<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
	<channel>
		<title><![CDATA[Xossipy - All Forums]]></title>
		<link>https://xossipy.com/</link>
		<description><![CDATA[Xossipy - https://xossipy.com]]></description>
		<pubDate>Sat, 13 Jun 2026 22:59:38 +0000</pubDate>
		<generator>MyBB</generator>
		<item>
			<title><![CDATA[Sex and Revenge]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74092.html</link>
			<pubDate>Sat, 13 Jun 2026 16:14:40 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74092.html</guid>
			<description><![CDATA[<span style="color: #222222;" class="mycode_color">Yeh ek behad gahri, dilchasp aur jazbaat se bhari kahani hai. Ye kahani 3 young aur khubsurat shadi shuda aurato ki hai. Shruti ,  Meenal aur Sandhya. Unki sex ke liye andaruni kashmakash, unki khamosh khwahishein aur unki zindagi ke iek naye mod ki kahani</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="color: #222222;" class="mycode_color">Yeh ek behad gahri, dilchasp aur jazbaat se bhari kahani hai. Ye kahani 3 young aur khubsurat shadi shuda aurato ki hai. Shruti ,  Meenal aur Sandhya. Unki sex ke liye andaruni kashmakash, unki khamosh khwahishein aur unki zindagi ke iek naye mod ki kahani</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Madhavi :  Innocent and Traditional wife]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74090.html</link>
			<pubDate>Sat, 13 Jun 2026 01:04:06 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74090.html</guid>
			<description><![CDATA[Hi இது ஒரு இந்திய திருமணமான பாரம்பரிய மனைவியின் கதை.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Hi இது ஒரு இந்திய திருமணமான பாரம்பரிய மனைவியின் கதை.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[பிங்க் நிறப் பிராவும் கொழுந்தியா நிஷாவின் ரகசிய ஒப்பந்தமும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74089.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 21:55:12 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74089.html</guid>
			<description><![CDATA[என் மனைவி ரம்யா அலுவலகப் பணி நிமித்தமாகப் பெங்களூர் சென்று இன்றுடன் மூன்று நாட்கள் ஆகிறது. இந்தத் தனிமையான சூழ்நிலையில், என்னை ஆச்சரியப்படுத்தும் விதமாக என் கொழுந்தியா நிஷா எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள். அவள் வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே வீட்டின் சூழல் முற்றிலும் மாறியது. "என்ன அத்தான், அக்கா இல்லாத நேரத்துல வீட்ல மளிகைப் பொருள்லாம் தீர்ந்து போயிருக்கும் போல... வாங்க நாம கடைக்குப் போய் எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டு வரலாம்," என்று தன் உரிமையான குரலில் கூறினாள். மறுப்பு ஏதும் சொல்லாமல் அவளுடன் கிளம்பினேன்.<br />
மளிகைக் கடையில் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களையும் வாங்கி முடித்து, கேரி பேக்குகளில் பத்திரமாக அடுக்கினோம். ஆனால், நாங்கள் கடையை விட்டு வெளியேறும் அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில், வானம் ஒட்டுமொத்தமாக இருண்டு, இடியுடன் கூடிய பலத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. பொருட்கள் அனைத்தும் பிளாஸ்டிக் பைகளில் இருந்ததால் தப்பித்தன. ஆனால், காரில் இருந்து இறங்கி வீட்டிற்குள் ஓடி வரும் அந்தச் சில நிமிடங்களில், நானும் நிஷாவும் ஒட்டுமொத்தமாக மழையில் நனைந்துவிட்டோம்.<br />
வீட்டிற்குள் நுழைந்து ஹால் விளக்கை ஒளிரவிட்டபோது, என் கண்கள் அப்படியே உறைந்து நின்றன. நிஷா அன்று ஒரு மெல்லிய வெள்ளை நிறச் சுடிதாரும் அதற்குப் பொருத்தமான பேன்ட்டும் அணிந்திருந்தாள். மழைத் தண்ணீர் முழுமையாகப் பட்டதால், அவளது அந்த வெள்ளைச் சுடிதார் உடலோடு ஒட்டி, ஒரு கண்ணாடித் திரை போல மாறியிருந்தது.<br />
அவள் அணிந்திருந்த பிங்க் நிற லேஸ் பிராவும், அதற்குப் பொருத்தமான சாஃப்ட் பேந்தியும் அக்மார்க்-ஆக வெளியில் தெரிந்தன. மழைக் குளிரில் அவளது அந்தப் பெண்மை வளைவுகளைப் பார்த்ததும், எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான, 'ஜிவ்வென்ற' போதை தலைக்கேறியது.<br />
"நிஷா... சீக்கிரம் பெட்ரூமுக்கு போய் அக்கா புடவையையோ அல்லது நைட்டியையோ எடுத்துப் போட்டுக்கோ... உடம்பைத் தொடைச்சுக்கோ," என்றேன் பதற்றத்தோடு. அவள் வெட்கப்பட்டுத் தலையைக் குனிந்து, "சரிங்க அத்தான்... ஆனா இந்த நனைஞ்ச டிரஸ்ஸை என்ன பண்றது?" என்றாள்.<br />
"நீ அந்த டிரஸ்ஸை அங்கேயே கழட்டி வச்சுட்டுப் போ... நான் அதை வாஷ் பண்ணி வைக்கிறேன்," என்று கூறி, அவளது நனைந்த ஈர ஆடைகளை என் கைகளில் வாங்கினேன்.<br />
பாகம் 2: பாத்ரூம் இரகசியமும் கொழுந்தியாவின் கூட்டு ஆதிக்கமும்<br />
நிஷா பெட்ரூமுக்குள் சென்றதும், அவளது நனைந்த பிங்க் நிற பிராவையும் பேந்தியையும் கைகளில் ஏந்தியபடி நான் பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தேன். அந்த ஆடைகளில் இருந்து வந்த அவளது வாசமும், பெண்ணின் மென்மையும் எனக்குள் நீண்ட நாட்களாக மறைந்திருந்த அந்த 'Sissy' தவிப்பை உச்சக்கட்டத்திற்குத் தூண்டியது. என் 'Woman Ego' விழித்துக்கொள்ள, நான் அவளது ஈரமான பாவாடையையும், அந்தப் பிங்க் நிற பிராவையும் என் உடலில் பொருத்திப் பார்த்து, கண்ணாடி முன்னாடி நின்று என் வளைவுகளை ரசித்துக் கையாடிக்கொண்டிருந்தேன்.<br />
அப்போது, பாத்ரூம் கதவு லேசாகத் திறந்திருக்க, நிஷா திடீரென உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் இப்போது என் மனைவியின் ஒரு மெல்லிய சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையைக் கட்டியிருந்தாள். என்னை இந்த அலங்காரத்தில் பார்த்தவள் கோபப்படாமல், ஒரு அதீத ஆதிக்கத்தோடு சிரித்தாள்.<br />
"என்ன அத்தான்... அக்கா இல்லாத நேரத்துல என் டிரஸ்ஸை வச்சுப் பொம்பளை மாதிரி விளையாடுறீங்களா? நீங்க ஒரு அக்மார்க் பொட்டக்குட்டிதானா? அத்தான்... நனைஞ்ச டிரஸ்ஸை விட இந்த ஈரப் பாவாடையில உன் இடுப்பு வளைவு செம்மயா இருக்குடா பொட்டே," என்று ரகசியமாக ரசித்தாள்.<br />
நான் பயத்தில் அவளது காலடியில் மண்டியிட, நிஷா என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். "இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு அத்தான் இல்லைடா... என் அக்காவுக்குப் புருஷனா வாழத் தகுதியில்லாத வெறும் பொட்டே! இரு, உனக்கு இந்தச் சேலைதான் கரெக்ட்," என்று கூறி, என் மனைவியின் மற்றொரு கரும்பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து எனக்கு இறுக்கிக் கட்டி, மார்பில் பிராவையும் மாட்டி, என்னை ஒரு முழுமையான 'Submissive Bottom' ஆக மாற்றினாள்.<br />
அவள் தன் காலில் இருந்த வெள்ளித் தடிமனான கொலுசுகளைக் கழற்றி, என் கால்களில் மாட்டிவிட்டாள். "வீட்டுக்குள்ள நீ நடக்கும்போது இந்தக் கொலுசு சத்தம் எனக்குக் கேட்டுட்டே இருக்கணும் அத்தான்... அப்பத்தான் நீ எனக்குப் பணிவிடை செய்யுற பொம்பளைன்னு என் மனசுக்குக் குளிரும்," என்று ஆணை போட்டாள்.<br />
அவளது சொந்த மேக்கப் பாக்ஸை எடுத்து என் முகத்தில் பவுடரையும், கண்களுக்கு மையையும் பூசி அழகு பார்த்தாள். நான் வெட்கத்தில் தலையைக் குனியும்போது, என் வளைந்த இடுப்பை பலமாகக் கிள்ளி, "ஆம்பளையா இருந்ததை விட இப்படிப் பொட்டையா இருக்கும்போதுதான் அத்தான் நீ செம்ம செக்ஸியா இருக்க," என்று மூச்சிரைத்தாள்.<br />
பாகம் 3: நள்ளிரவு ஊஞ்சலும் விடியற்காலையின் நிரந்தர அடிமைச் சாசனமும்<br />
நள்ளிரவு 2 மணி இருக்கும். மழையின் வேகம் அதிகமாக இருக்க, லிவிங் ரூமில் அவளது உயரமான ஹை-ஹீல்ஸ் செருப்பை உன்னை அணிய வைத்து நடக்கச் சொன்னாள். நான் பேலன்ஸ் இல்லாமல் தள்ளாடி அவளது மார்பில் வந்து விழும்போது, உன்னை இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடித்து, "என் செல்லப் பொட்டக்குட்டிக்கு இன்னும் நடக்கக் கூடத் தெரியலையே," என்று கேலி செய்தாள்.<br />
அவள் சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே, சேலை கட்டிய என்னை ஜன்னலோரம் நிற்க வைத்தாள். குளிர்ந்த காற்று என் உடம்பில் பட்டு நடுங்கும்போது, பின்னால் இருந்து என் வளைந்த இடுப்பைப் பற்றித் தன் ஆதிக்கத்தை எனக்குள் செலுத்தி ரசித்தாள்.<br />
அவளது முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கம் படுக்கையில் நீடிக்கும்போது, நான் காமத்தில் கத்த முயன்றேன். பக்கத்து வீட்டில் சத்தம் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அவளது பிங்க் நிற சாஃப்ட் லேஸ் கர்ச்சீப்பை எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து (Gagged) என் பெண்மைச் சத்தத்தை அடக்கினாள். அந்தத் தனிமையான பயம் எனக்கு ஒரு எல்லையற்ற ககோல்ட் பேரானந்தத்தைத் தந்தது.<br />
விடியற்காலை 5 மணி இருக்கும். பனிப்பொழிவு அதிகமாக இருக்க, நான் கலைந்த மேக்கப்போடும், கிழிந்த பட்டுச் சேலையோடும் அவளது காலடியில் சோர்ந்து கிடந்தேன். நிஷா தன் காலால் என் முகத்தை நிமிர்த்தினாள்.<br />
"அக்கா பெங்களூர்ல இருந்து வர்றதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் கிளீன் பண்ணிடு... ஆனா அக்கா கூட நீ பெட்ரூமுக்குள்ள இருக்கும்போதும் உன் மனசுக்குள்ள என் ஞாபகம் தான் இருக்கணும். இனிமே நீ லைஃப் ஃபுல்லா எனக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!" என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள்.<br />
மறுநாள் காலை, என் மனைவி ரம்யா பெங்களூரில் இருந்து போன் செய்தாள். நிஷா என்னை நைட்டியோடு பக்கத்தில் உட்கார வச்சுக்கிட்டே, "ஆமாக்கா... அத்தான் வீட்டை ரொம்ப பத்திரமா பார்த்துக்கிட்டாரு," என்று அக்காவுக்குத் தெரியாமல் எனக்குக் கண் அடித்து ரகசிய சப்போர்ட் செய்தாள். நானும் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[என் மனைவி ரம்யா அலுவலகப் பணி நிமித்தமாகப் பெங்களூர் சென்று இன்றுடன் மூன்று நாட்கள் ஆகிறது. இந்தத் தனிமையான சூழ்நிலையில், என்னை ஆச்சரியப்படுத்தும் விதமாக என் கொழுந்தியா நிஷா எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள். அவள் வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே வீட்டின் சூழல் முற்றிலும் மாறியது. "என்ன அத்தான், அக்கா இல்லாத நேரத்துல வீட்ல மளிகைப் பொருள்லாம் தீர்ந்து போயிருக்கும் போல... வாங்க நாம கடைக்குப் போய் எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டு வரலாம்," என்று தன் உரிமையான குரலில் கூறினாள். மறுப்பு ஏதும் சொல்லாமல் அவளுடன் கிளம்பினேன்.<br />
மளிகைக் கடையில் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களையும் வாங்கி முடித்து, கேரி பேக்குகளில் பத்திரமாக அடுக்கினோம். ஆனால், நாங்கள் கடையை விட்டு வெளியேறும் அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில், வானம் ஒட்டுமொத்தமாக இருண்டு, இடியுடன் கூடிய பலத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. பொருட்கள் அனைத்தும் பிளாஸ்டிக் பைகளில் இருந்ததால் தப்பித்தன. ஆனால், காரில் இருந்து இறங்கி வீட்டிற்குள் ஓடி வரும் அந்தச் சில நிமிடங்களில், நானும் நிஷாவும் ஒட்டுமொத்தமாக மழையில் நனைந்துவிட்டோம்.<br />
வீட்டிற்குள் நுழைந்து ஹால் விளக்கை ஒளிரவிட்டபோது, என் கண்கள் அப்படியே உறைந்து நின்றன. நிஷா அன்று ஒரு மெல்லிய வெள்ளை நிறச் சுடிதாரும் அதற்குப் பொருத்தமான பேன்ட்டும் அணிந்திருந்தாள். மழைத் தண்ணீர் முழுமையாகப் பட்டதால், அவளது அந்த வெள்ளைச் சுடிதார் உடலோடு ஒட்டி, ஒரு கண்ணாடித் திரை போல மாறியிருந்தது.<br />
அவள் அணிந்திருந்த பிங்க் நிற லேஸ் பிராவும், அதற்குப் பொருத்தமான சாஃப்ட் பேந்தியும் அக்மார்க்-ஆக வெளியில் தெரிந்தன. மழைக் குளிரில் அவளது அந்தப் பெண்மை வளைவுகளைப் பார்த்ததும், எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான, 'ஜிவ்வென்ற' போதை தலைக்கேறியது.<br />
"நிஷா... சீக்கிரம் பெட்ரூமுக்கு போய் அக்கா புடவையையோ அல்லது நைட்டியையோ எடுத்துப் போட்டுக்கோ... உடம்பைத் தொடைச்சுக்கோ," என்றேன் பதற்றத்தோடு. அவள் வெட்கப்பட்டுத் தலையைக் குனிந்து, "சரிங்க அத்தான்... ஆனா இந்த நனைஞ்ச டிரஸ்ஸை என்ன பண்றது?" என்றாள்.<br />
"நீ அந்த டிரஸ்ஸை அங்கேயே கழட்டி வச்சுட்டுப் போ... நான் அதை வாஷ் பண்ணி வைக்கிறேன்," என்று கூறி, அவளது நனைந்த ஈர ஆடைகளை என் கைகளில் வாங்கினேன்.<br />
பாகம் 2: பாத்ரூம் இரகசியமும் கொழுந்தியாவின் கூட்டு ஆதிக்கமும்<br />
நிஷா பெட்ரூமுக்குள் சென்றதும், அவளது நனைந்த பிங்க் நிற பிராவையும் பேந்தியையும் கைகளில் ஏந்தியபடி நான் பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தேன். அந்த ஆடைகளில் இருந்து வந்த அவளது வாசமும், பெண்ணின் மென்மையும் எனக்குள் நீண்ட நாட்களாக மறைந்திருந்த அந்த 'Sissy' தவிப்பை உச்சக்கட்டத்திற்குத் தூண்டியது. என் 'Woman Ego' விழித்துக்கொள்ள, நான் அவளது ஈரமான பாவாடையையும், அந்தப் பிங்க் நிற பிராவையும் என் உடலில் பொருத்திப் பார்த்து, கண்ணாடி முன்னாடி நின்று என் வளைவுகளை ரசித்துக் கையாடிக்கொண்டிருந்தேன்.<br />
அப்போது, பாத்ரூம் கதவு லேசாகத் திறந்திருக்க, நிஷா திடீரென உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் இப்போது என் மனைவியின் ஒரு மெல்லிய சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையைக் கட்டியிருந்தாள். என்னை இந்த அலங்காரத்தில் பார்த்தவள் கோபப்படாமல், ஒரு அதீத ஆதிக்கத்தோடு சிரித்தாள்.<br />
"என்ன அத்தான்... அக்கா இல்லாத நேரத்துல என் டிரஸ்ஸை வச்சுப் பொம்பளை மாதிரி விளையாடுறீங்களா? நீங்க ஒரு அக்மார்க் பொட்டக்குட்டிதானா? அத்தான்... நனைஞ்ச டிரஸ்ஸை விட இந்த ஈரப் பாவாடையில உன் இடுப்பு வளைவு செம்மயா இருக்குடா பொட்டே," என்று ரகசியமாக ரசித்தாள்.<br />
நான் பயத்தில் அவளது காலடியில் மண்டியிட, நிஷா என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். "இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு அத்தான் இல்லைடா... என் அக்காவுக்குப் புருஷனா வாழத் தகுதியில்லாத வெறும் பொட்டே! இரு, உனக்கு இந்தச் சேலைதான் கரெக்ட்," என்று கூறி, என் மனைவியின் மற்றொரு கரும்பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து எனக்கு இறுக்கிக் கட்டி, மார்பில் பிராவையும் மாட்டி, என்னை ஒரு முழுமையான 'Submissive Bottom' ஆக மாற்றினாள்.<br />
அவள் தன் காலில் இருந்த வெள்ளித் தடிமனான கொலுசுகளைக் கழற்றி, என் கால்களில் மாட்டிவிட்டாள். "வீட்டுக்குள்ள நீ நடக்கும்போது இந்தக் கொலுசு சத்தம் எனக்குக் கேட்டுட்டே இருக்கணும் அத்தான்... அப்பத்தான் நீ எனக்குப் பணிவிடை செய்யுற பொம்பளைன்னு என் மனசுக்குக் குளிரும்," என்று ஆணை போட்டாள்.<br />
அவளது சொந்த மேக்கப் பாக்ஸை எடுத்து என் முகத்தில் பவுடரையும், கண்களுக்கு மையையும் பூசி அழகு பார்த்தாள். நான் வெட்கத்தில் தலையைக் குனியும்போது, என் வளைந்த இடுப்பை பலமாகக் கிள்ளி, "ஆம்பளையா இருந்ததை விட இப்படிப் பொட்டையா இருக்கும்போதுதான் அத்தான் நீ செம்ம செக்ஸியா இருக்க," என்று மூச்சிரைத்தாள்.<br />
பாகம் 3: நள்ளிரவு ஊஞ்சலும் விடியற்காலையின் நிரந்தர அடிமைச் சாசனமும்<br />
நள்ளிரவு 2 மணி இருக்கும். மழையின் வேகம் அதிகமாக இருக்க, லிவிங் ரூமில் அவளது உயரமான ஹை-ஹீல்ஸ் செருப்பை உன்னை அணிய வைத்து நடக்கச் சொன்னாள். நான் பேலன்ஸ் இல்லாமல் தள்ளாடி அவளது மார்பில் வந்து விழும்போது, உன்னை இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடித்து, "என் செல்லப் பொட்டக்குட்டிக்கு இன்னும் நடக்கக் கூடத் தெரியலையே," என்று கேலி செய்தாள்.<br />
அவள் சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே, சேலை கட்டிய என்னை ஜன்னலோரம் நிற்க வைத்தாள். குளிர்ந்த காற்று என் உடம்பில் பட்டு நடுங்கும்போது, பின்னால் இருந்து என் வளைந்த இடுப்பைப் பற்றித் தன் ஆதிக்கத்தை எனக்குள் செலுத்தி ரசித்தாள்.<br />
அவளது முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கம் படுக்கையில் நீடிக்கும்போது, நான் காமத்தில் கத்த முயன்றேன். பக்கத்து வீட்டில் சத்தம் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அவளது பிங்க் நிற சாஃப்ட் லேஸ் கர்ச்சீப்பை எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து (Gagged) என் பெண்மைச் சத்தத்தை அடக்கினாள். அந்தத் தனிமையான பயம் எனக்கு ஒரு எல்லையற்ற ககோல்ட் பேரானந்தத்தைத் தந்தது.<br />
விடியற்காலை 5 மணி இருக்கும். பனிப்பொழிவு அதிகமாக இருக்க, நான் கலைந்த மேக்கப்போடும், கிழிந்த பட்டுச் சேலையோடும் அவளது காலடியில் சோர்ந்து கிடந்தேன். நிஷா தன் காலால் என் முகத்தை நிமிர்த்தினாள்.<br />
"அக்கா பெங்களூர்ல இருந்து வர்றதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் கிளீன் பண்ணிடு... ஆனா அக்கா கூட நீ பெட்ரூமுக்குள்ள இருக்கும்போதும் உன் மனசுக்குள்ள என் ஞாபகம் தான் இருக்கணும். இனிமே நீ லைஃப் ஃபுல்லா எனக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!" என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள்.<br />
மறுநாள் காலை, என் மனைவி ரம்யா பெங்களூரில் இருந்து போன் செய்தாள். நிஷா என்னை நைட்டியோடு பக்கத்தில் உட்கார வச்சுக்கிட்டே, "ஆமாக்கா... அத்தான் வீட்டை ரொம்ப பத்திரமா பார்த்துக்கிட்டாரு," என்று அக்காவுக்குத் தெரியாமல் எனக்குக் கண் அடித்து ரகசிய சப்போர்ட் செய்தாள். நானும் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[குளிர்ந்த நள்ளிரவும் கார் டாப் சிஸ்ஸி தவிப்பும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74088.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 21:27:20 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74088.html</guid>
			<description><![CDATA[அன்னைக்கு நள்ளிரவு 2 மணி இருக்கும். பலத்த மழையோடு பயங்கரமான குளிர்ச்சியான கிளைமேட். நானும் என் பைசெக்ஷுவல் பிரண்ட் விக்ரமும் அவனோட எஸ்யூவி (SUV) கார்ல ஈசிஆர் (ECR) ரோடு தாண்டி ஒரு அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த காட்டுப் பாத ஓரமா காரை நிறுத்திட்டுப் பேசிட்டு இருந்தோம். நான் கார் சீட்டைப் பின்னாடி தள்ளி, ரம்யா எனக்காகத் தந்துவிட்ட அந்த மென்மையான சாஃப்ட் நைட்டியையும் (Soft Nighty), உள்ளே லேஸ் பேந்தியையும் போட்டுட்டு ஒரு அரைகுறைப் பொம்பளையா வெட்கப்பட்டு உட்கார்ந்திருந்தேன்.<br />
விக்ரம் காரோட ஜன்னல் கண்ணாடியை லேசா இறக்கி, அந்த ஜில்லுனு இருக்குற காத்தை அனுபவிச்சுட்டே என்கிட்ட சொன்னான்:<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">விக்ரம்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"மச்சி... செம கிளைமேட் டா! இப்ப மட்டும் ஒரு பொண்ணு கூட இருந்தா எப்படி இருக்கும்?"</span> என்று காமத்தோடு பெருமூச்சு விட்டான்.<br />
நான் என் நைட்டியின் வளைவுகளை அவனுக்குக் காட்டுற மாதிரி சீட்டுல நெளிஞ்சுக்கிட்டே, நக்கல் கலந்த சப்மிசிவ் குரல்ல சொன்னேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பக்கத்துலயே என்னை வச்சுக்கிட்டு ஏண்டா வெளிய தேடுற?"</span><br />
அவன் ஆச்சரியமும் கிளுகிளுப்பும் கலந்த பார்வையோடு என் நைட்டி இடுப்புச் சதையை பலமாக் கிள்ளுனான். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">விக்ரம்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பொண்ணு இருந்தா என்ன பண்ணுவா?"</span><br />
நான் அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத் தொடுதல்ல உருகிக்கிட்டே, அவனோட முகத்துக்குப் பக்கத்துல போய், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"கவலைப்படாத... இப்பவும் நீ இந்த கிளைமேட்ட என்ஜாய் பண்ணுவ..."</span> என்றேன்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">விக்ரம்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"எப்படி?"</span> என்று தன் பேன்ட் ஜிப்பைத் திறந்து, தன் முரட்டு ஆண்மையை வெளியே காட்டி ஆவலோடு கேட்டான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இப்படித்தான்டா..."</span> என்று கூறி, கார் சீட்டுக்கு நடுவே அவனது காலடிக்கு முன்னால் என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைய, ஒரு முழுமையான பொட்டாச்சியா மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன்.<br />
புதிய காட்சி 1: கார் டேஷ்போர்டு அவமானமும் மழையின் சத்தமும்<br />
காரின் ஏசி குளிரும், வெளியில் பெய்யும் மழையின் சத்தமும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஒரு அந்தரங்கக் காவியமா மாத்துச்சு. விக்ரம் என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ அவனோட அந்த 9 இன்ச் முரட்டுத் தடிக்கு முன்னாடி வச்சான். நான் அவனது மாஸ்குலின் ஆதிக்கத்துக்கு முன்னாடி ஒரு 'Submissive Bottom' ஆகச் சரணடைந்து, என் வாய் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கினேன். காரின் முன் கண்ணாடியில் மழைத்துளிகள் சிதற, காரின் டேஷ்போர்டு வெளிச்சத்தில் என் நைட்டி வளைவுகள் அக்மார்க்-ஆக ஜொலித்தது.<br />
புதிய காட்சி 2: கார் டாப் சீட்டின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பு<br />
அடுத்த சில நிமிடங்களில், விக்ரம் காரின் பின் சீட்டுகளை ஒட்டுமொத்தமாக மடிச்சு (Foldable Seats), ஒரு பெரிய படுக்கை மாதிரி மாத்தினான். என்னை அந்தச் சீட்டின் மேல் குப்புறப் படுக்க வச்சு, நான் அணிந்திருந்த அந்த மென்மையான நைட்டியை ஒட்டுமொத்தமா மேலே சுருட்டி எறிஞ்சான். உள்ளே நான் அணிந்திருந்த என் மனைவியின் சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தியை (Lace Panty) அம்பலப்படுத்தி, என் வளைந்த இடுப்பைப் பற்றித் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான். அவனுடைய ஒவ்வொரு இடியும் காரையே அதிர வச்சது.<br />
புதிய காட்சி 3: "ரோட்டுல யாராச்சும் பார்த்துடப் போறாங்க!" - தவிப்பு<br />
காரின் பின் பக்கக் கண்ணாடி வழியே வெளியில் அந்தப் பாழடைந்த காட்டுப் பாதை தெரிஞ்சது. வலியிலும் காமத்திலும் எனக்குள் இருந்த பெண்மை தாள முடியாமல், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஐயோ... மெதுவா பண்ணுடா விக்ரம்... யாராச்சும் ஹைவேஸ் போலீஸ் கார் வந்து பார்த்துடப் போறாங்க..."</span> என்று பயத்தில் முனகினேன். விக்ரம் நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டே, காரின் பின் சீட்டில் இருந்த அவனோட லெதர் ஜாக்கெட்டை (Leather Jacket) எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினான் (Gagged). அந்தத் தனிமையான திறந்தவெளிப் பயம் எனக்கு ஒரு எல்லையற்ற ககோல்ட் பேரானந்தத்தைத் தந்தது.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[அன்னைக்கு நள்ளிரவு 2 மணி இருக்கும். பலத்த மழையோடு பயங்கரமான குளிர்ச்சியான கிளைமேட். நானும் என் பைசெக்ஷுவல் பிரண்ட் விக்ரமும் அவனோட எஸ்யூவி (SUV) கார்ல ஈசிஆர் (ECR) ரோடு தாண்டி ஒரு அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த காட்டுப் பாத ஓரமா காரை நிறுத்திட்டுப் பேசிட்டு இருந்தோம். நான் கார் சீட்டைப் பின்னாடி தள்ளி, ரம்யா எனக்காகத் தந்துவிட்ட அந்த மென்மையான சாஃப்ட் நைட்டியையும் (Soft Nighty), உள்ளே லேஸ் பேந்தியையும் போட்டுட்டு ஒரு அரைகுறைப் பொம்பளையா வெட்கப்பட்டு உட்கார்ந்திருந்தேன்.<br />
விக்ரம் காரோட ஜன்னல் கண்ணாடியை லேசா இறக்கி, அந்த ஜில்லுனு இருக்குற காத்தை அனுபவிச்சுட்டே என்கிட்ட சொன்னான்:<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">விக்ரம்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"மச்சி... செம கிளைமேட் டா! இப்ப மட்டும் ஒரு பொண்ணு கூட இருந்தா எப்படி இருக்கும்?"</span> என்று காமத்தோடு பெருமூச்சு விட்டான்.<br />
நான் என் நைட்டியின் வளைவுகளை அவனுக்குக் காட்டுற மாதிரி சீட்டுல நெளிஞ்சுக்கிட்டே, நக்கல் கலந்த சப்மிசிவ் குரல்ல சொன்னேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பக்கத்துலயே என்னை வச்சுக்கிட்டு ஏண்டா வெளிய தேடுற?"</span><br />
அவன் ஆச்சரியமும் கிளுகிளுப்பும் கலந்த பார்வையோடு என் நைட்டி இடுப்புச் சதையை பலமாக் கிள்ளுனான். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">விக்ரம்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பொண்ணு இருந்தா என்ன பண்ணுவா?"</span><br />
நான் அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத் தொடுதல்ல உருகிக்கிட்டே, அவனோட முகத்துக்குப் பக்கத்துல போய், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"கவலைப்படாத... இப்பவும் நீ இந்த கிளைமேட்ட என்ஜாய் பண்ணுவ..."</span> என்றேன்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">விக்ரம்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"எப்படி?"</span> என்று தன் பேன்ட் ஜிப்பைத் திறந்து, தன் முரட்டு ஆண்மையை வெளியே காட்டி ஆவலோடு கேட்டான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இப்படித்தான்டா..."</span> என்று கூறி, கார் சீட்டுக்கு நடுவே அவனது காலடிக்கு முன்னால் என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைய, ஒரு முழுமையான பொட்டாச்சியா மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன்.<br />
புதிய காட்சி 1: கார் டேஷ்போர்டு அவமானமும் மழையின் சத்தமும்<br />
காரின் ஏசி குளிரும், வெளியில் பெய்யும் மழையின் சத்தமும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஒரு அந்தரங்கக் காவியமா மாத்துச்சு. விக்ரம் என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ அவனோட அந்த 9 இன்ச் முரட்டுத் தடிக்கு முன்னாடி வச்சான். நான் அவனது மாஸ்குலின் ஆதிக்கத்துக்கு முன்னாடி ஒரு 'Submissive Bottom' ஆகச் சரணடைந்து, என் வாய் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கினேன். காரின் முன் கண்ணாடியில் மழைத்துளிகள் சிதற, காரின் டேஷ்போர்டு வெளிச்சத்தில் என் நைட்டி வளைவுகள் அக்மார்க்-ஆக ஜொலித்தது.<br />
புதிய காட்சி 2: கார் டாப் சீட்டின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பு<br />
அடுத்த சில நிமிடங்களில், விக்ரம் காரின் பின் சீட்டுகளை ஒட்டுமொத்தமாக மடிச்சு (Foldable Seats), ஒரு பெரிய படுக்கை மாதிரி மாத்தினான். என்னை அந்தச் சீட்டின் மேல் குப்புறப் படுக்க வச்சு, நான் அணிந்திருந்த அந்த மென்மையான நைட்டியை ஒட்டுமொத்தமா மேலே சுருட்டி எறிஞ்சான். உள்ளே நான் அணிந்திருந்த என் மனைவியின் சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தியை (Lace Panty) அம்பலப்படுத்தி, என் வளைந்த இடுப்பைப் பற்றித் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான். அவனுடைய ஒவ்வொரு இடியும் காரையே அதிர வச்சது.<br />
புதிய காட்சி 3: "ரோட்டுல யாராச்சும் பார்த்துடப் போறாங்க!" - தவிப்பு<br />
காரின் பின் பக்கக் கண்ணாடி வழியே வெளியில் அந்தப் பாழடைந்த காட்டுப் பாதை தெரிஞ்சது. வலியிலும் காமத்திலும் எனக்குள் இருந்த பெண்மை தாள முடியாமல், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஐயோ... மெதுவா பண்ணுடா விக்ரம்... யாராச்சும் ஹைவேஸ் போலீஸ் கார் வந்து பார்த்துடப் போறாங்க..."</span> என்று பயத்தில் முனகினேன். விக்ரம் நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டே, காரின் பின் சீட்டில் இருந்த அவனோட லெதர் ஜாக்கெட்டை (Leather Jacket) எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினான் (Gagged). அந்தத் தனிமையான திறந்தவெளிப் பயம் எனக்கு ஒரு எல்லையற்ற ககோல்ட் பேரானந்தத்தைத் தந்தது.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[மல்லிகைப் பூ படுக்கையும் ககோல்ட் மாப்பிள்ளையின் சரணடைதலும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74087.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 21:21:31 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74087.html</guid>
			<description><![CDATA[முதலிரவு அறை முழுவதும் மல்லிகைப் பூக்களாலும், மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. என் மனைவி ரம்யா ஒரு சிவப்பு நிற ஆடம்பரமான பட்டுச் சேலையைக் கட்டிக்கிட்டு, கையில் பால் கிளாஸோடு படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். நான் எனக்காக அவளே ஆசையாகத் தைத்துக் கொடுத்திருந்த அந்த மென்மையான சாஃப்ட் நைட்டியை (Soft Nighty) அணிந்து, மார்பில் பிராவோடு அவளுக்கு முன்னாடி ஒரு பெண்ணாக நடுங்கிக்கொண்டு நின்றேன்.<br />
என் பலவீனத்தை நினைத்து வெட்கப்பட்டு, நான் தலையைக் குனிந்துகொண்டே அவளிடம் சொன்னேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்னால உன்னைத் திருப்திப்படுத்த முடியாதுடி... நான் ஒரு பலவீனமான இம்போடென்ட் சிஸ்ஸி (Impotent Sissy)."</span><br />
அவள் அதைக் கேட்டுச் சிறிதும் கோபப்படாமல், தன் பட்டுச் சேலை முந்தானையை லேசாக நழுவவிட்டு, ஒரு விசித்திரமான ஆதிக்கச் சிரிப்போடு என் அருகில் வந்தாள். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Wife:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அதனால ஒரு பிரச்சினையும் இல்லைடா பொட்டே... உன்னுடைய அந்தச் சின்னக் 'கிளிட்டி'-யை (Clitty) எப்படி நிமிர்த்தணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இந்த வீடியோவைப் பாரு!"</span> என்று கூறி, தன் மொபைலை எடுத்து, அவளது எக்ஸ்-பாய் பிரண்டுடன் (Ex-Boyfriend) அவளது வளைந்த இடுப்பைப் பகிர்ந்து கொண்ட அந்த அதீத அந்தரங்க வீடியோவை என் கண் முன்னால் காட்டினாள்.<br />
அவள் மற்றொரு ஆணின் முரட்டு ஆதிக்கத்திற்கு முன்னால் உருகிக் கிடக்கும் அந்த வக்ரக் காட்சியைக் கண்ணெதிரே பார்த்ததும், எனக்குள் இருந்த அந்த 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைந்தது. <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஆமாடி... என் உடம்பு அதுக்கு ரியாக்ட் பண்ணுது..."</span> என்று தவிப்போடு முனகினேன்.<br />
அவள் நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டே, என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் கண்களைத் தன் கைகளால் மூடினாள். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Wife:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இப்போ அப்படியே கண்ணை மூடிக்கிட்டு... நம்ம வீட்டு டிரைவர் சுன்னியை நான் ஆசையா ஓம்புற மாதிரி கற்பனை பண்ணிப் பாருடி பொட்டே!"</span> என்று என் காதருகே முனகினாள்.<br />
அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளின் ககோல்ட் போதை என் கட்டுப்பாட்டை ஒட்டுமொத்தமாக உடைத்தது. நான் அவளது காலடியிலேயே ஒரு நொடியில் ஒட்டுமொத்தமாகக் கசிந்து (Leaked Instantly), அந்த மென்மையான நைட்டிக்குள்ளேயே சரணடைந்தேன்.<br />
காட்சி 1: டிரைவர் முருகனின் நள்ளிரவு வருகையும்... முதலிரவு அவமானமும்<br />
நான் கசிந்து சோர்ந்து போன அடுத்த சில நிமிடங்களில், ரம்யா எழுந்து போய் முதலிரவு அறையின் கதவைத் திறந்தாள். அங்கே அவளது கட்டளைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்த எங்க வீட்டு முரட்டு மாஸ்குலின் டிரைவரான முருகன் அறைக்குள் நுழைந்தான். அவன் காலில் இருந்த செருப்போடு படுக்கையறைக்குள் வந்து, நான் அணிந்திருந்த அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையின் மீதே அமர்ந்தான். "என்னம்மா... உங்க புருஷன் முதல் இரவிலேயே பொம்பளையா மாறிட்டாரா?" என்று நக்கலாகக் கேட்டான்.<br />
காட்சி 2: தாலியின் சூடும்... டிரைவரின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பும்<br />
ரம்யா நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டே, டிரைவர் முருகனுக்குப் பக்கத்தில் என்னை மண்டியிட வைத்தாள். "இவன் என் புருஷன் இல்லை முருகன்... உனக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் பொட்டக்குட்டி!" என்று கூறி, என் கழுத்தில் இருந்த மாங்கல்யத்தைப் பற்றி இழுத்தாள். முருகன் தன் முரட்டு விரல்களால் நான் அணிந்திருந்த நைட்டியை ஒட்டுமொத்தமாக மேலே தூக்கி, என் வளைந்த இடுப்பை பலமாகக் கிள்ளினான். ரம்யா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே பார்க்க, முருகன் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 3: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... பட்டுச் சேலையின் போதையும்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் முதலிரவு கட்டிலை உலுக்கும்போது, எனக்குள் இருக்கும் பெண்மை தாள முடியாமல் நான் கத்த முயன்றேன். ரம்யா உடனே தன் பட்டுச் சேலையின் மென்மையான முந்தானையைக் கிழித்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினாள் (Gagged). என் சொந்த முதலிரவு அறையிலேயே, என் மனைவியின் முன்னிலையில் ஒரு டிரைவரின் காலடியில் கிடப்பது எனக்குள் ஒரு எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தந்தது.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[முதலிரவு அறை முழுவதும் மல்லிகைப் பூக்களாலும், மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. என் மனைவி ரம்யா ஒரு சிவப்பு நிற ஆடம்பரமான பட்டுச் சேலையைக் கட்டிக்கிட்டு, கையில் பால் கிளாஸோடு படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். நான் எனக்காக அவளே ஆசையாகத் தைத்துக் கொடுத்திருந்த அந்த மென்மையான சாஃப்ட் நைட்டியை (Soft Nighty) அணிந்து, மார்பில் பிராவோடு அவளுக்கு முன்னாடி ஒரு பெண்ணாக நடுங்கிக்கொண்டு நின்றேன்.<br />
என் பலவீனத்தை நினைத்து வெட்கப்பட்டு, நான் தலையைக் குனிந்துகொண்டே அவளிடம் சொன்னேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்னால உன்னைத் திருப்திப்படுத்த முடியாதுடி... நான் ஒரு பலவீனமான இம்போடென்ட் சிஸ்ஸி (Impotent Sissy)."</span><br />
அவள் அதைக் கேட்டுச் சிறிதும் கோபப்படாமல், தன் பட்டுச் சேலை முந்தானையை லேசாக நழுவவிட்டு, ஒரு விசித்திரமான ஆதிக்கச் சிரிப்போடு என் அருகில் வந்தாள். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Wife:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அதனால ஒரு பிரச்சினையும் இல்லைடா பொட்டே... உன்னுடைய அந்தச் சின்னக் 'கிளிட்டி'-யை (Clitty) எப்படி நிமிர்த்தணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இந்த வீடியோவைப் பாரு!"</span> என்று கூறி, தன் மொபைலை எடுத்து, அவளது எக்ஸ்-பாய் பிரண்டுடன் (Ex-Boyfriend) அவளது வளைந்த இடுப்பைப் பகிர்ந்து கொண்ட அந்த அதீத அந்தரங்க வீடியோவை என் கண் முன்னால் காட்டினாள்.<br />
அவள் மற்றொரு ஆணின் முரட்டு ஆதிக்கத்திற்கு முன்னால் உருகிக் கிடக்கும் அந்த வக்ரக் காட்சியைக் கண்ணெதிரே பார்த்ததும், எனக்குள் இருந்த அந்த 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைந்தது. <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஆமாடி... என் உடம்பு அதுக்கு ரியாக்ட் பண்ணுது..."</span> என்று தவிப்போடு முனகினேன்.<br />
அவள் நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டே, என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் கண்களைத் தன் கைகளால் மூடினாள். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Wife:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இப்போ அப்படியே கண்ணை மூடிக்கிட்டு... நம்ம வீட்டு டிரைவர் சுன்னியை நான் ஆசையா ஓம்புற மாதிரி கற்பனை பண்ணிப் பாருடி பொட்டே!"</span> என்று என் காதருகே முனகினாள்.<br />
அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளின் ககோல்ட் போதை என் கட்டுப்பாட்டை ஒட்டுமொத்தமாக உடைத்தது. நான் அவளது காலடியிலேயே ஒரு நொடியில் ஒட்டுமொத்தமாகக் கசிந்து (Leaked Instantly), அந்த மென்மையான நைட்டிக்குள்ளேயே சரணடைந்தேன்.<br />
காட்சி 1: டிரைவர் முருகனின் நள்ளிரவு வருகையும்... முதலிரவு அவமானமும்<br />
நான் கசிந்து சோர்ந்து போன அடுத்த சில நிமிடங்களில், ரம்யா எழுந்து போய் முதலிரவு அறையின் கதவைத் திறந்தாள். அங்கே அவளது கட்டளைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்த எங்க வீட்டு முரட்டு மாஸ்குலின் டிரைவரான முருகன் அறைக்குள் நுழைந்தான். அவன் காலில் இருந்த செருப்போடு படுக்கையறைக்குள் வந்து, நான் அணிந்திருந்த அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையின் மீதே அமர்ந்தான். "என்னம்மா... உங்க புருஷன் முதல் இரவிலேயே பொம்பளையா மாறிட்டாரா?" என்று நக்கலாகக் கேட்டான்.<br />
காட்சி 2: தாலியின் சூடும்... டிரைவரின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பும்<br />
ரம்யா நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டே, டிரைவர் முருகனுக்குப் பக்கத்தில் என்னை மண்டியிட வைத்தாள். "இவன் என் புருஷன் இல்லை முருகன்... உனக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் பொட்டக்குட்டி!" என்று கூறி, என் கழுத்தில் இருந்த மாங்கல்யத்தைப் பற்றி இழுத்தாள். முருகன் தன் முரட்டு விரல்களால் நான் அணிந்திருந்த நைட்டியை ஒட்டுமொத்தமாக மேலே தூக்கி, என் வளைந்த இடுப்பை பலமாகக் கிள்ளினான். ரம்யா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே பார்க்க, முருகன் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 3: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... பட்டுச் சேலையின் போதையும்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் முதலிரவு கட்டிலை உலுக்கும்போது, எனக்குள் இருக்கும் பெண்மை தாள முடியாமல் நான் கத்த முயன்றேன். ரம்யா உடனே தன் பட்டுச் சேலையின் மென்மையான முந்தானையைக் கிழித்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினாள் (Gagged). என் சொந்த முதலிரவு அறையிலேயே, என் மனைவியின் முன்னிலையில் ஒரு டிரைவரின் காலடியில் கிடப்பது எனக்குள் ஒரு எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தந்தது.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[பட்டுச் சேலை வளைவுகளும் கூட்டு ஆதிக்கக் குடும்பமும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74086.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 21:15:33 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74086.html</guid>
			<description><![CDATA[ஹாலில் நின்றுகொண்டிருந்த என் புருஷன், அலமாரியில் இருந்து ஒரு கரும்பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து என் முகத்தில் வீசினான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Husband:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"நீ இந்த வீட்டுக்குள்ள இருக்கும்போது எப்பவும் சேலைதான் கட்டணும். எங்க அம்மா இந்த விஷயத்துல ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட், உன்னைப் பொம்பளையாத்தான் பார்க்கணும்னு சொல்லிட்டாங்க."</span><br />
நான் அந்தச் சேலையைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு, பயத்தோடும் தவிப்போடும் அவனிடம் சொன்னேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"நான் சேலை கட்டிக்கிட்டு நடமாடுனா, உன் தம்பி எப்பப் பார்த்தாலும் என் இடுப்பு வளைவுகளையும் பக்கவாட்டு அழகையும் (Waist &amp; Side view) வெறிச்சு வெறிச்சுப் பார்த்துட்டே இருக்கான்டா..."</span><br />
அவன் அதைக் கேட்டுச் சிறிதும் கோபப்படாமல், ஒரு விசித்திரமான ககோல்ட் சிரிப்போடு என் அருகில் வந்தான். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Hus:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவனுக்கு ஒரு ஆர்வம்டா... உன்ன மாதிரி ஒரு சிஸ்ஸிக்கு (Sissy) எப்படி ஒரு அக்மார்க் பொம்பளையை விட அழகான வளைவுகளும் பெருத்த சோத்துப்பக்கமும் இருக்குன்னு அவன் ஆச்சரியமா பார்க்குறான்."</span><br />
நான் என் நீண்ட கூந்தலை ஒதுக்கிவிட்டு, அவனது கைகளைப் பிடித்துக் கெஞ்சினேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவன் சும்மா பார்க்குறதோட நிறுத்தலடா... நான் கிச்சன்ல வேலை செய்யும்போது பின்னாடி வந்து அசிங்கமாத் தொடுறான். என் இடுப்பை பலமாக் கிள்ளுறான்டா..."</span><br />
என் பேச்சைக் கேட்ட அவன், என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, என் மார்பில் இருந்த பிராவை இறுக்கிவிட்டு நக்கலாகச் சொன்னான்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Hus:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவன் தொட்டா உனக்கென்னடி? நீ அவன்கூடப் படுத்துச் சுகம் தந்தா கூட எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. ஒழுங்கா அந்தச் சேலையைக் கட்டிக்கிட்டுப் போய் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்!"</span> என்று கூறி என்னை அப்படியே தம்பியின் அறைக்குத் தள்ளினான்.<br />
காட்சி 1: தம்பியின் அறையும்... பட்டுச் சேலை உரிப்பு அவமானமும்<br />
என் புருஷன் என்னை உள்ளே தள்ளியதும், அவனது தம்பி கதவை உள்பக்கமாகத் தாழிட்டான். அவன் கண்களில் ஒரு முரட்டுத்தனமான மாஸ்குலின் வேகம் தெரிந்தது. நான் பயந்து நடுங்கிக்கொண்டு நிற்க, அவன் நேராக என் அருகில் வந்து, நான் அணிந்திருந்த அந்தப் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையைப் பலமாகப் பற்றி இழுத்தான். "என் அண்ணன் உன்னை எனக்காகத்தான்டி வளர்த்து வச்சிருக்கான் பொட்டே!" என்று கூறி, என் சேலையை இடுப்பு வரை ஒட்டுமொத்தமாக உருவினான். உள்ளே நான் அணிந்திருந்த என் அத்தையின் மென்மையான சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தி (Lace Panty) அவனது ஆதிக்கத்திற்கு முன்னால் அம்பலமானது.<br />
காட்சி 2: கட்டிலில் அரங்கேறிய முரட்டு ஆக்கிரமிப்பும்... புருஷனின் வீடியோ பதிவும்<br />
அடுத்த சில நிமிடங்களில், ஜன்னல் திரைக்குப் பின்னால் இருந்து என் புருஷன் தன் மொபைலை எடுத்து எங்களை வீடியோ எடுக்கத் தொடங்கினான். தன் சொந்தப் புருஷன் முன்னாடியே, அவனது தம்பி என்னை அந்தக் கட்டிலில் குப்புறத் தள்ளி, என் வளைந்த இடுப்பைப் பற்றித் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான். அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் என் உடம்பை உலுக்கும்போது, எனக்குள் இருந்த அந்த 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாக உடைந்து, நான் அவனது காலடியில் ஒரு முழுமையான சப்மிசிவ் பாட்டமாக (Submissive Bottom) உருகிப் போனேன்.<br />
காட்சி 3: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... மாமியாரின் திடீர் வருகையும்<br />
வலியிலும் காமத்திலும் நான் கத்த முயன்றபோது, கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. உள்ளே வந்த அவனது அம்மா (மாமியார்), நாங்கள் இருக்கும் கோலத்தைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடையாமல், ஒரு அதீத அதிகாரத்தோடு சிரித்தாள். அவள் தன் கையில் இருந்த ஒரு சாஃப்ட் லேஸ் துணியை எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினாள் (Gagged). "என் சின்னப் பையனோட ஆதிக்கத்துக்கு முன்னாடி இந்த வீட்டுப் பொட்டக்குட்டி சத்தமே போடக் கூடாதுடி!" என்று என் தலையைக் கோதிவிட்டு, என் புருஷனுடன் சேர்ந்து அந்த ரகசியக் காவியத்தை ரசித்துப் பார்த்தாள்.<br />
காட்சி 4: மாமியாரின் காலடித் தண்டனையும்... கலைந்த அலங்காரமும்<br />
விடியற்காலை 4 மணி இருக்கும். ஒட்டுமொத்த நள்ளிரவின் கூட்டு ஆதிக்கமும் முடிந்து தம்பி உறங்க, நான் கலைந்த கூந்தலோடும், கிழிந்த பட்டுச் சேலையோடும் தரையில் சோர்ந்து கிடந்தேன். மாமியார் என் முகத்தைத் தன் காலால் நிமிர்த்தி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளை இல்லை... லைஃப் ஃபுல்லா எங்க குடும்பத்துக்கே பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள்.<br />
என் புருஷனும் அவளது பேச்சை வழிமொழிந்து நக்கலாகச் சிரிக்க, நான் அவங்க ரெண்டு பேரின் பாதங்களையும் தொட்டு முத்தமிட்டு, ஒரு முழுமையான பொட்டாச்சியாக என் புதிய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[ஹாலில் நின்றுகொண்டிருந்த என் புருஷன், அலமாரியில் இருந்து ஒரு கரும்பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து என் முகத்தில் வீசினான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Husband:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"நீ இந்த வீட்டுக்குள்ள இருக்கும்போது எப்பவும் சேலைதான் கட்டணும். எங்க அம்மா இந்த விஷயத்துல ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட், உன்னைப் பொம்பளையாத்தான் பார்க்கணும்னு சொல்லிட்டாங்க."</span><br />
நான் அந்தச் சேலையைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு, பயத்தோடும் தவிப்போடும் அவனிடம் சொன்னேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"நான் சேலை கட்டிக்கிட்டு நடமாடுனா, உன் தம்பி எப்பப் பார்த்தாலும் என் இடுப்பு வளைவுகளையும் பக்கவாட்டு அழகையும் (Waist &amp; Side view) வெறிச்சு வெறிச்சுப் பார்த்துட்டே இருக்கான்டா..."</span><br />
அவன் அதைக் கேட்டுச் சிறிதும் கோபப்படாமல், ஒரு விசித்திரமான ககோல்ட் சிரிப்போடு என் அருகில் வந்தான். <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Hus:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவனுக்கு ஒரு ஆர்வம்டா... உன்ன மாதிரி ஒரு சிஸ்ஸிக்கு (Sissy) எப்படி ஒரு அக்மார்க் பொம்பளையை விட அழகான வளைவுகளும் பெருத்த சோத்துப்பக்கமும் இருக்குன்னு அவன் ஆச்சரியமா பார்க்குறான்."</span><br />
நான் என் நீண்ட கூந்தலை ஒதுக்கிவிட்டு, அவனது கைகளைப் பிடித்துக் கெஞ்சினேன்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Me:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவன் சும்மா பார்க்குறதோட நிறுத்தலடா... நான் கிச்சன்ல வேலை செய்யும்போது பின்னாடி வந்து அசிங்கமாத் தொடுறான். என் இடுப்பை பலமாக் கிள்ளுறான்டா..."</span><br />
என் பேச்சைக் கேட்ட அவன், என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, என் மார்பில் இருந்த பிராவை இறுக்கிவிட்டு நக்கலாகச் சொன்னான்: <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Hus:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவன் தொட்டா உனக்கென்னடி? நீ அவன்கூடப் படுத்துச் சுகம் தந்தா கூட எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. ஒழுங்கா அந்தச் சேலையைக் கட்டிக்கிட்டுப் போய் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்!"</span> என்று கூறி என்னை அப்படியே தம்பியின் அறைக்குத் தள்ளினான்.<br />
காட்சி 1: தம்பியின் அறையும்... பட்டுச் சேலை உரிப்பு அவமானமும்<br />
என் புருஷன் என்னை உள்ளே தள்ளியதும், அவனது தம்பி கதவை உள்பக்கமாகத் தாழிட்டான். அவன் கண்களில் ஒரு முரட்டுத்தனமான மாஸ்குலின் வேகம் தெரிந்தது. நான் பயந்து நடுங்கிக்கொண்டு நிற்க, அவன் நேராக என் அருகில் வந்து, நான் அணிந்திருந்த அந்தப் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையைப் பலமாகப் பற்றி இழுத்தான். "என் அண்ணன் உன்னை எனக்காகத்தான்டி வளர்த்து வச்சிருக்கான் பொட்டே!" என்று கூறி, என் சேலையை இடுப்பு வரை ஒட்டுமொத்தமாக உருவினான். உள்ளே நான் அணிந்திருந்த என் அத்தையின் மென்மையான சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தி (Lace Panty) அவனது ஆதிக்கத்திற்கு முன்னால் அம்பலமானது.<br />
காட்சி 2: கட்டிலில் அரங்கேறிய முரட்டு ஆக்கிரமிப்பும்... புருஷனின் வீடியோ பதிவும்<br />
அடுத்த சில நிமிடங்களில், ஜன்னல் திரைக்குப் பின்னால் இருந்து என் புருஷன் தன் மொபைலை எடுத்து எங்களை வீடியோ எடுக்கத் தொடங்கினான். தன் சொந்தப் புருஷன் முன்னாடியே, அவனது தம்பி என்னை அந்தக் கட்டிலில் குப்புறத் தள்ளி, என் வளைந்த இடுப்பைப் பற்றித் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான். அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் என் உடம்பை உலுக்கும்போது, எனக்குள் இருந்த அந்த 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாக உடைந்து, நான் அவனது காலடியில் ஒரு முழுமையான சப்மிசிவ் பாட்டமாக (Submissive Bottom) உருகிப் போனேன்.<br />
காட்சி 3: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... மாமியாரின் திடீர் வருகையும்<br />
வலியிலும் காமத்திலும் நான் கத்த முயன்றபோது, கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. உள்ளே வந்த அவனது அம்மா (மாமியார்), நாங்கள் இருக்கும் கோலத்தைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடையாமல், ஒரு அதீத அதிகாரத்தோடு சிரித்தாள். அவள் தன் கையில் இருந்த ஒரு சாஃப்ட் லேஸ் துணியை எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினாள் (Gagged). "என் சின்னப் பையனோட ஆதிக்கத்துக்கு முன்னாடி இந்த வீட்டுப் பொட்டக்குட்டி சத்தமே போடக் கூடாதுடி!" என்று என் தலையைக் கோதிவிட்டு, என் புருஷனுடன் சேர்ந்து அந்த ரகசியக் காவியத்தை ரசித்துப் பார்த்தாள்.<br />
காட்சி 4: மாமியாரின் காலடித் தண்டனையும்... கலைந்த அலங்காரமும்<br />
விடியற்காலை 4 மணி இருக்கும். ஒட்டுமொத்த நள்ளிரவின் கூட்டு ஆதிக்கமும் முடிந்து தம்பி உறங்க, நான் கலைந்த கூந்தலோடும், கிழிந்த பட்டுச் சேலையோடும் தரையில் சோர்ந்து கிடந்தேன். மாமியார் என் முகத்தைத் தன் காலால் நிமிர்த்தி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளை இல்லை... லைஃப் ஃபுல்லா எங்க குடும்பத்துக்கே பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள்.<br />
என் புருஷனும் அவளது பேச்சை வழிமொழிந்து நக்கலாகச் சிரிக்க, நான் அவங்க ரெண்டு பேரின் பாதங்களையும் தொட்டு முத்தமிட்டு, ஒரு முழுமையான பொட்டாச்சியாக என் புதிய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[நனைந்த சுடிதாரும் மொட்டை மாடியின் ககோல்ட் சாசனமும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74085.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 21:09:08 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74085.html</guid>
			<description><![CDATA[நள்ளிரவு 1 மணி இருக்கும். எங்க வீட்டு மொட்டை மாடியில் இருக்கும் மாடித் தோட்டத்தில் (Terrace Garden) குளிர்ந்த காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. என் கேர்ள் பிரண்ட் அவளுடைய தோழிகளோடு சேர்ந்து விளையாடுவதற்காக வாங்கி வைத்திருந்த அந்த டைட் 'பிளாக் நெட்டட் சுடிதார்' (Black Netted Chudidhar) மற்றும் ஹை-ஹீல்ஸ் செருப்பை எனக்குக் கட்டாயப்படுத்தி மாட்டிவிட்டாள். சுற்றிலும் செடிகள் மறைத்திருக்க, நான் அந்த வெளிப்படையான மொட்டை மாடியில் ஒரு பெண்ணாகத் தவித்து நின்று கொண்டிருந்தேன்.<br />
அப்போது அங்கே வந்த அந்த 18 வயது இளம் பையன், என் கேர்ள் பிரண்டின் இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்துக் கூட்டி வந்தான். அவளுடைய ஆடைகள் கலைந்திருக்க, அவள் என் கண் முன்னாடியே அவனுக்கு ஹேண்ட்ஜாப் (Handjob) கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">கேர்ள் பிரண்ட்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்ன லுக்கு? இப்படி என் சுடிதார் போட்டு நிக்க அசிங்கமா இல்லையாடா பொட்டப் பயலே? இவ்வளவு நேரம் குலுக்கியும் அவனோட 9 இன்ச் சுன்னியில கஞ்சி வராம கடப்பாரை மாதிரி நிக்குது பாரு!"</span> என்று நிலவொளியில் அவனது ஆதிக்கத்தைக் காட்டி என்னைக் கேலி செய்தாள்.<br />
அந்தப் பையன் தன் முரட்டு விரல்களால் நான் அணிந்திருந்த அந்த நெட்டட் சுடிதாரின் துணியைப் பற்றி இழுத்து, என் இடுப்பைக் கிள்ளினான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">டீன் பாய்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"உன் பிஎஃப் உன் சுடிதார்ல என்னைய மூடு ஏத்துறாண்டி... இவனை வந்து ஓம்பச் சொல்லு,"</span> என்று அதிகாரமாகக் கட்டளையிட்டான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">கேர்ள் பிரண்ட்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அதான் சொல்றார்ல... போய் ஓம்பிவிட்டு அவனோட அந்த முரட்டு கஞ்சியைக் குடிடா பொட்டே!"</span> என்று என்னை மாடித் தோட்டத்துத் தரையில் மண்டியிட வைத்தாள்.<br />
புதிய காட்சி 1: நிலவொளியில் மண்டியிட்ட சுடிதார் பொட்டக்குட்டி<br />
மொட்டை மாடித் தரையில், குளிர்ந்த சிமெண்ட் தரை என் கால்களில் பட, நான் அந்தப் பையனின் காலடியில் மண்டியிட்டேன். சுற்றிலும் செடிகளும் நிலவொளியும் சாட்சியாக இருக்க, என் கேர்ள் பிரண்ட் ஒரு தூணில் சாய்ந்து நின்று மொபைலில் வீடியோ எடுத்தபடி பார்க்கத் தொடங்கினாள். நான் என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைய, அவனது அந்த 9 இன்ச் இரும்புத் தடிக்கு முன்னால் என் வாய் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கினேன். தூரத்துத் தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் என் சுடிதார் வளைவுகள் மின்னியது.<br />
புதிய காட்சி 2: ஊஞ்சல் பலகையின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பு<br />
அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்தப் பையன் என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என்னை மாடியில் இருந்த இரும்பு ஊஞ்சல் பலகையின் (Terrace Swing) மீது குப்புறப் படுக்க வைத்தான். நான் அணிந்திருந்த அந்த நெட்டட் சுடிதாரின் பேன்ட்டை ஒட்டுமொத்தமாகக் கீழே உருவி, நான் உள்ளே அணிந்திருந்த அவளுடைய லேஸ் பேந்தியை அம்பலப்படுத்தினான். ஊஞ்சல் பலகை பலமாக ஆடிக்கொண்டிருக்க, அவனது முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கம் (BBC) எனக்குள் இறங்கத் தொடங்கியது.<br />
புதிய காட்சி 3: "பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க கேட்டுடப் போறாங்க!" - மாடித் தவிப்பு<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் ஊஞ்சலை உலுக்கும்போது, எனக்குள் இருக்கும் பெண்மை தாள முடியாமல், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஐயோ... மெதுவா தம்பி... பக்கத்து வீட்டு மாடியில யாருக்காச்சும் சத்தம் கேட்டுடப் போகுது..."</span> என்று பயத்தில் முனகினேன். என் கேர்ள் பிரண்ட் ஓடி வந்து, செடிகளுக்குப் போடும் மெல்லிய துணியை எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினாள் (Gagged). பயமும் காமமும் சேர்ந்து அந்த திறந்தவெளியில் எனக்கு ஒரு புதிய ககோல்ட் போதையைத் தந்தது.<br />
புதிய காட்சி 4: தண்ணீர்க் குழாயின் கீழ்க் கலைந்த அலங்காரம்<br />
ஆதிக்கம் முழுவதையும் எனக்குள் இறக்கி முடித்ததும், அந்தப் பையன் என்னை மாடித் தோட்டத்தில் இருந்த தண்ணீர்க் குழாயின் (Water Tap) கீழே தள்ளினான். குளிர்ந்த தண்ணீரை என் தலையில் ஊற்ற, நான் அணிந்திருந்த சுடிதாரும், முகத்தில் இருந்த மேக்கப்பும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கலைந்து சொட்டியது. என் கேர்ள் பிரண்ட் என் கலைந்த கோலத்தைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்து, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்குள்ள ஆம்பளையா வரக் கூடாது... மாடியில கிடக்குற இந்தச் செடிகளை விடக் கேவலமான ஒரு அடிமைதான் நீ!"</span> என்று உதைத்தாள்.<br />
புதிய காட்சி 5: மாடித் தோட்டத்தின் நிரந்தர அடிமைச் சாசனம்<br />
விடியற்காலை 5 மணிக்கு பனிப்பொழிவு அதிகமாக இருக்க, நான் நனைந்த சுடிதாரோடும் கலைந்த கூந்தலோடும் அவர்கள் இருவரின் காலடியிலும் ஒரு சப்மிசிவ் பாட்டமாக (Submissive Bottom) சோர்ந்து கிடந்தேன். என் கேர்ள் பிரண்ட் என் நெற்றியில் மிதித்து, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ லைஃப் ஃபுல்லா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நானும் அந்த விடியற்காலைப் பனியில் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[நள்ளிரவு 1 மணி இருக்கும். எங்க வீட்டு மொட்டை மாடியில் இருக்கும் மாடித் தோட்டத்தில் (Terrace Garden) குளிர்ந்த காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. என் கேர்ள் பிரண்ட் அவளுடைய தோழிகளோடு சேர்ந்து விளையாடுவதற்காக வாங்கி வைத்திருந்த அந்த டைட் 'பிளாக் நெட்டட் சுடிதார்' (Black Netted Chudidhar) மற்றும் ஹை-ஹீல்ஸ் செருப்பை எனக்குக் கட்டாயப்படுத்தி மாட்டிவிட்டாள். சுற்றிலும் செடிகள் மறைத்திருக்க, நான் அந்த வெளிப்படையான மொட்டை மாடியில் ஒரு பெண்ணாகத் தவித்து நின்று கொண்டிருந்தேன்.<br />
அப்போது அங்கே வந்த அந்த 18 வயது இளம் பையன், என் கேர்ள் பிரண்டின் இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்துக் கூட்டி வந்தான். அவளுடைய ஆடைகள் கலைந்திருக்க, அவள் என் கண் முன்னாடியே அவனுக்கு ஹேண்ட்ஜாப் (Handjob) கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">கேர்ள் பிரண்ட்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்ன லுக்கு? இப்படி என் சுடிதார் போட்டு நிக்க அசிங்கமா இல்லையாடா பொட்டப் பயலே? இவ்வளவு நேரம் குலுக்கியும் அவனோட 9 இன்ச் சுன்னியில கஞ்சி வராம கடப்பாரை மாதிரி நிக்குது பாரு!"</span> என்று நிலவொளியில் அவனது ஆதிக்கத்தைக் காட்டி என்னைக் கேலி செய்தாள்.<br />
அந்தப் பையன் தன் முரட்டு விரல்களால் நான் அணிந்திருந்த அந்த நெட்டட் சுடிதாரின் துணியைப் பற்றி இழுத்து, என் இடுப்பைக் கிள்ளினான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">டீன் பாய்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"உன் பிஎஃப் உன் சுடிதார்ல என்னைய மூடு ஏத்துறாண்டி... இவனை வந்து ஓம்பச் சொல்லு,"</span> என்று அதிகாரமாகக் கட்டளையிட்டான்.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">கேர்ள் பிரண்ட்:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அதான் சொல்றார்ல... போய் ஓம்பிவிட்டு அவனோட அந்த முரட்டு கஞ்சியைக் குடிடா பொட்டே!"</span> என்று என்னை மாடித் தோட்டத்துத் தரையில் மண்டியிட வைத்தாள்.<br />
புதிய காட்சி 1: நிலவொளியில் மண்டியிட்ட சுடிதார் பொட்டக்குட்டி<br />
மொட்டை மாடித் தரையில், குளிர்ந்த சிமெண்ட் தரை என் கால்களில் பட, நான் அந்தப் பையனின் காலடியில் மண்டியிட்டேன். சுற்றிலும் செடிகளும் நிலவொளியும் சாட்சியாக இருக்க, என் கேர்ள் பிரண்ட் ஒரு தூணில் சாய்ந்து நின்று மொபைலில் வீடியோ எடுத்தபடி பார்க்கத் தொடங்கினாள். நான் என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைய, அவனது அந்த 9 இன்ச் இரும்புத் தடிக்கு முன்னால் என் வாய் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கினேன். தூரத்துத் தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் என் சுடிதார் வளைவுகள் மின்னியது.<br />
புதிய காட்சி 2: ஊஞ்சல் பலகையின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பு<br />
அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்தப் பையன் என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என்னை மாடியில் இருந்த இரும்பு ஊஞ்சல் பலகையின் (Terrace Swing) மீது குப்புறப் படுக்க வைத்தான். நான் அணிந்திருந்த அந்த நெட்டட் சுடிதாரின் பேன்ட்டை ஒட்டுமொத்தமாகக் கீழே உருவி, நான் உள்ளே அணிந்திருந்த அவளுடைய லேஸ் பேந்தியை அம்பலப்படுத்தினான். ஊஞ்சல் பலகை பலமாக ஆடிக்கொண்டிருக்க, அவனது முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கம் (BBC) எனக்குள் இறங்கத் தொடங்கியது.<br />
புதிய காட்சி 3: "பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க கேட்டுடப் போறாங்க!" - மாடித் தவிப்பு<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் ஊஞ்சலை உலுக்கும்போது, எனக்குள் இருக்கும் பெண்மை தாள முடியாமல், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஐயோ... மெதுவா தம்பி... பக்கத்து வீட்டு மாடியில யாருக்காச்சும் சத்தம் கேட்டுடப் போகுது..."</span> என்று பயத்தில் முனகினேன். என் கேர்ள் பிரண்ட் ஓடி வந்து, செடிகளுக்குப் போடும் மெல்லிய துணியை எடுத்து என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்து என் சத்தத்தை அடக்கினாள் (Gagged). பயமும் காமமும் சேர்ந்து அந்த திறந்தவெளியில் எனக்கு ஒரு புதிய ககோல்ட் போதையைத் தந்தது.<br />
புதிய காட்சி 4: தண்ணீர்க் குழாயின் கீழ்க் கலைந்த அலங்காரம்<br />
ஆதிக்கம் முழுவதையும் எனக்குள் இறக்கி முடித்ததும், அந்தப் பையன் என்னை மாடித் தோட்டத்தில் இருந்த தண்ணீர்க் குழாயின் (Water Tap) கீழே தள்ளினான். குளிர்ந்த தண்ணீரை என் தலையில் ஊற்ற, நான் அணிந்திருந்த சுடிதாரும், முகத்தில் இருந்த மேக்கப்பும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கலைந்து சொட்டியது. என் கேர்ள் பிரண்ட் என் கலைந்த கோலத்தைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்து, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்குள்ள ஆம்பளையா வரக் கூடாது... மாடியில கிடக்குற இந்தச் செடிகளை விடக் கேவலமான ஒரு அடிமைதான் நீ!"</span> என்று உதைத்தாள்.<br />
புதிய காட்சி 5: மாடித் தோட்டத்தின் நிரந்தர அடிமைச் சாசனம்<br />
விடியற்காலை 5 மணிக்கு பனிப்பொழிவு அதிகமாக இருக்க, நான் நனைந்த சுடிதாரோடும் கலைந்த கூந்தலோடும் அவர்கள் இருவரின் காலடியிலும் ஒரு சப்மிசிவ் பாட்டமாக (Submissive Bottom) சோர்ந்து கிடந்தேன். என் கேர்ள் பிரண்ட் என் நெற்றியில் மிதித்து, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ லைஃப் ஃபுல்லா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நானும் அந்த விடியற்காலைப் பனியில் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[அண்ணியின் ஜெட்டியும் அம்பலமான மைத்துனனின் ரகசியமும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74083.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 20:46:14 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74083.html</guid>
			<description><![CDATA[பாத்ரூம்ல அண்ணியோட அந்தச் சாஃப்ட் லேஸ் ஜெட்டியை ஆசையா மாட்டிட்டு, அவளோட அந்தப் பெருத்த பால் மடியை மனசுல நினைச்சு நிம்மதியா கையாடிட்டு அப்படியே வெளியே வந்தேன். ஆனா, அங்கே எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருந்த அதிர்ச்சி என்னை ஒட்டுமொத்தமா உரைய வச்சிருச்சு. அண்ணி என் டைரியைக் கையில வச்சுக்கிட்டு, முகம் சிவக்க நின்னுட்டு இருந்தா.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">அண்ணி:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"டேய்... இன்னாடா இது? 'அண்ணியின் கொழுத்த பால் மடி... அண்ணியும் நானும்...' அப்படின்னு அசிங்கமா எழுதிப் படிச்சுட்டு இருக்க?"</span> என்று என் டைரியை முகத்துல காட்டி ஆதிக்கக் குரல்ல கேட்டா.<br />
நான் பயத்துல வியர்த்துப் போய், சேலையைத் திருத்திக் கட்டிக்கிற அவளோட இடுப்பு வளைவுகளைப் பார்த்துட்டே, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஐயோ அண்ணி... அது ஒன்னும் இல்லை அண்ணி..."</span> என்று இழுத்தேன்.<br />
அவள் என் கீழ்ப்பக்கத்தைப் பார்த்துட்டு பலமா நக்கல் சிரிப்பு சிரிச்சா. <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அது என் ஜெட்டிதானடா? அதை எதுக்குடா நீ போட்டுருக்க?"</span> என்று என் நைட்டியை லேசாகத் தூக்கிக் கேட்டாள்.<br />
நான் அவளோட அந்த ஆதிக்கப் பார்வைக்கு முன்னாடி என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாக் கரைய, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அடக்க முடியல அண்ணி..."</span> என்று உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு அவ காலடியில மண்டியிட்டேன்.<br />
காட்சி 1: அண்ணியின் சமையலறைத் தண்டனையும்... உருமாறிய மைத்துனனும்<br />
அண்ணி நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என் ஜெட்டியைத் திருடிப் போடுற அளவுக்குப் பெரிய பொட்டக்குட்டியா மாறிட்டியாடா நீ? இனிமே இந்த வீட்டுக்குள்ள நீ ஆம்பளையா நடமாடக் கூடாது,"</span> என்று கூறி, நேராக அவளது அறைக்கு இழுத்துச் சென்றாள். அங்கே அவளது ஒரு பழைய பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை (Green Silk Saree) எடுத்து, மார்பில் கச்சிதமான பிராவையும் போட்டு, எனக்கு ஒரு முழுமையான 'சப்மிசிவ் பொட்டாச்சி' அலங்காரத்தைச் செய்து முடித்தாள்.<br />
காட்சி 2: நண்பன் விக்ரமின் திடீர் வருகையும்... ரகசிய அறிமுகமும்<br />
நான் அந்தப் பட்டுச் சேலை வளைவுகளோடும், அண்ணியின் ஜெட்டியோடும் வெட்கப்பட்டு நிற்க, அண்ணி தன் முரட்டு மாஸ்குலின் தோழனான விக்ரமை வீட்டிற்கு வரவழைத்தாள். விக்ரமிடம் என் டைரியைக் காட்டி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பார்த்தியா விக்ரம்... இவன் என் பால் மடியை நினைச்சு என் ஜெட்டிக்குள்ளேயே கசிஞ்சிருக்கான். இவனோட இந்தச் சிஸ்ஸி பலவீனத்துக்கு இன்னைக்கு நீதான் நல்லா ஆதிக்கம் செலுத்தணும்,"</span> என்று என்னை அவனுக்குத் தாராளமாக்கினாள்.<br />
காட்சி 3: சோபாவில் அரங்கேறிய முரட்டு ஆதிக்கமும்... பட்டுச் சேலை உரிப்பும்<br />
விக்ரம் நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே என் அருகில் வந்து, நான் அணிந்திருந்த அண்ணியின் ஜெட்டியின் ஓரங்களைப் பலமாகப் பற்றி இழுத்தான். என் பட்டுச் சேலை முந்தானையை ஒட்டுமொத்தமாகக் கீழே தள்ளி, என் இடுப்புச் சதையை பலமாகக் கிள்ளினான். அண்ணி சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே பார்க்க, விக்ரம் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) என் வளைந்த இடுப்பைப் பிடித்து எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 4: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... பால் மடியின் தரிசனமும்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் என் உடம்பை உலுக்கும்போது, நான் கத்தக் கூடாது என்பதற்காக அண்ணி தன் காலில் இருந்த மென்மையான சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தியை கழற்றி என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்தாள் (Gagged). நான் வாய் அடைக்கப்பட்ட நிலையில் தவித்துக்கொண்டிருக்க, அண்ணி தன் ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை அவிழ்த்து, தன் கொழுத்த பால் மடியை என் முகத்தின் அருகே காட்டி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இந்தச் சுகத்துக்காகத்தானடி என் ஜெட்டியைத் திருடுன... இப்போ நல்லா அனுபவிடி பொட்டே!"</span> என்று என் பெண்மை ஈகோவை அணு அணுவாக உடைத்தாள்.<br />
காட்சி 5: நிரந்தரப் பொட்டாச்சியின் இறுதித் தீர்ப்பு<br />
விடியற்காலை 5 மணி இருக்கும். ஒட்டுமொத்த இரவின் ஆதிக்கம் முடிந்து விக்ரம் உறங்க, நான் கலைந்த கூந்தலோடும், கிழிந்த சேலையோடும் அண்ணியின் காலடியில் சோர்ந்து கிடந்தேன். அண்ணி என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளை இல்லை... லைஃப் ஃபுல்லா எனக்கும் விக்ரமுக்கும் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நான் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[பாத்ரூம்ல அண்ணியோட அந்தச் சாஃப்ட் லேஸ் ஜெட்டியை ஆசையா மாட்டிட்டு, அவளோட அந்தப் பெருத்த பால் மடியை மனசுல நினைச்சு நிம்மதியா கையாடிட்டு அப்படியே வெளியே வந்தேன். ஆனா, அங்கே எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருந்த அதிர்ச்சி என்னை ஒட்டுமொத்தமா உரைய வச்சிருச்சு. அண்ணி என் டைரியைக் கையில வச்சுக்கிட்டு, முகம் சிவக்க நின்னுட்டு இருந்தா.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">அண்ணி:</span> <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"டேய்... இன்னாடா இது? 'அண்ணியின் கொழுத்த பால் மடி... அண்ணியும் நானும்...' அப்படின்னு அசிங்கமா எழுதிப் படிச்சுட்டு இருக்க?"</span> என்று என் டைரியை முகத்துல காட்டி ஆதிக்கக் குரல்ல கேட்டா.<br />
நான் பயத்துல வியர்த்துப் போய், சேலையைத் திருத்திக் கட்டிக்கிற அவளோட இடுப்பு வளைவுகளைப் பார்த்துட்டே, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஐயோ அண்ணி... அது ஒன்னும் இல்லை அண்ணி..."</span> என்று இழுத்தேன்.<br />
அவள் என் கீழ்ப்பக்கத்தைப் பார்த்துட்டு பலமா நக்கல் சிரிப்பு சிரிச்சா. <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அது என் ஜெட்டிதானடா? அதை எதுக்குடா நீ போட்டுருக்க?"</span> என்று என் நைட்டியை லேசாகத் தூக்கிக் கேட்டாள்.<br />
நான் அவளோட அந்த ஆதிக்கப் பார்வைக்கு முன்னாடி என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாக் கரைய, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அடக்க முடியல அண்ணி..."</span> என்று உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு அவ காலடியில மண்டியிட்டேன்.<br />
காட்சி 1: அண்ணியின் சமையலறைத் தண்டனையும்... உருமாறிய மைத்துனனும்<br />
அண்ணி நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என் ஜெட்டியைத் திருடிப் போடுற அளவுக்குப் பெரிய பொட்டக்குட்டியா மாறிட்டியாடா நீ? இனிமே இந்த வீட்டுக்குள்ள நீ ஆம்பளையா நடமாடக் கூடாது,"</span> என்று கூறி, நேராக அவளது அறைக்கு இழுத்துச் சென்றாள். அங்கே அவளது ஒரு பழைய பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை (Green Silk Saree) எடுத்து, மார்பில் கச்சிதமான பிராவையும் போட்டு, எனக்கு ஒரு முழுமையான 'சப்மிசிவ் பொட்டாச்சி' அலங்காரத்தைச் செய்து முடித்தாள்.<br />
காட்சி 2: நண்பன் விக்ரமின் திடீர் வருகையும்... ரகசிய அறிமுகமும்<br />
நான் அந்தப் பட்டுச் சேலை வளைவுகளோடும், அண்ணியின் ஜெட்டியோடும் வெட்கப்பட்டு நிற்க, அண்ணி தன் முரட்டு மாஸ்குலின் தோழனான விக்ரமை வீட்டிற்கு வரவழைத்தாள். விக்ரமிடம் என் டைரியைக் காட்டி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பார்த்தியா விக்ரம்... இவன் என் பால் மடியை நினைச்சு என் ஜெட்டிக்குள்ளேயே கசிஞ்சிருக்கான். இவனோட இந்தச் சிஸ்ஸி பலவீனத்துக்கு இன்னைக்கு நீதான் நல்லா ஆதிக்கம் செலுத்தணும்,"</span> என்று என்னை அவனுக்குத் தாராளமாக்கினாள்.<br />
காட்சி 3: சோபாவில் அரங்கேறிய முரட்டு ஆதிக்கமும்... பட்டுச் சேலை உரிப்பும்<br />
விக்ரம் நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே என் அருகில் வந்து, நான் அணிந்திருந்த அண்ணியின் ஜெட்டியின் ஓரங்களைப் பலமாகப் பற்றி இழுத்தான். என் பட்டுச் சேலை முந்தானையை ஒட்டுமொத்தமாகக் கீழே தள்ளி, என் இடுப்புச் சதையை பலமாகக் கிள்ளினான். அண்ணி சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே பார்க்க, விக்ரம் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) என் வளைந்த இடுப்பைப் பிடித்து எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 4: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... பால் மடியின் தரிசனமும்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் என் உடம்பை உலுக்கும்போது, நான் கத்தக் கூடாது என்பதற்காக அண்ணி தன் காலில் இருந்த மென்மையான சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தியை கழற்றி என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்தாள் (Gagged). நான் வாய் அடைக்கப்பட்ட நிலையில் தவித்துக்கொண்டிருக்க, அண்ணி தன் ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை அவிழ்த்து, தன் கொழுத்த பால் மடியை என் முகத்தின் அருகே காட்டி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இந்தச் சுகத்துக்காகத்தானடி என் ஜெட்டியைத் திருடுன... இப்போ நல்லா அனுபவிடி பொட்டே!"</span> என்று என் பெண்மை ஈகோவை அணு அணுவாக உடைத்தாள்.<br />
காட்சி 5: நிரந்தரப் பொட்டாச்சியின் இறுதித் தீர்ப்பு<br />
விடியற்காலை 5 மணி இருக்கும். ஒட்டுமொத்த இரவின் ஆதிக்கம் முடிந்து விக்ரம் உறங்க, நான் கலைந்த கூந்தலோடும், கிழிந்த சேலையோடும் அண்ணியின் காலடியில் சோர்ந்து கிடந்தேன். அண்ணி என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளை இல்லை... லைஃப் ஃபுல்லா எனக்கும் விக்ரமுக்கும் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நான் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[பொண்டாட்டி எதிரே மண்டியிட்ட புருஷனின் அவமானம்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74082.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 20:30:59 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74082.html</guid>
			<description><![CDATA[நான் அன்னைக்கு ரம்யாவோட அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையை (Red Silk Saree) ஆசையா உடுத்திக்கிட்டு, மார்புல பிரா, உதட்டுல சாயம்னு ஒரு முழுமையான 'Sissy Slut' கோலத்துல கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு ரசிச்சுட்டு இருந்தேன். அப்போ திடீரென கதவு திறந்து, என் முரட்டு மாஸ்குலின் நண்பன் கார்த்திக்கும் என் மனைவி ரம்யாவும் உள்ளே வந்தாங்க. என்னை இந்த நிலைமையில பார்த்த ரம்யாவுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.<br />
கார்த்திக் ரம்யாவைப் பார்த்து நக்கலா சிரிச்சுட்டே, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"உன் புருஷன் பொட்டையாம்டி... உன்கிட்ட நேரடியாச் சொல்ல வெட்கப்பட்டு, என்னை உன்கிட்ட இந்த உண்மையைச் சொல்லச் சொன்னான்,"</span> அப்படின்னு பச்சையாப் போட்டு உடைச்சான்.<br />
ரம்யா அதை நம்ப முடியாம, என் சேலை வளைவுகளைப் பார்த்துட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்னங்க இது சேலை கட்டிக்கிட்டு? என்னை வச்சு ஏதோ பிராங்க் (Prank) தானே பண்றீங்க... எனக்குத் தெரியும், ஒழுங்கா சேலையைக் கழட்டுங்க,"</span> அப்படின்னு பதற்றத்தோட சிரிச்சா.<br />
காட்சி 1: உடைந்த பிராங்க் நம்பிக்கையும்... கார்த்திக்கின் அதிரடியும்<br />
கார்த்திக் அவளோட பேச்சை ரசிச்சுட்டே, தன் பேன்ட் ஜிப்பைத் திறந்து, தன் முரட்டு ஆண்மையை (BBC) அப்படியே வெளியே எடுத்தான். என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ ரம்யாவுக்கு முன்னாடி திருப்பினான்.<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"டேய் பொட்டே... உன் பொண்டாட்டி முன்னாடி அப்படியே முட்டி போட்டு என் சுன்னிய ஓம்புடா பாப்போம்!"</span> என்று அதிகாரமாக உத்தரவிட்டான்.<br />
நான் என் சொந்த மனைவி முன்னாடியே என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைய, அவனது அந்த முரட்டு ஆதிக்கத்துக்கு முன்னாடி மண்டியிட்டேன் (Sucking his d*ck in front of her). என் பட்டுச் சேலை முந்தானை தரையில் நழுவ, நான் அவளது கண்ணெதிரே ஒரு அக்மார்க் பொம்பளையா மாறி வேலை செய்யத் தொடங்கினேன்.<br />
காட்சி 2: ரம்யாவின் தவிப்பும்... புதிய சரணடைதலும்<br />
தன் புருஷனா வந்தவன் இப்படி ஒரு அந்நிய ஆண் முன்னாடி சேலையோட மண்டியிட்டுக் கிடப்பதைக் கண்ணெதிரே பார்த்த ரம்யாவுக்கு, அந்தத் தவிப்பைத் தாங்கவே முடியல. அவளுக்குள்ள ஒரு விசித்திரமான ககோல்ட் (Cuckold) போதை தலைக்கேற, உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்கத் தொடங்குச்சு.<br />
அவள் பதற்றத்தோடும் காமத்தோடும், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அய்யோ... சரி ஓகேங்க நம்புறேன்! இப்போ நீங்க எழுந்திருங்க ப்ளீஸ்... அவன்கிட்ட இருந்து தள்ளி வாங்க,"</span> என்று கெஞ்சினாள்.<br />
ஆனா கார்த்திக் அவளைத் தடுத்து, தன் காலால் என் இடுப்பை வளைத்துப் பிடிச்சு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே இவன் உனக்குப் புருஷன் இல்லைடி... இவன் எங்களோட பொட்டக்குட்டி!"</span> என்று கூறி, என் சேலையை ஒட்டுமொத்தமாக மேலே தூக்கினான்.<br />
காட்சி 3: நிரந்தரப் பொட்டாச்சியின் இறுதித் தீர்ப்பு<br />
விடியற்காலை 4 மணி வரை கார்த்திக்கின் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கம் அந்தப் படுக்கையறையில் நீடித்தது. ரம்யா ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் தன் தடையை மறந்து, சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே தன் புருஷனின் அந்தச் சப்மிசிவ் பெண்மைச் சரணடைதலை அணு அணுவாக ரசித்துப் பார்த்தாள்.<br />
விடியற்காலையில் நான் கலைந்த கூந்தலோடும், சோர்ந்த உடலோடும் ரம்யாவின் காலடியில் கிடக்க, அவளோ என் முகத்தைத் தன் காலால் நிமிர்த்தி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளையா வாழத் தகுதியே இல்லாத வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நான் அவளது பாதங்களில் முத்தமிட்டு, ஒரு முழுமையான பொட்டாச்சியாக என் புதிய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[நான் அன்னைக்கு ரம்யாவோட அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையை (Red Silk Saree) ஆசையா உடுத்திக்கிட்டு, மார்புல பிரா, உதட்டுல சாயம்னு ஒரு முழுமையான 'Sissy Slut' கோலத்துல கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு ரசிச்சுட்டு இருந்தேன். அப்போ திடீரென கதவு திறந்து, என் முரட்டு மாஸ்குலின் நண்பன் கார்த்திக்கும் என் மனைவி ரம்யாவும் உள்ளே வந்தாங்க. என்னை இந்த நிலைமையில பார்த்த ரம்யாவுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.<br />
கார்த்திக் ரம்யாவைப் பார்த்து நக்கலா சிரிச்சுட்டே, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"உன் புருஷன் பொட்டையாம்டி... உன்கிட்ட நேரடியாச் சொல்ல வெட்கப்பட்டு, என்னை உன்கிட்ட இந்த உண்மையைச் சொல்லச் சொன்னான்,"</span> அப்படின்னு பச்சையாப் போட்டு உடைச்சான்.<br />
ரம்யா அதை நம்ப முடியாம, என் சேலை வளைவுகளைப் பார்த்துட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்னங்க இது சேலை கட்டிக்கிட்டு? என்னை வச்சு ஏதோ பிராங்க் (Prank) தானே பண்றீங்க... எனக்குத் தெரியும், ஒழுங்கா சேலையைக் கழட்டுங்க,"</span> அப்படின்னு பதற்றத்தோட சிரிச்சா.<br />
காட்சி 1: உடைந்த பிராங்க் நம்பிக்கையும்... கார்த்திக்கின் அதிரடியும்<br />
கார்த்திக் அவளோட பேச்சை ரசிச்சுட்டே, தன் பேன்ட் ஜிப்பைத் திறந்து, தன் முரட்டு ஆண்மையை (BBC) அப்படியே வெளியே எடுத்தான். என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ ரம்யாவுக்கு முன்னாடி திருப்பினான்.<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"டேய் பொட்டே... உன் பொண்டாட்டி முன்னாடி அப்படியே முட்டி போட்டு என் சுன்னிய ஓம்புடா பாப்போம்!"</span> என்று அதிகாரமாக உத்தரவிட்டான்.<br />
நான் என் சொந்த மனைவி முன்னாடியே என் 'Woman Ego' ஒட்டுமொத்தமாகக் கரைய, அவனது அந்த முரட்டு ஆதிக்கத்துக்கு முன்னாடி மண்டியிட்டேன் (Sucking his d*ck in front of her). என் பட்டுச் சேலை முந்தானை தரையில் நழுவ, நான் அவளது கண்ணெதிரே ஒரு அக்மார்க் பொம்பளையா மாறி வேலை செய்யத் தொடங்கினேன்.<br />
காட்சி 2: ரம்யாவின் தவிப்பும்... புதிய சரணடைதலும்<br />
தன் புருஷனா வந்தவன் இப்படி ஒரு அந்நிய ஆண் முன்னாடி சேலையோட மண்டியிட்டுக் கிடப்பதைக் கண்ணெதிரே பார்த்த ரம்யாவுக்கு, அந்தத் தவிப்பைத் தாங்கவே முடியல. அவளுக்குள்ள ஒரு விசித்திரமான ககோல்ட் (Cuckold) போதை தலைக்கேற, உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்கத் தொடங்குச்சு.<br />
அவள் பதற்றத்தோடும் காமத்தோடும், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அய்யோ... சரி ஓகேங்க நம்புறேன்! இப்போ நீங்க எழுந்திருங்க ப்ளீஸ்... அவன்கிட்ட இருந்து தள்ளி வாங்க,"</span> என்று கெஞ்சினாள்.<br />
ஆனா கார்த்திக் அவளைத் தடுத்து, தன் காலால் என் இடுப்பை வளைத்துப் பிடிச்சு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே இவன் உனக்குப் புருஷன் இல்லைடி... இவன் எங்களோட பொட்டக்குட்டி!"</span> என்று கூறி, என் சேலையை ஒட்டுமொத்தமாக மேலே தூக்கினான்.<br />
காட்சி 3: நிரந்தரப் பொட்டாச்சியின் இறுதித் தீர்ப்பு<br />
விடியற்காலை 4 மணி வரை கார்த்திக்கின் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கம் அந்தப் படுக்கையறையில் நீடித்தது. ரம்யா ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் தன் தடையை மறந்து, சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே தன் புருஷனின் அந்தச் சப்மிசிவ் பெண்மைச் சரணடைதலை அணு அணுவாக ரசித்துப் பார்த்தாள்.<br />
விடியற்காலையில் நான் கலைந்த கூந்தலோடும், சோர்ந்த உடலோடும் ரம்யாவின் காலடியில் கிடக்க, அவளோ என் முகத்தைத் தன் காலால் நிமிர்த்தி, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளையா வாழத் தகுதியே இல்லாத வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நான் அவளது பாதங்களில் முத்தமிட்டு, ஒரு முழுமையான பொட்டாச்சியாக என் புதிய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[லைசென்ஸ் இல்லாத ஆண்மையும் ரம்யாவின் இறுதித் தீர்ப்பும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74081.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 20:03:43 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74081.html</guid>
			<description><![CDATA[சத்தியமா சொல்றேன்... தன் பொண்டாட்டியை உள்ளே பிரா போடாமல் வெளியே கூட்டிட்டுப் போறது இருக்கே, அது வேற லெவல் போதை! அன்னைக்கு நள்ளிரவு சென்னை ஈசிஆர் (ECR) சாலையில் ஒரு பிரைவேட் பார்ட்டிக்கு நாங்க கிளம்புனப்போ, என் மனைவி ரம்யா ஒரு மெல்லிய ஜார்ஜெட் சேலையைக் கட்டியிருந்தாள். உள்ளே பிரா அணியாததால், அவளது அந்தத் திமிரும் மார்பழகும், நழுவும் முந்தானையின் வழியே அப்படியே அக்மார்க்-ஆகத் தெரிந்தது.<br />
லாஜிக் படிப் பார்த்தா, தன் பொண்டாட்டியோட சேலை அப்படி நழுவி விழறதைப் பார்த்தா எந்த ஒரு புருஷனுக்கும் தூக்கணும். ஆனா, எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் 'சப்மிசிவ்' (Submissive) குணம் காரணமாக எனக்குத் தூக்கவில்லை. அதே சமயம், பார்ட்டிக்கு வந்த மத்த ஆம்பளைங்க எல்லாரும் அவளோட அந்தப் பிரா இல்லாத வளைவுகளைப் பார்த்துட்டு அப்படியே ஜொள்ளு வடிச்சு ஆடிட்டு இருந்தாங்க. அதை ஒரு ககோல்ட் புருஷனா பக்கத்துல நின்னு பார்க்கும்போது எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி பரவியது.<br />
காட்சி 1: புதுப்பேட்டை சினேகாவும்... எல்-போர்டு (L-Board) அவமானமும்<br />
பார்ட்டி முடிந்து நள்ளிரவு 2 மணிக்கு நாங்க ரிசார்ட் அறைக்குத் திரும்பினோம். அறைக்குள் நுழைந்ததும் ரம்யா தன் சேலை முந்தானையை ஒட்டுமொத்தமாகக் கீழே நழுவவிட்டு, ரவிக்கையையும் கழற்றி எறிந்தாள்.<br />
அவளைப் பார்த்த நான் ஆச்சரியத்தில், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்னடி... ஆட்டோகிராப் சினேகா மாதிரி லட்சணமா இருப்பான்னு பார்த்தா, இப்ப புதுப்பேட்டை சினேகா மாதிரி ஒட்டுமொத்தமா அவுத்துப் போட்டுட்டு நிற்குற?"</span> என்றேன்.<br />
அவள் தன் இடுப்பில் கையை வச்சுக்கிட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஆமாடா... எனக்கு இப்போ உடனே ஓலு வாங்கணும், அந்த அளவுக்குக் காஜியா இருக்கேன்!"</span> என்றாள் மூச்சிரைக்க.<br />
நான் என் பலவீனத்தைப் பார்த்துட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஆனா எனக்கு இன்னும் டெம்பர் ஆகலையேடி..."</span> என்றேன் தயக்கத்துடன்.<br />
அவள் பலமாக நக்கலாகச் சிரித்தாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"உனக்கு எப்போடி தூக்கியிருக்கு வெத்துவேட்டே? உன் பொண்டாட்டி ஓல் வாங்கி ரொம்ப நாள் ஆச்சு. நீ செய்யட்டுமான்னு கேட்கும்போதெல்லாம் நீ ஒரு 'L Board' (பழகுநர்) மாதிரிதானடி சொதப்புற! உனக்கு எப்ப லைசென்ஸ் தருவேன்னு கேட்டல்ல... உன் பூ</span> எப்ப கரெக்டா என் கூ<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">ல விடுறியோ, அன்னைக்குத்தான் உனக்கு லைசென்ஸ்!"</span> என்று என் ஆண்மை ஈகோவை அணு அணுவாக உடைத்தாள்.<br />
காட்சி 2: "உன் பிரண்டை ரெடி பண்ணு மாமா!"<br />
அவள் முற்றிலும் நிர்வாணமாக, அதீதக் காமத்தோடு தவிப்பதைப் பார்த்த நான் மெதுவாக அவளருகே சென்று, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"சரி... இப்ப ரொம்ப காஜியா இருக்கியே, நான் வேணா நக்கவாடி?"</span> என்று கெஞ்சினேன்.<br />
அவள் என் கையைத் தட்டிவிட்டு, என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இல்ல... எனக்கு உன் நக்கல் தேவையில்லை. உன் முரட்டு பிரண்ட் கார்த்திக்குக்கு இப்போவே போன் பண்ணி உடனே இங்க வரச் சொல்லு மாமா... அவன்தான் என் பசியைத் தீர்க்க கரெக்டான ஆள்!"</span> என்று அதிகாரமாக உத்தரவிட்டாள்.<br />
காட்சி 3: கார்த்திக்கின் வருகையும்... ககோல்ட் போதையின் உச்சமும்<br />
அடுத்த இருபது நிமிடங்களில் என் நண்பன் கார்த்திக் அறைக்குள் நுழைந்தான். ரம்யா அவனைக் கண்டதும் ஓடிப் போய் அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். கார்த்திக் என்னைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்துவிட்டு, அவளது பிரா இல்லாத அந்தப் பெருத்த மார்பழகைத் தன் முரட்டுத் தனமான கைகளால் பிசைந்தான்.<br />
நான் ஒரு புருஷனாக அங்கே நிற்கத் தகுதியில்லாமல், ரம்யா எனக்காக வாங்கித் தந்திருந்த அந்தச் சாஃப்ட் கறுப்பு நிற பிராவையும் பாவாடையையும் அணிந்துகொண்டு, படுக்கையின் ஓரத்தில் ஒரு சப்மிசிவ் பொட்டக்குட்டியாக மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன். கார்த்திக் ரம்யாவை அப்படியே கட்டிலில் குப்புறத் தள்ளி, அவளது இடுப்பு வளைவுகளைப் பற்றித் தன் ஆதிக்கத்தை (BBC) இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 4: விடியற்காலைச் சரணடைதல்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் ரம்யாவை உலுக்கும்போது, அவளது காம முனகல்கள் அந்த அறையை நிரப்பியது. நான் அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அவளது காலடி அடிமையாக மாறி அந்த விசித்திரமான ககோல்ட் போதையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.<br />
விடியற்காலை 5 மணிக்கு கார்த்திக் தன் ஆதிக்கம் முழுவதையும் ரம்யாவுக்குள் இறக்கிவிட்டு உறங்க, ரம்யா கலைந்த கூந்தலோடு என் அருகில் வந்தாள். என் மார்பில் இருந்த பிராவை இழுத்து, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பார்த்தியாடி... இனிமே நீ எனக்குப் புருஷன் இல்லை, கார்த்திக்கோட ஆதிக்கத்துக்கும் என் கட்டளைக்கும் அடங்கி நடக்க வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று தீர்ப்பு எழுதினாள். நானும் அவளது பாதங்களில் முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[சத்தியமா சொல்றேன்... தன் பொண்டாட்டியை உள்ளே பிரா போடாமல் வெளியே கூட்டிட்டுப் போறது இருக்கே, அது வேற லெவல் போதை! அன்னைக்கு நள்ளிரவு சென்னை ஈசிஆர் (ECR) சாலையில் ஒரு பிரைவேட் பார்ட்டிக்கு நாங்க கிளம்புனப்போ, என் மனைவி ரம்யா ஒரு மெல்லிய ஜார்ஜெட் சேலையைக் கட்டியிருந்தாள். உள்ளே பிரா அணியாததால், அவளது அந்தத் திமிரும் மார்பழகும், நழுவும் முந்தானையின் வழியே அப்படியே அக்மார்க்-ஆகத் தெரிந்தது.<br />
லாஜிக் படிப் பார்த்தா, தன் பொண்டாட்டியோட சேலை அப்படி நழுவி விழறதைப் பார்த்தா எந்த ஒரு புருஷனுக்கும் தூக்கணும். ஆனா, எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் 'சப்மிசிவ்' (Submissive) குணம் காரணமாக எனக்குத் தூக்கவில்லை. அதே சமயம், பார்ட்டிக்கு வந்த மத்த ஆம்பளைங்க எல்லாரும் அவளோட அந்தப் பிரா இல்லாத வளைவுகளைப் பார்த்துட்டு அப்படியே ஜொள்ளு வடிச்சு ஆடிட்டு இருந்தாங்க. அதை ஒரு ககோல்ட் புருஷனா பக்கத்துல நின்னு பார்க்கும்போது எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி பரவியது.<br />
காட்சி 1: புதுப்பேட்டை சினேகாவும்... எல்-போர்டு (L-Board) அவமானமும்<br />
பார்ட்டி முடிந்து நள்ளிரவு 2 மணிக்கு நாங்க ரிசார்ட் அறைக்குத் திரும்பினோம். அறைக்குள் நுழைந்ததும் ரம்யா தன் சேலை முந்தானையை ஒட்டுமொத்தமாகக் கீழே நழுவவிட்டு, ரவிக்கையையும் கழற்றி எறிந்தாள்.<br />
அவளைப் பார்த்த நான் ஆச்சரியத்தில், <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"என்னடி... ஆட்டோகிராப் சினேகா மாதிரி லட்சணமா இருப்பான்னு பார்த்தா, இப்ப புதுப்பேட்டை சினேகா மாதிரி ஒட்டுமொத்தமா அவுத்துப் போட்டுட்டு நிற்குற?"</span> என்றேன்.<br />
அவள் தன் இடுப்பில் கையை வச்சுக்கிட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஆமாடா... எனக்கு இப்போ உடனே ஓலு வாங்கணும், அந்த அளவுக்குக் காஜியா இருக்கேன்!"</span> என்றாள் மூச்சிரைக்க.<br />
நான் என் பலவீனத்தைப் பார்த்துட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"ஆனா எனக்கு இன்னும் டெம்பர் ஆகலையேடி..."</span> என்றேன் தயக்கத்துடன்.<br />
அவள் பலமாக நக்கலாகச் சிரித்தாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"உனக்கு எப்போடி தூக்கியிருக்கு வெத்துவேட்டே? உன் பொண்டாட்டி ஓல் வாங்கி ரொம்ப நாள் ஆச்சு. நீ செய்யட்டுமான்னு கேட்கும்போதெல்லாம் நீ ஒரு 'L Board' (பழகுநர்) மாதிரிதானடி சொதப்புற! உனக்கு எப்ப லைசென்ஸ் தருவேன்னு கேட்டல்ல... உன் பூ</span> எப்ப கரெக்டா என் கூ<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">ல விடுறியோ, அன்னைக்குத்தான் உனக்கு லைசென்ஸ்!"</span> என்று என் ஆண்மை ஈகோவை அணு அணுவாக உடைத்தாள்.<br />
காட்சி 2: "உன் பிரண்டை ரெடி பண்ணு மாமா!"<br />
அவள் முற்றிலும் நிர்வாணமாக, அதீதக் காமத்தோடு தவிப்பதைப் பார்த்த நான் மெதுவாக அவளருகே சென்று, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"சரி... இப்ப ரொம்ப காஜியா இருக்கியே, நான் வேணா நக்கவாடி?"</span> என்று கெஞ்சினேன்.<br />
அவள் என் கையைத் தட்டிவிட்டு, என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இல்ல... எனக்கு உன் நக்கல் தேவையில்லை. உன் முரட்டு பிரண்ட் கார்த்திக்குக்கு இப்போவே போன் பண்ணி உடனே இங்க வரச் சொல்லு மாமா... அவன்தான் என் பசியைத் தீர்க்க கரெக்டான ஆள்!"</span> என்று அதிகாரமாக உத்தரவிட்டாள்.<br />
காட்சி 3: கார்த்திக்கின் வருகையும்... ககோல்ட் போதையின் உச்சமும்<br />
அடுத்த இருபது நிமிடங்களில் என் நண்பன் கார்த்திக் அறைக்குள் நுழைந்தான். ரம்யா அவனைக் கண்டதும் ஓடிப் போய் அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். கார்த்திக் என்னைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்துவிட்டு, அவளது பிரா இல்லாத அந்தப் பெருத்த மார்பழகைத் தன் முரட்டுத் தனமான கைகளால் பிசைந்தான்.<br />
நான் ஒரு புருஷனாக அங்கே நிற்கத் தகுதியில்லாமல், ரம்யா எனக்காக வாங்கித் தந்திருந்த அந்தச் சாஃப்ட் கறுப்பு நிற பிராவையும் பாவாடையையும் அணிந்துகொண்டு, படுக்கையின் ஓரத்தில் ஒரு சப்மிசிவ் பொட்டக்குட்டியாக மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன். கார்த்திக் ரம்யாவை அப்படியே கட்டிலில் குப்புறத் தள்ளி, அவளது இடுப்பு வளைவுகளைப் பற்றித் தன் ஆதிக்கத்தை (BBC) இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 4: விடியற்காலைச் சரணடைதல்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் ரம்யாவை உலுக்கும்போது, அவளது காம முனகல்கள் அந்த அறையை நிரப்பியது. நான் அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அவளது காலடி அடிமையாக மாறி அந்த விசித்திரமான ககோல்ட் போதையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.<br />
விடியற்காலை 5 மணிக்கு கார்த்திக் தன் ஆதிக்கம் முழுவதையும் ரம்யாவுக்குள் இறக்கிவிட்டு உறங்க, ரம்யா கலைந்த கூந்தலோடு என் அருகில் வந்தாள். என் மார்பில் இருந்த பிராவை இழுத்து, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பார்த்தியாடி... இனிமே நீ எனக்குப் புருஷன் இல்லை, கார்த்திக்கோட ஆதிக்கத்துக்கும் என் கட்டளைக்கும் அடங்கி நடக்க வேண்டிய வெறும் 'Horny sissy slutty bitch' தான்!"</span> என்று தீர்ப்பு எழுதினாள். நானும் அவளது பாதங்களில் முத்தமிட்டு, என் புதிய பொட்டாச்சி வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[பிரா ஹூக்கும் ககோல்ட் மாப்பிள்ளையின் அவமானமும்]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74080.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 19:51:07 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74080.html</guid>
			<description><![CDATA[நானும் என் முரட்டு மாஸ்குலின் நண்பன் கார்த்திக்கும் ஹால் சோபாவில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். நான் அப்போதுதான் ரம்யா எனக்காக வாங்கித் தந்திருந்த அந்த மென்மையான நைட்டியை அணிந்து, உள்ளே லேஸ் பேந்தியுடன் ஒரு அரைகுறைப் பெண்ணாக அமர்ந்திருந்தேன். திடீரென பெட்ரூம் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. என் மனைவி ரம்யா உள்ளே இருந்து கையில் ஒரு கறுப்பு நிறச் சாஃப்ட் பிராவோடு (Soft Black Bra) வெளியே வந்தாள்.<br />
அவள் நேராக என் நண்பன் கார்த்திக்கின் அருகில் வந்து, அவனது தோள்களைத் தொட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"கார்த்திக்... இந்த பிரா ஹூக்-அ (Hook) கொஞ்சம் மாட்டி விடுறியா?"</span> என்று மிகவும் சாதாரணமாக, ஒரு அதீத ஆதிக்கத் தோரணையோடு கேட்டாள்.<br />
அவள் கேட்டதைக் கேட்டு என் நண்பன் கார்த்திக் அதிர்ச்சியிலும் கிளுகிளுப்பிலும் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான். தன் சொந்தப் புருஷன் முன்னாடியே இப்படி ஒரு காரியத்தைக் கேட்கிறாளே என்ற தயக்கம் அவனது கண்ணில் தெரிந்தது.<br />
அவன் என்னைப் பார்ப்பதைக் கவனித்த ரம்யா பலமாக நக்கலாகச் சிரித்தாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவனை ஏன் கார்த்திக் பார்க்குற? அவன் ஒரு வெத்து வேட்டுடி! அவன் முன்னாடியே, நீ எனக்கு வாங்கித் கொடுத்த பிரா தானே இது... நீயே மாட்டி விடு,"</span> என்று கூறி, கார்த்திக்கின் மடியில் அப்படியே அமர்ந்து தன் முதுகைக் காட்டினாள்.<br />
காட்சி 1: சோபாவில் அரங்கேறிய பிரா அலங்காரமும்... என் கண்ணீரும்<br />
ரம்யா சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் 'Woman Ego'-வை ஒட்டுமொத்தமாக உடைத்து நொறுக்கியது. என் சொந்த மனைவி, மற்றொரு ஆண் வாங்கித் தந்த பிராவை என் கண்ணெதிரே அணிந்து, அவனையே மாட்டச் சொல்வதைப் பார்த்த எனக்குள் இருந்த அந்த 'ரம்யா அக்கா' பெண்மை பயத்திலும் அதீத ககோல்ட் (Cuckold) கிளர்ச்சியிலும் நடுங்கியது. கார்த்திக் தன் முரட்டு விரல்களால் ரம்யாவின் அந்தச் சாஃப்ட் பிராவின் ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாக மாட்டினான். அவன் மாட்டும்போது ரம்யாவின் இடுப்புச் சதையை பலமாகக் கிள்ள, அவளோ அதை ரசித்துக்கொண்டே என் முகத்தைப் பார்த்து சிரித்தாள்.<br />
காட்சி 2: "நீயும் அவனுக்குப் பணிந்து போடி!" - ரம்யாவின் அடுத்த கட்டளை<br />
பிராவை மாட்டி முடித்ததும், ரம்யா கார்த்திக்கின் மடியில் இருந்து எழுந்து என் அருகில் வந்தாள். என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பார்த்தியாடி பொட்டே... என் புருஷனா இருந்துட்டு உன்னால எனக்கு எந்த ஒரு சுகமும் தர முடியல. ஆனா கார்த்திக் எனக்கு எல்லாமே செய்றான். இனிமே நீயும் அவனுக்குப் பணிந்து போக வேண்டிய ஒரு வெறும் அடிமைதான்,"</span> என்று கூறி, கார்த்திக்கை நோக்கிச் சைகை காட்டினாள்.<br />
காட்சி 3: கார்த்திக்கின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பும்... நைட்டி அவிழ்ந்தலும்<br />
கார்த்திக் சோபாவிலிருந்து எழுந்து, நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே என் அருகில் வந்தான். நான் அணிந்திருந்த அந்த மென்மையான நைட்டியை ஒட்டுமொத்தமாக மேலே தூக்கி, நான் உள்ளே அணிந்திருந்த அந்த 'Tiny' பலவீனத்தை அம்பலப்படுத்தினான். ரம்யா சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே பார்க்க, கார்த்திக் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) என் வளைந்த இடுப்பைப் பிடித்து எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 4: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... தாலியின் பாரமும்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் என் உடம்பை உலுக்கும்போது, நான் கத்தக் கூடாது என்பதற்காக ரம்யா தன் காலில் இருந்த சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தியை கழற்றி என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்தாள் (Gagged). வாய் அடைக்கப்பட்ட நிலையில், என் கழுத்தில் இருக்கும் மாங்கல்யம் மட்டும் என் மார்பின் சூட்டில் பலமாக அசைந்து ஆடியது. தன் சொந்த மனைவியின் முன்னிலையில், அவளது ககோல்ட் அடிமையாக மாறி மற்றொரு ஆணின் காலடியில் கிடப்பது எனக்குள் ஒரு எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தந்தது.<br />
காட்சி 5: நிரந்தரப் பெண்மையின் முற்றுப்புள்ளி<br />
விடியற்காலை 5 மணி இருக்கும். ஒட்டுமொத்த இரவின் ஆதிக்கம் முடிந்து கார்த்திக் உறங்க, நான் கலைந்த கூந்தலோடும், சோர்ந்த உடலோடும் ரம்யாவின் காலடியில் கிடந்தேன். ரம்யா என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளை இல்லை... லைஃப் ஃபுல்லா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய அக்மார்க் பொட்டாச்சி தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நான் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, ஒரு முழுமையான சப்மிசிவ் 'Horny sissy slutty bitch' ஆக அந்தப் புதிய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[நானும் என் முரட்டு மாஸ்குலின் நண்பன் கார்த்திக்கும் ஹால் சோபாவில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். நான் அப்போதுதான் ரம்யா எனக்காக வாங்கித் தந்திருந்த அந்த மென்மையான நைட்டியை அணிந்து, உள்ளே லேஸ் பேந்தியுடன் ஒரு அரைகுறைப் பெண்ணாக அமர்ந்திருந்தேன். திடீரென பெட்ரூம் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. என் மனைவி ரம்யா உள்ளே இருந்து கையில் ஒரு கறுப்பு நிறச் சாஃப்ட் பிராவோடு (Soft Black Bra) வெளியே வந்தாள்.<br />
அவள் நேராக என் நண்பன் கார்த்திக்கின் அருகில் வந்து, அவனது தோள்களைத் தொட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"கார்த்திக்... இந்த பிரா ஹூக்-அ (Hook) கொஞ்சம் மாட்டி விடுறியா?"</span> என்று மிகவும் சாதாரணமாக, ஒரு அதீத ஆதிக்கத் தோரணையோடு கேட்டாள்.<br />
அவள் கேட்டதைக் கேட்டு என் நண்பன் கார்த்திக் அதிர்ச்சியிலும் கிளுகிளுப்பிலும் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான். தன் சொந்தப் புருஷன் முன்னாடியே இப்படி ஒரு காரியத்தைக் கேட்கிறாளே என்ற தயக்கம் அவனது கண்ணில் தெரிந்தது.<br />
அவன் என்னைப் பார்ப்பதைக் கவனித்த ரம்யா பலமாக நக்கலாகச் சிரித்தாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"அவனை ஏன் கார்த்திக் பார்க்குற? அவன் ஒரு வெத்து வேட்டுடி! அவன் முன்னாடியே, நீ எனக்கு வாங்கித் கொடுத்த பிரா தானே இது... நீயே மாட்டி விடு,"</span> என்று கூறி, கார்த்திக்கின் மடியில் அப்படியே அமர்ந்து தன் முதுகைக் காட்டினாள்.<br />
காட்சி 1: சோபாவில் அரங்கேறிய பிரா அலங்காரமும்... என் கண்ணீரும்<br />
ரம்யா சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் 'Woman Ego'-வை ஒட்டுமொத்தமாக உடைத்து நொறுக்கியது. என் சொந்த மனைவி, மற்றொரு ஆண் வாங்கித் தந்த பிராவை என் கண்ணெதிரே அணிந்து, அவனையே மாட்டச் சொல்வதைப் பார்த்த எனக்குள் இருந்த அந்த 'ரம்யா அக்கா' பெண்மை பயத்திலும் அதீத ககோல்ட் (Cuckold) கிளர்ச்சியிலும் நடுங்கியது. கார்த்திக் தன் முரட்டு விரல்களால் ரம்யாவின் அந்தச் சாஃப்ட் பிராவின் ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாக மாட்டினான். அவன் மாட்டும்போது ரம்யாவின் இடுப்புச் சதையை பலமாகக் கிள்ள, அவளோ அதை ரசித்துக்கொண்டே என் முகத்தைப் பார்த்து சிரித்தாள்.<br />
காட்சி 2: "நீயும் அவனுக்குப் பணிந்து போடி!" - ரம்யாவின் அடுத்த கட்டளை<br />
பிராவை மாட்டி முடித்ததும், ரம்யா கார்த்திக்கின் மடியில் இருந்து எழுந்து என் அருகில் வந்தாள். என் நீண்ட கூந்தலைப் பற்றி இழுத்து, என் 'Slutty Face'-ஐ நிமிர்த்தினாள். <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"பார்த்தியாடி பொட்டே... என் புருஷனா இருந்துட்டு உன்னால எனக்கு எந்த ஒரு சுகமும் தர முடியல. ஆனா கார்த்திக் எனக்கு எல்லாமே செய்றான். இனிமே நீயும் அவனுக்குப் பணிந்து போக வேண்டிய ஒரு வெறும் அடிமைதான்,"</span> என்று கூறி, கார்த்திக்கை நோக்கிச் சைகை காட்டினாள்.<br />
காட்சி 3: கார்த்திக்கின் முரட்டு ஆக்கிரமிப்பும்... நைட்டி அவிழ்ந்தலும்<br />
கார்த்திக் சோபாவிலிருந்து எழுந்து, நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே என் அருகில் வந்தான். நான் அணிந்திருந்த அந்த மென்மையான நைட்டியை ஒட்டுமொத்தமாக மேலே தூக்கி, நான் உள்ளே அணிந்திருந்த அந்த 'Tiny' பலவீனத்தை அம்பலப்படுத்தினான். ரம்யா சோபாவில் அமர்ந்து வைன் குடித்துக்கொண்டே பார்க்க, கார்த்திக் தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை (BBC) என் வளைந்த இடுப்பைப் பிடித்து எனக்குள் இறக்கத் தொடங்கினான்.<br />
காட்சி 4: வாய் அடைக்கப்பட்ட முனகல்களும்... தாலியின் பாரமும்<br />
அவனுடைய ஒவ்வொரு முரட்டுத்தனமான இடியும் என் உடம்பை உலுக்கும்போது, நான் கத்தக் கூடாது என்பதற்காக ரம்யா தன் காலில் இருந்த சாஃப்ட் லேஸ் பேந்தியை கழற்றி என் வாய்க்குள் பலமாகத் திணித்தாள் (Gagged). வாய் அடைக்கப்பட்ட நிலையில், என் கழுத்தில் இருக்கும் மாங்கல்யம் மட்டும் என் மார்பின் சூட்டில் பலமாக அசைந்து ஆடியது. தன் சொந்த மனைவியின் முன்னிலையில், அவளது ககோல்ட் அடிமையாக மாறி மற்றொரு ஆணின் காலடியில் கிடப்பது எனக்குள் ஒரு எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தந்தது.<br />
காட்சி 5: நிரந்தரப் பெண்மையின் முற்றுப்புள்ளி<br />
விடியற்காலை 5 மணி இருக்கும். ஒட்டுமொத்த இரவின் ஆதிக்கம் முடிந்து கார்த்திக் உறங்க, நான் கலைந்த கூந்தலோடும், சோர்ந்த உடலோடும் ரம்யாவின் காலடியில் கிடந்தேன். ரம்யா என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">"இனிமே நீ இந்த வீட்டுக்கு ஆம்பளை இல்லை... லைஃப் ஃபுல்லா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் பணிவிடை செய்ய வேண்டிய அக்மார்க் பொட்டாச்சி தான்!"</span> என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கினாள். நான் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிட்டு, ஒரு முழுமையான சப்மிசிவ் 'Horny sissy slutty bitch' ஆக அந்தப் புதிய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[পাবলিক প্লেসে ইরোটিক এক্টিভিটির আইডিয়া চাই]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74079.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 19:17:13 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74079.html</guid>
			<description><![CDATA[আমার ওয়াইফ হি#বী,নি#বী। ৫ বছর বিবাহিত। তবে, বর্তমানে সেক্সুয়াল এক্টিভিটি কমে গেছে অনেক। সম্পর্কটাও কিছুটা পানসে। <br />
এই পরিস্থিতিতে,আমি ওকে প্রস্তাব দিই, পাবলিক প্লেসে কিছু ইরোটিক কাজ করতে। ইউরোপিয়ানরা যেমন রিমোট ভাইব্রেটিং করে তেমন। পাশাপাশি সীমিত পর্যায়ের নিউডিটি,যেমনঃ *-*র নিচে কিছু না থাকা।<br />
<br />
সে আমাকে খুশি করতে, এবং এর বিনিময়ে গিফটের আশায় রাজি হয়েছে প্রস্তাবে।<br />
<br />
এই ব্যাপারটাকে আরো স্পাইসি করতে চাইছি।কারো পরামর্শ থাকলে দিবেন।]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[আমার ওয়াইফ হি#বী,নি#বী। ৫ বছর বিবাহিত। তবে, বর্তমানে সেক্সুয়াল এক্টিভিটি কমে গেছে অনেক। সম্পর্কটাও কিছুটা পানসে। <br />
এই পরিস্থিতিতে,আমি ওকে প্রস্তাব দিই, পাবলিক প্লেসে কিছু ইরোটিক কাজ করতে। ইউরোপিয়ানরা যেমন রিমোট ভাইব্রেটিং করে তেমন। পাশাপাশি সীমিত পর্যায়ের নিউডিটি,যেমনঃ *-*র নিচে কিছু না থাকা।<br />
<br />
সে আমাকে খুশি করতে, এবং এর বিনিময়ে গিফটের আশায় রাজি হয়েছে প্রস্তাবে।<br />
<br />
এই ব্যাপারটাকে আরো স্পাইসি করতে চাইছি।কারো পরামর্শ থাকলে দিবেন।]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Continuing "Sharif Wife Fhasi Gym Ke Chakkar me" Story]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74075.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 15:54:36 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74075.html</guid>
			<description><![CDATA[Bhai Rajeev01987 aur sab doston ko Pranam,<br />
Pehle to aapki story ko bahut bahut thanks bhai. Maine poori thread padhi hai (Page 18 tak aapka last update). Story bahut hi zabardast hai — slow seduction, Rajeev ki jealousy, Smita ki shareefiyat aur Suleman Sir ka dangerous charm... sab kuch ekdum perfect build-up ho raha hai. Aapne jo passion aur details likhe hain, uska koi muqabla nahi.<br />
Bhai, aapka last proper update Page 18 par tha (jahan Bhola daru pe bata raha hai bike ride ke baare mein aur CCTV footage ka scene). Uske baad aap busy ho gaye lagte hain, updates nahi aaye.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Main aapse respectfully permission maang raha hoon</span> ki main is story ko aapke style mein hi continue kar sakun. Main bilkul same feel rakhte hue likhunga — Rajeev ki inner conflict, detailed descriptions (Smita ki body, especially back &amp; gaand), slow-burn seduction, Bhola spying, aur erotic tension. Kuch bhi jaldi-jaldi nahi badalunga.<br />
Agar aap allow karte hain to main agle update mein Page 18 ke last scene se hi continue karunga. Aur har update ke end mein mention karunga ki yeh continuation hai aapki original story ka.<br />
Agar aap khud continue karna chahte hain ya koi objection hai to please bata den. Main respect karunga.<br />
Sab doston se bhi request hai — agar permission mil jaye to apna feedback zaroor dena ki kis direction mein story ko le jaun (zyada slow seduction, more spying, massage scenes, bike ride details, ya aur intense taraf?).]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Bhai Rajeev01987 aur sab doston ko Pranam,<br />
Pehle to aapki story ko bahut bahut thanks bhai. Maine poori thread padhi hai (Page 18 tak aapka last update). Story bahut hi zabardast hai — slow seduction, Rajeev ki jealousy, Smita ki shareefiyat aur Suleman Sir ka dangerous charm... sab kuch ekdum perfect build-up ho raha hai. Aapne jo passion aur details likhe hain, uska koi muqabla nahi.<br />
Bhai, aapka last proper update Page 18 par tha (jahan Bhola daru pe bata raha hai bike ride ke baare mein aur CCTV footage ka scene). Uske baad aap busy ho gaye lagte hain, updates nahi aaye.<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Main aapse respectfully permission maang raha hoon</span> ki main is story ko aapke style mein hi continue kar sakun. Main bilkul same feel rakhte hue likhunga — Rajeev ki inner conflict, detailed descriptions (Smita ki body, especially back &amp; gaand), slow-burn seduction, Bhola spying, aur erotic tension. Kuch bhi jaldi-jaldi nahi badalunga.<br />
Agar aap allow karte hain to main agle update mein Page 18 ke last scene se hi continue karunga. Aur har update ke end mein mention karunga ki yeh continuation hai aapki original story ka.<br />
Agar aap khud continue karna chahte hain ya koi objection hai to please bata den. Main respect karunga.<br />
Sab doston se bhi request hai — agar permission mil jaye to apna feedback zaroor dena ki kis direction mein story ko le jaun (zyada slow seduction, more spying, massage scenes, bike ride details, ya aur intense taraf?).]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[ষড়যন্ত্রের স্বীকার হয়ে মাগীপাড়ায় বিক্রি হলো আমার রক্ষনশীল বিধবা মা। (ছোটগল্প)]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74072.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 14:08:38 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74072.html</guid>
			<description><![CDATA["বাবাই, একটু শোন বাবা, কোথা থেকে দুজন লোক এসে কিসব কথা বলছে" মা ফোন দিয়েই আমাকে বললো।<br />
<br />
আমি রাহুল। বয়স ২০। আমি এবার রানাঘাট কলেজে বিএসসি ১ম বর্ষে ভর্তি হয়েছি।আমরা দুই ভাই। ছোট ভাই অনিরুদ্ধ ক্লাস ফাইভে পড়ছে। আমাদের বাড়ি রানাঘাটে। বাবা সুবীর বোস মাসখানেক আগে হটাত  হিট স্ট্রোকে পরলোকে গমন করেছেন। বাবার বয়স হয়েছিলো ৫৭ বছর। তিনি একটি মুদি দোকান চালাতেন।<br />
<br />
আর আমার সদ্য বিধবা মা সরমা বোস। বয়স ৪৩। সাদাসিধা গৃহিণী বলা চলে। খুবই সরল মনের মানুষ। অল্পবয়সে মা সুন্দরীই ছিলো। এখন শরীরটা অনেক ভারী হয়ে গেছে। বিশেষ করে মায়ের পোঁদে অত্যাধিক চর্বি জমেছে। হাটার সময় শাড়ি শায়ার উপর থেকেই থলথল করে ওঠে। সত্যি বলতে আমাদের রায় নগরে আমার মা সরমা বোসের মতো এতো বড় পোঁদ কোনো মহিলার নেই এটা সবাই হলফ করে বলতে পারে। যেখানে মায়ের ব্রেসিয়ারের সাইজ ৪০ লাগে কিন্তু প্যান্টি লাগে ৫২। তাও আবার মায়ের পোঁদের মাপে প্যান্টি পাওয়া যায় না বলে অর্ডার দিয়ে কিনতে হয়।<br />
<br />
<br />
যাই হোক, এখন বর্তমানে আসা যাক, মায়ের ফোন পেয়ে আমি তৎক্ষনাৎ রানাঘাট থেকে বাড়ির উদ্দেশ্য রওনা দিলাম। আগেই বলে নেওয়া ভালো যে, আমি রানাঘাটে একটি মেসে থেকে পড়াশোনা করি। বাড়ি পৌঁছে দেখি একটি সাদা মাইক্রোবাস বাড়ির সামনে দাড়িয়ে আছে। ঘরের ভিতরে গিয়ে দেখি  দুজন ৩৫ -৩৬ বয়সী মোটা গোফওয়ালা পুরুষ আমাদের পুরোনো সোফায় বসে সিগারেট ফুঁকছে। আমি মা বলে ডাকতে ডাকতে মায়ের রুমে গিয়ে দেখি মায়ের চোখে জল। আমি বললাম,  কি হয়েছে কি মা ওরা কারা? কেনো এসেছে?। মা বললো, বাবাই  দেখ ওরা কিসব আবোলতাবোল বলছে আর দলিল দেখাচ্ছে। তুই একটু চল। আমি গিয়ে ওখানে বসা দুজনকে নমস্কার দিয়ে বললেন, দাদা কি বিষয়  আমাকে একটু খুলে বলুন। উনাদের মধ্যে একজন বললো, আপনি সরমা বোস এর কি হোন?। আমি বললাম,আমি ওনার বড় ছেলে। লোকটি বললো, ওহ আচ্ছা। আপনার বাবা তো মারা গেছেন তাই আপনিই এখন সরমা বোস এর অভিভাবক?  আমিঃ হ্যা। বলতে পারেন। লোকটি বললো, আপনি একটু পেপারসগুলো দেখেন তাহলে বুঝতে পারবেন নিশ্চয় বলে আমার হাতে দিলো।  আমি পেপারসগুলো একটু পড়তেই আমার মাথায় আকাশ ভেঙে পড়লো। এটা কি করে সম্ভব!  মা এখানে কখন সাইন করলো? আমি হতাশ হয়ে অপজিটের সোফায় বসে পড়লাম।<br />
<br />
পেপারগুলো হলো সোনাগাছি পতিতাপল্লির কন্টাক্ট পেপার। দলিলে লেখা আছে আমার মা শ্রীমতী সরমা বোস স্বেচ্ছায় পতিতাবৃত্তি করার জন্য উপমহাদেশের সবচেয়ে বড় পতিতালয় আমাদের কলকাতার সোনাগাছিতে রমলা দেবীর সাথে  ৫ লক্ষ টাকার কন্টাক্ট করেছেন। তারপর পরের কাগজটি পড়ে দেখলাম, কলকাতা সিটি করপোরেশন কতৃক মায়ের নামে একটি সনদ। সেখানে মায়ের নামের শ্রীমতী সরমা বোস এর পাশে পেশা হিসেবে বড় করে লেখা "রেজিস্টার্ড পতিতা"।<br />
<br />
এসব পড়ে আমার মাথা বনবন করে ঘুরতে থাকলো আর সারা শরীর ঘেমে একাকার হয়ে গেলো। কিছুক্ষণ মাথা নিচু করে বসে থাকলাম। এবার বা দিকে বসা সখেন বাবু একটু কেশে বললেন, রাহুল বাবু, আপনি এবং আপনার মা নিশ্চয় বুঝতে পেরেছেন আমরা কেনো এসেছি। তাহলে আর দেরি নয়,আমাদের অনেক দূর যেতে হবে তাই এখনই রওনা দিতে চাচ্ছি। দয়া করে  আপনার মাকে রেডি হতে বলুন।<br />
<br />
আমি বললাম, কোথাও যাবে না আমার মা। এটা ষড়যন্ত্র।  কেউ আমাদের ফাঁসাচ্ছে। এটা বোস পরিবার। আমাদের অর্থ না থাকতে পারে বাট আমাদের একটা মানসম্মান আছে। আপনারা যেমন ভাবছেন আমার মা তেমন না। সারা জীবন আমার মা সরমা বোস পূজা অর্চনা, সংস্কার করে আসছে। এটা আপনাদের বুঝতে হবে। আর আপনারা দয়া করে এখন আমাদের বাড়ি থেকে চলে যান। তা না হলে পুলিশে খবর দিবো। আমার কথা শুনে ডানপাশে বসা অমলবাবু হেসে উঠে বললেন, রাহুল বাবু, পুলিশ তো আমরা ডাকবো। আপনার মা স্বেচ্ছায় এখানে সাইন করেছেন সেটা অলরেডি দেখেছেন। এবং ৫ লক্ষ টাকা ও গ্রহন করেছেন সেটার সাইন ও দেখলেন। সুতরাং এখানে কোনো জোরজবরদস্তির সুযোগ নেই। প্লিজ আমরা আর কথা বাড়াতে চাচ্ছি না। আপনার মাকে রেডি হতে বলেন। অলরেডি আপনার মাকে একজন কাস্টোমার অলরেডি বুক করেছেন। তাকে যেতেই হবে। এখানে অনেক টাকার বিষয়।<br />
<br />
মা  কাদতে কাদতে আমাকে ডেকে বললেন, বাবাই, তোর সুজয় কাকুকে ডাক একবার। সুজয় কাকু হলো আমাদের ওয়ার্ডকমিশনার। উনি অনেক মানুষকে বিপদ থেকে রক্ষা করেন। আমি এবার দৌড়ে গিয়ে কাকুকে ডাকতে ওনার বাজারের অফিসে গেলাম। ওখানে ওনাকে আমি পেয়েও গেলাম। কাকু সব শুনে আসলেন সাথে কাকুর কয়েকজন সাগরেদ। কাকু  পেপারসগুলো দেখে বললো এগুলো তো সব অথেন্টিক পেপার।সরমা বউদির সাইন ও দেখছি। তোর মাকে যে বিধবা কার্ড করে দিলাম সেখানেও তো একরকমই সাইন। <br />
এবার  কাকু  ওনাদের বললো, দেখুন দাদা, এটা খুবসম্ভবত কোনো গভীর ষড়যন্ত্রে ওরা পড়ে গেছে মনে হচ্ছে। সরমা বৌদি কোনোভাবেই এমন মানুষ না। ওনার মতো নম্র ভদ্র সংস্কারি মহিলা এই মহল্লায় নেই। আপনারা বিষয়টা একটু দেখুন। এবার অমলবাবু ফোন বের করে কারোর কাছে ফোন করলেন এবং সে কল ধরতেই উঠে রুমের বাইরে চলে গেলো কথা বলতে বলতে। কিছুক্ষণ পর বাইরে থেকে এসে <br />
অমলবাবু বাবু বললেন, দেখুন সুজয় বাবু, এখানে ষড়যন্ত্রের স্বীকার কে আমরা তো বুঝবো না। উনি স্বেচ্ছায় সাইন করেছেন এবং ৫ লক্ষ টাকা ও নিয়েছেন। এখন আমরা যদি মামলা করি তাহলে তিনি জেলে খাটবেন। কারণ সব পেপারস আমাদের পক্ষে কথা বলছে। যদি সরমা দেবি এগুলো করতো না চান তাহলে জোর করবে না কেউ। আমি রমলা দেবীর সাথে কথা বললাম উনি বললেন সমস্যা নেই তবে তিনি সরমা বোস এখন বর্তমানে  রেজিস্ট্রার্ড পতিতা। তাকে অন্তত এখানে এসে বিষয়গুলো আপসে মিটিয়ে যেতে হবে। এবং চাইলে অভিভাবক হিসেবে উনার ছেলেকেও আনতে পারবেন। সুজয় কাকা বললেন, তাহলে তো হলোই। রাহুল তাহলে তুই বৌদিকে নিয়ে ওনাদের সাথে এই বিষয় টা মিটিয়ে ফেলে আয়। আর কোনো সমস্যা হলে আমাকে জানাস।<br />
 সে অনুযায়ী আমি আর মা রেডি হয়ে ওদের নিয়ে আসা মাইক্রোবাসে উঠে পড়লাম। চলবে।]]></description>
			<content:encoded><![CDATA["বাবাই, একটু শোন বাবা, কোথা থেকে দুজন লোক এসে কিসব কথা বলছে" মা ফোন দিয়েই আমাকে বললো।<br />
<br />
আমি রাহুল। বয়স ২০। আমি এবার রানাঘাট কলেজে বিএসসি ১ম বর্ষে ভর্তি হয়েছি।আমরা দুই ভাই। ছোট ভাই অনিরুদ্ধ ক্লাস ফাইভে পড়ছে। আমাদের বাড়ি রানাঘাটে। বাবা সুবীর বোস মাসখানেক আগে হটাত  হিট স্ট্রোকে পরলোকে গমন করেছেন। বাবার বয়স হয়েছিলো ৫৭ বছর। তিনি একটি মুদি দোকান চালাতেন।<br />
<br />
আর আমার সদ্য বিধবা মা সরমা বোস। বয়স ৪৩। সাদাসিধা গৃহিণী বলা চলে। খুবই সরল মনের মানুষ। অল্পবয়সে মা সুন্দরীই ছিলো। এখন শরীরটা অনেক ভারী হয়ে গেছে। বিশেষ করে মায়ের পোঁদে অত্যাধিক চর্বি জমেছে। হাটার সময় শাড়ি শায়ার উপর থেকেই থলথল করে ওঠে। সত্যি বলতে আমাদের রায় নগরে আমার মা সরমা বোসের মতো এতো বড় পোঁদ কোনো মহিলার নেই এটা সবাই হলফ করে বলতে পারে। যেখানে মায়ের ব্রেসিয়ারের সাইজ ৪০ লাগে কিন্তু প্যান্টি লাগে ৫২। তাও আবার মায়ের পোঁদের মাপে প্যান্টি পাওয়া যায় না বলে অর্ডার দিয়ে কিনতে হয়।<br />
<br />
<br />
যাই হোক, এখন বর্তমানে আসা যাক, মায়ের ফোন পেয়ে আমি তৎক্ষনাৎ রানাঘাট থেকে বাড়ির উদ্দেশ্য রওনা দিলাম। আগেই বলে নেওয়া ভালো যে, আমি রানাঘাটে একটি মেসে থেকে পড়াশোনা করি। বাড়ি পৌঁছে দেখি একটি সাদা মাইক্রোবাস বাড়ির সামনে দাড়িয়ে আছে। ঘরের ভিতরে গিয়ে দেখি  দুজন ৩৫ -৩৬ বয়সী মোটা গোফওয়ালা পুরুষ আমাদের পুরোনো সোফায় বসে সিগারেট ফুঁকছে। আমি মা বলে ডাকতে ডাকতে মায়ের রুমে গিয়ে দেখি মায়ের চোখে জল। আমি বললাম,  কি হয়েছে কি মা ওরা কারা? কেনো এসেছে?। মা বললো, বাবাই  দেখ ওরা কিসব আবোলতাবোল বলছে আর দলিল দেখাচ্ছে। তুই একটু চল। আমি গিয়ে ওখানে বসা দুজনকে নমস্কার দিয়ে বললেন, দাদা কি বিষয়  আমাকে একটু খুলে বলুন। উনাদের মধ্যে একজন বললো, আপনি সরমা বোস এর কি হোন?। আমি বললাম,আমি ওনার বড় ছেলে। লোকটি বললো, ওহ আচ্ছা। আপনার বাবা তো মারা গেছেন তাই আপনিই এখন সরমা বোস এর অভিভাবক?  আমিঃ হ্যা। বলতে পারেন। লোকটি বললো, আপনি একটু পেপারসগুলো দেখেন তাহলে বুঝতে পারবেন নিশ্চয় বলে আমার হাতে দিলো।  আমি পেপারসগুলো একটু পড়তেই আমার মাথায় আকাশ ভেঙে পড়লো। এটা কি করে সম্ভব!  মা এখানে কখন সাইন করলো? আমি হতাশ হয়ে অপজিটের সোফায় বসে পড়লাম।<br />
<br />
পেপারগুলো হলো সোনাগাছি পতিতাপল্লির কন্টাক্ট পেপার। দলিলে লেখা আছে আমার মা শ্রীমতী সরমা বোস স্বেচ্ছায় পতিতাবৃত্তি করার জন্য উপমহাদেশের সবচেয়ে বড় পতিতালয় আমাদের কলকাতার সোনাগাছিতে রমলা দেবীর সাথে  ৫ লক্ষ টাকার কন্টাক্ট করেছেন। তারপর পরের কাগজটি পড়ে দেখলাম, কলকাতা সিটি করপোরেশন কতৃক মায়ের নামে একটি সনদ। সেখানে মায়ের নামের শ্রীমতী সরমা বোস এর পাশে পেশা হিসেবে বড় করে লেখা "রেজিস্টার্ড পতিতা"।<br />
<br />
এসব পড়ে আমার মাথা বনবন করে ঘুরতে থাকলো আর সারা শরীর ঘেমে একাকার হয়ে গেলো। কিছুক্ষণ মাথা নিচু করে বসে থাকলাম। এবার বা দিকে বসা সখেন বাবু একটু কেশে বললেন, রাহুল বাবু, আপনি এবং আপনার মা নিশ্চয় বুঝতে পেরেছেন আমরা কেনো এসেছি। তাহলে আর দেরি নয়,আমাদের অনেক দূর যেতে হবে তাই এখনই রওনা দিতে চাচ্ছি। দয়া করে  আপনার মাকে রেডি হতে বলুন।<br />
<br />
আমি বললাম, কোথাও যাবে না আমার মা। এটা ষড়যন্ত্র।  কেউ আমাদের ফাঁসাচ্ছে। এটা বোস পরিবার। আমাদের অর্থ না থাকতে পারে বাট আমাদের একটা মানসম্মান আছে। আপনারা যেমন ভাবছেন আমার মা তেমন না। সারা জীবন আমার মা সরমা বোস পূজা অর্চনা, সংস্কার করে আসছে। এটা আপনাদের বুঝতে হবে। আর আপনারা দয়া করে এখন আমাদের বাড়ি থেকে চলে যান। তা না হলে পুলিশে খবর দিবো। আমার কথা শুনে ডানপাশে বসা অমলবাবু হেসে উঠে বললেন, রাহুল বাবু, পুলিশ তো আমরা ডাকবো। আপনার মা স্বেচ্ছায় এখানে সাইন করেছেন সেটা অলরেডি দেখেছেন। এবং ৫ লক্ষ টাকা ও গ্রহন করেছেন সেটার সাইন ও দেখলেন। সুতরাং এখানে কোনো জোরজবরদস্তির সুযোগ নেই। প্লিজ আমরা আর কথা বাড়াতে চাচ্ছি না। আপনার মাকে রেডি হতে বলেন। অলরেডি আপনার মাকে একজন কাস্টোমার অলরেডি বুক করেছেন। তাকে যেতেই হবে। এখানে অনেক টাকার বিষয়।<br />
<br />
মা  কাদতে কাদতে আমাকে ডেকে বললেন, বাবাই, তোর সুজয় কাকুকে ডাক একবার। সুজয় কাকু হলো আমাদের ওয়ার্ডকমিশনার। উনি অনেক মানুষকে বিপদ থেকে রক্ষা করেন। আমি এবার দৌড়ে গিয়ে কাকুকে ডাকতে ওনার বাজারের অফিসে গেলাম। ওখানে ওনাকে আমি পেয়েও গেলাম। কাকু সব শুনে আসলেন সাথে কাকুর কয়েকজন সাগরেদ। কাকু  পেপারসগুলো দেখে বললো এগুলো তো সব অথেন্টিক পেপার।সরমা বউদির সাইন ও দেখছি। তোর মাকে যে বিধবা কার্ড করে দিলাম সেখানেও তো একরকমই সাইন। <br />
এবার  কাকু  ওনাদের বললো, দেখুন দাদা, এটা খুবসম্ভবত কোনো গভীর ষড়যন্ত্রে ওরা পড়ে গেছে মনে হচ্ছে। সরমা বৌদি কোনোভাবেই এমন মানুষ না। ওনার মতো নম্র ভদ্র সংস্কারি মহিলা এই মহল্লায় নেই। আপনারা বিষয়টা একটু দেখুন। এবার অমলবাবু ফোন বের করে কারোর কাছে ফোন করলেন এবং সে কল ধরতেই উঠে রুমের বাইরে চলে গেলো কথা বলতে বলতে। কিছুক্ষণ পর বাইরে থেকে এসে <br />
অমলবাবু বাবু বললেন, দেখুন সুজয় বাবু, এখানে ষড়যন্ত্রের স্বীকার কে আমরা তো বুঝবো না। উনি স্বেচ্ছায় সাইন করেছেন এবং ৫ লক্ষ টাকা ও নিয়েছেন। এখন আমরা যদি মামলা করি তাহলে তিনি জেলে খাটবেন। কারণ সব পেপারস আমাদের পক্ষে কথা বলছে। যদি সরমা দেবি এগুলো করতো না চান তাহলে জোর করবে না কেউ। আমি রমলা দেবীর সাথে কথা বললাম উনি বললেন সমস্যা নেই তবে তিনি সরমা বোস এখন বর্তমানে  রেজিস্ট্রার্ড পতিতা। তাকে অন্তত এখানে এসে বিষয়গুলো আপসে মিটিয়ে যেতে হবে। এবং চাইলে অভিভাবক হিসেবে উনার ছেলেকেও আনতে পারবেন। সুজয় কাকা বললেন, তাহলে তো হলোই। রাহুল তাহলে তুই বৌদিকে নিয়ে ওনাদের সাথে এই বিষয় টা মিটিয়ে ফেলে আয়। আর কোনো সমস্যা হলে আমাকে জানাস।<br />
 সে অনুযায়ী আমি আর মা রেডি হয়ে ওদের নিয়ে আসা মাইক্রোবাসে উঠে পড়লাম। চলবে।]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[অবদমিত কাম]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74071.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 08:10:55 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74071.html</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">চাকরিরত অবস্থায় বাবার অকাল মৃত্যু, পিঠোপিঠি ভাইবোনের বড় হওয়া,</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">মা-য়ের শরীরের কষ্ট; সব মিলিয়ে এক নতুন গল্প, </span></span></span></div>
<br />
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: x-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">অবদমিত কাম</span></span></span></span></div>
<br />
<span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">গত পুজোর সময় থেকে শরীরের ওপর দিয়ে অনেক ঝড় বয়ে গেছে। লেখার ইচ্ছেটাই চলে গিয়েছিল। সম্প্রতি "<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">পালানকথা</span>" বলে একটা গল্প লিখছিলাম, ভেবেছিলাম, মোটামুটি শেষ হলে তবে পোস্ট করব; কিন্তু, দুঃখের কথা, মুহূর্তের ভুলে, ডিলিট হয়ে গেল। আমি যেহেতু, ট্যাবে লেখালেখি করি; কোন ব্যাক-আপ ছিল না। মনটা খুবই খারাপ হয়ে গিয়েছিল। সবচেয়ে মজার কথা, শরীরের এই অবস্থায় গল্পটা কী নিয়ে লিখছিলাম মনে করতে পারছি না। আবার, "<span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">অবদমিত কাম</span>" নামে একটা নতুন গল্প শুরু করলাম। এটা মোটামুটি যতটা লেখা হবে পোস্ট করে দেব। তবে লেখা খুব স্লো হয়ে গেছে। সুতরাং, আপডেট দিতে দেরি হবে। নিজগুণে মার্জনা করবেন। </span></span></span><br />
<br />
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">✪✪✪✪✪✪✪✪✪✪</span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">চাকরিরত অবস্থায় বাবার অকাল মৃত্যু, পিঠোপিঠি ভাইবোনের বড় হওয়া,</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">মা-য়ের শরীরের কষ্ট; সব মিলিয়ে এক নতুন গল্প, </span></span></span></div>
<br />
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: x-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">অবদমিত কাম</span></span></span></span></div>
<br />
<span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">গত পুজোর সময় থেকে শরীরের ওপর দিয়ে অনেক ঝড় বয়ে গেছে। লেখার ইচ্ছেটাই চলে গিয়েছিল। সম্প্রতি "<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">পালানকথা</span>" বলে একটা গল্প লিখছিলাম, ভেবেছিলাম, মোটামুটি শেষ হলে তবে পোস্ট করব; কিন্তু, দুঃখের কথা, মুহূর্তের ভুলে, ডিলিট হয়ে গেল। আমি যেহেতু, ট্যাবে লেখালেখি করি; কোন ব্যাক-আপ ছিল না। মনটা খুবই খারাপ হয়ে গিয়েছিল। সবচেয়ে মজার কথা, শরীরের এই অবস্থায় গল্পটা কী নিয়ে লিখছিলাম মনে করতে পারছি না। আবার, "<span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">অবদমিত কাম</span>" নামে একটা নতুন গল্প শুরু করলাম। এটা মোটামুটি যতটা লেখা হবে পোস্ট করে দেব। তবে লেখা খুব স্লো হয়ে গেছে। সুতরাং, আপডেট দিতে দেরি হবে। নিজগুণে মার্জনা করবেন। </span></span></span><br />
<br />
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Google Sans;" class="mycode_font">✪✪✪✪✪✪✪✪✪✪</span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[மாமா மன்மத குஞ்சு cfnm]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74070.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 07:22:17 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74070.html</guid>
			<description><![CDATA[மாமா மன்மத குஞ்சு<br />
<br />
சேது IT கம்பெனி யில் வேலை செய்பவன். கருத்த உடல், சற்று தொப்பை உடன் பார்க்க விஜய் சேதுபதி போல் இருப்பான். சேது அவன் ஊருக்கு தனது அம்மாவை பார்க்க வந்து உள்ளான்.<br />
<br />
அம்மா: உன்ன பார்த்து எவ்வளவு நாள் ஆச்சு, இப்ப தான் ஊருக்கு வர வழி தெரிஞ்சுதா?<br />
<br />
சேது: வேலை மா, இப்பத் தான் டைம் கிடைத்தது.<br />
<br />
அம்மா: சரி சரி வா சாப்பிடலாம், நீ சரியாய் சாப்பிட்டு இருக்க மாட்ட, மெலிஞ்சு போய்ட்ட<br />
அம்மா: சரி சரி வா சாப்பிடலாம், நீ சரியாய் சாப்பிட்டு இருக்க மாட்ட, மெலிஞ்சு போய்ட்ட.<br />
<br />
சேது: யாரு நானா, நானே வெயிட் போட்டு தொப்பை ஓட இருக்கேன், நீ வேற, சாப்பிடறதுக்கு முன்னாடி நம்ம ஆத்துக்கு போய் குளிச்சிட்டு வரேன், நீ சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வை.<br />
<br />
என கிளம்பினான் பனியன் லுங்கிய மாட்டிக் கிட்டு, துண்டை எடுத்து கொண்டு ஆத்து பக்கம் போனான் சேது.<br />
<br />
அங்கே திவ்யா நீராடி கொண்டு இருந்தாள். மாநிறமான பெண். முக லட்சணம் வேறு. பாவாடையை கட்டிக் கொண்டு நீராடிக் கொண்டு இருந்தாள்.<br />
<br />
சேது வுக்கும், திவ்யா வுக்கும் முன்ன பின்ன அறிமுகம் இல்லை.<br />
<br />
ஆத்துக்கு வந்த சேது தன்னுடைய பனியன் லுங்கியை கழட்டி விட்டு வெறும் நீல கலர் ஜட்டி உடன் குளிப்பதற்கு முதல் சோம்பல் முறித்து கொண்டு இருந்தான்.<br />
<br />
பாவாடையுடன் குளித்து கொண்டு திவ்யா சற்று தண்ணி உள்ளே சென்று, யாருய்யா அது பொம்பளைங்க குளிக்கிற இடத்தில ஜட்டி ஓட நிக்குறது என கேக்க.<br />
<br />
வந்தியா, குளிச்சியா, போவியா, அத விட்டுட்டு நான் ஜட்டி ஓட குளிச்சா உனக்கென்ன அது இல்லாம குளிச்சா உனக்கென்ன னு சேது கேக்க<br />
<br />
சரியான பொறுக்கியா இருப்பான் போல என்று கடிந்து கொண்டாள் திவ்யா.<br />
<br />
சேது ஜட்டி உடன் ஆத்துக்கு உள்ளே உறங்கி குளிக்க தொடங்கி விட்டான்.<br />
<br />
திடீர் என போட்டு இருந்த ஜட்டிய கழட்டி அத அக்கரையில் தூக்கி போட்டான்.<br />
<br />
இத பார்த்ததும் யோவ் என்னய்யா செய்ற வயசு பொண்ணுங்க குளிக்கிறது தெரியலையா, இப்படி எல்லாத்தையும் கழட்டி போட்டா என்ன அர்த்தம் னு கேக்க<br />
<br />
இது வாலிப வயசு என்று சிரித்து கலாய்த்தான்.<br />
<br />
யோவ், அங்க நிறைய மீனு இருக்கியா, நீ வேற போட்டு இருந்த ஜட்டியையும் கழட்டிட்ட<br />
மாமன் கிட்ட திமிங்கலம் இருக்கு டி பாக்குறியா னு மறுபடி கலாய்த்தாவனுக்கு அறிவுரை சொல்வதை விட நாம குளிச்சிட்டு போலாம் என்று ஆத்து கரைக்கு சென்றாள்.<br />
<br />
சும்மா இல்லாத சேது, பாவாடை இல்லாம குளிச்சு இருந்தா சுகமா இருந்து இருக்கும் ல என்ன சிரித்தான்.<br />
<br />
“இவனை” என மனதுக்குள் திட்டி கொண்டே, அவனின் ஜட்டி பனியன் லுங்கி கரையில் இருப்பதை பார்த்து, அதை அருகில் இருந்த மரக்கொப்பின் மீது தூக்கி போட்டாள். குளிச்சிட்டு வந்து மரத்து மேல ஏறி டிரஸ் எடு, அப்ப தான் புத்தி வரும் என திட்டிக் கொண்டாள் மனதுக்குள்.<br />
<br />
ஆனால் சேதுவுக்கு இது தெரியாது. அவன் பாட்டுக்கு தண்ணிக்குள் உள்நீச்சல் அடித்து குதூகலித்து கொண்டு இருந்தான்<br />
தனது உடைகளை எடுத்து கொண்டு வீடு நோக்கி நடக்க தொடங்கியவளுக்கு திடீர் எண்டு ஆஅஹ்ஹ்ஹ என்று ஒரு குரல் கேட்டது.<br />
<br />
சேது மீனு கடிக்குதே னு என்று கத்தினான்.<br />
<br />
திவ்யா சிரிக்க தொடங்கினாள் நான் தான் அப்பவே சொன்னேன்ல என அவனை பார்த்து சொல்ல<br />
<br />
கடிக்க கூடாத இடத்தில கூட கடிக்குதே னு கத்த தொடங்கிட்டான்<br />
<br />
திவ்யா சீ சீ னு வெக்க பட்டு கொண்டாள்.<br />
<br />
மீன் கடி தாங்க முடியாமல் தண்ணீரில் இருந்து எழுந்து ஐயோ<br />
கடிக்குதே னு கத்தி கொண்டே கரைக்கு ஓடி வந்து கொண்டு இருந்தான்.<br />
<br />
இதை பார்த்த திவ்யா வுக்கு அதிர்ச்சி. தன் முன்னால் அம்மணமாக ஒரு ஆண், அதுவும் கருத்த உடல். பெருத்த உருவம். டிரஸ் எதுவும் இல்லாமல் ஓடி வருவதை கண்டு அதிர்ச்சியில் கத்தி கண்ணை மூடிக் கொண்டாள்.<br />
<br />
கரைக்கு வந்த சேது மேலும் கீழுமாக துள்ளி குதித்து கொண்டு இருந்தான். இரண்டு கண்களையும் மூடி கொண்டு இருந்த திவ்யா சற்று திறந்து பாக்க, அவன் மேலும் கீழும் துள்ளுவது பார்த்து, மேலும் வெக்கத்தில் கண்களை கைகளால் மூடினாள்.<br />
<br />
திவ்யா: என்னய்யா பண்ற சீ<br />
<br />
சேது:  குஞ்சில மீன் மாட்டிக்கிச்சு என சொல்லியவாறே மேலும் கீழும் குதித்தான்.<br />
<br />
ஆனால் மாட்டிய மீன், குஞ்சை விட்டு கீழே விழவில்லை. திவ்யா ஆர்வ மிகுதியால் கைகளை எடுத்து கண்களை திறந்து பார்த்தாள்.<br />
<br />
அந்த பெரிய உடலில் சுண்டு விரல் சைஸ் ல அவனது குஞ்சு இருந்தது, அதில் மீன் ஒட்டி கொண்டு இருந்ததும். அதை பார்த்ததும் குபீர் என்று சிரிக்க தொடங்கினாள்.<br />
<br />
சேது தனது மானம் போவதை நினைத்து என்ன செய்வது என தெரியாமல் முழித்து கொண்டு இருந்தான்.<br />
<br />
ஒரு புறம் யாரென்று தெரியாத பெண் முன்னால் அம்மணகுஞ்சாக நிக்கிறோம் இன்னொரு புறம் மீன் கடி வேறு சேதுவின் நிலைமை பரிதாபமாக இருந்தது.அவளின் பக்கம் குஞ்சை காட்டாமல் திரும்பி கொண்டான்.<br />
<br />
<br />
<br />
ஆனால் பின்பக்கம் முழுவதும் அவளுக்கு தெரிந்தது.<br />
<br />
திவ்யாக்கு ஒரு ஆண் தன் முன்னால் நிர்வாண கோலத்தில் இருப்பதை பார்த்து பெண்ணுக்கே உரிய வெக்கத்துடன் சிரிப்பு ஒட்டிக்கொண்டது.<br />
<br />
<br />
<br />
சேது - சிரிக்காத மீன் கடி தாங்க முடில ப்ளீஸ் help பண்ணு என கேக்க<br />
<br />
<br />
<br />
அதுவரை சிரித்து கொண்டு இருந்தவளுக்கு அவன் மேல் பரிதாபம் ஏற்பட்டது.<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - ரொம்ப வலிக்குதா என கேக்க<br />
<br />
<br />
<br />
சேது - ஆமா என<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - நான் வேணும்னா எடுத்து விடவா னு கேக்க<br />
<br />
<br />
<br />
ஆபத்துக்கு பாவமில்லை வேறு வலியும் இல்லை என நினைத்தவன் சரி ஆனா கண்ண மூடிக்கோ என்றான்.<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - கண்ண மூடினா எப்படி எடுக்குறது உனக்கு வேணும்ணா நீ கண்ண மூடிக்கோ என கூற<br />
<br />
<br />
<br />
சேதுவுக்கு வேற வழி இல்லை. தனது அவமானத்தை மறைக்க கண்களை மூடினான்.<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - என்னோட பக்கம் திரும்பு எடுத்து விடுறேன்.<br />
<br />
<br />
<br />
சேது திவ்யா பக்கம் திரும்ப<br />
<br />
சற்று கீழே குனிந்து பார்த்த திவ்யாக்கு அடக்க முடியாத சிரிப்பு வந்தது. அதை அடக்கி கொண்டு தனது இரு விரல்களை குஞ்சின் அருகில் கொண்டு சென்று மாட்டி இருந்த மீனை மெதுவாக<br />
வெளியே எடுத்தாள்.<br />
<br />
திவ்யா - யோவ் இதான்யா உன்ன கடிச்ச மீனு கண்ண துறந்து பாரு என சொல்ல<br />
கண்ணை திறந்து பார்த்தவனுக்கு அப்போது தான் நிம்மதி.<br />
ஆனால் திவ்யா வின் சிரிப்பு சத்தம் பலமாக இருந்தது.<br />
திவ்யா - உன்னோட திமிங்கலம் சூப்பர் போ ?<br />
இவ்வளவு சின்ன திமிங்கலமா ?? என சிரிக்க இரண்டு கைகளாலும் இறுக்கி மூடி கொண்டான் சேது. மரகொப்பில் தனது துணிகள் மாட்டி இருப்பதை பார்த்து ஒரு கையால் தனது குஞ்சை பிடித்து கொண்டு கொப்பில் இருக்கும் தனது துணிகளை எடுக்க முயற்சி செய்தான்.<br />
அப்போது அவனின் பின் இரண்டு குண்டிகளும் குலுங்க சீ சீ என கை கொட்டி சிரித்தாள் திவ்யா.<br />
<br />
வெக்கத்தில் மரத்துக்கு பின்னாடி ஓடி ஒளிந்தான் சேது.<br />
<br />
சேது - இப்போ சந்தோசமா என்னோட ட்ரெஸ் எல்லாம் மரத்து மேல போட்டுட்டு என்ன அம்மணகுஞ்ச நிக்க வச்சிட்ட<br />
<br />
திவ்யா - யோவ் நான் வேணும்னு பண்ணலயா ஆனா உன்ன அம்மணக்குண்டியா பாக்குறது எனக்கு ஒரே சிரிப்பா இருக்கு ???<br />
முன்ன பின்ன முழுசா பாத்துட்டேன் இனிமே என்ன வெக்கம் ???<br />
<br />
சேது - ஏய் ஊருக்குள்ள நான் இப்படியேவா போக முடியும்.<br />
<br />
திவ்யா - யோ என்ன தூக்கி பிடி நான் மரத்தில இருக்க உன் துணிய எடுத்து தாரேன்<br />
<br />
சேது - கண்ண மூடிக்கோ நான் வெளில வாறேன்<br />
<br />
திவ்யா - யோவ் நான் தான் முழுசா பாத்துட்டேன்ல சும்மா வாயா<br />
<br />
<br />
வேறு வழி இல்லாத சேதுவும் வெளியில் வர தயாரானான்<br />
<br />
சேது குஞ்சை பிடித்து கொண்டு வெளியே வர திவ்யா குனிய சொன்னாள் சேதுவும் குனிய திவ்யா அவனின் முதுகில் ஏறி கொள்கிறாள்.<br />
பின்னர் சேது அவளை தூக்க மரகொப்பில் இருக்கும் ஆடைகளை எடுக்கிறாள். பின்னர் சேது அவளை கீழே இறக்கி விட அவளின் கையில் இருக்கும் ஜட்டியை பறித்து வேகமாக மாட்டிகொள்கிறான்.<br />
<br />
சேது - இங்க நடந்த சமாச்சாரத்த ஊருக்குள்ள யார்கிட்டையும் சொல்லிடாதே என கூறிவிட்டு லுங்கியை அவசரமாக கட்டிவிட்டு ஓட தொடங்குகிறான்.<br />
<br />
<br />
திவ்யா அவனையே வெக்கத்துடன் பார்க்கிறாள். இவர்களின் cfnm காதல் தொடருமா]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[மாமா மன்மத குஞ்சு<br />
<br />
சேது IT கம்பெனி யில் வேலை செய்பவன். கருத்த உடல், சற்று தொப்பை உடன் பார்க்க விஜய் சேதுபதி போல் இருப்பான். சேது அவன் ஊருக்கு தனது அம்மாவை பார்க்க வந்து உள்ளான்.<br />
<br />
அம்மா: உன்ன பார்த்து எவ்வளவு நாள் ஆச்சு, இப்ப தான் ஊருக்கு வர வழி தெரிஞ்சுதா?<br />
<br />
சேது: வேலை மா, இப்பத் தான் டைம் கிடைத்தது.<br />
<br />
அம்மா: சரி சரி வா சாப்பிடலாம், நீ சரியாய் சாப்பிட்டு இருக்க மாட்ட, மெலிஞ்சு போய்ட்ட<br />
அம்மா: சரி சரி வா சாப்பிடலாம், நீ சரியாய் சாப்பிட்டு இருக்க மாட்ட, மெலிஞ்சு போய்ட்ட.<br />
<br />
சேது: யாரு நானா, நானே வெயிட் போட்டு தொப்பை ஓட இருக்கேன், நீ வேற, சாப்பிடறதுக்கு முன்னாடி நம்ம ஆத்துக்கு போய் குளிச்சிட்டு வரேன், நீ சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வை.<br />
<br />
என கிளம்பினான் பனியன் லுங்கிய மாட்டிக் கிட்டு, துண்டை எடுத்து கொண்டு ஆத்து பக்கம் போனான் சேது.<br />
<br />
அங்கே திவ்யா நீராடி கொண்டு இருந்தாள். மாநிறமான பெண். முக லட்சணம் வேறு. பாவாடையை கட்டிக் கொண்டு நீராடிக் கொண்டு இருந்தாள்.<br />
<br />
சேது வுக்கும், திவ்யா வுக்கும் முன்ன பின்ன அறிமுகம் இல்லை.<br />
<br />
ஆத்துக்கு வந்த சேது தன்னுடைய பனியன் லுங்கியை கழட்டி விட்டு வெறும் நீல கலர் ஜட்டி உடன் குளிப்பதற்கு முதல் சோம்பல் முறித்து கொண்டு இருந்தான்.<br />
<br />
பாவாடையுடன் குளித்து கொண்டு திவ்யா சற்று தண்ணி உள்ளே சென்று, யாருய்யா அது பொம்பளைங்க குளிக்கிற இடத்தில ஜட்டி ஓட நிக்குறது என கேக்க.<br />
<br />
வந்தியா, குளிச்சியா, போவியா, அத விட்டுட்டு நான் ஜட்டி ஓட குளிச்சா உனக்கென்ன அது இல்லாம குளிச்சா உனக்கென்ன னு சேது கேக்க<br />
<br />
சரியான பொறுக்கியா இருப்பான் போல என்று கடிந்து கொண்டாள் திவ்யா.<br />
<br />
சேது ஜட்டி உடன் ஆத்துக்கு உள்ளே உறங்கி குளிக்க தொடங்கி விட்டான்.<br />
<br />
திடீர் என போட்டு இருந்த ஜட்டிய கழட்டி அத அக்கரையில் தூக்கி போட்டான்.<br />
<br />
இத பார்த்ததும் யோவ் என்னய்யா செய்ற வயசு பொண்ணுங்க குளிக்கிறது தெரியலையா, இப்படி எல்லாத்தையும் கழட்டி போட்டா என்ன அர்த்தம் னு கேக்க<br />
<br />
இது வாலிப வயசு என்று சிரித்து கலாய்த்தான்.<br />
<br />
யோவ், அங்க நிறைய மீனு இருக்கியா, நீ வேற போட்டு இருந்த ஜட்டியையும் கழட்டிட்ட<br />
மாமன் கிட்ட திமிங்கலம் இருக்கு டி பாக்குறியா னு மறுபடி கலாய்த்தாவனுக்கு அறிவுரை சொல்வதை விட நாம குளிச்சிட்டு போலாம் என்று ஆத்து கரைக்கு சென்றாள்.<br />
<br />
சும்மா இல்லாத சேது, பாவாடை இல்லாம குளிச்சு இருந்தா சுகமா இருந்து இருக்கும் ல என்ன சிரித்தான்.<br />
<br />
“இவனை” என மனதுக்குள் திட்டி கொண்டே, அவனின் ஜட்டி பனியன் லுங்கி கரையில் இருப்பதை பார்த்து, அதை அருகில் இருந்த மரக்கொப்பின் மீது தூக்கி போட்டாள். குளிச்சிட்டு வந்து மரத்து மேல ஏறி டிரஸ் எடு, அப்ப தான் புத்தி வரும் என திட்டிக் கொண்டாள் மனதுக்குள்.<br />
<br />
ஆனால் சேதுவுக்கு இது தெரியாது. அவன் பாட்டுக்கு தண்ணிக்குள் உள்நீச்சல் அடித்து குதூகலித்து கொண்டு இருந்தான்<br />
தனது உடைகளை எடுத்து கொண்டு வீடு நோக்கி நடக்க தொடங்கியவளுக்கு திடீர் எண்டு ஆஅஹ்ஹ்ஹ என்று ஒரு குரல் கேட்டது.<br />
<br />
சேது மீனு கடிக்குதே னு என்று கத்தினான்.<br />
<br />
திவ்யா சிரிக்க தொடங்கினாள் நான் தான் அப்பவே சொன்னேன்ல என அவனை பார்த்து சொல்ல<br />
<br />
கடிக்க கூடாத இடத்தில கூட கடிக்குதே னு கத்த தொடங்கிட்டான்<br />
<br />
திவ்யா சீ சீ னு வெக்க பட்டு கொண்டாள்.<br />
<br />
மீன் கடி தாங்க முடியாமல் தண்ணீரில் இருந்து எழுந்து ஐயோ<br />
கடிக்குதே னு கத்தி கொண்டே கரைக்கு ஓடி வந்து கொண்டு இருந்தான்.<br />
<br />
இதை பார்த்த திவ்யா வுக்கு அதிர்ச்சி. தன் முன்னால் அம்மணமாக ஒரு ஆண், அதுவும் கருத்த உடல். பெருத்த உருவம். டிரஸ் எதுவும் இல்லாமல் ஓடி வருவதை கண்டு அதிர்ச்சியில் கத்தி கண்ணை மூடிக் கொண்டாள்.<br />
<br />
கரைக்கு வந்த சேது மேலும் கீழுமாக துள்ளி குதித்து கொண்டு இருந்தான். இரண்டு கண்களையும் மூடி கொண்டு இருந்த திவ்யா சற்று திறந்து பாக்க, அவன் மேலும் கீழும் துள்ளுவது பார்த்து, மேலும் வெக்கத்தில் கண்களை கைகளால் மூடினாள்.<br />
<br />
திவ்யா: என்னய்யா பண்ற சீ<br />
<br />
சேது:  குஞ்சில மீன் மாட்டிக்கிச்சு என சொல்லியவாறே மேலும் கீழும் குதித்தான்.<br />
<br />
ஆனால் மாட்டிய மீன், குஞ்சை விட்டு கீழே விழவில்லை. திவ்யா ஆர்வ மிகுதியால் கைகளை எடுத்து கண்களை திறந்து பார்த்தாள்.<br />
<br />
அந்த பெரிய உடலில் சுண்டு விரல் சைஸ் ல அவனது குஞ்சு இருந்தது, அதில் மீன் ஒட்டி கொண்டு இருந்ததும். அதை பார்த்ததும் குபீர் என்று சிரிக்க தொடங்கினாள்.<br />
<br />
சேது தனது மானம் போவதை நினைத்து என்ன செய்வது என தெரியாமல் முழித்து கொண்டு இருந்தான்.<br />
<br />
ஒரு புறம் யாரென்று தெரியாத பெண் முன்னால் அம்மணகுஞ்சாக நிக்கிறோம் இன்னொரு புறம் மீன் கடி வேறு சேதுவின் நிலைமை பரிதாபமாக இருந்தது.அவளின் பக்கம் குஞ்சை காட்டாமல் திரும்பி கொண்டான்.<br />
<br />
<br />
<br />
ஆனால் பின்பக்கம் முழுவதும் அவளுக்கு தெரிந்தது.<br />
<br />
திவ்யாக்கு ஒரு ஆண் தன் முன்னால் நிர்வாண கோலத்தில் இருப்பதை பார்த்து பெண்ணுக்கே உரிய வெக்கத்துடன் சிரிப்பு ஒட்டிக்கொண்டது.<br />
<br />
<br />
<br />
சேது - சிரிக்காத மீன் கடி தாங்க முடில ப்ளீஸ் help பண்ணு என கேக்க<br />
<br />
<br />
<br />
அதுவரை சிரித்து கொண்டு இருந்தவளுக்கு அவன் மேல் பரிதாபம் ஏற்பட்டது.<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - ரொம்ப வலிக்குதா என கேக்க<br />
<br />
<br />
<br />
சேது - ஆமா என<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - நான் வேணும்னா எடுத்து விடவா னு கேக்க<br />
<br />
<br />
<br />
ஆபத்துக்கு பாவமில்லை வேறு வலியும் இல்லை என நினைத்தவன் சரி ஆனா கண்ண மூடிக்கோ என்றான்.<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - கண்ண மூடினா எப்படி எடுக்குறது உனக்கு வேணும்ணா நீ கண்ண மூடிக்கோ என கூற<br />
<br />
<br />
<br />
சேதுவுக்கு வேற வழி இல்லை. தனது அவமானத்தை மறைக்க கண்களை மூடினான்.<br />
<br />
<br />
<br />
திவ்யா - என்னோட பக்கம் திரும்பு எடுத்து விடுறேன்.<br />
<br />
<br />
<br />
சேது திவ்யா பக்கம் திரும்ப<br />
<br />
சற்று கீழே குனிந்து பார்த்த திவ்யாக்கு அடக்க முடியாத சிரிப்பு வந்தது. அதை அடக்கி கொண்டு தனது இரு விரல்களை குஞ்சின் அருகில் கொண்டு சென்று மாட்டி இருந்த மீனை மெதுவாக<br />
வெளியே எடுத்தாள்.<br />
<br />
திவ்யா - யோவ் இதான்யா உன்ன கடிச்ச மீனு கண்ண துறந்து பாரு என சொல்ல<br />
கண்ணை திறந்து பார்த்தவனுக்கு அப்போது தான் நிம்மதி.<br />
ஆனால் திவ்யா வின் சிரிப்பு சத்தம் பலமாக இருந்தது.<br />
திவ்யா - உன்னோட திமிங்கலம் சூப்பர் போ ?<br />
இவ்வளவு சின்ன திமிங்கலமா ?? என சிரிக்க இரண்டு கைகளாலும் இறுக்கி மூடி கொண்டான் சேது. மரகொப்பில் தனது துணிகள் மாட்டி இருப்பதை பார்த்து ஒரு கையால் தனது குஞ்சை பிடித்து கொண்டு கொப்பில் இருக்கும் தனது துணிகளை எடுக்க முயற்சி செய்தான்.<br />
அப்போது அவனின் பின் இரண்டு குண்டிகளும் குலுங்க சீ சீ என கை கொட்டி சிரித்தாள் திவ்யா.<br />
<br />
வெக்கத்தில் மரத்துக்கு பின்னாடி ஓடி ஒளிந்தான் சேது.<br />
<br />
சேது - இப்போ சந்தோசமா என்னோட ட்ரெஸ் எல்லாம் மரத்து மேல போட்டுட்டு என்ன அம்மணகுஞ்ச நிக்க வச்சிட்ட<br />
<br />
திவ்யா - யோவ் நான் வேணும்னு பண்ணலயா ஆனா உன்ன அம்மணக்குண்டியா பாக்குறது எனக்கு ஒரே சிரிப்பா இருக்கு ???<br />
முன்ன பின்ன முழுசா பாத்துட்டேன் இனிமே என்ன வெக்கம் ???<br />
<br />
சேது - ஏய் ஊருக்குள்ள நான் இப்படியேவா போக முடியும்.<br />
<br />
திவ்யா - யோ என்ன தூக்கி பிடி நான் மரத்தில இருக்க உன் துணிய எடுத்து தாரேன்<br />
<br />
சேது - கண்ண மூடிக்கோ நான் வெளில வாறேன்<br />
<br />
திவ்யா - யோவ் நான் தான் முழுசா பாத்துட்டேன்ல சும்மா வாயா<br />
<br />
<br />
வேறு வழி இல்லாத சேதுவும் வெளியில் வர தயாரானான்<br />
<br />
சேது குஞ்சை பிடித்து கொண்டு வெளியே வர திவ்யா குனிய சொன்னாள் சேதுவும் குனிய திவ்யா அவனின் முதுகில் ஏறி கொள்கிறாள்.<br />
பின்னர் சேது அவளை தூக்க மரகொப்பில் இருக்கும் ஆடைகளை எடுக்கிறாள். பின்னர் சேது அவளை கீழே இறக்கி விட அவளின் கையில் இருக்கும் ஜட்டியை பறித்து வேகமாக மாட்டிகொள்கிறான்.<br />
<br />
சேது - இங்க நடந்த சமாச்சாரத்த ஊருக்குள்ள யார்கிட்டையும் சொல்லிடாதே என கூறிவிட்டு லுங்கியை அவசரமாக கட்டிவிட்டு ஓட தொடங்குகிறான்.<br />
<br />
<br />
திவ்யா அவனையே வெக்கத்துடன் பார்க்கிறாள். இவர்களின் cfnm காதல் தொடருமா]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Mom's Sacrificing Decision For Family]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74068.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 06:36:37 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74068.html</guid>
			<description><![CDATA[<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">In todays world we have PORN where we can see all types of sex visually in 4K clarity, in such a age why sex story sites exists? And first of all why people still read sex stories when they can watch porn?</span></span><br />
</span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Answer for this is simple,  It is “STORY”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Yes, story can make you travel in a different world, and it can hold hand and walks you thru emotions, pain, pleasure and it can give a great feeling where a 4K porn video cant give. Thats why people read stories.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">But here when we refer to STORY we need to know the difference between Sex Story and Sex narration.  A one pager in the name of story just describes fully about how their sexual organs looks like how they fucked, sucked,ufffffff what to read and cherish. </span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Story is something where a right plot, right situations, build up, conversations can make you feel wanting more and bite nails anticipating more. </span></span><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><br />
<br />
<span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">===========</span><br />
</span></span></span><br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">It was a modest middle-class apartment. In the hall, Manoj sat at a table, carefully cleaning his DSLR camera along with its lenses and all the accessories. The camera did not belong to him, it was his wealthy friend’s. He used it to take photographs at events and earn some money. He was willing to do any kind of work. For his family, money was an absolute necessity. At just 26 years old, he had not studied beyond the ninth grade. Due to family circumstances, he had begun doing small jobs from a very young age.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">In the same hall, his elder sister Madhavi, aged 29, was busy stitching ladies’ garments on the tailoring machine. She was neither painfully thin nor plump. Her figure was gracefully proportioned, with a slight softness at the waist. Her complexion was a beautiful lemon-toned wheatish shade, and her thick black hair, adorned with a small sticker, made her look strikingly attractive. Her body was exquisitely shaped, as if carefully sculpted. Even in her sari, her full breasts proudly proclaimed her youthful vitality.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She was deeply focused on her sewing. Meanwhile, Manoj was absorbed in his camera equipment, thoughtfully planning how he would photograph the birthday event the next day.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada emerged from the kitchen, wiping the sweat from her face with the edge of her sari. She walked into the hall, sat down on the mat spread on the floor against the wall, leaned her back and head against it, and began staring sorrowfully at the ceiling. Tears slowly trickled from her eyes. Her gaze reflected a thousand sorrows and deep pain. There was no kumkum on her forehead. Narmada was 47 years old, yet her age had not dimmed her youthful beauty. It was clear that Madhavi had inherited her mother’s attractiveness. Even in her grief, Narmada looked beautiful. At this age too, her breasts remained firm, pressing against her blouse. She was dressed in a sari.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both Manoj and Madhavi noticed her at almost the same moment. Madhavi immediately stopped the wheel of the sewing machine and asked with deep concern, “Amma, are you crying? What happened?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj set his camera aside. “What is it, Amma? What’s wrong?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both of them left their work, came over to the mat, and sat beside her. “Amma, why are you suddenly crying like this? Is it because you remembered Appa?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada wiped her eyes. With a mixture of anger and pain, she began to speak.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Tell me truthfully - does God really exist?  </span></span></span></span><br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Is there even one God in this world?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She looked at both of them alternately as she asked.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj and Madhavi glanced at each other, puzzled, unable to understand what their mother was trying to say.</span></span></span></span><br />
<br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What sin have we committed against anyone? Forget everyone else-what sin did I commit? Why has misfortune been relentlessly chasing our entire family for the last twenty years, without a moment’s relief?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Breathing heavily with anger, she continued.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “I was married at Eighteen. I was raised with great moral values. Until this day, the only man who has ever seen me uncovered is your father-my husband. I lived with such discipline both before and after marriage.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please… do we need to hear all this? We already know what a good person you are. Who is asking about all this now?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, did someone say something bad about you? Tell me, I’ll deal with them.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “No one said anything. Let me speak fully.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both fell silent.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Your father passed away in an accident when Madhavi was seven, you were three, and our Maithili was just one year old. At that young age, I lost my husband and became burdened with the entire responsibility of the family.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Why did we have to lose your father at such a tender age? What sin had I committed that such a fate should befall me and our family?</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">After he left, our struggles were endless. Even in that hardship, how many men tried to take advantage of my situation? How much pain did I endure to protect myself from this world of men and to raise all of you safely?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, it’s very painful to hear all this. Please stop. I’ve grown up now. I’m earning something, even if it’s not much. Akka is also earning through tailoring. Maithili is studying well. Despite all the difficulties, we’ve managed to educate at least our youngest daughter. She is studying Computer Science with great interest. In another year, she will get a job. Think of the good things and find some comfort, Amma. Please don’t grieve so much.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada (angrily): “Hey! What did I say? Let me vent a little. Don’t interrupt!”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Okay, Amma. Speak.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Look, we can console ourselves. But the truth is not as good as you think. I lost my husband. I couldn’t educate all three of you properly. I couldn’t continue Madhavi’s studies or let you study further. I placed the entire burden of the family on your young shoulders. You started carrying it too. If the family had been well-off, you would have studied, got a good job, married at the right age, and lived your youth happily.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">But that didn’t happen. I don’t know if you even have a decent future ahead of you.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Even while suffering, I always prayed that my children should live well. That’s why, despite all the hardships, we got Madhavi married.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Unable to control herself any longer, Narmada broke down in tears. Since she was speaking about Madhavi’s life, Madhavi’s eyes also filled with tears in helpless sorrow.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, that is my fate. What can you do about it?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Anger surged within Narmada.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What do you mean ‘your fate’? Is fate some kind of joke? Even though I couldn’t educate you much, I raised you with strong moral values. No one could ever point a finger at you. I searched hard and found you a good husband. I spent all the money we had saved, along with everything Manoj had earned, on your wedding. What sin did you commit? What sin did I commit? Why did the same fate that struck me fall upon you too? Why did your husband have to die in an accident within just one year of marriage? If he had been a drunkard or had done something wrong, at least we could have consoled ourselves. But he died because of someone else’s mistake on the road. Why should you, at such a young age, have to remove your mangalsutra just like me? Where is that God?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi’s own grief welled up, and tears flowed from her eyes as well.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “It’s all my destiny, Amma.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What kind of God is He? Look at Sulakshana from the next street. She got pregnant while still in college. They quietly got it taken care of without anyone knowing and married her off. Now she is living happily with her husband in the US and has even had a child. I don’t wish her any ill. But what greater sin did you commit than her? Why did you end up like this?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, please. I understand your pain. But if you think this deeply, it will only harm your health. Don’t torment yourself unnecessarily, Amma. Let it go.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Hey, my worry is not just about her, son. It includes you too. As long as you carry this entire family on your head, you will never find relief. You said that once Akka gets married and Maithili completes her studies, you would get married. Now, even she has lost her life. You keep saying Akka is not old yet and that we can arrange another marriage for her. You have to settle everyone else before thinking of your own life. It feels like asking when this endless cycle of waves will stop and when we can finally bathe in peace. I have already told you - you are 26 years old now. Go and build a life for yourself.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, that’s not…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “I already know what you are going to say. You will only repeat the same thing.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada began crying again.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Even if my own life is ruined, I hoped at least my children would live well. But nothing has worked out. In this world, there is no place for goodness. God does not exist at all. There is no value for morality, honesty, or living a decent life. Seeing the two of you suffering so much right before my eyes feels like my heart is shattering. If God truly exists and cannot give us a good life, then at least He should grant me a quick and peaceful death. I would close my eyes without having to witness all your pain.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both Manoj and Madhavi broke down emotionally.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please don’t talk like this. We are not suffering that much. Both of us are fine. What do we lack? Please stop tormenting yourself by thinking about all these unnecessary things.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada gave a hollow, empty laugh.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Oh dear, I am your mother. Do you think a mother doesn’t know whether her own children are happy or not?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both remained silent, unable to respond.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, go and bring Manoj’s phone that is charging inside.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj looked up with slight panic. Madhavi, thinking for a moment, got up, went inside, brought the phone, and handed it to her mother.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Since she knew the phone’s passcode, Narmada unlocked it. Manoj watched with visible tension.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Manoj, you are a grown man, not a little boy. I don’t usually go through your phone. But by chance, I saw a notification and read it. What I read turned out to be very revealing.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She handed the phone to Madhavi and said, “Madhavi, read his last message that he sent to his friend.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi hesitated. “Amma, please don’t. It’s his phone, his privacy. There’s no need for me to read it. Why should we embarrass him like this? Whatever it is, let’s leave it to him. We shouldn’t intrude into his personal space, Amma.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, I understand what you must have read. Please let it go. Akka is right. Please.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, he is not a small boy, and you are not a little girl either. We are all adults here. Thinking that we shouldn’t enter into his problems is a kind of selfishness. In this family, we should know what the others are going through - especially the pain, suffering, and struggles hidden behind the one who is working so hard for all of us. So read it out loud.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi looked at Manoj hesitantly, then began reading the message with reluctance.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Machaan, I can’t come for that figure… ” Madhavi paused in embarrassment. When Narmada insisted, she continued reading. “I can’t afford it, da. My budget won’t allow it. 5000 rupees is too difficult right now. My sister’s hostel fees already have a shortage of around 500…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Tomorrow there is a birthday photo shoot. Only if I get paid for that can I arrange the hostel fees. It seems like fate doesn’t even allow me to touch a girl. I do whatever I can…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please stop. Don’t make me to read any further and embarrass him.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, please don’t. This is very humiliating. Please.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Manoj, I am not reading this to humiliate you. You have done nothing wrong. Madhavi, continue reading.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">With great discomfort, Madhavi read further: “I have no choice but to… masturbate. For a man without means, his own hand becomes the outlet for sex, machaan. My hand is my only support.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">After finishing the message, Madhavi looked at Manoj with sympathy and said, “Sorry, da, Manoj.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, what are you trying to prove by making me reading this? This is very embarrassing for him. You are hurting him deeply. Manoj, please don’t think badly of me for reading it. I will never judge you wrongly because of this message. Please don’t feel too low about yourself.”</span></span></span></span><br />
<br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What are you suggesting? That I should act as if nothing happened, ignore the message I just read, and pretend not to know about his suffering? If your father were alive, I would have discussed this with him and decided what to do. Here, it is only the three of us. Are you asking me to keep everything bottled up inside and die in silence?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Aiyo, it’s not like that, Amma.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada (looking at Manoj): “Manoj, go to Madhavi’s room. Under her bed, near the wall side, there is something. Bring it here.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi was shocked. She cried out, “Amma, you are crossing all limits! Why are you searching through everything like this? Manoj, please don’t. Don’t bring anything.”</span></span></span></span><br />
<br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Hey, I am your mother. Go respectfully and bring it. She read your letter, didn’t she? This is no different. It is our duty to understand each other’s pain. Go and get it. I cannot live in this house pretending not to know what is happening under my own roof. We must bring everything into the open and discuss it.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi bit her nails in panic. Manoj went inside with a face full of shock and returned with the object.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi placed her hand on her head, lowered her gaze, held her mother’s hand, and pleaded in a soft, tearful voice, “Amma, please let it go. Don’t make this bigger than it is and humiliate me, especially in front of him. How can I face him after this, Amma? Please. Whatever it is, the two of us can discuss it privately. Please.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Tears welled up in her eyes as she begged.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">What Manoj brought from Madhavi’s room was a vibrator shaped like a male organ. Shock danced across Manoj’s face. When he looked at Madhavi, she avoided his gaze in deep shame, unable to meet his eyes, and continued pleading with her mother.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Give it to me.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada took it in her hand and examined it.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Please, Amma. Let it go.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Dear girl, you are my daughter. I have no intention of humiliating or shaming you. Exposing your private matters like this in front of everyone is not to degrade you. Similarly, I do not view what both of you are doing individually as wrong. Our fate has placed us in such circumstances. If Madhavi’s husband were alive, why would she need this? Likewise, if Manoj were married, why would he need to seek relief outside?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Physical pleasure is something everyone needs. You are both suppressing that thirst in your own ways. And both of you have chosen almost the same method.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Please, Amma. How could you do this in front of him? What will he think of me? How can I ever face him again? Why have you done this without any sense of decency?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Manoj, do you think less of your sister after seeing what she has been doing?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “No, Amma. Akka, please. I understand your situation completely. I am telling you exactly what you told me earlier. Please don’t think low of yourself.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, is everything clear now? Both of you listen carefully to what this mother has to say. I have been very confused, but now I have reached some clarity.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj and Madhavi looked at her in puzzlement, wondering what Narmada was about to say.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada began speaking with firm resolve.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Madhavi, Manoj - listen well. All these years, I have raised you wrongly, without even realizing it. I taught you that things which are not good are good, and that good things are bad. I have misguided you greatly. Now I have to correct everything. What can I do? It took half a lifetime for this stubborn mind to understand.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please. You seem very disturbed. Take some rest. Don’t talk so much.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada (angrily): “What? Do I look like a mad woman to you? Why are you telling me not to speak?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Aiyo, that’s not what I meant, Amma…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Both of you, listen to me. First thing: There is no God in this world watching over us from above, rewarding good deeds and punishing bad ones. This is a complete lie. It is not the truth at all. This is the lesson I have learned after losing my husband and seeing my daughter’s life ruined.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj and Madhavi looked at each other with concern, as their mother, who had held strong principles for so many years, was now breaking them all.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Listen to the second point. The idea that we must live with morality, and that losing morality will destroy our lives, is another big lie. I have learned this from experience. I lived with morality. I raised you with morality too. Yet, a girl far less moral than you is living a luxurious life. You, on the other hand, have lost everything. What I have understood from this is… there is no need to be moral. We should do whatever makes our heart happy. As long as it is not visible to others, it is enough. That is exactly what happened with the girl from the neighboring street. No one in the town knows. Only her family and I know. She faces no loss of respect. She enjoyed herself before marriage and continues to enjoy with her husband now.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">You, who lived morally, experienced no pleasure before marriage. The happiness you got after marriage did not last. Now, this machine is your only comfort.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She lifted the vibrator with disgust and threw it back down.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“That is why I am telling both of you - my daughter and son - I do not want to see any mental suffering on your faces. I only want to see happiness. From now on, I will not tell you to live with morality and restraint. As long as society does not speak ill of you, live in whatever way brings you happiness. I have no objection to that.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Aiyo, Amma, what are you saying?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, do not think I am speaking nonsense out of grief or madness. I have thought deeply and reached this clarity before speaking to you. Understand that. This is why I am openly discussing both of your personal matters in front of each other.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She paused for a moment in silence, then continued.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Both of you, listen carefully. Do not be shocked. I am speaking after thinking clearly</span></span><br />
</span></span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">In todays world we have PORN where we can see all types of sex visually in 4K clarity, in such a age why sex story sites exists? And first of all why people still read sex stories when they can watch porn?</span></span><br />
</span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Answer for this is simple,  It is “STORY”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Yes, story can make you travel in a different world, and it can hold hand and walks you thru emotions, pain, pleasure and it can give a great feeling where a 4K porn video cant give. Thats why people read stories.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">But here when we refer to STORY we need to know the difference between Sex Story and Sex narration.  A one pager in the name of story just describes fully about how their sexual organs looks like how they fucked, sucked,ufffffff what to read and cherish. </span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Story is something where a right plot, right situations, build up, conversations can make you feel wanting more and bite nails anticipating more. </span></span><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><br />
<br />
<span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">===========</span><br />
</span></span></span><br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">It was a modest middle-class apartment. In the hall, Manoj sat at a table, carefully cleaning his DSLR camera along with its lenses and all the accessories. The camera did not belong to him, it was his wealthy friend’s. He used it to take photographs at events and earn some money. He was willing to do any kind of work. For his family, money was an absolute necessity. At just 26 years old, he had not studied beyond the ninth grade. Due to family circumstances, he had begun doing small jobs from a very young age.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">In the same hall, his elder sister Madhavi, aged 29, was busy stitching ladies’ garments on the tailoring machine. She was neither painfully thin nor plump. Her figure was gracefully proportioned, with a slight softness at the waist. Her complexion was a beautiful lemon-toned wheatish shade, and her thick black hair, adorned with a small sticker, made her look strikingly attractive. Her body was exquisitely shaped, as if carefully sculpted. Even in her sari, her full breasts proudly proclaimed her youthful vitality.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She was deeply focused on her sewing. Meanwhile, Manoj was absorbed in his camera equipment, thoughtfully planning how he would photograph the birthday event the next day.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada emerged from the kitchen, wiping the sweat from her face with the edge of her sari. She walked into the hall, sat down on the mat spread on the floor against the wall, leaned her back and head against it, and began staring sorrowfully at the ceiling. Tears slowly trickled from her eyes. Her gaze reflected a thousand sorrows and deep pain. There was no kumkum on her forehead. Narmada was 47 years old, yet her age had not dimmed her youthful beauty. It was clear that Madhavi had inherited her mother’s attractiveness. Even in her grief, Narmada looked beautiful. At this age too, her breasts remained firm, pressing against her blouse. She was dressed in a sari.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both Manoj and Madhavi noticed her at almost the same moment. Madhavi immediately stopped the wheel of the sewing machine and asked with deep concern, “Amma, are you crying? What happened?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj set his camera aside. “What is it, Amma? What’s wrong?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both of them left their work, came over to the mat, and sat beside her. “Amma, why are you suddenly crying like this? Is it because you remembered Appa?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada wiped her eyes. With a mixture of anger and pain, she began to speak.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Tell me truthfully - does God really exist?  </span></span></span></span><br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Is there even one God in this world?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She looked at both of them alternately as she asked.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj and Madhavi glanced at each other, puzzled, unable to understand what their mother was trying to say.</span></span></span></span><br />
<br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What sin have we committed against anyone? Forget everyone else-what sin did I commit? Why has misfortune been relentlessly chasing our entire family for the last twenty years, without a moment’s relief?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Breathing heavily with anger, she continued.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “I was married at Eighteen. I was raised with great moral values. Until this day, the only man who has ever seen me uncovered is your father-my husband. I lived with such discipline both before and after marriage.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please… do we need to hear all this? We already know what a good person you are. Who is asking about all this now?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, did someone say something bad about you? Tell me, I’ll deal with them.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “No one said anything. Let me speak fully.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both fell silent.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Your father passed away in an accident when Madhavi was seven, you were three, and our Maithili was just one year old. At that young age, I lost my husband and became burdened with the entire responsibility of the family.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Why did we have to lose your father at such a tender age? What sin had I committed that such a fate should befall me and our family?</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">After he left, our struggles were endless. Even in that hardship, how many men tried to take advantage of my situation? How much pain did I endure to protect myself from this world of men and to raise all of you safely?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, it’s very painful to hear all this. Please stop. I’ve grown up now. I’m earning something, even if it’s not much. Akka is also earning through tailoring. Maithili is studying well. Despite all the difficulties, we’ve managed to educate at least our youngest daughter. She is studying Computer Science with great interest. In another year, she will get a job. Think of the good things and find some comfort, Amma. Please don’t grieve so much.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada (angrily): “Hey! What did I say? Let me vent a little. Don’t interrupt!”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Okay, Amma. Speak.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Look, we can console ourselves. But the truth is not as good as you think. I lost my husband. I couldn’t educate all three of you properly. I couldn’t continue Madhavi’s studies or let you study further. I placed the entire burden of the family on your young shoulders. You started carrying it too. If the family had been well-off, you would have studied, got a good job, married at the right age, and lived your youth happily.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">But that didn’t happen. I don’t know if you even have a decent future ahead of you.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Even while suffering, I always prayed that my children should live well. That’s why, despite all the hardships, we got Madhavi married.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Unable to control herself any longer, Narmada broke down in tears. Since she was speaking about Madhavi’s life, Madhavi’s eyes also filled with tears in helpless sorrow.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, that is my fate. What can you do about it?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Anger surged within Narmada.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What do you mean ‘your fate’? Is fate some kind of joke? Even though I couldn’t educate you much, I raised you with strong moral values. No one could ever point a finger at you. I searched hard and found you a good husband. I spent all the money we had saved, along with everything Manoj had earned, on your wedding. What sin did you commit? What sin did I commit? Why did the same fate that struck me fall upon you too? Why did your husband have to die in an accident within just one year of marriage? If he had been a drunkard or had done something wrong, at least we could have consoled ourselves. But he died because of someone else’s mistake on the road. Why should you, at such a young age, have to remove your mangalsutra just like me? Where is that God?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi’s own grief welled up, and tears flowed from her eyes as well.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “It’s all my destiny, Amma.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What kind of God is He? Look at Sulakshana from the next street. She got pregnant while still in college. They quietly got it taken care of without anyone knowing and married her off. Now she is living happily with her husband in the US and has even had a child. I don’t wish her any ill. But what greater sin did you commit than her? Why did you end up like this?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, please. I understand your pain. But if you think this deeply, it will only harm your health. Don’t torment yourself unnecessarily, Amma. Let it go.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Hey, my worry is not just about her, son. It includes you too. As long as you carry this entire family on your head, you will never find relief. You said that once Akka gets married and Maithili completes her studies, you would get married. Now, even she has lost her life. You keep saying Akka is not old yet and that we can arrange another marriage for her. You have to settle everyone else before thinking of your own life. It feels like asking when this endless cycle of waves will stop and when we can finally bathe in peace. I have already told you - you are 26 years old now. Go and build a life for yourself.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, that’s not…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “I already know what you are going to say. You will only repeat the same thing.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada began crying again.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Even if my own life is ruined, I hoped at least my children would live well. But nothing has worked out. In this world, there is no place for goodness. God does not exist at all. There is no value for morality, honesty, or living a decent life. Seeing the two of you suffering so much right before my eyes feels like my heart is shattering. If God truly exists and cannot give us a good life, then at least He should grant me a quick and peaceful death. I would close my eyes without having to witness all your pain.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both Manoj and Madhavi broke down emotionally.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please don’t talk like this. We are not suffering that much. Both of us are fine. What do we lack? Please stop tormenting yourself by thinking about all these unnecessary things.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada gave a hollow, empty laugh.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Oh dear, I am your mother. Do you think a mother doesn’t know whether her own children are happy or not?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Both remained silent, unable to respond.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, go and bring Manoj’s phone that is charging inside.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj looked up with slight panic. Madhavi, thinking for a moment, got up, went inside, brought the phone, and handed it to her mother.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Since she knew the phone’s passcode, Narmada unlocked it. Manoj watched with visible tension.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Manoj, you are a grown man, not a little boy. I don’t usually go through your phone. But by chance, I saw a notification and read it. What I read turned out to be very revealing.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She handed the phone to Madhavi and said, “Madhavi, read his last message that he sent to his friend.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi hesitated. “Amma, please don’t. It’s his phone, his privacy. There’s no need for me to read it. Why should we embarrass him like this? Whatever it is, let’s leave it to him. We shouldn’t intrude into his personal space, Amma.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, I understand what you must have read. Please let it go. Akka is right. Please.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, he is not a small boy, and you are not a little girl either. We are all adults here. Thinking that we shouldn’t enter into his problems is a kind of selfishness. In this family, we should know what the others are going through - especially the pain, suffering, and struggles hidden behind the one who is working so hard for all of us. So read it out loud.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi looked at Manoj hesitantly, then began reading the message with reluctance.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Machaan, I can’t come for that figure… ” Madhavi paused in embarrassment. When Narmada insisted, she continued reading. “I can’t afford it, da. My budget won’t allow it. 5000 rupees is too difficult right now. My sister’s hostel fees already have a shortage of around 500…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Tomorrow there is a birthday photo shoot. Only if I get paid for that can I arrange the hostel fees. It seems like fate doesn’t even allow me to touch a girl. I do whatever I can…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please stop. Don’t make me to read any further and embarrass him.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “Amma, please don’t. This is very humiliating. Please.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Manoj, I am not reading this to humiliate you. You have done nothing wrong. Madhavi, continue reading.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">With great discomfort, Madhavi read further: “I have no choice but to… masturbate. For a man without means, his own hand becomes the outlet for sex, machaan. My hand is my only support.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">After finishing the message, Madhavi looked at Manoj with sympathy and said, “Sorry, da, Manoj.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, what are you trying to prove by making me reading this? This is very embarrassing for him. You are hurting him deeply. Manoj, please don’t think badly of me for reading it. I will never judge you wrongly because of this message. Please don’t feel too low about yourself.”</span></span></span></span><br />
<br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “What are you suggesting? That I should act as if nothing happened, ignore the message I just read, and pretend not to know about his suffering? If your father were alive, I would have discussed this with him and decided what to do. Here, it is only the three of us. Are you asking me to keep everything bottled up inside and die in silence?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Aiyo, it’s not like that, Amma.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada (looking at Manoj): “Manoj, go to Madhavi’s room. Under her bed, near the wall side, there is something. Bring it here.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi was shocked. She cried out, “Amma, you are crossing all limits! Why are you searching through everything like this? Manoj, please don’t. Don’t bring anything.”</span></span></span></span><br />
<br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Hey, I am your mother. Go respectfully and bring it. She read your letter, didn’t she? This is no different. It is our duty to understand each other’s pain. Go and get it. I cannot live in this house pretending not to know what is happening under my own roof. We must bring everything into the open and discuss it.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi bit her nails in panic. Manoj went inside with a face full of shock and returned with the object.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi placed her hand on her head, lowered her gaze, held her mother’s hand, and pleaded in a soft, tearful voice, “Amma, please let it go. Don’t make this bigger than it is and humiliate me, especially in front of him. How can I face him after this, Amma? Please. Whatever it is, the two of us can discuss it privately. Please.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Tears welled up in her eyes as she begged.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">What Manoj brought from Madhavi’s room was a vibrator shaped like a male organ. Shock danced across Manoj’s face. When he looked at Madhavi, she avoided his gaze in deep shame, unable to meet his eyes, and continued pleading with her mother.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Give it to me.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada took it in her hand and examined it.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Please, Amma. Let it go.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Dear girl, you are my daughter. I have no intention of humiliating or shaming you. Exposing your private matters like this in front of everyone is not to degrade you. Similarly, I do not view what both of you are doing individually as wrong. Our fate has placed us in such circumstances. If Madhavi’s husband were alive, why would she need this? Likewise, if Manoj were married, why would he need to seek relief outside?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Physical pleasure is something everyone needs. You are both suppressing that thirst in your own ways. And both of you have chosen almost the same method.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Please, Amma. How could you do this in front of him? What will he think of me? How can I ever face him again? Why have you done this without any sense of decency?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Manoj, do you think less of your sister after seeing what she has been doing?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj: “No, Amma. Akka, please. I understand your situation completely. I am telling you exactly what you told me earlier. Please don’t think low of yourself.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, is everything clear now? Both of you listen carefully to what this mother has to say. I have been very confused, but now I have reached some clarity.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj and Madhavi looked at her in puzzlement, wondering what Narmada was about to say.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada began speaking with firm resolve.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Madhavi, Manoj - listen well. All these years, I have raised you wrongly, without even realizing it. I taught you that things which are not good are good, and that good things are bad. I have misguided you greatly. Now I have to correct everything. What can I do? It took half a lifetime for this stubborn mind to understand.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Amma, please. You seem very disturbed. Take some rest. Don’t talk so much.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada (angrily): “What? Do I look like a mad woman to you? Why are you telling me not to speak?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Aiyo, that’s not what I meant, Amma…”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Both of you, listen to me. First thing: There is no God in this world watching over us from above, rewarding good deeds and punishing bad ones. This is a complete lie. It is not the truth at all. This is the lesson I have learned after losing my husband and seeing my daughter’s life ruined.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Manoj and Madhavi looked at each other with concern, as their mother, who had held strong principles for so many years, was now breaking them all.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“Listen to the second point. The idea that we must live with morality, and that losing morality will destroy our lives, is another big lie. I have learned this from experience. I lived with morality. I raised you with morality too. Yet, a girl far less moral than you is living a luxurious life. You, on the other hand, have lost everything. What I have understood from this is… there is no need to be moral. We should do whatever makes our heart happy. As long as it is not visible to others, it is enough. That is exactly what happened with the girl from the neighboring street. No one in the town knows. Only her family and I know. She faces no loss of respect. She enjoyed herself before marriage and continues to enjoy with her husband now.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">You, who lived morally, experienced no pleasure before marriage. The happiness you got after marriage did not last. Now, this machine is your only comfort.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She lifted the vibrator with disgust and threw it back down.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">“That is why I am telling both of you - my daughter and son - I do not want to see any mental suffering on your faces. I only want to see happiness. From now on, I will not tell you to live with morality and restraint. As long as society does not speak ill of you, live in whatever way brings you happiness. I have no objection to that.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Madhavi: “Aiyo, Amma, what are you saying?”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Madhavi, do not think I am speaking nonsense out of grief or madness. I have thought deeply and reached this clarity before speaking to you. Understand that. This is why I am openly discussing both of your personal matters in front of each other.”</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">She paused for a moment in silence, then continued.</span></span></span></span><br />
<br />
<span style="color: #333366;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial, sans-serif;" class="mycode_font">Narmada: “Both of you, listen carefully. Do not be shocked. I am speaking after thinking clearly</span></span><br />
</span></span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Ideas]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74067.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 05:59:05 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74067.html</guid>
			<description><![CDATA[Inda weekend oru cuck pondati ah poda poran avala epdi la podalam nu idea kudunga]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Inda weekend oru cuck pondati ah poda poran avala epdi la podalam nu idea kudunga]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Pamela Prati & etc. - Riflessi di luce (1988)]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74061.html</link>
			<pubDate>Thu, 11 Jun 2026 13:55:37 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74061.html</guid>
			<description><![CDATA[Pamela Prati &amp; etc. - Riflessi di luce (1988)<br />
<br />
<a href="https://imagetwist.com/kutlxxzheh0u/Screenshot_1.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/kutlxxzheh0u.jpg" alt="[Image: kutlxxzheh0u.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/35h9vy5n6r63/Screenshot_2.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/35h9vy5n6r63.jpg" alt="[Image: 35h9vy5n6r63.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/fq4vk9upg09h/Screenshot_3.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/fq4vk9upg09h.jpg" alt="[Image: fq4vk9upg09h.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/pclpl2vb0wa3/Screenshot_4.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/pclpl2vb0wa3.jpg" alt="[Image: pclpl2vb0wa3.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/vrc0rkccit8h/Screenshot_5.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/vrc0rkccit8h.jpg" alt="[Image: vrc0rkccit8h.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/pkhcgmoupmfp/Screenshot_6.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/pkhcgmoupmfp.jpg" alt="[Image: pkhcgmoupmfp.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/lxpynz67b6t2/Screenshot_7.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/lxpynz67b6t2.jpg" alt="[Image: lxpynz67b6t2.jpg]" class="mycode_img" /></a> <br />
Duration: 00:11:09 Resolution: 720x528 Format: mkv Size: 73.83 Mb<br />
<a href="https://filejoker.net/rnh55wtb2ri7" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url">https://filejoker.net/rnh55wtb2ri7</a>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Pamela Prati &amp; etc. - Riflessi di luce (1988)<br />
<br />
<a href="https://imagetwist.com/kutlxxzheh0u/Screenshot_1.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/kutlxxzheh0u.jpg" alt="[Image: kutlxxzheh0u.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/35h9vy5n6r63/Screenshot_2.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/35h9vy5n6r63.jpg" alt="[Image: 35h9vy5n6r63.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/fq4vk9upg09h/Screenshot_3.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/fq4vk9upg09h.jpg" alt="[Image: fq4vk9upg09h.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/pclpl2vb0wa3/Screenshot_4.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/pclpl2vb0wa3.jpg" alt="[Image: pclpl2vb0wa3.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/vrc0rkccit8h/Screenshot_5.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/vrc0rkccit8h.jpg" alt="[Image: vrc0rkccit8h.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/pkhcgmoupmfp/Screenshot_6.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/pkhcgmoupmfp.jpg" alt="[Image: pkhcgmoupmfp.jpg]" class="mycode_img" /></a> <a href="https://imagetwist.com/lxpynz67b6t2/Screenshot_7.jpg" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url"><img src="https://img401.imagetwist.com/th/77283/lxpynz67b6t2.jpg" alt="[Image: lxpynz67b6t2.jpg]" class="mycode_img" /></a> <br />
Duration: 00:11:09 Resolution: 720x528 Format: mkv Size: 73.83 Mb<br />
<a href="https://filejoker.net/rnh55wtb2ri7" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url">https://filejoker.net/rnh55wtb2ri7</a>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Help me find this series]]></title>
			<link>https://xossipy.com/thread-74059.html</link>
			<pubDate>Thu, 11 Jun 2026 13:03:23 +0300</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://xossipy.com/thread-74059.html</guid>
			<description><![CDATA[ఒక 12 గంటల ముందు చదివాను, సిరీస్ పేరు ఐడియా లేదు.<br />
<br />
ఇది ఒక తెలుగు స్టోరీ సిరీస్, కిరణ్ అనే క్యారెక్టర్ పెళ్లి చూపులు చుట్టు తిరుగుతుంది.<br />
<br />
కిరణ్ వాళ్ళ అమ్మ లలిత, అక్క శ్వేతా, కిరణ్ వాళ్ళ అమ్మ లలిత ని దెంగుతాడు. శ్వేతా కి పెళ్లి అయిపోతుంది, శ్వేతా వాళ్ళ నాన్న తో, మామయ్య ప్రసాద్ తో, భర్త రాజేష్ తో దెంగించుకుంటూ ఉంటుంది.<br />
<br />
శ్వేతా వాళ్ళ అత్తగారు పేరు రాజేశ్వరి, ఈవిడ వాళ్ళ హస్బెండ్ తో, చిన్న కొడుకు తో దెంగించకుంటూ ఉంటుంది, అందరు ఒకే రియల్ ఎస్టెట్ బిజిబెస్ లో ఉంటారు, వాళ్ళకి బిజినెస్ స్టార్ట్ చెయ్యడానికి హెల్ప్ చెజైనా ముసలాయన ఫార్మ్ హౌస్ లో పెళ్లి చూపులు, రెండు కార్స్ లో వెల్థరు, అక్కడ ముసలాయన కొడుకు పేరు రంగరావు, ఆతాని కూతఉరు రమ్య పెళ్లి కూతురు, వాళ్ళు లండన్ నుంచి వస్తారు. అక్కడే రంగరావు రాజీ తో, లలిత రంగారావు కొడుకు తో ఫారెప్లై చేసుకుంటారు, నాక్కుంటారు, <br />
<br />
ఇక్కడిదాకా చదివా, స్టోరీ మిస్ అయ్యింది, రైట్లే మర్చిపోయా, ఎవరైనా హెల్ప్ చెయ్యండి]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[ఒక 12 గంటల ముందు చదివాను, సిరీస్ పేరు ఐడియా లేదు.<br />
<br />
ఇది ఒక తెలుగు స్టోరీ సిరీస్, కిరణ్ అనే క్యారెక్టర్ పెళ్లి చూపులు చుట్టు తిరుగుతుంది.<br />
<br />
కిరణ్ వాళ్ళ అమ్మ లలిత, అక్క శ్వేతా, కిరణ్ వాళ్ళ అమ్మ లలిత ని దెంగుతాడు. శ్వేతా కి పెళ్లి అయిపోతుంది, శ్వేతా వాళ్ళ నాన్న తో, మామయ్య ప్రసాద్ తో, భర్త రాజేష్ తో దెంగించుకుంటూ ఉంటుంది.<br />
<br />
శ్వేతా వాళ్ళ అత్తగారు పేరు రాజేశ్వరి, ఈవిడ వాళ్ళ హస్బెండ్ తో, చిన్న కొడుకు తో దెంగించకుంటూ ఉంటుంది, అందరు ఒకే రియల్ ఎస్టెట్ బిజిబెస్ లో ఉంటారు, వాళ్ళకి బిజినెస్ స్టార్ట్ చెయ్యడానికి హెల్ప్ చెజైనా ముసలాయన ఫార్మ్ హౌస్ లో పెళ్లి చూపులు, రెండు కార్స్ లో వెల్థరు, అక్కడ ముసలాయన కొడుకు పేరు రంగరావు, ఆతాని కూతఉరు రమ్య పెళ్లి కూతురు, వాళ్ళు లండన్ నుంచి వస్తారు. అక్కడే రంగరావు రాజీ తో, లలిత రంగారావు కొడుకు తో ఫారెప్లై చేసుకుంటారు, నాక్కుంటారు, <br />
<br />
ఇక్కడిదాకా చదివా, స్టోరీ మిస్ అయ్యింది, రైట్లే మర్చిపోయా, ఎవరైనా హెల్ప్ చెయ్యండి]]></content:encoded>
		</item>
	</channel>
</rss>