13-10-2025, 07:08 AM
Good story
శ్రావణి ,లలిత(పేజీ 2)
13-10-2025, 12:02 PM
Nice story .curreny affairs mida miku intrest undaa
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
![[Image: 20260519-112202.jpg]](https://i.ibb.co/s9JGnmCy/20260519-112202.jpg)
![[Image: 20260518-184615.jpg]](https://i.ibb.co/4g9vc7pp/20260518-184615.jpg)
20-05-2026, 08:35 AM
రాజ్యం 1: విక్రమనగరం
రాజు: విక్రమాదిత్య
రాణి: శ్రావణి
రాజ్యం 2: మహేంద్రపురం
రాజు: మహేంద్రవర్మ
రాణి: లలిత
చాలా కాలం క్రితం, భారతదేశపు విశాలమైన మైదానాలు, పర్వతాలు, అడవుల మధ్య రెండు శక్తివంతమైన రాజ్యాలు వర్ధిల్లుతున్నాయి.
విక్రమనగరం...
ఇది సూర్యుని కాంతి పడే పచ్చని పర్వత శ్రేణులు, దట్టమైన అడవులు, సారవంతమైన నదీ తీరాలతో వ్యాపించిన గొప్ప రాజ్యం. దాని విస్తీర్ణం సుమారు 1,25,000 చదరపు కిలోమీటర్లు వరకు విస్తరించి ఉండేది. ఇక్కడి భూమి ఎంతో ఫలవంతమైనది. నాలుగు ప్రధాన నదులు ఈ రాజ్యాన్ని పోషించేవి. జనాభా సుమారు 28 లక్షలు ఉండేది. వీరంతా వ్యవసాయం, వాణిజ్యం, కళలు, విద్యలతో సంతోషంగా జీవించేవారు. విక్రమాదిత్య మహారాజు పాలనలో ఈ రాజ్యం ధర్మం, జ్ఞానం, శాంతికి ప్రతీకగా నిలిచింది.
మహేంద్రపురం...
ఇది ఎడారి అంచులు, రాతి పర్వతాలు, ఖనిజ సంపదతో నిండిన బలశాలి రాజ్యం. దీని విస్తీర్ణం సుమారు 85,000 చదరపు కిలోమీటర్లు మాత్రమే ఉన్నప్పటికీ, దాని సైనిక బలం అపారం. ఇక్కడి భూమి క్రింద ఇనుము, బంగారం, వజ్రాలు, ఇతర ఖనిజాలు సమృద్ధిగా ఉండేవి. జనాభా సుమారు 19 లక్షలు ఉండేది. వీరిలో చాలామంది యోధులు, ఖనిజ కార్మికులు, వ్యాపారులు. మహేంద్రవర్మ మహారాజు కఠినమైన న్యాయంతో, అపారమైన సైనిక శక్తితో రాజ్యాన్ని కాపాడేవాడు.
రాజు: విక్రమాదిత్య
రాణి: శ్రావణి
రాజ్యం 2: మహేంద్రపురం
రాజు: మహేంద్రవర్మ
రాణి: లలిత
చాలా కాలం క్రితం, భారతదేశపు విశాలమైన మైదానాలు, పర్వతాలు, అడవుల మధ్య రెండు శక్తివంతమైన రాజ్యాలు వర్ధిల్లుతున్నాయి.
విక్రమనగరం...
ఇది సూర్యుని కాంతి పడే పచ్చని పర్వత శ్రేణులు, దట్టమైన అడవులు, సారవంతమైన నదీ తీరాలతో వ్యాపించిన గొప్ప రాజ్యం. దాని విస్తీర్ణం సుమారు 1,25,000 చదరపు కిలోమీటర్లు వరకు విస్తరించి ఉండేది. ఇక్కడి భూమి ఎంతో ఫలవంతమైనది. నాలుగు ప్రధాన నదులు ఈ రాజ్యాన్ని పోషించేవి. జనాభా సుమారు 28 లక్షలు ఉండేది. వీరంతా వ్యవసాయం, వాణిజ్యం, కళలు, విద్యలతో సంతోషంగా జీవించేవారు. విక్రమాదిత్య మహారాజు పాలనలో ఈ రాజ్యం ధర్మం, జ్ఞానం, శాంతికి ప్రతీకగా నిలిచింది.
మహేంద్రపురం...
ఇది ఎడారి అంచులు, రాతి పర్వతాలు, ఖనిజ సంపదతో నిండిన బలశాలి రాజ్యం. దీని విస్తీర్ణం సుమారు 85,000 చదరపు కిలోమీటర్లు మాత్రమే ఉన్నప్పటికీ, దాని సైనిక బలం అపారం. ఇక్కడి భూమి క్రింద ఇనుము, బంగారం, వజ్రాలు, ఇతర ఖనిజాలు సమృద్ధిగా ఉండేవి. జనాభా సుమారు 19 లక్షలు ఉండేది. వీరిలో చాలామంది యోధులు, ఖనిజ కార్మికులు, వ్యాపారులు. మహేంద్రవర్మ మహారాజు కఠినమైన న్యాయంతో, అపారమైన సైనిక శక్తితో రాజ్యాన్ని కాపాడేవాడు.
20-05-2026, 08:51 AM
**రాణి శ్రావణి...**
శ్రావణి విక్రమనగరం యొక్క ఉత్తర సరిహద్దులో ఉన్న పచ్చని పర్వతాల మధ్య ఒక చిన్న గ్రామంలో పుట్టింది. ఆమె తండ్రి ఒక ప్రసిద్ధ వైద్యుడు, తల్లి కళాకారిణి. చిన్నప్పటి నుంచి ఆమె చుట్టూ ఉన్న అడవులు, జలపాతాలు, పక్షుల కలకలం ఆమెను ఒక ప్రకృతి దేవతలా తీర్చిదిద్దాయి. ఆమె పెరిగేది గ్రంథాలయాలు, సంగీతం, యోగం, ఆయుర్వేదం మధ్య.
పదకొండేళ్ల వయసులోనే ఆమె విక్రమనగరం రాజసభలో కవిత్వం, వాదనల్లో పాల్గొనేది. ప్రజలు ఆమెను “విక్రమనగరం యొక్క ప్రకాశం” అని పిలిచేవారు.
విక్రమాదిత్య మహారాజు ఆమెను మొదటిసారి చూసినప్పుడు ఆయన హృదయం కదిలిపోయింది. ఆ సమయంలో విక్రమనగరం ఒక భయంకరమైన కరువు నుంచి బయటపడుతోంది.
శ్రావణి తన విజ్ఞానంతో, ప్రజల కి సహాయం చేస్తూ,రాజ్యాన్ని ఆదుకుంది. ఆమె ప్రభావానికి ముగ్ధుడైన విక్రమాదిత్య, ఆమెను రాణిగా చేసుకోవాలని నిర్ణయించాడు.
పెళ్లి జరిగింది విక్రమనగరం యొక్క ప్రధాన ఆలయం ముందు, పూర్ణిమ రాత్రి. సంగీతం, దీపాలు, పుష్పాల మధ్య శ్రావణి విక్రమాదిత్య మెడలో మాల వేసినప్పుడు, ఆమె కి 19 ఏళ్లు, విక్రమాదిత్య 26 ఏళ్లు. ఆ రాత్రి నుంచి ఆమె విక్రమనగరం యొక్క హృదయమైంది.
**శ్రావణి అందం...**
శ్రావణి అందం సామాన్యమైనది కాదు. ఆమె శరీరం ప్రకృతి తన చేతులారా మలచిన ఒక శిల్పం. ఆమె ఎత్తు సుమారు 5 అడుగుల 7 అంగుళాలు. ఆమె చర్మం సూర్యకాంతి ల మెరిసేలా ఉండేది. కన్నులు పెద్దవి, లోతైనవి, చూస్తే మనసు లోపలికి లాగేవి. పెదవులు సన్నగా, ఎర్రగా, చిరునవ్వులో ఒక మాయ ఉండేది.
ఆమె **వక్షోజాలు** పూర్తిగా పరిపక్వమైన, గుండ్రటి, భారీగా ఉండేవి. వాటి సహజమైన ఉబ్బు ఆమె నడకలో తేలికగా కదులుతూ, ఆకర్షణ గా ఉంటాయి.
విక్రమాదిత్య ఆమెను కౌగలించినప్పుడు ఆ వక్షోజాల మెత్తదనం, వెచ్చదనం ఆయనను పూర్తిగా వశం చేసేవి. ఆమె
చీరలు ధరించినప్పుడు ఆ వక్షోజాల అందం స్పష్టంగా కనిపించి, రాజసభలో కూడా చాలామంది కళ్లు ఆకర్షించేవి.
ఆమె **పిరుదులు** మరింత అద్భుతం. వాటి విశాలత్వం, గుండ్రటి ఆకారం, సహజమైన ఎత్తు ఆమె నడిచినప్పుడు ఒక తీయని లయలో కదులుతూ ఉండేవి.
ఆ పిరుదుల అందం చూసి ఎంతోమంది కవులు రహస్యంగా కవిత్వం రాసేవారు.
రాత్రి సమయంలో విక్రమాదిత్య ఆమె పిరుదులపై చేయి వేసి, ఆ మెత్తని, గట్టి, వెచ్చని స్పర్శను ఆస్వాదించేవాడు. ఆమె శరీరం మొత్తం సమతుల్యం, కానీ ఆ వక్షోజాలు, పిరుదులు ఆమె స్త్రీత్వానికి ప్రధానమైన ఆకర్షణగా నిలిచేవి.
శ్రావణి అందం కేవలం శరీర సౌందర్యం మాత్రమే కాదు — ఆమె నవ్వు, మాటలు, చూపు, నడకలో ఒక అందం ఉంటుంది.
20-05-2026, 08:55 AM
రాణి లలిత...
లలిత మహేంద్రపురం యొక్క దక్షిణ సరిహద్దులో ఉన్న రాతి పర్వతాల మధ్య ఒక బలమైన యోధ కుటుంబంలో పుట్టింది. ఆమె తండ్రి మహేంద్రపురం సైన్యంలో ఉన్నత స్థాయి సేనాధిపతి.
చిన్నప్పటి నుంచి ఆమె గుర్రపు సవారీ, కత్తి సాధన, యుద్ధ వ్యూహాలు, అలాగే సంగీతం, నృత్యం మధ్య పెరిగింది. ఆమెకు పదహారేళ్ల వయసులోనే రాజ్యంలోని యువకులంతా ఆమె అందం ముందు తలవంచేవారు. కానీ లలిత మాత్రం తన స్వేచ్ఛను, బలాన్ని ఎవరికీ అప్పగించేది కాదు.
ఒకసారి మహేంద్రపురం పై శత్రు రాజ్యాల నుంచి భయంకరమైన దాడి జరిగింది. ఆ సమయంలో లలిత తన తండ్రి సైన్యంతో కలిసి యుద్ధ భూమిలోకి దిగింది. ఆమె ధైర్యం, తీవ్రమైన యుద్ధ నైపుణ్యం చూసి మహేంద్రవర్మ మహారాజు ముగ్ధుడయ్యాడు. యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత ఆయన ఆమెను రాజసభకు పిలిపించి, “నా రాజ్యానికి నీలాంటి ధైర్యవతి కావాలి” అని చెప్పి ప్రతిపాదించాడు.
పెళ్లి జరిగింది మహేంద్రపురం యొక్క గొప్ప రాజప్రాసాదంలో, అగ్ని హోమం మధ్య.
. ఆమె అప్పటికి 18 ఏళ్లు, మహేంద్రవర్మ 29 ఏళ్లు. పెళ్లి అయిన తర్వాత ఆమె రాణి కావడంతో మహేంద్రపురం సైనిక బలం మరింత పెరిగింది. రాజు యుద్ధాలకు వెళ్తే లలిత రాజ్య పాలనను సమర్థవంతంగా చూసుకునేది.
లలిత అందం...
లలిత అందం అగ్ని మరియు వజ్రం మిశ్రమం. ఆమె ఎత్తు 5 అడుగుల 6 అంగుళాలు. ఆమె చర్మం గోధుమ రంగు, ఎండలో మెరిసే రాగి లాంటిది. కన్నులు చంద్రకాంతి లాగా తీక్షణంగా, ధైర్యంగా ఉండేవి. పెదవులు పూర్తిగా, ఎర్రగా ఉండి, కోపం వచ్చినప్పుడు మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించేవి.
ఆమె వక్షోజాలు గట్టిగా, ఎత్తుగా, సంపూర్ణంగా ఉండేవి. ఆమె యుద్ధ దుస్తులు ధరించినప్పుడు కూడా ఆ వక్షోజాల ఆకారం స్పష్టంగా కనిపించి, ఆమె ధైర్యానికి మరో మెరుగు చేకూర్చేవి. మహేంద్రవర్మ ఆమెను కౌగలించినప్పుడు ఆ వక్షోజాల గట్టితనం, వెచ్చదనం, శక్తి ఆయనకు అపారమైన ఉత్తేజం ఇచ్చేవి. ఆమె నడిచినప్పుడు కూడా ఆ భారీ, సుందర వక్షోజాలు ఒక అద్భుతమైన లయలో కదులుతూ ఉండేవి.
ఆమె పిరుదులు ఇంకా మరపురానివి. వాటి విశాలత, గుండ్రటి ఆకారం, గట్టి మెత్తదనం ఆమెను వెనుక నుంచి చూసినవారిని ఆకర్షించేవి. యుద్ధ గుర్రం మీద కూర్చున్నప్పుడు ఆ పిరుదుల బలం స్పష్టంగా కనిపించేది.
రాత్రి సమయంలో మహేంద్రవర్మ ఆమె పిరుదులను తన చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని, ఆ స్పర్శలో తన రాజ్య బలాన్ని, స్త్రీ సౌందర్యాన్ని ఒకేసారి అనుభవించేవాడు.
లలిత మహేంద్రపురం యొక్క దక్షిణ సరిహద్దులో ఉన్న రాతి పర్వతాల మధ్య ఒక బలమైన యోధ కుటుంబంలో పుట్టింది. ఆమె తండ్రి మహేంద్రపురం సైన్యంలో ఉన్నత స్థాయి సేనాధిపతి.
చిన్నప్పటి నుంచి ఆమె గుర్రపు సవారీ, కత్తి సాధన, యుద్ధ వ్యూహాలు, అలాగే సంగీతం, నృత్యం మధ్య పెరిగింది. ఆమెకు పదహారేళ్ల వయసులోనే రాజ్యంలోని యువకులంతా ఆమె అందం ముందు తలవంచేవారు. కానీ లలిత మాత్రం తన స్వేచ్ఛను, బలాన్ని ఎవరికీ అప్పగించేది కాదు.
ఒకసారి మహేంద్రపురం పై శత్రు రాజ్యాల నుంచి భయంకరమైన దాడి జరిగింది. ఆ సమయంలో లలిత తన తండ్రి సైన్యంతో కలిసి యుద్ధ భూమిలోకి దిగింది. ఆమె ధైర్యం, తీవ్రమైన యుద్ధ నైపుణ్యం చూసి మహేంద్రవర్మ మహారాజు ముగ్ధుడయ్యాడు. యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత ఆయన ఆమెను రాజసభకు పిలిపించి, “నా రాజ్యానికి నీలాంటి ధైర్యవతి కావాలి” అని చెప్పి ప్రతిపాదించాడు.
పెళ్లి జరిగింది మహేంద్రపురం యొక్క గొప్ప రాజప్రాసాదంలో, అగ్ని హోమం మధ్య.
. ఆమె అప్పటికి 18 ఏళ్లు, మహేంద్రవర్మ 29 ఏళ్లు. పెళ్లి అయిన తర్వాత ఆమె రాణి కావడంతో మహేంద్రపురం సైనిక బలం మరింత పెరిగింది. రాజు యుద్ధాలకు వెళ్తే లలిత రాజ్య పాలనను సమర్థవంతంగా చూసుకునేది.
లలిత అందం...
లలిత అందం అగ్ని మరియు వజ్రం మిశ్రమం. ఆమె ఎత్తు 5 అడుగుల 6 అంగుళాలు. ఆమె చర్మం గోధుమ రంగు, ఎండలో మెరిసే రాగి లాంటిది. కన్నులు చంద్రకాంతి లాగా తీక్షణంగా, ధైర్యంగా ఉండేవి. పెదవులు పూర్తిగా, ఎర్రగా ఉండి, కోపం వచ్చినప్పుడు మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించేవి.
ఆమె వక్షోజాలు గట్టిగా, ఎత్తుగా, సంపూర్ణంగా ఉండేవి. ఆమె యుద్ధ దుస్తులు ధరించినప్పుడు కూడా ఆ వక్షోజాల ఆకారం స్పష్టంగా కనిపించి, ఆమె ధైర్యానికి మరో మెరుగు చేకూర్చేవి. మహేంద్రవర్మ ఆమెను కౌగలించినప్పుడు ఆ వక్షోజాల గట్టితనం, వెచ్చదనం, శక్తి ఆయనకు అపారమైన ఉత్తేజం ఇచ్చేవి. ఆమె నడిచినప్పుడు కూడా ఆ భారీ, సుందర వక్షోజాలు ఒక అద్భుతమైన లయలో కదులుతూ ఉండేవి.
ఆమె పిరుదులు ఇంకా మరపురానివి. వాటి విశాలత, గుండ్రటి ఆకారం, గట్టి మెత్తదనం ఆమెను వెనుక నుంచి చూసినవారిని ఆకర్షించేవి. యుద్ధ గుర్రం మీద కూర్చున్నప్పుడు ఆ పిరుదుల బలం స్పష్టంగా కనిపించేది.
రాత్రి సమయంలో మహేంద్రవర్మ ఆమె పిరుదులను తన చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని, ఆ స్పర్శలో తన రాజ్య బలాన్ని, స్త్రీ సౌందర్యాన్ని ఒకేసారి అనుభవించేవాడు.
20-05-2026, 09:02 AM
విక్రమనగరం రాజప్రాసాదం యొక్క ఉత్తర వరాండాలో, పచ్చని తోటల మధ్య ఒక చిన్న ఆటపాటల స్వరం వినిపించేది. రాణి శ్రావణి కు పుట్టిన కుమారుడు రాము. అతను ఐదేళ్ల వయసులో ఉన్నాడు. మృదువైన ముఖం, తల్లి లాగే బంగారు చర్మం, తండ్రి లాగే ధైర్యమైన కన్నులు. రాము చాలా తెలివైన, మాటల్లో మంచి పిల్లవాడు. అతను తన తల్లి శ్రావణి పక్కనే ఉండి, ఆమె చెప్పే కథలు, ధర్మం, విద్య గురించి ఆసక్తిగా వింటాడు.
అదే సమయంలో మహేంద్రపురం రాజప్రాసాదం యొక్క దక్షిణ భాగంలో, రాతి గోడల మధ్య మరో చిన్న యోధుడి గొంతు మోగేది. రాణి లలిత కు పుట్టిన కుమారుడు దామోదర్. అతను కూడా ఐదేళ్ల వయసులోనే ఉన్నాడు. అతని శరీరం కొంచెం గట్టిగా, కళ్లు తండ్రి మహేంద్రవర్మ లాగే తీక్షణంగా ఉండేవి. దామోదర్ చిన్నప్పటి నుంచి గుర్రపు సవారీ, కత్తి పట్టడం పట్ల ఆసక్తి చూపేవాడు. అతని నవ్వులో లలిత యొక్క అగ్ని, ధైర్యం కనిపించేది.
రెండు రాజ్యాల నియమాల ప్రకారం, రాజకుమారులు ఐదేళ్ల వయసు వచ్చేసరికి గురుకులానికి పంపించాలి. కాబట్టి రాము మరియు దామోదర్ ఇద్దరినీ విక్రమనగరం సరిహద్దులో ఉన్న ప్రసిద్ధ గురుకులం **“ఆదిత్య ఆశ్రమం”**కి పంపారు. అక్కడ వారు వేదాలు, యుద్ధ విద్యలు, ధర్మం, నీతి, శాస్త్రాలు నేర్చుకుంటున్నారు.
అదే సమయంలో మహేంద్రపురం రాజప్రాసాదం యొక్క దక్షిణ భాగంలో, రాతి గోడల మధ్య మరో చిన్న యోధుడి గొంతు మోగేది. రాణి లలిత కు పుట్టిన కుమారుడు దామోదర్. అతను కూడా ఐదేళ్ల వయసులోనే ఉన్నాడు. అతని శరీరం కొంచెం గట్టిగా, కళ్లు తండ్రి మహేంద్రవర్మ లాగే తీక్షణంగా ఉండేవి. దామోదర్ చిన్నప్పటి నుంచి గుర్రపు సవారీ, కత్తి పట్టడం పట్ల ఆసక్తి చూపేవాడు. అతని నవ్వులో లలిత యొక్క అగ్ని, ధైర్యం కనిపించేది.
రెండు రాజ్యాల నియమాల ప్రకారం, రాజకుమారులు ఐదేళ్ల వయసు వచ్చేసరికి గురుకులానికి పంపించాలి. కాబట్టి రాము మరియు దామోదర్ ఇద్దరినీ విక్రమనగరం సరిహద్దులో ఉన్న ప్రసిద్ధ గురుకులం **“ఆదిత్య ఆశ్రమం”**కి పంపారు. అక్కడ వారు వేదాలు, యుద్ధ విద్యలు, ధర్మం, నీతి, శాస్త్రాలు నేర్చుకుంటున్నారు.
20-05-2026, 09:15 AM
---
**రాజధానికి దూరంగా ఒక సాయంత్రం...**
విక్రమనగరం రాజధాని నుంచి చాలా దూరంలో, పది క్రోసులకు మించి, దట్టమైన అడవి అంచున ఉన్న ఒక విశాలమైన ఉద్యానవనం. ఇక్కడికి రాణి శ్రావణి తనకు చాలా విశ్వసనీయమైన నాలుగైదుగురు సేవకురాళ్లతో మాత్రమే వచ్చింది.
ఆమె ఈ రోజు చాలా సాదా దుస్తులు వేసుకుంది — నీలం రంగు సాదా పట్టు చీర, సాదా రవిక. జుట్టును ఒక చిన్న పూల దండతో కట్టుకుంది. మెడలో కేవలం ఒక మంగళసూత్రం మాత్రమే ఉంది. ఎలాంటి రాజసీ అలంకరణ లేదు.
ఉద్యానవనంలో పని చేస్తున్న తోటమాలులు ఆమెను చూశారు. వారికి ఇది రాణి గారని తెలియదు. వారు ఆమెను ఏదో ఉన్నత కుటుంబానికి చెందిన యువతి అని భావించారు.
ఒక యువ తోటమాలి తన స్నేహితుడితో తక్కువ స్వరంలో అన్నాడు,
“అబ్బా... ఆమెను చూడు రా. ఇంత అందం ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో. ఆ రవికలో కూడా ఆ రెండు ఎత్తులు ఎంత గట్టిగా, గుండ్రంగా ఉబ్బి కనిపిస్తున్నాయో... పూల కన్నా అందంగా మెరుస్తున్నాయి.”
మరొకడు నవ్వుతూ, “ఆ పిరుదులు చూడు... నడిచినప్పుడు ఎంత అందంగా, లయగా కదులుతున్నాయో. ఇంత అందమైన స్త్రీని ఎవరైనా ఒక్కసారి కౌగలించుకోవాలనిపిస్తుంది గా...” అన్నాడు.
మూడోవాడు కూడా చేరి, “చర్మం చూడు... బంగారం లాగా మెరుస్తోంది. ఇలాంటి అందం సాదా దుస్తుల్లో కూడా ఇంతగా కనిపిస్తుంటే... రాత్రి ఒక్కసారి పక్కన పడుకోవాలనిపిస్తుంది రా” అని అన్నాడు.
శ్రావణి ఈ మాటలు వినగానే ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. కళ్లు కోపంగా మారాయి. ఆమె వారిని తీవ్రంగా చూసి, “ఏమిటి ఈ అసభ్యమైన మాటలు? మర్యాద లేకుండా మాట్లాడుతున్నారు!” అని కఠినంగా అంది.
అప్పుడు ఆమె సేవకురాళ్లు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకుని తేలికగా నవ్వసాగారు. ఒక సేవకురాలు శ్రావణి చెవిలో, “రాణి గారు, వాళ్లు మీ అందానికి ముగ్ధులై మాట్లాడుతున్నారు. మీరు ఎవరో తెలియదు కదా... ఇలాంటి మాటలు వినడం కూడా ఒక తీయని విషయమే కదా” అని నవ్వుతూ అంది.
శ్రావణి మొదట కోపంగా ఉన్నా, తన సేవకురాళ్ల నవ్వు చూసి కొంచెం తేలికపడింది. ఆమె చిరునవ్వుతో సేవకురాళ్ల వైపు చూసి, “రాజు గారికి చెప్పొద్దు... ఆయన విన్నా ఇక్కడి వాళ్లంతా ఇబ్బంది పడతారు” అని తక్కువ స్వరంలో అంది.
తోటమాలులు ఆమె మాటలు విని కొంచెం భయపడ్డారు కానీ, ఆమె చిరునవ్వు చూసి వారు కూడా తేలికగా నవ్వి తమ పని కొనసాగించారు.
శ్రావణి తన సేవకురాళ్లతో ముందుకు నడిచింది. కానీ ఆమె గుండెలో ఒక కొత్త రకమైన ఉత్కంఠ, ఒక తీయని ఆనందం మెల్లగా పాకసాగింది.
.
**రాజధానికి దూరంగా ఒక సాయంత్రం...**
విక్రమనగరం రాజధాని నుంచి చాలా దూరంలో, పది క్రోసులకు మించి, దట్టమైన అడవి అంచున ఉన్న ఒక విశాలమైన ఉద్యానవనం. ఇక్కడికి రాణి శ్రావణి తనకు చాలా విశ్వసనీయమైన నాలుగైదుగురు సేవకురాళ్లతో మాత్రమే వచ్చింది.
ఆమె ఈ రోజు చాలా సాదా దుస్తులు వేసుకుంది — నీలం రంగు సాదా పట్టు చీర, సాదా రవిక. జుట్టును ఒక చిన్న పూల దండతో కట్టుకుంది. మెడలో కేవలం ఒక మంగళసూత్రం మాత్రమే ఉంది. ఎలాంటి రాజసీ అలంకరణ లేదు.
ఉద్యానవనంలో పని చేస్తున్న తోటమాలులు ఆమెను చూశారు. వారికి ఇది రాణి గారని తెలియదు. వారు ఆమెను ఏదో ఉన్నత కుటుంబానికి చెందిన యువతి అని భావించారు.
ఒక యువ తోటమాలి తన స్నేహితుడితో తక్కువ స్వరంలో అన్నాడు,
“అబ్బా... ఆమెను చూడు రా. ఇంత అందం ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో. ఆ రవికలో కూడా ఆ రెండు ఎత్తులు ఎంత గట్టిగా, గుండ్రంగా ఉబ్బి కనిపిస్తున్నాయో... పూల కన్నా అందంగా మెరుస్తున్నాయి.”
మరొకడు నవ్వుతూ, “ఆ పిరుదులు చూడు... నడిచినప్పుడు ఎంత అందంగా, లయగా కదులుతున్నాయో. ఇంత అందమైన స్త్రీని ఎవరైనా ఒక్కసారి కౌగలించుకోవాలనిపిస్తుంది గా...” అన్నాడు.
మూడోవాడు కూడా చేరి, “చర్మం చూడు... బంగారం లాగా మెరుస్తోంది. ఇలాంటి అందం సాదా దుస్తుల్లో కూడా ఇంతగా కనిపిస్తుంటే... రాత్రి ఒక్కసారి పక్కన పడుకోవాలనిపిస్తుంది రా” అని అన్నాడు.
శ్రావణి ఈ మాటలు వినగానే ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. కళ్లు కోపంగా మారాయి. ఆమె వారిని తీవ్రంగా చూసి, “ఏమిటి ఈ అసభ్యమైన మాటలు? మర్యాద లేకుండా మాట్లాడుతున్నారు!” అని కఠినంగా అంది.
అప్పుడు ఆమె సేవకురాళ్లు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకుని తేలికగా నవ్వసాగారు. ఒక సేవకురాలు శ్రావణి చెవిలో, “రాణి గారు, వాళ్లు మీ అందానికి ముగ్ధులై మాట్లాడుతున్నారు. మీరు ఎవరో తెలియదు కదా... ఇలాంటి మాటలు వినడం కూడా ఒక తీయని విషయమే కదా” అని నవ్వుతూ అంది.
శ్రావణి మొదట కోపంగా ఉన్నా, తన సేవకురాళ్ల నవ్వు చూసి కొంచెం తేలికపడింది. ఆమె చిరునవ్వుతో సేవకురాళ్ల వైపు చూసి, “రాజు గారికి చెప్పొద్దు... ఆయన విన్నా ఇక్కడి వాళ్లంతా ఇబ్బంది పడతారు” అని తక్కువ స్వరంలో అంది.
తోటమాలులు ఆమె మాటలు విని కొంచెం భయపడ్డారు కానీ, ఆమె చిరునవ్వు చూసి వారు కూడా తేలికగా నవ్వి తమ పని కొనసాగించారు.
శ్రావణి తన సేవకురాళ్లతో ముందుకు నడిచింది. కానీ ఆమె గుండెలో ఒక కొత్త రకమైన ఉత్కంఠ, ఒక తీయని ఆనందం మెల్లగా పాకసాగింది.
.
20-05-2026, 09:22 AM
---
**రెండవ రోజు రాత్రి...**
సూర్యుడు అస్తమించి చాలా సేపయింది. విక్రమనగరం రాజప్రాసాదం మొత్తం దీపాలతో ప్రకాశిస్తోంది. రాణి శ్రావణి తన మహల్‌లో ఒక్కటే కూర్చుని ఉంది. ఈ రోజు రాజు విక్రమాదిత్య తనను పిలవాలని, తన వద్దకు రావాలని ఎదురు చూస్తూ గంటలు గడిపేసింది.
ఆమె హృదయం కొంచెం అస్థిరంగా ఉంది. ఉద్యానవనంలో తోటమాలులు చెప్పిన మాటలు ఆమె మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. రాత్రి ఒంటరితనం ఆమెను మరింత కలచివేసింది. చివరికి ఓపిక చాలక, తన సేవకురాలిని పిలిచి, “రాజు గారు ఎక్కడ ఉన్నారు?” అని అడిగింది.
“రాజు గారు తమ మహల్‌లో ఉన్నారు రాణి గారు” అని సేవకురాలు చెప్పింది.
శ్రావణి లేచి, తన మెత్తని పట్టు చీరను సరిచేసుకుని, రాజు మహల్ వైపు నడిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక తీయని ఆశ, ఒక చిన్న ఉత్కంఠ. ఈ రాత్రి రాజు తనను ఆలింగనం చేసుకుని, తన వక్షోజాలను పిసికి, తన పిరుదులను గట్టిగా పట్టుకుని తనను సంతృప్తి పరచాలని ఆమె మనసు కోరుకుంది.
కానీ రాజు మహల్ ద్వారం దగ్గరకు వచ్చేసరికి లోపలి నుంచి ఆడవాళ్ల నవ్వులు, మధ్యం గ్లాసుల చప్పుడు, తేలికైన ఆనంద స్వరాలు వినిపించాయి.
శ్రావణి తలుపు పక్కన ఉన్న చిన్న కిటికీలోంచి లోపలికి చూసింది.
రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం లాంటి పెద్ద మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని చేతిలో మధ్యం నిండిన స్వర్ణ పాత్ర. అతని రెండు పక్కలా ఇద్దరు యువతులు — ఒక్కతే అతని ఛాతీ మీద తల వాల్చి కూర్చుని అతని మెడను ముద్దులతో తడిపేస్తోంది. రెండోది అతని తొడల మీద కూర్చుని అతని చేతులను తన వక్షోజాల మధ్యకు తీసుకెళ్తోంది. మరో ఇద్దరు అమ్మాయిలు అతని కాళ్లను నలుపుతూ, అతని శరీరాన్ని ముద్దులు పెట్టుకుంటూ ఉన్నారు.
రాజు నవ్వుతూ, మధ్యం తాగుతూ, ఒక్కొక్క అమ్మాయిని మార్చి మార్చి కౌగలించుకుంటూ, వారి వక్షోజాలను పిసుకుతూ, వారి పిరుదులను చప్పట్లు కొడుతూ రతి క్రీడలో మునిగిపోయి ఉన్నాడు. లోపలి నుంచి వచ్చే ఆనంద స్వరాలు శ్రావణి గుండెను గుచ్చాయి.
శ్రావణి కళ్లు నిండా నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక్కసారిగా వేదన, అసూయ, ఒంటరితనం కలిసి ముంచేసాయి.
ఆమె మరింత చూడలేక, నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, తన మహల్ వైపు నడిచింది. కాళ్లు బరువెక్కినట్టు ఉన్నాయి. కన్నీళ్లు ఆప్పుకుంటూ, తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు మూసుకుంది.
ఆ రాత్రి శ్రావణి ఏడ్చింది. కానీ ఆ ఏడ్పులో కేవలం బాధ మాత్రమే కాదు... ఒక కొత్త రకమైన ఆలోచనలు కూడా మొదలయ్యాయి.
---
**రెండవ రోజు రాత్రి...**
సూర్యుడు అస్తమించి చాలా సేపయింది. విక్రమనగరం రాజప్రాసాదం మొత్తం దీపాలతో ప్రకాశిస్తోంది. రాణి శ్రావణి తన మహల్‌లో ఒక్కటే కూర్చుని ఉంది. ఈ రోజు రాజు విక్రమాదిత్య తనను పిలవాలని, తన వద్దకు రావాలని ఎదురు చూస్తూ గంటలు గడిపేసింది.
ఆమె హృదయం కొంచెం అస్థిరంగా ఉంది. ఉద్యానవనంలో తోటమాలులు చెప్పిన మాటలు ఆమె మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. రాత్రి ఒంటరితనం ఆమెను మరింత కలచివేసింది. చివరికి ఓపిక చాలక, తన సేవకురాలిని పిలిచి, “రాజు గారు ఎక్కడ ఉన్నారు?” అని అడిగింది.
“రాజు గారు తమ మహల్‌లో ఉన్నారు రాణి గారు” అని సేవకురాలు చెప్పింది.
శ్రావణి లేచి, తన మెత్తని పట్టు చీరను సరిచేసుకుని, రాజు మహల్ వైపు నడిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక తీయని ఆశ, ఒక చిన్న ఉత్కంఠ. ఈ రాత్రి రాజు తనను ఆలింగనం చేసుకుని, తన వక్షోజాలను పిసికి, తన పిరుదులను గట్టిగా పట్టుకుని తనను సంతృప్తి పరచాలని ఆమె మనసు కోరుకుంది.
కానీ రాజు మహల్ ద్వారం దగ్గరకు వచ్చేసరికి లోపలి నుంచి ఆడవాళ్ల నవ్వులు, మధ్యం గ్లాసుల చప్పుడు, తేలికైన ఆనంద స్వరాలు వినిపించాయి.
శ్రావణి తలుపు పక్కన ఉన్న చిన్న కిటికీలోంచి లోపలికి చూసింది.
రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం లాంటి పెద్ద మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని చేతిలో మధ్యం నిండిన స్వర్ణ పాత్ర. అతని రెండు పక్కలా ఇద్దరు యువతులు — ఒక్కతే అతని ఛాతీ మీద తల వాల్చి కూర్చుని అతని మెడను ముద్దులతో తడిపేస్తోంది. రెండోది అతని తొడల మీద కూర్చుని అతని చేతులను తన వక్షోజాల మధ్యకు తీసుకెళ్తోంది. మరో ఇద్దరు అమ్మాయిలు అతని కాళ్లను నలుపుతూ, అతని శరీరాన్ని ముద్దులు పెట్టుకుంటూ ఉన్నారు.
రాజు నవ్వుతూ, మధ్యం తాగుతూ, ఒక్కొక్క అమ్మాయిని మార్చి మార్చి కౌగలించుకుంటూ, వారి వక్షోజాలను పిసుకుతూ, వారి పిరుదులను చప్పట్లు కొడుతూ రతి క్రీడలో మునిగిపోయి ఉన్నాడు. లోపలి నుంచి వచ్చే ఆనంద స్వరాలు శ్రావణి గుండెను గుచ్చాయి.
శ్రావణి కళ్లు నిండా నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక్కసారిగా వేదన, అసూయ, ఒంటరితనం కలిసి ముంచేసాయి.
ఆమె మరింత చూడలేక, నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, తన మహల్ వైపు నడిచింది. కాళ్లు బరువెక్కినట్టు ఉన్నాయి. కన్నీళ్లు ఆప్పుకుంటూ, తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు మూసుకుంది.
ఆ రాత్రి శ్రావణి ఏడ్చింది. కానీ ఆ ఏడ్పులో కేవలం బాధ మాత్రమే కాదు... ఒక కొత్త రకమైన ఆలోచనలు కూడా మొదలయ్యాయి.
---
20-05-2026, 09:28 AM
రెండు మూడు రోజులు గడిచాయి.
రాజు విక్రమాదిత్య ఇంకా ఆమె వద్దకు రాలేదు. ఆ రాత్రి చూసిన దృశ్యం శ్రావణి మనసులో రోజూ తిరుగుతూనే ఉంది. రాత్రులు నిద్ర పట్టడం లేదు. శరీరం వేడెక్కిపోతోంది. ఒక్కొక్కసారి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూ, శ్వాస ఆగిపోయేలా అవుతోంది. వక్షోజాలు భారంగా అనిపిస్తున్నాయి. పిరుదులు వేడెక్కి, శరీరం అంతా ఒక తీయని దహనంతో కాలిపోతోంది.
ఒక ఉదయం ఆమె తన సేవకురాళ్లను పిలిచి, “గంధపు నీళ్లతో స్నానం చేయాలి” అని చెప్పింది.
సేవకురాళ్లు వెచ్చని నీళ్లలో గంధపు పొడి, జాజి పూలు, చందనం కలిపి స్నానం చేయించారు. శ్రావణి ఆ వాసనను లోతుగా పీల్చుకుంటూ కళ్లు మూసుకుంది. కానీ ఆ స్నానం కూడా ఆమె శరీరంలోని వేడిని తగ్గించలేదు. స్నానం అయ్యాక ఆమె ఎర్రటి సాదా పట్టు చీర కట్టుకుంది. రవిక కొంచెం బిగుతుగా ఉండడంతో ఆమె వక్షోజాలు సహజంగా ఉబ్బి కనిపించాయి. జుట్టును పైకి కట్టి, చిన్న బంగారు మాల పెట్టుకుంది.
ఎప్పటిలాగే రాజసభకు వెళ్లింది.
రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం మీద కూర్చుని రాజ్య వ్యవహారాలు చూస్తున్నాడు. శ్రావణి తన స్థానంలో కూర్చుని, ఎప్పటిలాగే సభా పనుల్లో పాల్గొంటోంది. కానీ ఆమె మనసు మాత్రం చాలా అస్థిరంగా ఉంది.
ఆమెలో కోరికలు రోజు రోజుకూ పెరిగిపోతున్నాయి. సభ మధ్యలో కూడా శరీరం ఒక్కొక్కసారి వేడెక్కి, ఒక తీయని అసౌకర్యం కలుగుతోంది.
రాత్రి ఒంటరిగా పడుకున్నప్పుడు తన వక్షోజాలను తానే నలుపుకుంటూ, పిరుదులను మంచం మీద ఒత్తుకుంటూ, విక్రమాదిత్యను గుర్తు చేసుకుని నిట్టూర్పులు విడుస్తోంది.
కానీ ఈ కోరికల గురించి రాజు విక్రమాదిత్యకి ఏ మాత్రం తెలియదు. ఆయన ఇప్పటికీ తన సుఖాల్లోనే మునిగి ఉన్నాడు.
శ్రావణి ఇంకా ఎవరినీ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కేవలం తన లోపలి వేడిని అణచుకుంటూ, బయటకు ఏమీ కనిపించకుండా సభను నిర్వహిస్తోంది. కానీ ఆ వేడి రోజు రోజుకూ మరింత పెరిగిపోతోంది.
సభ ముగిసిన తర్వాత ఆమె తన మహల్‌కు తిరిగి వచ్చి, ఒంటరిగా కూర్చుని బయటి వర్షపు చల్లని గాలిని చూస్తూ మళ్లీ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది.
---
.
రాజు విక్రమాదిత్య ఇంకా ఆమె వద్దకు రాలేదు. ఆ రాత్రి చూసిన దృశ్యం శ్రావణి మనసులో రోజూ తిరుగుతూనే ఉంది. రాత్రులు నిద్ర పట్టడం లేదు. శరీరం వేడెక్కిపోతోంది. ఒక్కొక్కసారి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూ, శ్వాస ఆగిపోయేలా అవుతోంది. వక్షోజాలు భారంగా అనిపిస్తున్నాయి. పిరుదులు వేడెక్కి, శరీరం అంతా ఒక తీయని దహనంతో కాలిపోతోంది.
ఒక ఉదయం ఆమె తన సేవకురాళ్లను పిలిచి, “గంధపు నీళ్లతో స్నానం చేయాలి” అని చెప్పింది.
సేవకురాళ్లు వెచ్చని నీళ్లలో గంధపు పొడి, జాజి పూలు, చందనం కలిపి స్నానం చేయించారు. శ్రావణి ఆ వాసనను లోతుగా పీల్చుకుంటూ కళ్లు మూసుకుంది. కానీ ఆ స్నానం కూడా ఆమె శరీరంలోని వేడిని తగ్గించలేదు. స్నానం అయ్యాక ఆమె ఎర్రటి సాదా పట్టు చీర కట్టుకుంది. రవిక కొంచెం బిగుతుగా ఉండడంతో ఆమె వక్షోజాలు సహజంగా ఉబ్బి కనిపించాయి. జుట్టును పైకి కట్టి, చిన్న బంగారు మాల పెట్టుకుంది.
ఎప్పటిలాగే రాజసభకు వెళ్లింది.
రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం మీద కూర్చుని రాజ్య వ్యవహారాలు చూస్తున్నాడు. శ్రావణి తన స్థానంలో కూర్చుని, ఎప్పటిలాగే సభా పనుల్లో పాల్గొంటోంది. కానీ ఆమె మనసు మాత్రం చాలా అస్థిరంగా ఉంది.
ఆమెలో కోరికలు రోజు రోజుకూ పెరిగిపోతున్నాయి. సభ మధ్యలో కూడా శరీరం ఒక్కొక్కసారి వేడెక్కి, ఒక తీయని అసౌకర్యం కలుగుతోంది.
రాత్రి ఒంటరిగా పడుకున్నప్పుడు తన వక్షోజాలను తానే నలుపుకుంటూ, పిరుదులను మంచం మీద ఒత్తుకుంటూ, విక్రమాదిత్యను గుర్తు చేసుకుని నిట్టూర్పులు విడుస్తోంది.
కానీ ఈ కోరికల గురించి రాజు విక్రమాదిత్యకి ఏ మాత్రం తెలియదు. ఆయన ఇప్పటికీ తన సుఖాల్లోనే మునిగి ఉన్నాడు.
శ్రావణి ఇంకా ఎవరినీ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కేవలం తన లోపలి వేడిని అణచుకుంటూ, బయటకు ఏమీ కనిపించకుండా సభను నిర్వహిస్తోంది. కానీ ఆ వేడి రోజు రోజుకూ మరింత పెరిగిపోతోంది.
సభ ముగిసిన తర్వాత ఆమె తన మహల్‌కు తిరిగి వచ్చి, ఒంటరిగా కూర్చుని బయటి వర్షపు చల్లని గాలిని చూస్తూ మళ్లీ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది.
---
.
20-05-2026, 09:40 AM
---
**వారం రోజుల తర్వాత...**
విక్రమనగరం రాజధాని నుంచి చాలా దూరంలో ఉన్న ఆ ఉద్యానవనం ఇప్పటికీ అంతే అందంగా, అంతే శాంతంగా ఉంది. కానీ ఆ రోజు అక్కడ ఒక చిన్న అల్లరి జరిగింది.
ఉదయం సమయం.
కొందరు పర్యాటకులు ఆ ఉద్యానవనంలో విహరిస్తూ ఉన్నారు. వారి దగ్గర ఉన్న చిన్న బట్టల సంచిలోంచి కొంత డబ్బు, రెండు చిన్న బంగారు ఆభరణాలు కాజేయడానికి ప్రయత్నించిన వారు ఆ ఉద్యానవనంలోని ఇద్దరు తోటమాలులే.
వారు ఇద్దరూ ఆ రోజు శ్రావణి వచ్చినప్పుడు ఆమె అందం గురించి వ్యాఖ్యలు చేసిన తోటమాలుల్లో ఉన్నారు.
రాజ్య రక్షకులు వారిని పట్టుకున్నారు. వారిని విక్రమనగరం లో ఉన్న చిన్న న్యాయస్థానానికి తీసుకెళ్లారు.
అక్కడ ముఖ్యాధికారి కూర్చుని ఉన్నాడు. ఇద్దరు తోటమాలులు తల వంచుకుని నిలబడి ఉన్నారు.
ముఖ్యాధికారి కఠిన స్వరంలో అన్నాడు,
“పర్యాటకుల వద్ద దొంగతనం చేస్తారా? ఈ ఉద్యానవనం మన రాజ్యం యొక్క అందానికి ప్రతీక. ఇక్కడికి వచ్చిన వారిని దోచుకోవడం అంటే రాజ్యానికే అవమానం. ఇద్దరికీ ఒక్క నెల రోజులు కారాగార శిక్ష విధిస్తున్నాను..”
రక్షకులు వారి చేతులు వెనక్కి కట్టి, కారాగారం వైపు తీసుకెళ్లారు. ఇద్దరూ తల వంచుకుని, భయంతో వణుకుతూ వెళ్తున్నారు.
ఈ దృశ్యాన్ని దూరం నుంచి చూసిన వారిలో ఒకరు — శ్రావణి యొక్క విశ్వసనీయ సేవకురాలు **మల్లిక**.
మల్లిక రాజప్రాసాదం కు వచ్చేసి, శ్రావణి మహల్‌లోకి వెళ్లింది. శ్రావణి ఆ సమయంలో తన గదిలో కూర్చుని ఒక గ్రంథం చదువుతూ ఉంది.
మల్లిక చిరునవ్వుతో, కొంచెం సరదాగా శ్రావణి దగ్గరకు వచ్చి,
“రాణి గారు... ఆ ఉద్యానవనం విషయం గుర్తుందా? మీరు సాదా దుస్తుల్లో వెళ్లిన రోజు... ఆ ఇద్దరు తోటమాలులు మీ అందం గురించి ఎంతగా మాట్లాడారో...”
శ్రావణి కొంచెం ఆసక్తిగా తలెత్తి చూసింది.
మల్లిక కొనసాగించింది,
“ఆ ఇద్దరు ఈ రోజు పర్యాటకుల దగ్గర దొంగతనం చేయడానికి ప్రయత్నించారట. రక్షకులు పట్టుకున్నారు. చిన్న న్యాయస్థానంలో వాళ్లను నిలబెట్టి, ‘పర్యాటకుల వద్ద దొంగతనం చేస్తారా?’ అంటూ ఒక్క నెల కారాగార శిక్ష విధించారు. వాళ్లు తల వంచుకుని, భయపడి వణుకుతూ కారాగారం వైపు వెళ్తున్నప్పుడు చూశాను.”
మల్లిక మాట్లాడుతూ కొంచెం నవ్వింది.
“ఆ రోజు మీ అందానికి ముగ్ధులై ఆ మాటలు అన్న వాళ్లే ఇప్పుడు కారాగారం లో... వాళ్లు మీరు రాణి గారని తెలిస్తే ఎంత భయపడేవాళ్లో...”
శ్రావణి కొంచెం సేపు మౌనంగా ఉండి, తర్వాత తేలికగా నవ్వుతూ,
“దొంగతనం చేయడం తప్పు కదా... వాళ్లు ఇలా చేశారంటే వారికి శిక్ష పడటం సరైనదే” అంది.
కానీ ఆమె మనసులో ఆ రోజు వాళ్లు చెప్పిన మాటలు — తన వక్షోజాలు, పిరుదులు గురించి వాళ్లు అన్న వ్యాఖ్యలు — మళ్లీ గుర్తుకు వచ్చాయి.
**వారం రోజుల తర్వాత...**
విక్రమనగరం రాజధాని నుంచి చాలా దూరంలో ఉన్న ఆ ఉద్యానవనం ఇప్పటికీ అంతే అందంగా, అంతే శాంతంగా ఉంది. కానీ ఆ రోజు అక్కడ ఒక చిన్న అల్లరి జరిగింది.
ఉదయం సమయం.
కొందరు పర్యాటకులు ఆ ఉద్యానవనంలో విహరిస్తూ ఉన్నారు. వారి దగ్గర ఉన్న చిన్న బట్టల సంచిలోంచి కొంత డబ్బు, రెండు చిన్న బంగారు ఆభరణాలు కాజేయడానికి ప్రయత్నించిన వారు ఆ ఉద్యానవనంలోని ఇద్దరు తోటమాలులే.
వారు ఇద్దరూ ఆ రోజు శ్రావణి వచ్చినప్పుడు ఆమె అందం గురించి వ్యాఖ్యలు చేసిన తోటమాలుల్లో ఉన్నారు.
రాజ్య రక్షకులు వారిని పట్టుకున్నారు. వారిని విక్రమనగరం లో ఉన్న చిన్న న్యాయస్థానానికి తీసుకెళ్లారు.
అక్కడ ముఖ్యాధికారి కూర్చుని ఉన్నాడు. ఇద్దరు తోటమాలులు తల వంచుకుని నిలబడి ఉన్నారు.
ముఖ్యాధికారి కఠిన స్వరంలో అన్నాడు,
“పర్యాటకుల వద్ద దొంగతనం చేస్తారా? ఈ ఉద్యానవనం మన రాజ్యం యొక్క అందానికి ప్రతీక. ఇక్కడికి వచ్చిన వారిని దోచుకోవడం అంటే రాజ్యానికే అవమానం. ఇద్దరికీ ఒక్క నెల రోజులు కారాగార శిక్ష విధిస్తున్నాను..”
రక్షకులు వారి చేతులు వెనక్కి కట్టి, కారాగారం వైపు తీసుకెళ్లారు. ఇద్దరూ తల వంచుకుని, భయంతో వణుకుతూ వెళ్తున్నారు.
ఈ దృశ్యాన్ని దూరం నుంచి చూసిన వారిలో ఒకరు — శ్రావణి యొక్క విశ్వసనీయ సేవకురాలు **మల్లిక**.
మల్లిక రాజప్రాసాదం కు వచ్చేసి, శ్రావణి మహల్‌లోకి వెళ్లింది. శ్రావణి ఆ సమయంలో తన గదిలో కూర్చుని ఒక గ్రంథం చదువుతూ ఉంది.
మల్లిక చిరునవ్వుతో, కొంచెం సరదాగా శ్రావణి దగ్గరకు వచ్చి,
“రాణి గారు... ఆ ఉద్యానవనం విషయం గుర్తుందా? మీరు సాదా దుస్తుల్లో వెళ్లిన రోజు... ఆ ఇద్దరు తోటమాలులు మీ అందం గురించి ఎంతగా మాట్లాడారో...”
శ్రావణి కొంచెం ఆసక్తిగా తలెత్తి చూసింది.
మల్లిక కొనసాగించింది,
“ఆ ఇద్దరు ఈ రోజు పర్యాటకుల దగ్గర దొంగతనం చేయడానికి ప్రయత్నించారట. రక్షకులు పట్టుకున్నారు. చిన్న న్యాయస్థానంలో వాళ్లను నిలబెట్టి, ‘పర్యాటకుల వద్ద దొంగతనం చేస్తారా?’ అంటూ ఒక్క నెల కారాగార శిక్ష విధించారు. వాళ్లు తల వంచుకుని, భయపడి వణుకుతూ కారాగారం వైపు వెళ్తున్నప్పుడు చూశాను.”
మల్లిక మాట్లాడుతూ కొంచెం నవ్వింది.
“ఆ రోజు మీ అందానికి ముగ్ధులై ఆ మాటలు అన్న వాళ్లే ఇప్పుడు కారాగారం లో... వాళ్లు మీరు రాణి గారని తెలిస్తే ఎంత భయపడేవాళ్లో...”
శ్రావణి కొంచెం సేపు మౌనంగా ఉండి, తర్వాత తేలికగా నవ్వుతూ,
“దొంగతనం చేయడం తప్పు కదా... వాళ్లు ఇలా చేశారంటే వారికి శిక్ష పడటం సరైనదే” అంది.
కానీ ఆమె మనసులో ఆ రోజు వాళ్లు చెప్పిన మాటలు — తన వక్షోజాలు, పిరుదులు గురించి వాళ్లు అన్న వ్యాఖ్యలు — మళ్లీ గుర్తుకు వచ్చాయి.
20-05-2026, 12:46 PM
**మూడు రోజుల తర్వాత...**
మధ్యాహ్నం సమయం. శ్రావణి తన మహల్‌లో కూర్చుని ఉంది. మల్లిక ఆమె పక్కనే నిలబడి ఉంది. ఆమె ముఖంపై ఒక చిలిపి, దుష్ట చిరునవ్వు కనిపించింది.
మల్లిక తక్కువ స్వరంలో,
“రాణి గారు... కారాగారంలో ఖైదీలకు ఆహారం వండి, వడ్డించేది స్త్రీలే. మీరు ఒక మామూలు స్త్రీలాగా వచ్చి, వాళ్ల ముందు కనిపిస్తే... ఆ ఇద్దరు తోటమాలుల ముఖాలు ఎలా మారతాయో చూడాలనిపిస్తోంది. ముఖ్యంగా మీ అందం గురించి ఆ రోజు ఎంతగా మాట్లాడారో...”
శ్రావణి కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసి, వెంటనే తల అడ్డంగా ఊపి,
“నాకు అలాంటి విషయాలు ఇష్టం లేదు మల్లిక. వద్దు” అంది.
మల్లిక మరేమీ అనలేదు. కానీ ఆమె చిరునవ్వు మాత్రం మాయమవ్వలేదు.
రాణి గారు కొద్ది రోజుల గా ,ఏదో ఘర్షణ లో ఉండటం ఆమె చూస్తోంది.
---
**రెండవ రోజు...**
ఉదయం శ్రావణి తన సేవకురాలు మల్లికతో కలిసి సిద్ధమైంది.
ఆమె ఎంతో సాదా దుస్తులు వేసుకుంది — నీలం రంగు చీర, తెల్లటి రవిక. మెడలో కేవలం ఒక మంగళసూత్రం, నుదుటిపై బొట్టు, చేతులకు రంగు గాజులు.
జుట్టును ఒక సాదా జడగా కట్టి, పూలు పెట్టుకోలేదు. ముఖంపై కూడా ఎలాంటి అలంకరణ లేదు. ఇలా చూస్తే ఏ సామాన్య ఇంటి వదిన లేదా అక్కలా కనిపిస్తోంది.
వారిద్దరూ కారాగారం వంట సాల వైపు వెళ్లారు.
వంటవాడు (సుమారు 45 ఏళ్ల మధ్య వయసు) వారిని చూసి అడిగాడు,
“ఎవరు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?”
మల్లిక ముందుకు వచ్చి, “అన్నా, మేము ఇద్దరం కొత్తగా వచ్చాం. ఖైదీలకు ఆహారం వడ్డించడానికి పని చేద్దామని. ఒక్క రోజు ప్రయత్నం చేయనివ్వండి” అంది.
వంటవాడు కొంచెం సేపు చూసి,వారి ముఖాల్లో నిజాయితీ కనిపించడంతో, “సరే... రండి. ఇవాళ్టి నుంచి మీరు ఇద్దరూ వడ్డించండి” అని అన్నాడు.
ఎవరికీ శ్రావణి రాణి గారని అనుమానం కూడా రాలేదు.
---
ఆహారం సిద్ధమైంది. శ్రావణి మరియు మల్లిక రెండు పెద్ద గంగాళాల్లో అన్నం, పప్పు, కూరలు పెట్టుకుని ఖైదీల కు వడ్డించారు.
ఖైదీలు వరసగా వచ్చి,కంచాల్లో పెట్టించుకుని వెళ్తున్నారు.
ఇద్దరు తోటమాలులు కూడా వరసలో ఉన్నారు.
ఒకడు సుమారు **50 ఏళ్లు**
రెండోవాడు సుమారు **60 ఏళ్లు**
ఆహారం కంచాల్లో పెట్టించుకేనేటపుడే,వాళ్ళు శ్రావణి ను గుర్తు పట్టారు.
ఇద్దరూ ఒకేసారి ఆమె ముఖం చూసి గడ్డు పట్టిపోయారు. వారి కళ్లు విస్తరించాయి. ఆ రోజు ఉద్యానవనంలో చూసిన అదే అందం... ఆ చర్మం, ఆ కన్నులు, ఆ శరీర ఆకారం — వారికి తెలిసిపోయింది.
50 ఏళ్ల వాడు చేతులు కొద్దిగా వణుకుతూ అన్నం తీసుకున్నాడు.
60 ఏళ్ల వాడు మాత్రం ,ఆలోచిస్తూ,తీసుకున్నాడు.
శ్రావణి మామూలు స్త్రీలాగానే తేలికగా నవ్వుతూ,
“తినండి... చల్లబడకముందే తినండి” అంది.
వారిద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేక, తల ఊపి అన్నం తీసుకుని కూర్చున్నారు. కానీ వారి కళ్లు మాత్రం శ్రావణి మీదే ఉన్నాయి.
ఆమె నడిచినప్పుడు ఆ చీర కింద కదులుతున్న ఆ పిరుదులు, రవికలో ఉబ్బిన ఆ వక్షోజాలు... వారికి గుర్తుకు వచ్చి, వారి నోట్లో అన్నం కూడా సరిగా దిగడం లేదు.
శ్రావణి మాత్రం ఏమీ తెలియనట్టు, మామూలుగా పలకరిస్తూ ఇతర ఖైదీలకు కూడా ఆహారం వడ్డిస్తోంది.
కానీ ఆమె గుండెలో ఒక విచిత్రమైన, తీయని ఉత్కంఠ పెరుగుతోంది.
ఎందుకో ఆమెకి అర్థం కాలేదు.
---
**కారాగారం వంట సాలలో...**
మొదటి రోజు ఆహారం వడ్డించిన తర్వాత, ఖైదీలు తినడం ముగించి చెల్లాచెదురుగా కూర్చున్నారు. ఆ సమయంలో ఇతరులు దగ్గర లేనప్పుడు, 60 ఏళ్ల వాడు **రంగడు** నెమ్మదిగా శ్రావణి దగ్గరకు వచ్చాడు.
అతని గొంతు తక్కువగా, కొంచెం వణుకుతూ ఉంది.
“అమ్మా... నేను వద్దన్నా, వినకుండా ఆ సత్తి గాడు దొంగతనం చేశాడు. నేను అతన్ని అప్పటికే అడ్డుకోవాలనుకున్నా... కానీ వినలేదు. నన్ను ఈ జైలు నుంచి బయటకు పంపే మార్గం చూడమ్మా... నువ్వు దయ చేస్తే నా జీవితం కాపాడినట్టు.”
రంగడు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అతని మాటల్లో ఒక బాధ, ఒక నిజాయితీ కనిపించింది.
శ్రావణి ఆయన ముఖం చూసి, ఒక క్షణం ఆలోచించి, తక్కువ స్వరంలో అంది,
“మార్గం తెలిస్తే చెప్తాను... ఇప్పుడు వెళ్లి కూర్చోండి. ఎవరూ చూడకుండా .”
రంగడు తల ఊపి వెనక్కి వెళ్లాడు.
మల్లికతో కలిసి బయటకు వెళ్తున్నప్పుడు శ్రావణి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
రంగడు దూరం నుంచి ఆమె వెనుక వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఆమె చీర కింద కదులుతున్న ఆ పిర్రల కదలికలను కళ్లు మిటకరించి చూస్తున్నాడు.
శ్రావణికి అర్థమైంది.
ఆమె వెంటనే తల తిప్పుకుని ముందుకు నడిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక విచిత్రమైన ఉత్కంఠ పెరిగింది.
---
**రెండవ రోజు...**
మళ్లీ అదే సమయం. శ్రావణి మరియు మల్లిక ఆహారం వడ్డించడానికి వచ్చారు. రంగడు మళ్లీ ఒక్కడే దగ్గరకు వచ్చాడు.
“అమ్మా... నా మాట నమ్ము. నేను నిజమే చెప్తున్నాను. ఆ సత్తి గాడు మాత్రమే దొంగతనం చేశాడు. నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లే మార్గం చూడు... నువ్వు దేవతలాగా కనిపిస్తున్నావు” అని అన్నాడు.
శ్రావణి ఆయన మాటలు జాగ్రత్తగా విని, నమ్మింది. ఆయన కళ్లలో భయం, బాధ నిజమైనవిగా అనిపించాయి.
“మార్గం తెలిస్తే చెప్తాను... ఓపిక ఉంచండి” అంది ఆమె తక్కువ స్వరంలో.
ఆహారం వడ్డించి మల్లికతో బయటకు వెళ్తున్నప్పుడు మళ్లీ వెనక్కి చూసింది.
రంగడు మళ్లీ అదే విధంగా ఆమె వెనుక వైపు చూస్తున్నాడు.
ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు ఆ పిర్రలు సహజంగా కదులుతున్న తీరు... ఆయన కళ్లు వాటి మీదే లగ్నమై ఉన్నాయి. శ్రావణి గుర్తించింది.
ఆమె ముఖం కొంచెం ఎర్రబడింది. వెంటనే తల తిప్పుకుని వేగంగా ముందుకు నడిచింది.
రెండు రోజులూ ఇలాగే జరిగాయి.
రాజప్రాసాదం తిరిగి వచ్చిన తర్వాత శ్రావణి ఒంటరిగా కూర్చుని ఆలోచించింది. రంగడు చెప్పిన మాటలు, ఆయన ముఖంలోని బాధ, ఆయన చూపులు... అన్నీ ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
ఆమెకు అర్థమైంది — రంగడు చెప్పింది నిజమే అని. ఆయన నిజంగా ఆ దొంగతనంలో భాగం కాదని, సత్తి గాడు ఒక్కడే చేశాడని ఆమె నమ్మింది.
కానీ ఆ రంగడు ఆమె వెనుక వైపు చూసిన చూపులు... ఆ చూపుల్లో ఉన్న ఆకలి ఆమె మనసులో ఒక కొత్త రకమైన వేడిని రేపుతోంది.
**మూడు రోజుల తర్వాత...**
మధ్యాహ్నం సమయం. శ్రావణి తన మహల్‌లో కూర్చుని ఉంది. మల్లిక ఆమె పక్కనే నిలబడి ఉంది. ఆమె ముఖంపై ఒక చిలిపి, దుష్ట చిరునవ్వు కనిపించింది.
మల్లిక తక్కువ స్వరంలో,
“రాణి గారు... కారాగారంలో ఖైదీలకు ఆహారం వండి, వడ్డించేది స్త్రీలే. మీరు ఒక మామూలు స్త్రీలాగా వచ్చి, వాళ్ల ముందు కనిపిస్తే... ఆ ఇద్దరు తోటమాలుల ముఖాలు ఎలా మారతాయో చూడాలనిపిస్తోంది. ముఖ్యంగా మీ అందం గురించి ఆ రోజు ఎంతగా మాట్లాడారో...”
శ్రావణి కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసి, వెంటనే తల అడ్డంగా ఊపి,
“నాకు అలాంటి విషయాలు ఇష్టం లేదు మల్లిక. వద్దు” అంది.
మల్లిక మరేమీ అనలేదు. కానీ ఆమె చిరునవ్వు మాత్రం మాయమవ్వలేదు.
రాణి గారు కొద్ది రోజుల గా ,ఏదో ఘర్షణ లో ఉండటం ఆమె చూస్తోంది.
---
**రెండవ రోజు...**
ఉదయం శ్రావణి తన సేవకురాలు మల్లికతో కలిసి సిద్ధమైంది.
ఆమె ఎంతో సాదా దుస్తులు వేసుకుంది — నీలం రంగు చీర, తెల్లటి రవిక. మెడలో కేవలం ఒక మంగళసూత్రం, నుదుటిపై బొట్టు, చేతులకు రంగు గాజులు.
జుట్టును ఒక సాదా జడగా కట్టి, పూలు పెట్టుకోలేదు. ముఖంపై కూడా ఎలాంటి అలంకరణ లేదు. ఇలా చూస్తే ఏ సామాన్య ఇంటి వదిన లేదా అక్కలా కనిపిస్తోంది.
వారిద్దరూ కారాగారం వంట సాల వైపు వెళ్లారు.
వంటవాడు (సుమారు 45 ఏళ్ల మధ్య వయసు) వారిని చూసి అడిగాడు,
“ఎవరు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?”
మల్లిక ముందుకు వచ్చి, “అన్నా, మేము ఇద్దరం కొత్తగా వచ్చాం. ఖైదీలకు ఆహారం వడ్డించడానికి పని చేద్దామని. ఒక్క రోజు ప్రయత్నం చేయనివ్వండి” అంది.
వంటవాడు కొంచెం సేపు చూసి,వారి ముఖాల్లో నిజాయితీ కనిపించడంతో, “సరే... రండి. ఇవాళ్టి నుంచి మీరు ఇద్దరూ వడ్డించండి” అని అన్నాడు.
ఎవరికీ శ్రావణి రాణి గారని అనుమానం కూడా రాలేదు.
---
ఆహారం సిద్ధమైంది. శ్రావణి మరియు మల్లిక రెండు పెద్ద గంగాళాల్లో అన్నం, పప్పు, కూరలు పెట్టుకుని ఖైదీల కు వడ్డించారు.
ఖైదీలు వరసగా వచ్చి,కంచాల్లో పెట్టించుకుని వెళ్తున్నారు.
ఇద్దరు తోటమాలులు కూడా వరసలో ఉన్నారు.
ఒకడు సుమారు **50 ఏళ్లు**
రెండోవాడు సుమారు **60 ఏళ్లు**
ఆహారం కంచాల్లో పెట్టించుకేనేటపుడే,వాళ్ళు శ్రావణి ను గుర్తు పట్టారు.
ఇద్దరూ ఒకేసారి ఆమె ముఖం చూసి గడ్డు పట్టిపోయారు. వారి కళ్లు విస్తరించాయి. ఆ రోజు ఉద్యానవనంలో చూసిన అదే అందం... ఆ చర్మం, ఆ కన్నులు, ఆ శరీర ఆకారం — వారికి తెలిసిపోయింది.
50 ఏళ్ల వాడు చేతులు కొద్దిగా వణుకుతూ అన్నం తీసుకున్నాడు.
60 ఏళ్ల వాడు మాత్రం ,ఆలోచిస్తూ,తీసుకున్నాడు.
శ్రావణి మామూలు స్త్రీలాగానే తేలికగా నవ్వుతూ,
“తినండి... చల్లబడకముందే తినండి” అంది.
వారిద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేక, తల ఊపి అన్నం తీసుకుని కూర్చున్నారు. కానీ వారి కళ్లు మాత్రం శ్రావణి మీదే ఉన్నాయి.
ఆమె నడిచినప్పుడు ఆ చీర కింద కదులుతున్న ఆ పిరుదులు, రవికలో ఉబ్బిన ఆ వక్షోజాలు... వారికి గుర్తుకు వచ్చి, వారి నోట్లో అన్నం కూడా సరిగా దిగడం లేదు.
శ్రావణి మాత్రం ఏమీ తెలియనట్టు, మామూలుగా పలకరిస్తూ ఇతర ఖైదీలకు కూడా ఆహారం వడ్డిస్తోంది.
కానీ ఆమె గుండెలో ఒక విచిత్రమైన, తీయని ఉత్కంఠ పెరుగుతోంది.
ఎందుకో ఆమెకి అర్థం కాలేదు.
---
**కారాగారం వంట సాలలో...**
మొదటి రోజు ఆహారం వడ్డించిన తర్వాత, ఖైదీలు తినడం ముగించి చెల్లాచెదురుగా కూర్చున్నారు. ఆ సమయంలో ఇతరులు దగ్గర లేనప్పుడు, 60 ఏళ్ల వాడు **రంగడు** నెమ్మదిగా శ్రావణి దగ్గరకు వచ్చాడు.
అతని గొంతు తక్కువగా, కొంచెం వణుకుతూ ఉంది.
“అమ్మా... నేను వద్దన్నా, వినకుండా ఆ సత్తి గాడు దొంగతనం చేశాడు. నేను అతన్ని అప్పటికే అడ్డుకోవాలనుకున్నా... కానీ వినలేదు. నన్ను ఈ జైలు నుంచి బయటకు పంపే మార్గం చూడమ్మా... నువ్వు దయ చేస్తే నా జీవితం కాపాడినట్టు.”
రంగడు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అతని మాటల్లో ఒక బాధ, ఒక నిజాయితీ కనిపించింది.
శ్రావణి ఆయన ముఖం చూసి, ఒక క్షణం ఆలోచించి, తక్కువ స్వరంలో అంది,
“మార్గం తెలిస్తే చెప్తాను... ఇప్పుడు వెళ్లి కూర్చోండి. ఎవరూ చూడకుండా .”
రంగడు తల ఊపి వెనక్కి వెళ్లాడు.
మల్లికతో కలిసి బయటకు వెళ్తున్నప్పుడు శ్రావణి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
రంగడు దూరం నుంచి ఆమె వెనుక వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఆమె చీర కింద కదులుతున్న ఆ పిర్రల కదలికలను కళ్లు మిటకరించి చూస్తున్నాడు.
శ్రావణికి అర్థమైంది.
ఆమె వెంటనే తల తిప్పుకుని ముందుకు నడిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక విచిత్రమైన ఉత్కంఠ పెరిగింది.
---
**రెండవ రోజు...**
మళ్లీ అదే సమయం. శ్రావణి మరియు మల్లిక ఆహారం వడ్డించడానికి వచ్చారు. రంగడు మళ్లీ ఒక్కడే దగ్గరకు వచ్చాడు.
“అమ్మా... నా మాట నమ్ము. నేను నిజమే చెప్తున్నాను. ఆ సత్తి గాడు మాత్రమే దొంగతనం చేశాడు. నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లే మార్గం చూడు... నువ్వు దేవతలాగా కనిపిస్తున్నావు” అని అన్నాడు.
శ్రావణి ఆయన మాటలు జాగ్రత్తగా విని, నమ్మింది. ఆయన కళ్లలో భయం, బాధ నిజమైనవిగా అనిపించాయి.
“మార్గం తెలిస్తే చెప్తాను... ఓపిక ఉంచండి” అంది ఆమె తక్కువ స్వరంలో.
ఆహారం వడ్డించి మల్లికతో బయటకు వెళ్తున్నప్పుడు మళ్లీ వెనక్కి చూసింది.
రంగడు మళ్లీ అదే విధంగా ఆమె వెనుక వైపు చూస్తున్నాడు.
ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు ఆ పిర్రలు సహజంగా కదులుతున్న తీరు... ఆయన కళ్లు వాటి మీదే లగ్నమై ఉన్నాయి. శ్రావణి గుర్తించింది.
ఆమె ముఖం కొంచెం ఎర్రబడింది. వెంటనే తల తిప్పుకుని వేగంగా ముందుకు నడిచింది.
రెండు రోజులూ ఇలాగే జరిగాయి.
రాజప్రాసాదం తిరిగి వచ్చిన తర్వాత శ్రావణి ఒంటరిగా కూర్చుని ఆలోచించింది. రంగడు చెప్పిన మాటలు, ఆయన ముఖంలోని బాధ, ఆయన చూపులు... అన్నీ ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
ఆమెకు అర్థమైంది — రంగడు చెప్పింది నిజమే అని. ఆయన నిజంగా ఆ దొంగతనంలో భాగం కాదని, సత్తి గాడు ఒక్కడే చేశాడని ఆమె నమ్మింది.
కానీ ఆ రంగడు ఆమె వెనుక వైపు చూసిన చూపులు... ఆ చూపుల్లో ఉన్న ఆకలి ఆమె మనసులో ఒక కొత్త రకమైన వేడిని రేపుతోంది.
20-05-2026, 01:05 PM
కారాగారం వంట సాల నుంచి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత శ్రావణి తన మహల్‌లో మల్లికను పిలిచింది.
“మల్లిక... రేపు నువ్వు రాకు. నేను ఒక్కతే వెళ్తాను” అంది తక్కువ స్వరంలో.
మల్లిక కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసినా, ఏమీ అడగలేదు. తల ఊపి వెళ్లిపోయింది.
---
**మర్నాడు...**
శ్రావణి ఒంటరిగా వచ్చింది. అదే సాదా చీర, సాదా తెల్ల రవిక, మంగళసూత్రం, నుదుట బొట్టు, చేతులకి గాజులు. ఎవరూ ఆమెను గుర్తించలేకపోయారు.
ఆహారం వడ్డిస్తున్నప్పుడు రంగడు మళ్లీ దగ్గరకు వచ్చాడు. అతని ముఖం బాధగా, కళ్లు ఆశతో ఉన్నాయి.
“అమ్మా... దయ చేసి నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లే మార్గం చూడు. నేను నిజంగా నిర్దోషి” అని ప్రాధేయపడ్డాడు.
శ్రావణి అతనికి అన్నం వడ్డిస్తూ, చుట్టూ ఎవరూ లేని సమయం చూసి తక్కువ స్వరంలో అంది,
“మీరు ఏదైనా రాజు గారికి ఉపయోగపడే సమాచారం ఈ కారాగారంలో గమనిస్తే చెప్పండి. ఇక్కడి రక్షణ వ్యవస్థలో లోపాలు, ఖైదీల మధ్య మాట్లాడుకునే విషయాలు, ఏమైనా అనుమానాస్పదమైన విషయాలు... అన్నీ చెప్పండి. నేను సభలో తెలిసినవారి ద్వారా రాజు గారికి చేరవేస్తాను. అప్పుడు మిమ్మల్ని క్షమించే అవకాశం ఉంటుంది.”
రంగడు కళ్లు మెరిసాయి. ఆమె మాటలు విని అతనికి కొంచెం ఆశ కలిగింది.
శ్రావణి లోపల ఎంతో కామంతో, వేడితో ఇబ్బంది పడుతున్నా... ఆమె తెలివైనది.
రంగడును బయటకు తీసుకురావడానికి ఇది ఒక ఉపాయం అని ఆమెకు తెలుసు. అందుకే ఇలా చెప్పింది.
రంగడు తల ఊపి, “నేను గమనిస్తాను అమ్మా... రెండు మూడు రోజులు జాగ్రత్తగా చూసి చెప్తాను” అన్నాడు.
తర్వాత రెండు మూడు రోజులు ఆమె కారాగారం వంట సాలకు వెళ్లలేదు.
రంగడు ఆ కొద్ది రోజులు కారాగారం లోపలి వ్యవస్థను, రక్షకుల మార్పులను, ఖైదీల మధ్య మాట్లాడుకునే విషయాలను, ఏవైనా లోపాలు ఉంటే జాగ్రత్తగా గమనించి, గుర్తు పెట్టుకున్నాడు. రాణి శ్రావణి వచ్చి తనకు సహాయం చేస్తుందన్న ఆశతో అతను రోజంతా ఆమె గురించే ఆలోచిస్తూ గడిపేవాడు.
కారాగారం వంట సాల నుంచి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత శ్రావణి తన మహల్‌లో మల్లికను పిలిచింది.
“మల్లిక... రేపు నువ్వు రాకు. నేను ఒక్కతే వెళ్తాను” అంది తక్కువ స్వరంలో.
మల్లిక కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసినా, ఏమీ అడగలేదు. తల ఊపి వెళ్లిపోయింది.
---
**మర్నాడు...**
శ్రావణి ఒంటరిగా వచ్చింది. అదే సాదా చీర, సాదా తెల్ల రవిక, మంగళసూత్రం, నుదుట బొట్టు, చేతులకి గాజులు. ఎవరూ ఆమెను గుర్తించలేకపోయారు.
ఆహారం వడ్డిస్తున్నప్పుడు రంగడు మళ్లీ దగ్గరకు వచ్చాడు. అతని ముఖం బాధగా, కళ్లు ఆశతో ఉన్నాయి.
“అమ్మా... దయ చేసి నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లే మార్గం చూడు. నేను నిజంగా నిర్దోషి” అని ప్రాధేయపడ్డాడు.
శ్రావణి అతనికి అన్నం వడ్డిస్తూ, చుట్టూ ఎవరూ లేని సమయం చూసి తక్కువ స్వరంలో అంది,
“మీరు ఏదైనా రాజు గారికి ఉపయోగపడే సమాచారం ఈ కారాగారంలో గమనిస్తే చెప్పండి. ఇక్కడి రక్షణ వ్యవస్థలో లోపాలు, ఖైదీల మధ్య మాట్లాడుకునే విషయాలు, ఏమైనా అనుమానాస్పదమైన విషయాలు... అన్నీ చెప్పండి. నేను సభలో తెలిసినవారి ద్వారా రాజు గారికి చేరవేస్తాను. అప్పుడు మిమ్మల్ని క్షమించే అవకాశం ఉంటుంది.”
రంగడు కళ్లు మెరిసాయి. ఆమె మాటలు విని అతనికి కొంచెం ఆశ కలిగింది.
శ్రావణి లోపల ఎంతో కామంతో, వేడితో ఇబ్బంది పడుతున్నా... ఆమె తెలివైనది.
రంగడును బయటకు తీసుకురావడానికి ఇది ఒక ఉపాయం అని ఆమెకు తెలుసు. అందుకే ఇలా చెప్పింది.
రంగడు తల ఊపి, “నేను గమనిస్తాను అమ్మా... రెండు మూడు రోజులు జాగ్రత్తగా చూసి చెప్తాను” అన్నాడు.
తర్వాత రెండు మూడు రోజులు ఆమె కారాగారం వంట సాలకు వెళ్లలేదు.
రంగడు ఆ కొద్ది రోజులు కారాగారం లోపలి వ్యవస్థను, రక్షకుల మార్పులను, ఖైదీల మధ్య మాట్లాడుకునే విషయాలను, ఏవైనా లోపాలు ఉంటే జాగ్రత్తగా గమనించి, గుర్తు పెట్టుకున్నాడు. రాణి శ్రావణి వచ్చి తనకు సహాయం చేస్తుందన్న ఆశతో అతను రోజంతా ఆమె గురించే ఆలోచిస్తూ గడిపేవాడు.
20-05-2026, 01:23 PM
**మహేంద్రపురం రాజప్రాసాదం...**
మహేంద్రపురం రాజ్యం ఎప్పుడూ యుద్ధ సన్నాహాలు, ఖనిజాలు, సైనిక శిక్షణల మధ్యనే ఉండేది.
రాజు **మహేంద్రవర్మ** ఎక్కువ సమయం సైనికులతో, మంత్రులతో, యుద్ధ వ్యూహాలతో గడిపేవాడు.
అందువల్ల రాజ్య పాలనలో కొన్ని బాధ్యతలు సహజంగానే రాణి లలితపై పడేవి.
లలిత అప్పుడప్పుడు రాజసభకు వచ్చి, పాలన విషయాలను వాకబు చేసేది.
ఆమెకు యుద్ధ విద్యలతో పాటు రాజ్య పాలన, ఆర్థిక వ్యవహారాలు, ప్రజల సమస్యలు కూడా బాగా తెలుసు.
ప్రతి రోజు ఉదయం ఆమె తన ముఖ్య చెలికత్తె **మాధవి**తో కలిసి రాజప్రాసాదం వెనుక ఉన్న చిన్న ఆవరణలో కూర్చుని రాజ్య వ్యవహారాలు చర్చించేది.
ఒక ఉదయం...
“మాధవి, ఈ వారం ఖనిజ గనుల నుంచి వచ్చిన ఆదాయం ఎంత? సైనికులకు జీతాలు ఇచ్చాక మిగిలినది ఎంత ఉంది?” అని అడిగింది లలిత.
మాధవి వివరాలు చెప్పగానే లలిత కొంచెం ఆలోచించి,
“ఉత్తర సరిహద్దు గ్రామాల్లో నీటి సమస్య ఇంకా కొనసాగుతోందట. రేపు మంత్రి గారికి చెప్పి, అక్కడికి ఒక బృందాన్ని పంపించాలి. ప్రజలు ఇబ్బంది పడకూడదు” అంది.
మాధవి చిరునవ్వుతో, “రాణి గారు, మీరు లేకపోతే ఈ రాజ్యం సగం పనులు ఆగిపోయేవి. రాజు గారు యుద్ధాల మీదే దృష్టి పెడతారు. మీరు లేకుంటే పాలన ఎలా నడుస్తుందో...”
లలిత తేలికగా నవ్వి, “అతను బలం. నేను సమతుల్యం. ఇద్దరం కలిసి ఉంటేనే ఈ రాజ్యం బలంగా ఉంటుంది” అంది.
కానీ లలిత మనసులో ఒక చిన్న అసంతృప్తి ఉండేది. రాజు మహేంద్రవర్మ ఆమెను గౌరవించేవాడు కానీ, ఆమె శరీరానికి, కోరికలకు అంతగా సమయం ఇవ్వడం లేదు. ఆయన ఎక్కువ సమయం యుద్ధ సన్నాహాలు, సైనికులు, ఇతర సుఖాల్లో మునిగి ఉండేవాడు.
లలిత బయటకు ధైర్యవంతురాలిగా, కఠినంగా కనిపించినా... లోపల ఆమె కూడా ఒక స్త్రీ. ఆమెలోని అగ్ని కేవలం యుద్ధాలకు మాత్రమే కాదు, వ్యక్తిగత జీవితంలో కూడా ఉంది. దాన్ని ఆమె ఇప్పటికీ అణచుకుంటూనే ఉంది.
మాధవి ఆమెకు ఏకైక విశ్వసనీయురాలు. ఆమె ముందు మాత్రమే లలిత కొన్ని స్వంత ఆలోచనలు, అసంతృప్తులు వ్యక్తం చేసేది.
---
**మహేంద్రపురం రాజప్రాసాదం...**
మహేంద్రపురం రాజ్యం ఎప్పుడూ యుద్ధ సన్నాహాలు, ఖనిజాలు, సైనిక శిక్షణల మధ్యనే ఉండేది.
రాజు **మహేంద్రవర్మ** ఎక్కువ సమయం సైనికులతో, మంత్రులతో, యుద్ధ వ్యూహాలతో గడిపేవాడు.
అందువల్ల రాజ్య పాలనలో కొన్ని బాధ్యతలు సహజంగానే రాణి లలితపై పడేవి.
లలిత అప్పుడప్పుడు రాజసభకు వచ్చి, పాలన విషయాలను వాకబు చేసేది.
ఆమెకు యుద్ధ విద్యలతో పాటు రాజ్య పాలన, ఆర్థిక వ్యవహారాలు, ప్రజల సమస్యలు కూడా బాగా తెలుసు.
ప్రతి రోజు ఉదయం ఆమె తన ముఖ్య చెలికత్తె **మాధవి**తో కలిసి రాజప్రాసాదం వెనుక ఉన్న చిన్న ఆవరణలో కూర్చుని రాజ్య వ్యవహారాలు చర్చించేది.
ఒక ఉదయం...
“మాధవి, ఈ వారం ఖనిజ గనుల నుంచి వచ్చిన ఆదాయం ఎంత? సైనికులకు జీతాలు ఇచ్చాక మిగిలినది ఎంత ఉంది?” అని అడిగింది లలిత.
మాధవి వివరాలు చెప్పగానే లలిత కొంచెం ఆలోచించి,
“ఉత్తర సరిహద్దు గ్రామాల్లో నీటి సమస్య ఇంకా కొనసాగుతోందట. రేపు మంత్రి గారికి చెప్పి, అక్కడికి ఒక బృందాన్ని పంపించాలి. ప్రజలు ఇబ్బంది పడకూడదు” అంది.
మాధవి చిరునవ్వుతో, “రాణి గారు, మీరు లేకపోతే ఈ రాజ్యం సగం పనులు ఆగిపోయేవి. రాజు గారు యుద్ధాల మీదే దృష్టి పెడతారు. మీరు లేకుంటే పాలన ఎలా నడుస్తుందో...”
లలిత తేలికగా నవ్వి, “అతను బలం. నేను సమతుల్యం. ఇద్దరం కలిసి ఉంటేనే ఈ రాజ్యం బలంగా ఉంటుంది” అంది.
కానీ లలిత మనసులో ఒక చిన్న అసంతృప్తి ఉండేది. రాజు మహేంద్రవర్మ ఆమెను గౌరవించేవాడు కానీ, ఆమె శరీరానికి, కోరికలకు అంతగా సమయం ఇవ్వడం లేదు. ఆయన ఎక్కువ సమయం యుద్ధ సన్నాహాలు, సైనికులు, ఇతర సుఖాల్లో మునిగి ఉండేవాడు.
లలిత బయటకు ధైర్యవంతురాలిగా, కఠినంగా కనిపించినా... లోపల ఆమె కూడా ఒక స్త్రీ. ఆమెలోని అగ్ని కేవలం యుద్ధాలకు మాత్రమే కాదు, వ్యక్తిగత జీవితంలో కూడా ఉంది. దాన్ని ఆమె ఇప్పటికీ అణచుకుంటూనే ఉంది.
మాధవి ఆమెకు ఏకైక విశ్వసనీయురాలు. ఆమె ముందు మాత్రమే లలిత కొన్ని స్వంత ఆలోచనలు, అసంతృప్తులు వ్యక్తం చేసేది.
---
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: