புனிதா கையில் சுதாகரின் டைரியை வைத்துக்கொண்டு ஊர் தலைவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
புனிதா: ஐயா, நீங்க என்ன சொல்றீங்கன்னு எனக்குப் புரியுது. ஆனா எனக்கு எதுவுமே ஞாபகம் இல்ல. நான் இவருடைய மனைவியா வாழ்ந்திருக்கேன்னு சொல்றீங்க. எங்களுக்கு ஒரு குழந்தை இருக்குன்னு சொல்றீங்க. நீங்க என்னை பார்வதி அம்மன்னு கூப்பிடுறீங்க. இவரை சிவன்னு சொல்றீங்க. இதெல்லாம் கேட்கும்போது எனக்கே குழப்பமா இருக்கு. தயவுசெய்து ஆரம்பத்திலிருந்து எல்லாத்தையும் சொல்லுங்க.
ஊர் தலைவர்: அம்மா, நீங்க கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்க. உங்க புருஷன் சாதாரணமான ஆள் கிடையாது. இந்த ஊருக்கு அவர் செஞ்ச உதவிகளை யாரும் மறக்க மாட்டாங்க. அவர் இங்க இருந்த வரைக்கும் ஏழை மக்களுக்கு நிறைய உதவி செஞ்சிருக்கார். யாருக்கு என்ன பிரச்சினை வந்தாலும் முதல்ல வந்து நிற்பார்.
புனிதா: அப்படியா ஐயா? அப்போ அவருக்கு இந்த ஊர்ல நிறைய பேரைத் தெரிஞ்சிருக்குமே?
ஊர் தலைவர்: ஆமாம் மா. இந்த ஊர்ல அவரைத் தெரியாத ஆளே கிடையாது. சின்ன குழந்தையிலிருந்து வயசானவங்க வரைக்கும் எல்லாருக்கும் அவரைப் பிடிக்கும்.
புனிதா: அப்படிப்பட்ட நல்ல மனிதருக்கு எப்படி இப்படி ஒரு நிலைமை வந்துச்சு? அவருடைய உடம்பைப் பார்த்தாலே எனக்கு அழுகையா வருது. அவரை யாரோ ரொம்ப கொடுமைப்படுத்தி இருக்காங்க. டாக்டர் சொன்ன விஷயங்களைக் கேட்கவே என்னால முடியல.
ஊர் தலைவர்: அதுதான் மா எங்களுக்கும் புரியல. அவர் இந்த ஊர்ல இருக்கும்போது அவருக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் கிடையாது. அவர் இங்கிருந்து போன பிறகுதான் எல்லாம் நடந்திருக்கணும்.
புனிதா: அவர் எதற்காக இந்த ஊரைவிட்டு போனார்?
ஊர் தலைவர்: அதைத்தான் நான் இப்போ சொல்லணும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி ஒரு விஷயம். நீங்க அவருடைய மனைவியா இருந்த காலத்துல இங்க அடிக்கடி வந்திருக்கீங்க.
புனிதா: நானுமா வந்திருக்கேன்?
ஊர் தலைவர்: ஆமாம். உங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து இங்க ஒரு உதவி மையம் ஆரம்பிச்சீங்க. ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு உதவி செய்வீங்க. படிக்க முடியாத குழந்தைகளுக்கு படிக்க உதவி செய்வீங்க. வயசானவங்களுக்கு தேவையான உதவிகளையும் செய்வீங்க.
புனிதா: என்னுடைய பெயர்ல ஏதாவது இருக்கா ஐயா?
ஊர் தலைவர்: இருக்கு மா. புனிதா மகளிர் நல மையம் என்று உங்க பெயர்ல ஒரு இடம் இருக்கு.
புனிதா: (ஆச்சரியமாக) உண்மையாவா சொல்றீங்க?
ஊர் தலைவர்: ஆமாம் மா. நீங்க அந்த அளவுக்கு நல்ல மனசு கொண்டவங்க. அதனாலதான் இந்த ஊர் மக்கள் உங்களை இன்னைக்கும் மறக்கல.
புனிதா: ஐயா, எனக்கு என்னுடைய பழைய வாழ்க்கையைத் தெரிஞ்சுக்கணும். என் கணவர் எப்படி இருப்பார், என்னை எப்படி பார்த்துக்கிட்டார், எங்களுக்கு எப்படிக் குழந்தை பிறந்தது, எதற்காக நாங்க பிரிஞ்சோம் என்று எல்லாமே தெரிஞ்சுக்கணும்.
ஊர் தலைவர்: எல்லாத்தையும் சொல்றேன் மா. எதையும் மறைக்க மாட்டேன்.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு வயதானவர் பேச ஆரம்பித்தார்.
வயதானவர்: தலைவரே, சுதாகர் ஐயாவைப் பற்றிச் சொல்லும்போது அவர் கடைசியா இங்க வந்த சம்பவத்தையும் சொல்லுங்க. அதை மறந்துடாதீங்க.
புனிதா: அவர் கடைசியா இங்க வந்தப்போ என்ன நடந்துச்சு?
ஊர் தலைவர்: அதையும் சொல்றேன் மா. ஆனா அதுக்கு முன்னாடி டாக்டரைப் பார்த்துட்டு வரலாம். அவருடைய உடல்நிலை எப்படி இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்.
புனிதா: சரி ஐயா. வாங்க.
### காட்சி 2 – டாக்டர் அறை
புனிதாவும் ஊர் தலைவரும் டாக்டர் சுதனைப் பார்க்கச் சென்றார்கள்.
டாக்டர் சுதன்: வாங்க புனிதா. உட்காருங்க. இப்போ உங்க கணவருடைய உடல்நிலையில் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கு.
புனிதா: அங்கிள், உண்மையாவா? அவர் எப்போ கண் முழிப்பார்?
டாக்டர் சுதன்: அதைத்தான் நாம கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்கோம். ஆபரேஷன் நல்லபடியா முடிஞ்சிருக்கு. ஆனா அவருடைய உடம்பு ரொம்ப பலவீனமா இருக்கு. இத்தனை வருஷமா அவருக்கு நடந்த கொடுமைகளில் இருந்து மீண்டு வர கொஞ்சம் காலம் ஆகும்.
புனிதா: அங்கிள், அவருக்கு ஏதாவது நிரந்தரமான பாதிப்பு இருக்குமா?
டாக்டர் சுதன்: இப்போவே எதையும் உறுதியா சொல்ல முடியாது. ஒவ்வொரு பிரச்சினையாகச் சரி பண்ணலாம். அவருக்கு நல்ல சிகிச்சையும் ஓய்வும் தேவை. முக்கியமா மனசளவிலும் அவர் பழைய நிலைக்கு வரணும்.
புனிதா: நான் அவர்கூடவே இருப்பேன் அங்கிள். என்னுடைய வேலைகளை எல்லாம் இங்கிருந்தே பார்த்துக்கிறேன். அவரைத் தனியா விட மாட்டேன்.
டாக்டர் சுதன்: நல்ல முடிவு. ஆனா நீங்களும் சாப்பிடணும், தூங்கணும். அவரைக் கவனிக்கிறதுக்காக உங்க உடம்பையும் கெடுத்துக்காதீங்க.
ஊர் தலைவர்: டாக்டர் ஐயா, எங்க சுதாகர் பழைய மாதிரி ஆகிடுவாரா?
டாக்டர் சுதன்: கண்டிப்பா முயற்சி செய்வோம். அவருக்கு நல்ல முன்னேற்றம் கிடைக்க வாய்ப்பு இருக்கு. ஆனா எல்லாத்துக்கும் கொஞ்சம் நேரம் கொடுக்கணும்.
புனிதா: அங்கிள், இன்னொரு விஷயம். என்னுடைய கணவருக்கு ஒரு குழந்தை இருக்குன்னு சொல்றாங்க. அந்தக் குழந்தை எங்கே இருக்குன்னு கண்டுபிடிக்கணும்.
டாக்டர் சுதன்: அந்த விஷயத்தையும் நாம விசாரிக்கலாம். உங்ககிட்ட இருக்கிற புகைப்படங்கள், டைரி எல்லாமே பத்திரமா வச்சுக்கோங்க. அதுல ஏதாவது தகவல் கிடைக்கலாம்.
புனிதா: சரி அங்கிள்.
### காட்சி 3 – மீண்டும் காத்திருப்பு அறை
புனிதா ஊர் தலைவருடன் வந்து உட்கார்ந்தாள்.
புனிதா: ஐயா, இப்போ ஒரு விஷயம் கேட்கணும். என் கணவருக்கு ரஞ்சித் என்ற ஒருத்தனைத் தெரியுமா?
ஊர் தலைவர்: ரஞ்சித்தா? அந்தப் பெயரை எங்க கேட்டீங்க மா?
புனிதா: அவன் எனக்கு போன் பண்ணினான். என்னுடைய கணவரை அவன்தான் கொல்லப் போறேன்னு சொன்னான். எங்களுக்குக் குழந்தை இருக்குன்னும் சொன்னான். அவன் பேசிய விதம் எனக்குச் சரியா படல.
ஊர் தலைவர்: அவன் உங்ககிட்ட போன் பண்ணினானா?
புனிதா: ஆமாம் ஐயா. அவனுக்கு என்னுடைய கணவரைப் பற்றி நிறைய விஷயம் தெரிஞ்சிருக்கு. ஆனா அவன் யாரு, எதுக்காக எங்களைப் பிரிச்சான் என்று எனக்குத் தெரியல.
ஊர் தலைவர்: மா, ரஞ்சித் என்ற பெயரை மட்டும் வச்சு எதையும் முடிவு செய்ய முடியாது. அவனைப் பற்றி விசாரிக்கணும். அவன் உண்மையிலேயே உங்க கணவருக்கு எதிரியா இருந்தான்னு ஆதாரம் தேவை.
புனிதா: நான் அவனைச் சும்மா விட மாட்டேன் ஐயா. என்னுடைய கணவருக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை வரக் காரணமானவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சட்டப்படி தண்டனை வாங்கிக் கொடுக்கணும்.
அப்போது கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு இளைஞன் முன்னால் வந்தான்.
இளைஞன்: அம்மா, நான் ஒரு விஷயம் சொல்லலாமா?
புனிதா: சொல்லுங்க தம்பி.
இளைஞன்: சுதாகர் ஐயாவை நான் கடைசியா பார்த்தப்போ அவர்கூட ஒரு சின்ன குழந்தை இருந்துச்சு. அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிட்டு ஊர்ல வந்திருந்தார்.
புனிதா: குழந்தையா? அது ஆண் குழந்தையா?
இளைஞன்: ஆமாம் அம்மா. சின்னப் பையன். ரொம்ப அழகா இருந்தான்.
புனிதா: அவன் இப்போ எங்கே இருக்கான்? உங்களுக்குத் தெரியுமா?
இளைஞன்: தெரியலம்மா. அந்த நாளுக்குப் பிறகு அவரைப் பார்க்கவே இல்லை.
புனிதா: (கண்ணீருடன்) என்னுடைய குழந்தை எங்கே இருக்கான்னு கூட எனக்குத் தெரியலையே! அவன் என்னைத் தேடி அழுதிருப்பானா? அவனுக்கு நான் ஞாபகம் இருக்குமா? அவனை யாரு வளர்க்கிறாங்க?
ஊர் தலைவர்: அழாதீங்க மா. அந்தக் குழந்தையை நாம கண்டுபிடிப்போம்.
புனிதா: ஐயா, எனக்கு என்னுடைய கணவர் மட்டும் கிடைத்தால் போதாது. என்னுடைய குழந்தையும் எனக்கு வேண்டும். அவனை ஒருமுறை பார்க்கணும். அவனைத் தூக்கி வச்சுக்கணும். அவன்கிட்ட நான் அவனுடைய அம்மான்னு சொல்லணும்.
ஊர் தலைவர்: கண்டிப்பா மா. நாங்க உங்களுக்கு உதவி செய்றோம்.
### காட்சி 4 – சுதாகர் இருக்கும் அறை
புனிதா மெதுவாக அறைக்குள் சென்றாள். சுதாகர் படுக்கையில் அமைதியாகப் படுத்திருந்தான்.
அவள் அருகில் இருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்து அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
புனிதா: சுதாகர், உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும். என்னைப் பார்த்து பதில் சொல்ல முடியலன்னாலும் பரவாயில்லை. நான் பேசுறது உங்களுக்கு கேட்குதான்னு கூட எனக்குத் தெரியாது.
ஆனா நான் தினமும் உங்ககிட்ட பேசுவேன்.
உங்களுடைய டைரியைப் படிச்சேன். நீங்க ரொம்ப நல்ல மனிதரா இருந்திருக்கீங்கன்னு தெரியுது. உங்களைப் பற்றிப் படிக்கும்போது எனக்கே பெருமையா இருக்கு.
ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியல. என்ன நடந்துச்சு நம்ம வாழ்க்கையில? எதுக்காக நீங்க என்னையும் குழந்தையையும் விட்டுப் பிரிஞ்சீங்க?
நான் உங்களை ஏதாவது கஷ்டப்படுத்தினேனா? உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை கொடுத்தேனா? அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியல.
நான் உங்க மனைவின்னு மட்டும் எனக்குத் தெரியும். உங்க நெஞ்சுல என்னுடைய பெயர் இருக்கு. நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து எடுத்த புகைப்படம் இருக்கு. இதையெல்லாம் பார்த்த பிறகு உங்களை விட்டுட்டுப் போக எனக்கு மனசே வரல.
நீங்க சீக்கிரம் குணமாகணும். நம்ம குழந்தையைப் பார்க்கணும். நாம மூணு பேரும் மறுபடியும் சேர்ந்து வாழணும்.
(அவள் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.)
புனிதா: இன்னொரு விஷயம். உங்களுக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை வரக் காரணமானவர்கள் யாருன்னு கண்டுபிடிப்பேன். உங்களைத் துன்பப்படுத்தினவங்களைச் சட்டப்படி தண்டனை வாங்கிக் கொடுப்பேன். இது என்னுடைய சத்தியம்.
அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது சுதாகரின் விரல்கள் லேசாக அசைந்தன.
புனிதா: சுதாகர்! என்னங்க? என் பேச்சு கேட்குதா?
அவள் உடனே நர்ஸைக் கூப்பிட்டாள்.
புனிதா: சிஸ்டர்! கொஞ்சம் வாங்க. அவருடைய கை அசையுது!
நர்ஸ் வந்து பார்த்தாள்.
நர்ஸ்: மேடம், பதற்றப்படாதீங்க. நான் டாக்டருக்குச் சொல்லுறேன்.
சில நிமிடங்களில் டாக்டர் சுதன் வந்தார்.
டாக்டர் சுதன்: என்ன புனிதா? என்ன நடந்தது?
புனிதா: அங்கிள், நான் பேசிக்கிட்டு இருந்தப்போ அவருடைய கை அசைந்தது. அப்புறம் கொஞ்சம் விரல்களும் அசைந்தது.
டாக்டர் சுதன்: சரி மா. நாம பரிசோதித்துப் பார்க்கலாம்.
டாக்டர் அவரைப் பரிசோதித்தார்.
டாக்டர் சுதன்: நல்ல அறிகுறிதான். ஆனா இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் கவனிக்கணும். நீங்க அவர்கிட்ட அமைதியா பேசுங்க.
புனிதா: சரி அங்கிள்.
### காட்சி 5 – மாலை 5 மணி
புனிதா டைரியை மீண்டும் திறந்து படிக்க ஆரம்பித்தாள். சில பக்கங்களைப் படித்துவிட்டு திடீரென்று நின்றாள்.
புனிதா: என்ன இது? சில பக்கங்கள் மட்டும் கிழிக்கப்பட்டிருக்கு. யாரோ வேண்டுமென்றே கிழிச்சிருக்காங்க போல இருக்கு.
அவள் டைரியின் கடைசிப் பக்கங்களைத் திருப்பினாள்.
அதில் ஒரு வரி மட்டும் இருந்தது.
என்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தாலும், புனிதாவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாது. அவளை எப்படியாவது பாதுகாக்க வேண்டும்.
அந்த வரியைப் படித்ததும் அவளுக்குக் கண்கள் கலங்கின.
புனிதா: என்னங்க, என்னை இவ்வளவு நேசிச்சிருக்கீங்க. அப்புறம் ஏன் என்னை விட்டுப் போனீங்க? என்ன நடந்துச்சு உங்களுக்கு? என்ன நடந்துச்சு நம்ம குடும்பத்துக்கு?
அந்த நேரத்தில் அவளுடைய மொபைல் ஒலித்தது.
கரன் அழைக்கிறார்.
புனிதா: ஹலோ அப்பா!
கரன்: என்னம்மா, எப்படி இருக்க? சுதாகர் எப்படி இருக்கார்?
புனிதா: அப்பா, அவர் இன்னும் கண் முழிக்கல. ஆனா கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்குன்னு டாக்டர் சொல்றார். அப்பா, உங்ககிட்ட எனக்கு நிறைய கேள்விகள் இருக்கு.
கரன்: என்ன கேள்வி மா?
புனிதா: சுதாகர் எனக்குக் கணவரா? எங்களுக்கு ஒரு குழந்தை இருக்கா? நான் அவரோட எவ்வளவு வருஷம் வாழ்ந்திருக்கேன்? ஏன் அவரை விட்டுப் பிரிஞ்சேன்? இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியணும்.
கரன்: புனிதா, இப்போ இதெல்லாம் போன்ல பேச வேண்டாம். நானும் அம்மாவும் உன்னைப் பார்க்க வரோம்.
புனிதா: எப்போ வருவீங்க அப்பா?
கரன்: நாளைக்கு வர முயற்சி செய்றோம் மா.
புனிதா: அப்பா, நாளைக்கு வேண்டாம். இன்னைக்கே கிளம்பி வாங்க. எனக்கு இங்கே யாருமே தெரியாது. என்னுடைய கணவர் மருத்துவமனையில் இருக்கார். நான் அவரைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன். நீங்களும் அம்மாவும் வந்துதான் ஆகணும்.
கரன்: சரி மா. நாங்க வர முயற்சி செய்றோம்.
புனிதா: இன்னொரு விஷயம் அப்பா. ரஞ்சித் என்ற ஒருத்தன் போன் பண்ணினான். அவன் சுதாகரைக் கொல்லப் போறேன்னு மிரட்டினான்.
கரன்: (அதிர்ச்சியுடன்) என்னது? ரஞ்சித்தா?
புனிதா: ஆமாம் அப்பா. உங்களுக்கு அவனைத் தெரியுமா?
கரன்: புனிதா, அவன் போன் பண்ணினா பேசாதே. நீ எங்கேயும் தனியா போகாதே. மருத்துவமனையிலேயே இரு. நாங்க வந்ததும் பேசலாம்.
புனிதா: அப்பா, நீங்களும் என்கிட்ட ஏதோ மறைக்கிறீங்க. என்ன நடந்துச்சுன்னு சொல்லுங்க.
கரன்: இப்போ வேண்டாம் மா. நாங்க நேர்ல வரோம்.
போனை வைத்துவிட்டார்.
புனிதா: (தனக்குள்) அப்பாவுக்கும் ரஞ்சித்துக்கும் என்ன தொடர்பு? அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் ஏன் இவ்வளவு பதற்றப்பட்டார்? எல்லாரும் ஏதோ மறைக்கிறாங்க.
### காட்சி 6 – மாலை 7 மணி
ஊர் தலைவர் மீண்டும் மருத்துவமனைக்கு வந்தார்.
ஊர் தலைவர்: புனிதா மா, உங்ககிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.
புனிதா: சொல்லுங்க ஐயா.
ஊர் தலைவர்: சுதாகர் ஐயா இந்த ஊரைவிட்டு கிளம்பும்போது ஒரு பொருளை என்னிடம் கொடுத்துட்டுப் போனார்.
புனிதா: என்ன பொருள்?
ஊர் தலைவர்: ஒரு சாவி.
புனிதா: எதுக்கான சாவி ஐயா?
ஊர் தலைவர்: அதுதான் எனக்கும் தெரியாது. அவர் அதை என்னிடம் கொடுக்கும்போது ஒரு விஷயம் சொன்னார்.
புனிதா: என்ன சொன்னார்?
ஊர் தலைவர்: 'எனக்கு ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால், புனிதா நேர்ல வந்து கேட்டால் மட்டும்தான் இந்தச் சாவியைக் கொடுக்கணும். வேற யார்கிட்டயும் கொடுக்கக் கூடாது' என்று சொன்னார்.
புனிதா: என்னுடைய பெயரைச் சொல்லித்தான் கொடுத்தாரா?
ஊர் தலைவர்: ஆமாம் மா. உங்க பெயரைத்தான் சொன்னார்.
புனிதா: அந்தச் சாவி இப்போ உங்ககிட்டதான் இருக்கா?
ஊர் தலைவர்: ஆமாம். என் வீட்டில் பத்திரமா இருக்கு.
புனிதா: ஐயா, தயவுசெய்து அதை எடுத்துட்டு வாங்க. அது எதற்கான சாவின்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.
ஊர் தலைவர்: சரி மா. நான் போய் எடுத்துட்டு வரேன்.
புனிதா: இன்னொரு விஷயம் ஐயா. அவர் என்னிடம் எதையாவது மறைக்கணும்னு நினைச்சிருந்தா என்னுடைய பெயரைச் சொல்லி உங்ககிட்ட சாவியைக் கொடுத்திருக்க மாட்டார். கண்டிப்பா அதுல ஏதாவது முக்கியமான விஷயம் இருக்கும்.
ஊர் தலைவர்: அதுவும் சரிதான் மா. நான் உடனே போய் எடுத்துட்டு வரேன்.
### காட்சி 7 – இரவு 9 மணி
புனிதா சுதாகரின் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள். டாக்டர் சுதன் வந்து அவரைப் பரிசோதித்துவிட்டு வெளியே சென்றார்.
அப்போது சுதாகர் மெதுவாகக் கண்களைத் திறக்க முயற்சி செய்தார்.
புனிதா: சுதாகர்! என்னங்க, என்னைப் பாருங்க!
அவள் அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சுதாகர்: பு... னி...
புனிதா: ஆமாங்க! நான்தான் புனிதா. உங்க புனிதா!
சுதாகர்: பு... னி... தா...
அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
புனிதா: அழாதீங்க. நான் உங்க பக்கத்துலதான் இருக்கேன். எங்கேயும் போக மாட்டேன்.
அவள் உடனே டாக்டரை அழைத்தாள்.
டாக்டர் சுதன்: என்னாச்சு புனிதா?
புனிதா: அங்கிள், அவர் என்னுடைய பெயரைச் சொன்னார்!
டாக்டர் உடனே பரிசோதனை செய்தார்.
டாக்டர் சுதன்: நல்ல முன்னேற்றம் மா. அவர் இன்னும் முழுமையாகப் பேச முடியாது. கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க.
புனிதா: சரி அங்கிள்.
டாக்டர் வெளியே சென்றார்.
புனிதா மீண்டும் சுதாகரின் அருகில் அமர்ந்தாள்.
புனிதா: சுதாகர், உங்ககிட்ட நிறைய கேள்விகள் கேட்கணும். ஆனா இப்போ எதுவும் கேட்க மாட்டேன். நீங்க நல்லா குணமாகுங்க. அப்புறம் நாம ரெண்டு பேரும் பேசிக்கலாம்.
அப்போது அவளுடைய மொபைலுக்கு ஒரு புதிய மெசேஜ் வந்தது.
தெரியாத எண்:
புனிதா, உன்னுடைய கணவனைப் பற்றி அதிகமா விசாரிக்காதே. உன்னுடைய குழந்தையைத் தேடவும் வேண்டாம். உன்னுடைய பழைய வாழ்க்கையை மறந்துட்டு மும்பைக்குத் திரும்பிப் போயிடு.
புனிதா அந்த மெசேஜைப் படித்தாள்.
புனிதா: யாரா இருந்தாலும் சரி. என்னை மிரட்டிப் பயமுறுத்த முடியாது. என்னுடைய கணவருக்கு என்ன நடந்துச்சு, என்னுடைய குழந்தை எங்கே இருக்கான், எங்களைப் பிரிச்சது யாரு என்று எல்லாத்தையும் கண்டுபிடிப்பேன்.
அவள் அந்த மெசேஜை ஊர் தலைவருக்கும் டாக்டருக்கும் காட்டி, போலீசிடம் புகார் கொடுக்க முடிவு செய்தாள்.
அன்று இரவு முழுவதும் புனிதா சுதாகரின் அருகிலேயே இருந்தாள்.
இரவு 11 மணி.
மருத்துவமனை அமைதியாக இருந்தது.
சுதாகர் கண்களை மூடிக்கொண்டு படுத்திருந்தார். புனிதா அவருடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஒரே எண்ணம்.
என்னுடைய கணவர் குணமாக வேண்டும். என்னுடைய குழந்தை கிடைக்க வேண்டும். எங்கள் குடும்பம் மீண்டும் ஒன்று சேர வேண்டும்.
அதே நேரத்தில் ஊர் தலைவர் வீட்டிலிருந்து அந்த மர்மச் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குக் கிளம்பினார்.
ஊர் தலைவர்: (தனக்குள்) சுதாகர் ஐயா, நீங்க கொடுத்த சாவியை இத்தனை வருஷமா பத்திரமா வச்சிருந்தேன். இப்போ புனிதா அம்மாகிட்ட கொடுக்க வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு.
அவர் மருத்துவமனையை நோக்கி வண்டியை ஓட்டிச் சென்றார்.
தொடரும்...
https://i.ibb.co/FqDkDcvn/file_00000000b...4fa530.png
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
![[Image: file-00000000b6d88208823ce8d4d14fa530.png]](https://i.ibb.co/FqDkDcvn/file-00000000b6d88208823ce8d4d14fa530.png)
![[Image: file-00000000636c82118b4a4ed6d0c3cec6.png]](https://i.ibb.co/35y0PNj9/file-00000000636c82118b4a4ed6d0c3cec6.png)