https://xossipy.com/ Tue, 25 Aug 2026 00:58:47 +0000 MyBB https://xossipy.com/thread-74813.html Sat, 01 Aug 2026 21:07:47 +0300 https://xossipy.com/thread-74813.html https://xossipy.com/thread-74765.html Wed, 29 Jul 2026 12:04:41 +0300 https://xossipy.com/thread-74765.html नमस्कार माझ्या प्रिय वाचकांनो. मी राहुल देसाई ही कथा आहे सासूबाई आणि जावई बापू यांची.

कोरोनाच्या साथीच्या त्या भयानक संकटकाळात मुंबई पूर्णपणे थंड पडली होती. रस्त्यांवर गाड्या नव्हत्या, रिक्षा नव्हत्या, फक्त पोलिसांच्या व्हॅन आणि क्वचित एखादी अॅम्ब्युलन्स दिसायची. लोक घरातच बसले होते, भीतीने, पैशाच्या चिंतेने. जिथे सासूबाई राहत होत्या ती पाच चाळींची ओळ, दादर-माटुंगा भागातली जुनी चाळ. लोखंडी जिने, गंजलेली रेलिंग, प्रत्येक मजल्यावर दहा-दहा घरं, सामायिक बाथरूम आणि छोट्या छोट्या बाल्कनी. सकाळी साडेसात वाजता सासूबाईंच्या घरातून चहाचा वास येत असे, पण आता सगळं शांत होतं.
सासूबाईंचं नाव वैजयंती. वय बावावन्न, पण शरीर इतकं देखणं की पाहणार्‍याला विश्वासच बसत नसे. सक्रिय राहण्याच्या सवयीमुळे पोट सपाट, कमर बारीक, पण छाती... अहो, ती छाती तर त्यांची मुख्य आकर्षण होती. नैसर्गिकरित्या भरदार, गोल, जड, आणि वयाच्या बावावन्नीतही काहीही सैल न झालेली. मुंबईच्या महाराष्ट्रीयन बायकांसारखी साडी नेसण्याची त्यांची स्टाइल होती — पल्लू उजव्या खांद्यावरून व्यवस्थित ओढलेला, ब्लाऊज थोडा घट्ट, कंबरेवर साडीचा काचा नीट बसलेला. चेहऱ्यावर किंचित घामाचे थेंब, डोळ्यात काळजी आणि थकवा, पण तरीही ते सौंदर्य मारक होतं.
त्यांचा नवरा, रमेश, पूर्वी छोट्या कारखान्यात काम करायचा. संकटकाळ सुरू झाल्यापासून काम बंद. तो दिवसभर चहाच्या कपात बसून रेडिओ ऐकायचा. त्यांचा मुलगा, राजू, वीस-एकवीस वर्षांचा. नोकरी नव्हती. तो चाळीतील मावळी मुलांबरोबर फिरायचा, कधी कधी रात्री उशिरा यायचा. पैशाची चणचण इतकी होती की वैजयंतींना रोज रात्री डोळे मिटताना एकच विचार यायचा — उद्या काय खायचं?
त्यांची मुलगी, रेखा, बापूची बायको. ती नर्स होती. संकटकाळातही तिला हॉस्पिटलमध्ये जावं लागे. सकाळी सात वाजता निघायची, रात्री दहा-अकरा वाजता थकून भागून यायची. पीपीई किट, मास्क, चेहऱ्यावर भीती आणि थकवा. बापू आणि रेखा मात्र एका आलिशान इमारतीत राहत होते — पाच चाळींपासून फक्त पाच ब्लॉक्स दूर, पण जगच वेगळं. तिसऱ्या मजल्यावरचा तीन भाड्याचा फ्लॅट. एसी, सोफा, मोठी बाल्कनी, स्वयंपाकघरात चकचकीत टाइल्स. बापू बड्या खासगी कंपनीत काम करायचा. संकटकाळातही त्याला घरून काम करावं लागे. लॅपटॉपवर मीटिंग्ज, हेडफोन लावून कॉल्स. पगार चांगला. त्यामुळे त्यांना पैशाची चिंता नव्हती, पण सासूबाईंच्या घरची परिस्थिती बघून त्यांना वाईट वाटायचं.
एक सकाळ. संकटकाळ सुरू झाल्यापासून तिसरा महिना. रेखा सकाळी निघून गेली होती. बापू आपल्या स्टडी रूममध्ये बसला होता. लॅपटॉप समोर, पण मन कुठेतरी भटकत होतं. खिडकीतून बाहेर बघितलं तर रिकामे रस्ते, क्वचित एखादी व्यक्ती मास्क लावून चालताना. अचानक त्याच्या मोबाइलवर मेसेज आला — सासूबाईंचा.
“बापू, आज थोडं काम आहे. मी येते का? रेखाला सांगितलंय, पण ती हॉस्पिटलमध्ये आहे. पैशाची थोडी गरज आहे.”
बापूने लगेच रिप्लाय केला, “हो सासूबाई, या ना. मी घरीच आहे.”
वैजयंतींनी फोन ठेवला. त्यांचा हात थोडा थरथरला. पैशासाठी मुली-जावयाकडे हात पसरणं त्यांना आवडत नव्हतं, पण दुसरा पर्याय नव्हता. त्यांनी आरशासमोर उभं राहून साडी नीट केली. निळ्या रंगाची साडी, पांढरा ब्लाऊज. ब्लाऊज थोडा घट्ट, त्यामुळे छातीची गोलाई स्पष्ट दिसत होती. पोट सपाट, कंबरेवर साडीचा काचा नीट. केस मागे बांधले, किंचित घाम आला होता कारण बाहेर उकाडा होता. त्यांनी पल्लू थोडा वर ओढला, पण तरीही छातीचा वरचा भाग थोडासा उघडा राहिला.
चाळीतून बाहेर पडताना शेजारच्या काकूने विचारलं, “कुठे चालल्या आहात वैजयंती?”
“रेखाकडे जाणार आहे, थोडं काम आहे.”
पायी चालत पाच ब्लॉक्स पार करताना वैजयंतींच्या मनात विचारांचं काहूर माजलं होतं. पायात चप्पल, पावलं उकाड्यात गरम वाटत होती. घामाच्या थेंबांनी ब्लाऊज थोडं चिकटलं होतं. छाती वर-खाली होत होती. ते भरदार स्तन प्रत्येक पावलावर हलत होते. पण त्यांना त्याची जाणीव नव्हती. फक्त पैशाची चिंता होती.
बापूने दार उघडलं. समोर वैजयंती उभ्या होत्या. घामाने ओले चेहरा, साडीचा पल्लू किंचित सरकला होता, ब्लाऊजमधून छातीचा आकार स्पष्ट दिसत होता. बापू एक क्षण थबकला. त्याने कधीही सासूबाईंकडे अशा नजरेने बघितलं नव्हतं, पण आज... आज काहीतरी वेगळं होतं. उकाडा, एकटेपणा, रेखाचा रात्री उशिरा येणं, आणि समोर ही देखणी बाई.
“या सासूबाई, आत या.” बापूने मऊ आवाजात म्हटलं.
वैजयंती आत आल्या. त्यांच्या साडीचा खसखसाट, पावलांचा आवाज, आणि त्यांच्या शरीराचा हलका सुगंध — साबण आणि घामाचा मिश्रित वास — सगळं बापूच्या नाकात शिरलं. त्याने दार लॉक केलं.
“बसा ना. पाणी घेऊ?”
“हो बापू, थोडं थंड पाणी.”
वैजयंती सोफ्यावर बसल्या. पल्लू थोडा सरकला, ब्लाऊजमधील खोली दिसू लागली. बापू स्वयंपाकघरात गेला. त्याचे हात थरथरले. त्याने ग्लासात पाणी भरलं आणि परत आला. वैजयंतींना पाणी देताना त्याची नजर त्यांच्या छातीवरून क्षणभर गेली. ती गोल, जड, आणि उकाड्यात चमकणारी...
वैजयंतींनी एक घोट घेतला. गळ्यातील घामाचा थेंब खाली सरकला, ब्लाऊजच्या आत गेला.
“बापू, आज थोडे पैसे हवे होते... राजूची काही गरज... आणि घरचेही...” त्यांचा आवाज किंचित लाजरा होता.
बापू समोरच्या खुर्चीवर बसला. त्याने हसत म्हटलं, “सासूबाई, काही हरकत नाही. किती हवेत ते सांगा. पण... तुम्ही एवढ्या उकाड्यात चालत आलात? रिक्षा नव्हती का?”
“रिक्षा बंद आहेत बापू. पायीच आले.”
बापूने त्यांच्या चेहऱ्याकडे बघितलं. घामाने ओले केस, लाल झालेला चेहरा, आणि ती छाती... प्रत्येक श्वासोच्छ्वासात हलणारी. त्याच्या मनात काहीतरी हललं. तो स्वतःला सांगत होता — त्या सासूबाई आहेत, रेखाच्या आई. पण शरीर दुसरंच काहीतरी सांगत होतं.
वैजयंतींनी पाणी संपवलं. ग्लास ठेवताना त्यांच्या बोटांनी बापूच्या बोटांना किंचित स्पर्श झाला. त्या स्पर्शात एक हलकी कंपन होती.
बापू उठला. “मी पैसे काढतो. पण तुम्ही थोडं आराम करा. एवढ्या उकाड्यात आलात, थकला असेल शरीर.”
तो त्यांच्या जवळ उभा राहिला. त्याची नजर त्यांच्या सपाट पोटावर, कंबरेवर, आणि त्या भरदार छातीवर फिरली. वैजयंतींनी पल्लू नीट करण्याचा प्रयत्न केला, पण उकाड्यात तो पुन्हा सरकला.
बापूच्या मनात एक विचार आला — आज रेखा रात्री उशिरा येणार आहे. फ्लॅट रिकामा आहे. आणि समोर ही बाई... पैशासाठी काहीही करायला तयार असल्यासारखी दिसते.
तो हसला आणि म्हणाला, “सासूबाई, तुम्ही इथे थांबा. मी लगेच पैसे देतो. पण... तुम्हाला घरी जायला उशीर होईल. थोडं थांबा ना.”
वैजयंतींनी मान डोलावली. त्यांच्या डोळ्यात कृतज्ञता होती, पण बापूच्या डोळ्यात काहीतरी वेगळंच...

कथेची सुरुवात तुम्हाला कशी वाटली ते मला नक्की कळवा; तुमच्या प्रतिक्रिया मला प्रोत्साहन देतील.]]> नमस्कार माझ्या प्रिय वाचकांनो. मी राहुल देसाई ही कथा आहे सासूबाई आणि जावई बापू यांची.

कोरोनाच्या साथीच्या त्या भयानक संकटकाळात मुंबई पूर्णपणे थंड पडली होती. रस्त्यांवर गाड्या नव्हत्या, रिक्षा नव्हत्या, फक्त पोलिसांच्या व्हॅन आणि क्वचित एखादी अॅम्ब्युलन्स दिसायची. लोक घरातच बसले होते, भीतीने, पैशाच्या चिंतेने. जिथे सासूबाई राहत होत्या ती पाच चाळींची ओळ, दादर-माटुंगा भागातली जुनी चाळ. लोखंडी जिने, गंजलेली रेलिंग, प्रत्येक मजल्यावर दहा-दहा घरं, सामायिक बाथरूम आणि छोट्या छोट्या बाल्कनी. सकाळी साडेसात वाजता सासूबाईंच्या घरातून चहाचा वास येत असे, पण आता सगळं शांत होतं.
सासूबाईंचं नाव वैजयंती. वय बावावन्न, पण शरीर इतकं देखणं की पाहणार्‍याला विश्वासच बसत नसे. सक्रिय राहण्याच्या सवयीमुळे पोट सपाट, कमर बारीक, पण छाती... अहो, ती छाती तर त्यांची मुख्य आकर्षण होती. नैसर्गिकरित्या भरदार, गोल, जड, आणि वयाच्या बावावन्नीतही काहीही सैल न झालेली. मुंबईच्या महाराष्ट्रीयन बायकांसारखी साडी नेसण्याची त्यांची स्टाइल होती — पल्लू उजव्या खांद्यावरून व्यवस्थित ओढलेला, ब्लाऊज थोडा घट्ट, कंबरेवर साडीचा काचा नीट बसलेला. चेहऱ्यावर किंचित घामाचे थेंब, डोळ्यात काळजी आणि थकवा, पण तरीही ते सौंदर्य मारक होतं.
त्यांचा नवरा, रमेश, पूर्वी छोट्या कारखान्यात काम करायचा. संकटकाळ सुरू झाल्यापासून काम बंद. तो दिवसभर चहाच्या कपात बसून रेडिओ ऐकायचा. त्यांचा मुलगा, राजू, वीस-एकवीस वर्षांचा. नोकरी नव्हती. तो चाळीतील मावळी मुलांबरोबर फिरायचा, कधी कधी रात्री उशिरा यायचा. पैशाची चणचण इतकी होती की वैजयंतींना रोज रात्री डोळे मिटताना एकच विचार यायचा — उद्या काय खायचं?
त्यांची मुलगी, रेखा, बापूची बायको. ती नर्स होती. संकटकाळातही तिला हॉस्पिटलमध्ये जावं लागे. सकाळी सात वाजता निघायची, रात्री दहा-अकरा वाजता थकून भागून यायची. पीपीई किट, मास्क, चेहऱ्यावर भीती आणि थकवा. बापू आणि रेखा मात्र एका आलिशान इमारतीत राहत होते — पाच चाळींपासून फक्त पाच ब्लॉक्स दूर, पण जगच वेगळं. तिसऱ्या मजल्यावरचा तीन भाड्याचा फ्लॅट. एसी, सोफा, मोठी बाल्कनी, स्वयंपाकघरात चकचकीत टाइल्स. बापू बड्या खासगी कंपनीत काम करायचा. संकटकाळातही त्याला घरून काम करावं लागे. लॅपटॉपवर मीटिंग्ज, हेडफोन लावून कॉल्स. पगार चांगला. त्यामुळे त्यांना पैशाची चिंता नव्हती, पण सासूबाईंच्या घरची परिस्थिती बघून त्यांना वाईट वाटायचं.
एक सकाळ. संकटकाळ सुरू झाल्यापासून तिसरा महिना. रेखा सकाळी निघून गेली होती. बापू आपल्या स्टडी रूममध्ये बसला होता. लॅपटॉप समोर, पण मन कुठेतरी भटकत होतं. खिडकीतून बाहेर बघितलं तर रिकामे रस्ते, क्वचित एखादी व्यक्ती मास्क लावून चालताना. अचानक त्याच्या मोबाइलवर मेसेज आला — सासूबाईंचा.
“बापू, आज थोडं काम आहे. मी येते का? रेखाला सांगितलंय, पण ती हॉस्पिटलमध्ये आहे. पैशाची थोडी गरज आहे.”
बापूने लगेच रिप्लाय केला, “हो सासूबाई, या ना. मी घरीच आहे.”
वैजयंतींनी फोन ठेवला. त्यांचा हात थोडा थरथरला. पैशासाठी मुली-जावयाकडे हात पसरणं त्यांना आवडत नव्हतं, पण दुसरा पर्याय नव्हता. त्यांनी आरशासमोर उभं राहून साडी नीट केली. निळ्या रंगाची साडी, पांढरा ब्लाऊज. ब्लाऊज थोडा घट्ट, त्यामुळे छातीची गोलाई स्पष्ट दिसत होती. पोट सपाट, कंबरेवर साडीचा काचा नीट. केस मागे बांधले, किंचित घाम आला होता कारण बाहेर उकाडा होता. त्यांनी पल्लू थोडा वर ओढला, पण तरीही छातीचा वरचा भाग थोडासा उघडा राहिला.
चाळीतून बाहेर पडताना शेजारच्या काकूने विचारलं, “कुठे चालल्या आहात वैजयंती?”
“रेखाकडे जाणार आहे, थोडं काम आहे.”
पायी चालत पाच ब्लॉक्स पार करताना वैजयंतींच्या मनात विचारांचं काहूर माजलं होतं. पायात चप्पल, पावलं उकाड्यात गरम वाटत होती. घामाच्या थेंबांनी ब्लाऊज थोडं चिकटलं होतं. छाती वर-खाली होत होती. ते भरदार स्तन प्रत्येक पावलावर हलत होते. पण त्यांना त्याची जाणीव नव्हती. फक्त पैशाची चिंता होती.
बापूने दार उघडलं. समोर वैजयंती उभ्या होत्या. घामाने ओले चेहरा, साडीचा पल्लू किंचित सरकला होता, ब्लाऊजमधून छातीचा आकार स्पष्ट दिसत होता. बापू एक क्षण थबकला. त्याने कधीही सासूबाईंकडे अशा नजरेने बघितलं नव्हतं, पण आज... आज काहीतरी वेगळं होतं. उकाडा, एकटेपणा, रेखाचा रात्री उशिरा येणं, आणि समोर ही देखणी बाई.
“या सासूबाई, आत या.” बापूने मऊ आवाजात म्हटलं.
वैजयंती आत आल्या. त्यांच्या साडीचा खसखसाट, पावलांचा आवाज, आणि त्यांच्या शरीराचा हलका सुगंध — साबण आणि घामाचा मिश्रित वास — सगळं बापूच्या नाकात शिरलं. त्याने दार लॉक केलं.
“बसा ना. पाणी घेऊ?”
“हो बापू, थोडं थंड पाणी.”
वैजयंती सोफ्यावर बसल्या. पल्लू थोडा सरकला, ब्लाऊजमधील खोली दिसू लागली. बापू स्वयंपाकघरात गेला. त्याचे हात थरथरले. त्याने ग्लासात पाणी भरलं आणि परत आला. वैजयंतींना पाणी देताना त्याची नजर त्यांच्या छातीवरून क्षणभर गेली. ती गोल, जड, आणि उकाड्यात चमकणारी...
वैजयंतींनी एक घोट घेतला. गळ्यातील घामाचा थेंब खाली सरकला, ब्लाऊजच्या आत गेला.
“बापू, आज थोडे पैसे हवे होते... राजूची काही गरज... आणि घरचेही...” त्यांचा आवाज किंचित लाजरा होता.
बापू समोरच्या खुर्चीवर बसला. त्याने हसत म्हटलं, “सासूबाई, काही हरकत नाही. किती हवेत ते सांगा. पण... तुम्ही एवढ्या उकाड्यात चालत आलात? रिक्षा नव्हती का?”
“रिक्षा बंद आहेत बापू. पायीच आले.”
बापूने त्यांच्या चेहऱ्याकडे बघितलं. घामाने ओले केस, लाल झालेला चेहरा, आणि ती छाती... प्रत्येक श्वासोच्छ्वासात हलणारी. त्याच्या मनात काहीतरी हललं. तो स्वतःला सांगत होता — त्या सासूबाई आहेत, रेखाच्या आई. पण शरीर दुसरंच काहीतरी सांगत होतं.
वैजयंतींनी पाणी संपवलं. ग्लास ठेवताना त्यांच्या बोटांनी बापूच्या बोटांना किंचित स्पर्श झाला. त्या स्पर्शात एक हलकी कंपन होती.
बापू उठला. “मी पैसे काढतो. पण तुम्ही थोडं आराम करा. एवढ्या उकाड्यात आलात, थकला असेल शरीर.”
तो त्यांच्या जवळ उभा राहिला. त्याची नजर त्यांच्या सपाट पोटावर, कंबरेवर, आणि त्या भरदार छातीवर फिरली. वैजयंतींनी पल्लू नीट करण्याचा प्रयत्न केला, पण उकाड्यात तो पुन्हा सरकला.
बापूच्या मनात एक विचार आला — आज रेखा रात्री उशिरा येणार आहे. फ्लॅट रिकामा आहे. आणि समोर ही बाई... पैशासाठी काहीही करायला तयार असल्यासारखी दिसते.
तो हसला आणि म्हणाला, “सासूबाई, तुम्ही इथे थांबा. मी लगेच पैसे देतो. पण... तुम्हाला घरी जायला उशीर होईल. थोडं थांबा ना.”
वैजयंतींनी मान डोलावली. त्यांच्या डोळ्यात कृतज्ञता होती, पण बापूच्या डोळ्यात काहीतरी वेगळंच...

कथेची सुरुवात तुम्हाला कशी वाटली ते मला नक्की कळवा; तुमच्या प्रतिक्रिया मला प्रोत्साहन देतील.]]> https://xossipy.com/thread-74687.html Thu, 23 Jul 2026 13:43:42 +0300 https://xossipy.com/thread-74687.html હેલો

હેલો

માઈક ચેક 

માઈક ચેક

ભાયુ અને ભાભીયુ કોઈ પણ જાતનુ ડીપ રાઈટીંગ કે કઈ નથી જસ્ટ થ્રેડ કેમ લખવો એનુ માઈક ચેક જેવું છે તો મુંજાતા નય, કઈક ઈચ્છા થાશે તો ઠોકી નાખશું બાકી તો જેવી હરી ઈચ્છા... 

]]> હેલો

હેલો

માઈક ચેક 

માઈક ચેક

ભાયુ અને ભાભીયુ કોઈ પણ જાતનુ ડીપ રાઈટીંગ કે કઈ નથી જસ્ટ થ્રેડ કેમ લખવો એનુ માઈક ચેક જેવું છે તો મુંજાતા નય, કઈક ઈચ્છા થાશે તો ઠોકી નાખશું બાકી તો જેવી હરી ઈચ્છા... 

]]> https://xossipy.com/thread-74681.html Thu, 23 Jul 2026 09:42:13 +0300 https://xossipy.com/thread-74681.html મારૂં નામ પલ્લવી છે, હું જ્યારે મા ધોરણમાં અભ્યાસ કરતી હતી ત્યારે જ મારા પપ્પાનું ડેથ થઈ ગયું હતું, ઘરની બધી જ જવાબદારી મારી મમ્મી સુજાતા ઉપર હતી, મારી મમ્મીની ઉંમર 39 વરસ અને એ એક પ્રાઈવેટ કંપનીમાં 15 હજારના પગારે નોકરી કરતી, મમ્મીના પગારમાંથી જ અમારૂં મિડલ ક્લાસ ઘર ઠીકઠાક ચાલતું. હું મારી મમ્મી સાથે એક છોકરી માફક નહીં પણ એક ફ્રેન્ડની જેમ જ પોતાની બધી વાતો શૅર કરતી અને મમ્મી પણ મને એની બધી જ અંગત વાતો કહેતી મતલબ અમારા બે વચ્ચે બધું જ ફ્રેન્ડલી હોતું.



હવે હું મારે વિશે કહું, મારી હાઈટ 5.2 અને રંગ એકદમ ગોરો, કોલેજના ફર્સ્ટ યરમાં એડમિશન લીધું હતું, કુદરતે મને એટલું બધું રૂપ આપ્યું હતું કે મને જોનાર બસ જોતા જ રહી જાય. દેખાવમાં હું બિલકુલ ફિલ્મ એક્ટ્રેસ દિશા પટણી જેવી જ લાગું, ગોળ ચહેરો અને એવું જ ભરાવદાર બદન. મારા 32 ઈંચના એકદમ ટાઈટ બોબલા, જે વગર બ્રાએ પણ એકદમ ટટ્ટાર રહે અને મારી 34 ઈંચની મસ્ત ઉભરી આવેલી ગાંડ, 26 ઈંચની લચકદાર પાતળી કમર જોઈને યુવાન છોકરાઓના તો શું 60 વર્ષના બુઢ્ઢા આદમીઓના લંડ પણ એક જ ઝાટકે ઉભા થઈ જાય. સ્કૂલ અને સોસાયટીના કેટલાય છોકરા અને અંકલ ન જાણે સવારથી મારા ઘરની બહારના રસ્તે આંટાફેરા મારતા કે ક્યારે હું ઘરની બહાર આવું, એ મારી ત્રાજવાંની માફક ઉપર-નીચે થતી મસ્ત ગાંડ જોઈને એનાં દર્શન કરી શકે અને મારી લટકમટક થતી ગાંડ જોઈને પછી મને મનમાં યાદ કરીને પોતાનો લંડ હલાવીને એનું પાણી નીતારી નાંખે. હું મનોમન આ બધું જોઈને ખુશ થતી કે એ બધા મારી આ જવાનીને તાકી રહે છે.


પુરૂષોને મારી તરફ આ રીતે લલચાઈ નજરોથી ઘૂરી રહેલા જોઈને હું મનમાં અંદરોઅંદર ખૂબ જ ખુશ થઈ જતી, પોતાની આ રસદાર જવાની ઉપર મને ખૂબ જ ગુમાન હતું કે મને જોઈને કોઈપણ છોકરો એકદમ મારા પ્રેમમાં પડી જાય. મારા ગુલાબી નિપ્પલ એકદમ પથ્થર જેવી કઠણ થઈ જતી અને મને પોતાના બે પગ વચ્ચે ગલગલિયાં થવા લાગતાં, હું એકલી હોઉં અને મને જ્યારે પણ મોકો મળતો હું પોતાનો હાથ પોતાના બે પગ વચ્ચે ઘાલીને પોતાની ભોસ ઉગેલી રેશમી બદામી રંગની રૂવાંટી સાથે રમત કરતી, એ સમયે મને એટલી મજા આવતી કે હું મનમાં વિચારતી કે પોતાના જ બદનની છેડછાડ કરવામાં આટલી બધી મજા આવે છે તો જ્યારે કોઈ પુરુષ મારા આ અંગોને અડશે, પંપાળશે, મસળશે અને નીચોવી નાંખશે ત્યારે કેટલી બધી મજા આવશે? હું એની કલ્પના કરતી પણ કોઈ દિવસ પોતાની આ જવાનીને કોઈ પુરુષનો સ્પર્શ સરખો પણ નહોતો થવા દીધો. હું મારી મસ્ત જવાનીનો રસ માત્ર અને માત્ર મારા પતિને જ પીવડાવવા માંગતી હતી, હું નહોતી ઈચ્છતી કે કોઈ બીજું મારા આ સ્તનોનો રસ નીચોવી નાંખીને પીવે, હું તો બસ પોતાની આ રસભરેલી મોસંબીઓનો રસ મારા થનાર હસબન્ડને જ પીવડાવવા માંગતી હતી.]]> મારૂં નામ પલ્લવી છે, હું જ્યારે મા ધોરણમાં અભ્યાસ કરતી હતી ત્યારે જ મારા પપ્પાનું ડેથ થઈ ગયું હતું, ઘરની બધી જ જવાબદારી મારી મમ્મી સુજાતા ઉપર હતી, મારી મમ્મીની ઉંમર 39 વરસ અને એ એક પ્રાઈવેટ કંપનીમાં 15 હજારના પગારે નોકરી કરતી, મમ્મીના પગારમાંથી જ અમારૂં મિડલ ક્લાસ ઘર ઠીકઠાક ચાલતું. હું મારી મમ્મી સાથે એક છોકરી માફક નહીં પણ એક ફ્રેન્ડની જેમ જ પોતાની બધી વાતો શૅર કરતી અને મમ્મી પણ મને એની બધી જ અંગત વાતો કહેતી મતલબ અમારા બે વચ્ચે બધું જ ફ્રેન્ડલી હોતું.



હવે હું મારે વિશે કહું, મારી હાઈટ 5.2 અને રંગ એકદમ ગોરો, કોલેજના ફર્સ્ટ યરમાં એડમિશન લીધું હતું, કુદરતે મને એટલું બધું રૂપ આપ્યું હતું કે મને જોનાર બસ જોતા જ રહી જાય. દેખાવમાં હું બિલકુલ ફિલ્મ એક્ટ્રેસ દિશા પટણી જેવી જ લાગું, ગોળ ચહેરો અને એવું જ ભરાવદાર બદન. મારા 32 ઈંચના એકદમ ટાઈટ બોબલા, જે વગર બ્રાએ પણ એકદમ ટટ્ટાર રહે અને મારી 34 ઈંચની મસ્ત ઉભરી આવેલી ગાંડ, 26 ઈંચની લચકદાર પાતળી કમર જોઈને યુવાન છોકરાઓના તો શું 60 વર્ષના બુઢ્ઢા આદમીઓના લંડ પણ એક જ ઝાટકે ઉભા થઈ જાય. સ્કૂલ અને સોસાયટીના કેટલાય છોકરા અને અંકલ ન જાણે સવારથી મારા ઘરની બહારના રસ્તે આંટાફેરા મારતા કે ક્યારે હું ઘરની બહાર આવું, એ મારી ત્રાજવાંની માફક ઉપર-નીચે થતી મસ્ત ગાંડ જોઈને એનાં દર્શન કરી શકે અને મારી લટકમટક થતી ગાંડ જોઈને પછી મને મનમાં યાદ કરીને પોતાનો લંડ હલાવીને એનું પાણી નીતારી નાંખે. હું મનોમન આ બધું જોઈને ખુશ થતી કે એ બધા મારી આ જવાનીને તાકી રહે છે.


પુરૂષોને મારી તરફ આ રીતે લલચાઈ નજરોથી ઘૂરી રહેલા જોઈને હું મનમાં અંદરોઅંદર ખૂબ જ ખુશ થઈ જતી, પોતાની આ રસદાર જવાની ઉપર મને ખૂબ જ ગુમાન હતું કે મને જોઈને કોઈપણ છોકરો એકદમ મારા પ્રેમમાં પડી જાય. મારા ગુલાબી નિપ્પલ એકદમ પથ્થર જેવી કઠણ થઈ જતી અને મને પોતાના બે પગ વચ્ચે ગલગલિયાં થવા લાગતાં, હું એકલી હોઉં અને મને જ્યારે પણ મોકો મળતો હું પોતાનો હાથ પોતાના બે પગ વચ્ચે ઘાલીને પોતાની ભોસ ઉગેલી રેશમી બદામી રંગની રૂવાંટી સાથે રમત કરતી, એ સમયે મને એટલી મજા આવતી કે હું મનમાં વિચારતી કે પોતાના જ બદનની છેડછાડ કરવામાં આટલી બધી મજા આવે છે તો જ્યારે કોઈ પુરુષ મારા આ અંગોને અડશે, પંપાળશે, મસળશે અને નીચોવી નાંખશે ત્યારે કેટલી બધી મજા આવશે? હું એની કલ્પના કરતી પણ કોઈ દિવસ પોતાની આ જવાનીને કોઈ પુરુષનો સ્પર્શ સરખો પણ નહોતો થવા દીધો. હું મારી મસ્ત જવાનીનો રસ માત્ર અને માત્ર મારા પતિને જ પીવડાવવા માંગતી હતી, હું નહોતી ઈચ્છતી કે કોઈ બીજું મારા આ સ્તનોનો રસ નીચોવી નાંખીને પીવે, હું તો બસ પોતાની આ રસભરેલી મોસંબીઓનો રસ મારા થનાર હસબન્ડને જ પીવડાવવા માંગતી હતી.]]> https://xossipy.com/thread-74323.html Sun, 28 Jun 2026 21:24:49 +0300 https://xossipy.com/thread-74323.html https://xossipy.com/thread-74222.html Mon, 22 Jun 2026 21:47:35 +0300 https://xossipy.com/thread-74222.html તેમના ઘરે પહોચ્યા પછી પત્ની ને મળી આવવાનું કહ્યું,અને હું બાઈક પર બેસી ને તેના આવવાની રાહ જોતો રહ્યો.
થોડીજ વાત માં કોઈ લેડીઝ બહાર આવી ને કહ્યું અંદર આવો ને કેમ બહાર ઊભા છો??
મેં ચોકી ને તેના સામું જોયું ઉફફ તોબા હોંઠ મારા સિટી વગાડે તે રીતે ગોળ થયી ગયા .હું તોહ તેને જોતો જ રહ્યો .
હાઈ આટલી ખૂબસુરત અને સેક્સી હશે તે વિચાર્યું જ નહોતું. કુર્તી માં થી બહાર વવા થનથતા તેના સ્તન,ઉફફ કેશ માં હાથ ફેરવતી ઊભી હતી.
ચેહરા પર એક લલચામણી મુસ્કાન હતી 
એક આમંત્રણ હતું કે આવો અને મને બાંહો માં ભરી લ્યો,
મેં કહ્યું ના જવાનું છે મોદુ થશે.
પણ તેના મુસ્કાન સામે હું હારી ગયો અને ઘરે અંદર ગયો.]]> તેમના ઘરે પહોચ્યા પછી પત્ની ને મળી આવવાનું કહ્યું,અને હું બાઈક પર બેસી ને તેના આવવાની રાહ જોતો રહ્યો.
થોડીજ વાત માં કોઈ લેડીઝ બહાર આવી ને કહ્યું અંદર આવો ને કેમ બહાર ઊભા છો??
મેં ચોકી ને તેના સામું જોયું ઉફફ તોબા હોંઠ મારા સિટી વગાડે તે રીતે ગોળ થયી ગયા .હું તોહ તેને જોતો જ રહ્યો .
હાઈ આટલી ખૂબસુરત અને સેક્સી હશે તે વિચાર્યું જ નહોતું. કુર્તી માં થી બહાર વવા થનથતા તેના સ્તન,ઉફફ કેશ માં હાથ ફેરવતી ઊભી હતી.
ચેહરા પર એક લલચામણી મુસ્કાન હતી 
એક આમંત્રણ હતું કે આવો અને મને બાંહો માં ભરી લ્યો,
મેં કહ્યું ના જવાનું છે મોદુ થશે.
પણ તેના મુસ્કાન સામે હું હારી ગયો અને ઘરે અંદર ગયો.]]> https://xossipy.com/thread-73788.html Fri, 22 May 2026 11:06:14 +0300 https://xossipy.com/thread-73788.html Chapter 1

सलोनीचं आयुष्य मुंबईच्या वेगवान रस्त्यांसारखंच धावत होतं. सकाळी ऑफिसच्या मिटिंग्ज, दुपारी टीमच्या डेडलाईन्स, आणि संध्याकाळी काचेच्या खिडक्यांतून दिसणारा मुंबईचा पावसाळी नजारा — हाच तिचा श्वास झाला होता. ती एका मोठ्या कॉर्पोरेट कंपनीत टीम लीडर होती. वय फक्त सत्तावीस, पण चेहऱ्यावर आत्मविश्वासाची चमक आणि चालण्यात एक शहरात वाढलेल्या मुलीची ठाम ओळख होती. तिच्या आयुष्यात प्रेमासाठी वेळ उरला नव्हता, किंवा कदाचित तिला वाटायचं की प्रेम ही फक्त चित्रपटांत शोभणारी गोष्ट आहे.

पण राहुल तिच्या आयुष्यात आला आणि त्या विचारांची शांतपणे राख झाली.

राहुल पहिल्यांदा ऑफिसच्या एका क्लायंट मिटिंगमध्ये भेटला होता. तो महाराष्ट्राच्या एका छोट्याशा गावातून आलेला होता, पण त्याच्या व्यक्तिमत्त्वात एक वेगळीच शालीनता होती. त्याचा रंग हलका गव्हाळ, केस नेहमी व्यवस्थित विंचरलेले, आणि चेहऱ्यावर एक शांत, उबदार हास्य. त्याच्यात काहीतरी जुन्या मराठी नायकांसारखं होतं — साधं, पण आतपर्यंत भिडणारं. तो बोलताना डोळ्यांत डोळे घालून बोलायचा, आणि प्रत्येक शब्दात एक जिव्हाळा असायचा.

सलोनीला सुरुवातीला स्वतःवरच राग यायचा. “मी? एका गावाकडच्या मुलाकडे आकर्षित होतेय?” ती स्वतःलाच विचारायची. पण राहुलचं तिच्या नखांकडे बघून “खूप सुंदर दिसतात तुझे हात” असं सहज म्हणणं… मिटिंग संपल्यावर हलक्याने तिच्या हाताला स्पर्श करणं… आणि त्या स्पर्शात कुठलाही उथळपणा नसून एक विचित्र आपलेपणा असणं… हे सगळं तिच्या मनात खोलवर झिरपत गेलं.

हळूहळू ती त्याच्यात गुंतत गेली.

मुंबईच्या कॉफी शॉप्सपासून ते मरीन ड्राईव्हच्या ओल्या रात्रींपर्यंत, त्यांच्या भेटी वाढत गेल्या. राहुल शहरातला नव्हता, पण शहराने त्याला स्वतःची एक मोहक भाषा दिली होती. तो फार मोठमोठ्या गोष्टी बोलत नसे; पण सलोनी दमून ऑफिसमधून बाहेर पडली की तिच्यासाठी आधीच गरम चहा घेऊन उभा असायचा. तिच्या चेहऱ्यावरचा थकवा तो न बोलता वाचायचा.

आणि मग एक दिवस, त्यांच्या लग्नाचा दिवस उजाडला.

लग्नानंतर पहिल्या रात्री, खोलीत मंद दिव्यांचा प्रकाश होता. बाहेर पावसाची सर कोसळत होती. सलोनी अजूनही नव्या नात्याच्या संकोचात हरवलेली होती. राहुल तिच्याजवळ आला, तिच्या चेहऱ्यावरून हलकेच केस बाजूला केले, आणि तिच्या ओठांवर पहिलं चुंबन ठेवलं. त्या क्षणी सलोनीच्या अंगातून जणू विजेचा एक नाजूक प्रवाह गेला. तिच्या आत काहीतरी वितळलं. ती डोळे मिटून त्याच्या मिठीत विरघळत गेली. त्या स्पर्शात वासना नव्हती; होती ती पूर्ण स्वीकाराची भावना.

लग्नानंतर काही दिवसांनी राहुलने एक गोष्ट मांडली.

“सलोनी… गावात परत जायचं आहे. आईबाबा एकटे आहेत. आणि… मला वाटतं तू नोकरी सोडावी.”

तो क्षण तिच्यासाठी धक्कादायक होता. मुंबईत स्वतःचं करिअर उभं केलेल्या मुलीसाठी हा निर्णय सोपा नव्हता. तिच्या डोक्यात हजारो विचार घोंघावत होते. कॉर्पोरेट ऑफिसची ओळख, स्वतःची कमाई, स्वतःची स्वतंत्र दुनिया… हे सगळं सोडून एका गावात “कुलवधू” म्हणून जगणं?

तिला ते अस्वस्थ करणारं वाटलं.

पण त्याच वेळी… त्या विचारात एक गूढ आकर्षणही होतं.

एखाद्या मोठ्या शहरातील धावपळीचं आयुष्य मागे टाकून, एका जुन्या वाड्यात सकाळी लवकर उठणं, अंगण झाडणं, साडी नेसून घरातल्या मोठ्यांना नमस्कार करणं… त्या कल्पनेत काहीतरी काळोखासारखं पण विचित्र मोहक होतं. जणू तिच्या आतल्या एका वेगळ्याच स्त्रीला ते आयुष्य हवं होतं.

आणि अखेर, एका संध्याकाळी तिने resignation letter टाइप करायला सुरुवात केली.

ऑफिसच्या स्क्रीनसमोर बसलेली सलोनी थोडी थरथरत होती. प्रत्येक शब्दासोबत ती स्वतःच्या जुन्या आयुष्यापासून दूर जात होती. “Regards, Saloni…” टाइप करून तिने हात थांबवला.

मागून राहुलने तिला हलकेच मिठी मारली.

त्याच्या छातीची उब तिच्या पाठीला जाणवत होती. सलोनीने डोळे मिटले. त्या क्षणी तिला जाणवलं — ती फक्त नोकरी सोडत नव्हती, ती स्वतःचं संपूर्ण आयुष्य बदलत होती.

तिने कीबोर्डपासून हात दूर केला आणि स्वतःला त्याच्या मिठीत सोडून दिलं.
त्या रात्री तिने स्वतःला पूर्णपणे त्याच्यावर विश्वासाने टेकवलं.
काही दिवसांनी ते गावाकडे निघाले.

लोकल ट्रेनचा तो प्रवास सलोनीसाठी अगदी वेगळा होता. डब्यात घामाचा वास, कष्टाने थकलेले चेहरे, साधे कपडे घातलेले लोक… मुंबईच्या एसी ऑफिसमधून आलेल्या तिच्यासाठी ते सगळं नवीन होतं. तिने आईने दिलेली गडद मरून रंगाची शिफॉन साडी नेसली होती. हलकासा मेकअप, मंगळसूत्र, आणि केसांत मोगऱ्याचा गजरा.

पण त्या गर्दीत ती स्वतःला वेगळी वाटत होती.
तरीही तिचे डोळे सतत राहुलवरच खिळलेले होते.

तो तिच्याकडे पाहून हलकंसं हसला, आणि तिच्या हातावर आपला हात ठेवला.

“घाबरतेयस?” त्याने विचारलं.

सलोनीने मान हलवली.

“थोडंसं…”

राहुल हसला.
“गाव तुला बदलून टाकेल.”

ट्रेनच्या खिडकीबाहेर हळूहळू मुंबई मागे पडत होती. उंच इमारतींच्या जागी हिरवी शेतं दिसू लागली. आकाश अधिक मोकळं होत गेलं.

आणि सलोनीच्या मनात एक विचित्र भावना उगवत होती.

जणू ती एका नव्या जगाच्या दारात उभी होती…
जिथे तिचं आयुष्य तिच्या कल्पनेपेक्षा कितीतरी जास्त रानटी, खोल आणि अनपेक्षित होणार होतं.

टांग्याचे चाक लाल मातीच्या रस्त्यावरून हलके हलके खडखडत पुढे सरकत होते. संध्याकाळचा सूर्य आता खाली झुकत होता आणि त्याच्या केशरी प्रकाशात सगळं गाव एखाद्या जुन्या मराठी चित्रपटासारखं दिसत होतं. सलोनी अजूनही त्या नव्या वातावरणात हरवलेली होती. मुंबईच्या काचेच्या इमारती, हॉर्नचा गोंगाट, एसी ऑफिसचा गंध — हे सगळं जणू फार दूर मागे राहिलं होतं.

स्टेशनबाहेर पाऊल टाकल्याक्षणीच तो माणूस त्यांच्या समोर आला होता.

उंच, मजबूत देह. पांढरा कुर्ता, घट्ट नेसलेलं धोतर, डोक्यावर गांधी टोपी आणि चेहऱ्यावर जाड मिश्या. त्याच्या अंगातून येणारा घाम, तंबाखू आणि उन्हाने भाजलेल्या शरीराचा मिसळलेला मातीचा वास सलोनीला पहिल्यांदाच इतका जवळून जाणवत होता. मुंबईतल्या डिओड्रंट आणि परफ्यूमच्या सवयीमुळे तिला तो वास सुरुवातीला जरा अस्वस्थ करणारा वाटला… पण त्यात काहीतरी कच्चं, रानटी आणि विचित्रपणे आकर्षकही होतं.

“अरे राऊल्या!” त्या माणसाने जोरात हसत राहुलला मिठीत खेचलं.

राहुल अक्षरशः त्याच्या रुंद बाहूंमध्ये हरवून गेला. सलोनीच्या ओठांतून नकळत हलका श्वास बाहेर पडला. तिने संकोचाने ओठ चावले. त्या मिठीत एक रांगडी आपुलकी होती. शहरातली नीटनेटकी सभ्यता नव्हती — पण त्यात एक दडपण आणणारी ताकद होती.

“ही का आपली वहिनी?” त्या माणसाचे डोळे आता सलोनीवर रोखले गेले.

सलोनीने हलकंसं हसून नमस्कार केला.

“मी गणपत… राहुलचा काका. मोठा भाऊ त्याच्या बापाचा.” तो अभिमानाने म्हणाला.

त्याचा आवाज जाड, घोगरा आणि पूर्ण गावाकडच्या लहेजातला होता. प्रत्येक शब्दात मातीतला खरखरीतपणा होता.

सलोनीने साडीचा पदर नीट करत हलकेच मान डोलावली.

“नमस्कार काका…”

“अहोऽऽ!” तो मोठ्याने हसला. “मुंबईची पोरी पण भारी मराठी बोलत्ये की!”

राहुलने डोळे फिरवले. “काका, जरा शांत…”

“अरे, आता आमची सून झालीये ती. तिची गंमत नाही केली तर काय उपयोग?”

सलोनीच्या गालांवर नकळत गुलाबी छटा चढली.

टांग्यात बसल्यावर गावाचा प्रवास सुरू झाला. घोड्याच्या टापांचा आवाज, शेतातून येणारा ओलसर वाऱ्याचा गंध, दूर कुठेतरी ऐकू येणारा ढोल — सगळं तिच्यासाठी नवीन होतं.

राहुल तिच्या शेजारी बसला होता. त्यांच्या हातांचा हलकासा स्पर्श झाला आणि दोघंही नकळत थरारले.
सलोनीने त्याच्याकडे पाहिलं.

राहुल अजूनही शहरातल्या सभ्य पुरुषासारखाच दिसत होता. नीटनेटका, संयमी. पण त्याचा काका…
त्याच्याकडे पाहिलं की सलोनीच्या अंगावर हलकी शिरशिरी उठत होती.

तो अगदी लावणीच्या फडात ढोलकी वाजवणाऱ्या रांगड्या पुरुषांसारखा दिसत होता. उन्हाने भाजलेली तपकिरी त्वचा, जाड मनगटं, आणि डोळ्यांत एक रोखून पाहणारी सवय.

“काय वहिनी…” काका मागे वळून म्हणाला, “मुंबईत काय काम करत होतीस बरं?”

“कॉर्पोरेटमध्ये टीम लीडर होते…” सलोनीने उत्तर दिलं.

क्षणभर शांतता पसरली.

मग काका मोठ्याने हसला.

“अहोऽऽ! म्हणजे लोकांना हुकूम सोडायची सवय हाय तर!”

सलोनी गोंधळून हसली.

“आता आमच्या गावात तसं चालणार नाय बरं का…” तो पुढे म्हणाला. “इथं सकाळी कोंबडा आरवायच्या आत उठायचं. चूल पेटवायची. घर सांभाळायचं. कुलवधू म्हणजे कुलवधू!”
त्याच्या आवाजात चेष्टा होती… पण त्या चेष्टेखाली एक खरखरीत गंभीरपणाही दडलेला होता.
राहुल लगेच कुरकुरला.

“काका, पुरे आता.”

“अरे काय पुरे?” काका खदखदून हसला. “शहरातून आली म्हणून काचेच्या पेटीत ठेवायचं का तिला?”

सलोनी खाली पाहत होती. तिच्या बोटांनी साडीचा पदर घट्ट पकडला.
तिला त्या बोलण्यातला रांगडेपणा जाणवत होता. थोडा अस्वस्थ करणारा. पण त्याच वेळी… तिच्या मनात कुठेतरी एक विचित्र उष्णता उठत होती.

का?

तिलाच समजत नव्हतं.

काकाचा आवाज पुन्हा आला.

“पण एक सांगतो वहिनी… गाव बाईला बदलून टाकतं. सुरुवातीला सगळ्या शहरच्या पोरी घाबरत्यात… मग हळूहळू मातीत मिसळून जात्यात.”

त्याने तिच्याकडे रोखून पाहिलं.

“तुम्ही पण मिसळाल.”

सलोनीच्या पोटात हलकासा गोळा आला.

टांगा आता एका मोठ्या वाड्यासमोर येऊन थांबला.

जुनं लाकडी फाटक. अंगणात उभा पिंपळ. भिंतींवर काळाच्या खुणा. आणि आतून येणारा धूप, माती आणि जुन्या घराचा गंध.

घोडा थांबला.

आणि सलोनीचं हृदयही.
तिने हळूहळू वर पाहिलं.
हेच होतं आता तिचं नवीन घर.

“माझी वहिनी आली शेवटीऽऽ!”

अचानक अंगणभर एक खणखणीत, गोड आवाज घुमला आणि पुढच्याच क्षणी एक मुलगी धावत येऊन सलोनीला घट्ट मिठी मारून बसली.

सलोनी अक्षरशः दचकली.

त्या मुलीच्या गालांवर गुलाबी छटा होती, ओठ टपोरे आणि हसताना डोळ्यांत एक निरागस चमक. साधा सलवार-कमीज घातलेला असला तरी तिच्यात गावाकडच्या मुलींचं ते सहज सौंदर्य होतं — न सजलेलं, पण जिवंत.

“रेश्मा…” राहुल हसला. “जरा शांत.”

“काय शांत? वहिनी आहे माझी!” ती खट्याळपणे म्हणाली.

सलोनी नकळत हसली.

तेवढ्यात मागून एक जड, सावकाश चाल ऐकू आली.

सलोनीने वर पाहिलं.

पांढरी साडी नेसलेली एक भरदार देहयष्टीची स्त्री अंगणातून पुढे येत होती. डोक्यावर पदर, कपाळ कोरं, चेहऱ्यावर वयाच्या सुरकुत्या असूनही एक ठसठशीत सौंदर्य. त्वचा उजळ — अगदी राहुलसारखीच. पुढच्या केसांत चांदीसारखे पांढरे बट चमकत होते.

“आई…” राहुल शांत स्वरात म्हणाला.

ही होती मंजिरीदेवी.

सलोनीने लगेच खाली वाकून तिच्या पाया पडली.

मंजिरीदेवींनी तिच्या डोक्यावर हात ठेवला.

“सुखी रहा.”]]> Chapter 1

सलोनीचं आयुष्य मुंबईच्या वेगवान रस्त्यांसारखंच धावत होतं. सकाळी ऑफिसच्या मिटिंग्ज, दुपारी टीमच्या डेडलाईन्स, आणि संध्याकाळी काचेच्या खिडक्यांतून दिसणारा मुंबईचा पावसाळी नजारा — हाच तिचा श्वास झाला होता. ती एका मोठ्या कॉर्पोरेट कंपनीत टीम लीडर होती. वय फक्त सत्तावीस, पण चेहऱ्यावर आत्मविश्वासाची चमक आणि चालण्यात एक शहरात वाढलेल्या मुलीची ठाम ओळख होती. तिच्या आयुष्यात प्रेमासाठी वेळ उरला नव्हता, किंवा कदाचित तिला वाटायचं की प्रेम ही फक्त चित्रपटांत शोभणारी गोष्ट आहे.

पण राहुल तिच्या आयुष्यात आला आणि त्या विचारांची शांतपणे राख झाली.

राहुल पहिल्यांदा ऑफिसच्या एका क्लायंट मिटिंगमध्ये भेटला होता. तो महाराष्ट्राच्या एका छोट्याशा गावातून आलेला होता, पण त्याच्या व्यक्तिमत्त्वात एक वेगळीच शालीनता होती. त्याचा रंग हलका गव्हाळ, केस नेहमी व्यवस्थित विंचरलेले, आणि चेहऱ्यावर एक शांत, उबदार हास्य. त्याच्यात काहीतरी जुन्या मराठी नायकांसारखं होतं — साधं, पण आतपर्यंत भिडणारं. तो बोलताना डोळ्यांत डोळे घालून बोलायचा, आणि प्रत्येक शब्दात एक जिव्हाळा असायचा.

सलोनीला सुरुवातीला स्वतःवरच राग यायचा. “मी? एका गावाकडच्या मुलाकडे आकर्षित होतेय?” ती स्वतःलाच विचारायची. पण राहुलचं तिच्या नखांकडे बघून “खूप सुंदर दिसतात तुझे हात” असं सहज म्हणणं… मिटिंग संपल्यावर हलक्याने तिच्या हाताला स्पर्श करणं… आणि त्या स्पर्शात कुठलाही उथळपणा नसून एक विचित्र आपलेपणा असणं… हे सगळं तिच्या मनात खोलवर झिरपत गेलं.

हळूहळू ती त्याच्यात गुंतत गेली.

मुंबईच्या कॉफी शॉप्सपासून ते मरीन ड्राईव्हच्या ओल्या रात्रींपर्यंत, त्यांच्या भेटी वाढत गेल्या. राहुल शहरातला नव्हता, पण शहराने त्याला स्वतःची एक मोहक भाषा दिली होती. तो फार मोठमोठ्या गोष्टी बोलत नसे; पण सलोनी दमून ऑफिसमधून बाहेर पडली की तिच्यासाठी आधीच गरम चहा घेऊन उभा असायचा. तिच्या चेहऱ्यावरचा थकवा तो न बोलता वाचायचा.

आणि मग एक दिवस, त्यांच्या लग्नाचा दिवस उजाडला.

लग्नानंतर पहिल्या रात्री, खोलीत मंद दिव्यांचा प्रकाश होता. बाहेर पावसाची सर कोसळत होती. सलोनी अजूनही नव्या नात्याच्या संकोचात हरवलेली होती. राहुल तिच्याजवळ आला, तिच्या चेहऱ्यावरून हलकेच केस बाजूला केले, आणि तिच्या ओठांवर पहिलं चुंबन ठेवलं. त्या क्षणी सलोनीच्या अंगातून जणू विजेचा एक नाजूक प्रवाह गेला. तिच्या आत काहीतरी वितळलं. ती डोळे मिटून त्याच्या मिठीत विरघळत गेली. त्या स्पर्शात वासना नव्हती; होती ती पूर्ण स्वीकाराची भावना.

लग्नानंतर काही दिवसांनी राहुलने एक गोष्ट मांडली.

“सलोनी… गावात परत जायचं आहे. आईबाबा एकटे आहेत. आणि… मला वाटतं तू नोकरी सोडावी.”

तो क्षण तिच्यासाठी धक्कादायक होता. मुंबईत स्वतःचं करिअर उभं केलेल्या मुलीसाठी हा निर्णय सोपा नव्हता. तिच्या डोक्यात हजारो विचार घोंघावत होते. कॉर्पोरेट ऑफिसची ओळख, स्वतःची कमाई, स्वतःची स्वतंत्र दुनिया… हे सगळं सोडून एका गावात “कुलवधू” म्हणून जगणं?

तिला ते अस्वस्थ करणारं वाटलं.

पण त्याच वेळी… त्या विचारात एक गूढ आकर्षणही होतं.

एखाद्या मोठ्या शहरातील धावपळीचं आयुष्य मागे टाकून, एका जुन्या वाड्यात सकाळी लवकर उठणं, अंगण झाडणं, साडी नेसून घरातल्या मोठ्यांना नमस्कार करणं… त्या कल्पनेत काहीतरी काळोखासारखं पण विचित्र मोहक होतं. जणू तिच्या आतल्या एका वेगळ्याच स्त्रीला ते आयुष्य हवं होतं.

आणि अखेर, एका संध्याकाळी तिने resignation letter टाइप करायला सुरुवात केली.

ऑफिसच्या स्क्रीनसमोर बसलेली सलोनी थोडी थरथरत होती. प्रत्येक शब्दासोबत ती स्वतःच्या जुन्या आयुष्यापासून दूर जात होती. “Regards, Saloni…” टाइप करून तिने हात थांबवला.

मागून राहुलने तिला हलकेच मिठी मारली.

त्याच्या छातीची उब तिच्या पाठीला जाणवत होती. सलोनीने डोळे मिटले. त्या क्षणी तिला जाणवलं — ती फक्त नोकरी सोडत नव्हती, ती स्वतःचं संपूर्ण आयुष्य बदलत होती.

तिने कीबोर्डपासून हात दूर केला आणि स्वतःला त्याच्या मिठीत सोडून दिलं.
त्या रात्री तिने स्वतःला पूर्णपणे त्याच्यावर विश्वासाने टेकवलं.
काही दिवसांनी ते गावाकडे निघाले.

लोकल ट्रेनचा तो प्रवास सलोनीसाठी अगदी वेगळा होता. डब्यात घामाचा वास, कष्टाने थकलेले चेहरे, साधे कपडे घातलेले लोक… मुंबईच्या एसी ऑफिसमधून आलेल्या तिच्यासाठी ते सगळं नवीन होतं. तिने आईने दिलेली गडद मरून रंगाची शिफॉन साडी नेसली होती. हलकासा मेकअप, मंगळसूत्र, आणि केसांत मोगऱ्याचा गजरा.

पण त्या गर्दीत ती स्वतःला वेगळी वाटत होती.
तरीही तिचे डोळे सतत राहुलवरच खिळलेले होते.

तो तिच्याकडे पाहून हलकंसं हसला, आणि तिच्या हातावर आपला हात ठेवला.

“घाबरतेयस?” त्याने विचारलं.

सलोनीने मान हलवली.

“थोडंसं…”

राहुल हसला.
“गाव तुला बदलून टाकेल.”

ट्रेनच्या खिडकीबाहेर हळूहळू मुंबई मागे पडत होती. उंच इमारतींच्या जागी हिरवी शेतं दिसू लागली. आकाश अधिक मोकळं होत गेलं.

आणि सलोनीच्या मनात एक विचित्र भावना उगवत होती.

जणू ती एका नव्या जगाच्या दारात उभी होती…
जिथे तिचं आयुष्य तिच्या कल्पनेपेक्षा कितीतरी जास्त रानटी, खोल आणि अनपेक्षित होणार होतं.

टांग्याचे चाक लाल मातीच्या रस्त्यावरून हलके हलके खडखडत पुढे सरकत होते. संध्याकाळचा सूर्य आता खाली झुकत होता आणि त्याच्या केशरी प्रकाशात सगळं गाव एखाद्या जुन्या मराठी चित्रपटासारखं दिसत होतं. सलोनी अजूनही त्या नव्या वातावरणात हरवलेली होती. मुंबईच्या काचेच्या इमारती, हॉर्नचा गोंगाट, एसी ऑफिसचा गंध — हे सगळं जणू फार दूर मागे राहिलं होतं.

स्टेशनबाहेर पाऊल टाकल्याक्षणीच तो माणूस त्यांच्या समोर आला होता.

उंच, मजबूत देह. पांढरा कुर्ता, घट्ट नेसलेलं धोतर, डोक्यावर गांधी टोपी आणि चेहऱ्यावर जाड मिश्या. त्याच्या अंगातून येणारा घाम, तंबाखू आणि उन्हाने भाजलेल्या शरीराचा मिसळलेला मातीचा वास सलोनीला पहिल्यांदाच इतका जवळून जाणवत होता. मुंबईतल्या डिओड्रंट आणि परफ्यूमच्या सवयीमुळे तिला तो वास सुरुवातीला जरा अस्वस्थ करणारा वाटला… पण त्यात काहीतरी कच्चं, रानटी आणि विचित्रपणे आकर्षकही होतं.

“अरे राऊल्या!” त्या माणसाने जोरात हसत राहुलला मिठीत खेचलं.

राहुल अक्षरशः त्याच्या रुंद बाहूंमध्ये हरवून गेला. सलोनीच्या ओठांतून नकळत हलका श्वास बाहेर पडला. तिने संकोचाने ओठ चावले. त्या मिठीत एक रांगडी आपुलकी होती. शहरातली नीटनेटकी सभ्यता नव्हती — पण त्यात एक दडपण आणणारी ताकद होती.

“ही का आपली वहिनी?” त्या माणसाचे डोळे आता सलोनीवर रोखले गेले.

सलोनीने हलकंसं हसून नमस्कार केला.

“मी गणपत… राहुलचा काका. मोठा भाऊ त्याच्या बापाचा.” तो अभिमानाने म्हणाला.

त्याचा आवाज जाड, घोगरा आणि पूर्ण गावाकडच्या लहेजातला होता. प्रत्येक शब्दात मातीतला खरखरीतपणा होता.

सलोनीने साडीचा पदर नीट करत हलकेच मान डोलावली.

“नमस्कार काका…”

“अहोऽऽ!” तो मोठ्याने हसला. “मुंबईची पोरी पण भारी मराठी बोलत्ये की!”

राहुलने डोळे फिरवले. “काका, जरा शांत…”

“अरे, आता आमची सून झालीये ती. तिची गंमत नाही केली तर काय उपयोग?”

सलोनीच्या गालांवर नकळत गुलाबी छटा चढली.

टांग्यात बसल्यावर गावाचा प्रवास सुरू झाला. घोड्याच्या टापांचा आवाज, शेतातून येणारा ओलसर वाऱ्याचा गंध, दूर कुठेतरी ऐकू येणारा ढोल — सगळं तिच्यासाठी नवीन होतं.

राहुल तिच्या शेजारी बसला होता. त्यांच्या हातांचा हलकासा स्पर्श झाला आणि दोघंही नकळत थरारले.
सलोनीने त्याच्याकडे पाहिलं.

राहुल अजूनही शहरातल्या सभ्य पुरुषासारखाच दिसत होता. नीटनेटका, संयमी. पण त्याचा काका…
त्याच्याकडे पाहिलं की सलोनीच्या अंगावर हलकी शिरशिरी उठत होती.

तो अगदी लावणीच्या फडात ढोलकी वाजवणाऱ्या रांगड्या पुरुषांसारखा दिसत होता. उन्हाने भाजलेली तपकिरी त्वचा, जाड मनगटं, आणि डोळ्यांत एक रोखून पाहणारी सवय.

“काय वहिनी…” काका मागे वळून म्हणाला, “मुंबईत काय काम करत होतीस बरं?”

“कॉर्पोरेटमध्ये टीम लीडर होते…” सलोनीने उत्तर दिलं.

क्षणभर शांतता पसरली.

मग काका मोठ्याने हसला.

“अहोऽऽ! म्हणजे लोकांना हुकूम सोडायची सवय हाय तर!”

सलोनी गोंधळून हसली.

“आता आमच्या गावात तसं चालणार नाय बरं का…” तो पुढे म्हणाला. “इथं सकाळी कोंबडा आरवायच्या आत उठायचं. चूल पेटवायची. घर सांभाळायचं. कुलवधू म्हणजे कुलवधू!”
त्याच्या आवाजात चेष्टा होती… पण त्या चेष्टेखाली एक खरखरीत गंभीरपणाही दडलेला होता.
राहुल लगेच कुरकुरला.

“काका, पुरे आता.”

“अरे काय पुरे?” काका खदखदून हसला. “शहरातून आली म्हणून काचेच्या पेटीत ठेवायचं का तिला?”

सलोनी खाली पाहत होती. तिच्या बोटांनी साडीचा पदर घट्ट पकडला.
तिला त्या बोलण्यातला रांगडेपणा जाणवत होता. थोडा अस्वस्थ करणारा. पण त्याच वेळी… तिच्या मनात कुठेतरी एक विचित्र उष्णता उठत होती.

का?

तिलाच समजत नव्हतं.

काकाचा आवाज पुन्हा आला.

“पण एक सांगतो वहिनी… गाव बाईला बदलून टाकतं. सुरुवातीला सगळ्या शहरच्या पोरी घाबरत्यात… मग हळूहळू मातीत मिसळून जात्यात.”

त्याने तिच्याकडे रोखून पाहिलं.

“तुम्ही पण मिसळाल.”

सलोनीच्या पोटात हलकासा गोळा आला.

टांगा आता एका मोठ्या वाड्यासमोर येऊन थांबला.

जुनं लाकडी फाटक. अंगणात उभा पिंपळ. भिंतींवर काळाच्या खुणा. आणि आतून येणारा धूप, माती आणि जुन्या घराचा गंध.

घोडा थांबला.

आणि सलोनीचं हृदयही.
तिने हळूहळू वर पाहिलं.
हेच होतं आता तिचं नवीन घर.

“माझी वहिनी आली शेवटीऽऽ!”

अचानक अंगणभर एक खणखणीत, गोड आवाज घुमला आणि पुढच्याच क्षणी एक मुलगी धावत येऊन सलोनीला घट्ट मिठी मारून बसली.

सलोनी अक्षरशः दचकली.

त्या मुलीच्या गालांवर गुलाबी छटा होती, ओठ टपोरे आणि हसताना डोळ्यांत एक निरागस चमक. साधा सलवार-कमीज घातलेला असला तरी तिच्यात गावाकडच्या मुलींचं ते सहज सौंदर्य होतं — न सजलेलं, पण जिवंत.

“रेश्मा…” राहुल हसला. “जरा शांत.”

“काय शांत? वहिनी आहे माझी!” ती खट्याळपणे म्हणाली.

सलोनी नकळत हसली.

तेवढ्यात मागून एक जड, सावकाश चाल ऐकू आली.

सलोनीने वर पाहिलं.

पांढरी साडी नेसलेली एक भरदार देहयष्टीची स्त्री अंगणातून पुढे येत होती. डोक्यावर पदर, कपाळ कोरं, चेहऱ्यावर वयाच्या सुरकुत्या असूनही एक ठसठशीत सौंदर्य. त्वचा उजळ — अगदी राहुलसारखीच. पुढच्या केसांत चांदीसारखे पांढरे बट चमकत होते.

“आई…” राहुल शांत स्वरात म्हणाला.

ही होती मंजिरीदेवी.

सलोनीने लगेच खाली वाकून तिच्या पाया पडली.

मंजिरीदेवींनी तिच्या डोक्यावर हात ठेवला.

“सुखी रहा.”]]> https://xossipy.com/thread-73182.html Sat, 04 Apr 2026 10:22:12 +0300 https://xossipy.com/thread-73182.html નોંધ: આ એક કાલ્પનિક વાર્તા છે. વાર્તાના તમામ પાત્રો અને પ્રસંગો કલ્પિત છે, જેને વાસ્તવિકતા સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી. માત્ર 18 વર્ષથી ઉપરના વાચકો માટે.]]> નોંધ: આ એક કાલ્પનિક વાર્તા છે. વાર્તાના તમામ પાત્રો અને પ્રસંગો કલ્પિત છે, જેને વાસ્તવિકતા સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી. માત્ર 18 વર્ષથી ઉપરના વાચકો માટે.]]> https://xossipy.com/thread-73103.html Tue, 31 Mar 2026 12:43:50 +0300 https://xossipy.com/thread-73103.html પૂજા ની પૂજા


આ પ્રસ્તાવના અંધ શ્રદ્ધા સામે ચેતવણી તરીકે સેવા આપે છે જે, કોઈ પણ પ્રશ્ન પૂછ્યા વિના, ફક્ત મનુષ્યોને ભગવાનના દરજ્જા સુધી પહોંચાડે છે. આગળના પ્રકરણોમાં, બાબાના બધા દુષ્કૃત્યો ખુલ્લા પાડવામાં આવશે, કારણ કે તેમના કપટ, વિશ્વાસઘાત અને સ્વાર્થના સ્તરો એક પછી એક ઉઘાડા પાડવામાં આવશે. આ ફક્ત એક વ્યક્તિની વાર્તા નથી, પરંતુ સમાજના તે પાસાને પ્રતિબિંબિત કરતો અરીસો છે જ્યાં સત્ય ઘણીવાર અંધ શ્રદ્ધાના ભાર નીચે દટાયેલું રહે છે.

 
આ વાર્તા તો મનોરંજન સાથે માત્ર ઉદાહરણ છે, આવા ઘણા અને અનેક પ્રકાર ના કિસ્સા તમે વાંચ્યા હશે અથવા વાંચશો. એમાના કેટલાક ને નામદાર કોર્ટ મારફત સજા  પણ ફટકારાઈ છે.
 
આવા પાખંડો થી બહાર આવવા માટે તમારી વિવેક બુદ્ધિ (સમજદારી, common sense)જ એક માત્ર સરળ ઉપાય છે. મારી વિવેક બુદ્ધિ મને કહે છે કે આવા લોકો પાસે જવાની જ ક્યાં જરૂર છે? જે થવાનું છે તે તો થઈને જ રહેશે. જે એક માત્ર સત્ય છે. સત્ય ને કોઈજ બદલી શકે તેમ નથી. ક્યારેક ક્યારેક તો ભગવાન પોતે પણ બદલી શકતો નથી. પછી માણસ ની તો કોઈ વિસાત જ નથી.

સમજાય તો ઘણું સારું.............

**********************


આ એક ગુજરાતી વાર્તા છે અને એક છોકરી અને એક પુજારી સાથે નાં સબંધો ની છે

જેમને આવી વાર્તા થી અણગમો હોય તે લોકો એ અહી થી આગળ વાંચવું નહિ.

દોસ્તો અહી ફક્ત અને ફક્ત મનોરંજન નાં વિષય ને મુખ્ય રાખી ને વાર્તા લખાઈ છે, અહી કોઈ ધર્મ, વિધિ, ક્રિયા હોમ, હવન ને ફક્ત એક મનોરંજન તરીકે લેવા વિનંતી છે. વાર્તા માં લખાયેલી ક્રિયાઓ ફક્ત અને ફક્ત લેખિકા ની ઉપજ માત્ર છે.

ચાલો માણીએ એક નવી વાર્તા ને એક નવા સબ્જેક્ટ સાથે.

મને લાગે છે કે આવી વાર્તા ક્યારેય પણ ગુજરાતી માં લખાઈ નહિ હોય.

આભાર.............

મૈત્રી.]]> પૂજા ની પૂજા


આ પ્રસ્તાવના અંધ શ્રદ્ધા સામે ચેતવણી તરીકે સેવા આપે છે જે, કોઈ પણ પ્રશ્ન પૂછ્યા વિના, ફક્ત મનુષ્યોને ભગવાનના દરજ્જા સુધી પહોંચાડે છે. આગળના પ્રકરણોમાં, બાબાના બધા દુષ્કૃત્યો ખુલ્લા પાડવામાં આવશે, કારણ કે તેમના કપટ, વિશ્વાસઘાત અને સ્વાર્થના સ્તરો એક પછી એક ઉઘાડા પાડવામાં આવશે. આ ફક્ત એક વ્યક્તિની વાર્તા નથી, પરંતુ સમાજના તે પાસાને પ્રતિબિંબિત કરતો અરીસો છે જ્યાં સત્ય ઘણીવાર અંધ શ્રદ્ધાના ભાર નીચે દટાયેલું રહે છે.

 
આ વાર્તા તો મનોરંજન સાથે માત્ર ઉદાહરણ છે, આવા ઘણા અને અનેક પ્રકાર ના કિસ્સા તમે વાંચ્યા હશે અથવા વાંચશો. એમાના કેટલાક ને નામદાર કોર્ટ મારફત સજા  પણ ફટકારાઈ છે.
 
આવા પાખંડો થી બહાર આવવા માટે તમારી વિવેક બુદ્ધિ (સમજદારી, common sense)જ એક માત્ર સરળ ઉપાય છે. મારી વિવેક બુદ્ધિ મને કહે છે કે આવા લોકો પાસે જવાની જ ક્યાં જરૂર છે? જે થવાનું છે તે તો થઈને જ રહેશે. જે એક માત્ર સત્ય છે. સત્ય ને કોઈજ બદલી શકે તેમ નથી. ક્યારેક ક્યારેક તો ભગવાન પોતે પણ બદલી શકતો નથી. પછી માણસ ની તો કોઈ વિસાત જ નથી.

સમજાય તો ઘણું સારું.............

**********************


આ એક ગુજરાતી વાર્તા છે અને એક છોકરી અને એક પુજારી સાથે નાં સબંધો ની છે

જેમને આવી વાર્તા થી અણગમો હોય તે લોકો એ અહી થી આગળ વાંચવું નહિ.

દોસ્તો અહી ફક્ત અને ફક્ત મનોરંજન નાં વિષય ને મુખ્ય રાખી ને વાર્તા લખાઈ છે, અહી કોઈ ધર્મ, વિધિ, ક્રિયા હોમ, હવન ને ફક્ત એક મનોરંજન તરીકે લેવા વિનંતી છે. વાર્તા માં લખાયેલી ક્રિયાઓ ફક્ત અને ફક્ત લેખિકા ની ઉપજ માત્ર છે.

ચાલો માણીએ એક નવી વાર્તા ને એક નવા સબ્જેક્ટ સાથે.

મને લાગે છે કે આવી વાર્તા ક્યારેય પણ ગુજરાતી માં લખાઈ નહિ હોય.

આભાર.............

મૈત્રી.]]> https://xossipy.com/thread-72921.html Sat, 21 Mar 2026 16:31:32 +0300 https://xossipy.com/thread-72921.html ہندو لن کی پیاس

میرا نام عمران ہے.... میری عمر 30 سال ہے میں راولپنڈی پاکستان میں رہتا ہوں....میرے گھر میں میرے علاوہ میری 55 سال کی امی رخسانہ بیگم, 28 سالہ بیوی فوزیہ اور 24 سال کی جوان بہن شازیہ رہتے ہیں۔

شادی سے پہلے اور شادی کے بعد مجھے فحش فلمیں دیکھنے کا بہت شوق تھا۔ جس میں ہر طرح کا سیکس یعنی فیملی انسیسٹ، جوڑے کی تبدیلی، بیوی کی شراکت جیسے موضوعات مجھے بے حد پسند آتے تھے۔

شادی کے بعد میں نے اپنی بیوی فوزیہ کو بھی اسی طرح کی فلمیں دیکھنے کا چسکا لگا دیا۔

اسی طرح کی فلمیں دیکھنے کے بعد میں اپنی بیوی سے کردار ادا کرتا۔ جس میں میں اپنی بیوی کو غیر مردوں سے چدواتے دیکھ کر مٹھ لگاتا اور مزے کرتا

ایک دن میں اور فوزیہ نے ایک دیسی فلم دیکھی۔ جس میں ایک انڈین ہندو مرد اپنے انکٹ کافر لورے سے ایک مسلم پاکستانی عورت کی پاکیزہ چوت کو چودنے میں مصروف تھا۔

اس طرح کا انڈین ہندو مرد کی مسلم پاکستانی عورت کی چدائی والا موضوع ہم دونوں میاں بیوی کے لیے تابو اور نیا تھا۔

جس کی وجہ سے اس فلم کو دیکھتے ہی ہم دونوں میاں بیوی کے جسموں میں ایک نئی قسم کی آگ لگ گئی۔

اس فلم کو دیکھتے وقت اس ہندو مرد کے کافر انکٹ لورے کو دیکھ کر فوزیہ کی چوت پانی پانی ہونے لگی۔

جب کہ ایک مسلم پاکستانی عورت کی پاکیزہ چوت کو ایک کافر کے لورے سے اپنی نظروں کے سامنے چدواتے دیکھ کر میرا لورا بھی مزے کے مارے اکڑ کر پتھر جیسا سخت ہو گیا۔

وہ فلم دیکھنے کے بعد اس رات میں اور فوزیہ نے بھی ایک ہندو اور مسلم مرد اور عورت کا کردار ادا کرتے ہوئے آپس میں چدائی کی۔ تو ہم دونوں سیکس کے اس نئے مزے سے پاگل ہی ہو گئے۔

اس کے بعد ہم دونوں نے نیٹ پر اس موضوع کے بارے میں مواد تلاش کرنا شروع کیا۔

تو پتہ چلا کہ حجاب میں مسلم عورت اور کافر ہندو مرد کی چدائی پر مبنی بہت ساری کہانیاں اور فلمیں انٹرنیٹ پر نہ صرف موجود ہیں۔

جس کی وجہ سے ہم دونوں میاں بیوی اس موضوع پر آپس میں بات کرنے لگے۔ اور میری بیوی فوزیہ بھی اب کافر مرد سے چدائی کرنےکے فرضی کردار ادا سے نکل کر حقیقت میں کسی اصل ہندو مرد کےانکٹ لورے سے چدوانے کے لیے مجھ سے فرمائش کرنے لگی۔

]]> ہندو لن کی پیاس

میرا نام عمران ہے.... میری عمر 30 سال ہے میں راولپنڈی پاکستان میں رہتا ہوں....میرے گھر میں میرے علاوہ میری 55 سال کی امی رخسانہ بیگم, 28 سالہ بیوی فوزیہ اور 24 سال کی جوان بہن شازیہ رہتے ہیں۔

شادی سے پہلے اور شادی کے بعد مجھے فحش فلمیں دیکھنے کا بہت شوق تھا۔ جس میں ہر طرح کا سیکس یعنی فیملی انسیسٹ، جوڑے کی تبدیلی، بیوی کی شراکت جیسے موضوعات مجھے بے حد پسند آتے تھے۔

شادی کے بعد میں نے اپنی بیوی فوزیہ کو بھی اسی طرح کی فلمیں دیکھنے کا چسکا لگا دیا۔

اسی طرح کی فلمیں دیکھنے کے بعد میں اپنی بیوی سے کردار ادا کرتا۔ جس میں میں اپنی بیوی کو غیر مردوں سے چدواتے دیکھ کر مٹھ لگاتا اور مزے کرتا

ایک دن میں اور فوزیہ نے ایک دیسی فلم دیکھی۔ جس میں ایک انڈین ہندو مرد اپنے انکٹ کافر لورے سے ایک مسلم پاکستانی عورت کی پاکیزہ چوت کو چودنے میں مصروف تھا۔

اس طرح کا انڈین ہندو مرد کی مسلم پاکستانی عورت کی چدائی والا موضوع ہم دونوں میاں بیوی کے لیے تابو اور نیا تھا۔

جس کی وجہ سے اس فلم کو دیکھتے ہی ہم دونوں میاں بیوی کے جسموں میں ایک نئی قسم کی آگ لگ گئی۔

اس فلم کو دیکھتے وقت اس ہندو مرد کے کافر انکٹ لورے کو دیکھ کر فوزیہ کی چوت پانی پانی ہونے لگی۔

جب کہ ایک مسلم پاکستانی عورت کی پاکیزہ چوت کو ایک کافر کے لورے سے اپنی نظروں کے سامنے چدواتے دیکھ کر میرا لورا بھی مزے کے مارے اکڑ کر پتھر جیسا سخت ہو گیا۔

وہ فلم دیکھنے کے بعد اس رات میں اور فوزیہ نے بھی ایک ہندو اور مسلم مرد اور عورت کا کردار ادا کرتے ہوئے آپس میں چدائی کی۔ تو ہم دونوں سیکس کے اس نئے مزے سے پاگل ہی ہو گئے۔

اس کے بعد ہم دونوں نے نیٹ پر اس موضوع کے بارے میں مواد تلاش کرنا شروع کیا۔

تو پتہ چلا کہ حجاب میں مسلم عورت اور کافر ہندو مرد کی چدائی پر مبنی بہت ساری کہانیاں اور فلمیں انٹرنیٹ پر نہ صرف موجود ہیں۔

جس کی وجہ سے ہم دونوں میاں بیوی اس موضوع پر آپس میں بات کرنے لگے۔ اور میری بیوی فوزیہ بھی اب کافر مرد سے چدائی کرنےکے فرضی کردار ادا سے نکل کر حقیقت میں کسی اصل ہندو مرد کےانکٹ لورے سے چدوانے کے لیے مجھ سے فرمائش کرنے لگی۔

]]> https://xossipy.com/thread-71941.html Sun, 04 Jan 2026 11:16:42 +0300 https://xossipy.com/thread-71941.html ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಸರು ಹಸಿರುಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ   ಯಾವಾಗಲೂ ಹರ್ಸಿರಾಗಿ ಆಹ್ಲಾದಕರ  ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ 39 ವರ್ಷದ ಸಾವಿತ್ರಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಸಾವಿತ್ರಿ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ವಿಧವೆ. ಆಕೆಯ ಜೀವನ ಬಹಳ ಸರಳ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು  ಆಕೆಯ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ 23 ವರ್ಷದ ಚುರುಕು ಹುಡುಗಿ ಕಾವ್ಯ ವಾಸವಾಗಿದ್ದಳು. ಕಾವ್ಯ ಇನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾಗದ, ಕಾಲೇಜು ಮೇಟಿಲ್ಲಲ ಇನ್ನು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುತು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಿರದಿದ್ದರು ಉಳಿದ ವಿಶಗಲ್ಲಿ ತುಂಬಾನೇ ಮುಂದಿಡಲು   ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿ.

ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದ್ದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಗಾಢವಾದ ಸ್ನೇಹವಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಗಂಟೆ ಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವುದು ಸಮನ್ಯ್ವಗಿತು 

ಒಂದು ದಿನ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಸಮಯ. ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಶೌಚಾಲಯಗಳು  ಇಲ್ಲ ಸಾವಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯ ಇಬ್ಬರು  ಚೊಂಬನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು 

ಇಬ್ಬರೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ದೂರದ ಕಬ್ಬಿಣ ಗದ್ದೆಯ  ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಕತ್ತಲೆ ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು, ದೂರದಲ್ಲಿ ನರಿಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯ ಹೆದರಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯವರ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು.

ಸಾವಿತ್ರಿ: ಹೆದರಬೇಡ ಕಾವ್ಯ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದೀನಲ್ಲ. ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು nanage ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ರೂಢಿ.

 ಕಾವ್ಯ: ಅಲ್ಲಕ್ಕ, ಈ ಹಾವಿನ ಭಯ ಜಾಸ್ತಿ. ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತೋ ಏನೋ.

  ಸಾವಿತ್ರಿ: ಅದಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳೋದು, ಒಬ್ಬರೇ ಹೋಗಬೇಡಿ ಅಂತ. 

ಇಬ್ಬರೂ  ಗದ್ದೆಯ ವಂದು ಜಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಂತರು 

ಇತರ ಕೆಲವು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

 ಕಾವ್ಯ  ಸಾವಿತ್ರಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ  ಕುಳಿತು ಹೊಟ್ಟೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತಿದ್ದರು 

ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ  ಕುಳಿತೇ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಆತಂಕವನ್ನು ಸಾವಿತ್ರಿಯವರ ಬಳಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಳು. ಅಕ್ಕ, ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಹೋಗುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ತೊಂದರೆ ಇರಬಾರದು ಅಲ್ವಾ? ಎಂದಳು. ಸಾವಿತ್ರಿ ನಕ್ಕು, ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಕಾವ್ಯ, ಈಗೆಲ್ಲ ಬಹಳಷ್ಟು  ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಶಾಉಚದ ವೆವಸ್ಥೆ  ಬರುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಹಿಸಿಕೋ ಎಂದಳು 

ಹೊಟ್ಟೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಕತ್ತಲ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟರು

ಕಾವ್ಯ:  ಅಕ್ಕ ಒಂದು ವಿಷಯ ಕೇಳಲೇ? ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ವಾ?

ಸಾವಿತ್ರಿ : ಕೇಳಮ್ಮ  ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮುಚ್ಚುಮರೆ ಏನಿದೆ?

ಕಾವ್ಯ: ಅಲ್ಲಕ್ಕಾ ನಿಮಗೆ ಈಗ 39 ವರ್ಷ. ಅಣ್ಣ ತೀರಿಹೋಗಿ ಎಂಟು ವರ್ಷ ಆಯ್ತು. ನೀವು ಮತ್ತೆ ಮದುವೆ ಕೂಡ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ  ದೈಹಿಕ ಬಯಕೆಗಳು  ಆಗಲ್ವಾ? ಕಷ್ಟ ಆಗಲ್ವಾ? ಎಂದು ಮುಜುಗರದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದಳು.

ಸಾವಿತ್ರಿ: ವಂದು  ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದಳು . ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು  ನೋಡು ಕಾವ್ಯ, ನಾನೂ ಮನುಷ್ಯನೇ ಅಲ್ವಾ? ದೇಹ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಇರೋದು ಸಹಜ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ಹತೋಟಿ ತಪ್ಪುವುದುಂಟು, ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುವುದುಂಟು. ಆದರೆ ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಜನರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೂತುಹಾಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾವ್ಯ: ಅಂದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಆ ತರಹದ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್ ಬಂದಾಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಿಯಾ ?

ಸಾವಿತ್ರಿ: ಆಗ ನಾನು ದೇವರ ಪೂಜೆ ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಹತೋಟಿ ಇರಬೇಕು ಕಾವ್ಯ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಬದುಕುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವವರು ಇದ್ದರೆ ಆ ಒಂಟಿತನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾವಿತ್ರಿ: ತುಂಟತನದಿಂದ ಇಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಕಾವ್ಯ 

ಕಾವ್ಯ: ಸಾರಿ  ಅಕ್ಕ, ಸುಮ್ಮನೆ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದೆ

ಸಾವಿತ್ರಿ: ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಕಾವ್ಯ, ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಗುರವಾಯಿತು, 

ಹೊಲದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಬುಲೆಟ್ ಬೈಕ್ ಬಂದು ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿತು. ಅದು ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಮೀನ್ದಾರರ ಮಗ ಅರುಣ್ 

ಅರುಣ್ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡಿ ನಕ್ಕನು. ಏನಕ್ಕಾ, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ರಿ? ಎಂದು ಸಾವಿತ್ರಿಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದವನೇ, ಕಾವ್ಯಳ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದನು 

ಸಾವಿತ್ರಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅರುಣ್ ಕಾವ್ಯಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಏನು ಕಾವ್ಯ, ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ತುಂಬಾ ಚಳಿ ಇದೆಯಲ್ಲ? ಏನಾದರೂ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ ಹೇಗೆ? ಎಂದು ದ್ವಂದಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು 

ಕಾವ್ಯ ನಾಚಿದಳು 

ಕಾವ್ಯಳ  ಕೈಯನ್ನು ಸವರುತ್ತಾಹುಷಾರಾಗಿ ಹೋಗು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬೈಕ್ ಏರಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋದನು.

ಅವನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಕಾವ್ಯಳನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ  ನೋಡಿದಳು

ಸಾವಿತ್ರಿ:  ಅವನ ಜೊತೆ ನಿನಗೇನು ಸಂಬಂಧ? ಅವನು ನಿನನ್ನು  ಮದುವೆಯಾಗ್ತಾನಾ   ಬರಿ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಆಸ್ಥೆ ನೀನು ಅವನಿಗೆ  ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ನುಡಿದಳು 

ಕಾವ್ಯ : ಆ ಯೋ ಅಕ್ಕ ಅವನೆಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗ್ತಾನೆ? ನನಗೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯೇನಿಲ್ಲ, ಇದು ನಂಗು ಬರಿ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಅಷ್ಟೇ.

ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಆಕೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿದರು, ಹಾಗಾದರೆನೀನು ಅವನ ಜೊತೆ ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ

ಕಾವ್ಯ: ಹೌದು ಅಕ್ಕ, ಅವನ ಫಾರ್ಮ್‌ಹೌಸ್‌ನಲ್ಲಿ (ತೋಟದ ಮನೆ) ನಾವು ಒಂದೆರಡು ಸಲ ಜೊತೆಗಿದ್ವಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ? ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಮನ್. 

ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಅಕ್ಕ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಎಷ್ಟೋ ಹುಡುಗಿಯರು ಅವನ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಂಗಸರು ಕೂಡ ಅವನ ಜೊತೆ ಅಫೇರ್ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಗೊತ್ತಾ?

ಸಾವಿತ್ರಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ   ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಹಿಂದೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಯಗಳಿವೆಯೇ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು.

ಕಾವ್ಯ: ಹೌದು ಅಕ್ಕ, ಸುಮ್ಮನೆ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಪತಿವ್ರತೆಯರಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಒಳಗಡೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಸೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಜೀವನ ಇರೋದೇ ಅನುಭವಿಸೋಕೆ ಅಲ್ವಾ?

ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು

ಸಾವಿತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಇಡೀ ಮನೆ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಅರುಣ್‌ನ ಚೇಷ್ಟೆಯ ನೋಟ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದ್ದ ಭಾವನೆಗಳು ಇಂದು ಕಾವ್ಯಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜಾಗೃತಗೊಂಡಿದ್ದವು.

ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದ ಸಾವಿತ್ರಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು.

ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೆ ಆಯಿತು 

 39  ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾದರೂ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನ ಶುದ್ಧ ವಾತಾವರ ಡಿಂಡಿಗಿ ಅವಳ  ದೇಹ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು 

ತನ್ನ ಬಿಗಿಯಾದ ಮೊಲೆ ಮತ್ತು  ಆಕಾಶಕ ಸೊಂಟವನ್ನು ನೋಡಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಳು 

ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ  ಗಂಡನ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬಂದವು.

ಛೀ, ನಾನೇನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಗಂಡ ತೀರಿಹೋಗಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಈ ಬಯಕೆಗಳೇ? ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೀಯಾಳಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯಳ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು.ವಿಧವೆಯಾಗಿ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿತು ಒಂದು ಕಡೆ ದೈಹಿಕ ಹಸಿವು, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು. ಈ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಅವಳಿಗೆ ಹಸಿವಿನ ಅರಿವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಇದ್ದರು , ಅವಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. 

ದೀಪವನ್ನು ಆರಿಸಿ, ತನ್ನ  ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದಳು. ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು 

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ  ನೆನೆದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ, ಊಟ ಮಾಡದೆಯೇ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದಳು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತ ಬಯಕೆಗಳು ಮತ್ತು ತನ್ನ  ಗಂಡನ ನೆನಪುಗಳ ನಡುವೆ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು 

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಸಮಯ 6:30. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತಳಮಳವಿತ್ತು. 

ಚೊಂಬು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಕಾವ್ಯಗೆ ಕರೆದಳು

ಕಾವ್ಯಳ ಅಮ್ಮ ಬಂದು : ಸಾವಿತ್ರಿ. ಕಾವ್ಯ ಆಗಲೇ ಎದ್ದು ಹೋದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಆಗಿತ್ತಂತೆ, ಹೊಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು. ನೀನು ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ ಅಂತ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬಳೇ ಹೊರಟು ಹೋದಳು, ಎಂದರು.

ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋದಳಾ? ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಅರುಣ್ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕನ ಅಂತ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತ ತಾನು ಹೊರಟಳು 

ಹಾದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾವ್ಯಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆಯೋ ಅಥವಾ ಅರುಣ್ ಜೊತೆ ಏನಾದರೂ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಯೋ?ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಆ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು 

ಮುಂದು ವರೆಯುತ್ತೆ ...

]]> ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಸರು ಹಸಿರುಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ   ಯಾವಾಗಲೂ ಹರ್ಸಿರಾಗಿ ಆಹ್ಲಾದಕರ  ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ 39 ವರ್ಷದ ಸಾವಿತ್ರಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಸಾವಿತ್ರಿ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ವಿಧವೆ. ಆಕೆಯ ಜೀವನ ಬಹಳ ಸರಳ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು  ಆಕೆಯ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ 23 ವರ್ಷದ ಚುರುಕು ಹುಡುಗಿ ಕಾವ್ಯ ವಾಸವಾಗಿದ್ದಳು. ಕಾವ್ಯ ಇನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾಗದ, ಕಾಲೇಜು ಮೇಟಿಲ್ಲಲ ಇನ್ನು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುತು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಿರದಿದ್ದರು ಉಳಿದ ವಿಶಗಲ್ಲಿ ತುಂಬಾನೇ ಮುಂದಿಡಲು   ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿ.

ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದ್ದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಗಾಢವಾದ ಸ್ನೇಹವಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಗಂಟೆ ಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವುದು ಸಮನ್ಯ್ವಗಿತು 

ಒಂದು ದಿನ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಸಮಯ. ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಶೌಚಾಲಯಗಳು  ಇಲ್ಲ ಸಾವಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯ ಇಬ್ಬರು  ಚೊಂಬನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು 

ಇಬ್ಬರೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ದೂರದ ಕಬ್ಬಿಣ ಗದ್ದೆಯ  ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಕತ್ತಲೆ ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು, ದೂರದಲ್ಲಿ ನರಿಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯ ಹೆದರಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯವರ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು.

ಸಾವಿತ್ರಿ: ಹೆದರಬೇಡ ಕಾವ್ಯ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದೀನಲ್ಲ. ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು nanage ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ರೂಢಿ.

 ಕಾವ್ಯ: ಅಲ್ಲಕ್ಕ, ಈ ಹಾವಿನ ಭಯ ಜಾಸ್ತಿ. ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತೋ ಏನೋ.

  ಸಾವಿತ್ರಿ: ಅದಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳೋದು, ಒಬ್ಬರೇ ಹೋಗಬೇಡಿ ಅಂತ. 

ಇಬ್ಬರೂ  ಗದ್ದೆಯ ವಂದು ಜಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಂತರು 

ಇತರ ಕೆಲವು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

 ಕಾವ್ಯ  ಸಾವಿತ್ರಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ  ಕುಳಿತು ಹೊಟ್ಟೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತಿದ್ದರು 

ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ  ಕುಳಿತೇ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಆತಂಕವನ್ನು ಸಾವಿತ್ರಿಯವರ ಬಳಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಳು. ಅಕ್ಕ, ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಹೋಗುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ತೊಂದರೆ ಇರಬಾರದು ಅಲ್ವಾ? ಎಂದಳು. ಸಾವಿತ್ರಿ ನಕ್ಕು, ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಕಾವ್ಯ, ಈಗೆಲ್ಲ ಬಹಳಷ್ಟು  ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಶಾಉಚದ ವೆವಸ್ಥೆ  ಬರುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಹಿಸಿಕೋ ಎಂದಳು 

ಹೊಟ್ಟೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಕತ್ತಲ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟರು

ಕಾವ್ಯ:  ಅಕ್ಕ ಒಂದು ವಿಷಯ ಕೇಳಲೇ? ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ವಾ?

ಸಾವಿತ್ರಿ : ಕೇಳಮ್ಮ  ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮುಚ್ಚುಮರೆ ಏನಿದೆ?

ಕಾವ್ಯ: ಅಲ್ಲಕ್ಕಾ ನಿಮಗೆ ಈಗ 39 ವರ್ಷ. ಅಣ್ಣ ತೀರಿಹೋಗಿ ಎಂಟು ವರ್ಷ ಆಯ್ತು. ನೀವು ಮತ್ತೆ ಮದುವೆ ಕೂಡ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ  ದೈಹಿಕ ಬಯಕೆಗಳು  ಆಗಲ್ವಾ? ಕಷ್ಟ ಆಗಲ್ವಾ? ಎಂದು ಮುಜುಗರದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದಳು.

ಸಾವಿತ್ರಿ: ವಂದು  ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದಳು . ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು  ನೋಡು ಕಾವ್ಯ, ನಾನೂ ಮನುಷ್ಯನೇ ಅಲ್ವಾ? ದೇಹ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಇರೋದು ಸಹಜ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ಹತೋಟಿ ತಪ್ಪುವುದುಂಟು, ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುವುದುಂಟು. ಆದರೆ ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಜನರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೂತುಹಾಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾವ್ಯ: ಅಂದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಆ ತರಹದ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್ ಬಂದಾಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಿಯಾ ?

ಸಾವಿತ್ರಿ: ಆಗ ನಾನು ದೇವರ ಪೂಜೆ ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಹತೋಟಿ ಇರಬೇಕು ಕಾವ್ಯ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಬದುಕುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವವರು ಇದ್ದರೆ ಆ ಒಂಟಿತನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾವಿತ್ರಿ: ತುಂಟತನದಿಂದ ಇಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಕಾವ್ಯ 

ಕಾವ್ಯ: ಸಾರಿ  ಅಕ್ಕ, ಸುಮ್ಮನೆ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದೆ

ಸಾವಿತ್ರಿ: ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಕಾವ್ಯ, ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಗುರವಾಯಿತು, 

ಹೊಲದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಬುಲೆಟ್ ಬೈಕ್ ಬಂದು ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿತು. ಅದು ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಮೀನ್ದಾರರ ಮಗ ಅರುಣ್ 

ಅರುಣ್ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡಿ ನಕ್ಕನು. ಏನಕ್ಕಾ, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ರಿ? ಎಂದು ಸಾವಿತ್ರಿಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದವನೇ, ಕಾವ್ಯಳ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದನು 

ಸಾವಿತ್ರಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅರುಣ್ ಕಾವ್ಯಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಏನು ಕಾವ್ಯ, ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ತುಂಬಾ ಚಳಿ ಇದೆಯಲ್ಲ? ಏನಾದರೂ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ ಹೇಗೆ? ಎಂದು ದ್ವಂದಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು 

ಕಾವ್ಯ ನಾಚಿದಳು 

ಕಾವ್ಯಳ  ಕೈಯನ್ನು ಸವರುತ್ತಾಹುಷಾರಾಗಿ ಹೋಗು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬೈಕ್ ಏರಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋದನು.

ಅವನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಕಾವ್ಯಳನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ  ನೋಡಿದಳು

ಸಾವಿತ್ರಿ:  ಅವನ ಜೊತೆ ನಿನಗೇನು ಸಂಬಂಧ? ಅವನು ನಿನನ್ನು  ಮದುವೆಯಾಗ್ತಾನಾ   ಬರಿ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಆಸ್ಥೆ ನೀನು ಅವನಿಗೆ  ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ನುಡಿದಳು 

ಕಾವ್ಯ : ಆ ಯೋ ಅಕ್ಕ ಅವನೆಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗ್ತಾನೆ? ನನಗೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯೇನಿಲ್ಲ, ಇದು ನಂಗು ಬರಿ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಅಷ್ಟೇ.

ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಆಕೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿದರು, ಹಾಗಾದರೆನೀನು ಅವನ ಜೊತೆ ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ

ಕಾವ್ಯ: ಹೌದು ಅಕ್ಕ, ಅವನ ಫಾರ್ಮ್‌ಹೌಸ್‌ನಲ್ಲಿ (ತೋಟದ ಮನೆ) ನಾವು ಒಂದೆರಡು ಸಲ ಜೊತೆಗಿದ್ವಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ? ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಮನ್. 

ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಅಕ್ಕ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಎಷ್ಟೋ ಹುಡುಗಿಯರು ಅವನ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಂಗಸರು ಕೂಡ ಅವನ ಜೊತೆ ಅಫೇರ್ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಗೊತ್ತಾ?

ಸಾವಿತ್ರಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ   ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಹಿಂದೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಯಗಳಿವೆಯೇ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು.

ಕಾವ್ಯ: ಹೌದು ಅಕ್ಕ, ಸುಮ್ಮನೆ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಪತಿವ್ರತೆಯರಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಒಳಗಡೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಸೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಜೀವನ ಇರೋದೇ ಅನುಭವಿಸೋಕೆ ಅಲ್ವಾ?

ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು

ಸಾವಿತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಇಡೀ ಮನೆ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಅರುಣ್‌ನ ಚೇಷ್ಟೆಯ ನೋಟ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದ್ದ ಭಾವನೆಗಳು ಇಂದು ಕಾವ್ಯಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜಾಗೃತಗೊಂಡಿದ್ದವು.

ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದ ಸಾವಿತ್ರಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು.

ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೆ ಆಯಿತು 

 39  ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾದರೂ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನ ಶುದ್ಧ ವಾತಾವರ ಡಿಂಡಿಗಿ ಅವಳ  ದೇಹ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು 

ತನ್ನ ಬಿಗಿಯಾದ ಮೊಲೆ ಮತ್ತು  ಆಕಾಶಕ ಸೊಂಟವನ್ನು ನೋಡಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಳು 

ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ  ಗಂಡನ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬಂದವು.

ಛೀ, ನಾನೇನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಗಂಡ ತೀರಿಹೋಗಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಈ ಬಯಕೆಗಳೇ? ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೀಯಾಳಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯಳ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು.ವಿಧವೆಯಾಗಿ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿತು ಒಂದು ಕಡೆ ದೈಹಿಕ ಹಸಿವು, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು. ಈ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಅವಳಿಗೆ ಹಸಿವಿನ ಅರಿವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಇದ್ದರು , ಅವಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. 

ದೀಪವನ್ನು ಆರಿಸಿ, ತನ್ನ  ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದಳು. ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು 

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ  ನೆನೆದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ, ಊಟ ಮಾಡದೆಯೇ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದಳು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತ ಬಯಕೆಗಳು ಮತ್ತು ತನ್ನ  ಗಂಡನ ನೆನಪುಗಳ ನಡುವೆ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು 

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಸಮಯ 6:30. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತಳಮಳವಿತ್ತು. 

ಚೊಂಬು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಕಾವ್ಯಗೆ ಕರೆದಳು

ಕಾವ್ಯಳ ಅಮ್ಮ ಬಂದು : ಸಾವಿತ್ರಿ. ಕಾವ್ಯ ಆಗಲೇ ಎದ್ದು ಹೋದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಆಗಿತ್ತಂತೆ, ಹೊಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು. ನೀನು ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ ಅಂತ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬಳೇ ಹೊರಟು ಹೋದಳು, ಎಂದರು.

ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋದಳಾ? ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಅರುಣ್ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕನ ಅಂತ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತ ತಾನು ಹೊರಟಳು 

ಹಾದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾವ್ಯಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆಯೋ ಅಥವಾ ಅರುಣ್ ಜೊತೆ ಏನಾದರೂ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಯೋ?ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಆ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು 

ಮುಂದು ವರೆಯುತ್ತೆ ...

]]> https://xossipy.com/thread-71777.html Sun, 21 Dec 2025 12:48:21 +0300 https://xossipy.com/thread-71777.html
મમ્મીનું નામ મેઘા છે અને ઉંમર 44 વર્ષ છે. દેખાવે સુંદર અને ઘાટીલું શરીર હોવાથી તેની ઉંમર 32-35 થી વધુ લાગે નહિ. હાલમાં કોઈ કામ ન હોવાથી ઘણો સમય હું ઈન્ટરનેટ પાર પસાર કરતો. તેમાં ધીમે ધીમે ક્યારેક ગંદા વિડિઓ-ફોટો જોઈ લેતો અને સેકસી વાર્તાઓ પણ વાંચતો. તેના કારણે મારો સ્ત્રીઓને જોવાનો દ્રષ્ટિકોણ બદલાયો. 

મમ્મી માટે આમ તો મારા મનમાં ક્યારેય ખોટા ખ્યાલ ન આવતા પણ એની સુંદરતા જોઈને મને મનોમન ગર્વ અનુભવતો કે મારી મમ્મી કેટલી સુંદર છે. પછી મેં આજુબાજુના માહોલમાં પણ નિરીક્ષણ કરવાનું શરુ કર્યું. મેં જોયું કે મમ્મી બહાર નીકળે ત્યારે પારકા પુરુષો મમ્મીની સુંદરતાને ત્રાંસી નજરે જોતા. મમ્મીની સુંદરતા જ એવી છે કે કોઈપણનું  ધ્યાન આકર્ષિત કરે. 36 ની સાઈઝના ભરાવદાર, ગોળ સ્તનો જે કોઈપણ કપડામાં દેખાઈ આવે. પેટ સહેજ બહાર નીકળેલું અને કમર મરોડદાર. 38 ની સાઈઝના નિતંબ તો જાણે કોઈ નવજુવાન છોકરીના હોય એવા ગોળ અને ઘાટીલા. મને આ બધી સાઈઝ મમ્મીના કપડાંમાં લખેલી મળેલી. મને ક્યારેક વિચાર આવી જતો કે પપ્પાએ આવી સુંદરતાની મૂર્તિને છોડીને ભૂલ કરી છે. 

આમ ને આમ સામાન્ય રીતે જીવન ચાલતું હતું. અમારે એકવાર મમ્મીની એક સહેલીના દીકરાના લગ્નમાં જવાનું થયું. લગ્નના બધા ફંક્શન એક હોટલમાં રાખ્યા હતા અને ત્રણ દિવસ રહેવાનું પણ એમાં જ હતું. લગભગ દોઢસો જેટલા મહેમાનો હતા. મમ્મીની ડ્રેસિંગ સેન્સ સારી હતી. એટલે એણે જુદા જુદા ફંક્શનને અનુરૂપ કપડાં સાથે લીધા હતા. પહેલા દિવસે કઈં ખાસ ન હતું. બીજા દિવસે મહેંદી અને સંગીતના ફંક્શન્સ હતા. સવારના ભાગમાં મહેંદી વખતે મમ્મીએ હાથ અને પગમાં મહેંદી મુકાવી હતી તેમાં તે સંદર લગતી હતી. 

સાંજે સંગીતનો પ્રોગ્રામ હતો અને એમાં વેસ્ટર્ન કપડાંની થીમ હતી. એમાં મમ્મીએ એક વનપીસ ડ્રેસ પહેર્યો હતો જેનું ફીટીંગ અને ડિઝાઇન મનમોહક હતા. એમાં સ્તનો અને નિતંબનો આકાર સેક્સી લાગતો હતો. આછું ક્લીવેજ દેખાતું હતું એનાથી તે વધુ આકર્ષક લગતી હતી. આછો મેકઅપ પણ કર્યો હતો એટલે તે અપ્સરા જેવી લગતી હતી. મને લાગ્યું કે મમ્મી આજે ઘણા દિલોને ઘાયલ કરશે. 

જુદા જુદા ગીતો ઉપર બધા નાચતા હતા. પછીથી એક રોમાન્ટિક ગીત આવ્યું. એમાં બધા પોતપોતાના પતિ-પત્ની સાથે નાચતા હતા. કોઈ સિંગલ હતા તે એક બાજુ ઉપર રહીને જોતા હતા. એટલામાં જાહેરાત કરવામાં આવી કે જે સિંગલ આવ્યા તેઓ પોતાની રીતે કોઈ ડાન્સ પાર્ટનર શોધી શકે છે. થોડીવારમાં એક પુરુષ મમ્મી પાસે આવ્યો અને મમ્મીને પુછયુ કે શું તે બંને સાથે ડાન્સ કરી શકે? મમ્મીએ થોડું ખચકાઈને હા પાડી. તેઓ બંને બીજા કપલ્સની સાથે જઈને ડાન્સ કરવા લાગ્યા. પેલા પુરુષે મમ્મીનો એક હાથ પોતાના હાથમાં પરોવ્યો અને મમ્મીનો બીજો હાથ પોતાના ખભે મુકાવ્યો. મમ્મી આમ અજાણ્યા પુરુષ સાથે આ રીતે કરવામાં ખચકાય તે સ્વભાવિક હતું. પછી તો તે પુરુષે પોતાનો બીજો હાથ મમ્મીની કમરે મુક્યો ત્યારે મમ્મી શરમાઈને નીચું જોઈ ગઈ. 


થોડીકવારમાં મમ્મી પણ ધીરે ધીરે એની સાથે સહજ થઈને ડાન્સ કરવા લાગી. પછી તો તેઓ બંને આંખમાં આંખ પરોવીને ડાન્સ કરવા લાગ્યા. તેમના સ્ટેપ્સ પણ સારા હતા એટલે બીજા કપલ્સ પણ પોતાનો ડાન્સ પૂરો કરીને મમ્મી અને એના પાર્ટનરને ડાન્સ કરતા જોઈને તાળીઓ પાડવા અને બૂમો પાડીને ચીઅર કરવા લાગ્યા. મમ્મીના સ્તનો ડાન્સના સ્ટેપ્સની સાથે લયબદ્ધ રીતે હલતા હતા. આમ સંગીતનો પ્રોગ્રામ પૂરો થયો પછી પેલો પુરુષ મમ્મી સાથે પરિચય કરવા રોકાયો. તેનું નામ નિમેષ હતું. તે સિંગલ જ હતો. ઉંમર લગભગ 40 આસપાસ હતી. તેને મમ્મીના ડાન્સ સ્ટેપ્સ અને ડ્રેસિંગ સેન્સના વખાણ કર્યા. પછી નાની-મોટી વાતો બાદ બંનેએ નંબરની આપ-લે કરી, કયા રૂમમાં રહીએ છીએ તે જાણ્યુ અને ફરી મળવાનું નક્કી કર્યું.

હું અને મમ્મી પછી અમારા રૂમમાં આવ્યા. મારે બીજું કઈ કામ ન હતું એટલે હું કપડાં બદલીને સૂતો.અડધી કલાક પછી મારી આંખ ખુલી ત્યારે મેં જોયું કે મમ્મી રૂમમાં ન હતી. મને લાગ્યુ કે કદાચ નીચે તેની સહેલી સાથે હશે અને કાલની લગ્નની તૈયારીમાં હશે. એટલે હું નીચે ગયો. મમ્મીને ન જોઈ એટલે મેં તેમની સહેલીને પૂછ્યું તો તેમને કહ્યું કે મમ્મી હમણાં જ ત્યાંથી ગઈ હતી અને રૂમ ઉપર ગઈ હશે. પણ રૂમ ઉપર તો આવી ન હતી. મેં મમ્મીને ફોન કર્યો પણ માત્ર રિંગ જ જતી હતી. મમ્મી ઘણીવાર ફોન સાયલંટમાં રાખીને ભૂલી જતી હતી. પછી મારા મનમાં અચાનક વિચાર આવ્યો કે કદાચ એ નિમેષના રૂમમાં તો નહિ હોય.

હું નિમેષના રૂમ પાસે ગયો. પહેલા તો કઈ અવાજ ન આવ્યો પણ પછી અંદરથી સિસ્કારીના ધીમા અવાજ આવવા લાગ્યા. એટલે મે કિ-હૉલમાંથી અંદર જોયું. અંદર સીધો રૂમ દેખાતો હતો. તેનું દ્રશ્ય મારી કલ્પના બહારનું હતું. 

(ક્રમશ:)]]>
મમ્મીનું નામ મેઘા છે અને ઉંમર 44 વર્ષ છે. દેખાવે સુંદર અને ઘાટીલું શરીર હોવાથી તેની ઉંમર 32-35 થી વધુ લાગે નહિ. હાલમાં કોઈ કામ ન હોવાથી ઘણો સમય હું ઈન્ટરનેટ પાર પસાર કરતો. તેમાં ધીમે ધીમે ક્યારેક ગંદા વિડિઓ-ફોટો જોઈ લેતો અને સેકસી વાર્તાઓ પણ વાંચતો. તેના કારણે મારો સ્ત્રીઓને જોવાનો દ્રષ્ટિકોણ બદલાયો. 

મમ્મી માટે આમ તો મારા મનમાં ક્યારેય ખોટા ખ્યાલ ન આવતા પણ એની સુંદરતા જોઈને મને મનોમન ગર્વ અનુભવતો કે મારી મમ્મી કેટલી સુંદર છે. પછી મેં આજુબાજુના માહોલમાં પણ નિરીક્ષણ કરવાનું શરુ કર્યું. મેં જોયું કે મમ્મી બહાર નીકળે ત્યારે પારકા પુરુષો મમ્મીની સુંદરતાને ત્રાંસી નજરે જોતા. મમ્મીની સુંદરતા જ એવી છે કે કોઈપણનું  ધ્યાન આકર્ષિત કરે. 36 ની સાઈઝના ભરાવદાર, ગોળ સ્તનો જે કોઈપણ કપડામાં દેખાઈ આવે. પેટ સહેજ બહાર નીકળેલું અને કમર મરોડદાર. 38 ની સાઈઝના નિતંબ તો જાણે કોઈ નવજુવાન છોકરીના હોય એવા ગોળ અને ઘાટીલા. મને આ બધી સાઈઝ મમ્મીના કપડાંમાં લખેલી મળેલી. મને ક્યારેક વિચાર આવી જતો કે પપ્પાએ આવી સુંદરતાની મૂર્તિને છોડીને ભૂલ કરી છે. 

આમ ને આમ સામાન્ય રીતે જીવન ચાલતું હતું. અમારે એકવાર મમ્મીની એક સહેલીના દીકરાના લગ્નમાં જવાનું થયું. લગ્નના બધા ફંક્શન એક હોટલમાં રાખ્યા હતા અને ત્રણ દિવસ રહેવાનું પણ એમાં જ હતું. લગભગ દોઢસો જેટલા મહેમાનો હતા. મમ્મીની ડ્રેસિંગ સેન્સ સારી હતી. એટલે એણે જુદા જુદા ફંક્શનને અનુરૂપ કપડાં સાથે લીધા હતા. પહેલા દિવસે કઈં ખાસ ન હતું. બીજા દિવસે મહેંદી અને સંગીતના ફંક્શન્સ હતા. સવારના ભાગમાં મહેંદી વખતે મમ્મીએ હાથ અને પગમાં મહેંદી મુકાવી હતી તેમાં તે સંદર લગતી હતી. 

સાંજે સંગીતનો પ્રોગ્રામ હતો અને એમાં વેસ્ટર્ન કપડાંની થીમ હતી. એમાં મમ્મીએ એક વનપીસ ડ્રેસ પહેર્યો હતો જેનું ફીટીંગ અને ડિઝાઇન મનમોહક હતા. એમાં સ્તનો અને નિતંબનો આકાર સેક્સી લાગતો હતો. આછું ક્લીવેજ દેખાતું હતું એનાથી તે વધુ આકર્ષક લગતી હતી. આછો મેકઅપ પણ કર્યો હતો એટલે તે અપ્સરા જેવી લગતી હતી. મને લાગ્યું કે મમ્મી આજે ઘણા દિલોને ઘાયલ કરશે. 

જુદા જુદા ગીતો ઉપર બધા નાચતા હતા. પછીથી એક રોમાન્ટિક ગીત આવ્યું. એમાં બધા પોતપોતાના પતિ-પત્ની સાથે નાચતા હતા. કોઈ સિંગલ હતા તે એક બાજુ ઉપર રહીને જોતા હતા. એટલામાં જાહેરાત કરવામાં આવી કે જે સિંગલ આવ્યા તેઓ પોતાની રીતે કોઈ ડાન્સ પાર્ટનર શોધી શકે છે. થોડીવારમાં એક પુરુષ મમ્મી પાસે આવ્યો અને મમ્મીને પુછયુ કે શું તે બંને સાથે ડાન્સ કરી શકે? મમ્મીએ થોડું ખચકાઈને હા પાડી. તેઓ બંને બીજા કપલ્સની સાથે જઈને ડાન્સ કરવા લાગ્યા. પેલા પુરુષે મમ્મીનો એક હાથ પોતાના હાથમાં પરોવ્યો અને મમ્મીનો બીજો હાથ પોતાના ખભે મુકાવ્યો. મમ્મી આમ અજાણ્યા પુરુષ સાથે આ રીતે કરવામાં ખચકાય તે સ્વભાવિક હતું. પછી તો તે પુરુષે પોતાનો બીજો હાથ મમ્મીની કમરે મુક્યો ત્યારે મમ્મી શરમાઈને નીચું જોઈ ગઈ. 


થોડીકવારમાં મમ્મી પણ ધીરે ધીરે એની સાથે સહજ થઈને ડાન્સ કરવા લાગી. પછી તો તેઓ બંને આંખમાં આંખ પરોવીને ડાન્સ કરવા લાગ્યા. તેમના સ્ટેપ્સ પણ સારા હતા એટલે બીજા કપલ્સ પણ પોતાનો ડાન્સ પૂરો કરીને મમ્મી અને એના પાર્ટનરને ડાન્સ કરતા જોઈને તાળીઓ પાડવા અને બૂમો પાડીને ચીઅર કરવા લાગ્યા. મમ્મીના સ્તનો ડાન્સના સ્ટેપ્સની સાથે લયબદ્ધ રીતે હલતા હતા. આમ સંગીતનો પ્રોગ્રામ પૂરો થયો પછી પેલો પુરુષ મમ્મી સાથે પરિચય કરવા રોકાયો. તેનું નામ નિમેષ હતું. તે સિંગલ જ હતો. ઉંમર લગભગ 40 આસપાસ હતી. તેને મમ્મીના ડાન્સ સ્ટેપ્સ અને ડ્રેસિંગ સેન્સના વખાણ કર્યા. પછી નાની-મોટી વાતો બાદ બંનેએ નંબરની આપ-લે કરી, કયા રૂમમાં રહીએ છીએ તે જાણ્યુ અને ફરી મળવાનું નક્કી કર્યું.

હું અને મમ્મી પછી અમારા રૂમમાં આવ્યા. મારે બીજું કઈ કામ ન હતું એટલે હું કપડાં બદલીને સૂતો.અડધી કલાક પછી મારી આંખ ખુલી ત્યારે મેં જોયું કે મમ્મી રૂમમાં ન હતી. મને લાગ્યુ કે કદાચ નીચે તેની સહેલી સાથે હશે અને કાલની લગ્નની તૈયારીમાં હશે. એટલે હું નીચે ગયો. મમ્મીને ન જોઈ એટલે મેં તેમની સહેલીને પૂછ્યું તો તેમને કહ્યું કે મમ્મી હમણાં જ ત્યાંથી ગઈ હતી અને રૂમ ઉપર ગઈ હશે. પણ રૂમ ઉપર તો આવી ન હતી. મેં મમ્મીને ફોન કર્યો પણ માત્ર રિંગ જ જતી હતી. મમ્મી ઘણીવાર ફોન સાયલંટમાં રાખીને ભૂલી જતી હતી. પછી મારા મનમાં અચાનક વિચાર આવ્યો કે કદાચ એ નિમેષના રૂમમાં તો નહિ હોય.

હું નિમેષના રૂમ પાસે ગયો. પહેલા તો કઈ અવાજ ન આવ્યો પણ પછી અંદરથી સિસ્કારીના ધીમા અવાજ આવવા લાગ્યા. એટલે મે કિ-હૉલમાંથી અંદર જોયું. અંદર સીધો રૂમ દેખાતો હતો. તેનું દ્રશ્ય મારી કલ્પના બહારનું હતું. 

(ક્રમશ:)]]> https://xossipy.com/thread-71588.html Mon, 08 Dec 2025 06:56:51 +0300 https://xossipy.com/thread-71588.html
(ಇದು ಒಂದು ಕುಕೊಲ್ಡ್ ಕಥೆ) 




ಈ ಕಥೆಯನು ನಾನು ಬೇರೆ ಭಾಶೇಯಿಂದಾ ಟ್ರಾನ್ಸಲೇಷನ ಮಾಡಿ ಬರೇಯುತ್ತಿದೆನೆ. ಈ ಕಥೆ ನನ್ನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಶ್ಟವಾಗಿದೆ, ಇದರ ಮೇನ ರೈಟರ ಮುಂದಿನ ಕಥೆಯನು ಹಾಕಿದಾ ಹಾಗೆ ನಾನು ಅದನಾ ಟ್ರಾನ್ಸಲೇಷನ ಮಾಡಿ ಬರೇಯುತ್ತಿನೆ. ಈದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗಂಡಾ ತನ್ನಾ ಕುಕೋಲ್ಡ ಕಾಮ ಬಯಕೆಯನಾ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಗೆ ತನ್ನಾ ಹೆಂಡತಿಯನು ಅವಳಾ ತಂದೆಯಾ ವಯಶೀನಾ ಅವನಾ ಮುದ್ದುಕನ ಕೇಲಸದ ಆಳಿನಾ ಕೈಯಲಿ ಅವಳನು ಮೂಹೀಸಿ ಸೇಡೊಸ್ ಮಾಡಿಸಿ ಕೇಯಿಸೀ ಮಜಾ ಮಾಡಿಸಿ ತನ್ನಾ ಕಾಮಾಸೇಗಳನಾ ತ್ರುಪ್ತಿಗೊಳಿಸುತಾನೆ ಅಂತಾ ಈ ಕಥೆಯಲಿ ಓದಿ. ನೀಮಗೆ ನನ್ನಾ ಕಥೆ ಲೈಕ ಆದರೆ ಕಥೆಗೆ ನೀಮ್ಮಾ ಕಮೇ೦ಟ್ಸ ಕೊಡಿ ಹಾಗೆ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ತರಹದ ಕಥೆ ಈಸ್ಟಾ ಅಂತಾ ತೀಳಿಸಿ ನಾನು ಹಾಗೆ ಬರೇಯುತೆನೆ....]]>
(ಇದು ಒಂದು ಕುಕೊಲ್ಡ್ ಕಥೆ) 




ಈ ಕಥೆಯನು ನಾನು ಬೇರೆ ಭಾಶೇಯಿಂದಾ ಟ್ರಾನ್ಸಲೇಷನ ಮಾಡಿ ಬರೇಯುತ್ತಿದೆನೆ. ಈ ಕಥೆ ನನ್ನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಶ್ಟವಾಗಿದೆ, ಇದರ ಮೇನ ರೈಟರ ಮುಂದಿನ ಕಥೆಯನು ಹಾಕಿದಾ ಹಾಗೆ ನಾನು ಅದನಾ ಟ್ರಾನ್ಸಲೇಷನ ಮಾಡಿ ಬರೇಯುತ್ತಿನೆ. ಈದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗಂಡಾ ತನ್ನಾ ಕುಕೋಲ್ಡ ಕಾಮ ಬಯಕೆಯನಾ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಗೆ ತನ್ನಾ ಹೆಂಡತಿಯನು ಅವಳಾ ತಂದೆಯಾ ವಯಶೀನಾ ಅವನಾ ಮುದ್ದುಕನ ಕೇಲಸದ ಆಳಿನಾ ಕೈಯಲಿ ಅವಳನು ಮೂಹೀಸಿ ಸೇಡೊಸ್ ಮಾಡಿಸಿ ಕೇಯಿಸೀ ಮಜಾ ಮಾಡಿಸಿ ತನ್ನಾ ಕಾಮಾಸೇಗಳನಾ ತ್ರುಪ್ತಿಗೊಳಿಸುತಾನೆ ಅಂತಾ ಈ ಕಥೆಯಲಿ ಓದಿ. ನೀಮಗೆ ನನ್ನಾ ಕಥೆ ಲೈಕ ಆದರೆ ಕಥೆಗೆ ನೀಮ್ಮಾ ಕಮೇ೦ಟ್ಸ ಕೊಡಿ ಹಾಗೆ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ತರಹದ ಕಥೆ ಈಸ್ಟಾ ಅಂತಾ ತೀಳಿಸಿ ನಾನು ಹಾಗೆ ಬರೇಯುತೆನೆ....]]> https://xossipy.com/thread-71496.html Mon, 01 Dec 2025 13:58:34 +0300 https://xossipy.com/thread-71496.html https://xossipy.com/thread-70941.html Fri, 24 Oct 2025 05:29:01 +0300 https://xossipy.com/thread-70941.html ಹಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ನನ್ನ ಹೆಸರು ರಕ್ಷಕ್. ನಾನು ಕಂಪನಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಆದ್ದರಿಂದ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ.
 
 
ನಾವು diploma ಓದುವಾಗ ಹೊಸದಾಗಿ ನಮಗೆ ಒಬ್ಬರು teacher ಬಂದರು ಅವರ ಹೆಸರು ಪೂಜಾ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ). ಅವರು ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ನಂತರ ಶಿಕ್ಷಕಿ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು ನೋಡಲು ಬಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದು, ದುಂಡನೆಯ ಮೊಲೆ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ತಿಕವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಅವರು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಆಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸಹ ಅದರಿಂದ ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಅವರ ದುಂಡನೆಯ ಮೊಲೆ ಹಾಗೂ ತಿಕದ ಮೇಲೆ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಗದ್ದಕೆ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ನಾನು ನನ್ನ ಆಲೋಚನಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ ಸೀರೆ ಬಿಚ್ಚಿಯೋ ಅಥವಾ ಗೋಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸೀರೆ ಲಂಗ ಎತ್ತಿ ಅವರು ಧರಿಸಿದ್ದ ಒಳಉಡುಪನ್ನು ಮೊಣಕಾಲಿನವರೆಗೆ ಇಳಿಸಿಯೋ ಕೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಬಂದು ನಮ್ಮ ಡೆಸ್ಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹಂಡೆ ಗಾತ್ರದ ತಿಕವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಕುಳಿತಾಗಲಂತೂ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೇ ನಾವು ಧರಿಸಿದ್ದ ಒಳಉಡುಪನ್ನು ಹರಿದು ಹೊರ ಬರುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು.
 
ಹೀಗೆ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಪೇಪರ್ evaluation ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದರು
ಪೂಜಾ mam ಗೆ experience ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಡ್ಯೂಟಿಗೆ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವಾರಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಾರು ಶಿಕ್ಷಕರು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕೇವಲ final year ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಪೂಜಾ mam ಅವರು ಕ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಉಳಿದವರಿಗೆ ರಜಾ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಮದ್ಯಾಹ್ನ ತಿಂಡಿಗೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಹೋಗುವುದು ವಾಡಿಕೆ ಆದರೆ ಆದಿನ ನನಗೂ ನನ್ನ girlfriend ಗೂ ಜಗಳವಾದ ಕಾರಣ ನಾನು computer lab ನ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.
 
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ lab ನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪೂಜಾ mam ಹೊರಗಡೆ ತಮ್ಮ tiffin box ತೊಳೆಯಲು ಬಂದರು, ನನ್ನನ್ನು ಊಟದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿ box ತೊಳೆದು ಒಳಗಡೆ ಹೋದರು. ನಾನು 2ನಿಮಿಷ ಕಾದು ನಂತರ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ sudden ಆಗಿ ಒಳಗಡೆ ಹೋದೆ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ದೃಶ್ಯ ನನ್ ಮೈ ಜುಮ್ಮ್ ಎನ್ನಿಸಿತು.
 ಪೂಜಾ mam ನನಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ನಿಂತು ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿದ ಸೀರೆ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ತಿಕದ ಸೀಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಚಡ್ಡಿಯನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಶಾಕ್ ಆಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತೆ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅವರು ತಿರುಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲವನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಬಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ತಕ್ಷಣ ಹೊರಬಂದೆ. ಆದರೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪ್ಯಾಂಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಅವರ ಬಿಳಿಯ ತಿಕ ನೋಡಿ ಎದ್ದ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಇಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ, ಅಲ್ಲದ್ದೆ computer class ನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಅದೇ ನೆನಪು ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಆದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡು ಜಟಕಾ ಹೊಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ, ಇದೇನು ಹೊಸದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಒಳ್ಳೆಯ scene ಇತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ instagram ನಲ್ಲಿ ಪೂಜಾ mam hi ಅಂತ msg ಬಂತು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತನಾದ ನಾನು msg ಗೆ reply ಹಾಕಿದೆ
 
ಪೂಜಾ: hi ರಕ್ಷಕ್
ನಾನು: hi mam
ಪೂಜಾ: ಇವತ್ತು ನಡೆದದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡ ಅಂದರು
ನಾನು ತುಂಬಾ ಮೂಡ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನಾನು ಬೇಕಂತಲೇ) ಯಾವ ವಿಷಯ
ಪೂಜಾ: (ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು) ಇಂದು lab ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಷಯ
ನಾನು: ಒಹ್ ಅದಾ ಓಕೆ mam
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಯಾವದೇ msg ಇರಲಿಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಉದ್ರೇಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ತಡೆಯಲಾರದೆ
ನಾನು: ನೀವು ನೋಡೋಕೆ ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ....
 
ಆದರೆ ಆ msg ಗೆ ಯಾವ reply ಕೂಡ ಬರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ ಭಯ ಶುರುವಾಗಿ ಉದ್ರೇಕ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು ಅದರ ನಂತರ ಅನೇಕ sorry msg ಅನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದೆ ಆದರೆ ನೋ use.
ಮಾರನೇ ದಿನ ಭಯದಿಂದ clg ಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ಆದಿನ ಸಂಜೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಪೂಜಾ mam msg ಬಂತು
 
ಪೂಜಾ: hi ರಕ್ಷಕ್ , ಯಾಕೆ ಇವತ್ತು ಕ್ಲಾಸ್ ಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ
ನಾನು: ನನಗೆ ಭಯ ಆಯ್ತು, sorry mam
ಪೂಜಾ: ಯಾಕೆ?
ನಾನು: ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸ್ತೀರಾ ಅಂತ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನೀವು reply ಮಾಡೋದು ನಿಲ್ಸಿದ್ರಲ್ಲ ಅದಿಕ್ಕೆ
ಪೂಜಾ: ಅಷ್ಟು ಭಯ ಇರುವನು ಹೇಳಿದ್ಯಾಕೆ?
ನಾನು: ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆ ಟೈಮ್ ಅಲ್ಲಿ ಆಗೋಯ್ತು.
ಪೂಜಾ: ಓಕೆ, ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು.
ನಾನು: ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ mam, ನನಗೆ ಅದೇ ನೆನಪಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ನೀವು ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲ
ಪೂಜಾ: ಹೇಳು
ನಾನು: already ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ತುಂಬ ಸಲ ಜಟಕಾ ಹೊಡೆದು ರಸ ಇಲ್ಸಿದ್ದೀನಿ ಆದ್ರು ಸಾಕಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.
ಪೂಜಾ: (angry emoji) ಎನ್ ಮಾತಾಡ್ತೀಡಿಯ ರಕ್ಷಕ್?
ನಾನು: ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನಿಮಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ಆದ್ರೆ ಇದೇ ನಿಜ
ಪೂಜಾ: (ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು) ಇದೆಲ್ಲಾ ಈ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ.
 
ನಾನು: (ನನಗೆ ಅವರ cool reply ನೋಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬಂತು) mam ನೀವು ಏನು ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಕೊಡ್ತೀರಾ ನನಗೆ?
ಮತ್ತೆ msg ಸೀನ್ ಆಗಿ ನೋ reply ನಾನು ಹಾಗೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅಸ್ಟೊಂದು ಭಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. Next day clg ಗೆ ಹೋದೆ. ಪೂಜಾ mam ಕ್ಲಾಸ್ ತಗೊಳ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡೊಕು ಧೈರ್ಯ ಸಾಕಾಗದೇ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆ ದಿನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಪೂಜಾ  mam ಎಲ್ಲರ jurnols ತೆಗೆದುಕೊಂಡು staff room ಬರಲು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು ನಾನು ಭಯದಲ್ಲೇ ಹೋದೆ. ಅವರು ನಿನ್ನೆ ಏನು ಅಂದೇ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು ನಾನು sorry mam ಎಂದೇ ಅವರು ಇದೆಲ್ಲಾ ಈ age ಅಲ್ಲೀ common ಅಭ್ಯಾಸದ ಕಡೇ ಲಕ್ಷ್ಯ ಕೊಡು ಎಂದರು ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ concentrate ಮಾಡೋಕೆ ಅಂತ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿನಗೆ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಏಕೆ ಬೇಕು ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಅದನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ satisfy ಆಗ್ಬೋದು ಅಂತ ಅಂದೇ ಅದಿಕ್ಕೆ ಅವರು ಓಕೆ ನಾಳೆ ನೋಡಣ ಅಂದ್ರು ಅಷ್ಟು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಧೈರ್ಯ ಬಂದು. Mam ಇವತ್ತಿಂದೆ ಕೊಡಿ ಈಗಲೇ ಅಂದೇ, ಅದಿಕ್ಕೆ ಅವ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೈಯ್ದು get out ಅಂತ ಅಂದ್ರು ನಾನು ಹೋರಾಡ್ತಾ ಇರುವಾಗಲೇ ನಿಲ್ಲು ಅಂತ ಹೇಳಿ ಅವರೇ ಹೊರ ನಡೆದರು. ನಾನು wait ಮಾಡ್ತ ನಿಂತಿದ್ದೆ 3min ನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸೀರೆ ಸೆರಗು ಸುತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದ್ರು ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಹೋಗ್ತೇನೆ mam ಎಂದೇ. ಅವರು ಓಕೆ ಇದನ್ನು ತಗೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂದು ಅವರ ಪ್ಯಾಂಟಿಯನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತೆಗೆದು ಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿ ಒಂದು ಮಾತನಾಡದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೆದೆ.
 
ಆದಿನ ಸಂಜೆ ನಾನೇ msg ಮಾಡಿದೆ
ನಾನು: hi
ಪೂಜಾ: hi ರಕ್ಷಕ್
ನಾನು: ಥ್ಯಾಂಕ್ you
ಪೂಜಾ: it's okay, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡ
ನಾನು: ಓಕೆ
ನಾನು: ಏನ್ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ?
ಪೂಜಾ: ಏನೋ, ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ
ನಾನು: (ಮತ್ತೆ) ಏನ್ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ ಪೂಜಾ?
ಪೂಜಾ: ಏನಿಲ್ಲ, ಕೂತಿದ್ದೀನಿ. ನೀನು?
ನಾನು: ನಿನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟಿ smell ಮಾಡ್ತಾ ಹೊಡ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ
ಪೂಜಾ: ಚೀ ಗಲೀಜು, ಅದೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ವಾ
ನಾನು: ನಿನ್ನ ಉಚ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆ ಆಗಿರೋ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನ್ ಕೆಲಸ
ಪೂಜಾ: ಚೀ ಗಲೀಜು.....
 
ಹೀಗೆ ಆದಿನ ಚಾಟ್ ತುಂಬಾ ಜೋರಾಗಿ ನಡೀತು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕ್ಲೋಸ್ ಆಗ್ಬಿಟ್ವಿ. Next day ನಾನು canteen ಗೇ ಹೋಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಸಿದ lab ge ಹೋದೆ ಪೂಜಾ mam ಊಟ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು ನಾನು hi mam ಅಂದೆ ಅದ್ಕೆ ಅವ್ರು ಏನು ಹೇಳ್ದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಇದ್ರು ಇದು ತಗೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ಅವರ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟೆ. ಆಗ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿ ಏನೋ ಇದು ಗಲೀಜು ಅಂದ್ರು ನಾನು ಅದಿಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಗಲೀಜಿಗೆ ನಂದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಲೀಜು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ ಅಂದೆ ಅದ್ಕೆ ಅವ್ರು ಏನು ಮಾತಾಡದೆ ಸುಮ್ನೆ ಆಯ್ತು ಹೋಗು ಅಂದ್ರು ನಾನು ಅದಿಕ್ಕೆ ಇವತ್ತಿಂದು ಅಂದೆ ಅವ್ರು ನಿಂಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ ಅವಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನೇನು ನೀವು ಕೊಡುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಒದ್ದೆ ಆಗಿತ್ತು ಈಗಲೂ ಆಗಿರುತ್ತೆ ನಾಟಕ ಬೇಡ ಕೊಡಿ ಅಂದೇ. ಅವರು ಸಾಧ್ಯನೇ ಇಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತೀದೀಯ ಅಂದ್ರು ಅದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಚಾಲೆಂಜ್ ಆಗಿ ಒಂದುವೇಳೆ ಒದ್ದೆ ಆಗಿದ್ರೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದೆ. ಅದ್ಕೆ ಅವ್ರು ಓಕೆ ಅಂದ್ರು ಆಮೇಲೆ ಸೀರೆ ಲಂಗ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವ್ರ ಪ್ಯಾಂಟಿ ತೇವವಾಗಿತ್ತು ಅವರು ನಗ್ತಾ ಇದ್ರು ನಾನು ಸಿದ ಹೋಗಿ ಅವರ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಒಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ತುಲ್ಲೀನ ತೂತಿಗೆ ಕೈ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅವ್ರು ರಕ್ಷಕ್ ಏನ್ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯ ಅಂದ್ರು ನಾನು ಚಾಲೆಂಜ್ ಸೋತಿದಿರ ಸುಮ್ನೆ ಇರಿ ಅಂತ ಕೈ ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅವರು ಅವಾಗವಾಗ ಮೂಲಗ್ತಾ ahhh ah ashh ಅಂತ sound ತೆಗ್ಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡದ್ರು. ನಾನು ಎನ್ ಪೂಜಾ mam ಕೆಳಗಡೆ ಪೂರ್ತಿ ಕಾಡೆ ಬೆಳಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ ಅಂದೇ ಏನು ಮಾತನಾಡದೆ ahhh please ahhh ಅಂತಾನೆ ಇದ್ಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಅವಳ ಬಾಯಿಗೆ ಒತ್ತಿ ಕಿಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ತೂತಿನೊಳಕ್ಕೆ ಇದ್ದ ಕೈ ತೆಗೆದು ಅವಳ ತಿಕದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟೆ ಈಗ ನನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳು ಅವಳ ಕುಂಬಳ ಕಾಯಿ ಗಾತ್ರದ ಕುಂಡೆಯನು ಹಿಂಡಿ ನೀರು ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಕಿಸ್ ಮಾಡಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು ನಾನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಅವಳ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಸರಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಬೆರಳನ್ನು ಅವಳ ತಿಕದ ತೂತಿಗೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ನುಗ್ಗಿಸಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಇದರ expectation ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಒಮ್ಮೆಲೇ aaah ಅಂತಾ ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಾ ಬಾಯಿ ತೆಗೆದು ಆಗ ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಅವಳ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಮುತ್ತಿಕ್ಕಲಾರಂಬಿಸಿದೆ ನನ್ನ ಎಂಜಲು ಅವಳ ಬಾಯೊಳಗೆ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲಾರಂಬಿಸಿತು 5 ರಿಂದ 10 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಕಿಸ್ ಮಾಡಿ ನಂತರ ನಾನು ಅವಳ ಪ್ಯಾಂಟಿಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಕಡೆ ಹಿಡಿದು ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ ನಾನು ಎತ್ತಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಪೂಜಾ  ahhhh ರಕ್ಷಕ್ ಅಂತ ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಹಾಗೆ ಅವಳ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಸರಿದು ತುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಂದು ತೊಂಗ್ ಪಾಂಟಿಯ ರೀತಿ ಒಂದೇ ಸ್ಟ್ರಿಪ್ ಆಗಿತ್ತು ಅದನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಕಡೆ ಹಿಡಿದು ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲು ಪೂಜಾ  mam ನನ್ನ ಕೂದಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಳೆಯತ್ತು ahhh ರಕ್ಷಕ್ please ನಿಲ್ಸು ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ ahh uh ishhhh ಹೀಗೆ ಅರಚಾಟ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ಅವರು 10ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಸುಖದ ಸೊಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಒಮ್ಮೆಲೇ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಏನಾಯ್ತು ಎಂದು ಕೇಳಿದರು ಹೇಳದೆ ಸೀರೆಯನ್ನು ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಓಡಿದರು.
 
ನಂತರ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿದದ್ದು ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಸುಖದಲ್ಲಿ ರಸ ಕಾರಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ಉಚ್ಚೆ ಸಹ ಸಹ ಅವರ ಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದು ಬಂದಿತ್ತು ಎಂದು ಅದಲ್ಲದೆ ಅವರು ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗಲ ತಮ್ಮ ತೊಡೆಯಮೇಲೆ ಮೂತ್ರದ ಹರಿವು ಶುರುವಾಗುತ್ತೆಂದು ಕೇಳಿ ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತನದೆ.
ಕಥೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಓದುಗರ ಸಹಾಯ ಮುಖ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಮೇರೆಗೆ ಕಥೆಯ ಮುಂದಿನ ಭಾಗ upload ಮಾಡಲಾಗುವುದು ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಹಾಗೂ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಿ.
 ]]> ಹಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ನನ್ನ ಹೆಸರು ರಕ್ಷಕ್. ನಾನು ಕಂಪನಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಆದ್ದರಿಂದ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ.
 
 
ನಾವು diploma ಓದುವಾಗ ಹೊಸದಾಗಿ ನಮಗೆ ಒಬ್ಬರು teacher ಬಂದರು ಅವರ ಹೆಸರು ಪೂಜಾ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ). ಅವರು ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ನಂತರ ಶಿಕ್ಷಕಿ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು ನೋಡಲು ಬಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದು, ದುಂಡನೆಯ ಮೊಲೆ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ತಿಕವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಅವರು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಆಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸಹ ಅದರಿಂದ ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಅವರ ದುಂಡನೆಯ ಮೊಲೆ ಹಾಗೂ ತಿಕದ ಮೇಲೆ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಗದ್ದಕೆ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ನಾನು ನನ್ನ ಆಲೋಚನಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ ಸೀರೆ ಬಿಚ್ಚಿಯೋ ಅಥವಾ ಗೋಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸೀರೆ ಲಂಗ ಎತ್ತಿ ಅವರು ಧರಿಸಿದ್ದ ಒಳಉಡುಪನ್ನು ಮೊಣಕಾಲಿನವರೆಗೆ ಇಳಿಸಿಯೋ ಕೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಬಂದು ನಮ್ಮ ಡೆಸ್ಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹಂಡೆ ಗಾತ್ರದ ತಿಕವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಕುಳಿತಾಗಲಂತೂ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೇ ನಾವು ಧರಿಸಿದ್ದ ಒಳಉಡುಪನ್ನು ಹರಿದು ಹೊರ ಬರುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು.
 
ಹೀಗೆ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಪೇಪರ್ evaluation ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದರು
ಪೂಜಾ mam ಗೆ experience ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಡ್ಯೂಟಿಗೆ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವಾರಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಾರು ಶಿಕ್ಷಕರು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕೇವಲ final year ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಪೂಜಾ mam ಅವರು ಕ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಉಳಿದವರಿಗೆ ರಜಾ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಮದ್ಯಾಹ್ನ ತಿಂಡಿಗೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಹೋಗುವುದು ವಾಡಿಕೆ ಆದರೆ ಆದಿನ ನನಗೂ ನನ್ನ girlfriend ಗೂ ಜಗಳವಾದ ಕಾರಣ ನಾನು computer lab ನ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.
 
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ lab ನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪೂಜಾ mam ಹೊರಗಡೆ ತಮ್ಮ tiffin box ತೊಳೆಯಲು ಬಂದರು, ನನ್ನನ್ನು ಊಟದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿ box ತೊಳೆದು ಒಳಗಡೆ ಹೋದರು. ನಾನು 2ನಿಮಿಷ ಕಾದು ನಂತರ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ sudden ಆಗಿ ಒಳಗಡೆ ಹೋದೆ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ದೃಶ್ಯ ನನ್ ಮೈ ಜುಮ್ಮ್ ಎನ್ನಿಸಿತು.
 ಪೂಜಾ mam ನನಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ನಿಂತು ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿದ ಸೀರೆ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ತಿಕದ ಸೀಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಚಡ್ಡಿಯನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಶಾಕ್ ಆಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತೆ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅವರು ತಿರುಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲವನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಬಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ತಕ್ಷಣ ಹೊರಬಂದೆ. ಆದರೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪ್ಯಾಂಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಅವರ ಬಿಳಿಯ ತಿಕ ನೋಡಿ ಎದ್ದ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಇಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ, ಅಲ್ಲದ್ದೆ computer class ನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಅದೇ ನೆನಪು ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಆದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡು ಜಟಕಾ ಹೊಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ, ಇದೇನು ಹೊಸದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಒಳ್ಳೆಯ scene ಇತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ instagram ನಲ್ಲಿ ಪೂಜಾ mam hi ಅಂತ msg ಬಂತು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತನಾದ ನಾನು msg ಗೆ reply ಹಾಕಿದೆ
 
ಪೂಜಾ: hi ರಕ್ಷಕ್
ನಾನು: hi mam
ಪೂಜಾ: ಇವತ್ತು ನಡೆದದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡ ಅಂದರು
ನಾನು ತುಂಬಾ ಮೂಡ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನಾನು ಬೇಕಂತಲೇ) ಯಾವ ವಿಷಯ
ಪೂಜಾ: (ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು) ಇಂದು lab ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಷಯ
ನಾನು: ಒಹ್ ಅದಾ ಓಕೆ mam
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಯಾವದೇ msg ಇರಲಿಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಉದ್ರೇಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ತಡೆಯಲಾರದೆ
ನಾನು: ನೀವು ನೋಡೋಕೆ ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ....
 
ಆದರೆ ಆ msg ಗೆ ಯಾವ reply ಕೂಡ ಬರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ ಭಯ ಶುರುವಾಗಿ ಉದ್ರೇಕ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು ಅದರ ನಂತರ ಅನೇಕ sorry msg ಅನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದೆ ಆದರೆ ನೋ use.
ಮಾರನೇ ದಿನ ಭಯದಿಂದ clg ಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ಆದಿನ ಸಂಜೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಪೂಜಾ mam msg ಬಂತು
 
ಪೂಜಾ: hi ರಕ್ಷಕ್ , ಯಾಕೆ ಇವತ್ತು ಕ್ಲಾಸ್ ಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ
ನಾನು: ನನಗೆ ಭಯ ಆಯ್ತು, sorry mam
ಪೂಜಾ: ಯಾಕೆ?
ನಾನು: ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸ್ತೀರಾ ಅಂತ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನೀವು reply ಮಾಡೋದು ನಿಲ್ಸಿದ್ರಲ್ಲ ಅದಿಕ್ಕೆ
ಪೂಜಾ: ಅಷ್ಟು ಭಯ ಇರುವನು ಹೇಳಿದ್ಯಾಕೆ?
ನಾನು: ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆ ಟೈಮ್ ಅಲ್ಲಿ ಆಗೋಯ್ತು.
ಪೂಜಾ: ಓಕೆ, ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು.
ನಾನು: ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ mam, ನನಗೆ ಅದೇ ನೆನಪಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ನೀವು ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲ
ಪೂಜಾ: ಹೇಳು
ನಾನು: already ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ತುಂಬ ಸಲ ಜಟಕಾ ಹೊಡೆದು ರಸ ಇಲ್ಸಿದ್ದೀನಿ ಆದ್ರು ಸಾಕಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.
ಪೂಜಾ: (angry emoji) ಎನ್ ಮಾತಾಡ್ತೀಡಿಯ ರಕ್ಷಕ್?
ನಾನು: ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನಿಮಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ಆದ್ರೆ ಇದೇ ನಿಜ
ಪೂಜಾ: (ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು) ಇದೆಲ್ಲಾ ಈ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ.
 
ನಾನು: (ನನಗೆ ಅವರ cool reply ನೋಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬಂತು) mam ನೀವು ಏನು ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಕೊಡ್ತೀರಾ ನನಗೆ?
ಮತ್ತೆ msg ಸೀನ್ ಆಗಿ ನೋ reply ನಾನು ಹಾಗೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅಸ್ಟೊಂದು ಭಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. Next day clg ಗೆ ಹೋದೆ. ಪೂಜಾ mam ಕ್ಲಾಸ್ ತಗೊಳ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡೊಕು ಧೈರ್ಯ ಸಾಕಾಗದೇ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆ ದಿನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಪೂಜಾ  mam ಎಲ್ಲರ jurnols ತೆಗೆದುಕೊಂಡು staff room ಬರಲು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು ನಾನು ಭಯದಲ್ಲೇ ಹೋದೆ. ಅವರು ನಿನ್ನೆ ಏನು ಅಂದೇ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು ನಾನು sorry mam ಎಂದೇ ಅವರು ಇದೆಲ್ಲಾ ಈ age ಅಲ್ಲೀ common ಅಭ್ಯಾಸದ ಕಡೇ ಲಕ್ಷ್ಯ ಕೊಡು ಎಂದರು ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ concentrate ಮಾಡೋಕೆ ಅಂತ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿನಗೆ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಏಕೆ ಬೇಕು ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಅದನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ satisfy ಆಗ್ಬೋದು ಅಂತ ಅಂದೇ ಅದಿಕ್ಕೆ ಅವರು ಓಕೆ ನಾಳೆ ನೋಡಣ ಅಂದ್ರು ಅಷ್ಟು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಧೈರ್ಯ ಬಂದು. Mam ಇವತ್ತಿಂದೆ ಕೊಡಿ ಈಗಲೇ ಅಂದೇ, ಅದಿಕ್ಕೆ ಅವ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೈಯ್ದು get out ಅಂತ ಅಂದ್ರು ನಾನು ಹೋರಾಡ್ತಾ ಇರುವಾಗಲೇ ನಿಲ್ಲು ಅಂತ ಹೇಳಿ ಅವರೇ ಹೊರ ನಡೆದರು. ನಾನು wait ಮಾಡ್ತ ನಿಂತಿದ್ದೆ 3min ನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸೀರೆ ಸೆರಗು ಸುತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದ್ರು ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಹೋಗ್ತೇನೆ mam ಎಂದೇ. ಅವರು ಓಕೆ ಇದನ್ನು ತಗೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂದು ಅವರ ಪ್ಯಾಂಟಿಯನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತೆಗೆದು ಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿ ಒಂದು ಮಾತನಾಡದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೆದೆ.
 
ಆದಿನ ಸಂಜೆ ನಾನೇ msg ಮಾಡಿದೆ
ನಾನು: hi
ಪೂಜಾ: hi ರಕ್ಷಕ್
ನಾನು: ಥ್ಯಾಂಕ್ you
ಪೂಜಾ: it's okay, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡ
ನಾನು: ಓಕೆ
ನಾನು: ಏನ್ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ?
ಪೂಜಾ: ಏನೋ, ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ
ನಾನು: (ಮತ್ತೆ) ಏನ್ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ ಪೂಜಾ?
ಪೂಜಾ: ಏನಿಲ್ಲ, ಕೂತಿದ್ದೀನಿ. ನೀನು?
ನಾನು: ನಿನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟಿ smell ಮಾಡ್ತಾ ಹೊಡ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ
ಪೂಜಾ: ಚೀ ಗಲೀಜು, ಅದೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ವಾ
ನಾನು: ನಿನ್ನ ಉಚ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆ ಆಗಿರೋ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನ್ ಕೆಲಸ
ಪೂಜಾ: ಚೀ ಗಲೀಜು.....
 
ಹೀಗೆ ಆದಿನ ಚಾಟ್ ತುಂಬಾ ಜೋರಾಗಿ ನಡೀತು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕ್ಲೋಸ್ ಆಗ್ಬಿಟ್ವಿ. Next day ನಾನು canteen ಗೇ ಹೋಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಸಿದ lab ge ಹೋದೆ ಪೂಜಾ mam ಊಟ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು ನಾನು hi mam ಅಂದೆ ಅದ್ಕೆ ಅವ್ರು ಏನು ಹೇಳ್ದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಇದ್ರು ಇದು ತಗೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ಅವರ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟೆ. ಆಗ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿ ಏನೋ ಇದು ಗಲೀಜು ಅಂದ್ರು ನಾನು ಅದಿಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಗಲೀಜಿಗೆ ನಂದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಲೀಜು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ ಅಂದೆ ಅದ್ಕೆ ಅವ್ರು ಏನು ಮಾತಾಡದೆ ಸುಮ್ನೆ ಆಯ್ತು ಹೋಗು ಅಂದ್ರು ನಾನು ಅದಿಕ್ಕೆ ಇವತ್ತಿಂದು ಅಂದೆ ಅವ್ರು ನಿಂಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ ಅವಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನೇನು ನೀವು ಕೊಡುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಒದ್ದೆ ಆಗಿತ್ತು ಈಗಲೂ ಆಗಿರುತ್ತೆ ನಾಟಕ ಬೇಡ ಕೊಡಿ ಅಂದೇ. ಅವರು ಸಾಧ್ಯನೇ ಇಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತೀದೀಯ ಅಂದ್ರು ಅದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಚಾಲೆಂಜ್ ಆಗಿ ಒಂದುವೇಳೆ ಒದ್ದೆ ಆಗಿದ್ರೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದೆ. ಅದ್ಕೆ ಅವ್ರು ಓಕೆ ಅಂದ್ರು ಆಮೇಲೆ ಸೀರೆ ಲಂಗ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವ್ರ ಪ್ಯಾಂಟಿ ತೇವವಾಗಿತ್ತು ಅವರು ನಗ್ತಾ ಇದ್ರು ನಾನು ಸಿದ ಹೋಗಿ ಅವರ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಒಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ತುಲ್ಲೀನ ತೂತಿಗೆ ಕೈ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅವ್ರು ರಕ್ಷಕ್ ಏನ್ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯ ಅಂದ್ರು ನಾನು ಚಾಲೆಂಜ್ ಸೋತಿದಿರ ಸುಮ್ನೆ ಇರಿ ಅಂತ ಕೈ ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅವರು ಅವಾಗವಾಗ ಮೂಲಗ್ತಾ ahhh ah ashh ಅಂತ sound ತೆಗ್ಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡದ್ರು. ನಾನು ಎನ್ ಪೂಜಾ mam ಕೆಳಗಡೆ ಪೂರ್ತಿ ಕಾಡೆ ಬೆಳಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ ಅಂದೇ ಏನು ಮಾತನಾಡದೆ ahhh please ahhh ಅಂತಾನೆ ಇದ್ಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಅವಳ ಬಾಯಿಗೆ ಒತ್ತಿ ಕಿಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ತೂತಿನೊಳಕ್ಕೆ ಇದ್ದ ಕೈ ತೆಗೆದು ಅವಳ ತಿಕದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟೆ ಈಗ ನನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳು ಅವಳ ಕುಂಬಳ ಕಾಯಿ ಗಾತ್ರದ ಕುಂಡೆಯನು ಹಿಂಡಿ ನೀರು ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಕಿಸ್ ಮಾಡಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು ನಾನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಅವಳ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಸರಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಬೆರಳನ್ನು ಅವಳ ತಿಕದ ತೂತಿಗೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ನುಗ್ಗಿಸಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಇದರ expectation ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಒಮ್ಮೆಲೇ aaah ಅಂತಾ ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಾ ಬಾಯಿ ತೆಗೆದು ಆಗ ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಅವಳ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಮುತ್ತಿಕ್ಕಲಾರಂಬಿಸಿದೆ ನನ್ನ ಎಂಜಲು ಅವಳ ಬಾಯೊಳಗೆ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲಾರಂಬಿಸಿತು 5 ರಿಂದ 10 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಕಿಸ್ ಮಾಡಿ ನಂತರ ನಾನು ಅವಳ ಪ್ಯಾಂಟಿಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಕಡೆ ಹಿಡಿದು ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ ನಾನು ಎತ್ತಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಪೂಜಾ  ahhhh ರಕ್ಷಕ್ ಅಂತ ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಹಾಗೆ ಅವಳ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಸರಿದು ತುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಂದು ತೊಂಗ್ ಪಾಂಟಿಯ ರೀತಿ ಒಂದೇ ಸ್ಟ್ರಿಪ್ ಆಗಿತ್ತು ಅದನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಕಡೆ ಹಿಡಿದು ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲು ಪೂಜಾ  mam ನನ್ನ ಕೂದಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಳೆಯತ್ತು ahhh ರಕ್ಷಕ್ please ನಿಲ್ಸು ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ ahh uh ishhhh ಹೀಗೆ ಅರಚಾಟ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ಅವರು 10ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಸುಖದ ಸೊಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಒಮ್ಮೆಲೇ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಏನಾಯ್ತು ಎಂದು ಕೇಳಿದರು ಹೇಳದೆ ಸೀರೆಯನ್ನು ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಓಡಿದರು.
 
ನಂತರ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿದದ್ದು ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಸುಖದಲ್ಲಿ ರಸ ಕಾರಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ಉಚ್ಚೆ ಸಹ ಸಹ ಅವರ ಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದು ಬಂದಿತ್ತು ಎಂದು ಅದಲ್ಲದೆ ಅವರು ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗಲ ತಮ್ಮ ತೊಡೆಯಮೇಲೆ ಮೂತ್ರದ ಹರಿವು ಶುರುವಾಗುತ್ತೆಂದು ಕೇಳಿ ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತನದೆ.
ಕಥೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಓದುಗರ ಸಹಾಯ ಮುಖ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಮೇರೆಗೆ ಕಥೆಯ ಮುಂದಿನ ಭಾಗ upload ಮಾಡಲಾಗುವುದು ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಹಾಗೂ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಿ.
 ]]> https://xossipy.com/thread-70801.html Sat, 11 Oct 2025 23:28:47 +0300 https://xossipy.com/thread-70801.html https://xossipy.com/thread-70738.html Tue, 07 Oct 2025 11:23:10 +0300 https://xossipy.com/thread-70738.html हिरोईन बनायच्या नादात ठोकून घेतले




 कधी कधी घरी फक्त बिकिनी घालून राहत असते. बाहेर पण मी शोर्टस आणि टोप घालून फिरत असते, माझे बिनधास्त वागणे पाहून मुले मला एकदम घुरून घुरून पाहत असतात आणि मला माझे अंग प्रदर्शन करणे खूप आवडते.
[size=undefined]
चला आता मी स्टोरी वर येते आहे.

मला हिरोईन बनायचे आहे पण मी फिल्म इंडस्ट्री मध्ये कोणाला पण ओळखत नाही.

मग मी एक मुलाला पटवले होते जो मिडिया शी संबंधित होता आणि त्याच्या बरोबर पार्टी आणि फंक्शन मध्ये जाणे मी सुरू केले होते. असे तर मला सर्व लोक पाहत होते पण कोणी बोलत नव्हते, म्हणून माझ्या बॉयफ्रेंड ने माझी ओळख लोकांबरोबर करणे सुरु केले होते, ज्या मध्ये काही डायरेक्टर अन प्रोड्युसर होते.

एक दिवस असेच एक पार्टी मध्ये एक माणूस माझी स्तुती करत म्हणला कि तुझे फिगर खूप चागंले आहे, तुझे साईझ काय आहे?

मी नोटी स्माईल देत म्हणले कि माझे साईझ ३६-२६-३८ आहे.

तो - वाह काय मस्त फिगर आहे, तू आमच्या फिल्म इंडस्ट्री मध्ये का ट्राय करत नाही?
मी - मला तर करायची इच्छा आहे, पण..

तो - पण काय? एक काम कर उद्या मला माझ्या ऑफिस मध्ये येऊन भेट.. तिथे स्टुडियो मध्ये तुझे ओडीशन घेऊन टाकू.

मी - ओह्ह थेंक यु सर. थेन्क्स अ लोट.. आय विल कम टूमारो.

तो - यु आर वेलकम आणि माझे नाव दिनेश कपूर आहे.. तर मला दिनेश म्हनून हात मार.

मी - ओके.

मग त्याने मला त्याचा नम्बर आणि ऑफिस चा एड्रेस दिला आणि तो निघून गेला होता.

दुसरा दिवस मी ऑफिस च्या एड्रेस वर पोचले होते आणि मग काही वेळ बसले तर मला मुलाने म्हनले कि तुम्हाला सर ने बोलावले आहे.

मग मी आत मध्ये गेले तर सर ने मला वेलकम केले होते आणि म्हणले कि तू एक सुंदर चेहरा आहेस आणि आमच्या इंडस्ट्री मध्ये तुझी गरज आहे, तुला एक्टिंग पण आली पाहिजे आहे.

मी - यस सर.

दिनेश - तो ओडीशन रुम मध्ये चलू?
मी - यह सर.

मग आम्ही दोघे एक रूम मध्ये गेलो होतो.

तिथे खूप लोक होते दिनेश ने मला सर्व लोकांबरोबर ओळख करून दिली होती आणि एक एक्टर ला बोलावून त्याला एक सीन दिला होता, तो सीन मला त्या मुला बरोबर करायचा होता.

सीन होता कि प्रेमी तिच्या प्रेमिके ला सोडून जातो आहे आणि प्रेमिका त्याला अडवत असते.

सीन सुरु झाला होता.

मी आधी ४ वेळा चूक केली होती, मग सर्व लोक एकदम अपसेट झाले होते कारण कि काही पण रोमेंटिक आणि मसालेदार नव्हते.

मग दिनेश ने मला म्हणले कि हा तुझा एकदम लास्ट चान्स आहे.

मी विचार केला कि या वेळी सर्व विसरून जाते आणि त्याच्या बरोबर एकदम मस्त शोट देते.

मग दिनेश सर ने एक्शन म्हणले होते..

मी - थांब तू अभी.. मी तुझ्या वर प्रेम करते आहे.

अभी - नाही.. जर तू मला प्रेम करत असते तर मला तुझ्या पासून दूर केले नसते.

मी - मी तुला कधी माझ्या पासून दूर केले नाही आहे.

अभी - तू खोटे बोलते आहेस आणि आता मला एक क्षण पण थांबायचे नाही आहे.

तेव्हा मी त्या मुलाला माझ्या कडे ओढते आणि त्याला एकदम जोराने कीस करू लागते आणि माझे शर्ट चे बटन उघडून त्याचे तोंड माझ्या बोल वर दाबू लागले होते.

तेव्हा दिनेश सर कट बोलतात आणि तिथे उभे सर्व लोक टाळ्या वाजवू लागतात.

दिनेश - वाहः. काय मास सीन दिलास समीरा. चल माझ्या बरोबर चाल.

मी खूप खुश झाले होते, मग आम्ही दोघे परत त्यांच्या ऑफिस मध्ये आलो होतो.

दिनेश माझ्या बरोबर सोफ्य वर बसला होता आणि त्यांनी त्यांच्या सेक्रेटरी ला बोलावले आणि म्हणले कि बघ मेडम बरोबर मी मिटिंग करतो आहे, तर मला कोणी पण डिस्टर्ब करू नका.

सेक्रेटरी हो म्हणत तिथून निघून गेला होता.

मग दिनेश माझ्या कडे आला नी म्हणला कि तुझ्या एक्टिंग मध्ये तर दम आहे, मला तर या रोल साठी अनेक हिरोईन चे कोल आले आहेत, तू या रोल साठी अजून काय करू शकतेस?
मग असे म्हणत तो त्याचे हात माझ्या चेहर्या वर फिरवत माझ्या बोल वर घेऊन गेला होता.

मी पटकन त्याच्या ओठ वर कीस केले होते आणि तो त्या मुळे एकदम खुश झाला होता आणि म्हणला कि गुड. तू खूप समजदार आहेस, तू खूप प्रगती करणार हे नक्की.

मी - थेंक यु सर.

ओके केरी ओन.

मग मी माझ्झे सर्व कपडे काढून टाकले होते आणि तो माझे शरीर पाहून एकदम वेडा झाला होता, आता तो माझ्या अंगावर कीस करू लागला होता आणि माझ्या अंगा बरोबर खेळू लागला होता.

मी त्याची पेंट वरून त्याचा लंड हात मध्ये घेऊन दाबून टाकला होता.

काही वेळ मध्ये आम्ही एकदम सेक्स मध्ये बुडालो होतो आणि दिनेश सर ने पण त्याचे कपडे काढून टाकले होते आणि त्याने मला लंड चोकायला सांगितले होते आणि मी तसे केले होते.

आता त्याने मला ठोकणे चालू केले होते आणि मला तर काही प्रोब्लेम नव्हता, कारण कि मी आधी पण अनेक वेळा ठोकून घेतले होते, त्यांनी माझ्या पुच्ची मध्ये लंड टाकला होता आणि आत बाहेर करू लागले होते, मी पण आह हः इह हः हः करू लागले होते नी मजा घेत होते.

आमचे नागडे शरीर एकमेकला चिकटले होते आणि ते मला कीस करत होते आणि मला ठोकत पण होते.

आहा ओ हः आय्य इ अ यग याय आय्य लव यु, अहह हि अहह मी आवाज करत होते नि सर ने त्यांचे लंड चे सर्व पाणी माझ्या पुच्ची मध्ये सोडले आणि माझ्या वर एकदम झोपले होते.

ते माझ्या वर झोपून मला कीस करू लागले होते आणि २ तास मध्ये त्यांनी मला ३ वेळा ठोकले होते.

त्या नंतर आम्ही आमचे कपडे घातले होते आणि तेव्हा बेल वाजली होती आणि त्यांचा सेक्रेटरी येऊन मनला कि मेडम सेट वर पोचली आहे शूट करायचे आहे.

दिनेश - मी आता येतो.

मी दिनेश कडे पहिले होते आणि त्याने मला स्माईल दिली आणि म्हणला कि काय करू, तुला पाहून खूप ठोकायची इच्छा झाली होती त्या मुळे हे सर्व नाटक केले होते. सोरी..

मग त्याने मला हात वर ५०००० रुपये दिले होते आणि तो सेट वर गेला होता.[/size]
[size=undefined]The End[/size]]]> हिरोईन बनायच्या नादात ठोकून घेतले




 कधी कधी घरी फक्त बिकिनी घालून राहत असते. बाहेर पण मी शोर्टस आणि टोप घालून फिरत असते, माझे बिनधास्त वागणे पाहून मुले मला एकदम घुरून घुरून पाहत असतात आणि मला माझे अंग प्रदर्शन करणे खूप आवडते.
[size=undefined]
चला आता मी स्टोरी वर येते आहे.

मला हिरोईन बनायचे आहे पण मी फिल्म इंडस्ट्री मध्ये कोणाला पण ओळखत नाही.

मग मी एक मुलाला पटवले होते जो मिडिया शी संबंधित होता आणि त्याच्या बरोबर पार्टी आणि फंक्शन मध्ये जाणे मी सुरू केले होते. असे तर मला सर्व लोक पाहत होते पण कोणी बोलत नव्हते, म्हणून माझ्या बॉयफ्रेंड ने माझी ओळख लोकांबरोबर करणे सुरु केले होते, ज्या मध्ये काही डायरेक्टर अन प्रोड्युसर होते.

एक दिवस असेच एक पार्टी मध्ये एक माणूस माझी स्तुती करत म्हणला कि तुझे फिगर खूप चागंले आहे, तुझे साईझ काय आहे?

मी नोटी स्माईल देत म्हणले कि माझे साईझ ३६-२६-३८ आहे.

तो - वाह काय मस्त फिगर आहे, तू आमच्या फिल्म इंडस्ट्री मध्ये का ट्राय करत नाही?
मी - मला तर करायची इच्छा आहे, पण..

तो - पण काय? एक काम कर उद्या मला माझ्या ऑफिस मध्ये येऊन भेट.. तिथे स्टुडियो मध्ये तुझे ओडीशन घेऊन टाकू.

मी - ओह्ह थेंक यु सर. थेन्क्स अ लोट.. आय विल कम टूमारो.

तो - यु आर वेलकम आणि माझे नाव दिनेश कपूर आहे.. तर मला दिनेश म्हनून हात मार.

मी - ओके.

मग त्याने मला त्याचा नम्बर आणि ऑफिस चा एड्रेस दिला आणि तो निघून गेला होता.

दुसरा दिवस मी ऑफिस च्या एड्रेस वर पोचले होते आणि मग काही वेळ बसले तर मला मुलाने म्हनले कि तुम्हाला सर ने बोलावले आहे.

मग मी आत मध्ये गेले तर सर ने मला वेलकम केले होते आणि म्हणले कि तू एक सुंदर चेहरा आहेस आणि आमच्या इंडस्ट्री मध्ये तुझी गरज आहे, तुला एक्टिंग पण आली पाहिजे आहे.

मी - यस सर.

दिनेश - तो ओडीशन रुम मध्ये चलू?
मी - यह सर.

मग आम्ही दोघे एक रूम मध्ये गेलो होतो.

तिथे खूप लोक होते दिनेश ने मला सर्व लोकांबरोबर ओळख करून दिली होती आणि एक एक्टर ला बोलावून त्याला एक सीन दिला होता, तो सीन मला त्या मुला बरोबर करायचा होता.

सीन होता कि प्रेमी तिच्या प्रेमिके ला सोडून जातो आहे आणि प्रेमिका त्याला अडवत असते.

सीन सुरु झाला होता.

मी आधी ४ वेळा चूक केली होती, मग सर्व लोक एकदम अपसेट झाले होते कारण कि काही पण रोमेंटिक आणि मसालेदार नव्हते.

मग दिनेश ने मला म्हणले कि हा तुझा एकदम लास्ट चान्स आहे.

मी विचार केला कि या वेळी सर्व विसरून जाते आणि त्याच्या बरोबर एकदम मस्त शोट देते.

मग दिनेश सर ने एक्शन म्हणले होते..

मी - थांब तू अभी.. मी तुझ्या वर प्रेम करते आहे.

अभी - नाही.. जर तू मला प्रेम करत असते तर मला तुझ्या पासून दूर केले नसते.

मी - मी तुला कधी माझ्या पासून दूर केले नाही आहे.

अभी - तू खोटे बोलते आहेस आणि आता मला एक क्षण पण थांबायचे नाही आहे.

तेव्हा मी त्या मुलाला माझ्या कडे ओढते आणि त्याला एकदम जोराने कीस करू लागते आणि माझे शर्ट चे बटन उघडून त्याचे तोंड माझ्या बोल वर दाबू लागले होते.

तेव्हा दिनेश सर कट बोलतात आणि तिथे उभे सर्व लोक टाळ्या वाजवू लागतात.

दिनेश - वाहः. काय मास सीन दिलास समीरा. चल माझ्या बरोबर चाल.

मी खूप खुश झाले होते, मग आम्ही दोघे परत त्यांच्या ऑफिस मध्ये आलो होतो.

दिनेश माझ्या बरोबर सोफ्य वर बसला होता आणि त्यांनी त्यांच्या सेक्रेटरी ला बोलावले आणि म्हणले कि बघ मेडम बरोबर मी मिटिंग करतो आहे, तर मला कोणी पण डिस्टर्ब करू नका.

सेक्रेटरी हो म्हणत तिथून निघून गेला होता.

मग दिनेश माझ्या कडे आला नी म्हणला कि तुझ्या एक्टिंग मध्ये तर दम आहे, मला तर या रोल साठी अनेक हिरोईन चे कोल आले आहेत, तू या रोल साठी अजून काय करू शकतेस?
मग असे म्हणत तो त्याचे हात माझ्या चेहर्या वर फिरवत माझ्या बोल वर घेऊन गेला होता.

मी पटकन त्याच्या ओठ वर कीस केले होते आणि तो त्या मुळे एकदम खुश झाला होता आणि म्हणला कि गुड. तू खूप समजदार आहेस, तू खूप प्रगती करणार हे नक्की.

मी - थेंक यु सर.

ओके केरी ओन.

मग मी माझ्झे सर्व कपडे काढून टाकले होते आणि तो माझे शरीर पाहून एकदम वेडा झाला होता, आता तो माझ्या अंगावर कीस करू लागला होता आणि माझ्या अंगा बरोबर खेळू लागला होता.

मी त्याची पेंट वरून त्याचा लंड हात मध्ये घेऊन दाबून टाकला होता.

काही वेळ मध्ये आम्ही एकदम सेक्स मध्ये बुडालो होतो आणि दिनेश सर ने पण त्याचे कपडे काढून टाकले होते आणि त्याने मला लंड चोकायला सांगितले होते आणि मी तसे केले होते.

आता त्याने मला ठोकणे चालू केले होते आणि मला तर काही प्रोब्लेम नव्हता, कारण कि मी आधी पण अनेक वेळा ठोकून घेतले होते, त्यांनी माझ्या पुच्ची मध्ये लंड टाकला होता आणि आत बाहेर करू लागले होते, मी पण आह हः इह हः हः करू लागले होते नी मजा घेत होते.

आमचे नागडे शरीर एकमेकला चिकटले होते आणि ते मला कीस करत होते आणि मला ठोकत पण होते.

आहा ओ हः आय्य इ अ यग याय आय्य लव यु, अहह हि अहह मी आवाज करत होते नि सर ने त्यांचे लंड चे सर्व पाणी माझ्या पुच्ची मध्ये सोडले आणि माझ्या वर एकदम झोपले होते.

ते माझ्या वर झोपून मला कीस करू लागले होते आणि २ तास मध्ये त्यांनी मला ३ वेळा ठोकले होते.

त्या नंतर आम्ही आमचे कपडे घातले होते आणि तेव्हा बेल वाजली होती आणि त्यांचा सेक्रेटरी येऊन मनला कि मेडम सेट वर पोचली आहे शूट करायचे आहे.

दिनेश - मी आता येतो.

मी दिनेश कडे पहिले होते आणि त्याने मला स्माईल दिली आणि म्हणला कि काय करू, तुला पाहून खूप ठोकायची इच्छा झाली होती त्या मुळे हे सर्व नाटक केले होते. सोरी..

मग त्याने मला हात वर ५०००० रुपये दिले होते आणि तो सेट वर गेला होता.[/size]
[size=undefined]The End[/size]]]> https://xossipy.com/thread-69742.html Wed, 30 Jul 2025 12:03:46 +0300 https://xossipy.com/thread-69742.html https://xossipy.com/thread-69704.html Mon, 28 Jul 2025 07:22:02 +0300 https://xossipy.com/thread-69704.html

ಈದು ೩೩ ವರ್ಷದ ವೇರಿಜಿನ್ ಹುಡುಗ ಸುಂದರನ ಕಥೆ. ಈದರಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಕಾಮ ಬಯಕೆಗಳನು ಹೇಗೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಕೇಲಸದವಳ ಜೋತೆ ಸೇರಿ ಅವಳ ಸಲಹೆಯಿಂದ ಅವಳು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಜೋತೆ ಕಾಮಕೇಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೇಲಸದವಳ ಜೋತೆಗೆ ಕಾಮಸಮುದ್ರದಲಿ ಮಿಂದು ತನ್ನ ಆಸೇಗಳನು ಪುರೈಸಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ವೇರಿಜಿನಿಟಿ ಕಳೆದುಕೊಳುತ್ತಾನೆ ಅಂತಾ ಈ ಕಥೆಯಲಿ ಓದಿರಿ. ಈ ಕಥೆಯನಾ ನಾನು ಒಂದೆ ಭಾಗದಲಿ ಬರೇಯುತೆನೆ. 

ನೀಮಗೆ ನನ್ನ ಕಥೆ ಲೈಕ ಆದರೆ ಕಥೆಗೆ ನೀಮ್ಮಾ ಕಮೇ೦ಟ್ಸ ಕೊಡಿ ಹಾಗೆ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ತರಹದ ಕಥೆ ಈದಲು ಈಸ್ಟಾ ಅಂತಾ ತೀಳಿಸಿ ನಾನು ಅದೆ ತರಹ ಹೋಸ ಕಥೆ ಬರೇಯುತೆನೆ....


ಇ೦ತಿ ನಿಮ್ಮ, 

ಕಾಮರಾಜ]]>

ಈದು ೩೩ ವರ್ಷದ ವೇರಿಜಿನ್ ಹುಡುಗ ಸುಂದರನ ಕಥೆ. ಈದರಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಕಾಮ ಬಯಕೆಗಳನು ಹೇಗೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಕೇಲಸದವಳ ಜೋತೆ ಸೇರಿ ಅವಳ ಸಲಹೆಯಿಂದ ಅವಳು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಜೋತೆ ಕಾಮಕೇಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೇಲಸದವಳ ಜೋತೆಗೆ ಕಾಮಸಮುದ್ರದಲಿ ಮಿಂದು ತನ್ನ ಆಸೇಗಳನು ಪುರೈಸಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ವೇರಿಜಿನಿಟಿ ಕಳೆದುಕೊಳುತ್ತಾನೆ ಅಂತಾ ಈ ಕಥೆಯಲಿ ಓದಿರಿ. ಈ ಕಥೆಯನಾ ನಾನು ಒಂದೆ ಭಾಗದಲಿ ಬರೇಯುತೆನೆ. 

ನೀಮಗೆ ನನ್ನ ಕಥೆ ಲೈಕ ಆದರೆ ಕಥೆಗೆ ನೀಮ್ಮಾ ಕಮೇ೦ಟ್ಸ ಕೊಡಿ ಹಾಗೆ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ತರಹದ ಕಥೆ ಈದಲು ಈಸ್ಟಾ ಅಂತಾ ತೀಳಿಸಿ ನಾನು ಅದೆ ತರಹ ಹೋಸ ಕಥೆ ಬರೇಯುತೆನೆ....


ಇ೦ತಿ ನಿಮ್ಮ, 

ಕಾಮರಾಜ]]> https://xossipy.com/thread-69628.html Wed, 23 Jul 2025 06:46:22 +0300 https://xossipy.com/thread-69628.html