[Tik]

[mohan1432]

Nice update

[sanjaykamble]

Hi Tik gaaru,
Thank you.
Story update chaala baavundi. Pedda update evvandi sir.

Thank you.

Me
Sanjay

[Devaravara]

బాగుంది టిక్ గారు

[mohan1432]

Super update

[ram123m]

Super update

[Tik]

[Tik]

upload photos quickly without account

[Tik]

ఎప్పుడో చదివిన కథ..
దొరికిన వరకు పోస్ట్ చేస్తున్నాను..

స్టోరీ పేరు సరిగా లేదు..

[Tik]

[featherfrontal]

Kitty naa lanja pellama

[Tik]

అది ఒక చిన్న పల్లెటూరు. ఆ ఊరిలోనే ఒక ఇంట్లో వేణు తన తండ్రితో కూర్చుని మాట్లాడుతున్నాడు. వేణుకి పెద్దగా చదువు అబ్బలేదు. అందుకే ఊర్లోనే పెద్దల దగ్గర కొన్ని పూజా విధానాలు, మంత్రాలు నేర్చుకుని, చిన్న చిన్న శుభకార్యాలకు, పూజలకు వెళ్తూ ఉంటాడు. సొంతంగా పొలం కానీ, ఇల్లు కానీ లేకపోవడంతో, టౌన్ కి వెళ్తే పూజలు చేసేందుకు ఎక్కువ అవకాశాలు, మంచి సంపాదన దొరుకుతాయని వేణు ఆలోచన.
అందుకే తండ్రితో మామూలుగానే, "ఏలాగైనా నేను టౌన్ కి వెళ్తాను నాన్నా" అన్నాడు.
తండ్రి కొడుకు వైపు చూసి, "అలాగేరా, టౌన్ లో అయితే పూజలు చేసేవాళ్ల అవసరం బాగానే ఉంటుంది. నీకు మంచిగా అనిపిస్తే తప్పకుండా వెళ్ళు" అని సాధారణంగానే చెప్పాడు.
### 
వేణు తండ్రి ఉంటున్న ఇంటికి సరిగ్గా పక్క వీధిలోనే వేణు, అతని భార్య వాణి తమ చిన్న పాపతో కలిసి ఒక అద్దె ఇంట్లో నివసిస్తున్నారు.

వేణు వయసు 29 ఏళ్లు కాగా, భార్య వాణి వయసు 20 ఏళ్లు. వాణి ఇంటర్ వరకు చదివింది. ఆమె పుట్టి, పెరిగింది, చదువుకుంది అంతా ఇదే ఊర్లో కావడంతో ఆమెకు ఈ ఊరంటే చాలా ఇష్టం. చుట్టుపక్కల వాళ్లంతా తెలిసినవాళ్లే. అందుకే ఆమెకు ఇక్కడి ప్రశాంతమైన వాతావరణాన్ని వదిలి ఆ కొత్త టౌన్ కి వెళ్ళడం అస్సలు ఇష్టం లేదు. అక్కడ అంతా కొత్త మనుషులు, ఎలా ఉంటుందో అన్న భయం ఆమె మనసులో ఉంది.
తండ్రితో మాట్లాడిన తర్వాత వేణు నేరుగా పక్క వీధిలో ఉన్న తన ఇంటికి వచ్చాడు.


అప్పుడు వాణి పాపను ఒళ్లో వేసుకుని కూర్చుని ఉంది. వేణు లోపలికి రాగానే, "మావయ్యగారితో మాట్లాడారా అండీ? ఏమన్నారు?" అని అడిగింది.
"మాట్లాడాను వాణీ. నాన్న కూడా సరే అన్నారు. ఇక్కడ ఊర్లో పూజలు ఎప్పుడో ఒకసారి ఉంటాయి, అదే టౌన్ కి వెళ్తే ఏదో ఒక పూజో, వ్రతమో ఉంటూనే ఉంటుంది. మన పాప భవిష్యత్తుకి కూడా బాగుంటుంది" అని వేణు ఉత్సాహంగా చెప్పాడు.

కానీ వాణి ముఖం చిన్నబోయింది. ఆమె మెల్లగా, "నాకెందుకో టౌన్ కి వెళ్లడం అస్సలు ఇష్టం లేదండీ. నా చిన్నప్పటి నుంచి ఈ ఊర్లోనే ఉన్నాను. ఇక్కడే మనవాళ్లందరి మధ్య ప్రశాంతంగా ఉంది కదా. ఆ నగరంలో పూజలు దొరుకుతాయో లేదో... అంతా కొత్తగా ఉంటుంది" అంది తన మనసులోని అసంతృప్తిని, భయాన్ని బయటపెడుతూ.

వేణు ఆమె పక్కన కూర్చుని సర్దిచెప్పే ప్రయత్నం చేశాడు, "నీ భయం నాకు అర్థమైంది వాణీ. కానీ మనకి ఇక్కడ సొంతంగా ఇల్లు గానీ, పొలం గానీ లేవు కదా. నాకు వచ్చిన ఈ పూజల పనితో టౌన్ లో అయితేనే మనం త్వరగా స్థిరపడగలం. మొదట్లో కొంచెం కొత్తగా అనిపించినా, మెల్లగా అలవాటైపోతుంది చూడు" అన్నాడు నమ్మకంగా.
వాణికి వెళ్లడం ఇష్టం లేకపోయినా, భర్త ఆలోచనలో ఉన్న నిజాయితీని, తమ కుటుంబం కోసం ఆయన పడుతున్న తపనను అర్థం చేసుకుంది. ఇంటర్ వరకు చదివిన తెలివి ఉండటంతో, భవిష్యత్తు గురించి భర్త చెప్పిన మాటలను కాదనలేకపోయింది. మనసులో చిన్న బాధ ఉన్నప్పటికీ, భర్త నిర్ణయానికి గౌరవం ఇస్తూ మెల్లగా తలాడించింది.

[Tik]

 వేణు మాటలకు వాణికి వెళ్లడం అస్సలు ఇష్టం లేకపోయినా, భర్త నిర్ణయానికి గౌరవం ఇస్తూ మెల్లగా తలాడించింది. అయితే, వేణు మనసులో ఒక బలమైన నమ్మకం, ఒక రహస్యం దాగి ఉన్నాయి.


నిజానికి మూడేళ్ల క్రితం, వేణు ఎవరికీ చెప్పకుండా ఒరిస్సా బోర్డర్ వైపు వెళ్లాడు. అక్కడ కొన్ని గిరిజన ప్రాంతాల్లో, సరిహద్దు గ్రామాల్లో తిరుగుతూ ఎవరికీ తెలియని కొన్ని కొత్త పూజా విధానాలు, ప్రత్యేక పరిహార పూజలు నేర్చుకున్నాడు. ఈ విషయం వాణికి కానీ, అతని తండ్రికి కానీ, ఊర్లో ఎవరికీ తెలియదు. ఆ పూజల వల్లే తను టౌన్ కి వెళ్తే కచ్చితంగా గుర్తింపు తెచ్చుకోగలననే నమ్మకం వేణుకి బలంగా ఉంది.
ఆ తర్వాత వేణు అనుకున్నట్టే ఒక్కడే టౌన్ కి బయలుదేరాడు. అక్కడ తన సంపాదనకు తగ్గట్టుగా, ఒక చిన్న లోకాలిటీలో ఒక చిన్న ఇల్లు చూసి అద్దెకు తీసుకున్నాడు. ఇల్లు మాట్లాడటం, అడ్వాన్స్ ఇవ్వడం అన్నీ పూర్తయ్యాక మళ్లీ ఊరికి వచ్చాడు.
####₹
సరిగ్గా వారం రోజుల తర్వాత...
వేణు తన భార్య వాణిని, చిన్న పాపను తీసుకుని టౌన్ లోని ఆ చిన్న లోకాలిటీకి షిఫ్ట్ అయ్యాడు.
సామాన్లు అన్నీ సర్దుకున్నాక, వాణి ఆ కొత్త ఇల్లంతా చూసింది. ఇల్లు చాలా చిన్నదే, చుట్టుపక్కల వాతావరణం అంతా కాంక్రీట్ కట్టడాలు. తను పుట్టి పెరిగిన పచ్చని పల్లెటూరు గుర్తొచ్చి ఆమె మనసు కొంచెం విలవిలలాడింది. ఇంటర్ వరకు చదివిన వాణికి ఇక్కడి వాతావరణానికి అలవాటు పడటం కొంచెం కష్టంగానే అనిపించింది.
పాపను మంచం మీద పడుకోబెట్టి, వాణి కాఫీ గ్లాసుతో వేణు దగ్గరికి వచ్చింది.


"ఇల్లు చాలా చిన్నదండీ. చుట్టుపక్కల వాళ్లెవరూ పెద్దగా పలకరించడం కూడా లేదు. మన ఊర్లో అయితే ఈపాటికి అందరూ వచ్చి పలకరించేవాళ్లు" అంది వాణి కాఫీ గ్లాస్ అందిస్తూ, గొంతులో ఇంకాస్త నిరాశతో.
వేణు కాఫీ సిప్ చేస్తూ నవ్వాడు. "ఇది టౌన్ కదా వాణీ, ఇక్కడ ఎవరి గొడవ వారిదే. మొదట్లో ఇలాగే ఉంటుంది. కానీ చూస్తూ ఉండు, త్వరలోనే మన ఇంటి ముందు పూజల కోసం జనం క్యూ కడతారు. అప్పుడు నీకే తీరిక ఉండదు" అన్నాడు చాలా నమ్మకంగా.
వాణి అతని వైపు కాస్త ఆశ్చర్యంగా చూసింది. "ఊర్లో పెద్దగా పూజలు రానిదే, ఇక్కడ టౌన్ లో అంత నమ్మకంగా ఎలా చెప్తున్నారు?" అని అడిగింది.


వేణు లోపల ఉన్న ఒరిస్సా బోర్డర్ రహస్యాన్ని అప్పుడే బయటపెట్టకూడదు అనుకున్నాడు. భార్య తల నిమిరి, "అదంతా నాకొదిలేయ్. రేపు ఉదయం మన ఇంట్లో చిన్నగా ఒక వినాయకుడి పూజ చేసి, ఆ తర్వాత బయట వాళ్లకి పూజలు చేయడం మొదలుపెడతాను. అంతా మంచే జరుగుతుంది" అన్నాడు.
వాణి భర్త ముఖంలో ఉన్న ఆ వింతైన నమ్మకాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయింది. చదువు రాకపోయినా ఆయనకి పూజల మీద ఉన్న ఆ పట్టుదల, ఏదో తెలియని రహస్య ధీమా ఆమెకు కొత్తగా
 అనిపించాయి.

[Tik]

 


టౌన్ కి వచ్చిన కొద్ది రోజుల్లోనే వేణు తన నిత్యకృత్యాలను ఒక దారికి తెచ్చాడు. చదువు రాకపోయినా, ప్రాక్టికల్ నాలెడ్జ్ ఉండటంతో... ముందుగా పాప భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించాడు. వారి ఇల్లు ఉన్న చిన్న లోకాలిటీకి ఒక రెండు వీధుల అవతల ఉన్న ఒక చిన్న ఎల్.కే.జీ (LKG) స్కూ.ల్లో పాపను చేర్పించాడు.

వాణి ఇంటర్ వరకు చదివి ఉండటం వల్ల, పాప చదువు విషయంలో తనే శ్రద్ధ పెట్టాలనుకుంది. ఊరు వదిలి వచ్చిన బాధ ఉన్నప్పటికీ, పాప కాలేజీ బాధ్యతలను తనే తీసుకుంది. రోజూ ఉదయాన్నే పాపను తయారు చేసి నడుచుకుంటూ వెళ్లి కాలేజ్లో దింపడం, మళ్లీ టైంకి వెళ్లి తీసుకురావడం వాణి దినచర్యగా మారింది. అలా వెళ్తున్నప్పుడల్లా దారిలో పల్లెటూరి జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చినా, పాప కోసం వాణి ఆ కొత్త వాతావరణానికి మెల్లగా అలవాటు పడటం మొదలుపెట్టింది.
### 

మరోవైపు వేణు అస్సలు ఖాళీగా కూర్చోలేదు. తన దగ్గరున్న పాత సైకిల్ వేసుకుని ఆ టౌన్ లోని గల్లీలన్నీ తెగ తిరగడం మొదలుపెట్టాడు. ఎక్కడ ఏ చిన్న టెంపుల్ ఉన్నా, ఎక్కడ జనం గుమికూడినా అక్కడికి వెళ్లి మాట్లాడేవాడు.
టౌన్ లో పూజలు చేసేవాళ్లు, పురోహితులు కొందరు ఒకరికొకరు పరిచయం ఉండి గ్రూపులుగా ఉంటారు. 

వేణు కూడా అలా తిరుగుతూ కొందరితో గ్రూప్ గా చేరాడు. ఎక్కడైనా పెద్ద పూజలు, వ్రతాలు ఉన్నప్పుడు ఎక్కువ మంది  కావాల్సి వస్తే, ఆ గ్రూప్ వాళ్లు వేణుని కూడా పిలిచేవారు. 

అలా అందరితో కలిసి వెళ్లి, తనకు వచ్చిన సాధారణ పూజలు, వ్రతాలు చేస్తూ డబ్బులు సంపాదించడం మొదలుపెట్టాడు.
రోజూ ఉదయం లేవడమే తరువాయి... సైకిల్ ఎక్కి ఎక్కడ పూజ ఉంటే అక్కడకి తెగ తిరుగుతూ బిజీ అయిపోయాడు.
ఒకరోజు సాయంత్రం వేణు సైకిల్ మీద బాగా అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చాడు. ముఖమంతా చెమటలు పట్టినా, జేబులో డబ్బులు ఉండటంతో ముఖంలో తృప్తి కనిపించింది. లోపలికి వచ్చి ఆ డబ్బులు తీసి వాణి చేతిలో పెట్టాడు.

"ఇదిగో వాణీ, ఈరోజు ఒకరి ఇంట్లో  వ్రతం, తోటలో పూజ ఉంటే మా గ్రూప్ వాళ్లతో కలిసి వెళ్లాను. నా వంతు గా ఇవి ఇచ్చారు" అన్నాడు ఉత్సాహంగా.

వాణి ఆ డబ్బులు అందుకుంటూ, "డబ్బులు వస్తున్నందుకు సంతోషమేనండి. కానీ రోజూ ఆ సైకిల్ మీద అంత దూరం తెగ తిరుగుతున్నారు, ఒళ్లు హూనమైపోతుంది. కొంచెం చూసుకుని వెళ్లండి" అంది భర్త మీద ఆందోళనతో.

"నువ్వేం కంగారు పడకు వాణీ. మనకి ఇక్కడ సొంతంగా ఇల్లు, పొలం ఏవీ లేవు కదా. మొదట్లో ఇలా కష్టపడితేనే కదా రాను రాను మనకంటూ ఒక పేరు వచ్చేది. ఇప్పుడిప్పుడే  కొందరు నన్ను నమ్ముతున్నారు" అని వేణు సర్దిచెప్పాడు.
వాణి కూడా భర్త తెస్తున్న సంపాదనను చూసి, పాప స్కూ.లు ఫీజులు, ఇంటి ఖర్చులకి ఇబ్బంది లేకపోవడంతో మనసులో కాస్త ఊరట చెందింది. అలా వారి టౌన్ జీవితం సాధారణంగా సాగిపోతోంది.

[Tik]

ఆ టౌన్ లో వాళ్ళు అద్దెకు ఉంటున్న ఆ చిన్న లోకాలిటీ సందు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. అక్కడ మహా అయితే ఒక ఇరవై, ముఫై ఇల్లు మాత్రమే ఉంటాయి. పెద్దగా వాహనాలు గానీ, జనసంచారం గానీ ఉండదు. పల్లెటూరి వాతావరణాన్ని ఇష్టపడే వాణికి ఈ ప్రశాంతత కొద్దిగా ఉపశమనాన్ని ఇచ్చింది.


టౌన్ కి వచ్చి నెల రోజులు గడిచిపోయాయి. 

రోజూ ఉదయాన్నే లేవడం, గేట్ బయట శుభ్రంగా కల్లాపి చల్లి ముగ్గు వేయడం, ఆ తర్వాత ఇంట్లోకి వెళ్లి దేవుడి గదిలో పూజ చేసుకోవడం... ఆపై భర్తకి, పాపకి వంట (ఫుడ్) చేయడం—ఇదే వాణి నిత్యకృత్యం.
### 
ప్రస్తుతం చలికాలం కావడంతో ఉదయాన్నే మంచు బాగా కురుస్తూ ఉంటుంది. చుట్టూ తెల్లటి మంచు పడుతున్న ఆ చలి వాతావరణంలో... వాణి గేట్ బయటకు వచ్చి వంగుని ఎంతో శ్రద్ధగా ముగ్గు వేస్తూ ఉంటుంది. ఆ సమయంలో రోడ్డు మీద అప్పుడే  అటు ఇటు తిరిగేవాళ్లు, వాకింగ్ చేసేవాళ్లు వెళ్తూ ఆమె వైపు చూడకుండా ఉండలేరు.

ఇరవై ఏళ్ల వయసున్న వాణి ఎంత అందంగా, పద్ధతిగా ఉంటుందో... ఆమె చేతి వేళ్ల మధ్య నుండి జారే ఆ చుక్కల ముగ్గు, తీగ ముగ్గు కూడా అంతే అందంగా కుదురుతుంది. 
తెల్లటి మంచు కురుస్తున్న వేళ, ఆమె వేసే ఆ ముగ్గు సందుకే ఒక కొత్త అందాన్ని తెస్తుంది.

ఒక్కోసారి వాణి అలా ముగ్గు వేస్తున్న టైంలోనే... పాలవాడు సైకిల్ మీద వస్తాడు. 

గేట్ దగ్గర ముగ్గు వేస్తున్న వాణిని చూసి, సైకిల్ స్టాండ్ వేసి, ఆమె తెచ్చిన గిన్నెలో పాలు పోసి వెళ్తుంటాడు.
నెల రోజులుగా వాణి జీవితం ఈ కొత్త సందులో, ఆ చిన్న  ఇంట్లో ఇలాగే చాలా పద్ధతిగా, ప్రశాంతంగా సాగిపోతోంది.

[Tik]

ఒకరోజు ఉదయం ఎప్పటిలాగే వేణు పూజలకి బయలుదేరడానికి రెడీ అయ్యాడు. పంచె కట్టుకుని, సైకిల్ ఎక్కబోతుంటే అది ముందుకు కదలలేదు. కిందకి వంగి చూస్తే చైన్ ఊడిపోయి, టైర్ గాలి కూడా తక్కువగా ఉంది.

కాస్త కంగారుగా, "అరె సైకిల్ రిపేర్"అన్నాడు వేణు.
రోజూ పూజలకి వెళ్లాలంటే ఆ సైకిలే ఆధారం. వెంటనే బయటకొచ్చి, పక్కవాళ్ళని "ఇక్కడ చుట్టుపక్కల ఎక్కడైనా సైకిల్ షాప్ ఉందా అండీ?" అని అడిగాడు.
దానికి వాళ్ళు, "ఇక్కడి నుంచి రెండో సందు మొదట్లో చిన్న షాప్ ఉంది. జావే అనే వాడిది" అన్నారు.
వేణు ఆ సైకిల్‌ను నడుపుకుంటూ రెండో సందు వైపు వెళ్లాడు. వాళ్ళు చెప్పినట్టే సందు మొదట్లో ఒక చిన్న పాత షాప్ ఉంది.

 అందులో ఒక ముసలాయన కూర్చుని టైర్లకి పంక్చర్లు వేస్తున్నాడు.
ఆయనే జావే. వయసు అరవై ఏళ్ల (60) పైనే ఉంటుంది. చూడగానే ఒక రకమైన చిరాకు వచ్చేలా ఉంటాడు. 

ఒళ్లంతా మొరటుగా ఉంటుంది. 
బాగా పెరిగిన బారు గెడ్డం ఉంది. నోట్లో ఎప్పుడూ గుట్కా నములుతూ ఉంటాడు.
వేణు సైకిల్ పక్కన పెట్టి, "పెద్దాయన, కొంచెం చైన్ ఊడింది, గాలి కూడా తక్కువగా ఉంది... చూడు" అన్నాడు.

జావే ఏమీ మాట్లాడకుండా, గుట్కా నములుతూనే సైకిల్‌ని లాక్కున్నాడు. చేతికి నల్లటి గ్రీజ్ అంటుకున్నా పట్టించుకోకుండా, చకచకా చైన్ సరిచేసి, గాలి కొట్టాడు. వేణు బాగుచేయించుకుని, డబ్బులు ఇచ్చి సైకిల్ అందుకున్నాడు.

అప్పుడు జావే నోట్లోని గుట్కాను పక్కకి ఉమ్మి, వేణు వంక తేరిపార చూస్తూ మొరటైన గొంతుతో, మీరు ఎక్కడ ఉంటారు" అని అడిగాడు.
వేణు , "పక్క సందులో... ఆ ఇరవై, ముఫై ఇళ్ళు ఉన్న లైన్ లో ఒక చిన్న ఇల్లు అద్దెకు తీసుకున్నాం" అని వివరాలు చెప్పాడు.
ఆ మాట వినగానే జావే తన బారు గెడ్డాన్ని నిమురుకుంటూ... "ఓహో ఆ ఇళ్లా,నాకు తెలుసు"అన్నాడు ఆయన.

[Tik]

జావే మాటలకు వేణు పెద్దగా ప్రాధాన్యత ఇవ్వకుండా, సైకిల్ ఎక్కి తన దారిన తాను వెళ్ళిపోయాడు. 


ఆ టౌన్ లోని పెద్ద పెద్ద దుకాణాలు, షాపుల దగ్గరికి వెళ్లి సాంబ్రాణి పొగ వేస్తూ, ధూపం చూపిస్తూ డబ్బులు అడుక్కునే కొందరు తిరుగుతుంటారు. 
మరోవైపు వేణు లాంటి వాళ్ళు కూడా దుకాణాలకి హారతి ఇస్తూ, అక్షింతలు వేస్తూ తిరుగుతుంటారు.
విచిత్రం ఏంటంటే, ఈ దుకాణాల్లో సాంబ్రాణి పొగ వేస్తూ తిరిగే వాళ్ళకి, వేణు లాంటి వాళ్ళకి ప్రతివారం ఏదో ఒక గొడవ జరుగుతూనే ఉంటుంది.
"ఇది మా ఏరియా... ఇటువైపు మీరు రాకూడదు" అంటూ ఆ రెండు గ్రూపులు రోడ్డు మీదే గొడవపడుతుంటారు. ఒకరు ముందే వస్తే, మరొకరు "మా టైమ్ లో మీరు ఎలా వస్తారు?" అని వాదించుకుంటారు.

కానీ, ఆ దుకాణాల యజమానులు మాత్రం వీళ్ళ గొడవలను అస్సలు పట్టించుకోరు. ఎవరు సాంబ్రాణి పొగ వేసినా, ఎవరు హారతి ఇచ్చినా... వాళ్ళు ఇచ్చే ఒకటి, రెండు రూపాయల బిళ్ళలు పడేసి వాళ్ళ పని వాళ్ళు చేసుకుంటారు. 

వీళ్ళ ఏరియా గొడవలతో ఆ దుకాణాల వాళ్ళకి ఎలాంటి సంబంధం ఉండదు. కానీ ఈ రెండు గ్రూపుల మధ్య మాత్రం ప్రతి వారం ఈ స్థలం గొడవ నడుస్తూనే ఉంది.

 టౌన్ కి వచ్చి నెల రోజులు పూర్తి కావడంతో, వాణికి ఒకసారి ఊరికి వెళ్లి అందరినీ చూసి రావాలనిపించింది. 
చలికాలపు ఉదయాలు, కొత్త సందు, రోజూ పాపను కాలేజ్లో దింపడం... ఇలా అంతా అలవాటవుతున్నా, పుట్టి పెరిగిన ఊరి మీద ధ్యాస మాత్రం పోలేదు. 

వేణుతో చెప్పి, ఒకరోజు ఉదయాన్నే పాపను తీసుకుని ఊరికి బస్సు ఎక్కింది.
ఊర్లోకి అడుగుపెట్టగానే వాణికి ఎక్కడలేని సంతోషం వేసింది. 

నెల రోజుల తర్వాత కూతురిని, మనవరాలిని చూసేసరికి ఆమె పేరెంట్స్ ఇల్లు ఆనందంతో నిండిపోయింది. 

అక్కడి నుంచి పక్క వీధిలోనే ఉన్న తన అత్తమామల ఇంటికి వెళ్ళింది. కోడలిని, చిన్న పాపను చూడగానే రామయ్య ముఖం వెలిగిపోయింది. అత్త, మామ ఇద్దరూ పాపను ఎత్తుకుని తెగ మురిసిపోయారు.
రామయ్య కోడలిని అడిగాడు, "ఎలా ఉందమ్మా టౌన్ లో? వేణు పూజలు బాగానే సాగుతున్నాయా? ఇబ్బంది ఏమీ లేదు కదా?" అని.

"అంతా బానే ఉందండి మావయ్యగారు. ఆయన రోజూ సైకిల్ వేసుకుని పూజలకి తిరుగుతున్నారు. పాపని కూడా రెండు వీధుల అవతల ఉన్న చిన్న స్కూ.ల్లో చేర్పించాం. రోజూ నేనే దింపి వస్తున్నాను" అని టౌన్ లో తమ దినచర్య అంతా అత్తమామలకి వివరంగా చెప్పింది వాణి.
తన కొడుకు, కోడలు అక్కడ నిలదొక్కుకుంటున్నారని తెలిసి రామయ్య ఎంతో ఊరట చెందాడు. ఊర్లో పేరెంట్స్ తో, అత్తమామలతో రెండు రోజులు ఎంతో ప్రశాంతంగా గడిపిన వాణి... ఇంటికి బయలుదేరింది..

[Tik]

ఆ చిన్న రైల్వే స్టేషన్‌లో వాతావరణం చాలా చల్లగా ఉంది. ఊరు చివర కావడం వల్ల చుట్టూ ఉన్న చెట్ల నుంచి పల్లెటూరి స్వచ్ఛమైన పచ్చదనాన్ని మోసుకొస్తూ చల్లటి గాలి బలంగా వీస్తోంది.
 ఆ గాలికి వాణి కట్టుకున్న చీర కొంగు, నుదుటి మీద పడుతున్న జుట్టు పాయలు పదే పదే ఎగురుతున్నాయి. 
చేతిలో ఉన్న చిన్న బ్యాగ్ పక్కన పెట్టి, నిద్రపోతున్న పాపను సరిగ్గా ఒళ్లోకి సర్దుకుంటూ వాణి కొద్దిసేపటికి అటు ఇటు చూసింది.

అలా చూస్తున్న సమయంలో, ప్లాట్‌ఫారమ్ మీద కొద్దిగా దూరంలో నిలబడి ఉన్న ఇద్దరు వ్యక్తులు తన వైపే నిలకడగా చూడటం ఆమె గమనించింది.
 వాళ్లిద్దరూ ముతక రంగు నిక్కర్లు వేసుకున్న మధ్యవయసు వాళ్ళు. రైళ్లలో తిరుగుతూ వ్యాపారం చేసుకునే  వాళ్లలా ఉన్నారు. ఒకడి చేతిలో వేయించిన వేరుసెనగ పప్పుల బుట్ట ఉంది, ఇంకొకడి చేతిలో వేడి సమోసాల బుట్ట ఉంది. 

ఆ సరుకులు అమ్ముకోవాలనే ధ్యాస కంటే, వాళ్ల దృష్టి అంతా బెంచీ మీద కూర్చున్న వాణి మీదే ఉంది. వాళ్లిద్దరూ తమ ముఖాల మీద ఉన్న, సగం తెల్లబడిన గెడ్డాన్ని చేతులతో రుద్దుకుంటూ, కళ్ళు తిప్పుకోకుండా ఆమె వంకే చూస్తున్నారు.

వాళ్ళు అలా చూస్తుండటంతో వాణికి ఏదోలా అనిపించి, అసలు వాళ్ళు ఎందుకు అలా చూస్తున్నారా అని అనుమానంతో ఒక్కసారిగా తన వైపు తను చూసుకుంది. 

చల్లటి గాలి వేగానికి,  ఆమె పైట కొంగు పక్కకు జరిగిపోయింది. ఇరవై ఏళ్ల నిండు ప్రాయంలో ఉన్న వాణి కుడి సన్ను, తెల్లటి రంగుతో మెరుస్తూ, బ్లౌజ్ లోనుండి పొంగుతూ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. 


అది గమనించిన క్షణంలో వాణి మొహం. సిగ్గుతో,   ఎర్రబడిపోయింది. 
 సిగ్గు తో పైట సర్దుకుని,తల తిప్పుకుంది.

. ఆ ఇద్దరూ ఇంకా అక్కడే నిలబడి గుసగుసలాడుకుంటూ చూస్తూనే ఉన్నారు.

కొద్దిసేపటికి ప్లాట్‌ఫారమ్ మీదకు ఏదో ఒక ప్యాసింజర్ ట్రైన్ వచ్చి ఆగింది. 
ఆ హడావుడిలో వాళ్లిద్దరిలో  సమోసాల బుట్ట ఉన్నవాడు చకచకా వెళ్లి ఆ ట్రైన్ జనరల్ భోగీ ఎక్కేసాడు. రైలు కదలడంతో వాడు వెళ్ళిపోయాడు 

[Tik]

 కొద్దిసేపటికి టౌన్ కి వెళ్లే ట్రైన్ రావడంతో, వాణి పాపను తీసుకుని  బండి ఎక్కేసింది. 
ఆ టైంలో జనం ఎక్కువగా లేకపోవడంతో చాలా భోగీలు ఖాళీగానే ఉన్నాయి. వాణి ఒక భోగీలోకి వెళ్లి, కిటికీ పక్కన ఉన్న సింగిల్ సీట్లో ప్రశాంతంగా కూర్చుంది.
 కొద్దిసేపటికి పాపకు బోర్ కొట్టిందో ఏమో... అదే భోగీలో ఉన్న ఇంకో ఇద్దరు పిల్లలతో కలిసి ఆ ఆటల్లో పడింది. 

వాళ్ళు ఆడుకుంటుంటే వాణి కిటికీ గుండా బయటకి చూస్తూ కూర్చుంది.
ట్రైన్ స్టార్ట్ అయి ఒక పది నిమిషాలు గడిచాయో లేదో... ఆ వేరుసెనగలు అమ్ముకునే వాడు బుట్ట చంకన పెట్టుకుని, గట్టిగా అరుస్తూ వీళ్ళు ఉన్న భోగీలోకి వచ్చాడు. 

 ఇద్దరి కళ్ళు కలిశాయి. వాణి కొంచెం ఇబ్బందిగా మొహం తిప్పుకోబోయింది.

కానీ వాడు నేరుగా వాణి కూర్చున్న సీటు దగ్గరికే వచ్చి, చేతిలో ఉన్న వేరుసెనగ బుట్టను కింద పెట్టి... "నువ్వు వేణు భార్యవి కదూ?"అన్నాడు.
. "అవునండి"అంది చాలా మర్యాదగా.
వాడు తన సగం తెల్లబడిన గెడ్డాన్ని నిమురుకుంటూ, "మాది పక్క ఊరే. చిన్నప్పుడు మా అబ్బాయి, వేణు ఒకే క్లాస్... గవర్నమెంట్ స్కూ.ల్ లో" అన్నాడు .

"అలాగా అండి"అంది వాణి, ఏం మాట్లాడాలో తెలియక.
అయితే వాడు అక్కడితో ఆపకుండా, వాణి వైపు ఒక రకమైన తేడా చూపు చూస్తూ... "నేను మీ పెళ్ళికి షామియానా వేసేవారితో వచ్చి పనిచేశాను" అన్నాడు అదోలా చూస్తూ.
వాడు అలా దగ్గరగా నిలబడి మాట్లాడుతుంటే... అతని ఒంటి నుంచి, నోటి నుంచి ఘాటైన కల్లు వాసన వస్తోంది. వాడు తాగేసి ఉన్నాడని వాణికి అర్థమైంది.

 ఆ చూపు, ఆ కల్లు వాసన చూసి ఆమెకు కాస్త అసహ్యంగా,  అనిపించినా... భర్తకు తెలిసినవాడే కదా అని పైకి మాత్రం ఒక చిన్న నవ్వి ఊరుకుంది.

ఇక వాడు తన బుట్టను తీసుకుని భోగీలో అటు ఇటు తిరుగుతూ వ్యాపారం చేసుకోసాగాడు.
 అలా తిరుగుతున్నంత సేపు, మధ్య మధ్యలో వాణి వైపు చూసినప్పుడల్లా ఒక వింతైన నవ్వు నవ్వుతున్నాడు.

 ఆ నవ్వు వెనుక ఉన్న అర్థం ఏంటో, ఆ కల్లు తాగి వాడు ఎందుకు అలా చూస్తున్నాడో తెలియక ,వాణికి ఎలా రియాక్ట్ అవ్వాలో అస్సలు అర్థం కాలేదు. 
ఏమీ తెలియనట్టు మౌనంగా కిటికీ వైపు ముఖం తిప్పుకుని కూర్చుండి
పోయింది.

[LUCIFER0]

Thanks bro back to back stories rasthunnaru. One more sexy story.