன் இல்லாமல் இருந்தான் அவன் வெளியே காத்திருந்தான் , அவள் கையில் ஒரு சிறிய பையுடன், அவனள் வெளியே வருவதைப் பார்த்தது சிரித்தான் அவளும் லேசாக சிரித்தாள்.

அவன் அவளுக்காக கதவைத் திறந்தான், அவன் முகத்தில் வழக்கமான அமைதியான புன்னகை.

ஜான்: தயாரா?

மது (தலையசைத்து): ஆமாம்... இது நடக்கிறது என்று என்னால் இன்னும் நம்ப முடியவில்லை.

அவள் உள்ளே நுழைந்ததும் அவன் மெதுவாகச் சிரித்தான். கார் மாலை போக்குவரத்தில் சறுக்கத் தொடங்கியது.

சிறிது நேரம், அவர்கள் அமைதியாக ஓட்டிச் சென்றனர், நகர விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாகத் தோன்றுவதைப் பார்த்தனர். அவர்களுக்கு இடையேயான காற்று அமைதியாக இருந்தது ஆனால் அமைதியான உற்சாகத்தால் நிறைந்தது.

ஜான் அவளைப் பார்த்தான் .

ஜான்: இன்று காலை அம்மா என்ன சொன்னாள் என்று உனக்குத் தெரியுமா?

மது: என்ன?

ஜான் (புன்னகைத்து): இன்று வீட்டிற்குத் தனியாக வராதே. மருமகளை உன்னுடன் அழைத்து வா. அவள் இல்லாமல் வீடு காலியாக இருக்கிறது என்றாள்.

மது வெட்கத்துடன் சிரித்தாள், அவள் கண்கள் மென்மையாக இருந்தன.

மது: அவங்க உண்மையிலேயே ஏதோ ஒரு விஷயம், ஜான். அந்த மாதிரியான அரவணைப்பை நான் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவன் மெதுவாக தலையசைத்து, சாலையைப் பார்த்தான்.

ஜான்: அம்மா மக்களைப் பார்ப்பது அவளுடைய இதயத்தோடு அல்ல, அவர்களின் கடந்த காலத்தோடு அல்ல.

ஒரு சிறிய இடைநிறுத்தம் இருந்தது, பின்னர் அவன் சாதாரணமாகச் சொன்னார் —

ஜான்: சரி, இன்றிலிருந்து, நீ வெறும் மது அல்ல. நீ என் மனைவி மற்றும் அவளுடைய மருமகள் — குறைந்தது ஒரு மாதமாவது.

மது விரைவாகத் திரும்பி, திடுக்கிட்டாள் .

மது: ஜான்! அப்படி ஜோக் அடிக்காதே.

அவன் சிரித்தான், பாதி கிண்டல் செய்தான், பாதி சீரியஸ்.

ஜான்: நான் ஜோக் பண்றேன்னு யார் சொன்னது? அம்மா ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டாள். அடுத்த ஒரு மாதத்திற்கு, நீ குடும்பமாக இருப்பாய் — நீ நம் இருவரையும் சமாளிக்க முடிந்தால், ஒருவேளை நாம் அதை நிரந்தரமாக்கிக் கொள்வோம்.

மதுவின் கன்னங்கள் சூடாகின; அவள் புன்னகையை மறைக்க முயன்றாள்.

மது: திருமணம் போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி நீ மிக எளிதாகப் பேசுகிறாய்.

ஜான் கார் நிறுத்தி அவளை நோக்கி சென்று அவளை இழுத்து முத்தம் கொடுத்தான் அவளும் அவன் உதட்டை சப்பினாள்

ஜான் :எனக்கு நீ எனக்கு அழுத்தியோ அப்போவே நீ எனக்கு பொண்டாட்டி ஆயிட்டா

ஜான் (மென்மையாக): எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும் என்பதால் இதுதான்.

மது ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள், அவளுடைய இதயம் துடித்தது - பயத்தால் அல்ல, ஆனால் அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த விசித்திரமான ஆறுதலால்.

கார் பிரதான சாலையை விட்டு விலகி, பெரிய மரங்கள் நிறைந்த அமைதியான பாதையில் நுழைந்தது. இறுதியில் அவனது வீடு - அகலமாகவும், நேர்த்தியாகவும், உள்ளே இருந்து மெதுவாக வெளிச்சமாகவும் இருந்தது.

கேட் திறந்து கார் உள்ளே வந்ததும், மது தனக்குள் கிசுகிசுத்தாள் -

மது: வேறொரு உலகம் போல் உணர்கிறேன்.

ஜான் (புன்னகையுடன்): வீட்டிற்கு வருக, திருமதி ஜான்

மது வெட்கத்துடன் சிரித்தாள், தலையை ஆட்டினாள் - ஆனால் உள்ளுக்குள் ஆழமாக, அவள் இதயத்தில் பரவிய அரவணைப்பை மற்றும் அவள் செய்வது சரியா என்ற கேள்வி அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.



கார் டிரைவ்வேயில் நுழைந்ததும் பெரிய இரும்புக் கதவுகள் திறந்தன.
அமைதியான, பிரமாண்டமான, வாழ்க்கை நிறைந்த சூடான விளக்குகளின் கீழ் வீடு அழகாகத் தெரிந்தது.

மது சுற்றிப் பார்த்தாள், அவள் கைகள் அவள் மடியில் ஊன்றின.

ஜான் காரை நிறுத்திவிட்டு மெதுவாக அவளைப் பார்த்தாள்.

ஜான்: தயாரா? மஹாராணி அவர்களே

மது (பதட்டத்துடன் சிரித்தாள்): எனக்குத் தெரியாது... ஆனால் பயமா இருக்கு

அவன் சிரித்துக்கொண்டே வெளியே வந்து, கதவைத் திறக்க நடந்து சென்றான். அவர்கள் பளிங்குப் படிகளில் ஏறிச் செல்லும்போது, ​​பிரதான கதவு திறந்தது - அவன் அம்மா அங்கே நின்று, அன்பாக சிரித்தாள்.

அம்மா: ஆஹா, என் மருமகள் வந்துவிட்டாள்!

மது ஆச்சரியப்பட்டு ஒரு நொடி நின்றாள். இவ்வளவு வரவேற்பை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவள் பேசுவதற்கு முன், ஜானின் அம்மா முன்னோக்கி வந்து அவள் கையை அன்பாகப் பிடித்தாள்.

ரோசிஸி : நான் மாலையிலிருந்து காத்திருந்தேன். நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று உனக்குத் தெரியாது.

மதுவின் குரல் லேசாக நடுங்கியது.

மது: அத்தை... நீங்க அப்படி பண்ணுவீங்கன்னு நான் நினைக்கல

அவள் மதுவை கவனத்துடன் உள்ளே அழைத்துச் சென்று, வேலைக்காரர்களிடம் தண்ணீர் மற்றும் சிற்றுண்டி கொண்டு வரச் சொன்னாள்.

வீடு மென்மையான விளக்குகள் மற்றும் அரவணைப்புடன் உயிரோட்டமாக இருந்தது.

ஜான் தன் அம்மா மதுவைப் பார்த்து வம்பு செய்வதை அமைதியாகப் பார்த்தாள் - அவளுக்கு உணவு வழங்கி, அவளுடைய உடல்நலம் பற்றிக் கேட்டு, பல வருடங்களாக ஒருவரையொருவர் அறிந்தவர்கள் போலப் பேசினாள்.

ஒரு கட்டத்தில், அவன் அம்மா அவன் பக்கம் திரும்பி விளையாட்டுத்தனமாக சொன்னாள்

அம்மா: நீ போய் உன் அழைப்புகளை முடிச்சிக்கோ அல்லது உனக்கு ஏதாவது வேலை இருந்தா, என் மருமகளை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.


ஜான் : என் வேலை எல்லாம் முடிச்சுட்டேன் இப்போ ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்குது ...

இருவரும் அவனை பார்க்க .....

அவன் மது அருகில் வந்து அவளை தூக்கி கொண்டு படிக்கட்டை ஏறினான்

ரோசிஸி: டேய் என் மருமகளை எங்க டா கூட்டிட்டு போற ??

ஜான் : பேரன் பேத்தியை வேணும் கேட்டில அதான் போறேன்

மது : ஜான் அத்தை என்ன நினைப்பாங்க கீழ விடு ஜான் ..

ஜான் : அவன் பொண்டாட்டி கூட்டிட்டு அவன் ரூம் போறான் நினைப்பாங்க வ டி செல்லம்

மது: கீழ விடு டா மொரடா ...

ஜான்: யாரு நான் மொரடானா ??

மது : இணைக்கு தெரிஞ்சுரும்னு என்ன ?

ரூம் போய் கதவை திறந்து அவளை கீழ் விட்டான் அவள் அவனிடம் இருந்து விலக பக்க அவன் அவளை அப்படியே பின்னலிருந்து கட்டிப்பிடித்து முன்பக்கம் அவள் டாப் கை விட்டு அந்த இரு முலைகளை கொத்தாக பிடித்தான் ஷ் ஷ் ஷ் .................மெல்ல பிசைந்தான் ஒரு கை அவள் முலை விட்டு தொப்புள் குழிக்கு உள்ள விட்டு கொடைந்தான் இன்னோரு காய் அவள் இடுப்பை பிசைந்து அவள் கூச்சம் தாங்காமல் திரும்பி அவனை கட்டி'பிடித்தாள் .அவன் அவள் காதில் அவன் வாய்யால் சப்பினான்

அவளது மென்மையான இடுப்பை கசக்க அவள் ஜீன்ஸ் பண்ட கீழ இறங்க அந்த மென்மையான இடுப்பு அவன் கையால் கசங்கபட்டது . அவனும் அவளுது முகம் கிட்ட அவன் வாய் அவள் வாய் தேட அவன் பின்பக்கம் சாய அவன் அவளை நோக்கி குனிந்து சென்று மென்மையாக அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான் அந்த முத்தம் அவளை சிலிர்த்து அவள் தடுமாறினாள் . மீண்டும் கைகளை அவள் குண்டியில் வைத்து கசக்கி கொண்டு இருந்தான் ............

அவள் விலகும் முன் அடுத்து முத்தம் அவள் காதில் , மூக்கில் ,கண்ணில் தாடையில் இப்படி மாறி மாறி கொடுக்க வாய் தவிர எல்லா இடத்தில தந்தான் .அவள் சுகத்தில் இருந்தாள் அவன் அவள் இடுப்பை இழுத்து அவன் இடுப்போடு இழுக்க இருவரும் வாய்க்கும் நேராக இருந்தனர் அவள் கண் அவன் கண் பார்க்க அந்த நொடி டக்க்ன்னு அவன் வாய் அவள் வாயில் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தனர் ....


நீண்ட நேரம் இருவரும் மாரி மாரி சபிக்க அவன் அவள் வாய் உள்ள அவன் நாக்கை உள்ளேயே சண்டை போட்டு கொண்டான் ...அவளுது மென்மையான நாக்கு அவன் வாய் சப்பி கொண்டு இருந்தது நேரம் ஆக ஆக ஆவேஷமாக அந்த முத்தம் சென்றது ... ஜான் இப்படி ஒரு முத்தம் கொடுப்பான் என்று கன்னவிலும் அவள் நினைத்துதில்லை பின் அவன் கை அவள் அணிந்திருந்த டாப்ஸ் உள்ளே அவன் கையை வைத்து, அவள் மார்பகங்களை மெதுவாக உணர ஆர்மிதான் . பின்பு டாப்ஸ் கழட்டி தூக்கி எரிஞ்சன் அதற்குள் அவள் படுக்கையில் அறமர்ந்துகொண்டாள் , பார்வை அவனுக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது. பின்பு அவன் கீழ சென்று அவள் பேண்டை காலூட்டினான் அவள் காலில் முத்தம் கொடுத்து கொண்டே இருந்தான் . அவள் கண்ணை மூடி கொண்டு ஹஹ்ஹ உதட்டை கடித்து முனங்கி கொண்டு இருந்தால்.

அவள் கருப்பு நிற பேன்ட்டி அணிந்து இருந்தால். பேன்ட்டி உடன் அவள் புண்டை கவ்வினான் . அவள் அஹ்ஹா ஜான்ன்ன்ன்ன் ஜஹ்ஷ்ஷ்ஷ் என்று முனகினாள். பேன்ட்டி ஓடு அவளின் புண்டை கவ்வி சப்பி கொண்டு இருந்தான் . அவளின் புண்டை பணியாரம் போல இருந்தது. நல்ல உப்பி இருந்தது.

அவன் பல்லை வைத்து கடித்து அவளின் பேன்ட்டி கழற்றினான் . அவளின் உப்பிய பணியாரம் போன்ற புண்டை அவனுக்கு காட்சி அளித்தது. அதை பார்த்ததும் அவள் புண்டையில் வாய் வைத்து நக்க ஆர்மிதான் . அவள் புண்அவன் டை நக்க நக்க அவன் நாக்கில் இனிப்பு அதிகரித்தது. நாக்கை சுழட்டி சுழட்டி நக்கினான் . அவள் புண்டை இரண்டு விரலை வைத்து விரித்து அவளின் ரோஸ் புண்டை இதழை உதட்டால் கடித்து இழுத்தான்


ஜான் : ஏன் டி செல்லம் எல்லாருக்கும் அங்க வாய் வெச்ச திகட்டும் உனக்கு மட்டும் இனிக்குது

மது : சப்பி சப்பி சுகம் கொடுக்கிறியே டா ஜான்ன்ன்ன்ன் .......................

அவன் திடீர்னு என்று எழுந்து கீழ சென்றான் பிரிட்ஜ் இருந்து சில பல பொருட்கள் எடுத்துட்டு வந்தான்


அவள் புண்டை விரித்து அதன் உள்ளே பாலை ஊற்றினான் . பின்னர் வாழைப்பழத்தை எடுத்து தோலை உரித்து விட்டு பழத்தை அவள் புண்டை உள்ளே கொஞ்ச கொஞ்சமாக திணித்தான் . கல்யாணம் ஆகிய கணவன் மனைவி போல் பாலும் பழமும் கலந்து சாப்பிடுவார்கள். அதை அவன் அவள் புண்டையில் கலந்து அதை சாப்பிட தயாராக இருந்தான் .

வாழைப்பழத்தின் நுனி மட்டுமே வெளியே தெரிந்தது. மீது பழம் முழுவதும் அவளின் புண்டை உள்ளே இருந்தது. அதில் அவன் வாய் வைத்து சப்பி உரிய ஆர்மிதான் . பழம் பாலோடு சேர்ந்து அவளின் மதன நீரும் சேர்ந்து வந்தது. அதன் சுவை நாக்கில் இனிப்பை கொடுத்தது அவன் மேலும் நாக்கை நல்ல விட்டு பழத்தை முழுவதுமாக சாப்பிட்டான் .

அவள் சுகத்தில் கதறி கொண்டு இருந்தாள். அவளின் கதறல் சத்தம் ரூம் முழுவதும் ஒலித்தது. அவனோட வாய் வேலையிலேயே அவள் கண்கள் மேலே சென்று கண்கள் சொருகி சுகத்தில் மயங்கி கிடந்தாள். இப்படியே அவள் புண்டை நக்கி எடுத்து கொண்டு இருந்தான் . அவள் உச்சம் அடைந்து விட்டாள் .

பின்னர் அவன் பெட்ல படுத்து கொண்டான் . அவள் அவன் உடைகள் அனைத்தையும் களைத்து அவனை நிர்வாணம் ஆக்கினால் . அவனோட சுன்னி வானத்தை நோக்கி நின்றது. அதை பார்த்து அவள் அந்த தடிமனை பார்த்து பயந்துவிட்டாள் . அதை அவள் கையில் பிடித்து மெதுவா உருவி விட்டால். அவள் உடலில் ப்ரா மட்டும் தான் இருந்தது;. கீழே நிர்வானமாக இருந்தால்.

அவள் இருந்த கோலத்தை சற்று யோசித்து பாருங்கள். அப்படியே காம உணர்ச்சி பெருகும். அவள் அங்கு இருந்த இன்னொரு வாழைப்பழத்தை எடுத்து அதன் தோலை உரித்து விட்டு அதை அவனோட பூலில் தடவினால். அவனோட சுன்னியில் வாழைப்பழம் ஒட்டி கொண்டது. அதன் மேலே பாலை ஊற்றினால். பால் சுண்ணியின் நுனி மொட்டில் இருந்து வழிந்து கொட்டை வரை சென்றது . அவள் அப்படியே அவள் வாய்க்குள் சுன்னிய விட்டு சப்பி அதை சுவைத்தாள்.

அவனுக்கு அவள் வாய் வைத்து சப்பும் போது உடலில் ஜிவ்வென்று இருந்தது. அவள் அப்படியே சப்பி கொண்டே இருந்தாள் . பாலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஊற்றி சப்பி கொண்டு இருந்தால். கொஞ்ச நேரத்தில் அவனுக்கு கஞ்சி பீறிட்டது. அதையும் அவள் சப்பி குடித்தாள் . இது அவளுக்கு புது அனுபவமாக தான் இருந்தது. அதுவும் நன்றாக இருந்தது.

அடுத்து அவளை அப்படியே கட்டி அணைத்து கொண்டு ப்ரா கழட்டினான் . அவளின் முலை இரண்டும் சட்டென்று வெளியே வந்து விழுந்தது. மீதம் இருந்த பாலை கொஞ்சம் அவள் முலையில் ஊற்றினான் . அது வடிந்து அவள் புண்டை கோடு அருகே சென்றது. அவள் முலைல வாய் வைத்து சப்பினான் . பாலோடு சேர்ந்து அவள் முலை காம்பை சப்பி இழுத்து உறிஞ்சினான் .

அடுத்து திராட்சை பழத்தை எடுக்க

மது :டேய் பிராடு இதெல்லாம் எப்போ டா வாங்கி வந்த ?

ஜான் :எப்போவோ வாங்கிட்டேன் டி செல்லம்

மது : பொறுக்கி பொறுக்கி ............

அவன் அவள் புண்டை உள்ளே விட்டான் . அவள் புண்டையின் அடி பாகத்தில் அவன் நாக்கை விட்டு மேல் நோக்கி நக்கினான் . அவள் புண்டை உள்ளே சென்ற திராட்சை வெளியே அவன் வாய்க்குள்ள வந்து விழுந்தது. அதில் அவள் மதன நீர் ஒட்டி இருந்தது. பிசு பிசுனு இருந்தது. இனிப்பு சுவை அருமையாக இருந்தது. அவனுக்கு அவனது சுன்னி நட்டு கொள்ள ஆரம்பித்தது.

இவ்வளவு நேரம் வாய் மட்டும் கை விளையாட்டு ஆடி கொண்டு இருந்தான் .அவளை அப்படியே கட்டில் ஓரத்தில் படுக்க வைத்து அவள் கால் இரண்டையும் அவன் இடுப்பை சுற்றி வைத்து கொண்டு அவள் புண்டை உள்ளே அவன் சுண்ணியை நுழைத்தான் .

அவள் அஹஹாஹ்................ ஜான் .........இஷ்ஷ்ஹ்ஷ்ஷ் என்று வலியில் கதறினாள். அவள் அந்த தடிமனை உள்ள வாங்கியது இல்லை அவன் அதை எல்லாம் காம ராகமாய் கேட்டு கொண்டு அவனோட சுன்னி முழுவதும் அவள் புண்டை உள்ளே நுழைத்தான் .

அவளை அப்படியே ஓக்க இயங்க ஆர்மிதான் . முதலில் வலியில் கதறினாள். அடுத்து கொஞ்ச நேரத்தில் வலி மறந்து சுகத்தில் இஷ்ஷ்ஹ்ஷ்ஷ்.............. ஜான் .........உஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ என் புருஷா என் செல்லம் . என்னை தூக்கிட்டு வந்து இப்படி சுகம் குடுக்கிறியே டா அப்படி தான் நல்ல பண்ணு டா என்று முனங்கினாள். அவளின் இரண்டு மாங்கனிகளை கையில் பிடித்து கசக்கி சாறு பிழிந்து கொண்டே ஓத்தான் .

அவள் உதட்டை கடித்து கொண்டே அவள் மேல் படுத்து ஒத்து கொண்டு இருந்தான் . அவள் அவனை இறுக்கமாக அவன் முதுகில் இரண்டு கைகள் வைத்து கட்டி பிடித்து கொண்டாள் . அவனோட முழு பலத்தை காட்டி ஓத்து கொண்டு இருந்தான் .எத்தனை நாள் ஆசை

இருவரும் காமத்தின் உச்சத்தை நெருங்கி கொண்டு இருந்தார்கள் . அவனுக்கு கஞ்சி வரும் போது அவள் புண்டையில் இருந்து அவனோட சுன்னிய உருவ ஒரு ஏத்து ஏத்தினேன் . அவள் காலால் அவனை கட்டி அணைத்து அவனோட கஞ்சி முழுவதும் அவளோட புண்டை உள்ளே வாங்கி கொண்டாள்.



இருவரும் வியர்வை துளியால் நனைந்துரகள் . அவன் அப்படியே அவள் மேல் சரிந்து உடல் மற்றும் முகம் முழுவதும் முத்தம் கொடுத்தான் . அடுத்து கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவனுக்கு ஆசையா இருந்த அவளின் சூத்தை ஓக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதை அவளிடம் சொன்னான் . அவள் மறுப்பு ஏதும் சொல்லாமல் நாய் போல மண்டி போட்டு அவனுக்கு அவளின் சூத்தை ஆட்டி காட்டி வந்து ஓலு என்று சொன்னால்.

அவனும் கொஞ்சம் ஆயில் எடுத்து சூத்து மற்றும் சுன்னியில் தடவி விட்டு அவள் சூத்தில் விட்டான் . அது மிகவும் இறுக்கமாக இருந்ததாள் . உள்ளயே செல்ல கொஞ்சம் சிரமமாக தான் இருந்தது. சுன்னி அவள் சூத்தில் கொஞ்சம் எரிச்சல் தோன்றியது. அடுத்து எப்படியோ அவள் சூத்தில் சுண்ணியை நுழைத்து விட்டான். பின்னர் உள்ளே வெளியே என்று குண்டி பளார்............ பளார்............ அடித்து கொண்டு இருந்தான் .

கொஞ்ச நேரம் கழித்து குண்டியில் இருந்து சுன்னி உருவி அவள் புண்டையின் உள்ளே பின்னே இருந்து செலுத்தினான் . அப்படியே அவள் இடுப்பை பிடித்து வேகமா ஓத்து எடுத்தான் . அவளின் முலைகள் இரண்டும் கீழே குலுங்கியது அவள் குண்டியும் குளங்கியது . கஞ்சியை அவள் புண்டை உள்ளே செலுத்தினான் .

மது :அவன் சரிந்து குப்புற படுத்தான் அவள் அவன்யிடம் ஆசை முடிஞ்சுதா ???

ஜான் : இல்ல இன்னும் இருக்கு நிறைய

மது :என்ன ??

ஜான் :எனக்கு குண்டி நக்கி விடு டி செல்லம்

மது : ச்சி குண்டியை யா ?? (அன்று அவள் பாத்ரூமில் அவன் குண்டியை பார்த்த நினைவு வந்தது )

ஜான் : ம்ம் ஆமா

மது : சரி நீ எனக்கு பண்ணிவிட்டானால


என்று சொல்லி அவன் மேல் சென்று கீழ குனிந்தாள் அவன் அவளாக அவளை பார்த்தான் பக்கத்தில் இருக்கும் மீதம் உள்ள பால் அவன் குண்டி கொடு ஊற்றினாள் பின்பு அவன் குண்டியை விரித்து அந்த ஓட்டையில்
ஊதினால் பின்பு குனிந்து அவள் நாக்கை நீட்டி கோடில் இருந்து நக்கினாள் பின்பு ஓட்டை உள்ள நாக்கை நுழைத்து நக்கி ஊற்ஞ்சினாள் அதை அவள் மும்மரமாக நக்கும்போது போட்டோ எடுத்துக்கொண்டான் ....

அவள் நக்கி பின்பு அவன் குண்டில் ரெண்டு தட்டு தட்டி எழுந்து அவனை பார்த்தாள் அவன் கண்ணை மூடிக்கொண்டு மது ............மது முனகிக்கொண்டு இருந்தான்


பின்பு அவன் திரும்பி படுக்க அவன் சுன்னி நட்டுக்கு நிக்க ...


அவன் அப்படியே படுத்து கொண்டுஇருந்தான் . அவள் பேண்டிஸ் எடுத்து அவனுடைய குஞ்சை துடைத்து விட்டால். துடைத்து விட்ட பிறகு அவனை கட்டி அணைத்து அவன் கழுத்தில் கடித்தால். அவனுக்கு உணர்ச்சி அதிகமானது மாறாக அவளை கடிக்க ஆர்மிதான் . இருவரும் கட்டி அனைத்தும் முத்தங்கள் கொடுத்து கொண்டு இருந்தார்கள் .

அவன் அவளைப் பார்த்து சிரித்தான் . அவள் பதிலுக்கு அவனை பார்த்து சிரித்தாள் . திரும்பவும் அவனை கட்டி அணைத்து காதோரத்தில் திரும்பவும் முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தாள்.
ஷ் ......................ஜான் .....................ஷ் .................லவ் யு ஜான் .........................................
பொறுக்கி பொறுக்கி அதையும் இதையும் பண்ணி என்னை மயக்கிட்டயே ஜான்

என்று சொல்ல அவள் பெடில் படுத்தல் அவன் அவளை அள்ளி அணைத்து கொண்டு படுத்தான் ...............

இதுவரை எந்த பெண்யிடம் கிடைக்காத ஒன்று எல்லா பெண்களும் அவன் நெஞ்சில் தலை வைத்து சாய்வார்கள் ஆனால் ஜான் அவள் நெஞ்சில் சாய்ந்து தூங்கினான் .....................



அன்று இரவு .......அவன் கஞ்சி புள்ள உருவாக்க ஆய்தம் ஆனது

[Tamilmathi]

Great going ....

[sreejachandranhot]

அடுத்த நாள் மது மெதுவாக எழுந்தாள், நேத்து ஜான்யுடன் சரியான ஆட்டம் மெல்ல அவள் அவளுக்குள்ளயே சிரித்துக்கொண்டு குளித்து கீழ் போனாள் அவளுக்கு ரோசிஸி முன்பு ஜான் அவளை தூக்கிக்கொண்டு போனது இன்னும் வெட்கமாக இருந்தது. சமையலறையிலிருந்து சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது - ரோசிஸியும் வேலைக்காரர்களும் காலை உணவுடன் மும்முரமாக இருந்தனர்.

அவள் அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும், கிச்சேனிருந்து புன்னகையுடன் பார்த்தாள்.

ரோசிஸி : ஆஹா, கடைசியாக யார் எழுந்தார்கள் என்று பாருங்கள்! மேடம் நன்றாக தூங்கிவிட்டாள், இல்லையா? நன் கூட சாயங்காலம் தான் கீழ வருவேன் நினைச்சன் அவள் கிண்டல் செய்தாள்.

மது பதட்டமாக சிரித்தாள், காதுக்குப் பின்னால் ஒரு முடி இழையை இறுக்கிக்கொண்டாள். அத்தை... , அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

ஜானின் அம்மா சிரித்தாள். சோர்வாக இருக்கிறது, சோர்வாக இருக்கிறது! என் மகன் அவன் அப்பா மாதிரி கொஞ்சம் முரட்டு பையன் அட்ஜஸ்ட் பணிக்கோமா

ஹாலில் இருந்து வந்த ஜான், கோபத்துடன் . அந்த ஆளு பத்தி பேசாத எத்தனை தடவ சொல்லிருக்கேன்

அவனது அம்மா நான் சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னேன் போதுமா இனி சொல்லல ..........

மது அவன் அப்பாவை பற்றி கேக்க நினைத்தாள் ஆனால் இப்படி நினைக்கும் என்று அவள் நினைக்கவில்லை

ரோசிஸி : ஆனால் உங்கள் இருவரையும் இப்படி ஒன்றாகப் பார்த்ததால், என் மனம் லேசாக இருக்கிறது. என் மகன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்த்து நீண்ட நாட்களாகிவிட்டது.”

மது சிரித்தாள், அவள் முகம் சற்று அரவணைப்புடன் பிரகாசித்தது. ஜான் அவளை அன்பாகப் பார்த்தான், அவன் அம்மா அவர்களை மனநிறைவுடன் பார்த்தாள்.

ரோசிஸி : இப்போது நன்றாக சாப்பிடு, மது. இன்றிலிருந்து நீயும் இந்த வீட்டின் ஒரு ஆளு , சரியா? அவன் அம்மா அன்பாகச் சொன்னாள்.

மது நன்றியுடன் புன்னகையுடன் தலையசைத்தான். சரி அத்தை



தினமும் அவன் சொந்த பொண்டாட்டி போல் ஒழு ஒத்து மகிழ்ந்தான் ..........

ஒருநாள்

டெல்லியில் மழை பெய்த ஒரு மாலை நேரம். நீண்ட நாள் சந்திப்புகள், தொலைபேசி அழைப்புகள் மற்றும் முடிவில்லா வேலைகளுக்குப் பிறகு ஜான் சோர்வாக வீடு திரும்பினார். உள்ளே நுழைந்தவுடன், மது அவரது முகத்தில் இருந்த சோர்வை கவனித்தார்.

மது : ஜான், நீங்கள் மதிய உணவை கூட சரியாக சாப்பிடவில்லை, இல்லையா? அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்,

ஜான் : அவன் சிரிக்க முயன்றான். வேலை குவிந்துவிட்டது, மது. நான் சமாளித்துக் கொள்கிறேன்.

மது : சமாளிக்கவா?” அவள் லேசாக முகம் சுளித்தாள். முதலில் உட்காருங்கள்.

அவன் வாதிடுவதற்கு முன், அவள் சமையலறைக்குச் சென்று சூடான இஞ்சி தேநீர் கோப்பை மற்றும் ஒரு தட்டில் சிற்றுண்டியுடன் திரும்பினாள்.

மது : இதைக் குடியுங்கள். உங்களுக்கு ஒரு இடைவெளி தேவை.

திரைச்சீலைகளை சரிசெய்தல், மின்விசிறியை இயக்குதல், தனது துண்டைக் கொண்டு வருதல் போன்றவற்றில் அவள் வம்பு செய்வதை ஜான் ஒரு அமைதியான பாசத்துடன் பார்த்தான், அது அவன் சோர்வை மறக்கச் செய்தது. இந்த மாதிரி வாழ்கை நல்ல மாறும் என்று அவன் நினைக்கவில்லை

ஜான் : நீ என்னை தினமும் இப்படி கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை, என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

மது :. அப்போ வேறு யார் செய்வாங்க ? நீ உன்னை ஒருபோதும் கவனித்துக் கொள்ள மாட்டாய். பொண்டாட்டி இருக்கிறணும் சொன்னியே அப்போ பொண்டாட்டி இருக்க வேண்டாம் ?
புள்ள பெத்துக்குறது மட்டும் தான் பொண்டாட்டி தேவையா ஜான் ...? புருஷன் குடும்பத்தியும் பாத்துக்குறதும் பொண்டாட்டிவோட வேலை ... தான் ஜான்

அவன் அவளை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு, பிறகு கை நீட்டி அவள் கையைப் பிடித்தான். மது... நீ இந்த வீட்டை என்னையும் உயிருடன் உணர வைக்கிறாய்.

அன்றிரவு, ஜான் தனது வேளையில் காணுகுவலுக்கு வெகுநேரம் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது, ​​மது அவனுக்கு இரவு உணவை அவன் மேசைக்குக் கொண்டு வந்தாள். கடைசியாக அவன் படுக்கைக்குச் சென்றதும், அவனுடைய தண்ணீரும் பக்கத்து மேசையில் இருப்பதை உறுதி செய்தாள்.

அவள் அதிகம் பேசவில்லை, ஆனால் அவளுடைய ஒவ்வொரு செயலும் அதையே பேசுகின்றன ஜான் பழக்கப்படாத அன்பு அது

ரோசிஸி தூரத்திலிருந்து பார்த்தபோது, ​​அவள் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டு, அவள் ஏற்கனவே என் மருமகள் கண்டிப்பா இந்த வீட்டுக்கு இவ தான் அன்பு என்று நினைத்தாள்.

பின்பு அவள் படுக்க சென்றபோது .........ஜான் அவளை இழுத்து நல்ல மொரட்டு ஒழு ஒத்து புண்டையில் கஞ்சி நிரப்பினான் ....

மது :ஏன் டா சோர்வா இருக்கு சொல்லிட்டு இப்படி இழுத்து போட்டு ஒத்து கஞ்சி நிரப்பிட

ஜான் : நீ என்கூட இருந்த சும்மா இருக்க தோணல டி செல்லம் ...

மது : இப்படி பேசி பேசியே என்னை மயக்கிடையே டா ...என் செல்லம் என்று சொல்லி அவன் கன்னத்தை கடித்தாள்


இருவரும் கட்டி பிடித்துக்கொண்டு தூங்கினார்கள் ....

இப்பொழுதுலாம் மதுவிக்கு ஜான் எப்படி ஓப்பான் ,எந்த நேரத்தில் கஞ்சி அடிப்பான் என்று எல்லாம் தெரியும் அவனை முழுமையாக புரிந்து வெய்துயிருந்தாள்

இருவரும் காமத்தை மட்டும் பகிர்த்துக்கொள்ளவில்லை காதலையும் பகிர்ந்துகொண்டு இருந்தனர்

ரோஸ்யிடம் அம்மா போல் இருக்கும் பாசம் மதுவுக்கு கிடைத்தது .......

[sreejachandranhot]

அந்த மாதம் அவர்கள் இருவரும் எதிர்பார்த்ததை விட வேகமாக கடந்துவிட்டது. ஜான் அவளுடன் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டு இருந்தான் மதுவின் சிரிப்பு ,அவள் குறும்புத்தனம் எதிரொலிப்பதை அவன் அம்மா பழகிவிட்டாள். ஆனால் அன்று காலை,

ஒரு மாதம் சென்றுவிட்டது மது தன் சிறிய சூட்கேஸுடன் கதவின் அருகே நின்று, தன் சொந்த வீட்டிற்குத் திரும்பத் தயாராக இருந்தாள்.

ஜான் அவளை தானே ஓட்டிச் சென்றான். இருவரும் அதிகம் பேசவில்லை; சாலையின் அமைதியான ஓசை மட்டுமே காற்றை நிரப்பியது. அவர்கள் மார்க்கெட் கடந்து செல்லும் போது .

மது மனதில் இங்கு தான் எல்லாம் ஆரமித்தது முதல் முதலே ஜான் சந்தித்த இடம்

கார் செல்ல அவர்கள் இருவரும் தேநீர் அருந்த நிறுத்திய கடை கடந்து செல்லும்போது, ​​அவள் லேசாக சிரித்தாள்.

மது : இப்போது நீ தனியாக தேநீர் அருந்த வருவாய், என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

ஜான் அவளைப் பார்த்தான்.

ஜான் : அது எல்லாம் நேரமும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது.

அவர்கள் அவள் வீட்டை அடைந்ததும், சூட்கேஸை வாயிலுக்கு எடுத்துச் செல்ல அவன் அவளுக்கு உதவினான். ஒரு கணம், அவர்கள் இருவரும் அங்கேயே நின்றார்கள் - தெரு அமைதியாக இருந்தது, அவர்களைச் சுற்றி மாலை வெளிச்சம் பொன்னிறமாக இருந்தது.

மது மெதுவாக கண்களில் கண்ணீருடன் , ஜான், எல்லாவற்றிற்கும் நன்றி. என்னை... பாதுகாப்பாக உணர வைத்ததற்கு” என்று சொன்னாள் . அவள் என்னை நல்ல பாத்துகிட்டே ஜான்

அவன் மெதுவாக தலையசைத்தான். நீ எனக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. மறைந்து போகாதே. ஹோட்டலுக்கு வேலைக்கு வா

அவள் சிரித்தாள், கண்கள் கொஞ்சம் ஈரமாக இருந்தன. கார் அனுப்பிச்சா நான் வருகிறேன்.

ஒரு நீண்ட நொடி அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். பின்னர் ஜான் முன்னோக்கி சாய்ந்து அவள் உததில் ஒரு மென்மையான, மென்மையான முத்தத்தைப் பதித்தார் இந்த முத்தம் அவளுக்கு ஒன்று சொல்லாத ஒன்று சொல்லியது எதுவும் அவசரப்படவில்லை, அக்கறை நிறைந்தன விடைபெறுதல் மட்டுமே.

ஜான்: பத்திரமா இரு , மது, என்று அவர் கூறினார்.

மது: நீயும் கூட பொறுக்கி என்று கிசுகிசுத்தாள்.

அவள் வீட்டை நோக்கித் திரும்பியபோது, ​​அவளுடைய ஒரு பகுதி இன்னும் தன்னுடன் இருப்பதை அறிந்த அவன் அவள் செல்வதைப் பார்த்தான்.

[sreejachandranhot]

மது தன் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தாள். வீடு சுத்தமாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தது, அவள் விட்டு வெளியேறிய விதம் சரியாக இருந்தது - ஆனால் எப்படியோ, இப்போது வீடு போல் உணரவில்லை. சுவர்கள் வெறுமையாகத் தெரிந்தன, முன்பு இருந்ததை விட கனமான அமைதி.

அவள் தனது சிறிய பையை மேசையில் வைத்து பெருமூச்சு விட்டாள். அவளுடைய கணவரின் குரல் அடுத்த அறையிலிருந்து லேசாக வந்தது - தொலைபேசியில் யாரிடமோ சாட் செய்து கொண்டு இருந்தான் , இப்போது கொஞ்சம் ஆரோக்கியமாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தான் .

அவர் இந்த நாட்களில் நன்றாக குணமடைந்து வந்தான் , மேலும் சிரித்தார், கண்ணியமாக இருந்தார். ஆனால் மதுவுக்கு, அவரது துரோகத்தின் வலி இன்னும் நீடித்தது . அவரிடமிருந்து வரும் ஒவ்வொரு கனிவான வார்த்தையும் மீண்டும் நம்ப முடியாத கடந்த காலத்தின் நிழலாக உணர்ந்தது.

ராம் மது எங்க சென்றால் என்று எல்லாமே தெரியும் அவன் அவள் போக்கு விட்டுவிட்டான் (ஏன் என்று ஒரு மாதம் ராம் வாழ்கை நிங்களதுனால் )

""மது கிட்சேன் இருக்கும் போது வெளியே யாரோ வந்திரு போல் தோன்றியது வெளியே சென்று பாக்கும் போது யாரும் இல்லை"" அவள் சோர்வாக

அவள் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​அவளுடைய எண்ணங்கள் ஜானை நோக்கி அலைந்தன.

அவள் சோர்வாக இருக்கும்போது அவன் எப்போதும் கவனித்தான்.

அவன் தொடங்குவதற்கு முன்பு அவள் சாப்பிடுவதற்காக அவன் எப்படிக் காத்திருந்தான்.

அவன் அம்மா அவளை "அம்மா" என்று அழைத்து, உணவின் போது அருகில் உட்காரச் சொல்வாள்.

மது லேசாகச் சிரித்தாள், அவள் கண்கள் மங்கலாக இருந்தன. "அந்த வீடு இந்த வீட்டை விட என்னுடையது போலவே இருந்தது," என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

அங்கு அவள் எவ்வளவு அமைதியாக உணர்ந்தாள் என்பதை அவள் நினைவு கூர்ந்தாள் - சிரிப்பு, அரவணைப்பு, தூங்குவதற்கு முன் ஜானின் அம்மா அவள் நெற்றியை ஆசீர்வதிக்கும் விதம். காலை உணவைத் தவிர்த்ததற்காக ஜானின் திட்டுதல்கள் கூட அக்கறையாகத் தொனித்தன.

இங்கே, அவளுடைய சொந்த வீட்டில், அவள் மீண்டும் ஒரு விருந்தினராக உணர்ந்தாள்.

அவள் சுற்றிப் பார்த்தாள் - அதே தளபாடங்கள், அதே படங்கள் - ஆனால் ஏதோ மாறிவிட்டது. என்ன மாற்றம் என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை அவள் மாறிவிட்டாள்.

முதல் முறையாக, தான் தவறவிட்டது ஜான் மட்டுமல்ல என்பதை மது உணர்ந்தாள்...


அடுத்த நாள் அவள் ....

அவள் ஹோட்டல் சென்று வேலை பாக்க ஆர்மிதால் ஆனால் ஜான் அங்கு வரவில்லை


மது ஹோட்டல் லாபியின் வழியாக வேகமாக நடந்தாள், ஒவ்வொரு அடியிலும் அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது. வேலை எப்படி நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க அவள் தான் வந்து கொண்டிருப்பதாக அவள் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள் - ஆனால் உண்மையில், ஜானைப் பார்ப்பாள் என்று அவள் நம்பினாள்.

அவள் அவனது அறையை அடைந்தபோது, ​​அது காலியாக இருந்தது. பெயர்ப்பலகை இன்னும் அங்கேயே இருந்தது, நாற்காலி அழகாக உள்ளே தள்ளப்பட்டது, ஆனால் அவன் இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை.

அவள் ஊழியர்களில் ஒருவரிடம் மெதுவாகக் கேட்டாள், “ஜான் சார் இன்று வரவில்லையா?”

அந்த மனிதன், “அவர் சில நாட்களாக ஊரை விட்டு வெளியே சென்றுவிட்டார், மேடம்” என்று பதிலளித்தான்.

அவள் புன்னகை மங்கியது. “ஓ... சரி.”

அவள் நடைபாதை வழியாக நடந்து சென்றாள், விசித்திரமான வெற்றுத்தனம். ஒவ்வொரு சத்தமும் - ஒலிக்கும் தொலைபேசிகள், உரையாடல் - தொலைவில் இருந்தது. அவள் காரை அடையும் நேரத்தில், அவளது மார்பு ஏதோவொன்றால் இறுக்கமாக இருந்தது, அவளால் விளக்க முடியாத ஒன்றுடன்.

அவள் பின்னால் சாய்ந்து, ஒருவித அமைதியின்மையை உணர்ந்தாள். அவளுடைய வாழ்க்கையில் எல்லாமே சற்று சமநிலையற்றதாக உணர்ந்தாள் - அவள் ஒரு காலத்தில் கொண்டிருந்த வழக்கம், அவள் சுமந்து வந்த நம்பிக்கை. ஜானின் நிலையான இருப்பை, அவனது குரல் தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையும் தீர்த்து வைப்பதாகத் தோன்றிய விதத்தை அவள் தவறவிட்டாள்.

அவள் ஜன்னலுக்கு வெளியே, மஞ்சள் விளக்குகளின் கீழ் ஒளிரும் வெற்றுத் தெருவைப் பார்த்து, மெதுவாகக் கேட்டாள்,

அவர் இங்கே இல்லாதபோது ஏன் எதுவும் சரியாக இல்லை என்று தோன்றுகிறது?


மது கடைசியாக ஜானை சந்தித்து ஒரு வாரம் ஆகிறது. அவள் உணர்ந்த வெறுமை அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது, எனவே ஹோட்டல் நிர்வாகம் நிலுவையில் உள்ள சில வேலைகளை கையாளுமாறு கேட்டு அழைத்தபோது, ​​அவள் உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டாள். ஒருவேளை அலுவலகத்தில் இருப்பது அவளுக்கு மீண்டும் அவருடன் நெருக்கமாக உணர வைக்கும்.

அவள் ஹோட்டலை அடைந்ததும், அனைவரும் அவளை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர் - "காலை வணக்கம், மேடம்."

ஆனால் அவள் ஜானின் கேபினுக்குள் நுழைந்த தருணத்தில், அவரது மேசைக்குப் பின்னால் இருந்த நாற்காலி காலியாக இருந்தது. , அவரது கடிகாரம், அவரது அழகாக அமைக்கப்பட்ட கோப்புகள் - எல்லாம் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன, ஆனால் அவர் அங்கு இல்லை.

அவளைப் புதுப்பிக்க ஊழியர்கள் கூடினர்.

ஜான் சார் ஒரு வணிகக் கூட்டத்திற்காக லண்டனுக்குச் சென்றுள்ளார், என்று அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்.

மற்றொருவர் மேலும் கூறினார், நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒப்பந்தங்கள், குறிப்பாக ஹோட்டல் புதுப்பித்தல் திட்டங்கள் குறித்து உங்களுக்குச் சொல்லச் சொன்னார். நீங்கள் எல்லாவற்றையும் சுமூகமாகக் கையாளுவீர்கள் என்று அவர் கூறினார்.

மது அமைதியாக தலையசைத்து, புன்னகைக்க முயன்றார். “சரி, நான் சமாளித்துக் கொள்கிறேன்.”

ஊழியர்கள் வெளியேறும்போது, ​​அவள் அவரது நாற்காலியில் தனியாக அமர்ந்தாள், அவளுடைய விரல்கள் மேசையின் மீது துலக்கின - அவரது வாசனை திரவியத்தின் மெல்லிய வாசனை இன்னும் அங்கேயே இருந்தது. ஒரு கணம், அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள், அவன் எப்போதும் செய்வது போல, அவனது அமைதியான குரல் அவளை வழிநடத்துவதை கிட்டத்தட்ட கேட்க முடிந்தது.

அவள் மெதுவாக கிசுகிசுத்தாள், லண்டன்... நீ கிளம்புவதாக என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லவில்லை.ஜான் நான் உனக்கு முக்கியமானவள் இல்லையா ?

ஜன்னலுக்கு வெளியே, நகர விளக்குகள் மாலை வானத்தில் மின்னின, ஆனால் மது அசைக்க முடியாத ஒரு வெறுமையை உணர்ந்தாள். அவள் அவனது இருப்பை மட்டும் இழக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்தாள் - அவன் அவளை எப்படிப் பார்க்கிறான், மதிப்புமிக்கவன், பாதுகாப்பானவன் என்று உணர வைத்தான் என்பதை அவள் இழந்தாள்.

அன்று மாலை அவள் அலுவலகக் கதவை மூடியபோது, ​​ஒரு நொடி நின்று, கேபினைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். "ஜான், சீக்கிரம் திரும்பி வா," அவள் மூச்சின் கீழ் சொல்லிவிட்டு நடந்து சென்றாள்.

[sreejachandranhot]

ரெண்டு நாள் கழித்து மது கண்ணாடி முன் நின்று, நடுங்கும் கைகளில் ஒரு பொருளைப் பிடித்திருந்தாள். இரண்டு இளஞ்சிவப்பு நிறக் கோடுகள் அவளைத் தெளிவாகவும் மறுக்க முடியாததாகவும் திரும்பிப் பார்த்தன. ஒரு கணம், அவள் அப்படியே உறைந்து போனாள். அவள் தொண்டையில் மூச்சு சிக்கிக் கொண்டது.

அவள் படுக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்தாள், அவளுடைய இதயம் வேகமாக துடித்தது.
இப்படி இருக்கக்கூடாது ... ஜான்... என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள், அவளுடைய குரல் உடைந்தது.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது வருத்தத்தால் இல்லை , பயம் மற்றும் குழப்பத்தால். அவள் சிரிக்க வேண்டுமா அல்லது அழுவதா என்று கூட அவளுக்கு தெரியவில்லை.

சில நிமிடங்களில், அவள் தொலைபேசியை எடுத்து ஜான் அழைத்தாள்.

ஒருமுறை, இரண்டு முறை தொலைபேசி அழைப்பு ஒலித்தது... அதில் “நீ தொடர்பு கொள்ள முயற்சிக்கும் எண் கிடைக்கவில்லை.”

அவள் மீண்டும் முயற்சித்தாள். பின்னர் மீண்டும்.
எதுவும் இல்லை.

அவள் வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்தாள் - கடைசியாகப் பார்க்கவில்லை, கடந்த சில நாட்களாக அவள் அனுப்பிய செய்திகளுக்கு எந்த பதிலும் இல்லை.
அவள் கைகள் நடுங்கின.

மது :ஜான், நீ எங்கே இருக்கிறாய்…? அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

திரைச்சீலைகள் வழியாக காலை சூரியன் வடிந்தது, ஆனால் உள்ளே குளிர்ச்சியைத் தவிர வேறு எதுவும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
மது தன் வயிற்றை அறியாமலேயே பிடித்துக் கொண்டாள், கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தது.

என்ன செய்வது, யாரிடம் சொல்வது, யாரை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக, அவள் உண்மையிலேயே தனிமையாக உணர்ந்தாள் - ஆனாலும் அவள் தனிமையாக இல்லை.

அவளுக்குள் ஒரு புதிய வாழ்க்கை ஏற்கனவே வளரத் தொடங்கியது, அவள் நேசித்த ஆனால் அடைய முடியாத ஆணுடன் அவளை என்றென்றும் பிணைத்தது. இதற்கு என்ன பதில் இது என்னை எங்க கொண்டுசெல்லும் என்று யோசிஸ்த்துக்கொண்டு இருந்தாள் ....


மது கிளம்பி ஹோட்டல் சென்றாள் ......வருத்தத்துடன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ....

அப்பொழுது ஒருவள் அவள் நினைவுக்கு வந்தாங்க

பின்பு டிரைவர் கூப்புட்டு கிளம்பினாள்


மது கடைசியாக ஜானின் வீட்டிற்குச் செல்ல முடிவு செய்தாள். அவள் பயந்து போனாள், கதவு மணியை அடிக்க அவள் கைகள் நடுங்கின.

ஜானின் அம்மா கதவைத் திறந்தாள், ஆச்சரியமாக ஆனால் அன்புடன் சிரித்தாள்.

ரோசிஸி : மது! என்ன ஆச்சரியம், உள்ளே வா,இப்போத தான் இங்க வரதுக்கு வழி தெரிஞ்சுதா ?

மது சோபாவில் அமைதியாக அமர்ந்தாள், கண்கள் ஈரமாக இருந்தன. அவள் தயங்கி, சரியான வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றாள்.

மது :அத்தை... நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்.

ஜானின் அம்மா மெதுவாக அவள் கையைப் பிடித்தாள்.

ரோசிஸி :என்ன கண்ணே?

மது கீழே பார்த்து), நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்... அது ஜானின் என்று கிசுகிசுத்தாள்.

ஒரு கணம், அமைதி நிலவியது. கடிகாரத்தின் டிக் சத்தம் அறையை நிரப்பியது. பின்னர், கோபத்திற்கு பதிலாக, ஜானின் அம்மா சிரித்தாள் - ஒரு சிறிய, உணர்ச்சிபூர்வமான புன்னகை.

ரோசிஸி :என் மகன் எப்போதும் உன்னைப் பற்றி மரியாதையுடன் பேசினான்,அவன் கண்களில் எனக்குப் புரிகிறது... நீ அவனுக்கு எவ்வளவு அர்த்தம் என்பதை.

மதுவின் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

மது : ஆனால் அவர் இங்கே இல்லை... என்ன செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. எனக்கு பயமாக இருக்கு அத்தை

ஜானின் அம்மா அருகில் சென்று கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைத்தாள்.

ரோசிஸி : அழாதே மா . கடவுள் ஏற்கனவே உனக்காக ஏதாவது முடிவு செய்துவிட்டார். நீ எனக்கு சிரிக்க ஒரு காரணத்தைக் கொடுத்திருக்கிறாய். இந்தக் குழந்தை என் பேர குழந்தை

மது அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தாள். :நீ... கோபமாக இல்லையா?"

ரோசிஸி :நான் எப்படி இருக்க முடியும்? இது என்னோட வம்சம் அச்ச
அந்த திருமணத்தில் நீ போதுமான அளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கிறாய். உன் கணவர் உன்னை ஒருபோதும் மதிப்பதில்லை. ஜான் நீ உன்னை உண்மையிலேயே நேசித்திருந்தால், நீ அவனுடன் ஒரு வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும். அவரை விவாகரத்து செய் - என் மகன் திரும்பி வந்ததும், அவன் உன்னை கல்யாணம் செய்து கொள்வதை நான் உறுதி செய்வேன்."

மது உடைந்து போனாள், வயதான பெண்ணின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
அத்தை... நன்றி, ஆனா எப்படி ?? அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

ஜானின் அம்மா சிரித்தாள், அவள் தலையை அன்பாகத் தடவினாள்.
நீ ஏற்கனவே என் மகளை போல இருக்கிறாய். எப்போ நீ என் மகனோட குழந்தை சுமக்கிற சொன்னியோ அப்போவே நீ உண்மையில் என் மருமகளாகிவிட்ட .


அவள் பேசும்போது மதுவின் குரல் நடுங்கியது, அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

மது : அத்தை... நான் எப்படி என் கணவரை விட்டுப் பிரிய முடியும்? அவர் இப்போது செயலிழந்துவிட்டார். இந்த உலகம் என்னை சபிக்கும். அவருக்கு நான் மிகவும் தேவைப்படும்போது நான் ஓடிபோய்ட்டேன் என்று சொல்வார்கள். எப்படிப்பட்ட பெண் அப்படிச் செய்வாள்?”

ரோஸி, அவள் அருகில் அமர்ந்து, மதுவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு தாய் பாசத்துடன் சிரித்தாள்.

ரோசிஸி : மது, நான் சொல்வதைக் கேளுமா . உலகம் எப்போதும் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும். நீ ஒரு துறவியைப் போல வாழ்ந்தாலும், அவர்கள் இன்னும் தவறுகளைக் கண்டுபிடிப்பார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகளுக்காக உன் வாழ்க்கையை வாழ முடியாது - நீ உன் உண்மைக்காக வாழ வேண்டும்.

மது தன் பார்வையைத் தாழ்த்தி,

மது :ஆனால் அவன் இப்போது உதவியற்றவன்… எனக்கு குற்ற உணர்வு இருக்கிறது என்று கிசுகிசுத்தாள்.

ரோஸி ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்து மெதுவாகப் பேசினாள், அவளுடைய தொனி ஞானத்தால் நிறைந்திருந்தது.

மது : ஒரு செடி இறந்துவிட்டால், நீங்கள் எவ்வளவு தண்ணீர் ஊற்றினாலும், அதில் மீண்டும் பூ பூக்காது. ஆனால் அதன் அருகே ஒரு புதிய விதை வளரும்போது, ​​அது மீண்டும் உயிரையும் நிழலையும் தருகிறது.

நீதான் அந்தப் புதிய வாழ்க்கை மா , . வேறொருவரின் தவறுகளுக்கு தண்டனை அல்ல, அன்புக்கு தகுதியானவள் .

மதுவின் கண்கள் மீண்டும் மலர்ந்தன.

மது : ஆனால் அத்தை... ஜான் இப்போது என்னை விரும்பவில்லை என்றால் என்ன செய்வது?

மதுவின் தலைமுடியை உலர்த்தியபடி ரோஸி சிரித்தாள்.

ரோசிஸி : என் மகன் கடுமையாக நடந்து கொள்ளலாம், ஆனால் அவன் இதயம் மென்மையானது. அவன் உன்னைப் பார்க்கும் விதத்தை நான் பார்த்திருக்கிறேன் - அக்கறையுடன், ஆசையுடன் அல்ல. வேறு யாராலும் முடியாதபோது நீ அவனுக்கு அமைதியைக் கொடுத்தாய். அந்த பந்தம் சிறியதல்ல, மது.

மது ரோஸியின் தோளில் தலை சாய்த்து, மௌனமாக கண்ணீர் வடித்தாள். ரோஸி ஒரு தாயைப் போல அவள் முதுகில் தட்டினாள்.

ரோசிஸி : உலகம் பேசட்டும் மா . ஒரு நாள் அவர்கள் நின்றுவிடுவார்கள். ஆனால் அவர்களின் சத்தத்தில் நீ உன்னை இழந்துவிடாதே. நீ ஏற்கனவே போதுமான அளவு கஷ்டப்பட்டாய்.

ரோஸி மெதுவாக தொடர்ந்தார்,

ரோசிஸி : கடவுள் ஒரு கதவை மூடும்போது, ​​இன்னொரு கதவைத் திறப்பார். ஒருவேளை இந்தக் குழந்தை - உங்கள் குழந்தை - உங்களுக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தைக் காட்டும் அவரது வழியாக இருக்கலாம்.

மது மெதுவாக மேலே பார்த்தாள், அவளுடைய கண்கள் சிவந்திருந்தாலும் ஒரு மெல்லிய புன்னகை உருவானது.

மது : ஒருவேளை... ஒருவேளை நீங்கள் சொல்வது சரிதான், அத்தை.

ரோஸி தலையசைத்து, தன் கையை அன்புடன் அழுத்தினாள்.

ரோசிஸி : நீ என்ன முடிவு செய்தாலும் உன்கூட நான் இருக்கிறேன் என்று உணக்கு தெரியும்,மா . என்ன நடந்தாலும், நீங்கள் தனியாக இல்லை. உன்னிடம் நான் இருக்கிறேன்… ஜானின் அன்பும் உன்னிடம் இருக்கிறது, அவனுக்கு அது இன்னும் தெரியாவிட்டாலும் கூட.

[sreejachandranhot]

மருத்துவமனை தாழ்வாரங்கள் அமைதியாக இருந்தன, சானிடைசரின் மெல்லிய வாசனையாலும், செவிலியர்களின் காலணிகளின் மென்மையான மாற்றத்தாலும் நிரம்பியிருந்தன.
அல்ட்ராசவுண்ட் அறைக்கு வெளியே அவர்கள் காத்திருந்தபோது, ​​ஜான் மதுவின் முதுகில் ஒரு கையைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொண்டு, மதுவின் அருகில் நடந்தான்.


(ஜானும் மதுவும் காத்திருக்கும் இடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். ஜான் அமைதியற்றவராகத் தெரிகிறார், அவரது காலைத் தட்டுகிறார். மது அவரது பதட்டமான முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறாள் .)

மது: ஏன் இவ்வளவு பதட்டமாக இருக்கிறீர்கள்? நான்தான் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறேன்.

ஜான்: நான் பதட்டமாக இல்லை... எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று உறுதி செய்து கொள்கிறேன்.

மது: (சிரிக்கிறாள் ) ஓ அப்படியா? நீங்கள் ஒரு ரவுடி போலீஸ் என்சௌண்டேர் சந்திப்பை எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்கள் போல் தெரிகிறது.

ஜான்: (சிரிக்கிறார்) இது மோசமானது. குறைந்தபட்சம் அப்போ என்ன நடக்கப் போகிறது என்று எனக்குத் தெரியும். இதோ... இங்க எனக்கு எதுவும் தெரியாது.

மது: (மெதுவாக சிரிக்கிறாள் ) டேய் ரவுடி... விரைவில் எலும்புகளை உடைப்பதற்குப் பதிலாக டயப்பர்களை மாற்றப் போகிறாய்.

ஜான்: (புருவத்தை உயர்த்தி) டயப்பர்களா? நானா? வாய்ப்பையே இல்லை.

மது: (சிரிக்கிறாள் ) பாப்போம் டா . நள்ளிரவில் குழந்தை அழும்போது, ​​நீங்கள் பால் பாட்டிலுடன் ஓடுவீர்கள்.

ஜான்: (யோசிப்பது போல் நடித்து) ம்ம்... சரி. ஆனால் நீங்கள் வீட்டில் என் பொண்டாட்டி இருந்தா என்று உறுதியளித்தால் மட்டுமே.

மது: (சிரிக்கிறாள் ) ஒப்பந்தம்.

(நர்ஸ் மதுவை உள்ளே அழைக்கிறார். ஸ்கேன் செய்யும் போது ஜான் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பக்கவாட்டில் இருக்கிறார். மருத்துவர் சிரித்துக்கொண்டே திரையைத் திருப்புகிறார் - ஒரு சிறிய இதயத் துடிப்பு. இருவரும் அமைதியாகிறார்கள்.)

மது: (கிசுகிசுக்கிறாள் ) ஜான்... அது நம்ம குழந்தை...

ஜான்: (மெதுவாக, ஆச்சரியத்தால் நிறைந்த கண்கள்) ஆமா... நம்ம குழந்தை.

(அவர்கள் வெளியே வந்ததும், மது விளையாட்டுத்தனமாகச் சிரிக்கிறாள் .)

மது: சரி, டேய் டயப்பர் ... பயிற்சிக்குத் தயாரா?

ஜான்: (சிரித்துக்கொண்டே) உங்க ரெண்டு பேரையும் சிரிக்க வச்சுக்கணும்னா நான் பத்து பேரை மாத்துவேன்.

மது: (சிரித்துக்கொண்டே) நீங்க சீக்கிரமா கத்துக்கறீங்க.

[sreejachandranhot]

(மதுவும் ஜானும் மருத்துவமனை வாசலில் இருந்து வெளியே வருகிறார்கள். மாலை சூரியன் கட்டிடத்தின் ஓரத்தில் பிரகாசிக்கிறது. அவள் தன் கோப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு, செய்திகளைச் செயல்படுத்த முயற்சிக்கிறாள். ஜான் அமைதியாக அவள் அருகில் நடந்து செல்கிறாள், கைகளை பைகளில் வைத்திருக்கிறார்.)

மது: (லேசாகச் சிரித்தபடி) மிஸ்டர் ரவுடி... டாக்டர் உங்களுக்கு முழு வழிமுறைகளையும் வழங்கினார், ஆ?

ஜான்: (சிரிக்கிறார்) ம்ம்... பெரிய வாசிப்பு. சரியான நேரத்தில் சாப்பிடுங்கள், மன அழுத்தம் இல்லை, அழுகை இல்லை, சரியான ஓய்வு. மேலும் ஒரு விஷயம் - கணவர் மனநிலை மாற்றங்களைக் கையாள வேண்டும்.

மது: (கிண்டல்) நீங்கள் அதைச் சமாளிக்க முடியும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறீர்களா?

ஜான்: நான் கும்பல் சண்டைகள், போலீஸ் சோதனைகள் மற்றும் தோட்டாக்களைக் கையாண்டிருக்கிறேன், மது. மனநிலை மாற்றங்களைக் கொண்ட ஒரு பெண் அதுவும் என் மதுவாக இருந்தாள் - நான் சமாளித்துக்கொள்வேன்.

(அவள் சிரித்துக்கொண்டே அவன் கையில் லேசாகத் தட்டினாள். பிறகு அவள் புன்னகை மெதுவாக மங்குகிறது. அவள் கீழே பார்க்கிறாள், அவளுடைய குரல் மென்மையானது.)

மது: நீங்களும் டயப்பர்களை மாற்ற வேண்டும், உங்களுக்குத் தெரியும்.

ஜான்: (நகைச்சுவை அதிர்ச்சி) ஏற்கனவே கடமைகளை ஒதுக்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? குழந்தை இன்னும் பிறக்கவில்லை டி !

மது: (லேசாகச் சிரித்தபடி) சீக்கிரமே பயிற்சியைத் தொடங்கு மிஸ்டர் ரவுடி.

(இருவரும் சிரிக்கிறார்கள், ஆனால் விரைவில் அவர்களுக்கு இடையே அமைதி நிலவுகிறது. அவள் கண்களைத் திருப்பிக் கொண்டாள், அவளுடைய தொனி தீவிரமாகிறது.)

மது: ஜான்... நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன், ஆனால் எனக்கு பயமா இருக்கு . ராம்... அவன் இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறான். மக்கள் பேசுவார்கள். அவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?

(ஜான் மெதுவாக மூச்சை இழுத்து, பின்னர் அமைதியான நேர்மையுடன் அவளைப் பார்க்கிறான்.)

ஜான்: எனக்குத் தெரியும், மது. அதனால்தான்... நான் உன்னை வற்புறுத்த மாட்டேன். நான் அவனை விவாகரத்து செய்யச் சொன்னால், உன் வலியை நான் பயன்படுத்திக் கொள்வது போல் தோன்றும். சரி, நீயே முடிவு செய்.

மது: (அவனைப் பார்த்து) முடிவு செய்?

ஜான்: ஆமாம். நீ அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தால், நான் அதை மதிக்கிறேன். நீ அவனுடன் வாழலாம்... ஆனால் நான் நம் குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்வேன்.

(மதுவின் கண்கள் விரிகின்றன, கண்ணீர் பெருகுகிறது.)

ஜான்: ஆனால் நீ என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தால்... நம் கனவின்படி - நாம் மீண்டும் ஒன்றாக வாழ்வோம். அந்த ஒரு மாதம் நாமே இருந்தோம்ல அது போல - இந்த முறை மட்டும், நாங்கள் மூவர் மட்டுமல்ல... கூடுதலாக ஒருவரும் கூட. நம்ம குழந்தையுடன் .

(மதுவின் உதடுகள் நடுங்குகின்றன; அவள் அவனை முறைத்துப் பார்க்கிறாள், அசைந்து பேசாமல் இருக்கிறாள். மெதுவாக, அவள் அவன் தோளில் தலையை சாய்த்துக் கொள்கிறாள். ஜான் அவளை மெதுவாகச் சுற்றிக் கொள்கிறாள்.)

மது: (ஒரு கிசுகிசுப்பில்) விதி என்ன தீர்மானிக்கும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை… ஆனால் அந்த மாதம் என் உண்மையான வாழ்க்கையாக உணர்ந்தேன், ஜான்.

ஜான்: (மெதுவாக) பிறகு அதை மீண்டும் இழக்க வேண்டாம். என்ன நடந்தாலும், நான் அங்கே இருப்பேன் - உங்கள் இருவருக்கும்.

(அவர்கள் காரை நோக்கி அமைதியாக நடக்கிறார்கள், மாலை காற்று அமைதியான வாக்குறுதியைக் கொண்டு வரும்போது மருத்துவமனை அவர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து போகிறது.)




மதுவின் வீடு – இரவு நேரம்

(மது அமைதியாக வீடு திரும்புகிறாள் . விளக்குகள் மங்கலாக உள்ளன. ராம் அவன் அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான், பாதி திறந்த மருந்து துண்டுக்கு அருகில் அவனது பலவீனமான கை ஓய்வெடுக்கிறது. அவள் வாசலில் நின்று அவனை அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.)

மது (நினைக்கிறாள் ):
ஒரு முறை அவன் என்னை காயப்படுத்தி, என்னை உடைத்துவிட்டான்... அவனை நான் வெறுக்கிறேன் இன்னும் என்னால் அவனை முழுமையாக ஒதுக்க முடியாது.

(அவள் மெதுவாக உள்ளே சென்று, தன் கைப்பையை கீழே வைத்து, அவள் வயிற்றை மெதுவாகத் தொட்டாள். அவள் கன்னத்தில் ஒரு கண்ணீர் வழிகிறது.)

மது (சிந்திக்கிறாள் ):
நான் ராமைத் தேர்ந்தெடுத்தால் ஜான் குழந்தையை எடுத்துக்கொள்வேன் என்று சொன்னான்... ஆனால் என் குழந்தை அவன் அம்மா இல்லாமல் எப்படி வளரும் ?

நான் இல்லாமல் என் குழந்தை உயிர்வாழுமா?
என் குழந்தைக்கும் ஒரு தந்தை தேவை... அன்பு மட்டுமல்ல, ஒரு குடும்பம்.

(அவள் ஜன்னல் அருகே அமர்ந்திருக்கிறாள், நிலவொளி அவள் முகத்தில் விழுகிறது. அவள் விரல்கள் அவள் வயிற்றை மெதுவாகத் தடவுகின்றன.)

மது (முணுமுணுக்கிறாள்):
நான் யாரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்? ராம்... அல்லது ஜான்?
ஒன்று என்னை உடைத்தது... இன்னொருவர் என்னை அரவனிக்குது .
ஒருவர் என்னை அசிங்க படுத்தினான் ..., மற்றொன்று எனக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கான் .

(அவள் தன் முழங்கால்களை அணைத்துக்கொண்டு அமைதியாக அழுகிறாள். ஜானின் குரல் அவளுக்கு நினைவிருக்கிறது — “நம் கனவுப்படி, நாம் மீண்டும் நம் குழந்தையுடன் வாழ்வோம்.” அவள் உதடுகள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையில் நடுங்கி, பின்னர் மீண்டும் குழப்பத்தில் மறைந்துவிடும்.)

மது (மென்மையாக தனக்குள்):
ஜான் நான் இல்லாமல் என் குழந்தையை அழைத்துச் செல்வானா? இல்லை... என் குழந்தை தன் அம்மா இல்லாமல் வாழாது.
ஆனால் நான் அவனுடன் சென்றால் இந்த உலகத்தை எப்படி எதிர்கொள்வேன்?

(அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அவள் வயிற்றில் கிசுகிசுக்கிறாள்.)

மது:
குட்டி ... உன் அம்மா என்ன செய்ய வேண்டும்?
நான் உன் அப்பாவின் இதயத்தை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா... அல்லது உன் அம்மாவின் அமைதியை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா?

[sreejachandranhot]

காலை வீடு ரொம்ப அமைதி. சந்திரா கிச்சன்-ல இருந்து ராம்-உக்கு ப்ரேக்ஃபாஸ்ட்-உம் மருந்தும் ரெடி பண்ணிடு ஹெல்ப் பண்ணுற. மது ஜன்னாள் பக்கத்துல நிக்கிற — வெளிய பாத்துட்டு, யோசினால தொலைந்து போயிருக.

சூரியன் ஓட லைட் அவ முகத்தில விழுந்துது... ஆனா அவ மனசு இன்னும் நெட்டு இரவின் ஜான் ஓட குரல்-ல தான் இருக்கு.

ஜான் (வாய்ஸ் ஓவர்):
"நீ ராம்-ஒரு தேர்ந்துஎடுத்தா , நான் பேபி-எடுத்துக்கறேன். நீ நான் வேண்டும் , நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழலாம் - இன்னும் ஒரு இதயத்துடிப்பு கூட நம்ம கூட இருக்கும்."

மது டீப்-அ மூச்சு விதுரா. அவளோட காய் வயிற்றில் போக, சிறு சிறு சிரிப்பு.

மது (மனசுலா):
குட்டி ... உனக்கு ரெண்டு பேரையும் கிடைக்குமா? இல்ல ஒருதான் மாட்டுமா?"

அப்போ கதவு மணி. சந்திரா போயி திறக்குற. டெலிவரி பாய் oru box குடுக்குறா.

சந்திரா:
“மேடம், இது ஜான் சார் இருந்து வந்துருக்கு.”

மது கொஞ்சம் அதிர்ச்சி-ஆகுரா. பெட்டி-ஒரு திரந்து பாத்தா - ஆதுல் பழங்கள், உலர் கொட்டைகள், ஒரு குடுவை பால், மாத்ரம் ஒரு குறிப்பு.

அவல் குறிப்பு-ஐ திரந்து படிக்குற.

அதை கவனிக்கவும் எழுதி இருக்க :

சாப்பாடு நல்லா சாப்டு, மது. உன்னைப் பாத்துக்கோ. இப்போ நான் தூரம் இருந்தா கூட, உனக்காக நம்ம குழந்தை யோசிக்குறேன். நீ உன் மனசு என்ன சொல்லுதோ அதா முடிவு பண்ணு.

மது சிரிச்சு ஒரு கண்ணீர் விழா விடுற.

மது (மெல்லமா):
நீயும் கேர் பண்றா, ஜான்...ஆனா இந்த கேர் தான் எனக்கு உன்ன விட கஷ்டமா இருக்கு.

சந்திரா அவ முகத்தை பாத்து கேக்குறா.

சந்திரா:
"மேடம், எல்லாம் சரியா?"

மது: "ம்ம்... சரி தான், சந்திரா.

அவள் குறிப்பு-ஐ சிரமாக மோதி, இதயத்துக்கு பக்கத்துல வைக்குற. அவளோட முகத்துல ஒரு சிறு சிரிப்பு - ஜான் ஓடா நினைவு மாதிரி.





சூரியன் மறைகிறது, வானத்தை மென்மையான ஆரஞ்சு மற்றும் தங்க நிறத்தில் வரைகிறது. பாதை அமைதியாக இருக்கிறது, தூரத்தில் கோயில் மணிகளின் மெல்லிய சத்தத்துடன்.

ஜான் மதுவின் வாசலில் இருந்து சிறிது தொலைவில் தனது கருப்பு காரில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவரது கண்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறவில்லை - அவரது மது இப்போது வசிக்கும் வீடு.

அவரது ஜன்னல் அருகே ஒரு மென்மையான சிகரெட் புகை சுருண்டு வருகிறது. அவர் உண்மையில் புகைபிடிக்கவில்லை - அதைப் பிடித்துக் கொண்டு, சிந்தனையில் மூழ்கிவிட்டார்.

ஜான் (சிந்திக்கிறார்):
“அவள் அங்கே இருக்கிறாள்… ஒருவேளை என் குறிப்பைப் படித்துக்கொண்டிருக்கலாம்… ஒருவேளை அதைப் பார்த்து சிரித்திருக்கலாம். அல்லது… அழலாம்.”

அவர் தனது தலைமுடியில் கையை ஓடுகிறான் , அவரது மார்பில் கனமான வலி.
நான் உள்ளே சென்றால், அவள் மீண்டும் உடைந்துவிடுவாள். நான் விலகி இருந்தால், நான் உடைந்துவிடுவேன். இப்போ ரெண்டு பேரும் எனக்கு வேணும்

அவர் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு திரை நகர்கிறது.

மது ஜன்னல் அருகே அடியெடுத்து வைக்கிறாள் . அவள் கண்கள் அவரது கண்களைச் சந்திக்கின்றன - ஒரு நொடி.

எல்லாம் உறைகிறது.

அவளுடைய இதயத் துடிப்பு நின்றுவிடுகிறது; அவரது மார்பு இறுக்கமடைகிறது.

அது அவன்தான் என்று அவளுக்குத் தெரியும். வண்ணக் கண்ணாடி வழியாகவும் அவன் முகத்தை அவளால் பார்க்க முடிகிறது.

அவள் உதடுகள் நடுங்குகின்றன, கண்ணீர் அவள் பார்வையை மங்கச் செய்கிறது.

மது (சிந்திக்கிறாள்):
“ஜான்... நீ ஏன் வந்தாய்? என்னை அழைத்துச் செல்லவா? மீண்டும் என்னை விட்டுச் செல்லவா?”

காரை ஸ்டார்ட் செய்வது போல் நடித்து, அவன் வேகமாக விலகிப் பார்க்கிறான், ஆனால் அவன் கண்கள் அவனைக் காட்டிக் கொடுக்கின்றன - உதவியற்ற அன்பு நிறைந்தது.

மது குழப்பத்துடன், கிழிந்த நிலையில் அவள் மார்பில் கையை அழுத்துகிறாள்.

மது (முணுமுணுக்கிறான்):
“ஜான், உனக்கு என்ன வேண்டும்... அல்லது எனக்கு உன்னிடமிருந்து என்ன வேண்டும்? குழந்தை மட்டும் போதுமா உனக்கு இல்ல நானும் வேணும்மா ?

கார் மெதுவாக விலகிச் செல்கிறது.

அவள் டெயில் லைட்டுகள் மறைந்து போவதைப் பார்க்கிறாள், அவள் இதயம் வலிக்கிறது, அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடலாமா அல்லது அவனை என்றென்றும் விட்டுவிடலாமா என்று தெரியவில்லை.






மது பால்கனியில் அமர்ந்து, கையில் ஒரு கிளாஸ் பால் குடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். காலை மங்கலாக இருக்கிறது, சூரியன் பிரகாசமாக இருந்தாலும். அவளுடைய தொலைபேசி ஒலிக்கிறது.

ஜானிடமிருந்து வந்த செய்தி.

ஜான்: நீ காலை உணவை சாப்பிட்டாயா? எதையும் தவறவிடாதே. குழந்தைக்கு வலிமை தேவை.

மது நீண்ட நேரம் திரையில் நட்சத்திரமாக, கண்கள் ஈரமாக உள்ளன.

அவள் மெதுவாக டிப்பே செய்கிறாள்.

மது: நீ ஏன் இப்படி செய்கிறாய், ஜான்? நீ விலகி இருப்பேன்னு சொன்னே... அப்புறம் ஏன் இந்த கவலை எல்லாம்?

அவளுடைய தொலைபேசி உடனடியாக ஒலிக்கிறது - ஜான் அழைக்கிறார்.

அவள் தயங்குகிறாள், பின்னர் மெதுவாக பதிலளிக்கிறாள்.

மது: ஜான்...

ஜான் (அமைதியாக):நாம் இருவரும் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை, மது. இது என் குழந்தை... நான் எப்படி வெளியேற முடியும்?

அவள் அமைதியாக இருக்கிறாள், அவளுடைய இதயம் துடிக்கிறது.

ஜான் (தொடர்ந்து): நீ கோபமாக இருக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும், நீ பயப்படுகிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் உனக்குள் இருக்கும் அந்தச் சிறிய குழந்தையைப் பற்றி நான் நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும்... என்னால் விலகி இருக்க முடியாது. நான் உன் அருகில் இல்லாமல் இருக்கலாம்... ஆனால் நான் இன்னும் உங்கள் இருவரையும் பாதுகாப்பேன்.

மதுவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி வழிகின்றன.
மது (மெதுவாக): நீ இன்னும் என்னைப் பற்றி அக்கறை கொள்கிறாய், இல்லையா?

ஒரு இடைவெளி இருக்கிறது. அவன் குரல் லேசாக உடைகிறது.
ஜான்: நான் என் குழந்தையின் அம்மாவைப் பற்றி அக்கறை கொள்கிறேன்... நான் செய்ய வேண்டியதை விட அதிகம். ஆனால் அதை இனி காதல் என்று சொல்ல முடியாது, மது. அது ஆழமான ஒன்று... எனக்குப் புரியாத ஒன்று.

மது பதிலளிக்கவில்லை. அவள் மௌனம் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது.

ஜான் (மெதுவாக):கவனமாக இரு, சரியா? அதிகம் யோசிக்காதே. உன் வைட்டமின்களுடன் நான் யாரையாவது அனுப்புவேன்.

அழைப்பு முடிகிறது.

மது அவள் மார்பில் தொலைபேசியைப் பிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறாள், கண்ணீர் அமைதியாக உருளும் - ஏனென்றால் அவனுடைய கவனிப்பு அன்பைப் போல உணர்கிறது, ஆனால் அவனுடைய தூரம் தண்டனையைப் போல உணர்கிறது.



மதியம் – மதுவின் வீடு

கதவு மணி அடிக்கிறது.
மது ஆச்சரியத்துடன் அதைத் திறக்கிறாள் .

ஜானின் அம்மா, வெளிர் நிற புடவையில், அமைதியாக ஆனால் உறுதியாக நிற்கிறாள்.

மது (மெதுவாக): அத்தை...நீங்களா ?

ரோசிஸி (மெதுவாக): ஆமாம், பயப்படாதே. நான் உன்கூட கொஞ்சம் பேச வந்தேன்,

மது அவளை உள்ளே அழைக்கிறாள். சந்திரா தண்ணீர் கொண்டு வந்து அமைதியாக வெளியேறுகிறாள். காற்று கனமாக இருக்கிறது — இரண்டு பெண்கள் நேருக்கு நேர் அமர்ந்திருக்கிறார்கள், அவர்களின் கண்கள் ஒரு ஆணுக்கு ஒரே கவலையைக் கொண்டுள்ளன.

ரோசிஸி (இடைவேளைக்குப் பிறகு):ஜான் வீட்டில் சோகமா இருக்கிறான் . உன் மீது அல்ல... ஆனால் அவன் பற்றி உன்னை நினைத்து உங்க குழந்தை நினைத்து பற்றியே கோபமாக இருக்கிறான் . அவன் சாப்பிடுவதில்லை, தூங்குவதில்லை. திரும்பப் பெற முடியாத ஒன்றை இழந்தது போல் சுற்றித் திரிகிறான் .

மது தலையைக் குனிந்து கொள்கிறாள். அவள் கை தன் வயிற்றில் அறியாமலேயே உள்ளது.

ரோசிஸி (மெதுவாக):எனக்கு எல்லாம் தெரியும், மது. உன் கடந்த காலத்தைக் கேள்வி கேட்க நான் இங்கே இல்லை. ஆனால் இந்தக் குழந்தை... (அவள் மதுவின் வயிற்றை அன்புடன் பார்க்கிறாள்) …இந்த குழந்தைக்கு வாழ்க்கைக்கு ஒரு அம்மாவும் அப்பாவும் தேவை.

மதுவின் கண்கள் உடனடியாக நிறைகின்றன.

மது: அத்தை… நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என் கணவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கிறார்… மற்றும் ஜான்…

ரோசிஸி (மெதுவாக குறுக்கிட்டு):சில நேரங்களில், வாழ்க்கை உங்களுக்கு இரண்டு பாதைகளைத் தருகிறது - உலகத்தை சரியாகப் பார்க்கும் ஒன்று, உங்கள் இதயத்திற்கு சரியாக உணரும் ஒன்று.

நீங்கள் ஒரு மனைவியாக அல்ல, இப்போது ஒரு தாயாக முடிவு செய்ய வேண்டும்.

அவள் மதுவின் கைகளை அன்பாகப் பிடித்துக் கொள்கிறாள்.

ரோசிஸி (லேசாகச் சிரித்தபடி):உனக்குத் தெரியும், ஜான் கரடு மொரடு ஆளு தான் … ஆனால் அவன் இதயம் முழுவதும் அன்பு. இதை அவனை மட்டும் எதிர்த்துப் போராட விடாதே. அந்தக் குழந்தையை அப்பா வேணும் அப்பா பாசம் இல்லாம நான் மட்டும் ஒரு குழந்தை இந்த சமூகத்துல வளர்த்து பட்ட கஷ்டம் போதுமடி மா .

மது மெதுவாக தலையசைக்கிறாள், கண்ணீர் அமைதியாக வழிகிறது.

மது :அத்தை... எனக்கு பயமா இருக்கு.


ரோசிஸி : எல்லா அம்மாவும் அப்படித்தான். ஆனா நீ உனக்காக வாழறதை நிறுத்தும்போதுதான் தைரியம் வருது.

அவள் மதுவின் கன்னத்தை மெதுவாகத் தட்டி, நின்று, புன்னகைக்கிறாள்.
ரோசிஸி : நான் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் காத்திருப்பேன். சீக்கரம் முடிவு எடு

(அவள் நடந்து செல்கிறாள். மது வாசலில் நின்று அவள் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் - அவளுடைய மனம் அன்பு, பயம் மற்றும் விருப்பத்தின் பாரத்தால் நிறைந்திருக்கிறது.)

[chellaporukki]

Let john kill the worthless Ram and take his wife with him. She will not have any guilt as she has already opened her legs for him and taken his child in her womb.

[sreejachandranhot]

தூரத்தில் நகர விளக்குகள் மின்னுகின்றன. ஜான் தனது மொட்டை மாடியில் தனியாக நின்று, வானலையை வெறித்துப் பார்க்கிறார். ஒரு மெல்லிய காற்று அவரது தலைமுடியை அசைக்கிறது.

வெளியே ஒரு கார் நிற்கிறது.

அவன் திரும்பிப் பார்க்கிறான் - மது மெதுவாக நடந்து வருவதைப் பார்க்கிறான். அவள் முகம் சோர்வாகத் தெரிகிறது, கண்கள் அழுது வீங்கின, ஆனால் அவள் அடிகள் உறுதியாக உள்ளன.

ஜான் (மெதுவாக):மது... இந்த நேரத்தில் நீ ஏன் இங்கே வந்த ?

வார்த்தைகளுக்காகப் போராடி அவனைப் பார்க்கிறாள்.

மது: எனக்குத் தெரியாது, ஜான்... நான்... என்னால் இனி அங்கு உட்கார முடியவில்லை. உன் அம்மா இன்று வந்தாங்க .. அவங்க என்னிடம் பேசினாள்.

ஜானின் முகம் ஒரு கணம் இறுக்கமடைந்து, பின்னர் மென்மையாகிறது.

ஜான்:அவள் உன்னிடம் பேசுனனும் சொன்னாள். நான் அவளைத் தடுக்கவில்லை. அவள் சொல்வது சரிதான், இல்லையா?

மது விலகிப் பார்க்கிறாள், மீண்டும் கண்ணீர் வருகிறது.

மது: எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, ஜான். எல்லாம் பாவமாகத் தெரிகிறது. இனி எந்த வாழ்க்கை என்னுடையது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஜான் மெதுவாக நெருங்கி, அவள் தோளில் கையை வைத்து.

ஜான் (அமைதியாக): மது... உன்னைத் தண்டிப்பதை நிறுத்து. நீ ஏற்கனவே போதுமான அளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கிறாய். நீ அன்பைக் கேட்கவில்லை - அது நடந்தது. இந்தக் குழந்தை... அது ஒரு தவறு அல்ல, அது ஒரு வரம்.

அவள் நடுங்கி அவனைப் பார்க்கிறாள்.

மது: ஆனால் நான் எப்படி எல்லோரையும் எதிர்கொள்வது? என் சொந்த இதயத்தில் சத்தத்துடன் நான் எப்படி வாழ்வது?

ஜான் அவள் கைகளை மெதுவாகப் பிடித்துக் கொள்கிறாள்.

ஜான்: அப்படியானால் இன்றிரவு உலகத்தைப் பற்றி யோசிக்காதே. மதுவாக இரு - ஒரு மனைவியாக அல்ல, ஒருவரின் பாவமாக அல்ல... எனக்குத் தெரிந்த பெண்ணாக மட்டும் இரு. வலிமையானவள். கனிவானவள். அன்பு நிறைந்தவள்.

(அவன் அவள் கன்னத்தில் இருந்து கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைக்கிறான்.)

ஜான் (மெதுவாக, சிரிக்க முயற்சிக்கிறான்): இன்றிரவு நீ எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை. நான் இங்கே இருக்கிறேன். நான் காத்திருப்பேன். நீ எதைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் பரவாயில்லை.

மது தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அவன் மார்பில் தலையை சாய்த்துக் கொண்டு, அமைதியாக கண்ணீர் வழிகிறது.

மது (சிரிக்கிறார்):நான் உன்னை விட்டுப் பிரிய முயற்சிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், ஜான்... என் இதயம் என்னைப் பின்னோக்கி இழுக்கிறது.

ஜான் (சிரிக்கிறார்): அப்படியானால் அது உன்னைப் பின்னுக்கு இழுக்காமல் இருக்கலாம், மது... ஒருவேளை நீ எங்கே சேர்ந்தவன் என்பதை அது உனக்குக் காட்டலாம்.





காலை மனதைரியத்தை மது மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தாள், அவளுடைய இதயம் கனத்தது. வாரங்களாக ராமைப் பார்க்கவில்லை.அவன் தனது சாய்வு நாற்காலியில் வெளிறி, பலவீனமாக அமர்ந்திருக்கிறான், அவன் கண்கள் அமைதியாக அவளைப் பின்தொடர்கின்றன.

பணிப்பெண் சந்திரா, மருந்து தட்டில் பிடித்துக் கொண்டு அருகில் நிற்கிறாள்.

ஜான் காரின் அருகே வெளியே காத்திருக்கிறான், அவளுக்கு இடம் கொடுக்கிறான்.

மது அருகில் நடந்து செல்கிறாள், அவள் குரல் நடுங்குகிறது.

மது: ராம்...

ராம் ஒரு முறை கண் சிமிட்டுகிறான், உதடுகளை அசைக்க முயற்சிக்கிறான், ஆனால் வார்த்தைகள் எதுவும் வெளிவரவில்லை. அவனது வலது கை லேசாக நடுங்கி, மேசையில் உள்ள நோட்பேடை நோக்கி சுட்டிக்காட்டுகிறது.

சந்திரா மெதுவாக அதை எடுத்து, முன்பு எழுதியதைப் படிக்கிறான்.

சந்திரா (மெதுவாக மொழிபெயர்த்தார்): மேடம்... ஐயா தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று சொல்ல விரும்புகிறார். உங்களுக்கும் ஜான்க்கும் பற்றியும்."

மது உறைந்தாள். அவள் தொண்டையில் மூச்சு அடைகிறது.

மது: அவன்... அவனுக்குத் தெரியுமா ?

ராம் மீண்டும் கண் சிமிட்டுகிறான், கீழே பார்த்து.

சந்திரா தொடர்கிறாள், மற்றொரு வரியைப் படிக்கிறாள்.

சந்திரா: அவர் சொல்கிறான்... ரியா அவனிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னான்.

அந்தப் பெயரைப் பார்த்து மதுவின் கண்கள் விரிகின்றன.

மது: ரியா? அவள் திரும்பி வந்தாளா?

சந்திரா சோகமாக தலையசைக்கிறாள்.

சந்திரா : ஆமாம் மேடம். அந்த ஒரு மாதம் நீங்க வெளியூர்ல இருந்தப்போ, ரியா சார்கிட்ட வந்தாங்க. அவருக்கு உடம்பு சரியில்லை... அவருக்கு உதவி செஞ்சாங்க. மருந்து கொடுத்து ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போனார் , உணவு ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன். வேலைக்காரிகள் சில நாள் தங்கியிருக்காங்கன்னு சொன்னாங்க.

மது விறைப்பாயிடுகிறாள். அவள் குரலில் இருந்த நடுக்கம் மறைகிறது. அவள் முகபாவனை கடினமாகிறது.

அவள் ஒரு அடி முன்னேறி, கண்ணீரில் கோபம் மினுமினுக்கிறது.

மது : ஒரு தடவை அவ நம்ம குடும்பத்தை உடைச்சா. ஆனா அவன் அவளை உள்ளே அனுமதிச்சானா?

சந்திரா ராமைப் பார்த்து, மெதுவாகப் பேசுகிறாள்.

சந்திரா : ஐயா சொல்றாரு... அவன் தனிமையா இருந்தான். குற்ற உணர்வு. அவன் அவளைத் தடுக்கவில்லை. ஆனா... அது காதல் இல்லை. ஆனால் ஏதோ இழந்தது போல் இருந்தான் அவனுக்குப் பேச யாராவது தேவைப்பட்டது.

மது ஒரு சிறிய, கசப்பான சிரிப்பை வெளியிடுகிறாள்.

மது: குற்றவாளியா? இதை நீ குற்ற உணர்ச்சியா சொல்றியா? அவள் உள்ளே நடந்த அந்த நொடியில், நான் உன் பக்கம் நின்ற அனைத்தையும் மறந்துவிட்டாய்.



ராம் கண்களைத் தாழ்த்துகிறான். அவனால் பேச முடியவில்லை அவன் அவளை விட்டு சென்றாள் அவன் நல்ல இருப்பாள் என்று என்றோ முடிவு பண்ணிட்டான் அவன் கை நடுங்குகிறது.

மதுவின் கோபம் எழுகிறது - அலறவில்லை, மாறாக வெட்டுகிறது, அதிகப்படியான மௌனத்தால் பிறந்தது.

மது: நான் உன்னை மன்னிக்க இங்கே வந்தேன்.நான் பண்ண தப்புக்கு மன்னிப்பு கேக்கலாம் வந்தேன் ஆனால் மன்னிப்பு என்பது நம் இருவருக்கும் இனி தேவையில்லை. ராம்

அவள் ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்து, தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறாள்.

மது: நான் ஜானை நேசிக்கிறேன். நான் அதை எதிர்த்துப் போராட முயற்சித்தேன்... ஆனால் என்னால் இனி முடியாது. எனக்கு விவாகரத்து வேண்டும், ராம்.

சந்திரா அதிர்ச்சியடைந்து, அவர்களிடையே பார்க்கிறாள்.

ராம் மெதுவாக, ஒரு முறை... இரண்டு முறை... கண் சிமிட்டுகிறான். பின்னர் இன்னொரு குறிப்பைக் காட்டுகிறான்.

சந்திரா நடுங்கும் உதடுகளால் அதைப் படிக்கிறான்.

சந்திரா (அமைதியாக): ஐயா சொல்கிறார்... அவருக்குப் புரிகிறது. நீங்கள் அதைச் சொல்வதற்காக அவர் காத்திருந்தார். நீங்கள் சிரிப்பதை நிறுத்தியதற்கு அவர்தான் காரணம் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவர் உங்களை விடுவிக்க விரும்புகிறார். நீங்க சந்தோசமா இருங்க

மதுவின் கோபம் மௌனமாகிறது. அவள் ராமைப் பார்க்கிறாள் - பலவீனமான, தோற்கடிக்கப்பட்ட, ஆனால் எப்படியோ அமைதியான.

மது (மெதுவாக): அப்படியானால், இவ்வளவு வலிகளுக்குப் பிறகு... நாம் இப்படித்தான் முடிவடைகிறோம். என்னை மணித்திரு ராம் உன்னை கஷ்டப்படித்திருந்த

ராம் ஒரு முறை சிமிட்டுகிறார். அவரது கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் வழிகிறது.

சந்திரா (மெதுவாக மொழிபெயர்க்கிறார்):அவர்... ஆம், மேடம். நீங்கள் ஒரு வாழ்க்கைக்கு தகுதியானவர்... அவர் இல்லாத வாழ்க்கைக்கு தகுதியானவர் நீங்கள்

மது நீண்ட நேரம் அங்கேயே நின்று, பின்னர் மெதுவாக அருகில் செல்கிறாள். அவள் அவன் கையைப் பிடித்து லேசாக முத்தமிடுகிறாள் - அன்புடன் அல்ல, ஆனால் மூடுதலுடன்.

மது (சிரிப்புடன்): குட்பை, ராம்.

அவள் திரும்பி வெளியே செல்கிறாள்.

வெளியே, ஜான் காத்திருக்கிறார். மதுவின் முகம் வெளிறிப்போனது ஆனால் இப்போது அமைதியாக இருக்கிறது. அவள் அமைதியாக அவனிடம் நடக்கிறாள், அவளுடைய கண்கள் இனி நடுங்கவில்லை.

அவன் கார் கதவைத் திறக்கிறான்.

கார் விலகிச் செல்லும்போது, ​​வீட்டிற்குள், ராம் தனது நாற்காலியில் சாய்ந்து, கண்கள் மூடி, குற்ற உணர்ச்சியும் அமைதியும் கலந்த ஒரு மெல்லிய புன்னகை - இறுதியாக அவளை விடுவித்துவிட்டதை அறிந்து.





வெளியே வேகமாக கடந்து செல்கிறது நகரம் — கார்களின் ஹாரன் சத்தம், மங்கலான விளக்குகள், வாழ்க்கையின் துண்டுகள் நகர்கின்றன. காருக்குள், அமைதி ஆட்சி செய்கிறது.

மது தன் துப்பட்டாவை இரண்டு கைகளிலும் பிடித்துக் கொண்டு இறுக்கமாக அமர்ந்திருக்கிறாள். அவள் கண்கள் சிவந்திருக்கின்றன, ஆனால் அவள் தாடை உறுதியாக இருக்கிறது.

மது (கோபத்துடன்):ரியா, ஜான், ராமுடன் திரும்பிச் சென்றதை என்னால் இன்னும் நம்ப முடியவில்லை. அவள் செய்த எல்லாவற்றிற்கும் பிறகு - எங்கள் வாழ்க்கையை உடைத்த பிறகு - அவள் எப்படி அந்த வீட்டிற்குள் நுழையத் துணிந்தாள்?

ஜான் தனது கண்களை சாலையின் மீது வைத்திருக்கிறான், அமைதியாக, அவளைப் பேச விடுகிறான்.

மது (தொடர்ந்து, கசப்புடன்): அவள் புத்திசாலி. அவளுக்கு எப்படி செயல்படுவது என்று தெரியும் - மென்மையான குரல், போலி கருணை. நான் எப்போ போவேன் அவள் காத்திருந்திருக்கலாம், பின்னர் மீண்டும் என் இடத்தைப் பிடிக்க உள்ளே நுழைந்தாள்.

அவள் குரல் நடுங்குகிறது, கோபம் வலியுடன் கலந்தது.

மது (மென்மையானது): மேலும் ராம்... அவன் அவளைத் தடுக்கவில்லை. ஒருவேளை அவனுக்கு அவள் தேவைப்பட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை நான் அவனை விலகாமல் இருந்துஇருந்தால் நான் ஒருபோதும் அவனுடைய மனைவியாக இருந்திருக்க மாட்டேன் நினைத்துவிட்டாரு

ஜான் மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றி, தன் தொனியை நிலைநிறுத்துகிறான்.

ஜான்: மது, இப்படி செய்யாதே. நீ ஏற்கனவே ஒரு முறை அந்த வலியை அனுபவித்திருக்கிறாய்.
குழந்தை வேற வயித்துல இருக்கு கோவப்படாத

ஆனால் மது தலையை ஆட்டுகிறாள், அவளுடைய விரக்தி வெளியே கொட்டுகிறது.

மது: அவள் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டாள், ஜான்! இப்போது அவள் நல்லாவா போல மீண்டும் உள்ளே நடக்கிறாள். அவன் அவளை நம்புகிறான், என்னை அல்ல. அவனுக்கு எப்போதும் அவள்தான்.

ஸ்டீயரிங் வீலில் ஜானின் பிடி இறுகுகிறது. பின்னர் அவன் காரை நிறுத்துகிறான், திடீரென்று வெளியே உள்ள போக்குவரத்தை விட சத்தமாக அமைதி.

அவன் அவள் பக்கம் திரும்புகிறான், அமைதியாக ஆனால் உறுதியாக.

ஜான்: அப்போ அவளைச் பார்த்த பேசு

மதுவின் கண்கள் அவனை நோக்கிச் செல்கின்றன.

மது:என்ன? நான் எதுக்கு அவள்கிட்ட பேசணும்

ஜான் :ரியாவைச் . அவளை எதிர்கொள்ளுங்கள். நீ அவளை நீண்ட நேரம் உன் தலையில் சுமந்து வந்திருக்கிறாய். ஒருவேளை நீ அவளை கண்ணில் பார்க்கும் நேரம் இது - சண்டையிட அல்ல, ஆனால் அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான நேரம் இது. உன் கோவம் போகலாம் இல்லனா இதை நினைச்சுட்டு ஏதோ யோசிஸ்ச்சுட்டு இருப்ப

மது வெறித்துப் பார்க்கிறாள், அவநம்பிக்கை அவள் முகத்தில் வெள்ளம்.

மது: அவள் உண்மையைப் பேசுவாள் என்று நீ உண்மையிலேயே நினைக்கிறாயா? அவள் எல்லாவற்றையும் திரித்து, என்னை மீண்டும் வில்லனாக்கிவிடுவாள்.

ஜான் (அமைதியாக): ஒருவேளை அவள் பேசுவாள். ஒருவேளை அவள் பேசமாட்டாள். ஆனால் குறைந்தபட்சம் அவளுடைய வார்த்தைகளை கற்பனை செய்வதை நிறுத்து. எது உண்மையானது - எது உண்மையானது என்று உனக்குத் தெரியும்.

மது கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு விலகிப் பார்க்கிறாள்.

மது: நான் அவள் முகத்தை பார்க்க விரும்பவில்லை.

ஜான்: அவள் புத்திசாலி என்று நீ சொன்னாய். அப்படியானால் மறைக்காதே - நீ இப்போது வலிமையானவள் என்று அவளுக்குக் காட்டு. நாம் ஒன்றாக வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கு முன், இன்னும் உன்னைப் பின்னுக்கு இழுக்கும் ஒன்றை முடிவுக்குக் கொண்டு வா.

அமைதி. மதுவின் மூச்சு நிலையாகிறது. அவள் ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்துப் பார்க்கிறாள், அந்நியர்கள் கடந்து செல்வதைப் பார்க்கிறாள் — சுதந்திரமாக, சுமையின்றி.

நீண்ட இடைநிறுத்தத்திற்குப் பிறகு, அவள் குரல் ஒரு கிசுகிசுப்பாகக் குறைகிறது.

மது: ராம் இன்னும் அவளை நேசிக்கிறாள் என்று அவள் சொன்னால் என்ன செய்வது?

ஜானின் முகபாவனை மென்மையாகிறது; அவரது வார்த்தைகள் மெதுவாக இறங்குகின்றன.

ஜான்: அப்போ அவளை விடுங்க. ஏன்னா நீ இனி ராமுக்காக வாழல. நீ உனக்காக... நம்ம குழந்தைக்காக... எங்களுக்காக வாழ்கிறாய். நமக்காக வாழப்போற

மது அவனைப் பார்க்கத் திரும்புகிறாள். கோபம் மங்குகிறது - அதற்கு பதிலாக அமைதியான, கனமான ஒன்று: ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

கார் மீண்டும் நகர்கிறது, ஹெட்லைட்கள் அந்தி வேளையில் வெட்டுகின்றன. நகரம் அவர்களுக்குப் பின்னால் மங்குகிறது, ஆனால் கடந்த காலம் நீடிக்கிறது - கடைசி ஒரு சந்திப்புக்காக மட்டுமே.


ரியா மது சந்திப்பு

கஃபே ஜன்னல் வழியாக ஒரு சூடான ஒளி ஊடுருவுகிறது. வெளியே நகரம் சலசலக்கிறது.
மது ஒரு மூலையில் உள்ள மேஜையில் அமர்ந்து, தனது காபி கோப்பையைப் பிடித்துக் கொள்கிறாள். அவள் மனம் ஒரு புயலைப் போல இருக்கிறது - கேள்விகள், கோபம் மற்றும் வலி.
அவளைச் சந்திக்க அவள் இன்று இங்கு வந்ததற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது.

கண்ணாடி கதவு திறக்கிறது.

ரியா உள்ளே நுழைந்தாள், சோர்வாக, பதட்டமாக, கிட்டத்தட்ட உடையக்கூடியதாகத் தெரிகிறது. அவள் மதுவைப் பார்த்து மெதுவாக அவளை நோக்கி நடக்கிறாள்.

மது சிரிக்கவில்லை. அவள் மேலே பார்க்கிறாள், கூர்மையான கண்கள்.

ரியா தயங்குகிறாள், பின்னர் அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தாள்.

மது :நான் உன்கூட இங்கு சண்டையிட வரவில்லை, ரியா. எனக்கு பதில்கள் தேவை என்பதற்காகவே வந்தேன். எனக்குத் தெரிய வேண்டும் நீ ஏன் இதையெல்லாம் செய்தாய்?

ரியா (அமைதியாக): நீ என்னை ஒருபோதும் பார்க்க விரும்ப மாட்டாய் என்று நான் பயந்தேன்.

மது (உறுதியாக): என்ன நடந்த பிறகு, எந்தப் பெண்ணும் அவ்வாறே உணருவாள். நீ என் திருமணத்தை உடைத்தாய். உன்னிடமிருந்து நான் கேட்க வேண்டும் - ஏன் ?

ரியா ஆழ்ந்த மூச்சை எடுக்கிறாள், குரல் நடுங்குகிறது.

ரியா: மது... நீ நினைப்பது போல் இல்லை. உன்னையோ ராமையோ நான் ஒருபோதும் காயப்படுத்த விரும்பவில்லை. எல்லாம் அர்ஜுனால்தான் தொடங்கியது.

மதுவின் கண்கள் சுருங்குகின்றன.

மது: அர்ஜுனா? அவன்தான் என் கணவரை தொழிலில் சிக்க வைத்தான். உனக்கும் அவனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

ரியா (மெதுவாக):எல்லாம். நான் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தபோது அவன் என்னைக் கண்டுபிடித்தான். எனக்கு ஒரு கடந்த காலம் இருந்தது... நான் பெருமைப்படாத ஒரு வாழ்க்கை. என் கணவனை இழந்தேன் கல்யாணம் ஆனா புதுசுல என் அம்மா மட்டும் தான் நோய்வாய் பட்டு இருந்தாங்க எனக்கு வேற வழி தெரியல எஸ்கார்ட்டாக வேலை செய்தேன். நான் இளமையாக இருந்தேன், விரக்தியில் இருந்தேன், என் அம்மாவின் சிகிச்சைக்கு பணம் செலுத்த முயற்சித்தேன். அர்ஜுன் அதைப் பயன்படுத்தி என்னைக் கட்டுப்படுத்தினான்.

மதுவின் உதடுகள் லேசாக பிளந்தன, அவள் கண்களில் அதிர்ச்சி.

ரியா (தொடர்ந்து): நான் அவருக்கு உதவாவிட்டால் நான் செய்யும் வேலை பற்றி என் அம்மாவிடம் சொல்லுவேன் என்று அவர் மிரட்டினார். ராமின் நம்பிக்கையையும் அவனது வேலையும் அவர் விரும்பினார். நான் அவரை நெருங்கிச் செல்ல வேண்டும், ஆவணங்களில் கையெழுத்திட வேண்டும். அதுதான் திட்டத்தில் எனது பங்கு.

மது (கசப்புடன்): நீங்கதான் அதைச் செய்தீங்க. என் கணவரை உங்க மேல விழ வச்சீங்க.

ரியாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்புகின்றன.

ரியா: இல்லை, மது. நீங்க நினைக்கிற மாதிரி அவன் என் மேல காதல் வரவே இல்ல. ராம் தனிமையா இருந்தாரு, உள்ளுக்குள் உடைஞ்சு போயிட்டிருந்தாரு. நான் அவங்க பக்கத்துல இருக்கக் கூட அவருக்குப் பிடிக்கல. அவர் பேசிட்டே இருந்தார்…. அவர் உன்னை மிஸ் பண்ணினார். அவர் வேண்டாதவராய் உணர்ந்தார். அவர் கண்களில் வலியைப் பார்த்தேன், மெதுவாக நானும் அவருக்காக ஏதோ உணர ஆரம்பித்தேன். ஒருவேளை பரிதாபமாக இருக்கலாம், ஒருவேளை அன்பாக இருக்கலாம் ஒரு வேலை ராம் என் முன்னாள் கணவன் போல் இருந்தான் - எனக்குத் தெரியாது.


keyboard to copy

மது அவளைப் பார்க்கிறாள், அவளுடைய கோபம் அமைதியாக உருகுகிறது.

ரியா (தொடர்ந்து): அர்ஜுனின் திட்டம் தவறாகி, ராமுக்கு அந்த விபத்து நடந்தபோது, ​​என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியல என்று எனக்குத் தெரியும். நான் ஜானிடம் சென்று எல்லாவற்றையும் சொன்னேன். அவர் அர்ஜுனை எதிர்கொண்டு உங்கள் இருவரையும் காப்பாற்றினான் . அவர் இதையெல்லாம் உங்களிடம் சொல்லவே இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் அதுதான் உண்மை.

மது திகைத்துப் பார்க்கிறாள்.

மது (மெதுவாக): அப்போ ஜானுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சதுக்கு நீங்கதான் காரணம்...

ரியா (தலையசைக்கிறார்): ஆமாம் அர்ஜுன் உங்களை வைத்து பணம் சம்பாரிக்க தான் உங்களையும் எஸ்கார்ட் போக வைத்து பணம் இடுகாட்டிறலாம் . ஏன் என்றால் மினிஸ்டர் பணம் அர்ஜுன் அடிச்சுட்டான் ஜான் ரெண்டு பேரும் இதையெல்லாம் கையாண்டால், நீங்க பத்திரமா இருப்பீங்கன்னு நினைச்சான் . விஷயங்கள் இவ்வளவு தூரம் போகும்னு நான் எதிர்பார்க்கல. ஜானின் வீட்டில் உன்னை மறுபடியும் பார்த்தப்போ, எனக்குப் புரிஞ்சுது... அவன் உன்னை ரொம்பவே நேசிக்கிறான். அவன் உன்னைப் பார்த்த விதத்திலிருந்தே - எனக்குத் தெரியும்.

மது ஒரு நிமிஷம் மௌனமா இருந்தா, தொண்டை இறுக்கிடுச்சு.

மது:அப்போ நீ ராமிடம் போனியா?

ரியா (தலையசைக்கிறார்): ஆமாம். நான் அவனிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னேன் - அர்ஜுனைப் பத்தி, என்னைப் பத்தி.ஏன் நீயும் ஜான் விரும்பறீங்க கூட ராம் தெரியும் நீ துபாய் போகல ஜான் வீட்டுக்கு தான் போயிருக்க கூட அவனுக்கு கோபம் கூட வரல. ஏதோ சரியில்லன்னு அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரியும்னு சொன்னான். அவன் வலிக்கு தகுதியானவன்னு சொன்னான், ஏன்னா அவன் உன் நம்பிக்கையை முதன்முதலில் உடைச்சான். அதனால்தான் மது, உன்னைப் போக விட்டான். குற்ற உணர்ச்சியால.

மதுவின் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிகிறது.

மது (நெரிந்த குரலில்):நீ சொல்றது எல்லாம்... நம்மிடையே இருக்கிற வெறுப்பெல்லாம்... பொய்கள் மேல கட்டப்பட்டது.

ரியா (மெதுவாக): ஆம். பொய், மிரட்டல், பயம். ஆனால் இன்று நான் இதை உனக்குச் சொல்கிறேன், ஏனென்றால் நீ அமைதிக்குத் தகுதியானவன். இப்போது உனக்குள் ஒரு புதிய வாழ்க்கை வளர்கிறது - இந்த வலியை எல்லாம் அதில் சுமக்காதே.

மது அவளைப் பார்க்கிறாள், அவள் குரல் தாழ்ந்து நடுங்குகிறது.

மது: நான் உன்னைக் கத்த இங்கே வந்தேன் என்று நினைத்தேன்… ஆனால் இப்போது, ​​எனக்கு சோர்வாக இருக்கிறது.

ரியா தன் கண்ணீரில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை அளிக்கிறாள்.

ரியா: அது போதும், மது. சில நேரங்களில் புரிந்துகொள்வது கோபத்தை விட அதிகமாக வலிக்கிறது. ஆனால் குறைந்தபட்சம் இப்போது உனக்கு உண்மை தெரியும்.

மது மெதுவாக தலையசைத்து, கண்ணீரைத் துடைக்கிறாள்.

மது (மெதுவாக): என்னிடம் சொன்னதற்கு நன்றி….

ரியா (மெதுவாக): நான் விரைவில் டெல்லியை விட்டு வெளியேறுகிறேன். ராம் பற்றி நீ கவலை படாத உங்க டிவோர்ஸ் கிடைச்ச அப்பறம் ராம் நான் பாத்துக்கிறேன் அவனுக்கும் புது வாழ்க்கை தேவை

மது : அப்போ நீங்க திரும்பி அந்த தொழில் பண்ண போறது இல்லா

ரியா (சிரித்துக்கொண்டு ): அதுக்கு இனி தேவை இல்லை எனக்கு தான் இனி வாழ போறதுக்கு கடவுள் ஒரு வழியா கொடுத்தாரே உன் முழியுமா .. நீ செல்வதற்கு முன்பு நான் உன்னிடம் சொல்லி சமாதானம் செய்ய விரும்பினேன். ஒருவேளை ஒரு நாள், நீ என்னை மீண்டும் பார்க்கும்போது, மீண்டும் பார்த்தாள் பாக்கலாம் ​


ரியா எழுந்து நின்று, கடைசியாக ஒரு முறை அவளைப் பார்த்து, பின்னர் அமைதியாக கஃபேவை விட்டு வெளியேறுகிறாள்.

மது தனியாக அமர்ந்து ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்துப் பார்க்கிறாள் - அவளுடைய பிரதிபலிப்பு சூரிய ஒளியுடன் கலக்கிறது.

முதல் முறையாக, அவளுடைய கோபம் மங்கத் தொடங்குகிறது.



ஜான் வீடு அமைதியாக இருக்கிறது, சூரிய அஸ்தமனத்தின் மென்மையான ஒளி ஜன்னல்கள் வழியாக பிரகாசிக்கிறது.
மது அமைதியாக உள்ளே நுழைகிறாள், அவளுடைய முகம் குழப்பத்துடன் கலந்த சோர்வுடன் தெரிகிறது. அவள் துப்பட்டாவை மார்பில் பிடித்துக்கொண்டு உள்ளே நடக்கிறாள்.

ஜான் சோபாவில் அமர்ந்திருக்கிறாள், கைகள் கட்டப்பட்டு, சிந்தனையில் மூழ்கியிருக்கிறான். அவளைப் பார்த்ததும், அவன் நிற்கிறான்.

ஜான் (மெதுவாக): நீ அவளைப் பாத்தியா ?

மது மெதுவாக தலையசைத்து, சோபாவின் விளிம்பில் அமர்ந்திருக்கிறாள். அவள் குரல் தாழ்வாக இருக்கிறது.

மது: ஆமாம்... நான் ரியாவை பாத்தேன் .

அவள் ஆழ்ந்த மூச்சை எடுக்கிறாள்.

மது (தொடர்கிறாள்): அவள் ஜான்... அர்ஜுனைப் பற்றி, பணத்தைப் பற்றி, ராமை எப்படி சிக்க வைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது என்பதைப் பற்றி எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். யாரையும் காயப்படுத்த விரும்பவில்லை என்று சொன்னாள்... எப்படி தப்பிப்பது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

ஜான் அமைதியாகக் கேட்கிறான், அவனது தாடை ஒரு கணம் இறுக்குகிறது.

மது: அவள் இப்போது ராமை நேசிக்கிறாள் என்று சொன்னாள்... அவனை அவள் கவனித்துக்கொள்வாள் என்று சொன்னாள். நடந்ததற்கு அவள் குற்ற உணர்ச்சியடைகிறாள்.

ஜான் அவளை மெதுவாகப் பார்க்கிறான்.
ஜான்: அப்போ, அவ அவனோட இருக்கா?

மது: ஆமாம். அவ அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தா. எனக்கு என்ன தோணுதுன்னு கூட எனக்குத் தெரியல... கோபமா, பரிதாபமா, நிம்மதியா, எல்லாமா இருக்கலாம்.

ஒரு இடைவெளி. அவங்களுக்குள்ள இருக்கிற காற்று கனமா இருக்கு - உணர்ச்சிகள் நிறைந்து இருக்கு, அவங்களால சொல்லவே முடியாது.

மது தலை குனிஞ்சுக்கிட்டாள்.

மது (மெதுவாக): அவளைச் சந்திச்சது எனக்கு நிம்மதியைத் தரும்னு நினைச்சேன்... ஆனா எனக்கு இன்னும் குழப்பமாத்தான் இருக்கு. எல்லாமே மங்கலாத்தான் இருக்கு.

ஜான் அவள் பக்கத்துல உட்கார்ந்துகிட்டே இருக்கான். அவன் தொனி அமைதியானது, ஆனா ஆழமானது.

ஜான்: வாழ்க்கை எப்பவும் தெளிவான பதில்களைத் தராது, மது. ஆனா நீ உன் மனசு சொல்றதைச் செஞ்சாய் - அதுதான் முக்கியம்.

மது அவனைப் பார்க்கிறாள், அவளுடைய கண்கள் மின்னுகின்றன.
மது: அர்ஜுனை பற்றியும் , ராமின் விபத்து பத்தி உனக்குத் தெரியும்னு அவ சொன்னா, இன்னும் அவனுக்கு உதவி செஞ்சிருக்கா... ஏன் நீ எனக்குச் சொல்லல?

ஜான் மூச்சை இழுத்து, பேசுவதற்கு முன் ஒரு நொடி விலகிப் பார்த்தான்.

ஜான்: ஏனென்றால் உன் கண்களில் அந்த வலியை மீண்டும் பார்க்க நான் விரும்பவில்லை. நீ இப்போதுதான் சுதந்திரமாக சுவாசிக்க ஆரம்பித்திருந்தாய்... அந்த அமைதியைப் பாதுகாக்க விரும்பினேன், மது.

மது கண்ணீரைத் துடைக்கிறாள்.

மது: நீ எப்போதும் என்னைப் பாதுகாக்கிறாய்... நான் உன்னைக் கேட்காவிட்டாலும் கூட.

ஜான் லேசாகச் சிரிக்கிறார் - ஆழமான உணர்ச்சியை மறைக்கும் வகை.

அவன் இப்போது அவள் கண்களை நேராகப் பார்க்கிறான், குரல் கரடுமுரடாக மாறுகிறது ஆனால் நேர்மையானது.

ஜான் (மெதுவாக): ஆமாம், மது... நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். நீ திருமணமானவள் என்பது எனக்குத் தெரியும், உலகம் என்னை கேவலமா பேசும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவர்கள் என்னை ஒரு ரவுடி, ஒரு பாவி, உன்னை நேசிக்க உரிமை இல்லாத மனிதன் என்று அழைப்பார்கள். ஆனால் எனக்கு கவலையில்லை.

அவன் இடைநிறுத்துகிறான், அவன் குரல் லேசாக நடுங்குகிறது.

ஜான்: உன் பெயருக்கோநான் காதல் கொள்ளவில்லை... சண்டையிட்ட, அழுத, உலகம் கொடூரமாக இருந்தபோதும் கணவன் ஏமாத்திட்டான் தெரிந்தும் அவனுக்கு கருணை காட்டிய பெண். சட்டப்படி நீ ஒருவருக்குச் சொந்தமானவனா என்பது எனக்குக் கவலையில்லை... ஏனென்றால் உன் இதயம் ஏற்கனவே என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தது, என் இதயம்... அது திரும்பப் பெற முடியாது.

மதுவின் கண்கள் விரிகின்றன, கண்ணீர் அமைதியாக கீழே சறுக்குகிறது. அவள் அவனைப் பார்த்து, பேசாமல் இருக்கிறாள்.

மது (மென்மையாக): ஜான்... நீ ஒரு பைத்தியம் டா .

ஜான் (அரை புன்னகையுடன்): இருக்கலாம். ஆனால் வேறொருவரின் வாழ்க்கையில் புத்திசாலியாக இருப்பதை விட உன் காதலில் நான் பைத்தியமாக இருப்பதையே விரும்புகிறேன்.

அவள் கண்ணீரில் சிரிக்க முயற்சிக்கிறாள்.

மது (நடுங்கி):சில நேரங்களில் நீ என் வாழ்க்கையில் எப்படி வந்தாய் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது... அதன் பிறகு எல்லாம் மாறிவிட்டது.

ஜான்: மற்றவர்கள் உடைத்ததை சரிசெய்ய கடவுள் என்னை அனுப்பியிருக்கலாம்.

அவள் அவனை நீண்ட நேரம் பார்த்து, பின்னர் அருகில் சாய்ந்து, அவன் தோளில் தன் நெற்றியை சாய்த்துக் கொள்கிறாள்.

மது (சிரிப்புடன்): நான் முன்னால் இருப்பதற்காக வாழ வேண்டும், போனதற்காக அல்ல என்று ரியா சொன்னாள். ஒருவேளை அவள் சரியாக இருக்கலாம்.

ஜான் (மெதுவாக): அவள் அப்படித்தான். நான் இங்கே... உனக்காக, நம் குழந்தைக்காக, நீ தேர்ந்தெடுக்கும் எந்த எதிர்காலத்திற்காகவும்.

மது தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு, தனக்குள் கிசுகிசுத்துக் கொள்கிறாள்:
மது: எனக்கு பயமாக இருக்கிறது… ஆனால் நீ அருகில் இருக்கும்போது, ​​நான் பலமாக உணர்கிறேன்.

ஜான்:அப்படியானால் இனி பயப்படாதே. நீ தனியாக இல்லை,செல்லம்

அவள் அவனை நோக்கி தன் முகத்தை உயர்த்துகிறாள் - அவர்களின் கண்கள் அன்பு, பயம் மற்றும் அமைதியான ஏற்றுக்கொள்ளல் ஆகியவற்றால் நிறைந்துள்ளன.

ஒரு கணம், யாரும் பேசவில்லை - மௌனம் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது.

மது ஜானின் உத்ததை மென்மையாக சுவைத்தாள்

[sreejachandranhot]

ஜான் :அந்த ஒரு மாசம் ரியா எப்படி ராம் சேரந்தாங்க தெரியனுமா ?

மது : ம்ம் ஆமா

ஜான் : அப்போ கேளு

அந்த ஒரு மாதத்தில் ..............................


வீடு மங்கலாகவும் அமைதியாகவும் இருக்கிறது, மருந்துகள் மற்றும் கிருமி நாசினிகளின் மெல்லிய வாசனையால் நிரம்பியுள்ளது.

ராம் படுக்கையில் அசையாமல் படுத்துக் கொண்டான், அவன் கண்களை இமைப்பதைத் தவிர. அவன் முகம் வெளிறி, உதடுகள் வறண்டு, அவன் கைகள் உயிரற்ற நிலையில் அவன் பக்கத்தில் ஓய்வெடுக்கின்றன.

வேலைக்காரி மெதுவாக கதவைத் திறக்கிறாள்.

ரியா உள்ளே நுழைகிறாள், அவள் முகம் பயத்தாலும் குற்ற உணர்ச்சியாலும் வெளிறிப் போகிறது. அவள் ஒரு சிறிய பையை வைத்திருக்கிறாள் - பழங்கள், மருந்துகள் மற்றும் சில நம்பிக்கை.

ராமின் கண்கள் அவளைப் பிடிக்கும்போது, ​​உடனடியாக கண்ணீர் பெருகும்.

அவள் ஒரு கணம் உறைந்து நின்று, மூச்சு விட முடியாமல் நிற்கிறாள். பின்னர் அவள் மெதுவாக அருகில் நடக்கிறாள்.

ரியா (மெதுவாக): ராம்... நான்தான்.

அவன் விரல்கள் லேசாக துடிக்கின்றன - அவன் அவளைக் கேட்டதற்கான ஒரே அறிகுறி.

அவள் படுக்கைக்கு அருகில் மண்டியிடுகிறாள், கண்ணீர் கீழே விழுகிறது.

ரியா: எனக்குத் தெரியும்... நீ கடைசியாகப் பார்க்க விரும்பும் நபர் நான்தான். ஆனால் தயவுசெய்து... . நான் உன்னை கவனித்துக் கொள்ளட்டுமா ?.

ராம் ஒரு முறை சிமிட்டுகிறான் - மெதுவாக - அவன் கண்களில் கண்ணீர் பெருகுகிறது.

ரியா (மூச்சுத் திணறல்): அர்ஜுன் உன்னை மாட்டிவிட்டான். அவன் உன்னையும் மதுவையும் பணத்திற்காக ஏமாற்ற வைத்தான். நீ வெறும் ஒரு ஒப்பந்தம் என்று அவன் என்னிடம் சொன்னான்… ஆனால் அவன் என்னைப் பயன்படுத்துகிறான் என்று எனக்குத் தெரியாது.

அவள் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

ரியா: நான் முன்பு எஸ்கார்ட் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன், ராம். அர்ஜுன் என்னை அப்படித்தான் கண்டுபிடித்தான். அவன் என்னை மிரட்டினான் - நான் உதவவில்லை என்றால், என் சிறிய வாழ்க்கையை அவன் அழித்துவிடுவான் என்று சொன்னான். நான் எல்லாவற்றையும் பயத்தினால் செய்தேன், வெறுப்பினால் அல்ல.

அவள் இடைநிறுத்துகிறாள், அவளுடைய குரல் உடைகிறது.

ரியா (அழுகிறாள்):நான் சத்தியம் செய்கிறேன், நான் உன்னை ஒருபோதும் அழிக்க விரும்பவில்லை. பின்னர்… நீ எவ்வளவு அன்பானவள் என்று பார்த்தேன். எவ்வளவு மென்மையானவள். நான் பரிதாபப்பட ஆரம்பித்தேன்… பின்னர் நேசிக்கிறேன்

ராமின் கண்கள் மென்மையாகின்றன. ஒரு கண்ணீர் அவன் கன்னத்தில் வழிகிறது.

அவள் மெதுவாக ஒரு துண்டை எடுத்து துடைக்கிறாள்.

ரியா (முணுமுணுப்பு): தயவுசெய்து என்னை வெறுக்காதே. சிறிது நேரம் என்னை இருக்க விடுங்கள்

அவன் அசையவில்லை — ஆனால் அவனும் திரும்பவில்லை.

பின்பு அவனுடன் தங்க ஆர்மிதால் ராம் நன்றாக பார்த்துக்கொண்டாள் ராம் ஓர் அரவணைப்பு கிடைத்தது

ரியா ராமை உட்கார வைத்து, தலையணைகளை கவனமாக சரிசெய்கிறாள்.

அவள் மெதுவாக அவனுக்கு உணவளிக்கிறாள், அவனால் பதிலளிக்க முடியாவிட்டாலும் மெதுவாகப் பேசுகிறாள்.

ஒவ்வொரு உணவிற்கும் பிறகு அவள் அவன் முகத்தைத் துடைத்து, "நீ சீக்கிரம் சரியாகிவிடுவாய்" என்று கிசுகிசுக்கிறாள்.

இரவில், அவள் தன் கால்களையும் கைகளையும் சூடாக வைத்திருக்க மசாஜ் செய்கிறாள்.

அவள் அவன் படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்து செய்தித்தாளில் இருந்து சத்தமாகப் படித்து, அவன் இரண்டு முறை கண் சிமிட்டும்போது அவனைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறாள் - அவன் "தொடரவும்" என்று சொல்லும் விதம்.

ஒவ்வொரு நாளும், அவர்களுக்கிடையேயான அமைதி மென்மையாகிறது.

ரியா சுத்தம் செய்யும் போது முனகத் தொடங்குகிறாள், சில சமயங்களில் அவன் வேகமாக கண் சிமிட்டும்போது லேசாகச் சிரிக்கிறாள் - அவளை கேலி செய்வது போல.

சந்திரா ஒரு மூலையில் இருந்து பார்த்து, மனத்திற்குள் ,

பணிப்பெண்: அவள் அவனை தன் கணவனைப் போலவே நடத்துகிறாள்.

உண்மையில் - அவள் செய்கிறாள்.

ஒரு நாள் ராத்திரி

ரியா சோர்வாக அவன் படுக்கையில் அமர்ந்தாள். அவள் கண்கள் கனத்தன, ஆனால் அவள் வெளியேறவில்லை. அவள் அவன் கையை எடுத்து, தன் இதயத்தின் மீது மெதுவாக வைக்கிறாள்.

ரியா (கண்ணீர் வழியே கிசுகிசுக்கிறாள்):நான் திரும்பிச் சென்று எல்லாவற்றையும் சரிசெய்து கொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அர்ஜுனுக்கு முன்பு... எல்லா பொய்களுக்கும் முன்பு நான் உன்னை சந்தித்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

ராமின் விரல்கள் லேசாக அசைகின்றன - அவளுடைய விரல்களை அழுத்தும் அளவுக்கு.

அவள் மெதுவாக மூச்சுத் திணறி அவனைப் பார்க்கிறாள்.

அவனால் பேச முடியவில்லை, ஆனால் அவன் கண்கள் - மன்னிப்பு நிறைந்தவை - எல்லாவற்றையும் சொல்கின்றன.

அவள் முன்னோக்கி சாய்ந்து அவள் கையில் நெற்றியை வைத்து, அமைதியாக அழுகிறாள்.

ரியா: நான் உன்னை இனி ஒருபோதும் விட்டுவிட மாட்டேன், ராம். நீ என்னை மன்னிக்க வேண்டியதில்லை... ஆனால் என்னை உன்னோடு இருக்க விடுங்கள்.


நாட்கள் வாரங்களாகின்றன.

ரியா வீட்டின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறாள் - சுத்தம் செய்தல், சமைத்தல், உதவுதல், வேலைக்காரியுடன் மெதுவாக சிரிப்பது.

ஒவ்வொரு நாளும், அவள் ஒரு மனைவி செய்வது போல ராமை நோக்கிப் பார்க்கிறாள் - அவனை கவனமாகக் குளிப்பாட்டுதல், அவனுக்கு உணவளித்தல், அவனது தலைமுடியைத் துலக்குதல், புதிய ஆடைகளை அணிவித்தல்.

அவளுடைய குற்ற உணர்வு மெதுவாக காதலாக மாறுகிறது.

ஒரு மாலை, அவன் அருகில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​அவள் கிசுகிசுக்கிறாள்:

ரியா: நான் ஜானிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னேன். அர்ஜுன் அவளை சிக்க வைக்க முயன்றபோது மதுவை மீட்கச் சொன்னேன். அன்று நான் எவ்வளவு பயந்தேன் என்று உனக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஜான் அவளைக் காப்பாற்றினான்... நீயும் கூட. நான் அவனுக்கு எல்லாம் கடன்பட்டிருக்கிறேன்.

அவள் ராமின் கண்களைப் பார்க்கிறாள் - உணர்ச்சிவசப்பட்டு, மங்கலான வெளிச்சத்தில் பிரகாசிக்கிறாள்.

ரியா (மென்மையாக): நீயும் நானும்... நாங்கள் இருவரும் உடைந்து போயிருந்தோம். அதனால்தான் நான் திரும்பி வந்தேன் - நான் அழித்ததை குணப்படுத்த.

அவள் அவன் கையை மெதுவாக முத்தமிடுகிறாள்.

ரியா: இனிமேல், நான் உனக்காக வாழ்வேன் ராம்

ராமின் கண்கள் மெதுவாக மூடுகின்றன — ஒரு கண்ணீர் அவன் கன்னத்தில் வழிகிறது, வலியால் அல்ல... ஆனால் அமைதியால்.



காலை சூரியன் திரைச்சீலைகள் வழியாக ஊடுருவுகிறது. ரியா ஜன்னலைத் திறந்து, மென்மையான ஒளியையும் மென்மையான காற்றையும் உள்ளே விடுகிறார்.

ரியா (புன்னகைத்து): காலை வணக்கம், ராம். இன்று நாம் கொஞ்சம் வெளியே செல்வோம், சரியா? மருத்துவர் உங்களுக்கு புதிய காற்று தேவை என்று சொன்னார்

அவர் இரண்டு முறை கண் சிமிட்டுகிறார் - ஆம் என்று அவர் சொல்லும் விதம்.

அவள் புன்னகைத்து, ஒரு சால்வையை கவனமாக சுற்றிக் கொள்கிறாள். சந்திரா அவரை சக்கர நாற்காலியில் அமர உதவுகிறாள். ரியா தனது போர்வையை சரிசெய்து, தலைமுடியை அழகாக சீவுகிறாள்.

ரியா (மெதுவாக கிண்டல் செய்கிறாள்):இப்போது நீ அழகாக இருக்கிறாய். பூங்காவில் உள்ளவர்கள் நான் என் கணவரை காலை நடைப்பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று நினைப்பார்கள்.

ராமின் கண்கள் லேசாக பிரகாசிக்கின்றன - அந்த பழக்கமான அமைதியான புன்னகை.

பூங்கா அமைதியாக இருக்கிறது, குழந்தைகள் விளையாடுகிறார்கள் மற்றும் தம்பதிகள் நடந்து செல்கிறார்கள்.

ரியா மெதுவாக ராமை பாதையில் சக்கர நாற்காலியில் செலுத்துகிறார். சூரிய ஒளி இலைகளில் இருந்து மின்னுகிறது, மேலே பறவைகள் கிண்டல் செய்கின்றன.

அவள் பெஞ்சில் அவன் அருகில் அமர்ந்து, ஒரு சிறிய தெர்மோஸை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்.

ரியா (மெதுவாக): நீ மதுவுடன் ஒரு முறை இங்கு வந்திருந்தாய் என்பது நினைவிருக்கிறதா? சந்திரா என்னிடம் சொன்னாள்... இது உனக்குப் பிடித்த இடம் என்று சொன்னாள்.

ராம் ஒரு முறை கண் சிமிட்டுகிறான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் பெருமூச்சு விடுகிறது.

ரியா அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக பெருமூச்சு விடுகிறாள்.

ரியா (சிரிப்புடன்):நான் அவளுடைய இடத்தைப் பிடிக்க முயற்சிக்கவில்லை, ராம். நீ மீண்டும் சிரிப்பதற்கு நான் காரணமாக இருக்க விரும்புகிறேன்.

அவள் வானத்தைப் பார்க்கிறாள்.

ரியா: நான் மன்னிப்புக்குத் தகுதியற்றவன் என்று எனக்குத் தெரியும்… ஆனால், நான் உண்மையிலேயே மதிக்கும் ஒருவரைப் பராமரிக்க வாழ்க்கை எனக்கு இன்னொரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கலாம்.

ஒரு சிறுவன் அவர்களிடம் ஓடி வந்து, ராமுக்கு ஒரு பூவை வழங்குகிறான். நடுங்கும் விரல்களால் ரியா அதை எடுக்க அவனுக்கு உதவுகிறாள். அவள் கண்ணீரில் சிரிக்கிறாள்.

ரியா: பாருங்கள், உலகம் கூட உன்னிடம் இன்னும் நன்மையைக் காண்கிறது.



மறுநாள், ரியா ராமை தனது பிசியோதெரபி வழக்கத்திற்காக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள்.

மருத்துவர் அவரைப் பரிசோதித்து, அவரது தசை அசைவைச் சரிபார்க்கிறார்.

மருத்துவர் (புன்னகையுடன்): அவர் மெதுவாக குணமடைந்து வருகிறார். இந்த கவனிப்பால், சில மாதங்களில் அவர் அதிகமாக பதிலளிக்கத் தொடங்கலாம்.

ரியாவின் கண்கள் நம்பிக்கையால் பிரகாசிக்கின்றன.

ரியா: உண்மையா, டாக்டர்?

மருத்துவர்: ஆம். பிசியோதெரபி, ஆரோக்கியமான உணவு மற்றும் வழக்கமான உடற்பயிற்சியைத் தொடருங்கள். அவருக்கு உடல் ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் உங்கள் ஆதரவு தேவை.

ரியா ஆர்வத்துடன் தலையசைக்கிறார்.

ரியா (ராமைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறார்):பார், ராம்? நீ விரைவில் நடக்கப் போகிறாய். நான் அதை உறுதி செய்கிறேன்.

அவர்கள் வெளியேறும்போது, ​​அவள் மெதுவாக தன் சால்வையை சரிசெய்தாள்.

மருத்துவமனைக்கு வெளியே, அவள் இடைநிறுத்தப்பட்டு, சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்க்கிறாள்.

ரியா (மெதுவாக):நான் முதலில் வந்தபோது, ​​நான் குற்ற உணர்ச்சியை ஈடுசெய்வதாக நினைத்தேன். ஆனால் இப்போது… எனக்குத் தெரியாது. நீ இல்லாத ஒரு நாளை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாது.

ராமின் கண்கள் மீண்டும் கண்ணீரால் நிரம்புகின்றன. அவள் தன் கைக்குட்டையால் மெதுவாக அவற்றைத் துடைக்கிறாள்.

ரியா:அழாதே. நீ மீண்டும் தனிமையில் நிற்கும் வரை நான் இங்கேயே இருப்பேன்.

அவள் ஒரு கணம் விலகிப் பார்த்து, தனக்குள் இன்னும் அதிகமாக கிசுகிசுக்கிறாள்:

ரியா:ஒருவேளை அது என் தண்டனையாகவும் இருக்கலாம்... என் அமைதியாகவும் இருக்கலாம்.



ரியா அவனை படுக்க வைத்து, அவன் போர்வையை சரி செய்தாள். அவள் மெதுவாக சிரித்துவிட்டு தன் தலைமுடியை பின்னோக்கி வருடினாள்.

ரியா (அமைதியாக): குட் நைட், ராம். நாளை நாம் இன்னும் சில அடிகள் நடக்க முயற்சிப்போம்.

அவள் அவன் நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டாள் - இனி குற்ற உணர்ச்சியால் அல்ல, மாறாக தூய்மையான அக்கறையால்.

பின்னர் அவள் அவன் அருகில் அமர்ந்து, அவன் தூங்கும் வரை அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவள் கண்கள் மின்னுகின்றன.

[Ananthukutty]

Riya is far better than madhu. Madhu is a bitch and she did eye for an eye and got pregnant even before marrying john or divorcing Ram. That shows she is cock hungry woman inside.

[xbiilove]

very good

[kangaani]

oru pottu payalukku pondattiya iruppatha vida oru porukki payalukku vappattiya irukkalam appadingira logic nalla irukku

[Fucko]

கதை என்ன டிராக்ல போதுன்னு ஒன்னும் புரியல

[Chennai Veeran]

hero john and heroine madhu have joined and ready to welcome the baby. The story has already ended. madhu should have told that she is pregnant with john child. bringing useless Ram and Riya together is just to reduce the guilt of madhu?

[sreejachandranhot]

hero john and heroine madhu have joined and ready to welcome the baby. The story has already ended. madhu should have told that she is pregnant with john child. bringing useless Ram and Riya together is just to reduce the guilt of madhu?

other than Madhu, another one is also carrying child of john

[sreejachandranhot]

மது ஜான் ராம் ரியா பற்றி கேட்டு .....

மது அமைதியாக படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள், கைகள் வயிற்றில் ஊன்றின. ஜான் எல்லாவற்றையும் விளக்கி முடித்திருந்தான் - ரியா ஒரு மாதம் ராமை கவனித்துக்கொள்வது, அவனுக்கு உணவளிப்பது, குளிப்பாட்டுவது, பூங்காவிற்கும் மருத்துவமனைக்கும் அழைத்துச் செல்வது... மெதுவாக அவனிடம் காதல் கொள்வது.

மது உடனடியாகப் பேசவில்லை.

அவள் கண்கள் மென்மையாக இருந்தன... ஆனால் கனமாக இருந்தன.

ஜான் அவளை கவனமாகப் பார்த்தாள்.

ஜான்: ஏதாவது சொல்லு மது அமைதியா இருந்த எப்படி ?

அவள் உள்ளுக்குள் கலந்த உணர்ச்சிகளை விழுங்கினாள்.

மது: நான்... என்ன உணருவதென்று தெரியவில்லை, ஜான்.

சோகம் விஷயம் என்ன ... ஏனென்றால் ராம் அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டான் .

ஆனால் மகிழ்ச்சி விஷயம் என்ன ... ஏனென்றால் குறைந்தபட்சம் யாராவது அவன் அருகில் இருந்தார்கள்ளே .

அவள் குரல் லேசாக உடைந்தது.

மது: நான் அவனுடன் பல வருடங்களாக வாழ்ந்தேன், ஆனால் அவனை அந்த அளவுக்கு உணர்ச்சிவசப்பட்டவனாக நான் பார்த்ததில்லை...

எனக்காகக் கூட இல்லை.

ஜான் அவள் அருகில் அமர்ந்தான், தொடவில்லை—அங்கேயே இருந்தான்.

ஜான் (அமைதியாக): இரண்டையும் உணருவது பரவாயில்லை, மது.

வாழ்க்கை குழப்பமானது... ஆனால் அது இரண்டாவது வாய்ப்புகளையும் எல்லாருக்கும் தரும் எனக்கும் தருகிறது.

மது மெதுவாக தலையசைத்து, அவள் கைகளைப் பார்த்தாள்.

மது (மென்மையாக): ரியா... அவள் அவனை உண்மையிலேயே கவனித்துக்கொண்டாள், ஆ?

ஜான்: ம்ம் ஆமா . இந்த முறை அவள் நடிக்கவில்லை.
அவள் குற்ற உணர்ச்சியில் உணர்ந்தாள்… அவள் அவனை நேசிக்க ஆரம்பித்தாள்.
அவள் ராமை விரும்புகிறேன்

மதுவின் மார்பில் ஒரு விசித்திரமான அரவணைப்பை உணர்ந்தாள். நிம்மதி. மூடல். அதே நேரத்தில், அவள் ஒரு காலத்தில் கற்பனை செய்த வாழ்க்கைக்காக சோகம்.

அவள் கண்ணீர் மல்க ஜானைப் பார்த்தாள்.

மது: உனக்குத் தெரியும்… இதையெல்லாம் கேட்டு நான் ஏதோ சாதித்தேன்.

ஜான்:என்ன?

மது நடுங்கிய மூச்சு விட்டாள். மது: அவள் அவனை எப்படி கவனித்துக்கொண்டாளோ அப்படித்தான் நீயும் என்னை கவனித்துக்கொள்கிறாய்
உண்மையில்… அதை விட.

என் உடைந்த திருமணத்திற்காக நான் அழுது கொண்டிருந்தேன்…
ஆனால் இவ்வளவு நேரமும்… நீதான் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டாய்.

ஜான் ஒரு கணம் தன் சொந்த உணர்ச்சிகளால் சங்கடமாகப் பார்த்தான்.

ஜான் (மென்மையான ஆனால் கரடுமுரடான): மது... என்னை ஒப்பிடாதே.

நான் உன்னை காதலிக்கிறேன், அவ்வளவுதான்.

மது கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு லேசாக சிரித்தாள்.

மது: எனக்குத் தெரியும் ஜான் ...
ராம் மற்றும் ரியாவின் பயணத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டபோது...
நான்... சுதந்திரமாக உணர்கிறேன், ஜான்.
என் மார்பில் ஒரு முடிச்சு இறுதியாக திறந்தது போல.

அவள் வயிற்றை மெதுவாகத் தொட்டாள்.

மது (லேசாக வெட்கப்பட்டு): இந்தக் குழந்தை... இந்த ரவுடியின் குழந்தை நான் சுமப்பேன் என்று நான் நினைத்துகூடஇல்லை ...
நான் நினைக்கிறேன்... நான் ஏற்கனவே என் வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்

ஜானின் கண்கள் உடனடியாக மென்மையாகின.

ஜான்:அதாவது?

மது வெட்கப்பட்ட நம்பிக்கையுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

மது: அதாவது...நான் உன்னைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன், ஜான்.


மது ஜானுடன் அவன் வீட்டில் இருந்தாள்
ராம் மற்றும் மது டிவோர்ஸ் அப்ளை பன்னிட்டாங்க இருவரும் டிவோர்ஸ் சமரசம் முறை 2 அல்லது 3 மாதம் டிவோர்ஸ் வந்துரும் அதற்குள் ரியா தன் அணைத்து சொத்து நகை எல்லாத்தயும் வித்து கேரளாவில் ஒரு எஸ்டேட் வாங்கினால் ராம் மற்றும் அவள் வாழ அப்புறம் ரியா போதை பழக்கத்தை விட மறந்து மாத்திரை சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தாள் ..... நால்வரும் டிவோர்ஸ் வெயிட் பன்னிட்டு இருந்தாங்க ....